L'explosion de Bogoso est survenue au Ghana le 20 janvier 2022 lorsqu'une importante explosion s'est produite le long de la  après qu'un camion transportant des explosifs miniers est entré en collision avec une moto. L'explosion a rasé le village voisin d', où 13 personnes ont été confirmées mortes et 200 autres personnes ont été blessées.

Explosion
L'explosion s'est produite sur la route Tarkwa-Bogoso-Ayamfuri le 20 janvier 2022 après qu'un camion exploité par  transportant des explosifs miniers entre Tarkwa et Chirano est entré en collision frontale avec une moto.  qui se dirigeait vers la mine d'or de Chirano appartenant à Kinross Gold. L'explosion est survenue quelques minutes après la collision vers midi. Le chauffeur du camion avait remarqué un incendie et s'était précipité pour alerter les personnes à proximité afin qu'elles courent se mettre en sécurité.

L'explosion a touché le village voisin d'Apiate, où l'on craint de nombreux blessés et morts. L'explosion a détruit plusieurs bâtiments et laissé un grand cratère à côté de la route. 13 personnes ont été tuées et 200 blessées, dont 45 ont été hospitalisées. L' a déclaré que 500 bâtiments ont été détruits dans l'explosion et que certaines personnes ont été piégées par l'effondrement des structures. D'autres ont été endommagés par le feu à la suite de l'explosion. Environ 100 véhicules routiers ont également été endommagés par l'explosion.

Conséquences
La police ghanéenne et des experts en explosifs de l'armée ont été envoyés sur les lieux pour éviter le risque d'une seconde explosion. La police a demandé que les résidents locaux « quittent la zone vers les villes voisines pour leur sécurité pendant le déroulement des opérations de secours » et ont demandé que les communautés voisines « ouvrent leurs salles de classe, leurs églises, etc. pour accueillir les victimes survivantes ».

Les blessés ont été emmenés à l'hôpital voisin d'Aseda, ainsi qu'à un centre de santé à , des hôpitaux à Tarkwa et à l' à Takoradi. Le  est sur place avec une excavatrice pour aider aux opérations de secours.

Notes et références

Janvier 2022
2022 au Ghana
Explosion en 2022
Catastrophe au Ghana

Explosion de Bogoso


Helen Nissenbaum est professeur en sciences de l'information à . Elle est surtout connue pour le concept d'« intégrité contextuelle » et pour ses travaux sur la régulation des communs, la vie privée, la loi sur la vie privée, la confiance et la sécurité dans le monde en ligne.

Jeunesse et éducation
Nissenbaum étudie les mathématiques et la philosophie à l'Université du Witwatersrand en Afrique du Sud, où elle obtient son diplôme en 1976. Elle poursuit ensuite ses études à l'Université Stanford, où elle obtient une maîtrise en éducation en 1978 et un doctorat en philosophie en 1983.

Carrière
Nissenbaum a contribué à plusieurs extensions de navigateur pour Firefox et Chrome. Ainsi, TrackMeNot est la première extension qu'elle co-créée en 2006. Celle-ci utilise la notion de confidentialité par obfuscation pour protéger l'utilisateur contre l'identification, la surveillance et le profilage en ligne. AdNauseam, créé en 2009, suit une stratégie similaire pour les publicités en ligne. Nissenbaum travaille également sur Adnostic, qui permet les publicités en ligne ciblées sans toutefois compromettre la confidentialité de l'utilisateur.

Nissenbaum a reçu des subventions de la Fondation nationale pour la science, de l'Air Force Office of Scientific Research, de la Fondation Ford, du US Department of Health and Human Services Office of the National Coordinator et de la Defense Advanced Research Projects Agency.

Prix et distinctions
 Prix Covey 2021 de l'Association internationale d'informatique et de philosophie.
 2019 : Membre émérite du Stanford Institute for Human-Centered Artificial Intelligence.
 2017 : doctorat honorifique de l'Université Leuphana de Lunebourg.
 2014 : Prix Barwise de l'American Philosophical Association.

Notes et références

Liens externes

Étudiant de l'université du Witwatersrand
Étudiant de l'université Stanford
Professeur à l'université de New York
Philosophe américain du XXIe siècle
Juriste spécialisé dans les NTIC
Naissance en avril 1954

Helen Nissenbaum


المعارك التاريخية التي حدثت في بافيا هي (بالترتيب الزمني) :
 معركة بافيا (271) ، غزو الألامانيون الإمبراطورية الرومانية ؛
 معركة بافيا (773) ، هجوم الفرنجة الحاسم على اللومبارديين ؛
 معركة بافيا (1431) ، الحرب بين جمهورية البندقية ودوقية ميلانو ؛
 معركة بافيا 1525 ، آخر معركة من حرب السنوات الأربع من الحروب الإيطالية؛

بافيا

معركة بافيا (توضيح)


L'Équipe d'Iran de hockey sur gazon représente l'Iran dans les compétitions internationales masculines de hockey sur gazon. Il est gouverné par la Fédération iranienne de hockey.

Histoire
L'Iran a pris part aux Jeux asiatiques de 1974 où l'Iran occupait la sixième et dernière place après une lourde défaite 13 - 0 contre le Pakistan.

L'Iran a aussi pris part à la Coupe d'Asie 1985 qui se tenait à Dacca, au Bangladesh où l'Iran souffrait à nouveau contre l'éventuel gagnant, le Pakistan avec le même résultat (défaite 16 - 0).

Histoire dans les tournois

Jeux asiatiques
 1974 -  place

Coupe d'Asie
 Coupe d'Asie 1985 -  place

Coupe d'Asie de l'Ouest
 1974 :

Coupe AHF
 2002 -

Références

Équipe d'Iran
Iran
Hockey sur gazon en Iran

Équipe d'Iran de hockey sur gazon


Ernst Karl Heinrich Sosthenes Josef Hoyos-Sprinzenstein (* 28. November 1856 in Wien; † 10. Juni 1940 in Gutenstein; bis 1919 Reichsgraf von Hoyos-Sprinzenstein) war ein österreichischer Großgrundbesitzer, Expeditionsreisender und k.u.k. Offizier adeliger Herkunft.

Zur Unterscheidung von seinem Vater wurde er auch Ernst Karl der Jüngere genannt.

Leben
Ernst Karl Hoyos-Sprinzenstein wuchs in Wien, Horn und Gutenstein auf. 1883 heiratete er Maria Leontine Larisch von Moennich (1862–1886), die bereits drei Jahre nach der Hochzeit verstarb. 1896 übernahm er die Verwaltung der niederösterreichischen Familiengüter (des Familienfideikommisses) in Gutenstein, Drosendorf, Horn, Raan und Rosenburg.

Sein Hauptinteresse galt jedoch seinen Expeditionsreisen und der Großwildjagd: Nach dem frühen Tod seiner Frau bereiste und fotografierte er Nordamerika, Grönland, Afrika, Indien und die Mongolei. Nach dem Ausbruch des Ersten Weltkrieges im Jahr 1914 diente er als k.u.k. Offizier.

Familie
Ernst Karl Heinrich Hoyos-Sprinzenstein entstammt dem spanischen Adelsgeschlecht Hoyos, das im 16. Jahrhundert von Spanien nach Niederösterreich eingewandert war. Er war eines der acht Kinder von Ernst Karl von Hoyos-Sprinzenstein (1830–1903; auch Ernst Karl der Ältere genannt) und dessen Frau Eleonore von Hoyos, geborene Paar (1835–1913).

Mit seiner Frau Maria Leontine hatte er einen gemeinsamen Sohn, den Gutsbesitzer und Politiker Rudolf Hoyos-Sprinzenstein (1884–1972).

Ehrungen
Auf Schloss Rosenburg, das nach wie vor in Familienbesitz und seit dem späten 19. Jahrhundert öffentlich zugänglich ist, wurde  ihm 2012 eine eigene Ausstellung gewidmet.

Schriften
 Zu den Aulihan. Reise- und Jagderlebnisse im Somâlilande. Gerold & C., Wien 1895.
 Mit der Büchse in der Mongolei, im Altai und Thian-Schan. Neumann, Neudamm 1930.

Literatur
 Michael S. Habsburg-Lothringen: Die Familie Hoyos. Geschichte und Persönlichkeiten. In: Niederösterreichische Landesausstellung Adel im Wandel. Politik, Kultur, Konfession 1500–1700 (= Katalog des Niederösterreichischen Landesmuseums. NF Nr. 251).  Amt der NÖ Landesregierung – Abteilung III/2 – Kulturabteilung, Wien 1990, ISBN 3-85460-019-4, S. 565–576.

Einzelnachweise

Politiker (Österreich)
Person des Austrofaschismus
Person im Ersten Weltkrieg (Österreich-Ungarn)
Person (Horn, Niederösterreich)
Schloss Rosenburg (Niederösterreich)
Ernst Karl Heinrich
Österreicher
Geboren 1856
Gestorben 1940
Mann

Ernst Karl Heinrich Hoyos-Sprinzenstein


Baron Pender, of Porthcurnow in the County of Cornwall, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1937 for the former Conservative Member of Parliament for Newmarket and Balham and Tooting, John Denison-Pender. He was the grandson of the businessman Sir John Pender, founder of a number of telegraph companies, Eastern Telegraph, Eastern and South African Telegraph, Europe and Azores Telegraph Company, Australasia and China Telegraph Company, London Platino-Brazilian Telegraph Company, Pacific and European Telegraph Company  which later became Cable & Wireless.  the title is held by the first Baron's great-grandson, the fourth Baron, who succeeded his father in 2016.

Porthcurnow (or Porthcurno) in Cornwall was the landing site of several international telecommunication cables.

The current Lord Pender is patron of the Porthcurno Telegraph Museum.

Sir James Pender, 1st Baronet, was the uncle of the first Baron Pender.

Baron Pender wrote a single word manifesto when asked to explain why he should remain in the House of Lords, "duty".

The family seat is North Court, Tilmanstone, Kent.

Barons Pender (1937)
John Cuthbert Denison Denison-Pender, 1st Baron Pender (1882–1949)
John Jocelyn Denison-Pender, 2nd Baron Pender (1907–1965)
John Willoughby Denison-Pender, 3rd Baron Pender (1933–2016)
Henry John Richard Denison-Pender, 4th Baron Pender (b. 1968)

The heir apparent is the present holder's son the Honourable Miles John Cuthbert Denison-Pender (b. 2000).

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1937
Noble titles created for UK MPs

Baron Pender


Tragovi: časopis za srpske i hrvatske teme znanstveni je časopis u izdanju Srpskog narodnog vijeća i Arhiva Srba u Hrvatskoj. Časopis se objavljuje dva puta godišnje kao recenzirana znanstvena publikacija sa slobodnim pristupom. Tragovi objavljuju članke iz raznih poddisciplina društvenih znanosti s fokusom na srpske, hrvatske i jugoslavenske studije.

Prve inicijative za pokretanje časopisa započele su još 1993. godine u razdoblju Domovinskog rata, ali u tom razdoblju nisu uživale dovoljnu društvenu podršku da ih se provede u djelo. Prilikom predstavljanja prvog broja časopisa u Arhivu Vojvodine u Novom Sadu u veljači 2019. godine glavni urednik Dejan Jović objasnio je motivaciju za osnivanje časopisa nedostatkom članaka u ovom akademskom polju i potrebom suprotstavljanja amaterizmu i političkoj propagandi. Kako se veliki dio najkvalitetnijih znanstvenih članaka o regiji objavljuje u inozemstvu na engleskom i drugim velikim jezicima, časopis se izdaje na hrvatskom i srpskom jeziku kako bi se osnažilo i lokalno vlasništvo i sudjelovanje u znantvenoj proizvodnji. Glavni urednik tu je ambiciju objasnio sljedećim riječima;

Cjeloviti članci su indeksirani i dostupni kroz Mrežnu knjižnicu za srednju i istočnu Europu (CEEOL) i Hrčak – Portal znanstvenih časopisa Republike Hrvatske. Grafički dizajn časopisa i naslovnice priprema zagrebački dizajnerski studio Parabureau. Časopis je predstavljen i na Kliofestu-festivalu povijesti u Nacionalnoj i sveučilišnoj knjižnici u Zagrebu.

