Lampung, officially the Province of Lampung (), is a province of Indonesia. It is located on the southern tip of the island of Sumatra. It has a short border with the province of Bengkulu to the northwest, and a longer border with the province of South Sumatra to the north, as well a maritime border with the province of Banten and Jakarta to the east. It is the original home of the Lampung people, who speak their own language, and possess their own written script. Its capital is Bandar Lampung.

The province covers a land area of 33,575.41 sq.km and had a population of 7,608,405 at the 2010 census, 9,007,848 at the 2020 census, and 9,176,546 according to the official estimates for mid 2022, with three-quarters of that being descendants of Javanese, Madurese, and Balinese migrants. These migrants came from more densely populated islands, in search of available land, as well as being part of the national government's Indonesian transmigration program, of which Lampung was one of the earliest and most significant transmigration destinations.

On 10 May 2005, a 6.4 magnitude earthquake struck the province. In 1883, the volcano of Krakatoa, located on an island in the Sunda Strait, suffered one of the most violent volcanic eruptions in recorded history, with disastrous consequences for the area and elsewhere, including estimates of human fatalities in the tens of thousands, and worldwide temperature and other weather effects for years.

History

In the 7th century, word spread throughout China of a region located in the far south (Namphang) known as "Tolang Pohwang", it is referred to Tulang Bawang Regency or regions alongside the Tulang Bawang River. Lampung was part of the Srivijaya empire, with its regional capital in Jambi, which controlled most of Southeast Asia until the 11th century era. The Srivijayans came to Lampung in search of gold and amber, two of the province's natural resources.

This history is substantiated by, unearthed relics and the discovery of the Palas Pasemah inscriptions and the Batu Bedil inscriptions in the Tenggamus region that trace back to Srivijayan times. Other, smaller kingdoms like Tulang Bawang. And Sekala Brak kingdoms maritime existed during the 7th to 8th centuries CE.

The entry of the Banten Sultanate in Lampung in the 16th century marked the beginning of the spread of Islam in the region. Lampung is known for pepper which at that time was in high demand. At that time, the Dutch began pressing for control of the region. In the 1930s Lampung still accounted for 30% of the world's pepper production.

The control of pepper production exercised by the Banten Sultanate made Lampung one of the most prosperous harbors in the archipelago. Similarly, pepper plants also attracted migrants from Europe as employees of trading companies. It was in 1610 that the Dutch East India Company established a trading post in Banten and later in the 17th century began the forceful pepper cultivation in Lampung to increase its already existing production. The area was part of the Banten Sultanate until it was annexed by the Dutch in 1752, when it became known as the Residentie Lampoengse Districten. It became part of the Dutch East Indies.

Under Dutch rule, transmigration programs were implemented. This program involved the migration of people from Java to Lampung. It was quite well-received and many residents of Java moved to the transmigration sites located in the eastern region of Lampung. The program was expanded after Indonesian independence in the 1960s. The Javanese brought cultural devices to Lampung, such as the gamelan and wayang. Balinese  also came to Lampung to follow the transmigration program. The presence of migrants from other regions in Lampung has made this region culturally diverse. Ethnic diversity has become a tourist attraction in itself, with the added potential of nature and cultural tourism. Numerous art studios in the area act as a preserver of indigenous art and culture.

Geography

Lampung Province has an area of  and is located between the latitudes of 105°45'-103°48 'E and 3°45'-6°45'S. The province borders the Sunda Strait to the southeast and the Java Sea to the east. There are a number of offshore islands within Lampung Province, such as: Daro, Legundi, Tegal, Sebuku, Ketagian, Sebesi, Poahawang, Krakatoa, Putus, and Tabuan. These islands are located mostly in the Bay of Lampung. Pisang Island lies at the entrance to the Regency of West Lampung.

Lampung's natural terrain varies depending on the region. Along the coast in the west and the south is an area of rolling hills connected to the Bukit Barisan mountain range, running throughout Sumatra from north to south. In the center of the province is mostly lowland. Close to the coast in the east, along with the shores of the Java Sea, further north, is the great waters.

