O ataque aéreo ao teatro de Mariupol foi um bombardeamento em 16 de março de 2022, no Teatro Regional de Drama de Donetsk em Mariupol, Ucrânia, durante a invasão russa da Ucrânia . Ele teria sido usado como um abrigo antiaéreo durante o cerco de Mariupol, supostamente mantendo 1.300 civis nos dias anteriores a 16 de março. A Ucrânia acusou as Forças Armadas russas de bombardear deliberadamente o teatro que abrigava civis. O Ministério da Defesa da Rússia negou as acusações e acusou o Batalhão Azov, uma milícia ucraniana de extrema direita, de explodir o prédio.

Antecedentes

Em 24 de fevereiro, as Forças Armadas russas, trabalhando em conjunto com rebeldes pró-Rússia, cercaram a cidade portuária de Mariupol, causando pesadas baixas. Suprimentos como comida, gás e eletricidade foram cortados dos moradores. O prefeito de Mariupol, Sergiy Orlov, estimou que 80 a 90% da cidade foi destruída devido aos bombardeios.

O teatro está entre os muitos patrimônios e locais culturais ucranianos que foram destruídos durante a invasão russa da Ucrânia em 2022. Imagens de satélite do teatro tiradas em 14 de março de 2022 mostram a palavra "дети" (russo para "crianças") soletrada em dois locais fora do teatro, na tentativa de identificá-lo para as forças invasoras como um abrigo antiaéreo civil contendo crianças, e não um alvo militar. Os funcionários do conselho da cidade de Mariupol afirmaram que o teatro era o maior abrigo antiaéreo da cidade e, no momento do ataque, continha apenas mulheres e crianças. A Human Rights Watch (HRW) entrevistou refugiados de Mariupol, que afirmaram que nos dias anteriores a 16 de março, cerca de 500 a 800 pessoas estavam abrigadas no teatro.

Ataque
Em 16 de março, a Ucrânia acusou as forças russas de bombardear áreas civis em Mariupol. A artilharia atingiu vários locais, incluindo um prédio de piscina e um comboio de veículos. O bombardeio atingiu o teatro, reduzindo o prédio a escombros. Isso foi descrito pelas autoridades ucranianas como um crime de guerra.

Enquanto o teatro foi estimado para ter mantido 500  a 1.200 civis nos dias anteriores a 16 de março, os números de vítimas não eram conhecidos dês de 16 de março de 2022 . O abrigo antibombas no porão do teatro sobreviveu ao bombardeio. Muitas pessoas ficaram presas sob os escombros em chamas do teatro desmoronado após o ataque, e os bombardeios contínuos na área complicaram os esforços de resgate.

Um membro do parlamento ucraniano de Mariupol, Dmytro Gurin, disse que os esforços de resgate foram prejudicados devido aos contínuos ataques na área pelas forças russas.

Em 25 de março, vídeos supostamente mostrando as consequências imediatas do ataque surgiram nas mídias sociais.

Um vídeo mostrou pessoas cobertas de poeira descendo dos andares superiores parcialmente destruídos do prédio. Um segundo vídeo mostrou o local do impacto.

Vítimas
, o número de vítimas não era claro. Algumas pessoas emergiram vivas em 17 de março. Em 18 de março, cerca de 130 sobreviventes foram resgatados. A Câmara Municipal de Mariupol afirmou que, de acordo com as informações iniciais, ninguém foi morto, embora uma pessoa tenha ficado gravemente ferida.

Em 22 de março, não havia confirmação independente das alegações do presidente Zelenskyy de que 130 pessoas haviam sido resgatadas, mas que possivelmente centenas ainda estavam presas sob os escombros.

Em 25 de março, as estimativas de cerca de 300 pessoas mortas no ataque aéreo do teatro Mariupol foram publicadas pela Câmara Municipal de Mariupol.  As estimativas foram feitas com referência a relatos de testemunhas oculares e não foram verificadas de forma independente.

Reações
A RIA Novosti informou que as autoridades russas negaram responsabilidade, acusando o Batalhão Azov de ter planejado e realizado o atentado ao teatro.

O ministro da Cultura da Itália, Dario Franceschini, fez uma oferta ao governo ucraniano para reconstruir o teatro o mais rápido possível.

Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)

Ataque aéreo ao teatro de Mariupol


Podsavezna nogometna liga Nogometnog podsaveza Osijek predstavljala je 4. rang natjecanja u SFRJ. Prvak bi se direktno plasirao u Slavonsku nogometnu zonu.

Bilješke
Početkom 1962. godine dolazi do fuzije NK Sloboda Đakovo i ĐŠK Đakovo i formiranja novog kluba NK Jedinstvo Đakovo. Pošto spajanje klubova nije bilo dozvoljeno dok sezona traje, ĐŠK je išao na varijantu gašenja kluba.
U ovoj sezoni je sudjelovao i drugi sastav NK Proletera Osijek, koji je bio izvan konkurencije, odnosno mečevi protiv njega se nisu računali u konačnom plasmanu klubova na tablici.

Izvori
 Sportsko društvo GRAFIČAR Osijek 1926. – 1981., monografija NK Grafičar Osijek
 Željko Kovač, "Povijest nogometa od NK Jedinstvo do HNK Đakovo Croatia 1962. – 2016.", Đakovo 2017.,

1961-62
1961-62
Osijek

Podsavezna nogometna liga NP Osijek 1961./62.


Alexander Petrus Nahuys (* 10. Januar 1737 in Monnickendam; † 6. April 1794 in Utrecht) war ein niederländischer Mediziner, Botaniker und Chemiker.

Leben
Der Sohn des Pfarrers Petrus Nahuys (1692–1766) immatrikulierte sich am 15. September 1753 an der Universität Harderwijk, um ein Studium der medizinischen Wissenschaften zu absolvieren. Hier wurden Johann Hendrik van Lom (1704–1763), Hendrik van Haastenburg (1724–1769) und Paulus 's Graeuwen (1715–1779) seine prägenden Lehrer. Am 12. Mai 1761 verteidigte er an der philosophischen Fakultät unter Van Lom die chemisch-physikalische Abhandlung suam defendendi, demonstravit Prop. 20 Elem. 3 Euclidis, exposuit duas theses, 1 mam de causa elasticitatis, 2 dam de causa electricitatis. Am 25. Mai desselben Jahres handelte er an der medizinischen Fakultät suam defendi, exposuit casum medicum de cacochymia singulari, ex Hippocrate 6 Aphor. 38 et 40 unter 's Graeuwen ab und wurde Lizentiat der Medizin. Am 30. Juni desselben Jahren promovierte er unter Van Lom mit der Dissertation philosophia de chemiae in physica usu zum Doktor der Philosophie, erwarb am gleichen Tag unter 's Graeuwen mit theses quasdam medicas ad medicas ad consequendum den medizinischen Doktorgrad und hielt am Ausgang des Tages die Rede De quastione utrum uroccopus et sola urinae inspectione, neglectis reliquis morbum criteriss, quosvis morbosos effectus detegere iisque ex arte mederi possit.

Danach reiste er durch Frankreich, wo er weitere Studien betrieb. In die Heimat zurückgekehrt, war er in Hoorn und Den Haag als praktischer Mediziner tätig. Während jener Zeit erwarb er sich durch einige Entdeckungen und Abhandlungen einen Namen. Hier ist vor allem seine Abhandlung Diss. de qualitate noxia aëris in nosocomiis et carceribus efusque remediis Lat. et Belg. (Haarlem 1770, französisch Brüssel 1863) hervorzuheben, für welche er von der Königlichen Akademie der Wissenschaften in Lyon einen doppelten Ehrenpreis bekam. Daraufhin wirkte er als Nachfolger für Van Haastenburg in Harderwijk und erhielt offiziell von den Kuratoren der Harderwijker Hochschule am 12. Juni 1771 die Professur für theoretische Medizin, Anatomie und Chirurgie, die er mit der Rede de Anatome Chirurgiae dextra, ipsiusque neglectu, uberrimo calamitatum et errorum fonte (Harderwijk 1772) antrat. Bereits am 28. März 1771 war er Mitglied der Leopoldina geworden. Zudem wurde er 1771 Mitglied der Batavischen Gesellschaft der experimentellen Philosophie in Rotterdam und am 21. Mai 1771 Mitglied der niederländischen Gesellschaft der Wissenschaften in Haarlem.

Nahuys beteiligte sich auch an den organisatorischen Aufgaben der Hochschule und war 1773/74 Rektor der Alma Mater, welche Stelle er mit der Rede De salutari et noxia virtutis et vitiorum in sanitatem operatione niederlegte. Am 31. Juli 1775 beriefen ihn die Kuratoren der Universität Utrecht zum Professor der Medizin, Botanik, Chemie und Physiologie, welche Stelle er am 23. Oktober 1775 mit der Rede de religiosa plantarum contemplatione, acerrimo ad divini Numinis amorem et cultum stimulo übernahm. Hier beteiligte er sich 1780/81 als Rektor der Alma Mater auch an den organisatorischen Aufgaben der Hochschule und gab am 15. August 1791 seinen Lehrstuhl für Medizin und Chemie ab, blieb aber weiter Professor der Botanik und Physiologie, bis zu seinem Lebensende.

Er war verheiratet mit Brigitta Alida Avenhorn (* 16. Januar 1737; † 1780). Aus der Ehe stammt die Tochter Gertrud Petronella Nahuys (* 29. März 1767; † 1790).

Werke (Auswahl)
 Oratio de quaestione utrum Uroscopus ex sola urinae inspectione, neglectis reliquis morborum criteriis, quosvis morbosos affectus detegere iisque éx arte mederi possit. Harderwijk 1761 (online)
 Tractatus chem., continens nova quaedam experimenta cum basi salis marini, nitri et aluminis, Pars I. Amsterdam 1761.
 Verhandeling over de langzaam belette doorzwelging van het voedsel in de slokdarm. 1767 (online)
 Waarneming over de inenting van zijne eenige dochter. Hoorn 1771.
 Parallele de la Taille laterale de Mr. le Cat avec celle du Lithotome caché, suivi de deux dissertations etc. Par Claude Nicolas le Cat, publié par Alex. Pierre N. Amsterdam 1766 (Herausgeberschaft)
 Onderzoek of het phlogiston het ware beginsel der lighamen. Utrecht 1789 (gekr. Preisausschreiben)
 Diss. de stupenda impr. crami carie per naturam et artem feliciter curata. Resp: A. van Solingen. Utrecht 1780.
 Diss. chem. de aquae origine ex basibus aëris puri et inflammabilis, secum invicem combinatis. Utrecht 1789.

Literatur
 Abraham Jacob van der Aa: Biographisch Woordenboek der Nederlanden. Band 13, Verlag J. J. van Brederode, Haarlem 1868, S. 37. (online, niederländisch)
 John Ferguson: Bibliotheca Chemica. Teil 2, 1906, S. 126. (Neuauflage: Kessinger Publishing, 2002)
 August Hirsch, Ernst Gurlt: Biographisches Lexikon der Hervorragenden Aerzte aller Zeiten und Völker. Urban & Schwarzenberg, Wien/ Leipzig 1886, S. 333.

Weblinks
 Catalogus Professorum Academiae Rheno-Traiectinae

Einzelnachweise

Mediziner (18. Jahrhundert)
Chemiker (18. Jahrhundert)
Botaniker (18. Jahrhundert)
Rektor (Universität Utrecht)
Rektor (Universität Harderwijk)
Niederländer
Geboren 1737
Gestorben 1794
Mann
Mitglied der Leopoldina (18. Jahrhundert)
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften

Alexander Petrus Nahuys


Amphoe Ban Dan () est un amphoe de la province de Buriram.

Histoire

Géographie

Démographie

Points d'intérêt

Références

Liens externes

Ban Dan

Amphoe Ban Dan


Vaftoppur (fræðiheiti Lonicera caprifolium) er vafningsrunni af geitblaðsætt sem vex í mið og suðaustur Evrópu yfir til Kákasus.  Hann getur orðið að 8m hár. Blómin eru stór, hvítleit til bleik og ilmandi og berin rauð, óæt.
Hann er lítið eitt reyndur á Íslandi, en nær oft ekki að blómstra vegna kals. Nauðalík tegund en harðgerðari er skógartoppur (L. periclymeneum).

Heimild

Geitblaðsætt

Vaftoppur


Yecüc ve Mecüc (Arapça: يَأْجُوج وَ مَأْجُوج; İbranice: גּוֹג וּמָגוֹג, Gōg ū-Māgōg), kimi dinlerde bahsi geçen efsanevi varlıklar (topluluk, insanlar ya da cüceler). Bu varlıklar çeşitli dinlerde, mitolojilerde ve kültürlerde cüceler veya dev, şeytan, kavimler veya ülkeler olarak anılır.

Efsanenin kaynağı olarak görülen İbrani Kutsal Kitabı'nda (Eski Ahit) Gog bir kişi ve Magog onun toprağı olarak görülür. (Hezekiel 38:2-3) Yaratılış 10'da ise Magog bir insandır, Gog'dan bahsedilmez. Bundan yüzyıllar sonra Yahudi rivayetlerinde Ezekiel'in "Magog'dan Gog" deyimi "Gog ve Magog"' Yeni Ahit vahiy kitabında ise "Gog ve Magog kavmi"ne dönüşmüştür. Roma döneminde İskenderin "İskender kapısı"nı inşa etmesiyle onlar adına bir efsane üretilir ki buna göre kapı bu kavmi engellemek üzerine inşa edilmiş olmaktaydı.

Romalı Yahudi tarihçi Josephus onları Yaratılış'ta bahsedilen Magog'un soyundan gelenler olarak tanımladı ve onların İskitler olduğunu söyledi. Erken Hristiyan yazarların elleriyle onlar kıyamet alameti olan sürülere dönüştürüldüler. Orta Çağ boyunca Vikingler, Hunlar, Hazarlar, Moğollar, Ural-Altay Türkleri ve diğer göçebeler ve hatta İsrail'in kayıp kabileleri Yecüc ve Mecüc olarak tanımlandı.

Birçok İncil bilgini Lidyalı Gyges'in, Hezekiel Kitabı ve Vahiy Kitabı'nda adı geçen Magog'un hükümdarı Gog'un İncil'deki figürü olduğuna inanır.

Yahudi-Hristiyan kaynakları /Gog ve Magog
Eski Ahit
Hezekiel 38:1-10 RAB bana şöyle seslendi: "İnsanoğlu, yüzünü Magog ülkesinden Roş'un, Meşek'in, Tuval'ın önderi Gog'a çevir, ona karşı peygamberlik et. De ki, 'Egemen RAB şöyle diyor: Ey Roş'un, Meşek'in, Tuval'ın önderi Gog, sana karşıyım. Seni geldiğin yoldan geri çevirecek, çenelerine çengel takacağım. Seni ve bütün ordunu, atları, tam donanmış atlıları, küçük büyük kalkanlı, hepsi kılıç kullanan büyük kalabalığı dışarıya sürükleyeceğim. Onlarla birlikte hepsi kalkanlı, miğferli Persleri, Kûşluları, Pûtluları, Gomer'in bütün ordusunu, uzak kuzeydeki Beyttogarma'nın bütün ordusunu ve yanındaki "birçok ulusu" da sürükleyeceğim.