Vidi još
 Hrvatsko-srpski odnosi
 Srbi u Hrvatskoj
 Hrvati u Srbiji
 Novosti (samostalni srpski tjednik)
 Politička misao

Izvori

Vanjske poveznice
Tragovi: časopis za srpske i hrvatske teme

Hrvatski stručni i znanstveni časopisi
Kroatistika
Slavistika
Mediji Srba u Hrvatskoj


Darevskia derjugini, Darevskia cinsine bağlı bir kertenkele türüdür.

Özellikler
Sırt bölgesinin rengi genel olarak açık yeşilimsi griden kahverengiye kadar değişir. Erkeklerin vücudunun yan taraflarında koyu kahverengi, dişilerdeyse kırmızımsı kahverengi bir şerit bulunur. Karın bölgesi yeşilimsi, grimsi, kırmızımsı, sarımsı ya da beyazımsı gibi değişik renkler gösterebilir.

Taksonomi
Darevskia derjugini türüne bağlı alttürler:
 Darevskia derjugini abchasica - (Bischoff, 1982)
 Darevskia derjugini barani - (Bischoff, 1982)
 Darevskia derjugini boehmei - (Bischoff, 1982)
 Darevskia derjugini derjugini - (Nikolsky, 1898)
 Darevskia derjugini orlowae - (Bischoff, 1984)
 Darevskia derjugini silvatica - (Bartenjew ve Rjesnikowa, 1931)

Dağılım ve habitat
Türkiye, Rusya ve Gürcistan'da bulunur. Yüksekliği 1700 metre kadar olan yerlerde bulunurlar. Doğu Karadeniz bölgesinde Ardahan, Artvin, Trabzon ve Rize'de habitatın uygun olduğu yerlerde dağılım gösterirler.

Ekoloji

Yaşam döngüsü
Çiftleşme zamanları Mayıs'ın sonlarına doğru, yumurta bırakma zamanlarıysa Haziran sonu ve Temmuz ortasıdır. Dişiler bir defada 4-8 kadar yumurta bırakabilirler. Yumurtalar kovuklara, kayalardaki çatlaklara bırakılır. Yumurtadan çıkan yavrular 4-6 ay içinde ergileşirler.

Besin kaynağı
Genel olarak böcek ve böcek larvalarıyla beslenirler. Kış uykusuna yatarlar. Boyları 15 cm kadar olur. Dağlık ve ormanlık alanların taşlık ve nemli olan çayırlarında, duvarların üzerinde yaşarlar.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Darevskia
Alexander Nikolsky tarafından adlandırılmış taksonlar
1898'de tanımlanan taksonlar
Türkiye'deki sürüngenler

Darevskia derjugini


Shadowmaker čertnaesti je studijski album njemačkog heavy metal-sastava Running Wild objavljen 20. travnja 2012. Prvi je album sastava do albuma Rogues en Vogue objavljen 2005. i prvi od raspada 2009. i ponovnog okupljanja 2011.

Popis pjesama

Osoblje

 Running Wild

 Rock 'n' Rolf – vokal, gitara, produkcija
 PJ – solo-gitara, prateći vokal, inženjer zvuka

 Ostalo osoblje

 Niki Nowy – inženjer zvuka, mastering
 Katharina Nowy – dodatna produkcija
 Jens Reinhold – naslovnica, grafički dizajn
 Markus "Max" Chemnitz – fotografije

Izvori

Albumi sastava Running Wild
Albumi iz 2012.

Shadowmaker


pak'ma'ra) este o rasă extraterestră fictivă din universul Babylon 5. Ei nu au o prezență puternică în niciun arc narativ al serialului, parțial sub pretextul că alte specii îi evită pentru că sunt, din motive religioase, mâncători dedicați de cadavre.

Umanoizi în formă, pak'ma'ra au tentacule în jurul gurii cu o cavitate care conține un cioc inflexibil. Michael Garibaldi îi descrie ca fiind asemănători cu "o caracatiță care a fost lovită de un camion". Se bazează pe traducerea automată pentru a comunicare cu alte specii. Cu toate acestea, Durhan a comentat o dată că aceștia refuză să învețe orice altă limbă în afară de a lor. Sunt capabili să cânte ceea ce alte câteva rase au considerat o muzică extrem de frumoasă, dar o fac doar la sărbătorile lor religioase.

Până la dizolvarea sa, pak'ma'ra au fost membri ai Ligii Lumilor Nealiniate, cu un ambasador pe stația Babylon 5. Au devenit apoi membri ai Alianței Interstelare (ISA). Pak'ma'ra a preluat rolul de curieri ai Rangerilor ISA.

Dietă
pak'ma'ra se cred un popor ales și superior, iar abilitatea lor de a consuma orice altă specie simțitoare o consideră un semn al acestui lucru.

Referințe

Legături externe
 Pak'ma'ra on Voltayre's Encyclopedia Xenobiologica
 Pak'ma'ra background information from the Rifts trading card game

Rase extraterestre fictive
Babylon 5

Pak'ma'ra


Kuća Makijaveli-Jerković odnosno kuća Prdvarić, u gradiću Visu, Vladimira Nazora 63 i 65, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kamena dvokatnica Makijaveli - Jerković smještena je u Kutu, na samoj obali. Izvorno jednokatnica pripadala je hvarskoj obitelji Prdvarića čiji se grb nalazi na kući na tri mjesta. Na sjevernoj strani kuće, prema moru, je dvorište ograđeno visokim kamenim zidom. U prizemlju su konobe i cisterna. Katu se prilazi vanjskim stubištem na istočnoj strani. Čitavu širinu sjevernog pročelja obuhvaća dugi balkon s bogato ukrašenom kamenom ogradom, a manji balkon s istim ukrasima nalazi se i na južnom pročelju. Nadogradnjom drugog kata i preoblikovanjem krovišta promijenjen je izvorni izgled kuće, no ona je zadržala karakteristike ladanjske arhitekture renesansno - baroknog sloga 16. – 17. st.

Zaštita
Pod oznakom Z-7241 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Visu

Kuća Makijaveli-Jerković (Prdvarić) u Visu


A cerimônia de abertura dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 aconteceu na noite de 4 de fevereiro de 2022 no Estádio Nacional de Pequim, na China. Como definido pela Carta Olímpica, os procedimentos combinaram a abertura formal e cerimonial deste evento esportivo internacional, incluindo os discursos de boas-vindas, içamento das bandeiras e desfile de atletas, com um espetáculo artístico para mostrar a cultura invernal e a história moderna da nação anfitriã. Os Jogos foram oficialmente abertos por Xi Jinping, secretário-geral do Partido Comunista Chinês e presidente da República Popular da China.

A cerimônia de abertura foi dirigida pelo diretor de cinema e produtor Zhang Yimou, que já dirigiu as cerimônias de abertura e encerramento dos Jogos Olímpicos de Verão de 2008, também sediada em território chinês.

Hinos
 – Marcha dos Voluntários, hino nacional da China
 – Hino Olímpico, interpretado pelo Coro Infantil Malanhua'er

Autoridades presentes

  – Mohammad bin Salman, príncipe-herdeiro da Arábia Saudita
  – Alberto Ángel Fernández, presidente da Argentina
  – Zoran Tegeltija, presidente do Conselho de Ministros da Bósnia e Herzegovina
  – Norodom Sihamoni, rei do Camboja
  – Tamim bin Hamad al-Thani, emir do Catar
  – Kassym-Jomart Tokayev, presidente do Cazaquistão
  – Abdel Fattah el-Sisi, presidente do Egito
  – Mohamed bin Zayed Al Nahyan, príncipe-herdeiro de Abu Dhabi
  – Guillermo Lasso, presidente do Equador
  – Henrique, grão-duque de Luxemburgo
  – Ho Iat-seng, chefe do Executivo de Macau
  – Alberto II, príncipe de Mônaco
  – Luvsannamsrain Oyun-Erdene, primeiro-ministro da Mongólia
  – Imran Khan, primeiro-ministro do Paquistão, Fahmida Mirza, ministra da Coordenação Interprovincial (IPC)
  — James Marape, primeiro-ministro da Papua-Nova Guiné
  – Andrzej Duda, presidente da Polônia
  – Sadyr Japarov, presidente do Quirguistão
  – Vladimir Putin, presidente da Rússia
  – Aleksandar Vučić, presidente da Sérvia
  – Halimah Yacob, presidente de Singapura
  – Emomali Rahmon, presidente do Tajiquistão
  – Sirindhorn, princesa real da Tailândia
 – Gurbanguly Berdimuhamedow, presidente do Turcomenistão
 – Shavkat Mirziyoyev, presidente do Uzbequistão

Organizações internacionais
  Comitê Olímpico Internacional – Thomas Bach, presidente do Comitê Olímpico Internacional
  Organização das Nações Unidas – António Guterres, secretário-geral das Nações Unidas
  Organização das Nações Unidas – Abdulla Shahid, presidente da Assembleia Geral das Nações Unidas
  Organização Mundial da Saúde – Tedros Adhanom Ghebreyesus, diretor-geral da OMS
  Organização Mundial da Propriedade Intelectual – Daren Tang, secretário-geral da OMPI
  Organização para Cooperação de Xangai – Zhang Ming, secretário-geral da OCX
 Novo Banco de Desenvolvimento – Marcos Prado Troyjo, presidente do NBD

Eventos dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022
Cerimónias de abertura dos Jogos Olímpicos
2022 na China

Cerimônia de abertura dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022


Franța a nominalizat filme pentru remiul Academiei pentru cel mai bun film străin de la inaugurarea premiului în 1956. Franța a fost una dintre cele mai de succes țări din lume la această categorie și mai mult de jumătate din propunerile sale au obținut nominalizări la Oscar. Astfel, până în septembrie 2017, Franța a propus 62 de filme, dintre care 36 au obtinut nominalizări la Oscar, iar 9 au câștigat premiul, fără a include și Premiile Onorifice.

Premiul este acordat anual de către "Academy of Motion Picture Arts and Sciences" din Statele Unite filmelor de lungmetraj realizate în afara Statelor Unite și care conțin în primul rând dialog în altă limbă decât engleza.

Propunerile Franței sunt decise anual de Centrul național de cinematografie (Centre national de la cinématographie), care este afiliat Ministerului Culturii.

Lista filmelor

Note

Cinematografia franceză
Franța

Lista filmelor franceze propuse la Oscar pentru cel mai bun film străin


{{infookvir himna
 |naslov        = Himna: Brode moj
 |latinica      =
 |naslov-hr     =
 |slika         =
 |opis_slike    =
 |država        =
 |jezik         = hrvatski
 |tekstopisac   = Ivan Holik
 |skladatelj    = Viktor Zovak
 |ostali_nazivi = Himna MNK Brod
 |prihvaćena    = 20. studeni 2016.
 |zvuk          =
 |naslov_zvuka  =
 |wikizvor      =
 |bilješke      =  Izvedba: Underborn - Brode moj (himna MNK Brod)
Aranžman: Viktor Zovak i Zvonimir Blažanović (bubnjevi)
Produkcija/mix/mastering: Studio "Depth".
}}

MNK Brod je hrvatski malonogometni klub iz Slavonskog Broda. U sezoni  nastupa u 2. HMNL – Istok.

