Rap (kafiye üretmek, emceelik yapmak veya MC'lik yapmak olarak da anılmaktadır), "kafiyeli ve ritmik bir şekilde sokak dili konuşmayı" içerir ve müzikal benzeri tarzlarda yapılabilmektedir. Rap'in bileşenleri "içerik" (parçada ifade edilen), "akış" (ritim, kafiye) ve "sunum"dan (kadans, ton) oluşmaktadır. Rap, spoken word'den farklıdır çünkü genellikle müzik eşliğinde icra edilir. Rap, hip hop müziğinin temel bileşenlerinden biridir ve özellikle bu türle ilişkilendirilir ancak rap'in kökenleri hip hop kültüründen öncesine dayanmaktadır. Modern rap'in en eski örnekleri, Batı Afrika griot geleneğine dayanmaktadır. Rap'in "Rhytm And Poem" (Ritim ve Şiir ya da Ritmik Şiir) veya "Rhytmic African Poetry" (Ritmik Afrika Şiiri) sözcüklerinin kısaltması olduğu görüşü yaygın olsa da aslında rap kelimesi, İngilizce sözlük anlamı olarak "ağır eleştiri" anlamına gelmektedir.

Rap, sözlerin müziğin tempo ve ritmine uyarlanarak söylendiği bir yapıdadır. Rap yıllar boyunca değişim geçirmiştir ve rap içinde çeşitli alt türler oluşmuştur. Bunlara örnek olarak Gangsta, G-funk, Hardcore, Party ve Pesimist rap gibi örnekler gösterilebilir.

Tarihi
Kökeni 1970'lerde özellikle Afrika kökenli insanların yaşadığı Amerika'nın kenar mahallelerine, bir diğer deyişle gettolara dayanmaktadır. 1940'lı yıllarda ABD'de bazı Afrika kökenli blues ve jazz şarkıcılarının şarkılarında rap türüne  rastlanıldığı, bununla birlikte Isaac Hayes'in 1970 tarihli To Be Continued adlı albümündeki Monologue: Ike's Rap I adlı parçasında rap içeren bir kayıt için ilk defa rap sözcüğünün kullanıldığı görülmektedir.

Türkiye'de rap

MC'lik
Rap çoğunlukla orta, hızlı ve bazen de Gangsta tarzı yavaş bir ritim ile söylenir. Bu şekilde müziğin temposuna uygun olarak kafiyeli kelimelerden oluşan sözler söylemek de MC'lik olarak adlandırılmaktadır. MC'nin açılımı olarak Master of Ceremonies (Seremoni Ustası), Microphone Control ya da Mic Check (Mikrofon Kontrol) gibi terimler söylenebilir. Rap terimi 1979 yılında keşfedilen iki kayıt sayesinde hip hop ile özdeşleşmiştir. Bunlardan ilki King Tim III'nin Personality Jock'u hip hop'un bilinen ilk kaydı olarak tarihe geçmiştir.

Kaynakça

Rap yapmak


Esa Pulkkinen, né le  à Kalvola, est un lieutenant-général finlandais. Il été directeur général du département chargé de la politique de défense du ministère de la défense de 2010 à 2016, puis de nouveau de 2020 à 2021.

Entre 2016 et 2020, il fut directeur général de l'État-major de l'Union européenne.

Depuis le , il est Secrétaire permanent du ministère de la défense de Finlande.

Biographie

Enfance et éducation

Esa Pulkkinen est né à Kalvola, dans le sud de la Finlande, le 6 juillet 1957. En 1980, il est diplomé de la Grande école de la défense nationale finlandaise et finit son master en 1985. Il obtient un diplôme du département de sécurité publique de l'académie militaire entre 1987 et 1989, puis continua à étudier par la suite à l'université de Genève entre 1995 et 1996.

Après son retour en Finlande, il suit des cours destinés aux officiers supérieurs en 1997 et une formation militaire supérieure en 2005. En 2014, il étudie à l'université d'Harvard.

Carrière militaire
Pulkkinen a été chef de peloton, chef de la formation d'officiers pour blindés et commandant de compagnie dans la brigade blindée de Parolanummi de 1980 à 1987. Il a ensuite été commandant de l'armée du district militaire d'Uusimaa de l'Est à Tuusula jusqu'en 1990. Entre 1990 et 1993, il a été chef d'état-major du département d'infanterie au sein de l'état-major général et, de 1993 à 1995, chef d'état-major de la section opérationnelle.

Vie privée
Il est marié et a deux enfants adultes.

Références

Articles connexes
 État-major de l'Union européenne

État-major de l'Union européenne
Général finlandais

Esa Pulkkinen


Jacques Doniol-Valcroze ( París, 15 de marzo de 1920-Cannes, 6 de octubre de 1989) fue un actor, guionista, director y crítico de cine francés. En 1964, fue miembro del jurado en el Festival Internacional de Cine en Berlín número 14.

Fue el cofundador de Cahiers du cinéma y defendió a Alain Robbe-Grillet. Además era amigo de François Truffaut, quien filmó la película Une Visite. Estuvo casado con la actriz Françoise Brion.

Premios y distinciones
Festival Internacional de Cine de San Sebastián

Referencias

Actores de cine de Francia
Directores de cine de Francia
Críticos de cine de Francia
Nacidos en París
Fallecidos en Cannes

Jacques Doniol-Valcroze


Norðurmakedónska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Norður-Makedóníu í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi landsins.

Evrópsk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu
Íþróttir í Norður-Makedóníu


Die Segunda División 1999/2000 war die 69. Spielzeit der zweithöchsten spanischen Fußballliga. Sie begann am 21. August 1999 und endete am 4. Juni 2000 mit dem 42. Spieltag. Meister wurde UD Las Palmas.

Vor der Saison
Die 22 Mannschaften trafen an 42 Spieltagen jeweils zweimal aufeinander. Die drei besten Mannschaften stiegen in die Primera División auf. Die letzten vier Vereine stiegen ab.

Als Absteiger aus der Primera División nahmen der FC Extremadura, FC Villarreal, CD Teneriffa und UD Salamanca teil. Aus der Segunda División B kamen der FC Elche, FC Getafe, UD Levante und der FC Córdoba.

Abschlusstabelle

Nach der Saison
 Aufsteiger in die Primera División
 1. – UD Las Palmas
 2. – CA Osasuna
 3. – FC Villarreal

 Absteiger in die Segunda División B / Tercera División
 6. – CP Mérida
 17. – Atlético Madrid B
 20. – CD Logroñés → in die Tercera División
 22. – CD Toledo

 Absteiger aus der Primera División
 Betis Sevilla
 Atlético Madrid
 FC Sevilla

 Aufsteiger in die Segunda División
 Real Jaén
 Real Murcia
 Racing de Ferrol
 Universidad Las Palmas

Torschützenliste

Weblinks
 Resultados Históricos Del Fútbol Español arquero-arba.futbolme.net
 Segunda División lafutbolteca.com

Einzelnachweise

1999/2000
Fußballsaison 1999/2000

Segunda División 1999/2000


Hexametilentetramina, câteodată denumită metenamină, hexamină sau urotropină, este un compus heterociclic cu formula chimică (CH2)6N4. Este un compus cristalin, alb, ușor solubil în apă și solvenți organici polari. Are o structură similară cu cea a adamantanului. Este utilizată în sinteza unor compuși chimici, precum plastice, substanțe farmaceutice, aditivi pentru cauciucuri.

Obținere
Hexametilentetramina a fost descoperită de către Aleksandr Butlerov în anul 1859. Se sintetizează la nivel industrial în urma reacției dintre formaldehidă și amoniac. Reacția se poate realiza atât în fază gazoasă, cât și în soluție.

Proprietăți
Metenamina prezintă o structură simetrică, tetraedrică, similară cu cea a adamantanului. La fiecare dintre cele patru "vârfuri" ale tetraedrului se regăsește câte un atom de azot, aceștia fiind conectați prin punți metilenice. Molecula se comportă precum o bază, suferind reacții de protonare și de N-alchilare.

Utilizări

Utilizări medicale

Sub denumirea de metenamină, compusul este utilizat în medicină ca antiseptic urinar, în tratamentul infecțiilor de tract urinar. Poate fi utilizată sub formă de sare cu acidul mandelic (mandelat de metenamină).

Metenamina se descompune la pH acid formând formaldehidă și amoniac, formaldehida având efectul bactericid. Aciditatea necesară de la nivel urinar se poate asigura prin co-administrarea de acid ascorbic sau clorură de amoniu. În anii 1990 utilizarea sa s-a redus drastic, din cauza efectelor adverse, în special cistita hemoragică apărută în supradoză, însă de curând a fost aprobată din nou pentru uz medical datorită creșterii fenomenului de rezistență la antibiotice a celorlalte antibiotice utilizate.

Note

Vezi și
 Acid mandelic
 Adamantan

Compuși heterociclici cu azot
Antibiotice

Hexametilentetramină


الحسبة هي الأمر بالمعروف إذا ظهر تركه والنهي عن المنكر إذا ظهر فعله، والمراد بالمعروف هو الأمر بالواجبات، والمندوبات والنهي عن المنكر النهي عن المحرمات والمكروهات.

تعريف
تعني الحسبة الحساب والتحقق وهي مفهوم تطبيقي وليس مذكوراً صراحة في القرآن الكريم ولا في مجموعة الحديث الصحيح. في مراجعة لكتاب محمد عمر ميمون تفسر الحسبة كالتالي «تطبيق مفهوم الحسبة يفهم عموما على أنه إحدى الآليات لضمان تصحيح الممارسات الاقتصادية والتجارية بين الأمة الإسلامية».

الأصل
كانت البداية في عهد النبي محمد فقد كان يتفقد الأسواق والأسعار ويمنع الغش وفي ذلك الحديث الصحيح عن أبي هريرة قال:" أن رسول الله صلى الله عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَّ عَلَى صُبْرَةِ طَعَامٍ. فَأَدْخَلَ يَدَهُ فِيهَا. فَنَالَتْ أَصَابِعُهُ بَلَلًا. فَقَالَ "مَا هَذَا يَا صَاحِبَ الطَّعَامِ؟ " قَالَ: أَصَابَتْهُ السَّمَاءُ. يَا رَسُولَ اللَّهِ! قَالَ " أَفَلَا جَعَلْتَهُ فَوْقَ الطَّعَامِ كَيْ يَرَاهُ النَّاسُ؟ مَنْ غَشَّ فَلَيْسَ مني".

ثم في عهد الخليفة عمر بن الخطاب أصبحت الحسبة مؤسسة مدنية للإشراف على سير الشؤون الاقتصادية والتجارية وكذلك في مشروعية العقود. تأسيسها تم على أساس هذه الآية: .

كان يشرف عمر بن الخطاب على أسواق وأسعار أسواق المدينة بنفسه، كما أولى بعض الصحابيات مثل الشفاء بنت عبدالله على سوق المدينة، وأبقى سمراء بنت نهيك على سوق مكة

وفي أيام الخليفة عثمان بن عفان تولى الحارث بن الحكم الاشراف على أسواق المدينة كما كان الخليفة علي بن أبي طالب يمشي في السوق ومعه درته يأمر الناس بالمعروف، وينهاهم عن المنكر، روى ابن سعد في طبقاته عن الحر بن جرموز عن أبيه قال: "رأيت عليًّا -رضي الله عنه- وهو يخرج من القصر إلى السوق وعليه قطريتان، إزار إلى نصف الساق ورداء مشمر قريب منه، ومعه درة له يمشي بها في الأسواق، ويأمرهم بتقوى الله وحسن البيع، ويقول: أوفوا الكيل والميزان، ويقول: لا تنفخوا اللحم".

وكان يستمر بالخروج إلى الأسواق وحده وهو خليفة المسلمين يرشد الضال، ويعين الضعيف، ويمر بالباعة والبقالين، ويفتح عليه القرآن، ويقرأ:

انظر أيضا
 الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر
 مشروع قانون الحسبة

المصادر

قراءات اضافية
الحسبة لشيخ الإسلام ابن تيمية

اقتصاد إسلامي
مذهب ومعتقد ديني
مصطلحات إسلامية
مصطلحات عربية في الشريعة الإسلامية

الحسبة (تجارة)


Albert Götze (* 5. Juli 1887 in Meerane; † 21. November 1967 in Bremen) war ein deutscher Geschäftsführer (GEWOBA), Gewerkschafter und Politiker (USPD, SPD) aus Bremen. Er war Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Biografie

Ausbildung und Beruf
Götze war in den 1920er Jahren bis 1933 Gewerkschaftsfunktionär. Er war nach dem Zweiten Weltkrieg bis 1954 als Geschäftsführer des  Wohnungsunternehmens GEWOBA in Bremen tätig und damit maßgeblich am ersten Wiederaufbau in Bremen beteiligt.

Politik
Götze war Mitglied der SPD, dann ab etwa 1917/18 der USPD und seit Oktober 1922 wieder der Bremer SPD.

Für die USPD war er 1919/20 Mitglied in der Bremer Nationalversammlung. Er war von 1920 bis 1933 und dann wieder 1946 und von 1951 bis 1955 für die USPD bzw. SPD rund 18 Jahre lang Mitglied der Bremischen Bürgerschaft und in verschiedenen Deputationen und Ausschüssen der Bürgerschaft tätig.

In der Zeit des Nationalsozialismus verlor er sein Bürgerschaftsmandat und wurde als Vertreter der Freien Gewerkschaft und der SPD von den Nazis verfolgt. Am 7. März 1933 konnte er letztmals bei der Beerdigung von Johann Lücke vom Reichsbanner auf dem Waller Friedhof öffentlich reden. Am 18. April 1933 besetzten die Nazis das Volkshaus der Gewerkschaften in Bremen. Albert Götze, Oskar Schulze, Emil Sommer und andere kamen in "Schutzhaft". Als sich die Beschuldigungen als haltlos erwiesen, wurden sie im August 1933 wieder freigelassen. Politisch konnte er sich danach nur noch im geheimen Widerstand betätigen.

Quellen
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Band 1). LIT, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.

Mitglied der Bremer Nationalversammlung
Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (1920–1945)
Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
SPD-Mitglied
USPD-Mitglied
Deutscher
Mann
Geboren 1887
Gestorben 1967

Albert Götze


Jörg Kaehler (* 19. Dezember 1930 in Frankfurt am Main; † 19. Juli 2015 in Neunkirchen-Seelscheid) war ein deutscher Schauspieler, Regisseur, Theaterleiter und Autor.

Leben und Wirken
Jörg Kaehler besuchte in Rostock die Oberschule, nahm dort privaten Schauspielunterricht und trat mit 18 Jahren in Greifswald sein erstes Engagement an.