Hazır ol! Yanındaki bütün toplulukla, evet çevrene toplanmış olanların hepsiyle birlikte hazırlık yap. Onlara sen önderlik edeceksin. Uzun zaman sonra seni yoklayacağım. Yılların sonunda, milletler arasından toplanıp çoktandır viran durumdaki İsrail dağlarına getirilmiş, kılıçtan kurtarılmış insanların diyarına gireceksin. O sırada milletler arasından çıkarılıp bu diyara getirilmiş halkın tümü güvenlik içinde yaşıyor olacak. Ve sen mutlaka çıkıp geleceksin. Bir fırtına gibi üzerlerine yürüyeceksin. Sen, tüm orduların ve yanındaki halklarla, diyarı kara bulutlar gibi kaplayacaksın.'

Magog, Ulusların Çizelgesinde Tekvin'de 10:02 bir halka veya ulusa adını veren atası olarak görünür:
Yafes oğulları: Gomer, Magog, Maday, Javan, Tubal, Meşeç ve Tiras.

Gog MÖ 5. yüzyılda Eski Ahit'in iki tarih kitabı 5: 3. 4.'de Reuben (İbranice: רְאוּבֵן, re'uwên; kökleşik: Rəʾuven; Tiberianca: Rəʾûḇēnde patrik Jacob'un en büyük oğlu) bir torunu olarak listelenmiştir.

Yeni Ahit vahiy kitabı
Vahiy 20:7 Bin yıl tamamlanınca Şeytan atıldığı zindandan serbest bırakılacak. 8 "Yeryüzünün dört bucağındaki ulusları" –Gog'la Magog'u saptırmak, savaş için bir araya toplamak üzere zindandan çıkacak. Toplananların sayısı deniz kumu kadar çoktur. 9 "Yeryüzünün dört bir yanından gelerek" kutsalların ordugahını ve sevilen kenti kuşattılar. Ama gökten ateş yağdı, onları yakıp yok etti.

İslam dininde
Yecüc ve Mecüc kavimlerinin isimleri Kur'an'ın Kehf Suresi ve Enbiya Suresi'nde geçmektedir.

Kur'an'da yecüc ve mecüc

Kehf Suresi 93.-99. ayetlerde seddin yapımı şöyle anlatılır:

93- Nihayet iki dağ arasına ulaştığında, onların önünde, hemen hemen hiç söz anlamayan bir millet buldu.

94- "Ey Zülkarneyn!" dediler, "Ye'cüc ve Me'cüc bu ülkede bozgunculuk yapıyorlar. Bizimle onlar arasında bir sed yapman için sana bir vergi vermeyi teklif ediyoruz, ne dersin?"

95- O da şöyle cevap verdi: "Rabbimin bana verdiği imkânlar, sizin vereceğinizden daha hayırlıdır. Siz bana beden gücüyle yardımcı olun da sizinle onlar arasında sağlam bir sed yapayım."

96- "Demir kütleleri getirin bana!" Zülkarneyn iki dağın arasını demir kütleleriyle doldurtup dağlarla aynı seviyeye getirince: "Körükleyin!" dedi. Tam onu bir ateş haline getirince, "Bana erimiş bakır getirin de üzerine dökeyim." dedi.

97- Artık o Ye'cüc ve Me'cüc'ün, ne seddi aşmaya, ne de onda delik açmaya güçleri yetmedi.

98- Zülkarneyn: "Bu, Rabbimden bir rahmettir, bir lütuftur, dedi. Rabbimin tayin ettiği vakit gelince, bunu yerle bir eder. Rabbimin vâdi mutlaka gerçekleşir."

99- O gün, yani kıyamet günü onlar deniz dalgaları gibi birbirine çarparak çalkalanırlar. Sûr'a da üfürülür, insanların hepsini bir araya toplarız.

Enbiya Suresi 96.-97. ayetlerde seddin yıkılması şöyle anlatılır:

96- Nihayet Ye'cuc ve Me'cuc'ün sedleri açılıp her tepeden dünyaya akın etmeye başlarlar.

97- Ve doğru vaat vaktinin yaklaştığı sıra, işte o zaman, kâfirlerin gözleri birden donakalır, "Eyvah, bizlere! Biz bundan tam bir gaflet içinde idik, daha doğrusu kendimize zulmettik!" diyecekler.

Hadîslerde yecüc ve mecüc
İslam Peygamberinin bazı hadislerinde Yecüc ve Mecüc, kıyamet alametlerinden birisi olarak geçer. Bu kavmin çıkışı Mehdi'nin çıkışından ve İsa Mesih'in sahte mesih Deccal'i öldürmesinden sonra gerçekleşecektir. Yecüc ve Mecüc, Allah'ın kendilerine musallat edeceği bir tür ile helak edileceklerdir.

Yecüc Mecüc öylesine kalabalık bir topluluktur ki ırmakların ve göllerin suyunu içerek tüketebilirler. Hepsi birden tek bir insanın ölümü gibi ölecekler, öldüklerinde leşlerinin kaplamadığı bir karış yer bulunamayacak. Bunlara ne dağ dayanır ve ne de demir. Onların ikinci sınıfı da kulaklarının birini serer, ötekini de kendisine yorgan yapıp öyle yatar. Fil, yabani hayvan, deve ve domuz ne görürlerse yerler. Onlardan birisi öldüğünde de onu yerler, Onların bir ucu Şam'da, bir ucu Horasan'da olacaktır. Doğu nehirlerinin tümünü ve Taberiye Gölü'nü de içeceklerdir.

Diğer kaynaklar
Yecüc ve Mecüc "Âdemoğulları"dır, yani insandırlar, belirli bir halkın kovulmuş oldukları yıkık bir şehre o halk geri döndükleri zaman Yecüc ve Mecüc salıverileceklerdir. Bazı bilginler bu şehrin Kudüs olduğunu öne sürdüler.

İbn Hordadbeh, dokuzuncu Abbasi halifesi el-Vâsık zamanında (842-847) halifenin elçisi ve çevirmen Sallam'ın Orta Asya üzerinden Yecüc ve Mecüc seddine kadar yolculuğuna bir eserinde değinmiştir. El-Vâsık rüyasında seddin yıkıldığını görür ve Sallam'a gidip Yecüc ve Mecüc kavimlerinin durumunu araştırmasını ister, Sallam gidip Sedd'i yerinde görür ve istilacı kavmin seddin diğer tarafında olduğunu halifeye bildirir. Her iki kaynakta kastedilen Yecüc Mecüc Seddi, Çin Seddi'dir.

Kâşgarlı Mahmud tarafından Bağdat'ta 1072 - 1074 yılları arasında yazılan Divânu Lügati't-Türk'te bulunan bir haritanın en doğusunda yarım daire görünümlü kalın bir kırmızı şeritle ayrılmış "Ye'cûc ve Me'cûc ülkesi" (Ar. Arz-ı Ye'cüc ve Me'cüc) ve hemen yanına "Sedd-i Zü'l-Karneyn" yazılmıştır.

14. yüzyılda Müslüman gezgin İbn Battuta, Çin'e gitti ve Zeytun (Çince: 泉州, Quánzhōu) kentinde Müslüman tüccarlardan oluşan büyük bir topluluk ile karşılaştı. Seyahatnâmesinde, Zeytun ile Yecüc ve Mecüc Seddi arasında altmış günlük yolculuk olduğunu belirtir. İbn Battuta seyahat günlüğü notlarında, Zü'l-Karneyn Seddi (veya Yecüc ve Mecüc Seddi) ile Çin Seddi'ni kastetmektedir.

Ali Şîr Nevaî, Hamse eserindeki Sedd-i İskenderî bölümünde Zülkarneyn'i, İskender'e atfeder.

20. yüzyıl bilginlerinden Emil Abegg ve Jean Przyluski Gog ve Magog efsanesinin Koka and Vikoka isimli Hindu figürleri ile benzerliklerine işaret etmişlerdir. ve Fransız metefizikçi René Guénon daha ileri giderek hikâyede bahsedilen büyük duvarı Hindu anlayışındaki Dünyayı (loka) dışarıdaki karanlıktan (aloka) ayıran "dairesel duvar" (Lokâloka) ile ilişkilendirmiştir.

Ayrıca bakınız
 Hunor ve Magor
 Zülkarneyn
 Ahir zaman
 Kıyamet

Dış kaynak
Türkler; Tufan, Kıyamet, Yecüc Mecüc, Zülkarneyn konuları

Kaynakça

Devler
İslam eskatolojisi
Hristiyan eskatolojisi
Yafes
Hezekiel Kitabı
İslam mitolojisi

Ye'cüc ve Me'cüc


Die Dubrovnik war ein Zerstörer der Marine Jugoslawiens, der Anfang der 1930er Jahre gebaut wurde. Im Laufe des Zweiten Weltkrieges kam er auch unter dem Namen Premuda in der Königlich Italienischen Marine und als Torpedoboot TA 32 in der deutschen Kriegsmarine zum Einsatz.

Geschichte

Jugoslawische Marine

Als Flottillenführer nach britischem Vorbild wurde das Schiff auf der Werft Yarrow & Co. Ltd in Glasgow am 10. Juni 1930 auf Kiel gelegt. Der Stapellauf erfolgte am 12. Oktober 1931, die Indienststellung für die jugoslawische Marine im Mai 1932. Es war der zu diesem Zeitpunkt größte bisher gebaute Zerstörer. Jugoslawien hatte gefordert, dass das Schiff stärker bewaffnet und schneller sein sollte als seine eventuellen italienischen Gegner. Die Geschütze wurden von der tschechischen Firma Škoda geliefert, und das Schiff hatte eine für damalige Zeit sehr starke Flugabwehr-Bewaffnung.

Die Dubrovnik brachte König Alexander I. zu seinem Staatsbesuch im Oktober 1934 nach Frankreich und brachte nach seiner Ermordung in Marseille seinen Leichnam wieder zurück.

Bei Ausbruch des Krieges mit Jugoslawien verhinderte der schnelle Vormarsch der Truppen der Achsenmächte jeden operativen Einsatz durch die jugoslawische Marine. Die Dubrovnik wurde am 17. April 1941 zusammen mit den beiden Zerstörern Beograd und Ljubljana in Kotor von Italien erbeutet.

Italienische Marine
Nach teilweiser Auswechslung ihrer Bewaffnung stelle sie die italienische Marine im Januar 1942 als Premuda in Dienst, benannt nach der Insel Premuda, dem Schauplatz eines erfolgreichen italienischen Kommandounternehmens im Ersten Weltkrieg. Die 84-mm-Geschütze waren durch vier 37-mm-Flak ersetzt worden, und das Schiff hatte ein neues Feuerleitgerät italienischer Bauart erhalten. Die Premuda wurde ab Februar 1942 zur Sicherung der Geleitzüge nach Nordafrika eingesetzt und nahm im Juni 1942 an dem Unternehmen gegen die britischen Geleitzüge Vigorous und Harpoon teil. Darauf erfolgte die erneute Verwendung im Geleitsicherungsdienst, bis die Premuda 1943 für eine Grundüberholung nach Genua in die Werft ging. Dort sollte ihre Hauptbewaffnung auf vier 13,5-cm L/45 Geschütze umgestellt und die Fla-Bewaffnung mit 37-mm L/54 Flak und 20-mm L/70 MGs modernisiert werden. Um eine Überladung zu verhindern, sollte einer der beiden Torpedo-Drillingssätze entfernt werden. Bei der Verkündung der italienischen Kapitulation war sie nicht fahrbereit und wurde daher am 9. September von den Deutschen erbeutet.

Deutsche Kriegsmarine
Das Schiff wurde zunächst zum Nachtjagdleitschiff umgebaut. Dazu wurde ein Funkmessgerät des Typs "Freya" A1 auf dem Achterschiff eingebaut, und die Torpedorohre wurden entfernt. Die Hauptbewaffnung bestand nunmehr aus drei 10,5-cm L/65 Flak. Als der Umbau im Frühsommer 1944 vollendet war, war die alliierte Luftüberlegenheit jedoch bereits so überwältigend, dass Jägerleitschiffe nutzlos geworden waren, und am 18. Juni 1944 wurde entschieden, das Schiff wieder zum Torpedoboot zurückzubauen. Das Funkmessgerät wurde durch eine vierte 10,5-cm-Flak und zusätzliche 2-cm-Fla-Vierlinge ersetzt, und drei 53,3-cm-Torpedorohre deutscher Fertigung wurden im Drillingssatz eingebaut.

Am 18. August 1944 wurde die Premuda mit der Bezeichnung TA 32 von der Kriegsmarine in Dienst gestellt. Sie diente als Flaggschiff der in Genua stationierten 10. Torpedoboot-Flottille und versah Einsätze im Ligurischen Meer. Am 18. März 1945 wurde sie bei einer Minenlegeunternehmung nordwestlich von Korsika zusammen mit den ebenfalls erbeuteten ehemals italienischen Torpedobooten TA 24 und TA 29 (ex Arturo und Eridano) von den beiden britischen Zerstörern HMS Meteor und HMS Lookout angegriffen. TA 24 und TA 29 wurden in dem Gefecht versenkt; TA 32 wurde zwar beschädigt, konnte aber mittels seiner hohen Geschwindigkeit und im Schutz von starker Rauchentwicklung entkommen. Nach dem Gefecht vom 18. März war von den ursprünglich acht Booten der Flottille nur noch TA 32 geblieben.

Bei der deutschen Räumung Genuas wurde TA 32 am 24. April von der eigenen Besatzung im Hafen durch Sprengung versenkt. Das Wrack wurde im März 1950 gehoben und in Savona verschrottet.

Anmerkungen und Einzelnachweise

Literatur
 M. J. Whitley: Zerstörer im Zweiten Weltkrieg. Motorbuch Verlag, Stuttgart 1991, ISBN 3-613-01426-2.
 Wirich von Gartzen: Die Flottille. Außergewöhnlicher Seekrieg deutscher Mittelmeer-Torpedoboote. Köhler, Herford 1982, ISBN 3-7822-0261-9.
 Zvonimir Freivogel: Kriegsmarine in der Adria 1941–45; Ex-jugoslawische Kriegsschiffe unter deutscher Flagge – ein Stück weitgehend unbekannter Marine- und Seekriegsgeschichte. (Marine-Arsenal Band 40), Podzun-Pallas, Wölfersheim-Berstadt 1998, ISBN 3-7909-0640-9.
 Zvonimir Freivogel: Beute-Zerstörer und Torpedoboote der Kriegsmarine. (Marine-Arsenal Band 46), Podzun-Pallas, Wölfersheim-Berstadt 2000, ISBN 3-7909-0701-4.