O klubu
Osnovan je 21. studenog 2013. godine, a osnivačkoj skupštini nazočili su Mario Holik, Domagoj Mišković, Ivan Vidović, Nikola Adrović, Antonio Basara, Igor Vidović, Ivan Holik, Ivan Smolčić i Domagoj Bilić. Klub je osnovan s ciljem promicanja, razvitka i unapređenja futsala u gradu Slavonskom Brodu i Brodsko-posavskoj županiji. Klub svoje domaće utakmice igra u kultnoj sportskoj dvorani "Brod".

Sportska natjecanja

Domaća natjecanja

 Statistike i rekordi Zaključno sa sezonom 2019./2020. Trenutačna momčad Ažurirano: listopad 2021.''

Prijašnji treneri

Vanjske poveznice
 mnkbrod.hr
 MNK Brod, facebook stranica

Izvori

Brod
Brod

MNK Brod Slavonski Brod


Mada Adası veya diğer adıyla Kazak Adası, 8220 hektar büyüklüğüyle Beyşehir Gölü üzerindeki 32 adanın en büyüğüdür. 2022 itibarıyla 180 kişinin yaşadığı kısmı Kumluca Mahallesi olarak isimlendirilmiştir ve idarî olarak Isparta'nın Şarkikaraağaç ilçesinin Gedikli Köyü'ne bağlıdır. Adanın bu alan haricindeki kısmı Kızıldağ Millî Parkı içerisinde kalmaktadır.

Üzerinde yerleşim olduğuna dair ilk kayıtlar 1507'ye dayanmaktadır. Bu tarihten sonraki en büyük göç hareketi 1866'da 30 ilâ 40 hanelik bir Kazak grubunun yerleştirilmesiyle oluşmuş ve sonralarında kullanılacak bir diğer isim olarak Kazak Adası kavramına temel olmuştur.

Ada, 20 Şubat 1993'te Kızıldağ Millî Parkı kurulduğunda bütünüyle parkın içerisinde kaldı. 27 Kasım 2018'de de Kumluca Mahallesi millî parkın sınırları dışında bırakıldı.

2010 yılında Musa Ak tarafından yönetilen Mada isimli belgeselde adadaki yaşam anlatıldı ve yapım, 17. Altın Koza Festivali'nde En İyi Belgesel Ödülü'nü kazandı.

İsmi
Mada, halk ağzından mide ve iştah anlamlarında derlenmiş bir sözcüktür. Farsçada (māda. ماده) ise eklendiği kelimelere dişi anlamı katan bir sözcüktür.

1583 tarihli İcmal  Defteri'nde "Madi" olarak geçmektedir. II. Mehmed adına Beyşehir vakıflarını tespit eden defterlerde "Mado"; daha sonraki kaynaklarda "Made" ve "Mada" şeklinde geçmektedir.

Coğrafyası

Mada, Beyşehir Gölü'nün kuzeybatısında bulunur. 8220 hektar ile Göl'deki 32 adanın en büyüğüdür. 800-900 dönüm ekilebilir alanı vardır, geri kalanı ardıç ve maki ile örtülüdür. Ayırca meşe, ardıç, kavak ve söğüt ağaçları dikilidir. İki tepeden oluşmuştur. Güneyindeki tepenin yüksekliği 1345 m'dir.

Adadaki yerleşim alanı Kumluca Mahallesi olarak isimlendirilmiştir ve 1945'e kadar Beyşehir'e bağlı iken bu tarihte Şarkikaraağaç köyü Gedikli'ye bağlanmıştır. İlçe merkezine uzaklığı yaklaşık 35 km'dir.

Ulaşım
Ada'nın kara ile arasında yaklaşık 700 m'lik bir mesafe bulunmaktadır. Ulaşım, tekneler ya da 15 ton taşıyabilen dubalar ile sağlanır. Kışın, buz tutan göl üzerinde yürüyerek karşıya geçilebilmektedir. Ulaşım konusundaki güçlükler Türkiye ulusal medyasında da yer bulmaktadır. 2019'da onaylanan koruma amaçlı imar planı ile adaya ulaşım noktasında iyileştirmeler planlanmıştır.

Tarihçe
Eşrefoğulları dönemi hükümdarı Mehmet Bey, adanın kuzeyine bir köşk yaptırmıştır.

1866'da 30 ilâ 40 hanelik bir Kazak grubu yerleştirilmiştir. Tamamı erkeklerden oluşan bu grup, yerleşmekten çok balıkçılık yapmak için gelmişlerdir. 1882 yılına kadar da yabancı statüsünde kalmışlardır. 1883 sonrası yerli halktan sayılmaya başlanan Kazaklar, 1920'lere kadar Mada Adası'nda kalabalık halde yaşamışlardır. Kurtuluş Savaşı ile yörede başlayan eşkıyalık hareketleri yüzünden bunlardan büyük bir kısmı Akşehir'e göçmüşlerdir. Kalan 3-5 hane ise 1935 yılında Beyşehir'e göçmüştür. Sonraları bölgeye balık avları için geçici olarak gelmişlerdir.

1901'de Konya'ya gelen Çeçenlerin bir kısmı Beyşehir civarına yerleştirilmiştir. Bunların bir kısmının da Ada'ya yerleştiği söylense de resmî bir kayıt yoktur. Çeçenlerden sonra da Tırtar ve Ötkünlü aşiretleri yerleşmiştir.

1950'li yıllarda adaya 12 hane göç etmiştir. Küçükbaş hayvan yetiştiriciliği yapan bu haneler, daha sonra nüfus artışıyla birlikte Kumluca Mahallesi'ni kurmuşlardır.  Mada, 20 Şubat 1993'te Kızıldağ Millî Parkı kurulduğunda bütünüyle parkın içerisinde sayılmışsa da  27 Kasım 2018'de Kumluca Mahallesi millî parkın sınırları dışarısına çıkarılmıştır. 27 Aralık 2019'da onaylanan koruma amaçlı imar planı ile adaya ulaşım ve adada yaşam konusunda iyileştirmeler planlanmıştır.

Nüfus

Geçim
Sulama sorunu sebebiyle kuru tarım ve hayvancılık başlıca geçim kaynağıdır. Balıkçılık, Gökçe balığının neslinin tükenmesiyle zayıflamış olsa da 1 Temmuz ilâ 15 Şubat arasındaki avlanma yasağı dışında levrek ve sazan avlanabilmektedir.

Adanın, Kızıldağ Millî Parkı içerisine dâhil edilmesiyle de küçükbaş hayvancılık durmuştur. Günümüzde adadaki büyükbaş hayvanlar dubayla karşıya geçirilmekte ve orada otlatılıp geri gelinmektedir.

Popüler kültürdeki yeri

Mada söylencesi
Rivayete göre Alaaddin Keykubat'ın oğlu, Beyşehir Gölü'ne düşmüş ve bir daha bulunamamış. Bunun üzerine hünkâr bu gölde artık kimsenin ölmemesi için halktan yapağı ve bir miktar kül istemiş. Getirilen malzemelerle gölü Akdeniz'e bağlayan yer altı suyunun yolları kapatılmış ve gölün seviyesi yükselip; bir tepe olan Mada'nın etrafını sarmış. Böylece Mada bir ada olarak ortaya çıkmış.

Belgesel

 Mada. 2010 yılında Musa Ak tarafından yönetilen belgeselde adadaki yaşam anlatıldı ve yapım, 17. Altın Koza Festivali'nde En İyi Belgesel Ödülü'nü kazandı.

Galeri

Notlar

Dış bağlantılar
Koruma Amaçlı İmar Planının Ayrıntısı ve Haritaları

Kaynakça
Özel kaynakça

Genel kaynakça

Isparta iline bağlı adalar

Mada Adası


وادي التيم هو وادي طويل وخصيب على السفوح الغربية لجبل الشيخ في جنوب شرق لبنان. يربط الجنوب اللبناني الحالي بالبقاع ويمتد من راشيا الوادي إلى مرج الزهور وحتى حاصبيا وكوكبا. يمر به ويسقي سهوله نهر الحاصباني لذلك ازدهرت العديد من الزراعات فيه وبالاخص الكرمة والزيتون. للمنطقة تاريخ عريق منذ أن استوطنته قبائل التيم العربية ثم انتقلت للشهابيين. كما كانت مركز نشوء مذهب الدروز. واحتله الصليبيون وأنشأوا فيه القلاع والحصون.

التسمية
ينسب اسم الوادي إلى قبيلة التيم العربية التي هاجرت من الجزيرة العربية واستوطنت سفوح جبل الشيخ حوالي القرن الخامس الميلادي 1992.

قرى وادي التيم
يضم وادي التيم العديد من البلدات والقرى وهي: حاصبيا مركز الوادي، راشيا الوادي، عين عطا، الكفير، الخلوات، ميمس، عين قنيا، راشيا الفخار، الفرديس وكفرحمام.

طبيعة وادي التيم

أعلى نقطة في وادي التيم هي تل قبر عثمان التي ترتفع 1250م عن سطح البحر.

تمتاز منطقة وادي التيم بتنوع حرجي لا مثيل له في لبنان، من راشيا الوادي شمالاً حتى كفرحمام في أعالي العرقوب جنوباً. وتتصدر أشجار الصنوبر بتعداد يزيد على مئة ألف شجرة، تغطي مساحات واسعة من الأراضي الجبلية الرملية، في أخدود يمتد من قرية عين حرشا في قضاء راشيا الوادي حتى مرتفعات العرقوب، ويشمل قرى عين عطا والكفير والخلوات وميمس وعين قنيا وراشيا الفخار والفرديس وكفرحمام.

وادي التيم منطقة غنية بعنبها المميز، والكرمة من أقدم مزروعاتها لملاءمتها طبيعة الأرض والمناخ وتربة سفوح حرمون، والكروم وما بقي منها تنتشر على التلال وفي المنحدرات ذات التربة الخفيفة وهي زراعة بعلية مناسبة لمنطقة، مياهها السطحية شحيحة صيفاً. والعنب في المنطقة عدة أنواع، أشهرها: العبيدي، الزيني، الأسود، الشموطي والبيتموني.

وتعد منطقة وادي التيم ممراً رئيساً للطيور المهاجرة التي تعبر الأجواء على اختلاف أنواعها، بعض أنواع الطيور يقيم فيها بشكل مؤقت ولفترة قصيرة لتوافر الظروف المناخية من جهة ولتوافر الطعام من جهة أخرى مثل الزيتون فتصبح المنطقة تعج بالصيادين ويمتد موسم الصيد في قرى منطقة وادي التيم أشهراً عديدة ويلازم مواسم التين والرمان والعنب وصولاً إلى الزيتون، الذي يمتد قطافه حتى شهر شباط/ فبراير في سنوات الحمل. وللحد من هذه الظاهرة، أنشأت بلدية إبل السقي محمية طبيعية بالتعاون مع جمعية حماية الطبيعة في لبنان، ومؤسسة «مرسي كور» بتمويل الوكالة الأميركية للتنمية الدولية، وأصدرت قراراً يمنع صيد الطيور لجعل المحمية محطة واستراحة تلجأ إليها الطيور المسافرة.

آثار وادي التيم
من أهم الآثار الموجودة في وادي التيم:
 قلعة الشهابية.
 قلعة شقيف.
 قلعة راشيا.

المراجع

أودية لبنان
الوادي المتصدع الكبير
تاريخ موحدون دروز
مناطق لبنان
وديان لبنان

وادي التيم


Sadık Rıfat Paşa (25 Ekim 1807 - 11 Şubat 1857), iki kez Osmanlı Hariciye Nazırlığı yapmış diplomat ve devlet adamıdır.