Sein Weg führte ihn über Neustrelitz, Bernburg/Staßfurt an das Landestheater Eisenach, wo seine Karriere als jugendlicher Held begann. Er spielte zahlreiche Rollen in diesem Fach mit dem Romeo als Höhepunkt. Nach drei Jahren wechselte er an das Volkstheater Rostock. Hier blieb er vier Jahre und erschloss sich das Fach des Ersten Helden, das er mit dem Karl Moor in den Räubern und dem Fürsten Bolkonski in "Krieg und Frieden" krönte. Anschließend führte ihn der Weg für neun Jahre nach Leipzig.
Er spielte dort unterschiedliche Rollen vom Tempelherrn in Nathan der Weise über den Eisenring in Biedermann und die Brandstifter bis zum Er in "Das Himmelbett".
1969 lockte ihn eine neue Herausforderung. In Halle wurde ein Musicalensemble aufgebaut. Kaehler wurde dort eine der Stützen. Er spielte und sang vom Bel Ami über Obolski bis zum Mann von La Mancha alle Rollen in dem seinerzeit aktuellen Genre.
Nach einem Jahr in Halle begann er Regie zu führen. Die Inszenierung wurde vom Fernsehen aufgezeichnet und erhielt mehrere Preise.
Von da an führte er kontinuierlich Regie, auch mehrmals als Gast in Leipzig, wo er mit Cabaret beachtlichen Erfolg hatte.

Hervorzuheben ist seine Arbeit für das Fernsehen, wo es ihm gelang, neben Komödien Werke wie "Die Zaubernacht" des vom Staat ungeliebten Polen Mrozek auf den Bildschirm zu bringen. Die Produktion der ersten Rockoper der DDR war ein Wagnis und erschien in Fachkreisen als eine Sensation. Er schrieb Stücke für das Medium Fernsehen. "Aufeinander zu" wurde auch international beachtet.

In Rostock inszenierte Kaehler ein Spektrum von Shakespeare bis Offenbach. Er versuchte, in seinen Arbeiten systemkritische Töne anzuschlagen. In "Orpheus in der Unterwelt" ging er nach Ansicht der Behörden zu weit. Die Inszenierung entging nur knapp der Absetzung.
Nun wurden seine Arbeiten von der Partei zunehmend mit Argwohn beobachtet. Mit der Zeit geriet er, der aus seiner Abneigung gegen den Staat nie ein Hehl gemacht hatte, ins Abseits. Er wurde bespitzelt, seine Tätigkeit in der Schauspielschule unterbunden, Gastspieltätigkeiten beschnitten; er durfte seine Verwandtschaft im Westen nicht mehr besuchen.
Schließlich stellte er einen Ausreiseantrag, dem im Jahre 1984 stattgegeben wurde.

Im Westen gastierte Kaehler zunächst als Schauspieler und Regisseur. Dazu gehörten unter anderem am Landestheater Schleswig-Holstein Inszenierungen von "Cyrano de Bergerac", "Die Räuber" und das "Käthchen von Heilbronn", ebenso schauspielerische Aufgaben wie Willy Loman in Tod eines Handlungsreisenden, Oppenheimer, Otto Frank, die Titelrolle in Ein Inspektor kommt in Hamburg, sowie Lustspiele in Stuttgart, Frankfurt, Bonn und Hannover.

1996 begann Kaehler, seine Ziele eigenverantwortlich zu realisieren. Er baute im Kellergeschoss seines Hauses einen Raum als Theater aus und präsentierte neben literarischen Programmen zunächst kleine Stücke. Später erweiterte er das Repertoire. Die Stücke wurden personenreicher, das Programm anspruchsvoller.
1999 wurde ein Förderverein gegründet, dessen Vorsitz Kaehler übernahm. Weitere Spielstätten wurden erschlossen, so z. B. im Kunsthaus Seelscheid. Im Sommer 2000 baute Kaehler in Neunkirchen die erste Freilichtbühne im Rhein-Sieg-Kreis auf und eröffnete schließlich im Jahre 2004 die Siegburger Freilichtspiele auf der Abtei in Siegburg. Er spielte Goldoni, Ibsen, O'Neill, Vilar, Arbusov, Neil Simon, Hacks, Rostand, Hofmannsthal, Shakespeare und Goethe.

Jörg Kaehler lebte in Neunkirchen-Seelscheid bei Siegburg und in Leipzig. Er starb am 19. Juli 2015 in seinem Haus.

Auszeichnungen
Im Jahre 2012 wurde ihm das Verdienstkreuz am Bande des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland verliehen für sein jahrzehntelanges Engagement im kulturellen Bereich.

Werke
Autobiografische Romane
 Wer kommt da? Battert Verlag, Baden-Baden 2001, ISBN 3-87989-322-5.
 Darf ich noch ein bisschen bleiben? Verlag am Park, Berlin 1997, ISBN 3-932180-57-7.
 Auf Wiedersehen, mein Freund! Burg Verlag, Rehau 2008, ISBN 978-3-937344-52-2.

Filmografie (Auswahl)

Schauspieler
 1963: An französischen Kaminen
 1966: Ohne Kampf kein Sieg
 1972: Bettina von Arnim (Fernsehfilm)
 1973: Der große Coup des Waldi P. (Fernsehtheater Moritzburg)
 1982: Reif für 'ne Kur (Fernsehtheater Moritzburg)
 1994: Stadtklinik (Fernsehserie, zwei Folgen)
 1995–1998: Die Wache (Fernsehserie, drei Folgen)
 1996: Lindenstraße (Fernsehserie, drei Folgen)

Drehbücher
 1983: Schauspielereien (Fernsehserie, Folge Aufeinander zu)
 1984: Immer, wenn Lehmann kommt (Fernsehfilm)

Weblinks

 Siegburger Freilichtspiele und Theater Haus Birkenried

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Theaterregisseur
Musicaldarsteller
Filmschauspieler
Autor
Drehbuchautor
Literatur (Deutsch)
Autobiografie
Filmregisseur
Darstellender Künstler (DDR)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1930
Gestorben 2015
Mann

Jörg Kaehler


Institutul Smolnîi (în ) este un edificiu palladianist din Sankt Petersburg, care a jucat un rol important în istoria Rusiei.

Clădirea i-a fost comandată arhitectului Giacomo Quarenghi de către Societatea pentru Educația Fetelor de Nobili și a fost construită în perioada 1806-1808 ca sediu al Institutului pentru Fetele de Nobili Smolnîi, înființat la îndemnul omului politic Ivan Bețkoi și în conformitate cu un decret al Ecaterinei a II-a (cea Mare) din 1764, primind numele de la Mănăstirea Smolnîi aflată în apropiere. Înființarea institutului a fost un pas important în accesul la educație pentru femeile din Rusia: "furnizarea unei educații formale pentru femei a început abia în 1764 și 1765, când Ecaterina a II-a a înființat mai întâi Institutul Smolnîi pentru fetele nobilimii din Sankt Petersburg și apoi Institutul Novodevicii pentru fetele oamenilor de rând".

Smolnîi a fost prima instituție de învățământ pentru femei din Rusia și a continuat să funcționeze sub patronajul personal al împărătesei Rusiei până la Revoluția din 1917. Grădina frumoasă și grilajul de fier din jurul institutului datează de la începutul secolului al XIX-lea.

În 1917 clădirea a fost aleasă de către Vladimir Ilici Lenin pentru a adăposti cartierul general al bolșevicilor în timpul Revoluției din Octombrie. A fost reședința lui Lenin timp de mai multe luni, până când guvernul național a fost mutat la Kremlinul din Moscova în martie 1918. După aceea, Smolnîi a devenit sediul organizației locale a Partidului Comunist, precum și a primăriei orașului. În 1927 a fost înălțat în fața clădirii un monument al lui Lenin, proiectat de sculptorul Vasili Kozlov și de arhitecții Vladimir Șciuko și Vladimir Gelfreikh.

Aici a fost asasinat liderul comunist Serghei Kirov în 1934. După 1991, Smolnîi a fost folosit ca reședință a primarului orașului (denumit guvernator după 1996) și sediu al administrației orașului. Vladimir Putin a lucrat acolo din 1991 până în 1997 sub administrația lui Anatoli Sobceak. Astăzi, această clădire istorică este reședința oficială a guvernatorului orașului federal Sankt-Peterburg și găzduiește, de asemenea, un muzeu dedicat lui Lenin. Vizitatorii muzeului pot vedea biroul lui Lenin, camerele în care a locuit acesta și chiar celebra sală de adunare, în care a fost proclamată victoria Revoluției din Octombrie în anul 1917.

Numele "Smolnîi" provine de la locul de amplasare al mănăstirii; acel loc se afla la marginea orașului în primii ani de existență ai orașului St. Petersburg, unde se producea smoala ("smola" în limba rusă) ce urma să fie folosită în domeniul construcțiilor navale în operațiunile de călăfătuire. Ca urmare, acel loc a fost numit "smolnîi" - locul unde se produce smoala.

Note

Legături externe
 Views of the Smolny
 Smolny Chapter 4 from Six Red Months in Russia (1918) by Louise Bryant

Revoluția Rusă
Sankt Petersburg

Institutul Smolnîi


Le Cleveland Trust Company Building est un bâtiment construit en 1907, conçu par George B. Post et situé à l'intersection de East 9th Street et d'Euclid Avenue dans le centre-ville de Cleveland, dans l'Ohio aux États-Unis. Le bâtiment est un mélange de styles architecturaux beaux-Arts, néoclassique et renaissance. Il comprend une rotonde vitrée, une sculpture en tympan et des peintures murales intérieures.

En 1910, le  de 13 étages, de style école de Chicago, est construit à l'est du bâtiment. En 1971, la tour  de 29 étages, de style brutaliste, est construite du côté sud. Le Cleveland Trust Company Building fait l'objet d'une importante rénovation intérieure de 1972 à 1973, mais est fermé au public en 1996. Le comté de Cuyahoga achète les trois bâtiments dans le cadre du « complexe Ameritrust » en 2005. En 2013, le Cleveland Trust Company Building est vendu à Geis Cos., qui le rénove (ainsi qu'une partie du Swetland Building) et le transforme en épicerie. Le sous-sol de l'ancienne banque est devenu un bar et une discothèque. Une grande partie, mais pas la totalité, des éléments architecturaux et d'aménagement d'intérieur d'origine du Cleveland Trust Company Building ont été conservés.

Le Cleveland Trust Building est ajouté au registre national des lieux historiques en 1973.

Notes et références

Liens externes

Registre national des lieux historiques à Cleveland

Cleveland Trust Company Building


An Pelexia yungasensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Allen Rolfe, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Pelexia yungasensis in nahilalakip ha genus nga Pelexia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pelexia

Pelexia yungasensis


An Pycreus diloloensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal ngan Henri Chermezon. An Pycreus diloloensis in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus diloloensis


Jeff Cesario (born March 30, 1953) is an actor, comedian, producer and writer who has written and produced for Dennis Miller Live and The Larry Sanders Show. He has appeared on Adam Carolla, The Larry Sanders Show, The Tonight Show Starring Johnny Carson and Comedy Central Presents, among other shows.

Cesario was a part of two Emmy wins with Dennis Miller Live.

References
https://web.archive.org/web/20050312010613/http://www.comediansusa.com/standup/jeff-cesario.html
http://www.comedycentral.com/comedians/browse/c/jeff_cesario.jhtml?display=bio

External links

 official website
 Sportalicious!, his sports satire website

1953 births
Living people
American male comedians
21st-century American comedians
American comedy writers

Jeff Cesario


Roger Dean Miller (2 de enero de 1936-25 de octubre de 1992) fue un cantante, compositor y músico estadounidense de country, conocido por sus novelty songs honky tonky. Se le conoce también por canciones como «King of the Road», «Dang Me» y «England Swings», todas ellas de mediados de la década de 1960, era del Nashville sound.

Discografía
 Roger Miller discography

Álbumes principales
 Roger and Out (1964)
 The Return of Roger Miller (1965)
 The 3rd Time Around (1965)
 Words and Music (1966)
 Walkin' in the Sunshine (1967)
 A Tender Look at Love (1968)
 Roger Miller (1969)
 Roger Miller Featuring Dang Me! (1969)
 A Trip in the Country (1970)
 Roger Miller 1970 (1970)
 Dear Folks, Sorry I Haven't Written Lately (1973)
 Celebration (1976)
 Painted Poetry (1977)
 Off the Wall (1978)
 Waterhole #3 (1978)
 Making a Name for Myself (1979)
 Old Friends  (with Willie Nelson)  (1982)
 The Country Side of Roger Miller (1986)
 Green Green Grass of Home (1994)

Singles
Released and recorded by Miller
 "Dang Me" (1964)
 "King of the Road" (1965)
 "England Swings" (1966)
Recorded and released by other artists
 "Billy Bayou" – Jim Reeves (1958)
 "Don't We All Have the Right" – Ricky Van Shelton (1988)
 "Tall, Tall Trees" – Alan Jackson (1995)
 "Husbands and Wives" – Brooks & Dunn (1998)

Premios

 1964 — Premios Grammy: Best Country Song: "Dang Me"
 1964 — Premios Grammy: Best New Country and Western Artist
 1964 — Premios Grammy: Best Country and Western Recording, Single: "Dang Me"
 1964 — Premios Grammy: Best Country and Western Performance, Male: "Dang Me"
 1964 — Premios Grammy: Best Country and Western Album: "Dang Me"/"Chug-a-Lug"
 1965 — Jukebox Artist of the Year
 1965 — Premios Grammy: Best Country Song: "King of the Road"
 1965 — Premios Grammy: Best Country Vocal Performance, Male: "King of the Road"
 1965 — Premios Grammy: Best Country and Western Recording, Single: "King of the Road"
 1965 — Premios Grammy: Best Contemporary Vocal Performance, Male: "King of the Road"
 1965 — Premios Grammy: Best Contemporary (Rock 'N Roll), Single: "King of the Road"
 1965 — Premios Grammy: Best Country and Western Album: "The Return of Roger Miller"
 1965 — Academy of Country and Western Music: "Best Songwriter"
 1965 — Academy of Country and Western Music: "Man of the Year"
 1973 — Nashville Songwriters Hall of Fame
 1985 — Tony Award por Best Score and Drama Desk Award for Outstanding Lyrics por Big River
 1988 — Academy of Country Music: Pioneer Award
 1995 — Country Music Hall of Fame
 1997 — Grammy Hall of Fame Song : "Dang Me"
 1998 — Grammy Hall of Fame Song : "King Of The Road"
 2003 — CMT: 40 Greatest Men of Country Music: Ranked #23.

Referencias

Bibliografía
 Cooper, Daniel. (1998). "Roger Miller." In The Encyclopedia of Country Music. Paul Kingsbury, Ed. New York: Oxford University Press. pp. 347–8.

Enlaces externos
 All Roger Miller Songs Written and Released
 Episode of Quincy ME starring Roger Miller

 Roger Miller Museum in Erick, Oklahoma
 Roger Miller interview on the Pop Chronicles

Cantantes de country

Roger Miller


Hraunhafnartangaviti er 18,5 metra hár ferstrendur turnlaga viti sem stendur á Hraunhafnartanga á Melrakkasléttu. Tanginn er einn nyrsti punkturinn á meginlandi Íslands og Norðurheimskautsbaugur er aðeins 3 km undan landi. Turninn var reistur árið 1945 en vitinn var ekki tekinn í notkun fyrr en 1951. Ljóseinkenni vitans er Fl(2)WR 30s (tvískipt 2 blikkljós á 30 sekúndna fresti).