Weblinks

 DUBROVNIK built by Yarrow Shipbuilders Scotstoun,
 Dubrovnik destroyer
 german-navy.de

Militärschiff (Jugoslawien)
Torpedoboot (Kriegsmarine)
Zerstörer
Schiff im Zweiten Weltkrieg
Dampfturbinenschiff
Einzelschiff
Yarrows

Dubrovnik (Schiff, 1932)


Charles, Charlie, or Chuck Carter may refer to:

Arts and entertainment
Charles Joseph Carter (1874–1936), American stage magician
Charles Thomas Carter (c. 1735–1804), Irish composer and organist
Charlton Heston (J. Charles Carter, 1923–2008), American film actor, known in private life as Charles or Chuck Carter
Chuck Carter (born 1957), video game and film artist

Politics and law
Charles Carter (of Cleve) (1707–1764), Virginia planter and politician
Charles Carter (of Ludlow) (1732–1796), son of Charles Carter (of Cleve), Virginia planter and politician
Charles Carter (Alaska politician) (1870–1961), Alaskan politician, mayor of Juneau
Charles Carter (New Zealand politician) (1822–1896), philanthropist, contractor, and politician
Charles Bonham-Carter (1876–1955), British Army officer and Governor of Malta
Charles D. Carter (1868–1929), U.S. Representative from Oklahoma
Charles Hill Carter (1732–1806), Virginia planter (at Shirley and Coromotan) and politician
Charles Newell Carter (born 1967), American politician from North Carolina
Charles Samuel Carter (1878–1968), Virginia banker and Democratic party leader, chair of State Commission on Conservation and Development
Charles Carter (Bahamian journalist) (1943–2021), Bahamian journalist and politician

Sports
Charles B. Carter (1880–1927), American football player, lawyer and politician
Kid Carter (Charles Carter, fl. 1903–1906), American baseball player
Charlie Carter (born 1971), Irish hurler
Charlie Carter (cricketer) (born 1947), English cricketer
Charlie Carter (footballer) (born 1996), English footballer

Others
Charles Frederick Carter (1919–2002), English economist and university administrator
Charles Henry Carter (1828–1914), English Baptist missionary to Ceylon
Charles Howard Carter (1927–1990), American professor of history
Charles John Carter (died 1851), English architect and surveyor

Charles Carter


La  ou , qui se traduit par « viande et lard », est une saucisse crue et séchée faite de viande maigre et de lard haché, assaisonnée de sel et de diverses épices. Des boyaux de porc sont utilisés pour la saucisse.

Caractéristiques
Il s'agit probablement de l'une des plus anciennes saucisses de Minorque, qui remonte à l'époque de l'Empire romain, à laquelle on attribue des préparations de divers aliments broyés et fourrés dans des boyaux. Le prélude aux saucisses de la culture culinaire minorquine, et en particulier à la , se trouve dans les boyaux de porc farcis préparés par les Romains à partir d'un mélange hétérogène de différents types d'aliments, convenablement moulus et assaisonnés.

Notes et références

Cuisine espagnole
Saucisse

Carnixulla


Kayabaşı, Antalya ilinin Alanya ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline 144 km, Alanya ilçesine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Alanya'nın mahalleleri

Kayabaşı, Alanya


Marius Vizer () este un om de afaceri româno-austriac, fost practicant de judo, președinte din 2007 al .

Note

Oameni de afaceri români
Judocani români
Nașteri în 1958
Oameni în viață

Marius Vizer


.li Lihtenştayn için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Lihtenştayn'da iletişim
Lihtenştayn medyası
li

.li


Gilles Roussel, alias Boulet, (* 1. Februar 1975 in Meaux, Frankreich) ist ein französischer Comicautor.

Biographie
Nach einem Studium an den Kunsthochschulen von Dijon und Straßburg hatte Gilles Roussel seinen ersten Erfolg als Comic-Autor für die Zeitschrift Tchô!.  Außerdem zählt er zum festen Autorenstamm der Zeitschrift Titeuf.

2001 erschien seine erste Serie "Raghnarok", gefolgt von La Rubrique scientifique, Le Miya und Womoks (zusammen mit Reno).

Seit 2004 veröffentlicht Boulet auch ein Comicblog, das täglich etwa 30.000 Besucher hat. 2006 baten Lewis Trondheim und Joann Sfar Boulet, zwei Episoden der Comicreihe Donjon zu zeichnen. Bei Trondheims Reihe Shampooing (verlegt von Delcourt) erscheinen auch die Abdrucke der Blogjahrgänge von Boulet unter dem Titel Notes in Buchform.

Gilles Roussel lebt in Paris.

Bibliografie
 Raghnarok, Verlag: Glénat
 Dragon Junior, 2001 (ISBN 2-72343-416-8)
 Fées et gestes, 2002 (ISBN 2-72343-695-0)
 Terreurs de la nature, 2003 (ISBN 2-72344-199-7)
 Légendes urbaines, 2005 (ISBN 2-72344-679-4)
 Tempus fugit, 2007 (ISBN 978-2-7234-5404-9)
 Casus Belli, 2009 (ISBN 978-2-7234-6309-6)
 La Rubrique scientifique, Verlag: Glénat
 Band 1, 2002 (ISBN 2-72344-006-0)
 Band 2, 2004 (ISBN 2-72344-200-4)
 Band 3, 2005 (ISBN 2-72345-094-5)
 Womoks, mit Reno, Verlag: Glénat
 Mutant suspends ton vol !, 2001 (ISBN 2-72343-570-9)
 Le Croiseur s'amuse, 2002 (ISBN 2-72343-776-0)
 Albon, les brutes et les truands, 2004 (ISBN 2-72344-202-0)
 Le vœu de…, mit Nicolas Wild und Lucie Albon, Verlag: La Boîte à bulles
 Le vœu de Marc, 2005 (ISBN 2-84953-028-X)
 Le vœu de Simon, 2007 (ISBN 9782849530429)
 Le Miya mit Reno und Libon, Verlag: Glénat, 2005 (ISBN 2-72345-206-9)
 Donjon Zénith, mit Lewis Trondheim und Joann Sfar, Verlag: Delcourt
 5. Un mariage à part, 2006 (ISBN 2-84055-734-7)
 6. Retour en fanfare, 2007 (ISBN 978-2-7560-0596-6)
 Erik le viking, Szenario: Terry Jones, collection Fantasy, Verlag: Bragelonne, 2008 (ISBN 2352942349)
 Notes, collection Shampooing, Verlag: Delcourt
 Born to be a larve (Juli 2004 bis Juli 2005), 2008
 Le petit théâtre de la rue (Juli 2005 bis Juli 2006), 2009
 La viande, c'est la force (Juli 2006 bis Juli 2007), 2009
 Songe est Mensonge (Juli 2007 bis Juli 2008), 2010
 Quelques minutes avant la fin du monde (Juli 2008 bis Juli 2009), 2011
 Debout mes globules (Juli 2009 bis Juli 2010), 2011
 Formicapunk, 2012
 Les 24 heures, 2013
 Peu d'or et moult gueule, 2014
 Le Pixel quantique, 2016
 La page blanche, mit Pénélope Bagieu, Verlag: Delcourt, 2012

Einzelnachweise, Fußnoten

Weblinks

 Kurzbiografie bei Delcourt (französisch)
 Kurzbiografie bei Glénat (französisch)

Comic-Szenarist
Franzose
Geboren 1975
Mann
Frankobelgischer Comic

Gilles Roussel


Bareta es una ciudad de la India en el distrito de Mansa, Estado de Panyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 217  a 175 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 18 109 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Bareta (ciudad)


OnDijon est un programme réalisé par la Métropole de Dijon qui vise à optimiser la gestion des services publics urbains. Il regroupe la direction de plusieurs de ces services auparavant séparés au sein d'un poste de commandement unique. Celui-ci s'appuie sur l'ensemble des données récoltées par la métropole pour permettre une intervention plus optimisée et intelligente de ses agents. Elle est un exemple de Smart city en France.

Fonctionnement et organisation

Inauguré le 11 avril 2019, le poste de pilotage central de OnDijon remplace 6 postes de contrôles antérieurs. Il permet une organisation transversale entre les différents services et ses différents agents pour mieux coordonner leurs actions sur le territoire. Le consortium d'entreprises composé de Bouygues Énergies et Services, Citélium, Capgemini et Suez a été choisi dans le cadre d'un marché public . Le contrat est évalué à  d'€ sur une durée de 12 ans, dont  financées par des partenaires publics (région Bourgogne Franche Comté, Ville de Dijon, Métropole de Dijon, FEDER).

La collecte des données sur le territoire pour l'aide à la décision
Le poste centralise la collecte des données sur l'ensemble de la métropole. Il dispose pour cela des données récupérées sur l'ensemble des équipements publics disposant de capteurs. À ce titre, 269 caméras de protection ont été remplacées et 115 seront prochainement installées. Les places de stationnement en hyper centre sont également équipées de capteurs pour détecter les stationnements abusifs. La remontée d'information se fait également grâce à la participation active des citoyens. Le centre traite les 630 appels de signalement quotidiens, qui ont permis de lancer plus de 450 procédures d'intervention. Depuis le 30 octobre 2021, l'application OnDijon permet aux usagers de faire remonter un désordre sur la voie publique et suivre sa résorption (sac poubelle sur le trottoir, mur tagué, éclairage en panne…).

Intervention coordonnée des moyens
C'est depuis ce poste unique de  occupé par 50 agents (agents publics et employés des entreprises partenaires) qu'est mobilisé l'ensemble des ressources de la métropole. Les équipes y suivent l'état et l'activité des équipements urbains connectés pour une meilleure gestion des interventions sur la voirie. Ils peuvent gérer à distance l'ensemble des équipements publics sur la voirie : bornes escamotables, éclairage, vidéoprotection, services de voirie, feux de circulation.

En cas de problème signalé, grâce à un système de géolocalisation, l'équipe la plus proche est alors envoyée sur place.

Une infrastructure intelligente
Les équipements publics recueillent un certain nombre de données qui sont traitées directement en interaction avec d'autres services. Le service de bus DiVia a mis en place la géolocalisation de 180 bus qui ont la priorité sur 113 carrefours : les feux tricolores passent au vert à leur approche.

Sur l'éclairage public, un gain de plusieurs dizaines de millions d'euros est attendu, notamment en équipant en LED  lumineux. « Ces millions d'euros économisés sont réinjectés dans le projet sous forme d'investissements, comme le déploiement de  de fibre optique », explique Denis Hameau, adjoint chargé de la Smart City à Dijon

Open data
Le volet Open Data est un pan important de OnDijon. Les données sont considérées comme un bien commun au cœur de l'action territoriale, que la métropole de Dijon entend ouvrir à la disposition de tous sur les domaines de l'éclairage, de l'eau… Les citoyens, chercheurs et journalistes peuvent s'informer via ce biais dans une perspective de transparence de l'action publique. Elle entend également offrir aux entreprises de la tech ces données pour proposer un service à valeur ajoutée et penser l'action publique de demain. C'est pensé comme un levier pour le développement d'un environnement de start-ups du numérique et d'attractivité du territoire.

Protection des données
Cette utilisation massive de données dans toujours plus de secteurs de l'intervention publique pose la question de leur sécurisation. La métropole de Dijon en est l'unique propriétaire pour en garder la maîtrise et s'engage sur leur anonymisation. Elle a également recruté un délégué à la protection des données en lien direct avec la CNIL et s'est doté d'un comité d'éthique à la gestion des données personnelles dans sa gouvernance. La métropole affirme respecter la RGPD, les recommandations de l'ANSSI et dit se préparer à d'éventuelles attaques informatiques.

Notes et références

Liens externes

Dijon

OnDijon


is a prefecture of Japan located in the Chūbu region of Honshū. Aichi Prefecture has a population of 7,552,873 () and a geographic area of  with a population density of . Aichi Prefecture borders Mie Prefecture to the west, Gifu Prefecture and Nagano Prefecture to the north, and Shizuoka Prefecture to the east.

Overview
Nagoya is the capital and largest city of Aichi Prefecture, and the fourth-largest city in Japan, with other major cities including Toyota, Okazaki, and Ichinomiya. Aichi Prefecture and Nagoya form the core of the Chūkyō metropolitan area, the third-largest metropolitan area in Japan and one of the largest metropolitan areas in the world. Aichi Prefecture is located on Japan's Pacific Ocean coast and forms part of the Tōkai region, a subregion of the Chūbu region and Kansai region. Aichi Prefecture is home to the Toyota Motor Corporation. Aichi Prefecture had many locations with the Higashiyama Zoo and Botanical Gardens, The Chubu Centrair International Airport, and the Legoland Japan Resort.

Geography

Located near the center of the Japanese main island of Honshu, Aichi Prefecture faces the Ise and Mikawa Bays to the south and borders Shizuoka Prefecture to the east, Nagano Prefecture to the northeast, Gifu Prefecture to the north, and Mie Prefecture to the west. It measures  east to west and  south to north and forms a major portion of the Nōbi Plain. With an area of  it accounts for approximately 1.36% of the total surface area of Japan. The highest spot is Chausuyama at  above sea level.

The western part of the prefecture is dominated by Nagoya, Japan's third largest city, and its suburbs, while the eastern part is less densely populated but still contains several major industrial centers. Due to its robust economy, for the period from October 2005 to October 2006, Aichi was the fastest growing prefecture in terms of population, beating Tokyo, at 7.4% and around with after Saitama Prefecture.

 23% of the total land area of the prefecture was designated as Natural Parks, namely the Aichi Kōgen, Hida-Kisogawa, Mikawa Wan, and Tenryū-Okumikawa Quasi-National Parks along with seven Prefectural Natural Parks.

Cities

Thirty-eight cities are located in Aichi Prefecture.

2541Aisai
2542Ama
2543Anjō
2544Chiryū
2545Chita
2546Gamagōri
Handa
Hekinan
Ichinomiya
Inazawa
Inuyama
Iwakura
Kariya
Kasugai
Kitanagoya
Kiyosu
Komaki
Kōnan
Miyoshi
Nagakute
Nagoya (capital)
Nishio
Nisshin
Okazaki
Ōbu
Owariasahi
Seto
Shinshiro
Tahara
Takahama
Tokoname
Tōkai
Toyoake
Toyohashi
Toyokawa
Toyota
Tsushima
Yatomi

Towns and villages
These are the towns and villages in each district:

Aichi District
Tōgō
Ama District
Kanie
Ōharu
Tobishima
Chita District
Agui
Higashiura
Mihama
Minamichita
Taketoyo
Kitashitara District
Shitara
Tōei
Toyone
Nishikasugai District
Toyoyama
Niwa District
Fusō
Ōguchi
Nukata District
Kōta

Demographics

As of 2001, Aichi Prefecture's population was 50.03% male and 49.97% female. 139,540 residents (nearly 2% of the population) are of foreign nationality.

Population by age (2001)

Mergers

History

Originally, the region was divided into two provinces of Owari and Mikawa. After the Meiji Restoration, Owari and Mikawa were united into a single entity. In 1871, after the abolition of the han system, Owari, with the exception of the Chita Peninsula, was established as Nagoya Prefecture, while Mikawa combined with the Chita Peninsula and formed Nukata Prefecture. Nagoya Prefecture was renamed to Aichi Prefecture in April 1872 and was united with Nukata Prefecture on November 27 of the same year.

The government of Aichi Prefecture is located in the Aichi Prefectural Government Office in Nagoya, which is the old capital of Owari. The Aichi Prefectural Police and its predecessor organisations have been responsible for law enforcement in the prefecture since 1871.

The Expo 2005 World Exposition was held in Seto and Nagakute.

Etymology
In the third volume of the  there is a poem by Takechi Kurohito that reads: "The cry of the crane, calling to Sakurada; it sounds like the tide, draining from Ayuchi flats, hearing the crane cry". Ayuchi is the original form of the name Aichi, and the Fujimae tidal flat is all that remains of the earlier Ayuchi-gata. It is now a protected area.