Sadık Rıfat Paşa'nın kariyeri başlangıçta Tanzimat döneminin diplomat kökenli üç devlet adamı (Koca Mustafa Reşit Paşa, Mehmet Emin Ali Paşa ve Keçecizade Mehmet Emin Fuat Paşa) ile aynı çizgiyi izledi. Ancak içerideki kişisel rekabet ve o dönemde Osmanlı üst düzey bürokratlarının yerlerinin dama taşları gibi sık sık değiştirilmesi ve özellikle dış güçlerin müdahaleleri nedeniyle (19. yüzyılda Osmanlı Devleti'nde kimlerin hangi mevkilere getirileceğinde yabancı güçler söz sahibiydi) en yüksek makam olan sadrazamlığa gelemedi. Nispeten genç yaşta da öldü.

Çocukluğu ve gençliği
Sadık Rıfat Paşa 1807 yılında İstanbul'da doğdu. Babası Osmanlı Devleti'nin Masarifat Nazırı (giderlerden sorumlu bakan) Hacı Ali Bey'di. Hacı Ali Bey Enderun'da yükselerek Tophane Nazırı, daha sonra da Tersane Emini olmuş, daha sonra da nazırlığa yükselmişti. Sadık Rıfat Paşa temel eğitiminden sonraki tahsilini Sarayı Hümayundaki Hazine Odasında devam etti. Ancak ailesinin tek erkek çocuğu olduğundan ve annesinin evladından ayrılmak istememesi nedeniyle dönemin padişahı II. Mahmut'un emri ile bir sene sonra Sadaret Mektubi Kalemi'nde çırak yapıldı.

Gösterdiği şevk nedeniyle kalembaşının dikkatini çeken Sadık Rıfat, 19 yaşında, 1823 yılında Hocaganlık rütbesini aldı. 1828 yılında Amedi Odası hulefalığına, yani Bakanlar Kurulu başkatipliğinde memurluğa tayin edildi. Bu sırada 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı başlamıştı. Padişahın maiyeti ile Edirne ve Gelibolu taraflarına gitti. Gayretleriyle Dahiliye Nazırı Pertev Paşa'nın da dikkatini çekmiştir. Pertev Paşa'nın bu ilgisi başta Sadık Rıfat'ın lehine gelişmesine karşılık daha sonra kendisinin bir süre İstanbul'dan çıkarılmasına neden olacaktır. Bu sırada Osmanlı-Rus Savaşı Osmanlı Devleti'nin yenilgisi ile bitti ve 1829'da imzalanan Edirne Antlaşması ile bağımsız bir Yunanistan kuruldu. Genç Sadık Rıfat öncelikle Yunan sınırının çizilmesi ile görevlendirilen elçiler heyetinde zabıt katibi olarak, daha sonra da aynı görevle Mısır Meselesi'nin çözülmesinde görevlendirilecek, daha sonraki elçilik görevinin ilk tecrübelerini edinecektir. Bu arada sık sık padişahın huzuruna çıktığından, saraydaki ikinci kâtip Vassaf Efendi'nin de dikkatini çekti.

Diplomatlık kariyeri

Viyana Büyükelçiliği
Bu sırada Osmanlı Devleti'nin en güçlü adamlarından biri durumuna gelmiş olan Pertev Paşa, başta düşmanı Akif Paşa tarafından sürekli eleştirilmekte, özellikle de 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı'nın gerçek suçlusu gibi gösterilmekteydi. Halk arasında "tuğsuz padişah" olarak anılan bu devlet adamı en sonunda düşmanları tarafından padişah II. Mahmut'u devirip yerine veliaht Abdülmecit Efendi'yi geçirmek istemekle suçlanınca görevinden alınıp sürgüne gönderildi, sürgünde de idam edildi. Vassaf Efendi'nin de sürgüne gönderilmesinden sonra Sadık Rıfat'ı devlet kademelerinde himaye edecek kimse kalmamıştı. Akif Paşa'nın Mülkiye Nazırı olması sonucunda Pertev Paşa'nın taraftarı olarak görülen Sadık Rıfat, Hariciye Müsteşarı payesi ile Viyana'ya büyükelçi olarak atanarak İstanbul'dan çıkarıldı.

Viyana Büyükelçiliği sırasında Avusturya imparatoru I. Ferdinand'ın Venedik kralı olarak taç giyme törenine katılmak üzere İtalya'ya gitmiş, bu sırada gördüklerini anlattığı İtalya Seyahatnamesi adlı eserini yazmıştır. Yine bu görevi ve büyükelçiliği sırasında Avusturya Dışişleri Bakanı ve Başbakanı, o dönemde Avrupa diplomasisini yönlendiren kişi olan, Prens Clemens von Metternich ile pek çok defa görüşmüştür. Büyükelçilik görevlerinden biri olan Avrupa'daki olaylar ve siyasal durum hakkında bir analiz yaparak bunu İstanbul'a ilettiği yazılarını Avrupa Ahvaline Dair adıyla da bilinen risalesinde özetledi.

Mısır sorunundaki rolü
Bu sırada Mısır Meselesi yeniden gündeme gelmektedir. 1833'te imzalanan Kütahya Antlaşması Kavalalı Mehmet Ali Paşa'ya istediği hemen hemen her hakkı vermekle birlikte, ne bağımsızlığını ilan edebilmiş ne de Mısır valiliğini babadan oğula geçirebilmişti. Çok daha önemlisi Kütahya Antlaşması iki devletin birbiriyle karşılıklı olarak imzaladıkları bir antlaşma değil, II. Mahmut'un bir fermanla vermeye hazır olduğu ödünlerin kaleme alınmasıydı. Bir fermanla verilen bir hakkın bir başka fermanla kolayca elinden alınabileceğini bilen Mehmet Ali Paşa, bağımsızlığını ilan edebilmek için 1839 tarihinde yeniden harekete geçti. Savaşın yeniden başlaması ile Mehmet Ali Paşa'nın oğlu Kavalalı İbrahim Paşa, orduları ile birlikte Halep'ten ilerleyerek Nizip'te Osmanlı ordularına ağır kayıplar yaşattı. Kavalalı İbrahim Paşa savaşı kazandığı sırada padişah II. Mahmut ölmüş, yerine oğlu Abdülmecit geçmişti. Abdülmecit'in tahta çıkması ve Koca Mehmet Hüsrev Paşa'yı sadrazam yapması, Hüsrev Paşa'nın rakibi Kaptanıderya Ahmet Fevzi Paşa'yı ürkütmüş, Fevzi Paşa da Çanakkale'deki Osmanlı donanmasını alarak Mısır'a sığınmıştı. Böylece Osmanlı Devleti ordusuz ve donanmasız kalmıştı. Bu durum ve üstelik İbrahim Paşa'nın İstanbul'a yürüyebilecek bir mesafede olması sorunu yeniden uluslararası bir meseleye dönüştürmüştü. Bu gelişmelerin üzerine Osmanlı Devleti Mehmet Ali Paşa ile anlaşmanın yollarını aramaya başladı. Bu sırada İstanbul'a gelmiş olan Sadık Rıfat Paşa, Mısır Meselesi'nin çözülmesi için Kavalalı Mehmet Ali Paşa'ya gönderilecek olan heyette görevlendirildi. Sadık Rıfat Paşa çok gayret göstermesine ve görüşme üzerine görüşme yapmasına rağmen bir anlaşmaya varamadan İstanbul'a döndü. Bu sırada İstanbul'da Tanzimat Fermanı ilan edilmiş, devlet Tanzimat devrine girmişti.

Hariciye Nazırlığı
İskenderiye'de bulunduğu sırada Sadık Rıfat Paşa, Mısır'da devlet için iyi hizmetlerde bulunması sebebiyle Sadaret Müsteşarlığına getirildi. Dönmesini takiben Paşa Tanzimat Fermanında yer alan sözlerin hayata geçirilebilmesi, Fermanda verilen sözlerin taşrada uygulanabilmesi için çalışmalarına başladı. Bu görevleri sırasında yine takdir edilmiş, 1840'ta vezir rütbesini alarak Hariciye Nazırlığına atanmıştır. Zor bir zamanda Hariciyede dokuz aylık görevi sonrasında idaresizlik suçlaması ile azledildi. Yerine Ticaret Nazırı İbrahim Sarim Paşa getirildi.

Sadık Rıfat Paşa boş kaldığı sekiz aylık dönemden sonra, 1842 yılında, 1837'de oluşturulmuş küçük bir danışma meclisi olan Meclis-i Vala-yi Ahkam-ı Adliye üyeliğine getirildi. İki ay sonra da Viyana'ya ikinci kez büyükelçi tayin edildi. Bir yıl sonra, 1843'te de ikinci kez İbrahim Sarim Paşa'nın yerine Hariciye Nazırlığına getirildi. 1844'te görevinden alındı. Aynı hafta yine Meclis-i Vala-yi Ahkam-ı Adliye üyeliğine, 1845'te de bu meclisin başkanlığına getirildi. 1847'de ise yeniden bakan olarak Maliye Nazırlığına atandı. İki ay sonra Maliye Nazırlığı görevinden alınan Paşa tekrar Hariciye Nazırlığına, kısa bir süre sonra da tekrar Meclis-i Vala-yi Ahkam-ı Adliye başkanlığına getirilmesine rağmen dokuz ay sonra bu görevden de alınır. 1849'da kez Meclis-i Vala-yi Ahkamı Adliye başkanlığına tekrar getirilir, 1851'de bu kurumun başkanlığına Koca Mustafa Reşit Paşa'nın getirilmesi sonucunda tekrar görevden alınır.

Bu arada Fransa'da imparatorluğunu ilan eden ve uluslararası ilişkilerdeki konumunu güçlendirmek isteyen III. Napolyon kendisine uygun hedef olarak Osmanlı Devleti'ni görmüş, 1740'ta imzalanan ve Osmanlı Devleti'nde yaşayan Katoliklerin himayelerinin Fransa'ya verildiği antlaşmanın yeniden yürürlüğe girmesini istemişti. Osmanlı Devleti'nin Fransa'nın baskısı altında bu öneriyi kabul etmesinin Kutsal Topraklardaki statükoyu bozacağını açıklayan Rus Çarı I. Nikolay, kendi ülkesi için de aynı hakları istedi ve katı bir asker ve koyu bir Ortodoks olan Prens Menşikov'u İstanbul'a olağanüstü yetkilerle elçi olarak yolladı. Hariciye Nazırı Keçecizade Fuat Paşa'yı görüşmelerin dışında bırakacak şekilde hareket eden Menşikov'un bu tutumundan dolayı Keçecizade Fuat Paşa Hariciye Nazırlığından istifa etti. Onun yerine o sırada boş olan Sadık Rıfat Paşa atanacaktı.

Bu arada Rusya ile Osmanlılar arasındaki gerginliğin artması ve sorunu kendi çıkarları için de tehlike olarak gören İngiltere, Fransa ve Avusturya'da işe karışmaya başlaması ile Kırım Savaşı'na gidecek süreç başladı. Batılı güçleri arkasında hisseden Babıali'de gitgide Rus taleplerine daha fazla direnmeye En sonunda Prens Menşikov taleplerinin üç gün içinde kabul edilmemesi halinde İstanbul'dan ayrılacağını bildirdi. Bu sırada Prens Menşikov'un talepleri karşısında sürekli direnen Sadrazam Damat Mehmet Ali Paşa ve Hariciye Nazırı Sadık Rıfat Paşa görevlerinden alındılar. Her ikisinin de görevden alınmaları için Prens Menşikov padişaha şikayette bulunmuş, gerekçe olarak da paşaların o zamanki diplomasi dili olan Fransızca'yı bilmemelerini göstermiştir. Asıl amacı Babıali üzerindeki Rus baskısını arttırmak ve Rus karşıtlarını görevlerinden uzaklaştırmaktır. Böylece Sadrazamlığa Giritli Mustafa Naili Paşa, Hariciye Nazırlığına da Koca Mustafa Reşid Paşa atandı. Ancak Prens Menşikov yine de 27 Mayıs 1853'te İstanbul'dan elleri boş olarak ayrıldı ve Kırım Savaşı]başladı.