Melrakkaslétta
Norðurþing
Vitar á Íslandi

Hraunhafnartangaviti


{{Filmski umjetnik
|ime             = Ken Berry
|slika           = Ken Berry 1972.JPG|mini|Ken Berry
|opis slike      = Berry u 1972.
|rodno ime       = Kenneth Ronald Berry
|pseudonim       = Kenneth Ronald Berry
|rođenje         = 3. studenoga 1933.
|mjesto rođenja  =  Moline, Illinois, SAD
|smrt            = 1. prosinca 2018.
|mjesto smrti    =
|godine rada     =
|web             =
|supruga         =
|suprug          =
|važnije uloge   =
|važniji filmovi =
|oscar           =
|emmy            =
|tony            =
|zlatni globus   =
|bafta           =
|cesar           =
|goya            =
|afi             =
|olivier         =
|saturn          =
|ostale_nagrade  =
}}Kenneth Ronald "Ken" Berry''' (Moline, 3. studenoga, 1933. – 1. prosinca 2018.), bio je američki glumac.

Vanjske poveznice
 Ken Berry na IMDB-u

Američki filmski umjetnici

Ken Berry


La ligne Koursk-Kharkiv-Azov  est une ligne ferroviaire ukrainienne ayant son origine près de la frontière en Russie.

Histoire

La concession est donnée en 1856 à la Grande société des chemins de fer russes. La branche Moscou-Koursk est ouverte en 1868. En 1869, le tronçon Koursk-Kharkov-Taganrog-Rostov est approuvé. Puis en 1894, la ligne du charbon de Donetsk (Konstantinovka-Lissitchansk) est incluse dans la ligne Koursk-Kharkov-Azov et en 1896, la ligne Lozovo-Sébastopol fusionne avec la ligne et devient la ligne de chemin de fer Koursk-Kharkov-Sébastopol.

Elle fut connu à cause de l'Accident de train de Borki qui impliqua le tzar Alexandre III et sa famille.

Caractéristiques

Ligne

Ouvrages d'art

Gares et haltes

 Bakhmout
 gare d'Ilovaïsk
 Iassynouvata
 Gare de Kharkiv
 Gare de Kramatorsk
 Gare de Iassynouvata
 Gare de Iassynouvata-Passager
 Gare de Kharkiv-Balachovsky
 Gare de Lykhatchove .

Exploitation

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Ukraine.
 Liste de gares en Ukraine.
Histoire du transport ferroviaire en Russie.

Liens externes

Ligne de chemin de fer en Ukraine
Ligne de chemin de fer en Russie

Ligne Koursk-Kharkiv-Azov


Denkmalliste Osterholz

Anzahl der Objekte in Osterholz (Bremen): 50, davon mit Bild: 50 (100 %).

Weblinks

 Das Landesamt für Denkmalpflege Bremen hält Informationen zu den denkmalgeschützten Bauwerken in Bremen und Bremerhaven bereit:
 Landesdenkmalliste unter Denkmal digital abrufbar.
 Denkmaldatenbank (direkt zur Suchseite).

Osterholz
!

Liste der Kulturdenkmäler in Osterholz


Die Portugal International 1994 fanden vom 14. bis zum 16. Januar 1994 in Lissabon statt. Es war die 29. Auflage dieser internationalen Titelkämpfe von Portugal im Badminton.

Finalergebnisse

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=F2819DBE-01DF-4B4B-8202-DFDF94BB3417

1994
Badminton 1994
EBU Circuit 1993/94
Badmintonwettbewerb in Lissabon

Portugal International 1994


ශ්‍රී ලංකාවේ ජනවාර්ගික අර්බුදය විකාශනය වීම කෙරෙහි බලපෑ සාධක

කොටස් දෙකකට බෙදිය හැකිය.

 යටත් විජිත පාලකයන් විසින් ජනවාර්ගික අර්බුදය නිර්මාණය කිරීම
 පශ්චාත් නිදහස් සමය තුළ ජනවාර්ගික අර්බුදය උත්සන්නවීම
 බෙදුම්වාදී ත්‍රස්තවාදය

යටත් විජිත පාලකයන් විසින් ජනවාර්ගික අර්බුදය නිර්මාණය කිරීම

ඩොනමෝර් ප්‍රතිසංස්කරණ

 1931 දී නියෝජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හදුන්වා දීම.
 1936 දී සර්ව සිංහල අමාත්‍ය මණ්ඩලයක් පත්වීම.
 සුළුතර ජාතීන්ට හානිකර අන්දමින් බලපෑමට ඉඩ ඇති පනත් කෙටුම්පත් ඔවුන්ගේ අකමැත්ත තිබිය දී සම්මත කර ගැනීමට හැකි වීම.
 1944 දී සමස්ථ ලංකා ද්‍රවිඩ සංගමය බිහිවීම.

පශ්චාත් නිදහස් සමය තුළ ජනවාර්ගික අර්බුදය උත්සන්නවීම

පුරවැසි පනත

1948 අංක 18 දරණ පුරවැසිවැසි පනත මගින් පුරවැසිභාවය ලබා ගැනීම සඳහා ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත ජනයා විසින් සම්පූර්ණ කළ යුතු කොන්දේසි පුරවැසි පනත මගින් ලැයිස්තු ගත කොට නීති ගත කරන ලදී. මෙම ඉන්දීය සම්භවයන් සහිත ජනයාගෙන් බහුතරය මෙරටට ගෙන එන ලද්දේ බි‍්‍රතාන්‍යයට අයිත්ව තිබූ තේ වතුවල නිරත කරවීම සඳහාය. එබැවින් මෙම පනත මගින් රටේ ජීවත් වූ ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත දෙමළ ජනයාගෙන් බහුතරයකට පුරවැසිභාවය අහිමි විය.

රාජ්‍ය භාෂා ප‍්‍රතිපත්තිය

නිදහසින් පසු යුගයේ ප‍්‍රධාන ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් දෙක අතර ගැටුම් ඇතිවීමට බලපෑ ප‍්‍රබල සාධකයක් ලෙස රාජ්‍ය භාෂා ප‍්‍රතිපත්තිය සැලකිය හැකිය. බි‍්‍රතාන්‍යය පාලන සමයේ ලංකාවේ රාජ්‍ය භාෂාව ලෙස භාවිතා කරන ලද්දේ ඉංගී‍්‍රසි භාෂාවයි. (රටේ සමස්ත ජනගහනයෙන් 80%කට වැඩි ප‍්‍රමාණයකට ඉංගී‍්‍රසි භාෂාව කියවීමට හෝ ලිවීමට නොහැකි විය) එකල ඉංගී‍්‍රසි භාෂාව රජයේ රැකියාවලදී මෙන්ම උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා ද භාවිතා කරන ලදී. එහෙත් ජනගහනයෙන් බහුතරයකට ඉංගී‍්‍රසි භාෂාව හැසිරවිය නොහැකි විය. මෙම පසුබිම තුළ 1940 දශකය ආරම්භයේ දී සිංහල හා දෙමළ නායකයන් වෙතින් ඉංගී‍්‍රසි  භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව ලෙස පවත්වාගෙන යාමේ ප‍්‍රතිපත්තියට එරෙහිව ප‍්‍රබල විරෝධයක් මතුවිය. මෙලෙස නිදහස ලබන අවධිය වන විට ලංකාවේ දේශපාලන පක්ෂ ඉංගී‍්‍රසි වෙනුවට සිංහල හා දෙමළ භාෂාවට සමතැන තිබිය යුතුයැ යි එකඟත්වයකට එළඹී තිබුණි. (Russell,1982:07) නමුත් 1955 වන විට මෙම පොදු ප‍්‍රතිපත්තියට එරෙහිව ව්‍යාපාරයක් මතුවිය

1956 මැතිවරණ ව්‍යාපාරයේ ප‍්‍රමුඛත්වයට පත් අංශය වුයේ රාජ්‍ය භාෂාව පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය යි. මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වූ මහජන එක්සත් පෙරමුණ සිංහල භාෂාව ලංකාවේ එකම රාජ්‍ය භාෂාව විය යුතු බව ප‍්‍රකාශ කරන ලදී. මේ අයුරින් පැවති භාෂා ප‍්‍රශ්නය පිළිබඳ විවාදය සිංහල හා දෙමළ ජනවර්ග අතර පැවති සම්බන්ධතාවය ගැටුමක් බවට පරිවර්තනය කරන ලදී. ශී‍්‍ර ලංකාව පිළිබඳ අධ්‍යයන ගණනාවක් සිදුකළ දේශපාලන විචාරකයෙකු වූ එම්. ආර්. සින්ගර් (M.R.Singer) අවධාරණය කළ ආකාරයට 1956 මැතිවරණ ව්‍යාපාරය සිංහල හා දෙමළ ගැටුම නිළ වශයෙන් ආරම්භ වූ අවස්ථාව විය.

1956 ජුනි මහජන එක්සත් පෙරමුණු රජය විසින් සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීම භාෂා ප‍්‍රශ්නයේ උච්ච අවස්ථාව විය. එමගින් සිංහල දෙමළ ජනවාර්ගික සම්බන්ධතාවයන් හි නව අවධියක ආරම්භය විය. එමගින් සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීමේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස රාජ්‍ය සේවය අධ්‍යාපනය ආදී ක්‍ෂේත‍්‍රයන් හි නොවැදගත් තැනකට පත් වූ බවට දෙමළ ජනයාගෙන් දුක් ගැනවිල්ලක් ඉදිරිපත් විය.

මේ අයුරින් ශී‍්‍ර ලංකාවේ වාසය කරන බහුතර ප‍්‍රජාවගේ භාෂාව වන සිංහල එකම රාජ්‍ය භාෂාව කිරීම වූ කලී නිදහසින් පසු ශී‍්‍ර ලංකාව තුළ එතෙක් කි‍්‍රයාත්මක වෙමින් තිබූ සිංහල දෙමළ ජනවාර්ගික සම්බන්ධතාවයන් විනාශ කර දැමීමේ ප‍්‍රථම කි‍්‍රයාකාරකම ලෙස හැඳින්විය හැක.

රාජ්‍ය අංශයේ සේවා නියුක්තිය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය

රාජ්‍ය භාෂා ප‍්‍රතිපත්තිය සමග බැඳුණු ගැටළුවක් ලෙස රාජ්‍ය අංශයේ සේවා නියුක්තිය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය සැලකිය හැකිය. නිදහස ලබන අවස්ථාව වන විට රාජ්‍ය අංශය ප‍්‍රධාන සැපයුම්කරුවා විය. බි‍්‍රතාන්‍යය පාලන සමයේදී යාපන අර්ධද්වීපයේ අධ්‍යාපන පහසුකම් දිවයිනේ අන් ප‍්‍රදේශවලට සාපේක්ෂව ඉහළ මට්ටමක පැවතීම නිසා රාජ්‍ය සේවාව තුළ නීති, පරිපාලන, වෛද්‍ය වෘත්තීන් තුළ ශී‍්‍ර ලංකාවේ දෙමළ ජන කොටස තම සංඛ්‍යාවට වඩා වැඩි බලපෑමක් හා නියෝජනයක් අත්කරගෙන සිටියේය.

මෙලෙස රජය විසින් ඉතා දැඩි ආකාරයෙන් රාජ්‍ය සේවාව තුළ දෙමළ නියෝජනය කප්පාදු කිරීමේ ප‍්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කිරීම හේතු කර ගෙන රාජ්‍ය සේවාව තුළ දෙමළ නියොජනය ක‍්‍රමයෙන් පහළ බසින්නට විය. නිදහස ලැබූ අවස්ථාව වන විට රාජ්‍ය සේවාවේ 30%ක් නියෝජනය කළ දෙමළ පිරිස් 1945 වන විට 6% දක්වා අඩුවීම මගින් එය තහවුරු වෙයි. (Samaranayake,1998:172)

ෆෙඩරල් පක්ෂයේ භූමිකාව

1948 සහ 1949 වර්ෂවල දී ඞී.එස්. සේනානායක ආණ්ඩුව විසින් හඳුන්වා දුන් පුරවැසි පනත්වලට විරුද්ධත්වය පළකරමින් එම ආණ්ඩුව සමග සහයෝගීතා ප‍්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරමින් සිටි දෙමළ සංගමයේ පිරිසක් ඉන් කැඞී ගොස් ෆෙඩරල් පක්ෂය පිහිටුවන ලදී. මෙම පිරිසට නායකත්වය දෙන ලද්දේ එස්.ජේ.ටී. චෙල්වනායගම් විසිනි. පුරවැසි පනත්වලට විරුද්ධව ජන්දය දුන් ද්‍රවිඩ සංගම් සාමාජිකයෝ ඉන් ඉවත් වී 1949 දෙසැම්බර් මාසයේ දී ඉලංකෙයි තමිල් අරසු කච්චි (Ilankai Tamil Arasukachchi) හෙවත් ෆෙඩරල් පක්ෂය පිහිට වූහ.

ආරම්භයේදී ෆෙඩරල් පක්ෂය ඉස්මතු කළ ප‍්‍රබල කරුණක් වුයේ උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වල සිදු වූ අභ්‍යන්තර සංක‍්‍රමණයි. මෙකල රජය විසින් අධික ජන ඝනත්වයකින් යුත් තෙත් කලාපයේ සිංහල ජනතාව උතුරු නැගෙනහිර පළාත් තුළ ගොවි ජනපද ව්‍යාපාරයෙහි පදිංචි කරවීමේ වැඩපිළිවෙලක් අරඹා තිබුණි. මෙම ජනපද වැඩපිළිවෙල තුලින් තම මාතෘ භූමියේ මෙන්ම ස්වකීය සංස්කෘතිය ද විනාශයට පත්වනු ඇති බවට දෙමළ ජාතිකයෝ සිතූහ. දෙමළ බහුතරය වෙසෙන ප‍්‍රදේශවල ගොවිජනපද පිහිටුවීමේ දී ප‍්‍රමුඛත්වය දිය යුත්තේ ද්‍රවිඩයන්ට බව ඔවුන්ගේ අදහස විය.

ෆෙඩරල් පක්ෂයේ භූමිකාව විශ්ලේෂණය කිරීමේ දී "සිංහලකරණය" කි‍්‍රයාවලියට එරෙහිව ඔවුන් විසින් දියත් කළ විරෝධතා ව්‍යාපාරය ද වැදගත් වේ. සිංහල පමණක් " පනත කි‍්‍රයාත්මක වීමෙන් අනතුරුව ෆෙඩරල් පක්ෂය විසින් දියත් කළ ප‍්‍රබල විරෝධතාවය නිසා ඔවුන් අස්වැසීමේ උත්සාහයන් කිහිපයක් දරන්නට සිංහල නායකයන්ට සිදුවිය. 1957 හඳුන්වා දෙන ලද බණ්ඩාරනායක-චෙල්වනායගම් ගිවිසුම එවැනි උත්සාහයන්ගේ පළමුවැන්නා විය. "සිංහල පමණයි " පනත හඳුන්වා දුන් නායකත්වයට රට සභා" යනුවෙන් හඳුන්වා දෙන ලද බලය විමධ්‍යගත කිරීමේ ඒකක ඔස්සේ වැදගත් සභා රැසක් දෙමළ නායකයින්ට ඉදිරිපත් කළේය.	නමුත් අවසානයේ දී ගිවිසුම අත්සන් කොට මාස දෙකක් ගතවූ පසු ආණ්ඩුව ඒකපාර්ශවීය ලෙස ගිවිසුම ඉල්ලා අස්කර ගත්තේය.