For a time, an Aichi Station existed on the Kansai Line (at the time the Kansai Railway) between Nagoya and Hatta stations, but its role was overtaken by Sasashima-raibu Station on the Aonami Line and Komeno Station on the Kintetsu Nagoya Line.

Economy

Gross domestic product (2018) is the second largest in Japan, the shipment value of manufactured goods (2018) is the first in Japan, annual product sales (2019) is the third largest in Japan, and it's agricultural output (2018) is eighth in Japan. Aichi's agriculture industry and commerce are all ranked high in Japan, and the industrial structure is well-balanced.
Main industry
 Automotive industry
 Aerospace Industry
 Ceramics Industry
 Steel, Alloy steel Industry

Companies headquartered in Aichi include the following.

Companies such as Fuji Heavy Industries, Mitsubishi Motors, Pfizer, Sony, Suzuki, Bodycote, and Volkswagen Group also operate plants or branch offices in Aichi.

International relations

Sister Autonomous Administrative division

 Victoria, Australia –
 Jiangsu, China –
 Bangkok, Thailand –
 Guangdong, China –
 Gyeonggi Province, South Korea –
 Texas, United States –
 Ho Chi Minh City, Vietnam –
 Washington, United States –
 Brussels, Flemish Region, Wallonia, Belgium –
 Indiana, United States –
 Kentucky, United States –
 Occitanie, France –
 São Paulo, Brazil –

Transport

Rail

JR Central
Tokaido Shinkansen
Tokaido Line
Chūō Main Line
Kansai Line
Taketoyo Line
Iida Line
Meitetsu
Nagoya Line
Inuyama Line
Komaki Line
Centrair Line
Tokoname Line
Seto Line
Toyokawa Line
Gamagori Line
Toyota Line
Chita Line
Mikawa Line
Bisai Line
Chikko Line
Tsushima Line
Kintetsu
Nagoya Line
Aonami Line
Nagoya Municipal Subway
Higashiyama Line
Meijo Line
Tsurumai Line (connecting to Meitetsu Toyota and Inuyama Line)
Sakura-dori Line
Meiko Line
Kamiiida Line (connecting to Meitetsu Komaki Line)
Toyohashi Railroad
Aichi Loop Line

People movers and tramways
Nagoya Guideway Bus
Linimo
Toyohashi Railroad

Road
Expressways and toll roads

Chuo Expressway
Higashi-Meihan Expressway (East Meihan Expressway)
Isewangan Expressway (Ise Bayside Expressway)
Meishin Expressway
Mei-Nikan Expressway
Nagoya Expressway
Shin-Meishin Expressway
Shin-Tōmei Expressway
Tokai-Hokuriku Expressway
Tomei Expressway
Chita Peninsula Road
South Chita Road
Chubu International Airport Connecting Road
Chita across Road
Nagoya Seto Road

National highways

Route 1
Route 19 (Nagoya-Kasugai-Tajimi-Nagiso-Matsumoto-Nagano)
Route 22 (Nagoya-Ichinomiya-Gifu)
Route 23 (Ise-Matsuzaka-Suzuka-Yokkaichi-Nagoya-Toyoake-Chiryu-Gamagori-Toyohashi)
Route 41 (Nagoya-Komaki-Inuyama-Gero-Takayama-Toyama)
Route 42
Route 151
Route 153
Route 154
Route 155 (Tokoname-Chita-Kariya-Toyota-Seto-Kasugai-Komaki-Ichinomiya-Tsushima-Yatomi)
Route 247
Route 248
Route 257 (Hamamatsu-Shinshiro-Toyota-Ena-Nakatsugawa-Gero-Takayama)
Route 259
Route 301
Route 302
Route 362
Route 363
Route 366
Route 419
Route 420
Route 473 (Gamagori-Okazaki-Toyota-Shitara-Hamamatsu)
Route 474
Route 475

Airports
Chubu Centrair International Airport
Nagoya Airfield

Ports
Nagoya Port – International Container hub and ferry route to Sendai and Tomakomai, Hokkaido
Mikawa Port – mainly automobile and car parts export and part of inport base
Kinuura Port – Handa and Hekinan

Education

Universities
National universities
Aichi University of Education
Graduate University for Advanced Studies - Okazaki Campus (National Institute for Basic Biology, Japan, National Institute for Physiological Sciences, Japan)
Nagoya Institute of Technology
Nagoya University
Toyohashi University of Technology

Public universities
Aichi Prefectural University
Aichi Prefectural University of the Arts
Nagoya City University

Private universities

Aichi Bunkyo University
Aichi Gakuin University
Aichi Gakusen University
Aichi Institute of Technology
Aichi Medical University
Aichi Mizuho College
Aichi Sangyo University
Aichi Shukutoku University
Aichi Toho University
Aichi University
Aichi University of Technology
Chubu University
Chukyo University
Daido University
Doho University
Fujita Health University
Globis University Graduate School of Management – Nagoya Campus
Japanese Red Cross Toyota College of Nursing
Kinjo Gakuin University
Meijo University
Nagoya Bunri University
Nagoya College of Music
Nagoya Gakuin University
Nagoya Keizai University
Nagoya Sangyo University
Nagoya University of Arts
Nagoya University of Arts and Sciences
Nagoya University of Commerce & Business
Nagoya University of Foreign Studies
Nagoya Women's University
Nagoya Zokei University
Nanzan University
Nihon Fukushi University
Ohkagakuen University
Okazaki Women's Junior College
Seijoh University
Seisa University – Nagoya Schooling Campus
Shigakkan University
Shubun University
Sugiyama Jogakuen University
Tokai Gakuen University
Tokyo University of Social Welfare – Nagoya Campus
Toyohashi Sozo College
Toyota Technological Institute
University of Human Environments

Senior high schools

Sports

The sports teams listed below are based in Aichi.

Baseball
Central League
Chunichi Dragons (Nagoya)

Soccer
J.League
Nagoya Grampus (Nagoya and Toyota)
JFL
FC Maruyasu Okazaki (Okazaki)
Tokai Regional League
FC Kariya (Kariya)
L.League
NGU Loveledge Nagoya (Nagoya)

Basketball
B.League
SAN-EN NeoPhoenix (Toyohashi and Hamamatsu)
SeaHorses Mikawa (Kariya)
Nagoya Diamond Dolphins (Nagoya)
Toyotsu Fighting Eagles Nagoya (Nagoya)
Aisin AW Areions Anjo (Anjō)

Volleyball
V.League
Toyoda Gosei Trefuerza (Inazawa)
JTEKT Stings (Kariya)
Denso Airybees (Nishio)
Toyota Auto Body Queenseis (Kariya)

Rugby
Japan Rugby League One
Toyota Verblitz (Toyota)
Shuttles Aichi (Kariya)

Futsal
F.League
Nagoya Oceans (Nagoya)

Football
X-League
Nagoya Cyclones (Nagoya)
Kirix Toyota Bull Fighters (Toyota)
Aichi Golden Wings (Nagoya and Toyota)
AFL
Nagoya Redbacks Australian Football Club (AFL Japan) (Nagoya)

Tourism

Notable sites in Aichi include the Meiji Mura open-air architectural museum in Inuyama, which preserves historic buildings from Japan's Meiji and Taishō periods, including the reconstructed lobby of Frank Lloyd Wright's old Imperial Hotel (which originally stood in Tokyo from 1923 to 1967).

Other popular sites in Aichi include the tour of Toyota car factory in the city by the same name, the monkey park in Inuyama, and the castles in Nagoya, Okazaki, Toyohashi, and Inuyama.

Aichi Prefecture has many wonderful beaches. For example, Himakajima Beach, Shinojima Beach, Akabane Beach and Utsumi Beach.

Notable people from Aichi

 Manabu Kubota (born 1981), football player who played for Yokohama FC and New Wave Kitakyushu.
 F Chopper Koga  (), bass player and leader of the rock band Gacharic Spin
 Yūki Ishikawa (石川祐希), professional volleyball player, Japan National Team, Power Volley Milano Italy Super Lega
 Takahiro Sakurai (born 1974), Japanese actor, narrator and radio personality
 Syoh Yoshida (born 1984), Japanese artist
 Yuki Yamada (actor) (born 1990), Japanese actor
 Yoshiaki Katayama (born 1993), racing driver
 Tatsuya Kataoka (born 1975), racing driver
 Haruna Ono (musician), lead vocals and rhythm guitarist for the rock band Scandal
 Mami Sasazaki (musician), lead guitar and vocalist for the rock band Scandal
 Suzuki Ichiro, professional baseball player, member of Japan national baseball team and 2x time World Baseball Classic Champion
 Koji Kondo (born 1961), composer and pianist born in Nagoya who works on video game soundtracks for Nintendo
 Kazuchika Okada (born 1987), professional wrestler from Anjō
 Akira Toriyama (born 1955), manga artist and character designer from Nagoya

Festival and events
UNESCO Intangible Cultural Heritage
Owari Tsushima Tenno Matsuri (Aisai, Tsushima)
Inuyama Festival (Inuyama)
Kamezaki Shiohi Festival (Handa)
Chiryu Festival (Chiryū)
Sunari Festival (Ama District Kanie)

Others
Nagoya Festival (Nagoya City)
Tsutsui-chō/Dekimachi Tennō Festival (Nagoya Higashi-ku)
Miya Festival (Gamagōri)
Toyohama Sea bream Festival (Chita District Minamichita Town)
Okkawa Festival (Handa)
Hōnen Matsuri (Komaki)
Omanto festival (Takahama)
Kōnomiya Hadaka Matsuri (Inazawa)
Tezutsu Matsuri (Toyohashi, Toyokawa)
Nagashino festival (Shinshiro)
Mando festival (Kariya)
Isshiki Lantern Festival (Nishio)
Toba Fire Festival (Nishio)
Owari Tsushima Autumn Festival (Tsushima)

References

External links

Aichi Now-Official Site for Tourism Aichi
Aichi, HOME of the Samurai Spirit

Chūbu region
Prefectures of Japan

Aichi Prefecture


Silvan, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde yer alan Diyarbakır'ın ilçelerinden biridir. İlçe nüfusu 87.639 kişidir. Silvan Kalesi, Malabadi köprüsü, Hasuni Mağara Şehri, Selahaddin-i Eyyubi Cami, Zembilfroş Burcu, Eyyubi Kot Minare, Behlül Bey Cami, eski Keldani Kilisesi (Belediye Camii), müze ve tarihi konaklar ile Boşat Kalesi bu ilçede bulunmaktadır.

Coğrafya

Arazi yapısı
Silvan ilçesi batısında Diyarbakır merkez ilçe ve Hazro; kuzeyinde Lice ve Kulp ilçeleri; doğusunda Batman ili, güneyinde Bismil ilçesi ile komşudur. Diyarbakır'a 82 km uzaklıktadır. Düz bir arazi yapısına sahip gibi görünse de dağlık alanları da mevcuttur. Keskin kayalıklara sahiptir. Yüzölçümü 1.373 km'dir. Arazi genellikle engebelidir. 1500 metreyi bulan Albat Dağları Silvan'ın ardı sıra uzanır ve ova boyunca ilçeyi doğudan batıya keser. Meyyafarikîn, Meyafarakini, Marturupolis, Justinianopolis, Farikin, Farkin, Farqin, Silivan, Silivê ve Silvan ilçenin eski isimleridir.

İklim
Silvan'da karasal iklim egemendir. Yazları çok sıcak geçer. Ama, kış soğukları Doğu Anadolu Bölgesi'nde olduğu kadar şiddetli değildir. Bugüne değin ölçülen en yüksek sıcaklık 46,2° ile 21 Temmuz 1937'de, en düşük sıcaklık ise -24,2° ile 11 Ocak 1933'te yaşanmıştır. 496 milimetre olan yıllık ortalama yağış tutarının ancak yaklaşık %2'si yaz aylarında düşer. Yıllık yağış tutarı Silvan'da 729 mm dir. Silvan'daki barajdan dolayı nem biraz da olsa artış göstermektedir. Ortalama nem, en çok Aralık ve Ocak aylarında ölçülür. Bu aylarda nem miktarı %77'ye çıkar. Temmuz-Ağustos aylarında ise nisbi nem değerleri %20'ye düşmektedir.

Bitki örtüsü
Doğal bitki örtüsünü genellikle otsu bitkilerin ağır bastığı bozkır bitkileri oluşturur. Bunlar ilkbaharda kısa süre içinde yeşerip çiçeklenir, fakat yağışların kesilmesiyle birlikte, yaz başında kururlar. Orman bakımından çok yoksul olan dağlarında yer yer meşe topluluklarına rastlanır ve ormanların oranı, ilçenin toplam yüzeyinin onda birini bile bulmaz.

Hidrografyası

İlçe sınırlarında 'Ambar' çayı bulunmaktadır. Malabadi Köprüsü, Silvan ilçe sınırlarında olup Silvan'ın tarih envanterine kayıtlıdır. Silvan merkezde bulunan Farkin Suyu, Kaniya Navin gibi doğal kaynak suları da ilçenin su ihtiyacını karşılamaktadır .

Tarihçe
Büyük Dikran tarafından kurulan, Ermenistan Krallığın MÖ 70. yüzyılda başkenti Tigranakert olarak olduğu savunulursa da bu bilgi spekülatif niteliktedir.

Kasabanın kadim adı olan Miyafarkīn veya Meyyâfârikīn (ميّافارقين), Süryanice "sınır suyu" veya "ayrım suyu" anlamındadır. İslâm kaynaklarında adı Mâfârkīn, Mefârkīn ve Fârkīn şeklinde de geçen şehir, Ortaçağ Süryanice'sinde Mīpherkét, Mufargin, Ermenicede Nprkert, Grekçe'de Martyropolis (şehidler şehri) adlarıyla tanınır. Yâkūt el-Hamavî'ye göre (Mu'cemü'l-büldân, V, 274) eski adı Merdûr-Sâlâ'dır (şehidler şehri).

Silvan adı eskiden Miyafarkin'de hüküm süren Süleymanî (Silivânî) Kürt beyleri sülalesinin adından gelir. Süleyman adının Kürtçe telaffuzundan ibarettir. Esasen kasabanın değil, merkezi burada olan beyliğin ve idari birimin adıdır. Bitlisli Şeref Han'ın Şerefname'sinin İkinci Safha, Dokuzuncu Bab'ında 16. yüzyılda Miyafarkin beyi olan Behlül, Emîrxan ve Ömer beylerin soyu, son Emevi Halifesi II. Mervan çağında oluşan Süleymanî aşiretler birliğine dayandırılır.

Silvan 10 ve 11. Yüzyıllarda Mervânîler'in başkenti olmuştur. Mervânîler 978 yılında Silvan da Bad bin Dostık tarafından kuruldu. Silvan'ı başkent olarak kullanan Mervanilerin kuruluşundan yıkılmasına kadar 6 hükûmdar hükûm sürdü. Mervanilerin son hükümdarı ise Cizre'de hayatını kaybeden Nasirudewle Mensur'du. Mervânîler'in son hükümdarı Nasırüddevle Mansur'un kabri 2020 yılında Diyarbakır'ın Sur ilçesi İçkale mevkiinde bulunmuştur. Diyarbakır Silvan ve Muş yöresinde varlığını sürdürmekte olan Badıkan Aşireti'nin kökleri Mervânîler'in kurucusu olan (Bad)'a dayanmaktadır. Silvan'da bulunan Malabadi Köprüsü adını (Bad)'dan almaktadır. Malabadi Kürtçe'de  "Bad'ın evi" anlamına gelmektedir.