Son yılları
Koca Mustafa Reşid Paşa'nın Hariciye Nazırı olması üzerine Sadık Rıfat Paşa dördüncü kez Meclis-i Vala-yi Ahkam-ı Adliye başkanlığına tayin edildi. Ancak savaş kararını ve savaş esnasındaki Batılı devletlerin tekliflerini görüşmek üzere yapılan pek çok toplantıya Paşa da katıldı. Bu arada üst danışma meclisi olan Meclis-i Ali-ye Tanzimat üyeliğine getirildi. 2 yıl süren bu görevi sırasında ayağında nükseden bir ağrı nedeniyle ameliyat olmuş, ancak ameliyat durumunu daha da kötüleştirmiş ve Sadık Rıfat Paşa 1857 yılında ölmüştür.

Eserleri
Sadık Rıfat Paşa'nın 15 risalesi şunlardır:
 Rusya Muharebesi Tarihi.
 Gülbüni İnşa
 Avrupa Ahvaline Dair (Viyana'da Büyükelçi İken)
 İtalya Seyahatnamesi (Viyana'da Büyükelçi İken)
 Amedçi İken Yazdığı Maruzat
 Mustafa Reşit Paşa'ya Yazdığı Mektuplar (Viyana'da Büyükelçi İken)
 Babıali'ye Yazdığı Mektuplar (Viyana'da Büyükelçi İken)
 Babıali'ye Yazdığı Mektuplar (İskenderiye'de Mehmed Ali Paşa ile Görüştüğü Dönemde)
 Tanzimat Fermanı ile ilgili Valilere Gönderdiği Siyasi Yazılar
 Resmi ve Şahsi Mektupları
 Meclis-i Vala-yi Ahkam-ı Adliye Başkanı ve Meclis-i Ali-yi Tanzimat Üyesi İken Yazdığı Mazbatalar
 Devlet İşlerinin Düzeltilmesi ve Bazı Islahat Hakkında Muhtelif Zamanlarda Yazdığı Layihalar ve Mazbatalar
 Bazı Islahata Dair Ara Sıra Kaleme Aldığı Layihalar
 Risale-i Ahlak
 Zeyil Risale-i Ahlak

Bunların dışında Sadık Rıfat Paşa'nın diğer eserleri oğlu Rauf Bey tarafından toplanmış ve Müntahabat-ı Asar-ı Rıfat Paşa adı altında yayınlanmıştır.

Kaynakça
 Özgür Bora Özkul - Kocaeli Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Kulübü
 Selçuk Üniversitesi, Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Türkiyat Araştırma Dergisi, Kasım 1994, Yıl:1, Sayı: 1

1807 doğumlular
1857 yılında ölenler
Osmanlı İmparatorluğu'nun Viyana Büyükelçileri

Sadık Rıfat Paşa


IEEE 696, 1975'ten 1980'lerin ortalarına kadar ilk nesil kişisel bilgisayarlarda (8080, Z80, 6800,...vb.) yaygın olarak kullanılan 100 bacaklı veriyolu standardı.

Tarihçe
Küçük bir şirket olan MITS, bilgisayar hobisi olanlara yönelik ürettiği 8-bit Altair mikrobilgisayarı 1975'te piyasaya sürdü. Intel 8080 işlemcili bu bilgisayar, 100 bacaklı kenar bağlantı yuvalı arka plan genişleme veriyoluna sahipti. İlk kişisel bilgisayarda özel bir genişleme yuvası tasarımının tercih edilmesinde, teknik mükemmelikten çok bir tedarikçideki ihtiyaç fazlası stok gibi ekonomik bir nedenin etkisi olmuştur.

Altair, 100 bacaklı veriyolu sayesinde çeşitli uygulamalar için genişletilebilen açık mimariye sahip olmuştur. Başlangıçta "Altair veriyolu" olan sistem, Altair'in yaygın kullanımı ile daha fazla üreticinin veriyoluna uygun kartlar yapmasını sağlamıştır. Hafıza kartları, seri ve paralel arayüz kartları, floppy disket kontrol kartı, video kartı, müzik sentezleyici kartları gibi S-100 uyumlu kartlar yaygınlaşmıştır. Bu gelişme, IMSAI, SOL, Morrow, Godbout/Compupro, Dynabyte, Cromemco ve Vector Graphicile gibi mikrobilgisayar yapan şirketlere 100 bacaklı veriyolunu ürünlerinde kullanma cesareti vermiştir. Bu şirketlerden Cromemco, veriyolunun kendi isimleriyle anılmasını isteyen firmalara cevap olarak S-100 (Standard 100) ortak ismini bulmuştur.

S-100 Kartın Özellikleri

S-100 Veriyolunun Sorunları
 S-100 veriyolu üzerindeki elektrik geriliminin regülasyonsuz olması, güç dağıtımını basitleştirip modüller arası parazitleri azaltırken, her bir kartın kendi regülatörüne sahip olmasını gerektiriyordu ki bu da kartların maliyetini arttırıyordu.
 Güç pinlerinin (1, 2, 51, 52) birbirine yakın olması yanlış yerleştirilen kart üzerinde ciddi hasarlara neden oluyordu.
 Faz 1, Faz 2 ve 2 MHz Saat hatları, 9 adet diğer kontrol sinyallerine yakındı. Saat sinyallerinin keskin iniş ve çıkış sürelerinden dolayı doğru ekranlama yapılmadığında komşu hatlara etki ediyordu.
 16 veri hattı, 16 adres hattı, 3 güç hattı, 8 kesme ve 39 kontrol hattı vardı. Gereğinden fazla kontrol hattı bulunuyordu.
 16 veri hattı iki grup tek yönlü hattan oluşuyordu.
 Pinlerin işlevleri konusunda kabul edilmiş belirli bir standart yoktu.

S-100 / IEEE 696
1983 yılında IEEE'nin oluşturduğu bir çalışma grubu, belirsizlikleri gideren ve gerekli iyileştirmeleri içeren S-100 veriyolu stardartını ilk kez resmi olarak belirledi.

 8 adres hattının eklenmesiyle, adresleme alanı 16MB'a çıkarıldı.
 16-bit işlemcileride desteklemesi için 16-bit veri hattı eklendi (2 adet 8-bit tekyönlü veri hattı birleştirilerek 16-bit çift yönlü veri hattı oluşturuldu).
 16-bit veri hattı için 2 yeni sinyal hattı eklendi - sixteen request (SXTRQ, 58) ve sixteen acknowledge (SIXTN, 60)-.
 20, 53 ve 70'e, 3 topraklama hattı eklendi.
 12, maskelenemez kesme (NMI) sinyali için tanımlandı ve veriyolu üzerindeki cihazlar tarafından kontrol edilebilecek 8 kesme sinyalinden oluşan vektör belirlendi.
 (21, 65, 66) tanımlanmayan (NDEF) hatlar ve (27, 28, 69, 71) gelecekte kullanılmak üzere ayrılmış (RFU) hatlar haricindeki tüm hatlar tam olarak belirlendi.

Dış bağlantılar
 http://www.csn.ul.ie/~stephen/buses.html#s100
 http://www.virtualaltair.com/virtualaltair.com/vac_introduction.asp
 http://retrotechnology.com/herbs_stuff/s100bus.html

1974 tanıtımları
IEEE standartları
Bilgisayar
Veri yolları

S-100


Jacovce este o comună slovacă, aflată în districtul Topoľčany din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.760 de locuitori. Se învecinează cu comuna Prašice.

Istoric
Localitatea Jacovce este atestată documentar din 1224.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Jacovce


Åsane, Norveç'in Bergen şehrinin bir kasabasıdır. Şehrin kuzeyindeki bu kasaba 1972'ye kadar ayrı bir şehir idi.

Åsane ile Bergen şehir merkezi Arna'ya devam eden E16 otoyolu ile bağlanır. Hordaland'ın kuzey şehirleriyle bağlantı E39 otoyolu ile sağlanır.

Bergen

Åsane


é uma língua macarrônica ítalo-brasileira que foi amplamente falada por imigrantes italianos no Brasil (especialmente na área da Grande São Paulo e em outras partes do estado de São Paulo) até a década de 1950 e início da década de 1960.

História
O  (como era chamada em italiano) foi criado no Brasil do século XX pelos muitos milhares de emigrantes italianos que se mudaram para o interior de São Paulo.

A população italiana de São Paulo é uma das mais fortes, com presença em toda a cidade. Dos 9 milhões de habitantes de São Paulo, 50% (4,5 milhões de pessoas) têm ascendência italiana total ou parcial. São Paulo tem mais descendentes de italianos do que qualquer cidade italiana (a maior cidade da Itália é Roma, com 2,5 milhões de habitantes).

Ainda hoje, os italianos se agrupam em bairros como Bixiga, Brás e Mooca para promover festas. No início do século XX, o italiano e os dialetos eram falados quase tanto quanto o português na cidade, o que influenciou a formação do dialeto paulista de hoje.

No entanto, este "macarrônico" não deve ser confundido com o dialeto Talian mais fortemente conservado, baseado principalmente no léxico e gramática veneziana, e com contribuição de outras línguas do norte da Itália, e falado por comunidades mais isoladas principalmente no sul do Brasil e Espírito Santo, enquanto  é uma troca de código mais caracteristicamente urbana que muitas vezes desaparece com o tempo de acordo com o locutor.

Exemplos
O italiano e vários dialetos da Península Itálica influenciaram o português do Brasil nas áreas de maior concentração de imigrantes, como é o caso de São Paulo. Lá a convivência entre o português e o italiano criou um discurso muito mais aberto e menos nasalizado do que o português do Rio de Janeiro. A diversidade da língua dos imigrantes italianos resultou em um modo de falar substancialmente diferente do "caipira" (dialeto da língua portuguesa falada no interior do Estado de São Paulo), predominante na região antes da chegada dos italianos. O novo discurso foi forjado pela mistura dos dialetos calabrês, napolitano, veneziano, português e caipira.

Nas canções do ítalo-brasileiro João Rubinato (mais conhecido pelo nome artístico Adoniran Barbosa), filho de imigrantes de Cavarzere (Venezia), o "Samba Italiano" é um bom representante da língua estrangeira no Brasil. Com um ritmo tipicamente brasileiro, o autor mistura português e italiano, demonstrando o que acontecia e ainda ocorre em alguns bairros de São Paulo com o "macarrônico":

Ver também

 Adoniran Barbosa, compositor em
 Carcamano, termo pejorativo datado para os italianos no Brasil

Línguas do Brasil
Linguagem macarrônica

Macarrônico


هلينياني (Глиняни) هي مدينة في محافظة لفيف في أوكرانيا.

مراجع

مدن مقاطعة لفيف

هلينياني


Austrijska cesta, cestovni infrastrukturni objekt u Starom Gradu, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Ulomak od 150 metara sačuvane izvorne austrijske ceste građene početkom 19. stoljeća. nalazi se na predjelu Vratenici (nominativ: Vratenica). Građena je u tehnici suhozida od manjih kamenih tesanaca širine oko 4 metra i visine 1-2 metra ovisno o nagibu okolnog terena.

Zaštita
Pod oznakom Z-6451 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "ostalo".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Starom Gradu

Austrijska cesta u Starom Gradu


خطوط كوبا الجوية هي شركة الطيران الوطنية في بنما، يقع مقرها الرئيسي في العاصمة بنما، وتتخذ من مطار توكومين الدولي مركزاً لعملياتها، تقدم خطوط كوبا الجوية خدماتها لأكثر من 45 وجهة حول العالم، الشركة عضو في تحالف ستار.