The mountains situated in Lampung by height include:
 Mount Pesagi () in Liwa, West Lampung
 Mount Seminung () in Sukau, West Lampung
 Mount Tebak () in Sumberjaya, West Lampung
 Mount Rindingan () on the island stage, Tanggamus
 Mount Pesawaran () in Kedondong, Pesawaran
 Mount Betung () in Teluk Betung, Bandar Lampung
 Mount Rajabasa () at the Trump, South Lampung
 Mount Tanggamus () in Kotaagung, Tanggamus
 Mount Krakatau in the Sunda Strait, South Lampung
 Mount Sekincau Liwa, West Lampung
 Mount Ratai in Padang Cermin, Pesawaran

The rivers that flow in Lampung by length and catchment area (CA) are:

 Way Sekampung, length , CA
 Way Semaka, length of , CA
 Way Seputih, length , CA
 Way Jepara, , CA
 Way Tulangbawang, length , CA
 Way Mesuji, length , CA
 Way Sekampung, flowing in the district Tanggamus, Pringsewu, Pesawaran and South Lampung. Many tributaries, but no longer than . There is only one long river   to CA  is in the Trump Way Ketibung.
 Way Putih flows in Central Lampung regency with tributaries that are longer than   are:
 Way Terusan,  long, CA
 Way Pengubuan, length , CA
 Way Pegadungan, a length of , CA
 Way Raman, length , CA
 Way Tulangbawang flows in the district Tulangbawang with creeks more than  in length, of which:
 Way Kanan, length , CA
 Way Rarem, length , CA
 Way Umpu, a length of , CA
 Way Tahmy, a length of , CA
 Way Besay also supplies a length of , CA
 Way Giham, a length of , CA
 Way Mesuji flows on the border of the provinces of Lampung and South Sumatra and to the north has a tributary named Crocodile River, along the  by CA .

Forests in the lowlands have been exhausted after being appropriated for agricultural development, which is needed for the migrants constantly entering this area. Timber forest products are exported abroad. Some forests remain in the area of Bukit Barisan Selatan.

Cities and towns in the province of Lampung with a height of 50 meters above sea level are: Tandjungkarang (), Kedaton (), Metro (), Gisting (), State Sakti (), Pringsewu (), Pekalongan (), Batang (), Punggur (), Padang Queen (), Wonosobo (), Kedondong (), Sidomulyo (), Kasui (), Sri Menanti () and Liwa ().

Administrative divisions
Lampung Province, which was formed from the southern portion of South Sumatra Province in 1964, was initially composed of just three regencies (kabupaten) - Lampung Selatan, Lampung Tengah and Lampung Utara - and one autonomous city (kota) - Bandar Lampung. A fourth regency (Lampung Barat) was created on 16 August 1991 from part of Lampung Utara, and on 3 January 1997 two further regencies were created - Tanggamus from part of Lampung Selatan, and Tulang Bawang from part of Lampung Utara. On 20 April 1999 two additional regencies were formed - Lampung Timur from part of Lampung Tengah, and Way Kanan from part of Lampung Utara - as well as a second autonomous city - Metro - from another part of Lampung Tengah.

A ninth regency (Pesawaran) was created on 17 July 2007 from a further part of Lampung Selatan, and on 29 October 2008 three more regencies were formed - Mesugi and Tulang Bawang Barat from parts of Tulang Bawang Regency, and Pringsewu from part of Tanggamus Regency. Finally a thirteenth regency (Pesisir Barat) was formed on 25 October 2012 from the west coast part of Lampung Barat Regency. These are all listed below with their areas and their populations at the 2010 and 2020 censuses, and at the mid 2022 official estimates.

Agriculture

Major crops in the region include robusta coffee beans, cocoa beans, coconuts and cloves. This has resulted in a thriving agricultural sector with companies like Nestlé procuring coffee beans from the region. This agriculture has included illegal growing in Bukit Barisan Selatan National Park. In addition, nata de coco is also manufactured in the region by domestic companies like Wong Coco.

Textiles

Until the 1920s, Lampung had a rich and varied weaving tradition. Lampung weaving used a supplementary weft technique which enabled colored silk or cotton threads to be superimposed on a plainer cotton background. The most prominent Lampung textile was the Palepai, ownership of which was restricted to the Lampung aristocracy of the Kalianda Bay area.