1960 දී අසාර්ථක වුවත් එක්සත් ජාතික පක්ෂ නායකත්වය යටතේ පිහිටුවන ලද සභාග ආණ්ඩුවේ ඇමති ධූරයක් බාර ගැනීමට ෆෙඩරල් පක්ෂය තීරණය කරන ලදී. මේ අවස්ථාවේ දී දෙපාර්ශවය ඩඩ්ලි චෙල්වනායගම් ගිවිසුම යනුවෙන් ප‍්‍රසිද්ධ වූ එකඟතාවයකට එළඹ දිස්ති‍්‍රක් සභා පිහිටුවන්නට තීරණය කරන ලදී . එය 1957 ඉදිරිපත් කළ රට සභා සමඟ සන්සන්දනය කිරීමේ දී අඩු බලතල සහිත අධිකාරියකි. ඩඩ්ලි චෙල්වනායගම් ගිවිසුම අත්සන් කොට අවුරුදු දෙකක් ඉකුත් වූ පසු 1968දී සිංහල බෞද්ධ කණ්ඩායම්වල හා විරුද්ධ පාක්ෂික දේශපාලන කණ්ඩායම්වල විරෝධතාවන්ට ඉලක්ක විය. එවිට නැවත වරක් බලය විමධ්‍යගත කිරීම පිළිබඳව සංකල්පය අර්බුදකාරී ගැටලූවක් බවට පත් වූ අතර අවසානයේ දී ආණ්ඩුව එම කෙටුම්පත අතහැර දමන ලදී .

විශ්ව විද්‍යාල ප‍්‍රවේශය පිළිබඳ ගැටළුව

1970 දශකය ආරම්භයේ දී හඳුන්වා දුන් අධ්‍යාපන ප‍්‍රතිසංස්කරණ හේතු කොටගෙන දෙමළ භාෂාව කතා කරන ජනතාව විවිධ දුෂ්කරතාවයන්ට මුහුණ පෑමට සිදු විය. මීට පෙර කි‍්‍රයාත්මක කළ සිංහල භාෂා පනත මගින් ඇති කළ වෙනස්කම් උසස් අධ්‍යාපන ක්ෂේත‍්‍රය තුළ දෙමළ ජනතාවගේ තත්වය දුර්වල කිරීමට සෘජු ලෙස බලපෑම් කරනු ලැබුවේ නැත. එහෙත් රාජ්‍ය භාෂාව පිළිබඳ ගැටළුවට වඩා දැඩි ලෙස බලපෑම් ඇති කළ ගැටළුවක් ලෙස උසස් අධ්‍යාපනය තුළ විද්‍යා අධ්‍යාපනයට ඇතුළු වීමට දෙමළ සිසුන්ට තිබූ අවස්ථාව සැලකිය හැකිය. 1970 දී බලයට පත් වූ සමගි පෙරමුණු ආණ්ඩුව විශ්වවිද්‍යාල ප‍්‍රවේශය ඉලක්ක කර ගනිමින් පුළුල් අධ්‍යාපන ප‍්‍රතිසංස්කරණයක් හඳුන්වා දෙන ලදී. එමගින් ප‍්‍රමිතිකරණය සහ දිස්ති‍්‍රක් පදනම සැලකිල්ලට ගෙන විශ්වවිද්‍යාල ප‍්‍රවේශය තීරණය කළ යුතුය. මෙහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස විශ්වවිද්‍යාලවල විද්‍යා විෂයන් මුල් කරගත් පීඨවලට ඇතුළු වූ දෙමළ සිසුන්ගේ සංඛ්‍යාව සීඝ‍්‍ර ලෙස පහත වැටෙන්නට විය. 1960 ගණන්වල දී ලබා ගත් සංඛ්‍යා ලේඛණවලට අනුව විශ්වවිද්‍යාලවල විද්‍යාපීඨයන් හි දෙමළ ශිෂ්‍ය අනුපාතය පිළිවෙළින් ඉංජිනේරු පීඨයේ 37.2%, වෛද්‍ය පීඨයේ 40.%, කෘෂිකර්ම හා පශු වෛද්‍ය පීඨයේ 41.9% විය. (Silva,1979:15) නමුත් උසස් අධ්‍යාපන ප‍්‍රමිතිකරණය ආරම්භ කිරීම තුළ මෙම තත්වය සීඝ‍්‍රයෙන් වෙනස් විය.

1975 වන විට විශ්වවිද්‍යාල වලට ඇතුළත් වූ මුළු දෙමළ ශිෂ්‍ය සංඛ්‍යාව 19% දක්වා අඩු වූ අතර සිංහල ශිෂ්‍ය සංඛ්‍යාව 78% දක්වා ඉහළ ගියේය. (Silva, 1999:105) මහාචාර්ය සී.ආර් ද සිල්වා අවධාරණය කරන ආකාරයට දෙමළ තරුණයන් අතර බෙදුම්වාදී මතවාදය වර්ධනය වීම කෙරෙහි සෘජුව බලපෑවේ ප‍්‍රමිතිකරණයි. ඔහුගේ අදහස වුයේ මෙම ප‍්‍රතිපත්තිය බලාපොරොත්තු නොවු දේශපාලන ප‍්‍රතිවිපාක අත්කර දුන් බවය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රස්තවාදය
 ශ්‍රී ලංකාවේ බෙදුම්වාදය

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

උයන්ගොඩ, ජයදේව 2008, ලංකාවේ දේශපාලන වෙනස්වීම් 2007-2008. කොළඹ:සමාජ විද්‍යාඥයින්ගේ සංගමය

ගුරැගේ, ලයනල් 2004, ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතිකත්ව ගැටළුව සහ විසදුම්ත කොළඹ:විකල්ප ප්‍රතිලත්ති කේන්ද්‍රය.

නාරායන්, එම්.ආර්. 1996. ලංකා කොටි. කොළඹ:ලේක්හවුස් පොත්හල.

 මුණසිංහ, සරත් 2000. යුධබිමේ මෙහෙවර. කර්තෘ ප්‍රකාශනයකි.

හෙට්ටිආරච්චි, ශිරානි 2003. "ශ්‍රී ලංකාවේ ජනවාර්ගික ගැටුම සහ සාම ප්‍රයත්න" ගැටුම් නිරාකරණය. වරකාපොළ:ආරිය ප්‍රකාශන.

Russell, Jone 1982. Commune Politic under the Donaugh more Constitution 1931-1947. Dehiwala: Tissa Prakashakoyo Ltd.

Silva, C.R. 1979. The Impact of Nationalism on Education

Wilson, A. Jayarathnam 1994. S.T.V. Chalvanayakan and the crisis of Sri Lankan Tamil Nationalism 1947-1972- London United Kindom by Hurst & Co.

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
මෙම අඩවිත් බලන්න
 Defence
 රණවිරු අභිමන්

ජනවාර්ගික අර්බුදය - ශ්‍රී ලංකා

ශ්‍රී ලංකාවේ ජනවාර්ගික අර්බුදය


Robert Wallop ( - ) est un homme politique anglais qui siège à la Chambre des communes à plusieurs reprises de 1621 à 1660. Il soutient la cause parlementaire pendant la guerre civile anglaise et est l'un des régicides du roi Charles  d'Angleterre.

Jeunesse
Wallop est le fils unique d'Henry Wallop de Farleigh Wallop, Hampshire, et de sa femme, Elizabeth Corbet, fille de Robert Corbet de Moreton Corbet, Shropshire.

Carrière
Wallop possède des terres domaniales dans le Hampshire et le Shropshire, notamment un manoir appelé « Fitch » qui n'est pas identifié par les historiens, mais qui est potentiellement situé dans le Shropshire.

En 1621, Wallop est élu député d'Andover et réélu en 1624. En 1625, il est élu député du Hampshire et réélu en 1626. Il est élu député d'Andover à nouveau en 1628 et siège jusqu'en 1629, lorsque le roi Charles décide de régner sans parlement pendant onze ans.

Wallop refuse de contribuer à la Guerres des évêques de 1639-1640 par antipathie pour le roi. En avril 1640, il est élu député d'Andover pour le Court Parlement et est réélu pour le Long Parlement en novembre 1640.

Il soutient le parlement dans la guerre civile, se joignant à tous les votes ultérieurs contre le roi. Néanmoins, le roi a une telle confiance en l'honneur de Wallop qu'en 1645 il déclare au Parlement qu'il serait disposé à remettre la milice entre les mains de Wallop avec de nombreux nobles et autres aux conditions convenues avec ses commissaires à Uxbridge mais cette proposition est rejetée. Wallop survit à la Purge de Pride pour siéger au Parlement croupion et est nommé par les grands de l'armée comme l'un des 59 commissaires qui siègent au procès de Charles . Il assiste au procès et siège dans la Painted Chamber les 15 et 22 janvier et dans Westminster Hall les 22 et 23 janvier, mais il n'a pas signé l'arrêt de mort.

Sous le Commonwealth, Wallop est élu membre du Conseil d'État en 1649 et 1650 ; cependant, il se soumet au gouvernement de Cromwell avec une très grande réticence, ayant une préférence déterminée pour une république. Il est prêt à travailler contre l'intérêt de Cromwell pour restaurer son parlement préféré comme une preuve de ses sentiments et de son courage. Par exemple, lorsque Cromwell souhaite former le premier parlement du protectorat pour aider au gouvernement, Cromwell souhaite garder Henry Vane hors du parlement. Il empêche Vane d'être élu à Kingston upon Hull et à Bristol, bien qu'il ait été dit que Vane avait la majorité des voix dans ces deux villes. Wallop soutient Vane et utilise son influence pour que Vane soit choisi par l'arrondissement de Whitchurch, dans le Hampshire, ce qui fait tellement enrager la faction Cromwellienne qu'ils envoient une lettre menaçante à Wallop qui est signée par la plupart des juges de paix du comté. La lettre indique que si Wallop continue à soutenir Vane, ils s'opposeraient à la tentative de Wallop de devenir député. Wallop les ignore, soutient Vane et est élu député du Hampshire en 1654 malgré l'opposition des juges de paix. Wallop est réélu en 1656 et 1659.

Après la chute du régime cromwellien, Wallop montre son zèle sincère pour le Long Parlement comme soutien de la république, et il siège en 1659 dans leur conseil d'État. Au mois de décembre suivant, après avoir aidé avec d'autres à sécuriser Portsmouth, il reçoit leurs remerciements pour les bons et importants services qu'il leur a rendus. En avril 1660, il est élu député de Whitchurch au Parlement de la Convention, mais ne prend pas part à ses travaux et est empêché de siéger le 11 juin.

À la restauration de la monarchie, Wallop est exclu des indemnisations en vertu de l'Acte d'indemnisation et soumis à une peine supplémentaire. Il est jugé au barreau de la Chambre des communes avec William Monson (1er vicomte Monson) et . Après avoir été obligé d'avouer sa culpabilité, il est condamné à être dégradé de sa noblesse, tiré sur un traîneau vers et sous la potence à Tyburn avec un licou autour du cou et à être emprisonné à vie. Cette sentence est solennellement exécutée contre lui le 30 janvier 1662, jour anniversaire de l'exécution du roi. Il meurt le 19 novembre 1667 et son corps est envoyé à Farleigh Wallop pour être enterré avec ses ancêtres.

Famille
Wallop épouse Ann Wriothesley, fille d'Henry Wriothesley (3e comte de Southampton), dont il a un fils, Henry Wallop, son unique enfant. Henry, grâce à l'intérêt du Lord grand trésorier, son oncle maternel Thomas Wriothesley, est autorisé à profiter de ses domaines dont la trahison de son père avait provoqué la confiscation.

Henry épouse Dorothy Bluet, la plus jeune fille de John Bluet, et a quatre fils : Robert, décédé du vivant de son père ; Henry, qui devient l'héritier de son père, mais meurt célibataire ; John, qui hérite du domaine; et Charles, décédé célibataire avant son père. Le 11 juin 1720, le roi George  anoblit le petit-fils de Wallop, John, qui devient l'héritier des grands domaines de la famille, comme baron Wallop de Farley Wallop et vicomte Lymington, tous deux dans le comté de Southampton.

Références

Liens externes

Prisonnier de la tour de Londres
Décès en novembre 1667
Naissance en juillet 1601
Décès à 66 ans

Robert Wallop


NGC 7219 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Tukanu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7219
  Auke Slotegraaf: NGC 7219 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7219 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7200 - 7249

7219

NGC 7219


Born Free puede referirse a:

Born Free en la lengua inglesa:
 Born Free es traducible del inglés como «nacido libre», «nacida libre», «libre de nacimiento» o «libre por nacimiento». Véase Freeborn (esclavitud en Estados Unidos) y John Lilburne.

Obras literarias o artísticas:
 Born Free, novela escrita por Joy Adamson (1960), sobre la crianza de una leona;
 Born Free, película dirigida por James Hill (1966), basada en la novela;
 «Born Free», composición de John Barry y Don Black para la película;
 Born Free, serie de televisión, basada en la película;
 «Born Free», episodio de la serie de televisión Dexter (2006);
 Born Free, álbum del cantante estadounidense Kid Rock (2010);
 «Born Free», canción del cantante estadounidense Kid Rock, incluido en el álbum homónimo;
 «Born Free», sencillo de la cantante M.I.A. perteneciente al álbum /\/\ /\ Y /\ (2010).

Otros significados:
 La Fundación Born Free (en inglés, Born Free Foundation) es una organización internacional con sede en el Reino Unido, dedicada a la defensa de los derechos de los animales y a la protección de los animales salvajes.

Born Free (desambiguación)


Claridon Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Claridon Township (Geauga County, Ohio)
 Claridon Township (Marion County, Ohio)

Claridon Township


Rusu Tittu
, delegat titular al  Cercului electoral Târgul Mureș
|   5 februarie 1892
Nazna județul Mureș
|    =
|      =medic

}}
Rusu Tittu (n. 5 februatie  1892, Nazna

Date biografice
Studii:Facultatea de Medicină și Farmacie București.

Note

Legături externe

Vezi și

Rusu Tittu


Ingolf S. Olsen (født 8. juni 1963) er en færøsk journalist, fagforeningsmand, fisker og politiker (T).

Han er uddannet journalist på Danmarks Journalisthøjskole i 1994 og arbejdede i en årrække som journalist i Danmark på først Herning Folkeblad og siden Jydske Vestkysten. Herefter vendte han hjem til Færøerne og var to år på avisen Dimmalætting, og 2004-10 ansat på tv-nyhederne på Færøernes nationale radio- og tv-station Kringvarp Føroya som reporter, debatvært, redaktør og souschef. Siden april 2010 ernærer Olsen sig ved en kombination af fiskeri og freelancejournalistik, herunder opgaver med fotografering af fiskeriet på Færøerne.