الوجهات
تقوم شركة خطوط كوبا الجوية حاليًا برحلات إلى 75 وجهة في 30 دولة في أمريكا الشمالية وأمريكا الوسطى وأمريكا الجنوبية ومنطقة البحر الكاريبي.

اتفاقية الرمز المشترك
لدى خطوط كوبا الجوية اتفاقية الرمز المشترك مع الشركات التالية:

 طيران أوروبا
 الخطوط الجوية الفرنسية
 خطوط آسيانا الجوية
 أفيانكا
 أزول البرازيل
 طيران الإمارات
 إيفا للطيران
 Gol Transportes Aéreos
 أيبيريا (شركة طيران)
 الخطوط الجوية الملكية الهولندية
 لوفتهانزا
 الخطوط الجوية التركية
 الخطوط الجوية المتحدة

الأسطول

الأسطول الحالي
، تشغل خطوط كوبا الجوية أسطول من طائرات بوينغ:

الأسطول التاريخي
كانت تشغل شركة خطوط كوبا سابقًا الطائرات التالية:

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للشركة
 تفاصيل أسطول خطوط كوبا الجوية

أعضاء إياتا
تحالف ستار
تحالف سكاي تيم
شركات أسست في 1947
شركات طيران بنمية
شركات طيران أسست سنة 1944
شركات مقرها في مدينة بنما
علامات تجارية بنمية
أعضاء سكاي تيم السابقين

خطوط كوبا الجوية


Anthony J. Robbins (North Hollywood, California; 29 de febrero de 1960), más conocido como Tony Robbins, es escritor de libros de desarrollo personal, finanzas personales y orador motivacional estadounidense.

Primeros años
Robbins nació como Anthony J. Mahavoric en North Hollywood, California, el 29 de febrero de 1960.  Robbins es el mayor de tres hijos y sus padres se divorciaron cuando él tenía 7 años. Su madre se volvió a casar (más de una vez), incluido un matrimonio con Jim Robbins, un exjugador de béisbol semiprofesional.

Durante la escuela secundaria en 1960, Robbins creció diez pulgadas, un crecimiento acelerado que luego se atribuyó a un tumor pituitario. Ha dicho que su vida hogareña era "caótica" y "abusiva". Cuando tenía diecisiete años se fue de casa y nunca regresó. Robbins luego trabajó como conserje y no asistió a la universidad.

Carrera
Nacido como Anthony J. Mahavoric, en una familia de origen croata, llegó a ser bien conocido a través de sus infomerciales y libros de autoayuda, Poder sin límites. Robbins escribe sobre temas como la salud y la energía, los temores de la superación, la comunicación persuasiva, y sobre cómo mejorar las relaciones. Robbins comenzó su carrera en el aprendizaje de muchos oradores de motivación diferentes, y promueve seminarios de su mentor personal, Jim Rohn. Está profundamente influenciado por la programación neuro-lingüística y una variedad de coaching estratégico.

El trabajo de Robbins ha formado parte de los medios de comunicación más importantes, incluyendo medios tales como Time, Newsweek, Fortune, Forbes, Life, GQ, Vanity Fair, Business Week, Tycoon and Success magazines, la CBS Evening News, NBC News, Fox News, CNN y A&E, así como periódicos, programas de radio, y medios de comunicación de Internet en todo el mundo. Robbins ha sido mencionado o ha aparecido en 15 películas importantes, incluyendo un cameo en la exitosa película "Shallow Hal". en el año 2007, fue nombrado en la lista de la revista Forbes "Celebrity 100".

Entre las personas a las que ha acompañado y aconsejado  top managers de empresas como IBM, American Express y Kodak, así como deportistas como el tenista André Agassi, al jugador de baloncesto, Michael Jordan y el equipo de la America 3 (que venció la Copa América en el 1992).

Sus programas han llegado a más de 4 millones de personas de 100 países alrededor del mundo.

Anthony Robbins se ubicó entre los "Top 50 Business Intellectuals in the World" por el Instituto de Accenture para el Cambio Estratégico. Robbins habló en Harvard Business School y fue clasificado por la escuela entre los "Top 200 Business Gurus" (Harvard Business School Press, 2003).

En julio de 2010, NBC debutó  Tony Robbins: Life Coach, un reality show donde Robbins ayuda a los participantes del programa a enfrentar sus desafíos personales. Pero se canceló en marzo de 2012 después de emitir dos de las seis temporadas previstas, debido a una baja audiencia de 2,8 millones.

Acusaciones de acoso y abuso sexual en 2019

En mayo de 2019, una investigación de BuzzFeed News detalló acusaciones contra Robbins de su acoso sexual a los fanáticos y miembros del personal, como manosear a los fanáticos en eventos, exponer sus genitales a sus asistentes y acosar sexualmente a los fanáticos. En ese momento, nueve mujeres habían acusado públicamente a Robbins de conducta sexual inapropiada. Robbins negó las acusaciones y también declaró: "He sido objeto de una investigación de un año por parte de BuzzFeed. Desafortunadamente, su organización le ha dejado en claro a mi equipo que tiene la intención de seguir adelante con la publicación de una versión inexacta y basada en la agenda del pasado, traspasado de falsedades ".

En noviembre de 2019, BuzzFeed News publicó un artículo de seis partes acusando a Robbins de abusar sexualmente de una adolescente durante su tiempo como "orador estrella" en SuperCamp, un campamento de verano de élite en el sur de California. El artículo afirma que los hechos ocurrieron en 1985 cuando Robbins tenía 25 años, y que hubo al menos dos testigos presenciales. Otros medios de comunicación también informaron sobre estas acusaciones. Los Robbins negaron haber actuado mal y presentaron una demanda en BuzzFeed News en Irlanda. En respuesta, BuzzFeed News dijo que defiende sus informes y sugirió que la decisión de Robbins de presentar la citación en Irlanda fue un "abuso" de la corte irlandesa.

Productos

Libros

Traducido al español como Poder sin límites

Traducido al español como Despertando al gigante interior

Traducido al español como Mensaje a un amigo: cómo hacerse cargo de la propia existencia

Traducido al español como Dinero: domina el juego: Cómo alcanzar la libertad financiera en 7 pasos

Traducido al español como Inquebrantable | Imbatible

CD/DVD

Películas o filmes
 Shallow Hal (2001), traducido al español como "Amor ciego".
 I Am Not Your Gurú (2016), traducido al español como "Yo no soy tu gurú".
 Eating Our Way to Extinction (2021), traducido al español como "La dieta que nos conduce a la extinción".

Asesorías
En su libro Despertando al gigante interior, Anthony Robbins recuerda reuniones con diversas celebridades, diciendo que eran sus estudiantes. Las personas que mencionó fueron  Nelson Mandela, Mijaíl Gorbachov, Bill Clinton, Margaret Thatcher, François Mitterrand y la Princesa Diana.

Seminarios
Robbins organiza varios seminarios al año, la mayoría de ellos con un tema de "autoayuda" y "pensamiento positivo", con participación en caminatas de fuego, masajes, participación de la audiencia y ejercicios físicos. Uno de estos seminarios con el nombre "Date With Destiny" ("Cita con el destino") conforma el escenario principal del documental filmico "Tony Robbins: I Am Not Your Guru. 2016" ("Tony Robbins: Yo no soy tu gurú").

Otros
 Living Health
 The Time of Your Life
 Mastering Influence
 The Ultimate Relationship Program (Robbins-Madanes)
 Leadership In Times of Crisis (Robbins-Madanes)
 Reclaiming Your True Identity (Robbins-Madanes)
 Conquering Overwhelming Loss (Robbins-Madanes)
 Personal Training System
 ''Unleash The Power Within

Referencias

Enlaces externos

 Tony Robbins web oficial en Español
 Seminarios en vivo con Tony Robbins
 Tony Robbins official website
 Breakthrough with Tony Robbins on NBC

 Libros de Tony Robbins
 Pagina de Tony Robbins

Escritores de Estados Unidos
Coaching

Tony Robbins


El Jardín botánico del Hospital de Instrucción de las Armadas Clermont Tonnerre () es un jardín botánico situado en los terrenos del antiguo hospital de la Armada, depende administrativamente de la municipalidad de Brest, Bretagne, Francia.

Localización
Jardin botanique de l'Hôpital d'Instruction des Armées Clermont-Tonnerre Rue du Colonel Fonferrier, Brest, Finistère, Bretagne, France-Francia.

Se encuentra abierto los fines de semana, la entrada es libre.

Historia
El jardín fue comenzado en 1688 por Desclouzeaux, Intendant de la Marine (Intendente de la Marina) en Brest, como un jardin des simples para las hierbas y las plantas medicinales en los terrenos del hospital naval real (establecido en 1684).

Bajo supervisión del principal jardinero jefe Antoine Laurent (1744-1820) se desarrollaron rápidamente para convertirse en un adjunto importante al Jardin du Roi (ahora Jardin des Plantes) en París, gracias al clima suave de Brest que favoreció el cultivo de una gran variedad de plantas exóticas procedentes de todo el mundo.

En el  se había convertido en un jardín botánico importante, pero el lento decaimiento de su función médica original llevó a un declive progresivo. Los remanentes del jardín fueron destruidos casi totalmente en la Segunda Guerra Mundial, junto con el hospital aledaño, pero en los años siguientes el jardín ha sido restaurado gradualmente.

Colecciones
Actualmente las terrazas del jardín está abiertas al público nuevamente, y aun despliegan algunas de las accesiones presentes en el .

El jardín se encuentra descrito en Actu Santé como conteniendo las palmeras chinas más antiguas en Europa, el mayor Ginkgo biloba en Europa, y excelentes especímenes de Camelias y Gunnera manicata. Los especímenes raros y de gran valor se encuentran identificados con placas.

Enlaces externos
 Actu Santé - N° 100 - juillet - août 2007, página 11.
 Entrada en Culture.fr (Francés)
 Entrada en CityVox (Francés)
 Entrada en L'Internaute (Francés)

Hopital d'Instruction des Armées Clermont-Tonnerre
Hopital
Hopital d'Instruction des Armées Clermont-Tonnerre
1688
Brest


Toni Majić (Zagreb, 3. svibnja 2006.) hrvatski je nogometaš koji igra na poziciji napadača. Trenutačno igra za Dinamo Zagreb.

Klupska karijera
Godine 2016. prešao je iz Hrvatskog dragovoljca u Dinamo Zagreb. Za prvu momčad debitirao je kao 16-godišnjak 1. travnja 2023. u ligaškoj utakmici protiv Gorice koja je završila 1:1.

Priznanja

Klupska
Dinamo Zagreb
 HNL (1): 2022./23.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, Transfermarkt

Hrvatski nogometaši
Nogometaši Hrvatskog dragovoljca
Nogometaši Dinama
Životopisi, Zagreb
Aktivni nogometaši

Toni Majić


'Red Tour' bila je treća koncertna turneja američke pjevačice Taylor Swift. Pokrenuta je u svrhu promocije Swiftinog četvrtog studijskog albuma Red (2012.), turneja je započela 13. ožujka 2013. u Omahi, Nebraska, a završila je 12. lipnja 2014. u Singapuru.

Pozadina
25. listopada 2012. godine Swift je najavila da će početkom 2013. godine započeti sa sjevernoameričkom turnejom u svrhu promocije njenog četvrtog studijskog albuma, [Red (album Taylor Swift)].  Swift je izjavio Billboardu: "Naravno, znate da će turneja biti velika reprezentacija ovog albuma". "Ja sam tako uzbuđen da vidim kakve pjesme fanovi najviše vole."

Predgrupe
Ed Sheeran
Brett Eldredge
Florida Georgia Line
Austin Mahone
Joel Crouse
Casey James
Neon Trees
Guy Sebastian
The Vamps
Andreas Bourani
CTS
Nicole Zefanya

Popis pjesama
Ova set lista priakzuje popis pjesama koje su se izvodile na prvom koncertu turneje 13. ožujka 2013. u Omahi. Ne predstavlja set listu za svaki koncert.