There were two types of smaller clothes, known as tatibin and tampan, which could be owned and used by all levels of Lampungese society. Weaving technologies were spread throughout Lampung. High-quality weavings were produced by the Paminggir, Krui, Abung and Pesisir peoples. Production was particularly prolific among the people of the Kalianda Bay area in the south and the Krui aristocracy in the north.

Lampung textiles, Palepai, tatebin and tampan were called 'ship cloths' because ships are a common motif. The ship motif represents the transition from one realm of life to the next, for instance from boyhood to manhood or from being single to married, and also represents the final transition to the afterlife.

Traditionally, Lampung textiles were used as part of religious ceremonies such as weddings and circumcisions. For instance, Palepai cloths were used as long ceremonial wall-hangings behind the bridal party in aristocratic marriages. The smaller, more humble tampan cloth was exchanged between families at the time of weddings.

Production of fine cloth blossomed in the late nineteenth century as Lampung grew rich on pepper production, but the devastating eruption of Krakatoa in 1883 destroyed many weaving villages in the Kalianda area. By the 1920s the increasing importance of Islam and the collapse of the pepper trade brought production to a halt. Today Lampung textiles are highly prized by collectors.

Tourism
Although tourism is not Lampung Province's main source of income, the administration has attempted to boost tourism through many ways, mainly from beaches, such as Flamboyant Tanjung Setia. This attraction seeks to draw tourists to Tanjung Setia Beach, which has a natural panoramic view and a spot for surfing. There is also Pahawang Island and Sari Ringgung beach, which is also a popular tourist destination in Lampung. Lampung also has a national park, the Way Kambas National Park, which attracts many domestic and international tourists. In 2010, four-hundred thousand tourists visited Lampung Province, including ten thousand foreign tourists mainly from Australia and New Zealand.

Way Kambas National Park is a national park and elephant sanctuary in the district of Labuhan Ratu, East Lampung. In addition to Way Kambas, another elephant school (Elephant Training Centre) can also be found in Minas, Riau. The number of Sumatran elephants (Elephas maximus sumatranus) living in the region has decreased. Way Kambas National Park was established in 1985 as the first elephant school in Indonesia and is expected to become a center for elephant conservation in taming, training, breeding and conservation. Until now, this PKG has trained about three hundred elephants that have been deployed to other parts of the country.

In recent years, the province has become largely popular for snorkeling and diving. Many domestic tourists, as well as international ones from various diving communities, visit the spots the province offers, such as: Pantai Ringgung, Pulau Tegal, Pulau Pahawang, Pulau Kelagian, Pulau Balak, Pulau Mahitam, and Tanjung Putus.

Demographics

Lampung's three major ethnic groups are the Javanese, Lampungese and Sundanese. The Lampungese are the native ethnic group of the province. Languages used in the province include Indonesian (official), Javanese, Sundanese, Balinese, Minangkabau and Lampung. According to the Indonesian census from 2010 the province of Lampung is 64,17 percent Javanese, 13,56 percent Lampungese, 5,64 percent Malay and 0,53 percent Chinese.

Religion

Transport

Land
In the province of Lampung, the Bakauheni-Terbanggi Besar Toll Road spans from Bakauheni in South Lampung to Terbanggi Besar in Central Lampung along  was completed in March 2019. The toll road has been under construction since April 2015. As for the cost of development, is predicted to reach Rp 53 trillion, including land acquisition and construction of approximately Rp 30 trillion. North of Terbanggi Besar to Kayu Agung (South-Sumatra), another toll road is under construction as part of the Trans-Sumatra toll road. This part will be finished in 2019.
Lampung has a bus terminal at Terminal Rajabasa which is one of the biggest and busiest in Sumatra and Lampung, as well as the Talbot terminal in Bandar Lampung. Rajabasa airport's terminal at close range, intermediate, and far (AKAP) which has bus routes to cities in Sumatra and Java.

In addition to these two terminals, there are bus terminals located throughout the capital district in Lampung.