Tillidshverv og politisk karriere
Olsen er næstformand i Færøernes journalistforbund Føroysk Miðlafólk. Han stillede op til Lagtingsvalget 2015 uden at blive valgt, men kom efterfølgende i tinget fra 21. september 2015 som suppleant for partifællen Magni Arge, der agter at skifte mellem at sidde i Folketinget og Lagtinget.

Referencer

Journalister fra Færøerne
Redaktører fra Færøerne
Politikere fra Tjóðveldi
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne

Ingolf S. Olsen


Crkva u Tetimi kod Tuzle je rimokatolička crkva. Filijalna je crkva tuzlanske samostanske župe sv. Petra i Pavla.

Povijest
Građena je od 1988. do 1990. godine. Za crkvu je slikar Slavko Babić iz Tuzle izradio je postaje križnoga puta, te slike Sv. Ante i Majke Božje.

Izvori

Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini
Tetima (Tuzla, BiH)

Katolička crkva u Tetimi


Godavari je druga najduža indijska rijeka, nakon Gangesa.

Izvor joj se nalazi u Triambakeshwaru u saveznoj državi Maharashtra, protječe kroz države Telangana, Andhra Pradesh, Chhattisgarh i Odisha te se ulijeva deltom u Bengalski zaljev. Smatra se svetom rijekom u hinduističkoj religiji. Najveća je rijeka na poluotočnom dijelu Indije te se naziva i Gangesom juga.

Tok rijeke

Godavari izvire u Zapadnim Gatima u središnjoj Indiji pored mjesta Nashik, 80 km od Arapskog mora. Duljina toka rijeke je 1,465 km, od izvore otječe istočno preko Dekana, potom skreće na jugoistok te prolazi kroz distrikte Zapadni i Istočni Godavari u saveznoj državi Andhra Pradesh, te se ulijeva deltom u Bengalski zaljev. Porječje Godavarija zauzima površinu od 312,812 km2, što je otprilike jedna desetina ukupne površine Indije. Tok rijeke se dijeli na tri dijela:
gornji tok (od izvora do ušća rijeke Manjira)
srednji tok (od Manjire do ušća rijeke Pranhita)
donji tok (od Pranhite do ušća u Bengalskom zaljevu)

Pritoci

Veći pritoci Godavarija su lijevi - rijeke Purna, Pranhita, Indravati i Sabari te desni - rijeke Pravara, Manjira i Manair. Pranhita je najveći pritok te zauzima 34% od ukupne površine porječja, iako je dugačka samo 113 km no ima brojne manje pritoke. Drugi najduži pritok je Indravati, koja je važan izvor vode za distrikte u saveznim državama Odisha i Chhattisgarh kroz koje protječe.

Flora i fauna

Na rijeci se nalazi brojni zaštićeni prirodni rezervati, te je stanište ugroženih životinjskih vrsta kao što su vrsta kornjače Lepidochelys olivacea te ribe Labeo fimbriatus. Na rijeci se nalaze i šuma mangrova Coringa koja je zaštićena kao stanište mnogh reptila, riba i rakova te utočišta za ptice Jayakwadi i Nandurmadmeshwar.

Vodopadi

Vodopad Duduma visine 175 m najviši je vodopad južne Indije, nalazi se na rijeci Sileru. Ostali veći vodopadi na porječju Godavarija su Bogatha, Chitrakoot, Kuntala, Pochera, Sahastrakunda i Teerathgarh.

Izvori

Vanjske poveznice

Rijeke u Indiji
Slijev Bengalskog zaljeva

Godavari


Le piratage du réseau électrique ukrainien est une cyberattaque sur le réseau électrique ukrainien le 23 décembre 2015, entraînant des pannes de courant pour environ  consommateurs en Ukraine pendant 1 à 6 heures. L'attaque a eu lieu lors d'une intervention militaire russe en Ukraine et est attribuée à un groupe russe de menaces persistantes avancées connu sous le nom de . Il s'agit de la première cyberattaque réussie reconnue publiquement sur un réseau électrique.

Description
Le 23 décembre 2015, des pirates informatiques ont compromis à distance les systèmes d'information de trois sociétés de distribution d'énergie en Ukraine et interrompu temporairement l'approvisionnement en électricité des consommateurs. Les plus touchés sont les consommateurs de  ( ; desservant l'oblast d'Ivano-Frankivsk) : 30 sous-stations (7 sous-stations de 110 kV et 23 sous-stations de 35 kV) sont  éteintes, et environ 230 000 personnes privées d'électricité pendant une période de 1 à 6 heures.

Dans le même temps, les consommateurs de deux autres sociétés de distribution d'énergie,  ( ; desservant l'oblast de Tchernivtsi) et  ( ; desservant l'oblast de Kiev) sont également touchés par une cyberattaque, mais à plus petite échelle. Selon les représentants de l'une des entreprises, les attaques sont menées à partir d'ordinateurs avec des adresses IP attribuées à la fédération de Russie.

Vulnérabilité
En 2019, il est avancé du cas particulier de l'Ukraine, qui comprend des infrastructures exceptionnellement délabrées, un niveau élevé de corruption, la guerre russo-ukrainienne en cours et des possibilités exceptionnelles d'infiltration russe en raison des liens historiques entre les deux pays. Le réseau électrique ukrainien a été construit lorsque le pays faisait partie de l'Union soviétique, rénové avec du matériel russe et (en 2022), n'a toujours pas été réparé. Les attaquants russes sont aussi familiers avec le logiciel que les opérateurs. De plus, le moment de l'attaque pendant la période des fêtes garantissait que seule une équipe réduite d'opérateurs ukrainiens travaillait (comme le montrent les vidéos).

Méthode
La cyberattaque s'avère complexe et comprend les étapes suivantes:

 au préalable, compromettre des réseaux d'entreprise à l'aide d'e-mails de harponnage avec le logiciel malveillant BlackEnergy
 prendre le contrôle du SCADA et déconnecter les sous-stations à distance
 désactiver/détruire les composants de l'infrastructure informatique (alimentations sans interruption, modems, RTU, commutateurs)
 effacer des fichiers stockés sur les serveurs et postes de travail avec le logiciel malveillant KillDisk
 déclencher une attaque par déni de service contre un centre d'appels pour priver les consommateurs d'informations à jour sur la panne.

Enfin, l'alimentation de secours du centre d'exploitation de la société de services publics a été coupée. Au total, jusqu'à 73 MWh d'électricité n'ont pas été fournis (soit 0,015 % de la consommation quotidienne d'électricité en Ukraine).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Cyberattaques de 2017 contre l'Ukraine
 Cyberguerre russo-ukrainienne

Bibliographie

Liens externes
 Adi Nae Gamliel (2017-10-6) "Securing Smart Grid and Advanced Metering Infrastructure".

 ICS-CERT,
 ICS-CERT, Cyber-Attack Against Ukrainian Critical Infrastructure (IR-ALERT-H-16-056-01)

Panne de courant
Cyberattaque
Guerre russo-ukrainienne
2015 en Ukraine
23 décembre
Décembre 2015

Piratage du système énergétique ukrainien


Eagles Amerika Birleşik Devletleri'nde Los Angeles, Kaliforniya'da 1970'lerde doğmuş bir rock grubudur. Listelerde 1 numaraya çıkmış 5 single ve 4 albümü ile; 1970'lerin en başarılı gruplarından biri olmuştur.

Grup kariyeri
20. yüzyılın sonunda; iki albümleri, Eagles : Their Greatest Hits 1971-1975 ve Hotel California, Record Industry Association of America tarafından en fazla satan 10 albüm arasında gösterilmiştir.

Eagles'a ait Their Greatest Hits 1971-1975; Amerika'da en fazla satılmış albümler arasındadır. (29 Milyon Amerika'da; 45 Milyon Dünya'da)

1980'de dağılan grup; 14 yıl boyunca ayrı kalmış, ardından birleşerek turlara çıkmışlardır.

1974'teki grup üyeleri; Bernie Leadon, Glenn Frey, Don Henley, Randy Meisner ve Don Felder'dir.

Bernie Landon 1976 yılında, Randy Meisner 1977 yılında, Don Felder de 2001 yılında gruptan ayrılmıştır. Yerlerine; Joe Walsh ve Timothy B. Schmit gelmiştir.

Diskografi

Stüdyo albümleri

Canlı albümleri

Derleme albümleri

Üyeler

Grup üyeleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Eagles Grup Resmi Sitesi

Amerikalı soft rock grupları
Country rock
Grammy Ödülü sahipleri
Asylum Records sanatçıları
1971'de kurulan müzik grupları
1980'de feshedilmiş kuruluşlar
1994'te kurulan müzik grupları
2016'da dağılan müzik grupları

Eagles


East Khasi Hills es un distrito de la India en el estado de Megalaya. Código ISO: IN.ML.EK.

Comprende una superficie de 2752 km².

El centro administrativo es la ciudad de Shillong.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 824059 habitantes, de los cuales 413699 eran mujeres y 410360 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

East Khasi Hills

Distrito de East Khasi Hills


Şube (Bölüm) (Latince: Zoolojide; Divisio, Botanikte; Phylum) Eki:-phyta

Carl Linnaeus'un (1707-1778) (daha sonra Latinceleştirilmiştir: Carolus von Linnaeus) 1735 yılında 11 sayfadan oluşan Systema Naturae isimli eserinde öncülüğünü yaptığı taksonomi bilimine göre daha sonraları geliştirilmiş olan Sınıf-Classis'leri kapsayan bir kategoridir.

Linné, bitki ve hayvanların isimlendirilmesi için İkili Adlandırma (Binominal Nomenklatür) yani 2 sözcükten oluşan (Cins adı+Epitet adı=Tür adı) bir sistem geliştirmiştir. Bu sistem zamanla değişiklikler gösterse de hâlen geçerliliğini korumaktadır. Günümüzde taksonomik kategoriler ve canlı gruplarına göre isimlendirmede kullanılan son ekler şöyledir :

 Âlem (Regnum)
 Altalem (Subregnum)
 '''Bölüm (Diviso-Phylum) (-phyta) Altbölüm (Subdivisio-Subphylum)
 Sınıf (Classis) (-opsida) Altsınıf (Subclassis)
 Takım (Ordo) (-ales) Alttakım (Subordo)
 Aile (Familia) (-aceae) Alt familya (Subfamilia)
 Oymak (Tribus) (-eae)
 Alt oymak (Subtribus)
 Cins (Genus) Alt cins (Subgenus)
 Seksiyon (Sectio)
 Altseksiyon(Subsectio)
 Seri (Serie)
 Altseri (Subserie)
 Tür (Species) Alttür (Subspecies)
 Varyete (Varietas) Altvariyete (Subvarietas)
 Form (Forma)
 Altıra (Subforma)

Sistematik de, hiyerarşik olarak benzer bireyler türü (Species), benzer türler cinsi (Genus), benzer cinsler familyayı (Familya), benzer familyalar takımı (Ordo), benzer takımlar sınıfı (Classis), benzer sınıflar şube (bölüm)leri (Divisio-Phylum) meydana getirir'''. Tüm bu taksonlar, filogenetik akrabalıklarına göre dizilir. Bu şekilde doğal sınıflandırmada benzer taksonlar, bir üstteki kategorinin (taksonun) kapsamına sokulur. Geri doğru gittikçe taksonlar büyür ve kapsamları genişler.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Taksonomik seviye
 Kladistik

Bitki şubeleri
Resim haritası kullanılan maddeler

Şube


Ahura Mazda (Pehlevice: Ohrmazd, , Ahûra Mazda; "Bilginin Efendisi"), eski Pers İmparatorluğu resmi dini Zerdüştlüğün, kötülük ilkesi ya da Tanrı'sı olan Ehrimen'le sürekli bir mücadele ya da savaş hali içinde olmakla birlikte, Zerdüştçü iyimserliğin bir ifadesi olarak, sonunda mutlak bir zafer kazanacak olan baştanrısı, iyilik ilkesi. Moğol mitolojisinde "Hormosta", Türk mitolojisinde "Kurbustan" veya Hürmüz (Türk tanrısı Kürmez ile özdeşleşmiştir) adıyla yer alır. Moğollara göre 55 Batı Tanrısının başında bulunur.

Hürmüz
Hürmüz (Farsça: هرمز), Fars kültüründen çevre uygarlıklara da geçmiş olan bir tanrıdır. Adı Ormuz, Ormız, Ormus, Hormuz, Hormus, Hurmus olarak da söylenir. Derin bir bilgiye sahiptir. Türk kültüründeki Kürmez (Körmöz, Körmös, Kürmüs), Moğollardaki Hormosta (Kormosta) ile, Zerdüştlükte Ahura-Mazda ile özdeş olarak görülmüştür. Fars mitolojisinde kötülük Tanrısı Ehrimen'le sürekli bir savaş halindedir. Sözcük Farsça Ormus/Ohrmazd/Hormazd kavramı ile yakından alakalıdır. Bu sözcükler ve türev okunuşları Pers Tanrısı Ahura Mazda ve geçmişteki Ormuz (Hormızd) devletine adını veren mitolojik anlayış ile bağlantılıdır. Hürmüz yalnızca Pers mitolojisinin değil tüm Ortadoğunun ve hatta Asyanın mitolojik anlayışlarının ortak figürlerinden birisi haline gelmiştir. Adı pek çok Sasani hükümdarına verilmiştir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Kürmez

Zerdüştçülük
Yaratıcı tanrılar
Hikmet tanrıları
Farsça deyişler

Ahura Mazda


تعتبر الملابس الرسمية في الشرق والغرب الملابس التي يتم ارتداؤها في المناسبات الرسمية والحفلات والأعراس وغالباً ما تكون:
 البذلة السوداء والبيضاء للرجال والفساتين للنساء وهذا أكثر الأنواع انتشاراً وهذا النوع في سائر الاحتفالات.
 الأزياء الرسمية للبلدان وهذا ينتشر أكثر من النوع الأول وخاصة في الأعراس في البلدان الشرقية والأفريقية.

تاريخ
بدأت لفظة زي رسمي تدخل بعد التنوع الذي حدث على الأزياء بعد الاحتلالات وبعد الحرب العالمية الثانية حيث اجتاح الغرب الشرق بثقافة مختلفة فدخلت البدلات الحالية مثلاً ربطة العنق والقميص الأبيض والسترة والبنطال وغيرها.

معرض صور

مراجع

وصلات خارجية

ملابس

لباس رسمي


An Prasophyllum nublingii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Sanders Rogers. An Prasophyllum nublingii in nahilalakip ha genus nga Prasophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prasophyllum

Prasophyllum nublingii


N-stråler er navnet på en type stråler, som den franske fysiker René Blondlot mente at have opdaget i 1903. N-stråler blev hurtigt et stort emne inden for eksperimental fysik, men efter få år viste det sig, at N-stråler i virkeligheden ikke eksisterer.