 "State of Grace"
 "Holy Ground"
 "Red"
 "You Belong with Me"
 "The Lucky One"
 "Mean"
 "Stay Stay Stay"
 "22"
 "White Horse"
 "Everything Has Changed"
 "Begin Again"
 "Sparks Fly"
 "I Knew You Were Trouble"
 "All Too Well"
 "Love Story"
 "Treacherous"
 "We Are Never Ever Getting Back Together"

Izvori

Koncertne turneje

Red Tour


Hıncal Uluç (1 Kasım 1939, Kilis - 20 Kasım 2022, İstanbul), Türk gazeteci, köşe yazarı ve spor yorumcusuydu. Sabah gazetesinde köşe yazıları yazdı ve A Spor'da yayımlanan Hıncal Uluç ile Baş Başa programında spor yorumculuğu yaptı.

Yaşamı ve kariyeri
Uluç, 1 Kasım 1939 tarihinde Kilis'te doğmuştur. Baba tarafından Ubıh asıllı, anne tarafından dedesi Kilisli, anneannesi Rumeli (Arnavut, Boşnak) göçmenidir. Subay olan babası Fuat Uluç'un, II. Dünya Savaşı sırasında Bulgar sınırında görevli olması nedeniyle, üç yaşına kadar anneanne ve teyzesi tarafından büyütülmüştür. Babası Çaldıran'a tayin olduğunda aile tekrar birleşmiştir. Tayinler nedeniyle ilkokula Bandırma'da başlamış, sonra 1950 yılında Kilis'te bitirmiştir. 1952 yılında Antakya'da ortaokula başlamış, geri kalan eğitimini Ankara Kurtuluş Lisesi'nde tamamlamıştır.

Demokrat Parti'den ayrılan bir grubun kurduğu Hürriyet Partisi, Yenigün adıyla bir yayın organı kurmuş, başına da Cihat Baban'ı getirmiştir. Uluç, kuzeni Mehmet Ali Kışlalı (Ahmet Taner Kışlalı'nın abisi) desteği ile 17 yaşında, sıkıyönetim gereği altı sayfa çıkan gazetenin spor sayfasını hazırlamaya başlayarak gazeteciliğe adım atmıştır. Oktay Kurtböke, Güneş Tecelli, Başkurt Okaygün, Kurthan Fişek, Güngör Sayarı, Ercan Tan gibi isimlerle beraber çalışan Uluç, 1964 yılında liseden mezun olduktan bir yıl sonra Mamak Muhabere Okulu'nda iki yıl askerlik yapmıştır. Askerden döndükten sonra, Mehmet Ali Kışlalı başta olmak üzere eski Yenigün ekibinin çıkardığı Yankı dergisinde çalışmaya başlamıştır. Oktay Kurtböke Cumhuriyet gazetesinin yayın yönetmeni olduğu için Uluç, "Yankı" ile paralel iş yürüterek burada haftada iki gün spor yazıları yazmaya başlamıştır, TRT kurulunca pazartesi günleri yine Cumhuriyet'te tam sayfa TV gazetesi yapmıştır.

1980 yılına kadar Ankara'da kalan Uluç, İngilizce öğrenme hevesiyle İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesine yazılmış, bir sömestr sonunda tekrar Ankara'ya dönmüştür. Ankara'ya döndükten sonraki sene Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesini kazanmıştır. 1980 yılında Gelişim Yayınları'nın sahibi Ercan Arıklı ile bir dergi çıkarmak üzere İstanbul'a gelen Uluç, Zafer Mutlu'nun daveti ile 1990 senesinde Sabah gazetesinde yazmaya başlamıştır.

1994 yılında uğradığı silahlı saldırı sonucu topuğundan vuruldu.

2004 yılında Antalya Valisi Alaaddin Yüksel hakkında yazdığı yazı nedeniyle, 2008 yılında 1 ay hapis ve 898 YTL cezaya çarptırılmıştır.

Hıncal Uluç'a, Defne Joy Foster'ın ölümünden sonra yazdığı "Bu nasıl bir mahalle baskısıdır?.." isimli yazısı üzerine tazminat davası açıldı ve tazminata mahkûm edildi.

Ölümü
20 Kasım 2022 tarihinde tedavi gördüğü İstanbul Şişli'deki Florence Nightingale Hastanesi'nde 83 yaşında öldü. 22 Kasım'da Zincirlikuyu Camiinde düzenlenen cenaze töreninin ardından Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.

Müzik kariyeri

Albümleri
Hıncal Uluç, kendi seçtiği şarkılardan oluşan Hıncal'ın Seçtikleri 2008'de, Hıncal'ın Seçtikleri 2 2009'da yayınlanmıştır.

Şarkı sözü yazarlığı
Türk pop müziğinin güçlü seslerinden Lale Akat, 1973 yılında Ali Kocatepe'nin kurduğu 1 Numara Plak şirketinden ilk plağını çıkardığında, 45'liğin B yüzünde yer alan Jose Feliciano'nun "Once There Was A Love" adlı şarkısının Türkçe versiyonu "Aşkımızdı O"nun sözlerini yazmıştır. 1985 yılında ise Sezen Aksu ile beraber, Özdemir Erdoğan ve Sezen Aksu düeti olan "Bir Küçük Aşk Masalı" şarkısının söz yazarlığını yapmıştır.

TV programları
 Bil Bul (197?-?), TRT)
 Aileler Yarışıyor (1975-?, TRT)
 Şakamera - Şaka Yaptık (1994-1997; atv)
 Kale Arkası (1994; atv)
 Yaşamdan Dakikalar (2004-2012; TV8, atv, Sky Türk)
 Tele Pazar (2008-?, Kanal 1)
 Kırmızı Çizgi (2010-2018, NTV Spor)
 90 Dakika (?-2009, NTV)
 Yalanlar ve Ben
 Ortaklaşan Bir Sevgi

Özel yaşamı
1977-1983 yılları arasında Amerikalı arkeolog Holly Hartquist ile evliydi.

Manken Ece Gürsel ile uzun süreli bir birliktelik yaşadı.

Kaynakça

1939 doğumlular
Kilis doğumlular
2022 yılında ölenler
Şişli'de ölenler
İstanbul ilinde hastalıktan ölenler
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Türk futbol yorumcuları
Türk spor gazetecileri
Türk spor yazarları
Türk köşe yazarları
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
Sabah (gazete) kişileri
Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü sahipleri
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri
Çerkes asıllı Türkler
Resim aranan yazarlar
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Hıncal Uluç


An Oryzopsis latifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Roman Julievich Roshevitz. An Oryzopsis latifolia in nahilalakip ha genus nga Oryzopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oryzopsis

Oryzopsis latifolia


Х Kiril alfabesinin 23. harfidir. (Х: büyük harf, х: küçük harf) Türkçedeki normal H sesinden biraz farklıdır. Ötümsüz artdamaksıl sürtünmeli ünsüz  () sesini göstermek için kullanılır. Normal H sesinden biraz daha sert ve hırıltılıdır. H sesi hiçbir engele takılmadan çıkarken, bu ses boğazın üst kısmında titreşir.

Belarusçada birebir Arapçadaki Hı (خ) harfinin verdiği sesi verir. Tatarca'da ve Azerice'de kullanılır. Azericenin resmi harflerinden birisidir. Bu dillerde Kiril biçimi (X) olduğu gibi Latin alfabesinde de tercih edilmiştir. İç ve Doğu Anadolu ağızlarında sıklıkla rastlanır. Örneğin: Baxmax (Bakmak) fiilinin okunuşu Baḥmaḥ şeklindedir ancak kelimenin içindeki h harfleri gırtlaktan ve hırıltılı olarak çıkartılır. Çaxmax (Çaḥmaḥ; Çakmak), Yanmax (Yanmaḥ; Yanmak)… Anadolu Türkçesinin halk ağzındaki ve Azericedeki kullanımında çoğu zaman aynı kaynağa yakın olarak seslendirilen Arapçadaki Ha (ح) harfi ile olan farkı  ortadan kalkmıştır (Ҳ).

(Türkçedeki normal -hırıltısız- H harfi Kiril alfabesinde Һ ile gösterilir).

Х

Х


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Astronomske pojave
 4. siječnja  djelomična pomrčina Sunca
 1. lipnja  djelomična pomrčina Sunca
 1. srpnja  djelomična pomrčina Sunca
 25. studenoga  djelomična pomrčina Sunca

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Astronomija u 2011.


Scarp () is an uninhabited island in the Outer Hebrides of Scotland, west of Hushinish on Harris. Once inhabited, the island was the scene of unsuccessful experiments with rocket mail, since commemorated in two films.

Geography
Scarp has an area of , divided into 16 crofts. The majority of the land is rocky and uncultivated, and is dominated by two hills, of which the higher reaches .  There is a small area of low-lying fertile land in the south-east corner of the island, and here, closest to Harris, is where the inhabitants of the island once lived.  The population of Scarp peaked at 213 in 1881, and as recently as the 1940s it was reported to be over 100.  The island was settled by eight farming families in 1810, and the population rose, following clearances on Harris, to over two hundred. This population could not be supported as there is little cultivatable land and no all-weather harbour, resulting in many families drifting away. Even in the 1950s the economy was still basic, relying on potatoes, cabbages, oats, turnips, milk, fish, and some lobster fishing. Scarp was one of several Scottish islands, including St Kilda and Handa, where all the men of the island would gather every morning in a so-called "parliament", to agree the work to be done on that day. Such meetings would sometimes last for many hours, and on these occasions no work would be done, except by the women of the island.

Crofting was the way of life on the island, mainly comprising sheep and dairy cattle rearing and fishing, in latter years principally lobster fishing, which provided an income for around 12 families.

Islanders were deeply religious and a Church of Scotland Mission House was the focal point for Sunday worship and weekly prayer meetings.

The 1950s and 1960s saw a further decline in the island's population. The closure of the primary school in 1967 and the post office in 1968 were final blows and by the time of the 1971 census the population had dwindled to 12. By the end of 1971, the last permanent inhabitants of Scarp had moved to Harris.  However, a few houses on the island are still in occasional use as private holiday homes.

Communication
The island is reached by a short boat crossing across the Kyle of Scarp from Hushinish, but the sea here is very shallow and landing on Scarp can be difficult when there is a swell.

Scarp was the site of an experiment by German inventor Gerhard Zucker to deliver the island's post by rocket mail. In July 1934 Zucker made two unsuccessful attempts at firing rocket mail between Scarp and Harris. Singed envelopes from the exploded rocket can still be seen at the island museum.

Media and the arts
A fictionalised account of the rocket mail experiment was used as the basis of the film, The Rocket Post, filmed on Harris and Taransay and directed by Stephen Whittaker, which was finally released in 2006. The film was originally intended to be filmed on location on Scarp but the owner later refused permission and location was moved to Taransay.

The artist Norman Adams bought a croft house on the island in 1963 with his wife Anna and two sons, and painted many of his well-known works there in his distinctive style over the next ten summers.

There are many references to the grave of Donald John MacLennan, who is buried at Scarp Burial Ground, in the book Not Forgotten (2006) by author Neil Oliver. Donald John died on 18 March 1917 when his ship  struck a mine and was lost near Dunkirk during the First World War.

Ownership

Scarp was bought by a Panamanian company for £100 in 1978 as a speculation, sold in 1983 for £50,000 to Libco Ltd, then resold almost immediately to Orbitglen Ltd for £500,000. The last two deals were financed by the now-failed BCCI bank. Nazmudin Virani, a Ugandan businessman who was a director of BCCI, brokered the deals. Virani was jailed for fraud and when BCCI collapsed the property was resold in 1995 for £155,000 to Mr Anderson Duke Bakewell who is the current owner.