Sea
In the province, there are several ports. The Port of Panjang is an import-export harbor and Port Srengsem which serves the traffic coal distribution from South Sumatra to Java. About  south of Bandar Lampung, lies the port city of Bakauheni, precisely at the southern tip of Sumatra. Located at the southern end of the Trans-Sumatran Highway, the Bakauheni port connects Sumatra to the Port of Merak in Java via sea transportation.

Air
Radin Inten II International Airport is the only airport in the province. It serves flights to Banten, Jakarta, Majalengka, Medan, Bandung, Palembang, Semarang, Surabaya, Surakarta, Yogyakarta and more.

Rail
Lampung Province has a railway line between Bandar Lampung - Palembang, which is part of a railway network in South Sumatra operated by Kereta Api Indonesia Divre IV Tanjung Karang, located in Bandar Lampung. Bandar Lampung - Palembang railway line holds forty stations along  stretches between  station in Bandar Lampung to  station in Palembang.

Sports

The 15,000-capacity Pahoman Stadium is the main stadium in Lampung. The association football stadium opened in 1977.

See also

 List of people from Lampung

References

Further reading
Elmhirst, R. (2001). Resource Struggles and the Politics of Place in North Lampung, Indonesia. Singapore Journal of Tropical Geography. 22(3):284–307.
Pain, Marc (ed). (1989). Transmigration and spontaneous migrations in Indonesia: Propinsi Lampung. Bondy, France: ORSTOM.
Totton, Mary-Louise (2009) Wearing Wealth and Styling Identity: Tapis from Lampung, South Sumatra, Indonesia. Hood Museum of Art, Dartmouth College.

External links
Early Indonesian textiles from three island cultures: Sumba, Toraja, Lampung, an exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on Lampung

Provinces of Indonesia
States and territories established in 1964

Lampung


FOX, The Walt Disney Company'nin sahibi olduğu Fox Networks Group (Walt Disney Doğrudan Tüketiciye ve Uluslararası/Disney Türkiye)'nin Türkiye'de yayın yapan ulusal televizyon kanalıdır. 22 Nisan 1993'te yayın hayatına başlayan İhlas Yayın Holding'in yayın kuruluşu olan TGRT'nin yayın haklarının devredilmesinden sonra aynı frekans üzerine 24 Şubat 2007 tarihinde kurulmuştur.