Baggrund for opdagelsen
N-stråler blev "opdaget" i tiden omkring 1900-tallets begyndelse, som var en dynamisk tid inden for fysikken. Wilhelm Conrad Röntgen havde opdaget røntgenstråling i 1895, og kort efter var de radioaktive alfa-, beta- og gammastråler også blevet opdaget.

Så man levede i en tid med opdagelser inden for strålingsområdet. De fleste opdagelser var gjort i Tyskland og England, og specielt Frankrig tørstede efter egne opdagelser, da man endnu var påvirket af nederlaget til Tyskland i den fransk-tyske krig i 1870–71.

Den sande natur af de nyopdagede stråler var endnu ukendte, og Blondlot, som var en anerkendt fysiker ved Universitetet i Nancy, eksperimenterede med polarisering af røntgenstråler. Han byggede en detektor med en elektrisk gnist, hvorigennem der blev sendt røntgenstråler. Ideen var, at gnisten ville lyse kraftigere, hvis dens orientering stemte overens med røntgenstrålingens polarisering. Blondlot kunne iagttage forøget lysintensitet, og han fandt ud af, at strålingen, som påvirkede gnisten, kunne afbøjes ved at passere gennem et kvartsprisme.

Imidlertid havde andre eksperimenter med sikkerhed påvist, at røntgenstråler ikke afbøjes i den slags prismer, så Blondlot kom frem til den konklusion, at det var en anden slags elektromagnetisk stråling, som påvirkede gnisten. Han kaldte strålingstypen for N-stråler efter byen Nancy, hvor opdagelsen fandt sted.

Offentliggørelsen og modtagelsen af opdagelsen
Blondlot publicerede sine resultater i det anerkendte franske tidsskrift Comptes rendus. Opdagelsen blev vel modtaget, og andre forskere begyndte at eksperimentere med N-stråler. Over de næste 4 år blev der publiceret over 300 artikler om N-stråler, heraf alene 54 i de første år i Comptes rendus. Der var også andre forskere, som hævdede at have opdaget N-stråler først, og der blev fundet mange nye kilder til N-stråling. Bl.a fandt fysikeren Augustin Charpentier ud af, at det menneskelig legeme også udsender N-stråler.

I foråret 1904 fik Blonlot tildelt prisen Prix Leconte af det franske videnskabelige akademi.

Afvisningen af N-stråler
Det var ikke alle vidensskabmænd, som kunne bekræfte eksistensen af N-stråler. Blandt dem, som det mislykkedes for, var fysikerne Robert W. Wood fra USA, Lord Kelvin og William Crookes fra England, samt Otto Lummer og Heinrich Rubens fra Tyskland. Wood blev opfordret til at besøge Blondlot for at finde en forklaring på tingene og rejste til Frankrig. Wood fik demonstreret flere forsøg i Blondlots laboratorium en dag i september 1904, men han kunne ikke iagttage nogle af de forskelle i lysintensitet, som Blondlot kunne. Det blev forklaret med manglende træning og Woods øjnes manglende lysfølsomhed..

Et af forsøgene var med N-stråler, som blev afbøjet af et aluminiumsprisme. Strålerne kunne iagttages i et mørkelagt rum på en skærm med en fosforescernde linje, idet skærmen ville udseende kraftigere lys, når den fosforescernde linje blev ramt af N-stråler. Woods kunne heller ikke her se nogen forskel i lysintensitet. Under forsøget fjernede Woods ifølge eget udsagn ubemærket det afgørende aluminiumsprisme, som strålerne passerede igennem, men det påvirkede tilsyneladende ikke forsøget for Blondlot, som fortsat observerede N-stråler.. Woods skrev efterfølgende i det videnskabelige tidsskrift Nature:

Et andet forsøg skulle vise, at N-stråler er gavnlige for synssansen. I et rum med dæmpet belysning rapporterede en forsøgsperson at være i stand til at se bedre, når personens øjne blev udsat for N-stråling udsendt af en metalfil. Imidlertid lykkedes det her for Wood at erstatte filen med et stykke træ af samme størrelse. Træ var et materiale, som var kendt for ikke at udsende N-stråler, men ombytningen påvirkede ikke forsøgspersonens rapporteringer. Woods skrev:

Efter Woods offentliggørelse af sine iagttagelser i Nature faldt interessen for N-stråler drastisk. Blondlot prøvede at imødegå Woods kritikpunkter i flere artikler i 1905. Der blev foreslået et blindforsøg i tidskriftet Revue scientifique med to identiske kasser, hvoraf kun ene den skulle indeholde en strålingskilde for N-stråler. Blondlot skulle så med sine forsøg identificere kassen med strålingskilden. Blondlot afslog imidlertid forsøget, idet han hævdede, at N-stråler var for delikate til den slags forsøg. Blondlot fastholdt troen på N-stråler til sin død i 1930, men var da helt alene i den videskabelige verden med sine påstande.

N-stråler overlever dog i dag til brug i alternativ behandling.

Efterspil

N-strålerne byggede på overdeven entusiasme og selvbedrag, og var mere udtryk for manglende kritisk sans end videnskabelig uærlighed. Den type fænomen blev i 1932 beskrevet af den amerikanske kemiker Irving Langmuir med begrebet patologisk videnskab. Langmuir fremhævede historien om N-stråler som et skoleeksempel på patologisk videnskab. Andre eksempler er kold fusion og vands hukommelse.

Litteratur
 Kristian Hvidtfeldt Nielsen og Loius Klostergaard: N-stråler, vands hukommelse og kold fusion: Naturvidenskabelige begrebers tilblivelse, titintetgørelse og translation. Side 53-73 i Videnskabelig begrebsdannelse, Christian Jantzen & Torkild Thellefsen (red.), Aalborg Universitetsforlag 2006, MÆRK-serien nr. 4. .
 Gert Bolander jensen og Tage Søndergård Kristensen: Den videnskabelige sandheds skrøbelighed. Dansk kemi: kemisk månedsblad, nr. 4, 2003, side 12-13.

Referencer

Pseudovidenskab
Forældede videnskabelige teorier

N-stråler


Der HK Wizebsk () ist ein belarussischer Eishockeyklub aus Wizebsk, der in der belarussischen Extraliga spielt. Der Klub wurde 1959 gegründet und trägt seine Heimspiele im Eissportpalast Wizebsk aus, der 1.900 Zuschauern Platz bietet.

Geschichte
Der HK Wizebsk wurde 1959 gegründet. Das Team nahm erstmals in der Saison 1994/95 am Spielbetrieb der belarussischen Extraliga teil, in der es in der Folgezeit regelmäßig antrat. Von 2001 bis 2004 nahm die Mannschaft zudem an der East European Hockey League teil.

Bekannte Spieler
 Iwan Anatoljewitsch Chlynzew
 Uladsimir Dsjanissau
 Andrej Kaszizyn
 Maksim Maljuzin
 Aljaksandr Schydkich

Weblinks
 Offizielle Webseite (russisch)

Wizebsk, HK
Gegründet 1959

HK Wizebsk


L'église Saint-Pierre est un édifice religieux des Moutiers-en-Retz, Loire-Atlantique, France.

Historique
L'église est probablement édifiée au , avant d'être remaniée aux s. En dehors de la façade est, la majorité des murs datent de l'époque romane.

Le grand retable est édifié en 1674 par le sculpteur Jean Boffand

Un perron est construit devant chacune des portes en 1782. L'ancien clocher, qui ne dépassait pas le faîte de l'édifice, se situait au sud de la nef, au dessus de la sacristie, édifiée sur le vestige de sa base ; le clocher actuel est édifié en 1827 sur le côté est de l'église.

Localisation
L'église est érigée au milieu du bourg des Moutiers-en-Retz, occupant la partie sud de la place de l'Église-Madame. La lanterne des morts s'élève à proximité.

Architecture
L'édifice est formé d'une nef unique à chevet plat d'environ  de long sur 13 de large, et les murs latéraux font environ  de haut. Il est couvert d'une charpente en vaisseau renversé, masquée par un berceau en lambris en 1827, culminant à . L'église est flanquée de 12 contreforts épais plus massifs aux angles du bâtiment. Ceux du pignon oriental sont placés en biais.

Le côté sud, plus exposé au vent marin, est percé d'une seule fenêtre. Le côté nord est percé de deux portes (la porte la plus à l'ouest, dite « porte des Berneriens » est abritée par un auvent) et de cinq fenêtres de plein cintre et subdivisées en deux baies géminées surmontées d'un oculus. La façade ouest est rythmée par cinq bandes lombardes et percée de deux portes de plein cintre, chacune surmontée d'une fenêtre également de plein cintre.

Intérieur

À l'intérieur de l'église, l'élément le plus marquant est le grand retable du  qui se déploie sur l'intégralité du mur est (lequel est dépourvu de fenêtres), derrière le maître-autel et les deux autels latéraux. Six colonnes soutiennent l'entablement, encadrant trois tableaux et deux niches qui abritent des statues. Au dessus de l'entablement, le retable est couronné par trois frontons à niches dont l'encadrement baroque monte jusqu'au raz du plafond.

Deux autels latéraux du  sont situés le long des murs de la nef.

Protections
L'édifice n'est pas protégé au titre des monuments historiques, mais plusieurs de ses éléments mobiliers le sont :
 ensemble du maître-autel :
 retable,
 autel,
 trois tableaux :
 Le Christ donnant les clés à saint Pierre,
 L'Institution du Rosaire,
 Portrait d'un pape,
 deux statues :
 Saint Pierre,
 Saint Paul.

 Autres éléments mobiliers :
 bateau votif,
 bénitier,
 confessionnal
 fonts baptismaux,
 retable latéral nord,
 retable latéral sud,
 peintures :
 Un Évêque et un Abbé,
 Notre-Dame de Prigny,
 Le Baptême du Christ,
 sculpture : L'Éducation de la Vierge.

Références

Annexes
 Les Moutiers-en-Retz
 Liste des églises de la Loire-Atlantique

Pays de Retz
Moutiers Pierre

Église Saint-Pierre des Moutiers-en-Retz


الأئمة الأربعة، أئمة المذاهب الأربعة هم علماء الدين الذي يجمع على إمامتهم كل المسلمين من أهل السنة بكافة توجهاتهم، وهؤلاء الأئمة متفقون على كل الأصول الفقهية، واختلفوا في بعض الفروع، والمسائل الفرعية التي اختلفوا فيها هي التي كوّنت نشأة المذاهب الفقهية الأربعة (الحنفي، المالكي، الشافعي، الحنبلي)، وهؤلاء الأئمة بحسب ظهورهم بالترتيب هم:

 الإمام أبو حنيفة النعمان بن ثابت، (80هـ/699م - 150هـ/767م)، ومذهبه الحنفي، تأسس المذهب في العراق بغداد.
 الإمام مالك بن أنس، (93هـ/715م - 179هـ/796م)، ومذهبه المالكي، تأسس المذهب في الحجاز المدينة المنورة.
 الإمام محمد بن إدريس الشافعي، (150هـ/766م - 204هـ/820م)، ومذهبه الشافعي تأسس المذهب في بغداد، ثم زاد فيه في مصر.
 الإمام أحمد بن حنبل، (164هـ/780م ـ 241هـ/855م)، ومذهبه الحنبلي تأسس المذهب في بغداد.

علاقتهم ببعضهم البعض
 الإمام أبو حنيفة النعمان: هو أول الأئمة الأربعة، وهو التابعي الوحيد بينهم ولقي عدداً من صحابة رسول الله. والمرجح أنه لم يلتقي بأي من الأئمة الثلاثة الذين تلوه.
 الإمام مالك بن أنس: كان شيخاً للإمام الشافعي.
 الإمام محمد بن إدريس الشافعي: كان تلميذاً عند الإمام مالك وكان شيخاً للإمام أحمد.
 الإمام أحمد بن حنبل:  كان تلميذًا عند الإمام الشافعي.

مراجع

علماء دين سنة
فقهاء
مذاهب فقهية

الأئمة الأربعة


Maigret regt sich auf (französisch: Maigret se fâche) ist ein Kriminalroman des belgischen Schriftstellers Georges Simenon. Er ist der 26. Roman einer Reihe von insgesamt 75 Romanen und 28 Erzählungen um den Kriminalkommissar Maigret. Simenon schrieb den Roman im Frühjahr/Sommer 1945 und schloss ihn am 4. August des Jahres in Saint-Fargeau-Ponthierry ab. Vom 19. März bis 9. Mai 1946 wurde der Roman in der Tageszeitung Paris-Soir vorabveröffentlicht. Die Buchausgabe folgte im Jahr 1947 gemeinsam mit der Erzählung La pipe de Maigret im Verlag Presses de la Cité. Die erste deutsche Übersetzung von Wolfram Schäfer erschien 1981 beim Diogenes Verlag.

Maigret ist seit fast zwei Jahren im Ruhestand, als ihn eine resolute alte Dame für private Ermittlungen engagiert. Den kürzlichen Tod ihrer Enkelin hält sie weder für einen Unglücksfall, noch für Suizid. Als Maigret in die kleine Ortschaft reist, in der die reiche Familie residiert, erweist sich deren Oberhaupt als ehemaliger Schulkamerad, der Maigret heute noch so unsympathisch ist wie damals. Auf dem Familienclan scheinen dunkle Geheimnisse zu lasten, und Maigret, dem man von allen Seiten deutlich zu verstehen gibt, dass seine Anwesenheit unerwünscht ist, regt sich auf, dass er den Auftrag überhaupt angenommen hat.

Inhalt

Es ist ein heißer August in Meung-sur-Loire. Der ehemalige Kommissar Maigret genießt seit knapp zwei Jahren seinen Ruhestand und widmet sich mit Hingabe seinem Garten, bis ihn die 82-jährige Bernadette Amorelle aufsucht, die Maigret als Gärtner und Madame Maigret als Dienstmädchen behandelt. Der energischen alten Dame gelingt, was seit Maigrets Pensionierung niemand geschafft hat: den Ex-Kommissar für einen Kriminalfall zu engagieren. Ihre 17-jährige Enkelin Monita ist ertrunken, und die Großmutter mag weder an einen Unfall noch an einen Suizid der geübten Schwimmerin glauben.

Maigret reist in die kleine Ortschaft Orsenne an der Seine, den Sitz des Großunternehmens Amorelle und Campois, das einst von Bernadettes verstorbenem Ehemann und dem alten Campois mit einer Kiesgrube gegründet wurde, aber inzwischen in zahlreichen Geschäftszweigen investiert ist und weite Bereiche der Binnenschifffahrt beherrscht. Das Unternehmen wird heute von den Brüdern Malik geleitet, Ernest und Charles, die die beiden Töchter Amorelles geheiratet haben. Maigret erkennt in Ernest Malik einen ehemaligen Klassenkameraden aus dem Gymnasium in Moulins wieder, den damals alle nach dem Beruf seines Vaters den "Steuereinnehmer" nannten. Schon der Junge war Maigret nie sympathisch gewesen, und das hat sich in all den Jahren bloß noch verstärkt.