See also

 List of islands of Scotland

Footnotes

Bibliography

Harris, Outer Hebrides
Islands off Lewis and Harris
Uninhabited islands of the Outer Hebrides

Scarp, Scotland


Planinarski dom Željezničar planinarska je ustanova smještena 10' hoda od Oštrca, priznata u Hrvatskom planinarskom savezu. Njime upravlja HPD Željezničar (Zagreb). Nalazi se na 691 m/nv.

Povijest

To je zidana jednokatnica, sagrađena na temeljima bivšega đačkog doma kojeg je 1936. godine izgradila Škola narodnog zdravlja »Andrija Štampar«. Drugog svjetskog rata dom je bio teško oštećen, ali već 1946. godine zaslugom Fiskulturnog društva »Lokomotiva«, odnosno njihove planinarske sekcije, počinje njegova obnova.

Dom je obnavljan do 1948. godine. Od 1950. godine do danas njime upravlja HPD »Željezničar« Godine 1957. dom je dograđen, a 1958. godine i elektrificiran. Dom je renoviran još u četiri navrata: 1967., 1972. i 1996. i 2008. godine. Nakon posljednje obnove 2008. godine, obnovljeni dom svečano je otvorio predsjednik Republike Hrvatske Stjepan Mesić. Do doma je 1993. godine probijen kolni put. Prvobitni naziv doma bio je Planinarski dom "Janko Gredelj". Današnji naziv "Željezničar" dom je dobio 1991. godine. Izvršni odbor Hrvatskog planinarskog saveza 2007. godine proglasilo je HPD "Željezničar" najboljim upravljačem planinarskih objekata u Hrvatskoj, 2008. godine HPD"Željezničar" proglašeno je najboljim planinarskim društvom u Hrvatskoj, dobrim dijelom i zahvaljujući uspješnoj obnovi doma na Oštrcu, a u 2011. godini HPS je proglasio dom "Željezničar" na Oštrcu najboljim planinarskim domom.

Informacije
Radno vrijeme: Pon - Pet: Zatvoreno, Sub - Ned: 9:00 - 19:00

Opskrbljen: Pićem i jelom

Mjesta za noćenje: 38

Prilaz vozilom: Iz Samobora prema Rudama, proći ih i zatim skrenuti desno na cestu koja se penje uz brijeg prema Prekrižju Plešivičkom te kod Seljačkog domaćinstva Oslaković nastaviti makadamom do doma.

Kontrolne točke: Četiri godišnja doba na Oštrcu, Samoborska obilaznica, Hrvatska planinarska obilaznica (Oštrc), Planinarska obilaznica Hej-lop.

Izvori

http://www.hpdzeljeznicar.hr/planinarski-dom-ostrc

Željezničar

Planinarski dom Željezničar


Hanayuzu, hanayu du japonais , (Citrus hanaju Siebold ex Shirai) est un petit agrume japonais ornemental dont le bouton floral s'utilise comme aromate.

Dénomination
Au Japon, il est aussi appelé  littéralement yuzu de 1 an. Hanayuzu signifie yuzu -  fleur (hana). Il est le plus généralement orthographié hanayuzu, mais on rencontre aussi hana-yuzu. Son nom binomial C. hanaju a pour synonyme C. hanayu, l'attribution Siebold ex Shirai est parfois modifiée en hort.

Phylogénèse
A. A. Abkenar, S. Isshiki et al. (2007) dans une étude pionnière par polymorphisme de longueur des fragments de restriction regroupent Yuzu (Tetraploid, Tochikei yuzu et Yamanekei yuzu), Matsuda sudachi, Zuishoyu, Hanayu et Yuko. Shimizu et al. (2016) définissent un cytotype C09 type yuzu comprenant Hanayu, Kourai tachibana (C. nippokoreana Tanaka) et yuzu (C. junos).

Ils écrivent «le test de partage d'allèles suggère que hanayu est un hybride de yuzu × tachibana-A » avec deux mésappariements (possible mutation ou biais d'observation).  Kourai tachibana est un autre hybride de yuzu avec polinisateur non identifié du groupeC. tachibana qui relève du pole primitif des mandarines. M Minamisawa (2021) le classe aussi avec yuzu.

Un hybride monoembryonnaire et mâle stérile HY-16 a été obtenu en 2005 par croisement de Hanayu x Yuzu à l'Université de Kyushu.

Morphologie
Plus petit que le yuzu, environ 3 m, l'arbuste donne rapidement fleurs et petits fruits nombreux (4.5 cm). Il est ornemental et cultivé pour sa floraison (avril). La maturité des fruits est septembre à décembre. Il serait peu sensible aux insectes et aux maladies.

Usages
Quelques vertus inhibitrices et antioxydantes sont signalées.

La fleur
Les boutons de fleurs de hanayu s'emploient dans les bols en japonais  qui sont des plats ou liquides servis dans des bols. Les boutons floraux encore fermés dont on élimine le pédoncule sont posés sur le liquide chaud (thé, bouillon, saké), la chaleur provoque leur ouverture et ils libèrent alors un puissant parfum de fleur de yuzu (lorsque les pétales blancs s'ouvrent, le parfum du yuzu embaume et rend le met joyeux pour l'œil et le nez). Ils donnent au liquide une saveur qui évoque ce parfum. Le fleur de hanayuzu est un aromate saisonnier typique de la cuisine Kaiseki.

Shigeko Nakamura dans sa monographie  (2006) donne (p.59) un bouillon de dashi aux légumes et aux champignons avec 3 boutons de fleurs de hanayuzu par bol, elle en pose également sur ses desserts sucrés.

Le fruit
Le fruit est moins parfumé que le yuzu. Le fuit mur (jaune) se farci de gelée  faite de son jus sucré, de farce au fromage, on parle de bonbons de yuzu, dessert sucré.

Huile essentielle
Sawamura (2011) écrit que l'huile essentielle est parfois un substitut, une imitation ou mélangée à celle de yuzu mais moins forte. Dans une étude détaillée (2001) il a montré les différences de composition entre hanayuzu, yuzu, natsudaidai, etc. hanayuzu est plus riche que yuzu en pinène et sabinène.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Agrumes japonais, Agrumes chinois
 Rutacées
 yuzu, Citrus ryukyuensis, Citrus tachibana

Liens externes

Agrume
Citrus
Fleur comestible

Citrus hanaju


Olaylar

 Nisan İki yüz bin Japon askeri Kore'yi işgal etti.
 Temmuz Japonlar Pyonyang ele geçirdi.
14 Mart - Mutlak pi günü. 3/14/1592 yazılışı ile pi sayısına en çok benzeyen tarih.

Doğumlar
 28 Mart - Jan Amos Comenius Moravya'da (şu anda Çek Cumhuriyeti) dünyaya geldi.

Ölümler
 13 Eylül - Fransız yazar, düşünür Michel de Montaigne, (d.1533)

1592


El Regalo est la capitale de la paroisse civile d'El Regalo de la municipalité de Sosa dans l'État de Barinas au Venezuela.

Notes et références

Localité dans l'État de Barinas

El Regalo (Venezuela)


Silahtarmustafapaşa Kervansarayı, 1660 yılında Osmanlı veziri Merzifonlu Silahtar Mustafa Paşa tarafından külliye olarak yaptırılmıştır. İncesu ilçesinde bulunmaktadır. Külliye içerisinde çarşı, medrese, hamam, cami ve otuz dükkânlık alışveriş yeri bulunmaktadır.

Türkiye'deki kervansaraylar
Kayseri ilindeki yapılar
İncesu
Bilgi kutusu bulunmayan yapılar

Kara Mustafa Paşa Kervansarayı


Factorul de putere al unui sistem de energie electrică de curent alternativ este în electrotehnică  definit ca fiind raportul dintre puterea reală care se scurge spre sarcină și  puterea aparentă din circuit,  și este un număr adimensional  în intervalul închis de la -1 la 1. Un factor de putere mai mic decât 1 înseamnă că curba de tensiune și cea de curent nu sunt în fază (sunt defazate), reducându-se astfel produsul instantaneu al celor două forme de undă (V x I).   Puterea reală este capacitatea circuitului de a efectua lucru (mecanic) într-un anumit timp. Puterea aparentă este produsul dintre curentul și tensiunea electrică a circuitului. Din cauza energiei stocate în sarcină (consumatorul electric) și  revenită la sursă, sau din cauza unei sarcini neliniare, care denaturează forma de undă a curentului absorbit de la sursă, puterea aparentă va fi mai mare decât puterea reală. Un factor negativ   de putere  apare atunci când dispozitivul consumator de energie (care este în mod normal, sarcina) generează putere, care apoi se  scurge în sens invers spre sursă, care este considerat în mod normal generatorul electric.

Note

Legături externe
Factorul de putere - Calculul bateriei de condensatoare

Vezi și

Parametri electrici
Putere electrică
Electrotehnică

Factor de putere


An Cenchrus robustus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert D. Webster. An Cenchrus robustus in nahilalakip ha genus nga Cenchrus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cenchrus

Cenchrus robustus


Carl Wilhelm Ferdinand von Fidler (* 6. Dezember 1856 in Berlin; † 17. November 1927 in Dresden) war ein preußischer Verwaltungsjurist, Landrat und 1903/18 Regierungspräsident in Erfurt und 1918/19 in Frankfurt (Oder).

Leben

Herkunft
Sein Großvater war der preußische Generalleutnant Ferdinand von Fidler (1791–1874), der am 7. Juni 1856 in den erblichen preußischen Adelstand erhoben wurde. Carl war der Sohn des preußischen Oberstleutnants Hugo von Fidler (1823–1883) und dessen Ehefrau Henriette.

Werdegang
Fidler machte 1876 sein Abitur am Andreanum in Hildesheim. Daran schloss sich ein Studium der Rechts- und Staatswissenschaften in Berlin und Bonn 1876/81 an. Nach dem erfolgreich abgeschlossenen Studium begann Fidler als Gerichtsreferendar in Goslar und am Landgericht in Berlin zu arbeiten.

Am 19. Oktober 1888 ernannte man Fidler zum Landrat im Kreis Schleswig. Ab 12. Oktober 1899 war er kommissarischer Landrat in Saarbrücken und wurde am 15. Mai 1900 endgültig zum Landrat und gleichzeitigen Polizeidirektor von Saarbrücken ernannt.

Am 28. Oktober 1903 nahm Fidler seine Tätigkeit als Regierungspräsident in Erfurt auf und wechselte 1918 auf den Posten des Regierungspräsidenten in Frankfurt (Oder). Von diesem Posten wurde er 1919 emeritiert.

Familie
Fidler heiratete am 13. Juni 1887 in Ichtershausen Elisabeth von Eltester (1867–1888). Seine zweite Ehe wurde am 20. September 1907 in Gerlachsheim mit Freda von Brauchitsch (1873–1961) geschlossen.

Literatur
 Gothaisches genealogisches Taschenbuch der briefadeligen Häuser. 1913. Siebenter Jahrgang, Justus Perthes, Gotha 1912, S. 218.
 Matthias Schartl, Claudia Koch: Landräte und Kreispräsidenten im Kreis Schleswig-Flensburg: 1867–2008. Kulturstiftung des Kreises Schleswig-Flensburg, 2009, ISBN 3935741065. S. 29.

Weblinks

Einzelnachweise

Regierungspräsident (Frankfurt)
Regierungspräsident (Erfurt)
Polizist (Deutsches Reich)
Landrat (Kreis Schleswig)
Verwaltungsjurist
Landrat (Rheinprovinz)
Landrat (Landkreis Saarbrücken)
Adliger
Deutscher
Geboren 1856
Gestorben 1927
Mann

Carl von Fidler