Tarihçe
İlk olarak TGRT, İhlas Holding'e bağlı olan Huzur Radyo TV AŞ'ye aitti. Satış işlemi 15 Kasım 2006 tarihinde gerçekleştirilerek borsaya İhlas Holding tarafından bildirildi. Bu satış ile birlikte şirketin %56,5'i devredilmiş oldu. TGRT'yi satın alan Amerikalı medya grubu News Corporation'ın sahibi Rupert Keith Murdoch'tur. News Corporation daha sonra bu şirketin diğer hissedarlarıyla da anlaşarak şirketin tümünü satın aldı. Bu neticede Türkiye'de ilk yayın yapan yabancı bir ulusal televizyon kanalı oldu. Smackdown ile Raw bu kanalda yayınlanmış, daha sonra Spor Smart kanalına geçmiştir. İki şovun da spikerliğini Bülent Ülgen ve Ali Aydın yapmıştır. Bu satış işlemi, İhlas Yayın Holding AŞ'nin bağlı ortaklığı olan TGRT Haber TV AŞ ve bu şirketin bünyesinde bulunan TGRT Haber ve TGRT FM radyosunu kapsamamaktadır.
News Corporation, bu işlemi Ahmet Ertegün ile birlikte gerçekleştirdi. Ahmet Ertegün'ün Atlantic Records şirketiyle anılan şirket Şubat 2007'den beri içerisinde FOX adıyla kiralanan eskiden Et ve Balık Kurumuna ait olan binadan yayın yapmaktadır. 18 Kasım 2008'de ise FOX, yıllardan beri TRT'nin yayınını gerçekleştirdiği, 2016 Yaz Olimpiyatları ve 2020 Yaz Olimpiyatları'nın yayın haklarını, Uluslararası Olimpiyat Komitesinden (IOC) satın aldı ve iptal etti.
19 Mayıs 2009'da FOX, yeni grafikler ve jeneriklere geçmiştir. Ayrıca 2010'da İtalya Ligi Serie A yayın haklarını almıştır. Ancak ayda sadece 1 veya 2 maç yayınlanmaktadır. FOX'ta yayınlanan Beşiktaş-Fenerbahçe karşılaşmasında, 70 markanın 201 reklamı, 35 dakika boyunca ekranda yer bulmuştur. Medya Takip Merkezi'nin (MTM) reklam ölçüm raporuna göre, yayınlanan 35 dakikalık reklamın, 14 dakikası bant ve çerçeve reklamlardan, geriye kalanı ise kuşak reklamlardan oluşmuştur. Maçın çok önemli anlarını, o anda yayınlanan reklamlar nedeniyle izlemekte zorlanan taraftarların rahatsızlığına köşe yazarları da tercüman oldu. FOX'un uyguladığı reklam stratejisi, ulusal gazetelerde yazan yedi köşe yazarı tarafından sert eleştirilere hedef olmuştur. FOX'ta haber ise şöyledir; FOX Haber Genel Yayın Yönetmeni Doğan Şentürk olmak üzere, Sabahları Çalar Saat'i 2022'den beri hafta içi İlker Karagöz hafta sonları ise 2022'den beri Ezgi Gözeger sunmaktadır. Akşamları FOX Ana Haber'i hafta içi 2020'den beri Selçuk Tepeli, hafta sonu ise 2010'dan beri Gülbin Tosun sunmaktadır. Yaz sezonunda ise FOX'ta Haber şöyledir; Çalar Saat'i hafta içi 2014'ten beri Ezgi Gözeger, hafta sonu Çalar Saati'de 2020'den beri Merve Yıldırım sunmaktadır. Akşamları da hafta içi FOX Ana Haber'i 2009'dan beri Gülbin Tosun, hafta sonu 2010'dan beri Burak Birsen sunmaktadır.
11 Ağustos 2010'da logosunu saydam beyazdan üç boyutlu beyaz logoya çevirmiş; fakat daha sonra 1 Temmuz 2012'de yeniden yarı saydam logoya dönüş yapmıştır. Bununla birlikte jeneriklerini de yenileyerek, 16:9 görüntü formatına geçmiştir. Mart 2019'da diğer 21st Century Fox kanalları ile birlikte The Walt Disney Company tarafından 71,3 milyar dolar karşılığında satın alınmıştır. 20 Haziran 2023'te kanalın logosunun rengi kırmızı olmuştur.

FOX HD
FOX HD, 1 Temmuz 2012'de kurulan, FOX ile eş zamanlı yayın yapan FOX'un yüksek çözünürlüklü kanalıdır.

18 Eylül 2014 tarihine kadar sadece Digiturk 326. kanaldan izlenebilmekteyken 18 Eylül 2014 tarihinde Türksat 4A uydusunun devreye girmesiyle birlikte FOX HD, Türksat 4A 12329 H 6666 2/3 frekansından, Türksat 5B 11305 V 30000 3/4 frekansından, D-Smart 29. kanaldan, KabloTV 28. kanaldan, Digiturk 326. kanaldan, Turkcell TV+ 26. kanaldan, tivibu 315. kanaldan ve Türksat TKGS 9. kanaldan izlenebilmektedir. 2019 yılında logodaki HD ibaresi kaldırılmıştır.

Günümüzde yayınlanan programlar

Haftalık dizi
 Yakında: Gaddar
 Yakında: Kızıl Goncalar
 Yakında: Kopuk
 Yakında: Korkma Ben Yanındayım
 2023-: Bambaşka Biri (Pazartesi 20.00)
 2023-: Yabani (Salı 20.00)
 2023-: Şahane Hayatım (Çarşamba 20.00)
 2023-: Hudutsuz Sevda (Perşembe 20.00)
 2023-: Adım Farah (Yeni bölüm - Cumartesi 20.00)
 2023-: Kirli Sepeti (Pazar 20.00)