Ekonomi

Sanayi
Silvan'da bir adet orta ölçekli sanayi sitesi vardır. Burada yoğun olarak hurdacılık faaliyetleri sürdürülmektedir.

Ekonomik coğrafya özellikleri
Sosyo-ekonomik birçok nedenden dolayı tarımla iştigal eden Silvan nüfusu %65'lerden aşağıya hızla düşmektedir. İlçede tarıma uygun arazilerin %85'i ekilmektedir. Bu da toplam arazimizin % 45'ne tekabül eder. Silvan'ın ormanlık alan ortalaması %23'tür ve Ülke ortalaması olan %26'ya yakındır. Bu ormanların büyük bölümü planlara göre bozuk baltalık ormanlardır. Buna rağmen ormana dayalı sanayisi yoktur.

Tarımsal faaliyetleri
Yer şekilleri engebeli olduğundan tarımda makine kullanımı fazla gelişmemiştir. Çok verimli toprakları olmasına rağmen sulanılabilen toprak oranı çok azdır. Tarımsal ürünlerimiz tütün, buğday, nohut, pamuk yetiştirilir. Son yıllarda mısır üretimi çok yüksek bir hızla artmaktadır.

Yağlı tohumlu bitkilerden soya ayçiçeği ve mısır İlimiz koşullarında yetiştirilebilirliği olmakla beraber son derece sınırlı üretim yapılmaktadır. Ayçiçeği ekim alanı 11.000 dekar soya ise yaklaşık 1.000 dekar civarındadır.

Hayvancılık faaliyetleri
Hayvancılık faaliyetleri tarıma dayalıdır. İlçede küçükbaş ve büyükbaş hayvancılık görülür. Hayvancılık çok yoğun bir şekilde yapılmasa da küçük baş hayvancılık şu an için köylerde devamlılığını sürdürmektedir. Genelde kırsal kesimlerde ve şehir merkezinin uç noktalarında görülür.

Nüfus
Diyarbakır'ın en çok nüfus barındıran ilçelerindendir. Silvan eskiden Diyarbakır'ın kırsal nüfusu şehirli nüfustan fazla olan tek ilçesiydi fakat artık kent nüfusu kırsal nüfusu geçmiştir. Zaten Büyükşehirler yasasıyla Diyarbakır'da artık resmen köy diye bir yer kalmamış ve her yer mahalle olmuştur. Bu uygulamanın doğruluğu tartışmalı bir husustur. İlçede köyler yol boyunda ve ilçenin orta kesiminde toplanmıştır. 100 km²'ye ortalama 5 köy düşer. İlçede nüfus yoğunluğu 70 kişi/km'dir. Ortalama mahalle nüfusu 712'dir. Silvan'ın nüfusu son sayımda 87.639 kişi gösteriyor.

Silvan sosyo yapı bakımından Kurmançlardan oluşmaktadır.

Kültür

Kültürel faaliyetler
Her yıl Hicri takvimde 1 Mayıs'a denk gelen gün(Miladi takvim: 14 Mayıs), baharın gelişi anlamına gelen Seregulan kutlanır. Burada tüm halk piknik yapar konserler olur. Bir de Silvan'daki bir aşirete özgü olmasına rağmen daha sonra tüm Silvanlıların coşkuyla kutladığı geleneksel Murat şenlikleri Kumgölü'nde kutlanır.

Meskenleri
Evler genelde siyah taş denilen çok sağlam kesme taşlardan veya modern yapı malzemelerinden yapılmıştır. Damları da betonarmeden yapılmış olup taş dokusuyla uyum göstermiştir. Bazı evlerde ise alt katta yazın serin olan oturma salonları hala revaçtadır. Yeni yapılan binalar artık taş olmaktan çıkmış yeni modern araçlarla yapılıyor. Dağ köylerindeki muazzam taş işçiliği birbiriyle adeta yarışırcasına ermeni ustalarının ellerinden çıkan birer sanat eseri gibi bugun bile tüm ihtişamıyla zamana meydan okurcasına dimdik ayakta duruyor. Pencereler genelde geniş olup süslemeler barındırıyor. Ova köylerinde haberleşme amaçlı kullanılmak üzere insan gücü ile toprak taşınarak oluşturulan yüksek tepeler tüm havzayı birbirine bağlayarak iletişim sağlayan doğal bir ağ oluşturmuştur.

Malabadi Köprüsü

Malabadi Köprüsü Silvan-Bitlis karayolu üzerinde, Silvan'a 18 km. mesafededir. Mervani Kürt beyliğinin kurucusu Bad (Ebû Şücâ Abdullah Hüseyin) tarafından 997 yılından önce yaptırılan köprü, Artuklular döneminde 1147 yılında Timurtaş bin İlgazi bin Artuk tarafından onarılmıştır. Malabadi adı Kürtçe "Bad Hanedanı" anlamına gelir.

Köprünün eni 7 metre, uzunluğu 150 metredir. Yüksekliği, su seviyesinden kilit taşına değin 19 metredir. Renkli taşlarla inşa edilmiş, onarımlarla günümüze kadar ulaşmıştır.

Kemerin her iki yanında köprü nöbetçileri için iki oda bulunmaktadır.

Her biri başka uzunluklarda ve kırık hatlar halinde üç bölümden oluşan köprü, doğu ve batıda hafif eğimlerle yollara bağlanmıştır. Orta bölüm kayalıklar üzerine oturtulmuş bir kitle halindedir. Burada sivri şekilde ve 38.60 m açıklıkta çok büyük bir kemer ile sepet kulpu şeklinde, 3 m açıklıkta küçük bir kemer vardır. Üçüncü bölüm fark edilir derecede birinci kısma paralel bir durum arz eder.

Burada sivri kemerli iki açıklık ve ayrıca yola bağlanan yer yakınında da bir açılık görülür. Böylece köprü, biri çok büyük olmak üzere beş gözlüdür. Köprünün boyu 150 m, eni 7 m, yüksekliği ise alçak su seviyesinden kilit taşına kadar 19 m'dir. köprü renkli taşlarla inşa olunmuştur. Büyük kemerin iki tarafında 4.5-5.3 m ölçüde, iki hafif kemerli odacıklar, büyük kemerin üstü ortasında, gelip geçişin kontrol edildiği 5 m genişlikte kâgir bir kapı ve bunun iki tarafında da ayrıca iki kapı vardır. Bunlardan Batman tarafındaki kalmış, diğeri yıkılmıştır. Bunların sol taraflarından birer merdivenle odacıklara inilir. Bu odalar yüksek tavanlı ve tuğla örtülüdür. Pencereleri geniş ve büyüktür.

Evliya Çelebi köprüyü şu şekilde tanıtmaktadır: "Köprünün iki tarafında kale kapıları gibi demir kapıları vardır. Bu kapıların içinde, sağ ve solda köprünün temeli beraberliğinde, kemerin altında hanlar vardır ki gelip geçen, sağdan ve soldan geldikleri vakit misafir olurlar. Köprünün kemeri altında birçok odalar vardır. Demir pencereler şahneşinlerine misafirler oturup, kemerin karşı tarafındaki adamlarla kimi sohbet eder, kimi ağ ve oltalarla balık avlarlar. Bu köprünün sağ ve solunda da nice pencereli odalar vardır. Köprünün sağ ve solundaki bütün korkuluklar Nehcivan çeliğindendir. Ama demirci ustası da var kudretini sarf ederek bir türlü sanatlı kafesli korkuluklar yapmış ve doğrusu elinin ustalığını göstermiştir. Doğrusu, üstad mühendis var kuvvetini sarfederek bu köprüde öyle sanatlar göstermiştir ki, bu işçiliği geçmiş mimarlardan hiç birisi göstermemiştir.

Albert Gabriel de köprü içine şöyle demektedir: "Modern statik hesabının olmadığı devirde bu açıklıkta o zaman için böyle bir eser hayranlık ve takdiri muciptir. Ayasofya'nın kubbesi köprünün altına rahatlıkla girer. Balkanlarda, Türkiye'de, Orta Doğu'da bu açıklıkta, bu yaşta köprü yoktur."

Hasuni Mağaraları

Diyarbakır Silvan ilçesinin 7 km. doğusunda bulunan Hasuni Mağaraları Malabadi Köprüsü ile Hasankeyf yakınındadır. Anadolu'nun en eski mağara yerleşim yerlerinden biri olan Hasuni Mağaraları Prof. Dr. İ.Kılıç Kökten tarafından araştırılmıştır. Aynı zamanda Prof.Dr.Kılıç Kökten Diyarbakır çevresinde 1.161'i yapay, 2.418'i doğal olmak üzere toplam 3.579 mağara ve kaya sığınağını tespit etmiştir.

Hasuni Mağaraları Mezolitik dönemde ilk defa yerleşime sahne olmuş, daha sonra Hıristiyanlığın ilk yıllarında ve Ortaçağda da yerleşim özelliğini sürdürmüştür. Bu mağaraların aralarındaki kayalar düzleştirilerek yollar ve merdivenler yapılmıştır. Ayrıca sarnıçlar, su havuzları, kaya kiliseleri ile atölye gibi yapılarla da burada yaşayanların sosyal yaşamları kolaylaştırılmıştır.

Hasuni Mağaraları Kültür ve Tabiat Varlıkları Kurulunca koruma altına alınmıştır.

Temtemburg Mağaraları
Tem-temburg ilçemize sırt olmuş Albat dağlarını, yaran boşat yolunun sağında ve solunda bulunan üç mağara niteliğinde ve her mağara birer odadan oluşmaktadır. Harbat dağına oyularak oluşturulan mağaraların hangi tarihte yapıldığı ve adının nereden geldiği bilinmemektedir. Mağaralardan büyük olanının içinde yatak niteliğinde iki yükselti vardır. Mağaraların yolları dağa işlenmiş merdivenlerden ibarettir.

Boşat Kalesi

Boşat kalesi Silvan'ın kuzeyinde bulunmaktadır. Birçok tarihi eserlere sahip bir bölgedir. Fars hüedilmiştir. Eski dönemlerde Zindan olarak kullanılmıştır. Az sayıda insanla bile savunulabilir ama fetih edilmesi hükümdarlığı döneminde Boşat kalesinde ilk hükümdarı 1. Ardişir dönemine ait bir figür bulunmaktadır. Ayrıca boşat kalesinin en büyük özelliği dünyada bir eşi ve benzerinin bulunmamasıdır. Tek parça kaya üzerinde inşa zor bir yapıdır.

Kırık Minare

Silvan şehrinin 400-500 metre güneydoğusunda bulunan bu minare Eyyubilerden kalmadır. Üç kardeş tarafından yaptırılan bu minare 5 katlıdır. Eskiden rasathane olarak da kullanılmıştır. Ayrıca eskiden kilise çanının bulunduğu yermiş. Kırık Minare denilmesinin nedeni, söylentilere göre beş kattan daha fazla olduğu ve yıkıldığıdır. Fakat şu anki son katının restorasyon yapılmasından dolayı kırık olduğu anlaşılmamaktadır.

Aslanlı Burç

Kare planlı burcun ön yüzündeki kitabenin üzerinde; bir gül bezeğinin iki kenarında karşılıklı duran aslan kabartmaları yer almaktadır. Kitabeyi Eyyubi sultanlarından Melik Evhad Eyyub tarafından yaptırılmıştır.

Eğitim durumu

İlçede 5 lise ve 13 ilköğretim okulu vardı son yıllarda kurulan Anadolu ve Anadolu öğretmen lisesi ile lise sayısı 7'ye çıktı. İlçe'de 3 tane anaokulu, 3 tane de dershane bulunmaktadır . Ayrıca bir de özel kolej bulunmaktadır. ÖSS de başarı oranı %5,5 tir. Okul Öncesi Eğitimde Okullaşma Oranı %18, İlköğretimde Okullaşma Oranı %96, Ortaöğretimde Okullaşma Oranı %50, Mesleki ve Teknik Liseler Okullaşma Oranı %4 dür. Okur Yazar Oranı %79,57 (Türkiye %87,3) (erkek %87, Türkiye %94), (Kadın %77, Türkiye %81)'dir. Ortalama Sınıf Mevcudu İlköğretimde 51 (Türkiye 38), ortaöğretimde 47 (Türkiye 32)'dir.

Yerel yönetim

31 Mart 2019'da gerçekleşen yerel seçimlerde HDP adayı Naşide Torak belediye başkanı olarak seçilmiştir. Toprak, Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen soruşturma kapsamında "Silahlı terör örgütüne üye olmak" suçlamasıyla 23 Mart 2020 tarihinde gözaltına alınmış ve İçişleri Bakanlığı'nca da görevden uzaklaştırılmış olup yerine aynı zamanda Silvan kaymakamı olan Mehmet Uslu Belediye Başkan Vekili olarak atanmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Silvan Belediyesi resmî sitesi
 Silvan Kaymakamlığı Resmi Sitesi

Silvan


Hint inciri (Opuntia ficus-indica), kaktüsgiller (Cactaceae) familyasında sınıflanan Opuntia cinsinin tipik türüdür. Türkçede bu kaktüs türü için frenk inciri, frenk yemişi, dikenli incir ya da halk ağzında kaynanadili adları da kullanılır.

5–10 cm uzunluğunda, kırmızı, sarı, turuncu renklerde kabuğu olan etli bir meyvedir.

Üzerinde çok sayıda diken bulunur. İçinde tohumları bulunur. Tatlı ve suludur. Yenilebilir. Ancak, yerken kabuk kısmı soyulup çıkarılır. Akdeniz'de doğal olarak yetişir. Türkiye'de Batı ve Güney Anadolu'da bulunur.

Kaynakça

Kaktüsgiller
Şifalı bitkiler
Mezoamerika'da doğa tarihi
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Hint inciri


Pelias (greacă: Πελίας, ) a fost regele cetății Iolcus (Iolcos) în mitologia greacă.

Pelias a fost fiul prințesei Tyro cu zeul Poseidon. Soția sa a fost ori Anaxibia, fiica lui Bias, ori Phylomache, fiica lui Amphion. Copiii lui Pelias sunt Acastus, Pisidice, Alcestis, Pelopia, Hippothoe, Amphinome, Evadne, Asteropeia și Antinoe.

Regele Pelias este cel care îl trimite pe Iason în Colchida după Lâna de Aur în speranța că va muri în misiunea sa și nu-i va lua coroana conform unei profeții.

Referințe și note

Mitologia greacă

Pelias


An Eremopyrum distans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Karl Heinrich Koch, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Sergej Arsenjevitj Nevskij. An Eremopyrum distans in nahilalakip ha genus nga Eremopyrum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eremopyrum

Eremopyrum distans


Silverdale es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Newcastle-under-Lyme, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Silverdale tiene una superficie de 3,66 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Silverdale tenía 4921 habitantes (48,93% varones, 51,07% mujeres) y una densidad de población de 1344,54 hab/km². El 19,22% eran menores de 16 años, el 72,49% tenían entre 16 y 74, y el 8,29% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,91 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 27,92% estaban solteros, el 51,27% casados, y el 20,81% divorciados o viudos.