Vom protzenden Emporkömmling Malik herablassend behandelt, von den anderen Familienmitgliedern beargwöhnt, selbst seiner Wirtin Jeanne offenkundig lästig, bereut Maigret bereits, dass er sich überhaupt zu den Ermittlungen hat breitschlagen lassen. Erst das einfache Hausmädchen Raymonde aus seiner Pension holt den ehemaligen Kommissar nach seinem Einblick in den ebenso reichen und mächtigen wie abstoßenden Familienclan der Amorelles wieder auf den Boden der Tatsachen zurück. Und als nacheinander auf Maigret geschossen wird und Ernest erst Geld bietet, dann Drohungen ausstößt, damit der Ex-Kommissar seine Ermittlungen einstellt, wird Maigrets Ehrgeiz erst richtig angestachelt.

Der Kommissar außer Dienst bittet seine alten Kollegen am Quai des Orfèvres, Lucas, Janvier und Torrence, um Hilfe. Und er treibt den Zirkusartisten Mimile auf, mit dessen Hilfe er Ernests 16-jährigen Sohn Georges-Henry aus einem Verlies befreit, in das der Vater den Jungen seit der Ankunft Maigrets gesperrt hat, weil er offensichtlich etwas von den Familiengeheimnissen ahnt, die über dem Clan der Amorelles lasten. Der Junge, der in seine Cousine Monita, die Tochter Charles Maliks, verliebt war, bleibt auch in der Obhut Madame Maigrets verstockt und will nicht reden, doch der ehemalige Kommissar lüftet nach und nach die Geheimnisse.

Bevor der ehrgeizige Ernest Malik in die Familie und damit das Unternehmen der Amorelles einheiraten konnte, entledigte er sich seines Nebenbuhlers, des jungen Roger Campois, indem er diesen zum Glücksspiel verführte und in Schulden trieb, aus denen Roger keinen anderen Ausweg mehr sah, als sich umzubringen. Anschließend heiratete Malik die ältere Tochter Laurence, liebte aber die jüngere Aimée, für die er eine Ehe mit seinem Bruder Charles arrangierte. Monita, vorgeblich Charles Tochter, war in Wahrheit ebenfalls Ernests Kind, und als das sensible Mädchen von ihrem wahren Vater, dessen Machenschaften und der Geschwisterbande zum geliebten Georges-Henry erfuhr, verübte auch sie Suizid. Trotz aller Schuld, die Maigrets Schulkamerad seines Emporkommens willens auf sich geladen hat, ist ihm keine justiziable Straftat anzulasten, und der "Steuereinnehmer" ist im Gegensatz zu seinen Opfern nicht der Mensch, der sich selbst richten würde. Da nimmt die alte Bernadette Amorelle das Schicksal in die Hand und erschießt ihren Schwiegersohn Ernest. Als sie die Tat Maigret gesteht, wirkt sie beinahe fröhlich, endlich mit dem "Schmutz" in ihrer Familie aufgeräumt zu haben.

Entstehung und Hintergrund

Nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs und der Befreiung Frankreichs kehrte Simenon aus dem Westen Frankreichs, in dem die Familie während des Vichy-Regimes gelebt hatte, wieder zurück nach Paris, von wo aus er seine Ausreise nach Amerika betrieb und in der Wartezeit mehrere Romane schrieb. Maigret se fâche war der erste Maigret-Roman, der nach Kriegsende entstand, nachdem Simenon zuvor bereits die Erzählung La pipe de Maigret verfasst hatte. Laut Stanley G. Eskin gab der Verleger Pierre Lazareff den Anstoß zum Roman, der im Folgejahr auch in dessen Tageszeitung Paris-Soir erstmals abgedruckt wurde. In der Buchausgabe wurde er mit der gleichzeitig entstandenen Erzählung unter dem Titel La pipe de Maigret zusammengefasst, was laut Peter Foord in der Folge für Irritationen sorgte, ob der relativ kurze Roman nicht eher als Erzählung einzuordnen sei. La pipe de Maigret war die erste Maigret-Ausgabe nach Simenons Wechsel von der Éditions Gallimard zum Verlag Presses de la Cité. In deutscher Übersetzung ist Maigret regt sich auf neben Maigret im Haus des Richters der einzige Roman, der nicht in der Maigret-Ausgabe von Kiepenheuer & Witsch erschien, und erst in den 1980er Jahren vom Diogenes Verlag veröffentlicht wurde.

Die Ortschaft Orsenne des Romans ist ein fiktiver Ort, wobei die Simenon-Forscher Michel Lemoine und Claude Menguy entschlüsselten, dass Simenon vermutlich die reale Seinestadt Le Coudray-Montceaux als Vorbild nahm. Auch in anderen Örtlichkeiten orientierte sich Simenon an seiner damaligen Lebenswirklichkeit, so dass er etwa Maigret statt der gewohnten Adresse am Pariser Boulevard Richard-Lenoir eine Stadtwohnung am Place des Vosges zuwies, die er selbst zu dieser Zeit bewohnte. Peter Foord verweist darauf, dass das Ende des Romans mit seinen hektischen Ortswechseln zwischen Paris und Orsenne Simenons tatsächlicher Situation während seines Bemühens um die Ausreise entsprach. Das Paris-Bild des Romans ist laut Fenton Bresler noch ein Bild des Vorkriegs-Paris, das in seiner Friedlichkeit der 1930er Jahre "im Formaldehyd von Simenons Phantasie konserviert" blieb. Simenon beschrieb selbst: "Als ich nach dem Krieg zurückkehrte […] fand ich ein Paris, das besiegt worden war, das jedoch behauptete – oder zumindest wollte de Gaulle uns das glauben machen –, daß es den Krieg gewonnen habe. Es war traurig, und ich haßte den Gedanken. Mein Paris existierte nicht mehr!"

Rezeption

Vom Doppelband La pipe de Maigret, der ersten Maigret-Ausgabe des Verlags Presses de la Cité, die neben Maigret regt sich auf auch die Erzählung Maigrets Pfeife enthielt, wurden allein in französischer Sprache über 500.000 Exemplare verkauft, wobei Fenton Bresler urteilte, dass Simenon während des Zweiten Weltkriegs "von seiner Erzählkunst nichts verlernt hatte". Stanley G. Eskin machte in Maigret regt sich auf hingegen einige ungewöhnliche Einflüsse von Dickens bis zum Schauerroman aus. Ulrich Schulz-Buschhaus sah in der Konfrontation von "großbürgerlichem Luxus" des Jugendfreunds Malik und dem "kleinbürgerlichen Sozialstatus" Maigrets "eine europäisch gedämpfte Variante der Konfrontation zwischen Marlowe und dem Gangster Menendez in The Long Good-Bye" des amerikanischen Kriminalschriftstellers Raymond Chandler.

Leo Schneiderman beschrieb "den gierigen, machthungrigen Schurken" Ernest Malik als eine Ausnahme im Werk Simenons, deren Bösewichte sonst selten durch Hybris gekennzeichnet seien. Für Bernard Alevoine ist es typisch für Simenon, wie im Roman ein 20 Jahre zurückliegendes Ereignis der Auslöser des Todes der jungen Monita wird. Der Tod sei in Simenons Romanen der Höhepunkt einer Krise, aber nicht ihr auslösender Faktor, und auch bei der Ermittlung stehe weniger die Aufklärung des Mordes im Mittelpunkt als die Aufdeckung der Einflüsse auf das Leben der Figuren.

Auch Tilman Spreckelsen fragte: "Wen interessiert schon der Täter?" Er las vor allem "ein Buch über eine gierige Generation und ihre besseren Eltern und Kinder", die den "Schulterschluß über die mittlere Generation hinweg" suchten. Dazu kommentierte er: "Maigret, so scheint es, ist keineswegs der einzige, der dabei zornig wird – sein Autor ist es schon lange." Ganz anders las den Roman Oliver Hahn, der "weit und breit keine Spur" einer Verärgerung des Kommissars entdeckte. Stattdessen erinnerte er "einige denkwürdige Situationen, die den Roman nicht nur sehr spannend machen, sondern in denen Simenon auch seine komischen Talente ausspielt." Und er zog das Fazit: "Es gibt wenige Erzählungen, die witziger und unterhaltsamer geschrieben sind".

Die Romanvorlage wurde zweimal im Rahmen von TV-Serien verfilmt: im Jahr 1962 mit Rupert Davies in Maigret unter dem Titel The Dirty House, zehn Jahre später mit Jean Richard in Les Enquêtes du commissaire Maigret als Maigret se fâche.

Ausgaben

 Georges Simenon: Maigret se fâche. In: La pipe de Maigret. Presses de la Cité, Paris 1947 (Erstausgabe).
 Georges Simenon: Maigret regt sich auf. Übersetzung: Wolfram Schäfer. Diogenes, Zürich 1981, ISBN 3-257-20820-0.
 Georges Simenon: Maigret regt sich auf. Sämtliche Maigret-Romane in 75 Bänden, Band 26. Übersetzung: Wolfram Schäfer. Diogenes, Zürich 2008, ISBN 978-3-257-23826-6.

Weblinks

 Maigret regt sich auf auf maigret.de.
 Tilman Spreckelsen: Maigret-Marathon 26: Maigret regt sich auf. Auf FAZ.net vom 13. Oktober 2008.
 Maigret of the Month: Maigret se fâche (Maigret in Retirement) auf der Maigret-Seite von Steve Trussel. (englisch)

Einzelnachweise

Maigret
Werk von Georges Simenon
Literarisches Werk
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Französisch)
Roman, Epik
Literatur (Belgien)
Kriminalliteratur

Maigret regt sich auf


Shaun Murphy ()  un jucător englez de snooker.

În 2005 a ajuns în finala Campionatului Mondial de snooker, din postura de jucător venit din calificări. L-a învins în finală pe galezul Matthew Stevens cu scorul de 18 - 16, fiind doar al treilea jucător venit din calificări care devenea campion mondial, după Alex Higgins și Terry Griffiths. A realizat breakul maxim de șapte ori. Cea mai bună clasare din carieră este locul 3 mondial.

În 2016, la calificările pentru turneul European Masters de la București a realizat breakul maxim de 147 de puncte.

Finalele carierei

Turnee de clasament: 26 (12 titluri)

Turnee minore: 6 (4 titluri)

Turnee invitaționale: 22 (11 titluri)
{|
| valign=top width=40% align=left |

Turnee Pro-am: 3 (2 titluri)

Turnee de amatori: 1 (1 titlu)

Note

Legături externe

 Shaun Murphy la worldsnooker.com
 Shaun Murphy la Global-Snooker.com
 Shaun Murphy la Eurosport.com

Nașteri în 1982
Nașteri pe 10 august
Jucători de snooker
Oameni în viață
Sportivi englezi

Shaun Murphy


Global Libraries Foundation - Bulgaria est une fondation qui vise à développer les bibliothèques et à soutenir le travail des bibliothèques en Bulgarie.

Histoire
Global Libraries Bulgaria a été créé en 2013. Le conseil d'administration comprend le ministère de la culture, le ministère des transports, des technologies de l'information et des communications, le Fonds national de dotation "13 siècles Bulgarie", l'Association nationale des municipalités de la République de Bulgarie, l'Association bulgare des bibliothèques et de l'information et l'Union des bibliothèques nationaux.

Elle est bénéficiaire du programme "Bibliothèques bulgares - un lieu d'accès à l'information et à la communication pour tous", mis en œuvre en Bulgarie au cours de la période 2009-2013 avec le financement de la Fondation Bill-et-Melinda-Gates - États-Unis.

Notes et références

Voir aussi
 Bill Gates

Liens externes
 Site officiel de la Bulgarie
 Bibliothèque nationale pour les bibliothèques mondiales
 De nouveaux 300 mille BGN sont alloués dans le cadre du Programme mondial des bibliothèques, "standardnews.com"
 Bibliothèques mondiales
 Le programme Global Libraries Bulgaria fournit des imprimantes 3D à trois bibliothèques du pays.

Bibliothèque en Bulgarie
Enseignement en Bulgarie
Culture à Sofia
Organisme fondé en 2013

Global Libraries


بوتكا  هي مدينة في مقاطعة سفيردلوفسك أوبلاست في روسيا.

أعلام
 بوريس يلتسن

مراجع

بوريس يلتسن
مدن مقاطعة سفردلوفسك

بوتكا


Robert Reed peut désigner :
 Robert Reed, de son vrai nom John Robert Rietz, Jr. (1932-1992), un acteur américain ;
 Robert Reed (1956-), un écrivain de science-fiction américain ;
 Robert Reed (1956-), baron Reed d'Allermuir, un juge écossais et président de la Cour suprême du Royaume-Uni.

Robert Reed (homonymie)


MARC (katalogiziranje)
MARC Train
Matador Automatic Radar Control
Movimiento Agrario Revolucionario del Campesinado Boliviano
MARC Cars Australia
MARC (arhiv)

Vidi
Marc
Mark

MARC


Sharon Lafaye Jones (* 4. Mai 1956 in Augusta, Georgia; † 18. November 2016 in Cooperstown, New York) war eine US-amerikanische Soul- und Funk-Sängerin. Bekanntheit erlangte sie vor allem ab 2002 durch die Veröffentlichung mehrerer Alben mit den "Dap-Kings" ("Sharon Jones & the Dap-Kings").

Biografie
Als Kind sang Sharon Jones im Kirchenchor Gospel-Lieder. Sie interessierte sich schon früh für die Musik von James Brown, der auch in Augusta aufgewachsen war. Im Teenager-Alter zog sie mit ihrer Familie nach Brooklyn, wo sie sich einen Plattenvertrag erhoffte. Stattdessen sang sie im Begleitchor für andere und arbeitete u. a. als Gefängnisaufseherin.

1996 fiel sie Gabriel Roth und Philippe Lehman, den Betreibern des Musiklabels Desco Records, auf. Sharon Jones war eine der Begleitsängerinnen bei Aufnahmen der Band "Soul Providers". Bei Desco veröffentlichte Jones mehrere Singles. 2000 wurde Desco eingestellt.

2001 gründete Gabriel Roth mit Neal Sugarman (The Sugarman Three) das Label Daptone Records mit der Hausband "The Dap-Kings", hervorgegangen im Wesentlichen aus den "Soul Providers". Mit dieser Band im Hintergrund nahm Sharon Jones mehrere Alben auf ("Sharon Jones & the Dap-Kings"), die zunehmend erfolgreicher waren.

Im Jahr 2013 wurde bei Sharon Jones ein Gallengangskarzinom diagnostiziert. Wegen dieser Krebserkrankung musste die Sängerin sowohl die Veröffentlichung ihres Albums "Give the People What They Want" als auch die geplante Tournee im Juni des Jahres absagen. Nach Beendigung der Chemotherapie und kurz vor Veröffentlichung des verschobenen Albums am 14. Januar 2014 bestätigte Sharon Jones, wieder auf die Bühne zurückzukehren. Das Bühnencomeback wurde auch in dem 2015 veröffentlichten Film Miss Sharon Jones! dokumentiert.

Am 18. November 2016 starb Sharon Jones an Bauchspeicheldrüsenkrebs.