Según su grupo étnico, el 98,39% de los habitantes eran blancos, el 0,71% mestizos, el 0,43% asiáticos, el 0,2% negros, el 0,1% chinos, y el 0,16% de cualquier otro. La mayor parte (97,32%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,83% de la población, mientras que el 1,85% había nacido en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 81,54%, el budismo por el 0,1%, el hinduismo por el 0,06%, el judaísmo por el 0,06%, el islam por el 0,61%, el sijismo por el 0,08%, y cualquier otra religión por el 0,24%. El 11,05% no eran religiosos y el 6,26% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 2157 hogares con residentes y 95 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Silverdale (Staffordshire)


Wilhelmsburg er en by og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Torgelow-Ferdinandshof i den sydøstlige del af Landkreis Vorpommern-Greifswald. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern.

Geografi
Wilhelmsburg er beliggende ved østenden af Friedländer Große Wiese i et fladt område. Mod syd ligger store skovområder, der udgør en del af området Ueckermünder Heide.

I kommunen ligger ud over Wilhelmsburg:

Trafik
I nabokommunen mod nord Ferdinandshof, er der tilkørsel til Bundesstraße B 109 Berlin–Greifswald og stoppested for regionaltog på jernbanen Berlin–Stralsund.

Eksterne kilder og henvisninger

 Kommunens side på amtets websted
 Befolkningsstatistik mm

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Torgelow-Ferdinandshof
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Wilhelmsburg (Vorpommern)


Yannick Stiven Fortes Pimenta (Mindelo, 17 de janeiro de 1995) é um ator, encenador e dramaturgo cabo-verdiano.

Licenciou-se em Marketing pelo ISCEE. Em 2019, desloca-se para Lisboa e frequenta por um ano o Curso de Formação de Atores da In Impetus e em 2021 conclui o Mestrado em Artes Cénicas da Universidade Nova de Lisboa como bolseiro do Pró-Cultura.

Fundou em 2014 a Companhia de Teatro 50 Pessoa, onde encenou vários espetáculos, tendo representado Cabo Verde no Festival de Rabecas do Piauí e na V Mostra de Teatro dos Países de Língua Portuguesa em Macau.

Venceu em 2022 o Concurso Nacional de Dramaturgia, promovido pelo Centro Cultural Português em Cabo Verde, que culminou no lançamento do livro Inquieta Revolução.

Foi co-fundador da Alaim e é desde 2017 membro da direção do Festival Mindelact.

Formação académica

Mestrado em Artes Cénicas - Universidade Nova de Lisboa – 2022
Licenciatura em Marketing - ISCEE - 2017

Naturais do Mindelo (Cabo Verde)
Atores de Cabo Verde

Yannick Fortes


مذيع ومترجم مصري ولد عام 1923 وتخرج من كلية الآداب ب جامعة القاهرة قسم اللغة الإنجليزية في الأربعينيات ، كان من أوائل المصريين الذين عملوا بالبرنامج الأوربي بالإذاعة المصرية ، وكان يعمل أيضا في رئاسة الجمهورية ب جمهورية مصر العربية حيث كان يقوم بالترجمة الفورية في عهد الرئيس محمد نجيب والرئيس جمال عبد الناصر والرئيس السادات والرئيس مبارك حتى أطلق عليه مترجم الملوك والرؤساء . ظل أكثر من 25 عاما يقدم برنامج إخباري باللغة الإنجليزية في التليفزيون المصري وذلك كل يوم اثنين . توفي عام 2007 م .

إعلاميون مصريون
مترجمون مصريون
مواليد 1923
وفيات 2007

سليم رزق الله


Jit-Kasem Sibunruang (thai : สีบุญเรือง), née à Bangkok en 1915 et décédée en décembre 2011, est une écrivaine thaïlandaise et professeure de français.

C'est la première thaïlandaise, en 1954, à obtenir un doctorat en lettres à l'université de Paris.

Elle est connue pour ses traductions, ou plus exactement ses adaptations, de contes et légendes de Thaïlande qu'elle a patiemment collectés puis publiés en langue siamoise, française et anglaise.

Sa version de la légende épique de Khun Chang, Khun Phèn (ou Khun Chang, Khun Phaen ; thaï : ขุนช้างขุนแผน) en français est la plus aboutie, la plus étudiée et la plus célèbre.

Biographie
En 1915, Jit-Kasem naît à Bangkok.

En 1941, à l'âge de 26 ans, elle commence sa carrière d'enseignante de littérature et civilisation française à l'université  Chulalongkorn de Bangkok.

De 1951 à 1954, elle vit à Paris, donne des cours sur la littérature thaïe à la Sorbonne et prépare une thèse sur les "Coutumes de la vie siamoise d'après le poème populaire de Khun Chang, Khun Phèn". Elle reçoit, une première, le titre de "Dr es lettres" mention très honorable de l'université de Paris.

De 1959 à 1967, elle est embauchée comme fonctionnaire à l'Unesco et réside de nouveau à Paris.

À partir des années 1970, elle est de retour à Bangkok. Elle est alors de nouveau maître de conférence à l'université Chulalongkorn et elle enseigne aussi le français aux enfants de la famille royale de Thaïlande.

Elle meurt en décembre 2011.

Œuvres traduites en français
Jit-Kasem Sibunruang a publié plus de 18  livres de contes et légendes, nouvelles et histoire de la littérature thaïe en français, anglais et thaï (en 1971).

On peut citer :

 Chapitre "Littérature siamoise" dans Histoire des littératures, Paris, Gallimard, 1955 (Encyclopédie de la Pléiade)
 "Khun Chang, Khun Phèn" La femme, le héros et le vilain. Poème populaire thaï, Presses Universitaires de France, Paris, 1960,
 Contes et légendes de Thaïlande, Bangkok, Institut des études asiatiques, faculté des Sciences Politiques, université Chulalongkorn, Praepittaya, 1975, 231 p. Ce recueil contient les contes suivants : L'Alchimie (นวลใบตองเป็นทองคํา /Nuan Bai Tong Pen Thongkham) ; Les Quatre Énigmes ; Le Corbeau, le coucou et le hibou (กรรมเก่า ของกา / Kam Kao Khong Ka) ; Les Malheurs de Chuan ; Asni et Kokila ; Le fidèle Krachâp (เจ้าหญิงนกกระจาบ / พระสรรพสิทธิ์ / Chao Ying Nok Krachap /Phra Sapphasit) ; La Princesse qui refuse de parler aux hommes (เจ้าหญิงนกกระจาบ / พระสรรพสิทธิ์ /[Chao Ying Nok Krachap /Phra Sapphasit) ; Le Tigre et le Veau (เสือโค / หลวิชัย คาวี  /Suea Kho/ Honwichai-Khawi) ; Les Yeux des douze reines (นางสิบสอง / Nang Sipsong) ; Fleur d'or (นางพิกุลทอง / Nang Phikun) Kinnarie ou la femme-oiseau (พระสุธน-มโนห์รา ("ปัญญาสชาดก" ou "สุธนชาดก) / Phra Suthon-Manora (Pannyat Chadok ou Suthon Chadok) ; Le Morceau de teck (ไชยเชษฐ์ / Chaiyachet) ; Le Doigt en diamant (รามเกียรติ์ ตอน นารายณ์ปราบนนทก / Ramakian Ton Narai Prap Nonthok) ; Le Gobie d'or (ปลาบู่ทอง / Pla Bu Thong) ; Le Prince de la conque d'or (สังข์ทอง / Sang Thong)
 Wessandorn, le prince charitable, Praeppittaya, 1976, 71 p.
 Florilège de la littérature thaïlandaise, 1988, publication réalisée avec le concours du ministère français des Affaires culturelles, constituée en particulier de 6 extraits tirés du "Khun Chang, Khun Phèn" (1960) de Mme J. Kasem Sibunruangen, en thaïlandais puis traduit en français : Demande en mariage (สู่ขอ / Su Kho] ; Maladie (ป่วย / Puai) ; Cérémonie du tham khwan duan (ทําขวัญเดือน / Tham Khwan Duean) ; La mort (พิธีศพ  / Phithi Sop) ; Ordination (บวช / Buat) ; Le mariage (แต่งงาน / Taeng Ngan) ; Konjuk (โกนจุก / Kon Chuk)

Distinctions
Elle est nommée par le ministère de l'Éducation nationale français Officier de l'Ordre des palmes académiques en 1968 puis Commandeur en 1974. (sources : 4ème de couverture de "Contes et légendes de Thaïlande" et "Thai Folk-Tales")

Notes et références
Le linguiste Maurice Coyaud propose, dans son ouvrage Poésie Thaïe publié par Pour l'Analyse du Folklore en 1997 (P.A.F. pages 87-136), lui aussi sa propre traduction des mêmes extraits du Khun Chang Khun Phèn, à peu de chose près, que ceux choisis par Madame J. Kasem Sibunruang dans Florilège de la littérature thaïlandaise.

Femme de lettres thaïlandaise
Traducteur thaïlandais
Naissance à Bangkok
Naissance en 1915
Décès en décembre 2011
Décès à 95 ans

Jit-Kasem Sibunruang


Mişneh Torah (), Haham İbn Meymun tarafından yazılan bir Yahudi hukuku kanunudur. Mişneh Torah, İbn Meymun Mısır'da yaşarken 1170–1180 arasında yazıldı ve İbn Meymun'un başyapıtı olarak kabul edildi.

Yahudi metinleri
Musa ibn Meymun

Mişneh Torah


John Wick: Chapter 2 (John Wick: Capitolul 2) este un film thriller neo-noir din 2017 regizat de Chad Stahelsky și scris de Derek Kolstad. Este continuarea filmului John Wick din 2014, în care asasinul John Wick încearcă să scape după ce pe viața lui este pus un preț exorbitant. În film apar Keanu Reeves, Common, Laurence Fishburne, Riccardo Scamarcio, Ruby Rose, John Leguizamo, Ian McShane și alții. John Wick 2 marchează prima colaborare dintre Reeves si Fishburne de la trilogia The Matrix.

Filmul a avut premiera în Los Angeles la 30 ianuarie 2017 și a fost lansat în cinematografele din Statele Unite la 10 februarie în același an. John Wick 2 a primit recenzii pozitive de la critici și a încasat peste 166 de milioane de dolari la nivel mondial.

Referințe și note

Filme din 2017
Filme thriller din anii 2010
Filme americane

John Wick: Chapter 2


Ekvador (İspanyolca: Ecuador), ya da resmî adıyla Ekvador Cumhuriyeti (İspanyolca: República del Ecuador), Güney Amerika'da temsilî demokrasi ile yönetilen bir cumhuriyettir. Kuzeyde Kolombiya, doğu ve güneyde Peru ile komşudur ve batısında Büyük Okyanus vardır. Anakaradan 965 kilometre batıda, Büyük Okyanus'ta bulunan Galapagos Adaları da ülkenin sınırları dâhilindedir. Adını aldığı ekvatorla ülke ikiye bölünmüştür.

Günümüzün Ekvador toprakları, bir zamanlar 15. yüzyılda yavaş yavaş İnka İmparatorluğu'na dahil olan çeşitli Yerli gruplara ev sahipliği yapıyordu. Bölge, 16. yüzyılda İspanyol İmparatorluğu tarafından sömürgeleştirildi ve 1830'da kendi egemen devleti olarak ortaya çıktığı Büyük Kolombiya'nın bir parçası olarak 1820'de bağımsızlığını kazandı.

Ekvador devleti, temsili bir demokratik cumhuriyettir ve ekonomisi büyük ölçüde petrol ve tarım ürünleri gibi emtia ihracatına bağımlı olan gelişmekte olan bir ülkedir. Demokratik bir başkanlık cumhuriyeti olarak yönetilir. Ülke, Birleşmiş Milletler, Amerikan Devletleri Örgütü, Mercosur, PROSUR ve Bağlantısızlar Hareketi'nin kurucu üyesidir.

Etimoloji
Ülkenin adı coğrafi bir terim olan ekvator'dan ve topraklarının tamamı Büyük Kolombiya'nın bir parçasıyken ülkenin çoğunluğunun bağlı bulunduğu Ekvator Departmanı'ndan gelir. Ekvator çizgisi ülkenin sınırlarından geçer.

Tarih
Yaklaşık 3 ayrı bağımsızlık tarihleri vardır.

İspanya hâkimiyetinin ardından Quito on bin kişinin yaşadığı bir şehirdi. 10 Ağustos 1809 yılında Quito'da, Carlos Montúfar, Eugenio Espejo ve Piskopos Cuero y Caicedo liderliği altında İspanya'dan bağımsızlık için halkın talebi olmuştur.

Ekvador, aynı zamanda İspanya'dan ayrılmak için ilk çağrıyı yapan Latin Amerika ülkesidir. 9 Ekim 1820'de Guayaquil, bağımsızlığını kazanan ilk Ekvador şehridir. 24 Mayıs 1822'de Mareşal Antonio José de Sucre komutasındaki Ekvador ordusu, Quito yakınlarındaki Pichincha Savaşı'nda İspanya'yı mağlup ederek bağımsızlığını elde etmiştir.

19. yüzyılda Ekvador'da yöneticilerin çabuk değişmesinden kaynaklanan bir dengesizlik vardır. 1941 yılında ise Peru ile aralarında yaşanan tansiyon savaşa dönüşmüştür. Peru, kendi toprakları olarak beyan ettiği yerlerde, Ekvador'un askeri varlığının bulunduğunu, bunun da işgal olduğunu ileri sürmektedir. Ekvador ise tam tersini iddia etmektedir. 1941 Temmuz'unda iki ordu da harekete geçti. Peru, 11.681 asker ile savaşa girerken, karşılarında kötü eğitilmiş ve yeterince takviye yapılamamış 5.300 askerli Ekvador ordusyla karşılaştılar. 5 Temmuz 1941'de Peru güçleri Zarumilla ırmağını yerleşti. 23 Temmuz 1941'de ırmağı aşıp Ell Oro'nun içlerine doğru ilerlemeye başladı. Ekvador, böylece savaştan çekilmek zorunda kaldı.

1960'larda piyasalardaki durgunluk ve toplumsal husursuzluk popülist politikalara ve askeri müdahelelere neden oldu. Bu arada yabancı şirketler Amazon'a yakın yerlerde petrol yatakları keşfetti. 1972'de, petrolü doğudan sahil şeridine taşıyan And Dağları boru hattının inşaatı, Ekvador'u Güney Amerika'nın ikinci büyük petrol ihraç eden ülkesi haline getirdi. 1970'li yıllarda askeri rejim döneminde ülkenin borçlarının kötü idare edilmesi ile başlayan kötü yönetim altındaki birçok yıl, ülkeyi esasen yönetilemez hale getirmiştir. 1990'lı yılların ortalarından itibaren, Ekvador hükûmeti, yasama ve yargıda temsil edilen idare sınıfını yatıştırmayla uğraşan zayıf bir sınıf olarak karakterize edildi.

Yerli halkın etken seçmenler olarak ortaya çıkması, son yıllarda ülkenin demokratik oynaklığına etki etti. Nüfus, hükûmetteki daha önceki hataları telafi etmek için toprak reformu, işsizlikte azalma ve sosyal hizmetleri sağlamakla motive edildi. Bu hareket, yürütmenin bozulmasına neden oldu.