Diskografie

Alben
 Dap Dippin' with Sharon Jones and the Dap-Kings (2002, Daptone DAP-001)
 Naturally (2005, Daptone DAP-004)
 100 Days, 100 Nights (2007, Daptone DAP-012)
 I Learned It the Hard Way (2010, Daptone DAP-019)
 Soul Time! (2011, Daptone DAP-024)
 Give the People What They Want (2014, Daptone DAP-032)
 It's a Holiday Soul Party (2015, Daptone DAP-037)
 Soul of a Woman (2017, Daptone DAP-050)

Desco-Singles
 Damn It's Hot /  Damn It's Hot Part 2 (1996, Desco DS-1004)
 Bump & Touch / Hook & Sling Funky Superfly (1997, Desco DS-1005)
 You Better Think Twice / I Got the Feeling (1998, Desco DS-1010)

Quellen

Weblinks
 Offizielle Webpräsenz von Sharon Jones & the Dap-Kings (englisch)
 US-Soulsängerin Sharon Jones gestorben, Nachruf auf Jones in Der Standard 19. November 2016

Soulsänger
US-Amerikaner
Geboren 1956
Gestorben 2016
Frau

Sharon Jones (Sängerin)


Holywood es una ciudad en el condado de Down en Irlanda del Norte. Se encuentra a orillas del Belfast Lough, entre Belfast y Bangor. Se encuentra cerca del Aeropuerto de la Ciudad de Belfast George Best. La ciudad alberga festivales anuales de jazz y blues. Es conocida también por ser la ciudad natal del jugador de golf norirlandés Rory McIlroy.

Historia

En el siglo XVII el puerto de Ulster comenzó a ganar prominencia. En 1625 William Pitt se encargó de la administración de los puertos de Newcastle, Dundrum, Killough, Portaferry, Donaghadee, Bangor y Holywood.

A principios del siglo XIX, como muchas otras poblaciones costeras de Irlanda, Holywood ganó fama como lugar de turismo de playa. Muchos comerciantes ricos de Belfast escogieron la ciudad y sus alrededores para construir residencias, entre ellos los Kennedy de Cultra y los Harrison de Holywood.

La línea férrea de Belfast a Holywood abrió en 1848, lo que impulsó el desarrollo local. La población de Holywood era de cerca de 3.500 habitantes en 1900, y de 12.000 hacia 2001. Este crecimiento, sumado al de otras ciudades y poblados en el litoral Bangorrequirió la construcción de la carretera de Holywood a principios de los años 1970.

Las ruinas del antiguo priorato se encuentran al final de High Street. La torre es de 1800, pero los elementos más antiguos datan de principios del siglo XIII. En su cementerio se encuentran muchos de los ciudadanos ilustrados de la localidad, entre ellos Robert Sullivan, y lgunos miembros de la familia Praeger. Robert Lloyd Praeger fue por ejemplo un botanista de renombre y su hermana, Rosamund Praeger fue conocida como escultora y escritora. "Johnny the Jig", one of her sculptures, is situated in the town. Praeger House at Sullivan Upper Grammar School is named after the family.  Bishop Robert Bent Knox is also buried there.

On 17 June 1994, Garnet Bell, a former pupil bearing a grudge, entered an assembly hall at Sullivan Upper School and used a flamethrower to attack students taking A-level examinations. Six pupils were injured; three of them seriously.

On 12 April 2010 at around 12:24am, it was the site of a car bombing near Northern Ireland's MI5 headquarters. An elderly man was blown off his feet and treated in hospital. The bomb was allegedly driven towards the base in a hijacked taxi. The Real IRA claimed responsibility for the attacks.

Referencias

Véase también
Subdivisiones de Irlanda del Norte

Enlaces externos

 Holywood en Culture Northern Ireland

Localidades de Irlanda del Norte
Condado de Down

Holywood


Rudolph "Rudy" White (nacido el  en Silver City, Nuevo México) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó cinco temporadas en la NBA. Con 1,88 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante dos temporadas en los Sun Devils de la Universidad Estatal de Arizona, en las que promedió 10,6 puntos y 3,4 rebotes por partido. En su última temporada fue incluido en el segundo mejor quinteto de la Western Athletic Conference.

Estadísticas

Profesional
Fue elegido en la cuadragésimo séptima posición del Draft de la NBA de 1975 por Houston Rockets, y también por los Spirits of St. Louis en la segunda ronda del Draft de la ABA, fichando por los primeros. Allí jugó durante 4 temporadas, pero en total no disputó nada más que 108 partidos en total, siendo uno de los jugadores menos utilizados por Johnny Egan primero, y por Tom Nissalke después. Sus mejores números los hizo en los 9 partidos que disputó en la temporada 1979-80, promediando 4,0 puntos y 1,0 rebotes.

Tras ser despedido, fichó como agente libre por Golden State Warriors, quienes tras 4 partidos lo traspasaron a Seattle SuperSonics a cambio de una futura segunda ronda del draft, donde al término de la temporada se retiró definitivamente.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Estadísticas en la NCAA

Baloncestistas de Nuevo México
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Arizona State Sun Devils
Baloncestistas de los Houston Rockets
Baloncestistas de los Golden State Warriors
Baloncestistas de los Seattle Supersonics

Rudy White


La prinia sencilla (Prinia inornata) es una especie de ave paseriforme de la familia Cisticolidae. Está ampliamente extendida en Asia, encontrándose en Bangladés, Bután, Camboya, China, India, Indonesia, Laos, Birmania, Nepal, Pakistán, Sri Lanka, Taiwán, Tailandia y Vietnam.

Subespecies
Se reconocen las siguientes subespecies:
 Prinia inornata terricolor
 Prinia inornata inornata
 Prinia inornata franklinii
 Prinia inornata insularis
 Prinia inornata fusca
 Prinia inornata extensicauda
 Prinia inornata blanfordi
 Prinia inornata herberti
 Prinia inornata flavirostris
 Prinia inornata blythi

Referencias

Enlaces externos

inornata
Aves de Asia
Animales descritos en 1832
Taxones descritos por William Henry Sykes

Prinia inornata


Absolution is the third studio album by the English rock band Muse, released on 15 September 2003 through Taste Media. It was produced by Muse and Rich Costey, with additional production by John Cornfield and Paul Reeve.

Costey wanted to give Muse a bigger, more aggressive sound, and Absolution is more polished and direct than Muse's previous albums. It incorporates classical influences, with orchestra on tracks such as "Butterflies and Hurricanes" and "Blackout", and apocalyptic lyrical themes. Most of the album was recorded at Grouse Lodge in County Westmeath, Ireland.

Absolution reached number one on the UK Albums Chart. It also produced Muse's first top-ten single,  "Time Is Running Out", which reached number 8 on the UK Singles Chart. As of 2018, it had sold more than 3.5 million copies worldwide. A 20th-anniversary reissue with bonus tracks is set for release in November 2023.

Recording
Muse set aside time to develop their third album, as their previous recording sessions had been rushed. They began work in late 2002 with the producers John Cornfield and Paul Reed at Air Studios, London, where they recorded "Butterflies and Hurricanes" and "Blackout". They were joined there later by the American producer Rich Costey, who produced the rest of the album. Costey had worked with acts Muse admired including Rage Against the Machine and Audioslave, and wanted to help them find a bigger, more aggressive sound. According to Costey, Muse wanted to sound like a "colossal, dynamic, epic and powerful rock band".

Muse and Costey regrouped in early 2003 for 10 days at Livingston Recording Studios, London, completing the recordings they had made at Air. They then moved to Grouse Lodge, a residential recording studio in County Westmeath, Ireland, where most of the album was recorded.

To create basic tracks, the band recorded together live, then focused on overdubs. Costey minimised editing to preserve the "human touch" and avoid an artificial result. He added little reverb, preferring to use the natural ambience recorded by the microphones. The guitarist, Matt Bellamy, used custom Manson guitars and Marshall and Diezel amps. The bassist, Chris Wolstenholme, split his signal into three Marshall amps, one clean and two with distortion, and blended the results.

The group experimented with drum sounds, using a number of microphones. For the introduction to "Apocalypse Please", they recorded two large kick drums in the Grouse Lodge swimming pool. They also recorded Wolstenholme diving into the pool, which was used in the bridge of "Thoughts of a Dying Atheist". For "Ruled By Secrecy", they recorded a drum take in the courtyard outdoors, hoping to capture an unusual ambience, but discarded the results. On "Falling Away With You", Costey was keen to capture the sound of Bellamy's fingers on the guitar strings to create an intimate feeling.

For "Sing for Absolution", Muse used prepared piano, laying metal objects such as nails and guitar strings on the piano strings. They also processed the piano with a pitch-shifting DigiTech Whammy pedal and an Echloplex delay effect. For "Ruled By Secrecy", they blended acoustic piano and a Yamaha CP-80 electric piano. Costey recorded Bellamy's left and right-hand parts separately, and processed them using guitar amps and an Echoplex. "Time is Running Out" was the most difficult song to record, and the band spent hours working on the bass sound for the introduction.

"Endlessly" was the last song to be completed. According to Costey, the band tried a number of approaches but could not improve on the simplicity of Bellamy's demo, recorded with a piano and a four-to-the-floor drum machine rhythm. Eventually, they used lighter, jazzier drumming and an old Hammond organ. Later in 2003, Muse and Costey spent three weeks in Cello Studios, Los Angeles, where they recorded more overdubs and the final version of "Endlessly", and mixed the album.

Music and lyrics
Absolution is an alternative rock, progressive rock, hard rock, and art rock album. It features a more polished and direct sound than Muse's previous albums. Wolstenholme described it later as a continuation of their second album, Origin of Symmetry (2001), "where we knew what we wanted to do, and we'd found our feet a little bit, and we felt comfortable with what we did".

Bellamy wrote most of the songs on piano, including guitar-based songs such as "Stockholm Syndrome". For "Butterflies and Hurricanes", he sought to create a heavy rock song using classical piano instead of guitar, with a "mechanical paradiddle thing all the way through". He was inspired by the "intensive, repetitive" piano compositions of Terry Riley, such as "In C". "Blackout" uses mandolin and orchestra.

The lyrics incorporate themes of fear, mistrust, personal achievement and joy, and a general theme of "things coming to an end". Bellamy said that the beginning of the Iraq War had an effect on their songwriting. He said the lyrics for "Apocalypse Please" followed naturally from the "epic and in-your-face" chord progression.

Title and artwork
Bellamy said that absolution was "not necessarily a religious word; it has meanings of purity, but it's not necessarily talking from a Christian or any particular religious point of view. I think it's just suggesting that the act of making music is a way of understanding things."

Absolution is one of two Muse albums (alongside Black Holes and Revelations) to feature artwork by Storm Thorgerson. The ambiguous falling/floating image is similar to the René Magritte painting Golconda. According to Muse drummer Dominic Howard, "The artwork can either be seen as people coming down to Earth or leaving the Earth, it's open to interpretation."

Release and promotion
Absolution was released on 23 September 2003 on CD and double vinyl. The first single, "Stockholm Syndrome", was released as a download and was downloaded more than 20,000 times. Because of contractual obligations, Muse could not allow it to be downloaded free, so the fee was set at $0.99 in the US. On tour for Absolution, Muse performed in arenas for the first time and headlined Glastonbury Festival in 2004.

Critical reception
On Metacritic, Absolution has a score of 72 of 100 based on 16 reviews, indicating "generally favourable reviews".  Alternative Press wrote that its "chaotic choruses feel like the triumphant culmination of some earth-shattering undertaking", while Andrew Future of Drowned in Sound called it "a truly elemental opus". Tyler Fisher of Sputnikmusic hailed Absolution as Muse's most consistent album to date and felt that the album had perfected the sound of the band's previous releases, writing that it "expands on newer sounds and improves on others." Alexis Petridis of The Guardian wrote: "Muse sound like a band who are at the top of their game. Their confidence carries you through the album's excesses." Rob Kemp of Rolling Stone was less enthusiastic, drawing Radiohead comparisons but concluding that Bellamy "doesn't bring as much ingenuity to his singing."

Absolution was Muse's first album to chart in the US, and is credited with establishing their fan base there. It was the second Muse album to be released in the US, due to a creative dispute with had with Maverick Records, which prevented the release of Origin of Symmetry in the US.

Absolution reached No. 1 on the Billboard Top Heatseekers chart and No. 107 on the Billboard 200. It was certified gold by the RIAA in March 2007, becoming Muse's first album to be certified in the US. The album also featured Muse's first American hits – "Time Is Running Out" and "Hysteria", the former becoming their first UK Top 10 single and eventually went gold in the US.

Legacy
In 2005, Absolution was ranked number 345 in the Rock Hard book The 500 Greatest Rock & Metal Albums of All Time. In 2009, Q readers of voted it the 23rd-best British album, and in 2009,  Kerrang! readers voted it the second-best album of the 21st century thus far. A 20th-anniversary reissue, Absolution XX Anniversary, featuring bonus tracks, live recordings and demos, is set for release on 17 November 2023.

Track listings

Initial copies of the CD featured inlay errors, where the songs "Interlude" and "Hysteria" switched places on the track listing.

Personnel
Personnel adapted from Absolution liner notes

Muse
Matt Bellamy – lead vocals, guitars, keyboards, programming, string arrangements, production
Christopher Wolstenholme  – bass, backing vocals, production
Dominic Howard – drums, programming, percussion, production

Production
Dennis Smith, Safta Jaffery – executive production
Rich Costey – production, mixing, engineering, additional production on "Blackout" and "Butterflies and Hurricanes"
Wally Gagel – engineering, digital engineering, additional production on "Butterflies and Hurricanes"
Paul Reeve – production and backing vocals on "Blackout" and "Butterflies and Hurricanes", vocal samples on "Intro"
John Cornfield – production and engineering on "Blackout" and "Butterflies and Hurricanes"
Roger Lian – digital editing
Howie Weinberg – mastering

Additional personnel
Audrey Riley – string arrangements
Spectrasonic's Symphony of Voices – vocal samples on "Stockholm Syndrome" and "Endlessly"
Storm Thorgerson, Dan Abbott – graphic design
Rupert Truman, Sean Winstanley – photography
Perou – band photography
Lee Baker – layout design
Sam Winston – typography

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

Notes and references
Notes

References

External links

2003 albums
Albums produced by John Cornfield
Albums with cover art by Storm Thorgerson
East West Records albums
Muse (band) albums
Warner Records albums
Albums recorded at AIR Studios

Absolution (album)


إيلي عمير (عبرية،אלי עמיר) هو كاتب وناشط إسرائيلي/عراقي ولد في بغداد في 26 سبتمبر/أيلول عام 1937م وقد هاجر مع أسرته من العراق إلى إسرائيل عام 1950م وتم توطينهم في كيبوتز مشمار هاعيمك. لعمير العديد من الكتب والروايات باللغة العبرية لكن من أهم نتاجاته بالعربية رواية «ياسمين» التي طبعت في مصر عام 2007م.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
خريجو الجامعة العبرية في القدس
روائيون إسرائيليون
كتاب باللغة العبرية
كتاب من بغداد
مهاجرون عراقيون إلى إسرائيل
مواليد 1356 هـ
مواليد 1937
مواليد في بغداد
يهود عراقيون

إيلي عمير