Coğrafya
Ekvador, Galapagos Adaları da dahil olmak üzere toplam 283.561 km² (109.484 sq mi) alana sahiptir. Bunun 276.841 km²'si (106.889 sq mi) kara ve 6.720 km²'si (2.595 sq mi) sudur. Galapagos Adaları bazen Okyanusya'nın bir parçası olarak kabul edilir. Bu nedenle Ekvador'u belirli tanımlar altında kıtalararası ülke yapar.

Ekvador, 2°K ve 5°G enlemleri arasında yer alır, batıda Pasifik Okyanusu tarafından sınırlanır ve 2.337 km (1.452 mil) kıyı şeridine sahiptir. Kuzeyde Kolombiya (590 km (367 mil) sınır ile) ve doğu ve güneyde Peru (1.420 km (882 mil) sınır ile) olmak üzere 2.010 km (1.250 mil) kara sınırına sahiptir. Ekvator çizgisi üzerinde yer alan en batıdaki ülkedir.

İklimde, büyük ölçüde rakıma göre belirlenen büyük bir çeşitlilik vardır. Dağlık vadilerde yıl boyunca ılıman iklim, kıyı bölgelerinde nemli subtropikal iklim ve ovalarda yağmur ormanları iklimi vardır. Pasifik kıyı bölgesi, şiddetli yağmur mevsimi ile tropikal bir iklime sahiptir. And dağlarındaki iklim ılıman ve nispeten kurudur ve dağların doğu tarafındaki Amazon havzası, diğer yağmur ormanı bölgelerinin iklimini paylaşır.

Ekvador, üç temel bölgeden, bir de Büyük Okyanus'ta bulunan bir adadan meydana gelmiştir.

 La Costa, ülkenin batısındaki, Büyük Okyanus'u da kapsayan alçakta bulunan kıyı şeridini içerir.
 La Sierra, ülkenin ortasından geçen, kuzeyden güneye uzanan yüksek irtifadaki bölge.
 El Oriente, ülkenin doğusundaki Amazon yağmur ormanlarını kapsar. Ülke yüz ölçümünün yaklaşık yarısını kaplar.
 Región Insular, ülkenin batısındaki Büyük Okyanus'ta bulunan Galapagos Adaları.

Ekvador'un üç temel bölgeden meydana gelmesi ile oluşan coğrafi konumu aynı zamanda iklim farklılığını oluşturur. Bu iklim farklılığı; muz, ananas gibi tropikal meyvelerin yanında kakao ve kahve gibi bitkiler ile pirinç, şeker, tütün, mısır, patates, elma, mandalina gibi değişik iklim tarımsal ürünlerinin yetişmesini de sağlar.

Ülke, 22 eyaletten meydana gelir ve her eyaletin kendi idari merkezi bulunur

Siyaset

Ekvador Devleti, hükûmetin beş şubesinden oluşur: Yürütme Şubesi, Yasama Şubesi, Yargı Şubesi, Seçim Şubesi ve Şeffaflık ve Sosyal Kontrol.

Ekvador, dört yıllık bir dönem için demokratik olarak seçilmiş bir başkan tarafından yönetilmektedir. Ekvador'un şu anki başkanı Guillermo Lasso, gücünü Quito'daki cumhurbaşkanlığı sarayı Palacio de Carondelet'ten kullanıyor. Mevcut anayasa, 2007'de seçilen Ekvador Kurucu Meclisi tarafından yazılmış ve 2008'de referandumla onaylanmıştır. 1936'dan beri, 18-65 yaş arası tüm okuma yazma bilen kişiler için oy kullanmak zorunludur, diğer tüm vatandaşlar için isteğe bağlıdır.

Yürütme organı 23 bakanlığı içermektedir. İl valileri ve meclis üyeleri (belediye başkanları, belediye meclis üyeleri ve mahalle kurulları) doğrudan seçilir. Ekvador Ulusal Meclisi, Temmuz ve Aralık aylarındaki tatiller dışında yıl boyunca toplanır. On üç daimi komite vardır. Ulusal Adalet Divanı üyeleri, Ulusal Yargı Konseyi tarafından dokuz yıllık dönemler için atanır.

Demografi

Ekvador'un nüfusu etnik olarak çeşitlidir ve 2021 tahminlerine göre Ekvador'un nüfusu 17.797.737'dir. En büyük etnik grup (2010 itibarıyla), tipik olarak İspanyol sömürgecilerden gelen, Amerikan ve Avrupa kökenli karışık ırk insanları olan Mestizo'lardır. Bazı durumlarda bu terim, kültürel olarak İspanyol etkisine sahip olan Kızılderilileri de içerebilir ve oran nüfusun yaklaşık %71'ini oluşturur. Beyaz Ekvadorlular (Beyaz Latin Amerikalı), Ekvador nüfusunun %6,1'ini oluşturan bir azınlıktır ve başta kentsel alanlar olmak üzere tüm Ekvador'da bulunabilirler. Ekvador'un sömürge dönemindeki beyaz nüfusu esas olarak İspanya'nın torunları olsa da bugün Ekvador'un beyaz nüfusu, ağırlıklı olarak İspanya'dan gelen Avrupalı göçmenlerin 20. yüzyılın başlarında yerleşen İtalya, Almanya, Fransa ve İsviçre'den gelen insanlarla karışımının bir sonucudur. Ek olarak, esas olarak Quito'da ve daha az ölçüde Guayaquil'de yerleşik küçük bir Avrupalı Yahudi nüfus bulunur. Hristiyan veya Müslüman olan Lübnanlı ve Filistinli göçmenler ve ataları 19. yüzyılın sonlarında madenci, çiftçi ve balıkçı olarak gelen Japon ve Çinli insanlar da ülkede yaşar.

Din
Ekvador Ulusal İstatistik ve Sayım Enstitüsü'ne göre, ülke nüfusunun %91,95'i bir dine sahip, %7,94'ü ateist ve %0,11'i agnostik'tir. Bir dine sahip insanların %80,44'ü Katoliklerden, %11,30'u Evanjelik Protestanlardan, %1,29'u Yehova'nın Şahitlerinden ve %6,97'si diğer dinlerden oluşur. Bu diğer dinler Asya ve Ortadoğu'dan gelen Müslüman, Yahudi ve Budistlerden oluşur.

Dil
İspanyolca, Ekvador'da resmi ve en çok konuşulan dildir. Başta Keçuva dilleri olmak üzere diğer sömürge öncesi Amerikan dilleri 2.500.000 kişi tarafından konuşulmaktadır. Etnologlar, ülkede yaşayan yaklaşık 24 yerel dile sahip olduğunu tahmin ediyor.

Kültür

Spor

Ülkedeki en popüler spor, diğer Güney Amerika ülkeleri gibi futboldur. Ekvador millî takımının maçları ülkedeki en çok izlenen spor olayıdır. 2007 Haziranında FIFA, deniz seviyesinden 2.500 metre veya üzeri yükseklikteki yerlerde maç yapılmasını yasakladı. Rafael Correa ve Peru, Bolivya ve Kolombiya'daki meslektaşları bu kuralı protesto etmek için ortak bir mektup hazırladılar.

Ekvador, 2002 FIFA Dünya Kupası ve 2006 FIFA Dünya Kupası'na katılma hakkı kazandı. 2006 FIFA Dünya Kupası'nda A Grubunda Polonya ve Kosta Rika'nın önünde bitirerek; Almanya'nın ardından ikinci sırada yer aldı. Futsal da toplum arasında popülerdir. Ekvador, ayrıca 2022 Katar dünya kupası'nda katılma hakkı gösterdi.

Mutfak

Ekvador'da yemek türleri çok çeşitlidir. Tarımsal şartlar ile yükseklikle birlikte değişir. Domuz eti, tavuk, sığır eti, engin çeşitlilikteki tahıllar, patates veya pirinçle birlikte, dağlık bölgelerde popülerdir. Ekvador'un dağlık bölgelerinde satılan sokak yiyeceği ise kavrulmuş domuz ile birlikte patatestir. Özellikle alçak bölgelerde birçok meyve çeşidi bulunur. Karides ve ıstakoz kıyı kesimlerin vazgeçilmez yiyecek maddesidir.

Medya
1991 yapımı film olan Sensaciones Ekvador'da çekilmiştir ve Ekvador'lu kardeşler Juan Esteban Cordero ve Viviana Cordero tarafından yönetilmiştir. Viviana Cordero, daha sonraları Ratas, Ratones, y Rateros ve Un Titán en el Ring adlı filmlerde görev almıştır.

Filmlerin dışında, Ekvador'da çok sayıda kitap basılmaktadır. Bunların en önemlileri Rod Glenn'in bilik kurgu romanı The King of America ve Kurt Vonnegut'un bilimkurgu romanı Galapagostur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ekvador
 Galapagos Adaları
 İngilizce Wikipedia Maddesi

Ekvador


Metapetrocosmea, monotipski biljni rod iz porodice gesnerijevki čije je područje ograničeno na kineski otok Hainan. Jedina vrsta je zeljasta biljka M. peltata

Sinonimi
 Petrocosmea peltata Merr. & Chun

Izvori

Gesnerijevke
Flora Hainana

Metapetrocosmea


Pocijep (pocjep, lat. Maianthemum), biljni rod od 40 vrsta trajnica iz porodice Asparagaceae.

U Hrvatskoj raste dvolisni pocijep, Maianthemum bifolium

Vrste

 Maianthemum amoenum (H.L.Wendl.) LaFrankie
 Maianthemum atropurpureum ((Franch.) LaFrankie
 Maianthemum bicolor ((Nakai) Cubey
 Maianthemum bifolium ((L.) F.W.Schmidt
 Maianthemum canadense (Desf.
 Maianthemum comaltepecense (Espejo, López-Ferr. & Ceja
 Maianthemum dahuricum ((Turcz. ex Fisch. & C.A.Mey.) LaFrankie
 Maianthemum dilatatum ((Alph.Wood) A.Nelson & J.F.Macbr.
 Maianthemum flexuosum ((Bertol.) LaFrankie
 Maianthemum formosanum ((Hayata) LaFrankie
 Maianthemum forrestii ((W.W.Sm.) LaFrankie
 Maianthemum fusciduliflorum ((Kawano) S.C.Chen & Kawano
 Maianthemum fuscum ((Wall.) LaFrankie
 Maianthemum gigas ((Woodson) LaFrankie
 Maianthemum gongshanensis ((S.Yun Liang) H.Li
 Maianthemum harae (Y.H.Tseng & C.T.Chao
 Maianthemum henryi ((Baker) LaFrankie
 Maianthemum × intermedium (Vorosch.
 Maianthemum japonicum ((A.Gray) LaFrankie
 Maianthemum lichiangense ((W.W.Sm.) LaFrankie
 Maianthemum macrophyllum ((M.Martens & Galeotti) LaFrankie
 Maianthemum mexicanum (García Arév.
 Maianthemum monteverdense (LaFrankie
 Maianthemum nanchuanense (H.Li & J.L.Huang
 Maianthemum oleraceum ((Baker) LaFrankie
 Maianthemum paludicola (LaFrankie
 Maianthemum paniculatum ((M.Martens & Galeotti) LaFrankie
 Maianthemum purpureum ((Wall.) LaFrankie
 Maianthemum racemosum ((L.) Link
 Maianthemum robustum ((Makino & Honda) LaFrankie
 Maianthemum salvinii ((Baker) LaFrankie
 Maianthemum scilloideum ((M.Martens & Galeotti) LaFrankie
 Maianthemum stellatum ((L.) Link
 Maianthemum stenolobum ((Franch.) S.C.Chen & Kawano
 Maianthemum szechuanicum ((F.T.Wang & Tang) H.Li
 Maianthemum tatsienense ((Franch.) LaFrankie
 Maianthemum trifolium ((L.) Sloboda
 Maianthemum tubiferum ((Batalin) LaFrankie
 Maianthemum viridiflorum ((Nakai ex Makino & Nemoto) H.Li
 Maianthemum yesoense ((Franch. & Sav.) LaFrankie

Vanjske poveznice

Izvori

Nolinoideae

Pocijep


NGC 7084 je jedan do danas nepotvrđen objekt u zviježđu Pegazu. Sva promatranja poslije nisu na tom položaju našla nikoji objekt.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7084
  Auke Slotegraaf: NGC 7084 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7050 - 7099

7084

NGC 7084


A1 liga Košarkaškog saveza Herceg-Bosne predstavlja drugi rang košarkaškog prvenstva Bosne i Hercegovine. U sezoni 2006./07. je sudjelovalo jedanaest klubova, a ligu su osvojili košarkaši Čapljine.

Ljestvica

Poveznice
 Košarkaški savez Herceg-Bosne

Izvori
 eurobasket.com, A-1 lige Bosne i Hercegovine 2006./07., pristupljeno 20. studenog 2016.

2006-07

A1 liga Košarkaškog saveza Herceg-Bosne 2006./07.


La  est l'une des douze circonscriptions législatives que compte la préfecture de Hyōgo au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La cinquième circonscription de la préfecture de Hyōgo regroupe les villes de Toyooka, Sanda, Tamba-Sasayama, Yabu, Tamba et Asago avec le nord de Kawanishi et les districts de Kawabe et Mikata.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Cinquième circonscription de la préfecture de Hyōgo


Le Fusafjorden est un bras de fjord du Bjørnafjorden, situé dans la municipalité de Bjørnafjorden, dans le comté de Vestland, en Norvège. Le fjord se dirige vers le nord et se divise en trois bras de fjord :
 le Samnangerfjord à l'ouest,
 L'Ådlandsfjorden au milieu,
 et l'Eikelandsfjorden à l'est .

La longueur du Fusafjorden est de 12 kilomètres jusqu'à l'endroit où les fjords se divisent, mais au fond du Samnangerfjord, elle est d'environ 35 kilomètres.

Le fjord a une crique entre Bjørnetrynet à Bjørnåsen, juste à l'extérieur de Halhjem à l'ouest et Vinnes à l'est, une distance d'environ 8 kilomètres. Sur le côté ouest du fjord se trouve Osøyro, le centre municipal de la municipalité d'Os. Au nord-ouest d'Osøyro se trouve Hattvik et de là, il y a des liaisons par ferry à travers le fjord jusqu'à Venjaneset. Juste à l'intérieur du promontoire se trouvent Fusavika et le village de Fusa, qui a donné son nom à la municipalité. Le centre municipal de Fusa, d'autre part, est Eikelandsosen au fond de l'Eikelandsfjord. Trois kilomètres plus au nord, le Fusafjorden se divise en les trois fjords mentionnés ci-dessus.

Voir aussi
 Liste des fjords de Norvège

Notes et références

Liens externes
 .
  : vue du Fusafjorden.
 .
 .
 .

Fjord dans le comté de Vestland

Fusafjorden


Liang Bua es el nombre de una cueva de piedra caliza en la isla de Flores, en Nusa Tenggara occidental, parte del país asiático de Indonesia. Se trata del sitio donde se produjo el descubrimiento en 2003 de una especie potencialmente nueva del género Homo, el Homo floresiensis, cuyos restos están codificados como LB1, LB2, etc, por el nombre de la cueva. Hasta el momento es el único lugar que permanece tal y como estaba cuando fueron identificados.

Véase también
Geografía de Indonesia
Geografía de Asia
 Cueva kárstica de Baishiya

Referencias

Cuevas de Indonesia
Prehistoria de Indonesia

Liang Bua


San Calminio, Calminius o Calmilius (Auvernia,  -   ca. 700) fue un noble francés que fundó diversas abadías y que él mismo vivió como eremita y monje. Es venerado como santo por diversas confesiones cristianas. Sus restos se conservan en la iglesia abacial de Mozac, en el llamado relicario de san Calminio, del , con esmaltes campeado (o champlevé) de esmalte de Limoges.

Biografía

Era auberniano de familia senatorial. Rico y piadoso, estuvo casado con Santa Namedia, fundadora del convento de monjas de Marsat, situada a 2 km de Mozac, dependiente de esta. Fue duque a Auvernia; tampoco  está claro si el Velai dependía del gobierno de Auvernia, pero Devic y Vaisette piensan que Calminio era duque gobernador y tenía autoridad sobre toda la Aquitania de Austrasia (Velai, Albigés, Carci y Gavaldà).

Calminio se retiró a las montañas del Velai, al Villar, donde fundó un oratorio. Algunos otros se le unieron para imitarle y se constituyó una comunidad; el oratorio se convirtió en monasterio y tomó el nombre de Calminiacum, que se transformó en Carmery, después monasterio de Saint-Chaffre, en Le Monastier-sur-Gazeille (Alto Loira). Fue entonces en tierras de Limoges, donde llevó una vida de eremita. Al volver a la vida pública, fundó el segundo monasterio, el de Las Guenas cerca de Tulle (Corresa). Volvió a Auvernia, con la intención de morir allí, pero antes se instaló en Mozac. Fundó al tercera abadía hacia el 680.

Después fue a Roma y puso la abadía bajo la protección de San Pedro y a su vuelta, pasó por el monasterio de Lerins, en la Provenza. Pidió al abad algunos de sus monjes para llenar la nueva abadía que había fundado y el abad envió algunos religiosos para establecerse en Mozac, entre los cuales uno llamado Eudes, que fue el primer abad.

Eudes iba acompañado entre otros por su sobrino llamado Teofredo (conocido como Saint-Chaffre). Otro discípulo de Eudes fue San Menelao, restaurador de la abadía de Menat. Con Teofredo dedicaron entre otros los monasterios de Saint Peire del Puèi y de Chamalière al Velai, de Sainte-Enimie y de Langogne, de Sévérac en Roergue, y el monasterio de monjes de Saint-Pierre de Fraissinet, también en Velai.

Calminio vivió en Mozac hasta su muerte, por el 700. Calminio y Namedia fueron enterrados en la cripta de la iglesia del monasterio de Mozac, que habían fundado no más tarde del 687. Sus reliquias se conservan en una arca de esmalte del .  Venerados como santos, su recuerdo se conmemora el 19 de agosto.

Su biografía no fue publicada hasta 1646 y por tanto se tiene que tomar estos datos con mucha prudencia.

Notas

Bibliografía

 Léon Levillain, « La translation des reliques de saint Austremoine à Mozac et le diplôme de Pépin II d'Aquitaine (863) », a Le Moyen Âge, 2e sèrie, volumn VIII, juliol - agost 1904, pàgines 281-337.
 R.P.F. Thomas d'Aquin de Saint-Joseph Carme Déchaussé, Histoire de la vie de saint Calmine (sic) duc d'Aquitaine, fondateur des monastères de Saint-Théophrède en Velay et de Mosac en Auvergne, patron de l'église de Laguenne proche de Tulle''', 1646.
 Paul Guérin, Les petits Bollandistes : vies des saints''', volum X, París, Bloud et Barral, 1876, página 20 y siguientes.

Enlaces externos

Santos católicos de Francia del siglo VII
Anacoretas de Francia
Religiosos de Francia del siglo VII
Santos nobles

Calminio


خديجة توبا بويوكستون ؛ (5 يوليو 1982)، ممثلة تركية، شاركت في دور فيليز (لميس بالدبلجة العربية) من سنوات الضياع واليف من العشق الأسود وسوهان من جسور والجميلة.

السنوات الأولى من حياتها

ولدت توبا بويوكستون في الخامس من يوليو (تموز) عام 1982 بإسطنبول. تخرجت من مدرسة دويوش الثانوية، وأكملت دراستها في قسم تصميم الملابس والمسرح بجامعة معمار سنان للفنون الجميلة بإسطنبول. بدأت العمل في مجال الإعلانات أثناء دراستها الجامعية، ودخلت مجال التمثيل بعد أن التقت بتومريس جيرتلي أوغلو Tomris Giritlioğlu.

حياتها الفنية

كانت إطلالتها الأولى في عالم الدراما من خلال الأربع حلقات الأخيرة من مسلسل «سلطان مقامي» (Sultan Makamı) الذي عُرض على قناة كانال دي التركية، وقام بإخراجه ايدن بولوت (Aydın Bulut) عام 2003، لكن دور «ظريفة» (Zarife) أو «جميلة» كما في النسخة المدبلجة بالعربية الذي لعبته في مسلسل إكليل الورد (Çemberimde Gül Oya) الذي عُرض على ذات القناة عام 2004، وأخرجه تشايان إرماك (Çağan Irmak) لفت الانتباه إليها. في نفس العام قامت بدور «جوليزار» (Gülizar) في فيلم تلفزيوني حمل نفس الاسم، لكنه تغير إلى الوردة الصفراء في النسخة المدبلجة بالعربية، وحصلت عن دورها هذا على جائزة أفضل ممثلة من مهرجان بار التلفزيوني الدولي بجمهورية صربيا والجبل الأسود. توطدت أقدامها في عالم الدراما التركية من خلال مسلسل سنوات الضياع (Ihlamurlar Altında) الذي أخرجه ايدن بولوت (Aydın Bulut) عام 2005، وشاركها البطولة بولنت إينال (Bülent İnal) وسنان توزكو (Sinan Tuzcu)، وفي العام نفسه لعبت دور «آيسون» في فيلم «أبي وابني» (Babam ve Oğlum) الذي أخرجه تشايان إرماك (Çağan Irmak). سنحت لها الفرصة من خلال فيلم «الامتحان» (Sınav) عام 2006، والذي لعبت فيه دور معلمة، بالتمثيل إلى جانب الممثل العالمي جين كلود فان دام (Jean-Claude Van Damme)، وقام بإخراجه عمر فاروق سورماك (Ömer Faruk Sorak). وفي عام 2007 لعبت دور «عاصي» (Asi) في مسلسل يحمل نفس الاسم بجانب مراد يلدريم وتشيتن تيكيندور (Çetin Tekindor) ومن إخراج جودت مرجان (Cevdet Mercan)، وبسبب الانتشار الواسع للمسلسل في أكثر من 67 دولة رُشح في مهرجان مونت كارلوالتلفزيوني الواحد والخمسين كأفضل مسلسل تلفزيوني. حصلت على أول بطولة سينمائية مطلقة لها في فيلم «اسأل قلبك» (Yüreğine Sor) عام 2010، والذي أخرجه يوسف كورشينلي (Yusuf Kurçenli)، بعدها عادت للدراما التليفزيونية مرة أخرى من خلال مسلسل بائعة الورد (Gönülçelen)، وشاركها فيه البطولة جانسيل إلتشين (Cansel Elçin)، لكنها في نهاية عام 2012 وبعد انقطاع دام عامًا ونصف العام بسبب الزواج والانجاب عادت للشاشة من جديد من خلال مسلسل 20 دقيقة، الذي يشاركها فيه البطولة إيلكر أكسوم (İlker Aksum). وترشحت توبا عن دورها في المسلسل لجوائز الإيمي الدولية في دورتها الثانية والأربعين في فئة أفضل ممثلة لتصبح أول ممثلة تركية تترشح لجوائز الإيمي الدولية. ومن أعمالها أيضا مسلسل العشق الأسود ولعبت فيه دور (إيليف دنيزر) إلى جانب الممثل انجين أكيوريك (Engin Akyurek). اشتهرت توبا في الوطن العربي باسم لميس؛ حيث حملت الشخصيات التي لعبتها في بعض مسلسلاتها مثل: مسلسل سنوات الضياع، ومسلسل بائعة الورد، وفيلم «طريق الحب» اسم «لميس» في النسخة المدبلجة بالعربية منهم. في شهر أغسطس 2014 تم تعيين توبا كسفيرة للنوايا الحسنة لحقوق الأطفال من قِبل منظمة الأغاثة في الأمم المتحدة اليونيسيف. وآخر أعملها مسلسل جسور والجميلة سنة 2017 الذي لعبت فيه دور (سوهان كورلوداك) إلى جانب النجم كيفانش تاتليتوغ.

حياتها الخاصة
تزوجت في 28 يوليو 2011 من الممثل أونور صايلاك، وأُقيمت مراسم الزفاف في العاصمة الفرنسية باريس. وأنجبت منه بنتين توأم «توبراك ومايا» في 19 يناير 2012. انفصل الزوجان في 5 يونيو 2017. والدتها من الأتراك الذين هاجروا إلى أوكرانيا. ووالدها من الأتراك الذين هاجروا إلى اليونان.

أعمالها

الجوائز التي حصلت عليها
 جائزة أفضل ممثلة عن دورها في فيلم الوردة الصفراء من مهرجان بار التلفزيوني الدولي بجمهورية صربيا والجبل الأسود - 2005
 جائزة أفضل ممثلة عن دورها في مسلسل سنوات الضياع من قسم تقنية المعلومات بجامعة إسطنبول - 2007
 جائزة أفضل ممثلة عن دورها في مسلسل عاصي من نادي الحاسوب بجامعة إسطنبول - 2008
 جائزة أنجح ممثلة سينمائية عن فيلم اسأل قلبك من نادي الرياضيات الناجح بجامعة مرمرة - 2010
 جائزة أفضل ممثلة لسنة 2010 ميديا أوسكار عن دورها في مسلسل خاطفة القلب بائعة الورد من جمعية الصحافيين للإذاعة والتلفزيون - 2010
 جائزة أفضل ممثلة تلفزيونية لسنة 2010 عن دورها في مسلسل خاطفة القلب بائعة الورد من مجلة السياسية التركية - 2010
 جائزة أفضل ممثلة عن مسلسل خاطفة القلب بائعة الورد من موقع أي تيفي ديزلار بريستيج - 2010
 جائزة أفضل ممثلة لسنة 2010 عن مسلسل خاطفة القلب بائعة الورد من موقع اياكلي جازيتي لنجوم التلفزيون - 2010
 جائزة أفضل ممثلة دراما عن مسلسل خاطفة القلب بائعة الورد من موقع ديزي فيلم اوسكارز - 2010
 جائزة أفضل ممثلة عن مسلسل خاطفة القلب بائعة الورد من موقع تلفزيون ديزي دوت كوم - 2011
 جائزة ايل ستايل عن «أفضل ممثلة تملك ستايل خاص بها» من مجلة إل التركية - 2011
 جائزة «توروب» جمعية المهنيين والمستثمرين في مجال الفندقة بتركيا عن مسلسل سنوات الضياع - 2013
 جائزة أفضل ممثلة عن مسلسل 20 دقيقة من موقع تلفزيون ديزيسي - 2013
 جائزة أفضل ممثلة عن مسلسل 20 دقيقة من مؤسسة كارافاك (البحر الأسود) - 2013
 جائزة أفضل ممثلة عن مسلسل العشق الأسود من موقع تلفزيون ديزيسي - 2014
 جائزة أفضل ممثلة لسنة 2014 ميديا أوسكار عن دورها في مسلسل المال الأسود والعشق الأسود من جمعية الصحافيين للإذاعة والتلفزيون - 2014
 جائزة أنجح ممثلة لسنة 2015 عن دورها في مسلسل المال الأسود والعشق الأسود من جامعة إسطنبول التقنية - 2015
 جائزة أفضل ممثلة عن دورها في مسلسل المال الأسود والعشق الأسود من مهرجان جوائز مارجوني المنظم من قبل جامعة بورصة - 2015
 جائزة أفضل ممثلة عن مسلسل العشق الأسود من موقع تلفزيون ديزيسي - 2015

مراجع

وصلات خارجية

الموقع الإلكتروني الرسمي لتوبا بويوكستون

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة معمار سنان للفنون الجميلة
ممثلات أفلام تركيات
ممثلات تلفزيون تركيات
ممثلات من إسطنبول
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982
مواليد في إسطنبول

توبا بويوكستون


Les Brésiliens asiatiques (en portugais Brasileiros asiáticos) sont des citoyens brésiliens ou des personnes nées en Asie et résidant temporairement au Brésil, principalement d'origine sud-asiatique, est-asiatique et sud-est asiatique.

La grande majorité des Asiatiques brésiliens sont des immigrants d'Asie du Sud et de l'Est, bien qu'il y ait un petit nombre d'immigrants d'Asie du Sud-Est, y compris de petites communautés asiatiques des Caraïbes, du Mozambique et du Kenya. Le nombre de Roms brésiliens pour 2011 était estimé à environ 800 000, mais ils n'étaient pas considérés comme asiatiques, malgré leurs lointains ancêtres sud-asiatiques. Les personnes d'origine asiatique occidentale ne sont généralement pas considérées comme des Brésiliens asiatiques, car les phénotypes des populations phénotypiques sont similaires à ceux des conquêtes gréco-romaines et persanes en Grèce et en Iran. En revanche, dans des États comme Amapa, les Amérindiens et les Asiatiques de l'Est appartiennent à la même catégorie de population.

Voir également
 immigration japonaise au Brésil

Notes et références

Groupe ethnique au Brésil

Brésiliens asiatiques


Le Groupement ethnique du Nord (GEN) est un ancien parti politique du Dahomey (aujourd'hui Bénin), créé en 1951 et disparu en 1957.

Historique
En 1951, Hubert Maga alors membre de l'Union progressiste dahoméenne (UPD), décide de quitter cette dernière pour fonder, sous les encouragements de Roger Péperty, administrateur français, le Groupement ethnique du Nord, également connu sous l'appellation Groupement ethnique du Nord-Dahomey.

Lors des élections législatives de juin 1951, il obtient le soutien des Bariba et remporte l'un des deux sièges attribués au Dahomey à l'Assemblée nationale française. L'année suivante, le GEN remporte neuf des 32 sièges du second collège aux élections territoriales.

Afin ne pas seulement limiter l'influence de son parti au Nord du pays mais aussi pour lui donner une dimension plus nationale, Hubert Maga décide, en janvier 1953, de rebaptiser le GEN sous le nom de Mouvement démocratique dahoméen (MDD). Hubert Maga est réélu député lors des élections législatives françaises de 1956.

Aux élections territoriales de 1957, le MDD n'obtient que six sièges sur les 60 disponibles ; et en août de cette même année, le mouvement fusionne avec le parti des Indépendants du Nord dirigé par Paul Darboux pour former le Rassemblement démocratique dahoméen (RDD).

Notes et références

Bibliographie

Dahomey
Ancien parti politique au Bénin
Parti politique fondé en 1951
Parti politique disparu en 1957
Afrique-Occidentale française
Histoire du Bénin

Groupement ethnique du Nord


Michael Clark (astronom)
Michael Clark (bejzbolaš)
Michael Clark (boksač)
Michael Clark (ragbijaš)
 vidi Michael Clarke
 vidi Mike Clark

Michael Clark