Sinema
 2024: 2. Atatürk (5 Ocak 2024)
 2007-: FOX Sinema Kuşağı

Haber kuşağı

 2021-: Orta Sayfa (Doğan Şentürk, Murat Yetkin, Çiğdem Toker, Nevşin Mengü, Deniz Zeyrek) (Cuma 23.45)
 2020-: Selçuk Tepeli ile FOX Ana Haber (Hafta içi her gün 19.00)
 2022-: İlker Karagöz ile Çalar Saat (Hafta içi her gün 07.45)
 2009-: Gülbin Tosun ile FOX Ana Haber Hafta Sonu (Hafta sonu 19.00)
 2022-: Ezgi Gözeger ile Çalar Saat Hafta Sonu (Hafta sonu 08.30)
 2016-: Merve Yıldırım ile Benden Söylemesi (Pazar 11.15)
 2014-: Ezgi Gözeger ile Çalar Saat (Yaz sezonları boyunca hafta içi her gün 08.00)
 2010-: Gülbin Tosun ile FOX Ana Haber (Yaz sezonları boyunca hafta içi her gün 19.00)
 2018-: Merve Yıldırım ile Çalar Saat Hafta Sonu (Yaz sezonları boyunca hafta sonu 08.30)
 2009-: Burak Birsen ile FOX Ana Haber Hafta Sonu (Yaz sezonları boyunca hafta sonu 19.00)
 2023-: Liderler Fox'ta (İlker Karagöz)

Yaşam-Aktüel
 2018-: Çağla ile Yeni Bir Gün (Çağla Şıkel) (Hafta içi her gün 10.00)
 2022-: Ekonomi Arası (Cumartesi ve Pazar 11.15)
 2016-: Memet Özer ile Mutfakta (Memet Özer) (Cumartesi 10.00)
 2020-: Kamera Arkası (Beyza Şekerci) (Cumartesi 11.15)
 2021-: Kadının Eseri (Elçin Ateş Ersoy) (Sezon arası)
 2023-: Sahrap Soysal ile Ramazan Sofrası (Sahrap Soysal) (Ramazan ayı boyunca hafta içi her gün 16.45)

Yarışma
 2023-: Bu Tabak Kimin? (Songül Karlı) (Hafta içi her gün 16.15)
 2021-: En Hamarat Benim (Kadir Ezildi) (Hafta içi her gün 13.30)
 2022-: Kapımdaki Dedektif (İbrahim Selim ve Eda Ece) (Sezon arası)
 2017-: İlk Buluşma(2017-2018: Sinan Çalışkanoğlu ve Şinasi Yurtsever)(2022-:  İlker Ayrık) (Belirsiz)

Dinî
 2017-: Fatih Savaş ile Sabah Sohbetleri (Cumartesi  06.15)
 2017-: Fatih Savaş ile Sahur Sohbetleri (Ramazan ayı boyunca her gün 03.00)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Instagram'da Fox
 Twitter'da Fox
 Tiktok'da Fox

Fox Entertainment Group
Walt Disney
Türkçe televizyon kanalları
Türkiye'deki genel kanallar
Fox (Türkiye)
HD yayın yapan kanallar
Digiturk
2007'de kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
Türkiye'deki dizi kanalları

FOX (Türkiye)


Howard Elliott Ashman (født 17. maj 1950 i Baltimore, Maryland, død 14. marts 1991 i New York City, New York) var en amerikansk skuespillforfatter og sangskriver. Han havde samarbejdet med Alan Menken på flere film, specielt animationsfilmene for The Walt Disney Company (Disney). Ashman skrev sangteksterne mens Menken komponerede musikken. Han har blandt andet skrevet sagnene til følgende film:

 Oliver & Co. (1988)
 Den lille havfrue (1989)
 Skønheden og udyret (1991)
 Aladdin (1992)

Skønheden og udyret havde premiere nogen uger efter at Ashman døde, og filmen blev dedikeret til hans ære.

Han har skrevet teksten til musicalen Little Shop of Horrors.

Referencer

Eksterne henvisninger

Sangskrivere fra USA
Musikere fra USA
Dramatikere fra USA
Personer fra Baltimore
Oscar-vindere (sang)
Modtagere af Grammy Award

Howard Ashman


الخزان المائي هو حوض كبير لتخزين كميات من المياه ليتم استخدامها في ري الأراضي الزراعية وتوليد الطاقة وتزويد الناس بالمياه اللازمة للاستهلاك والاستجمام بالقرب من هذه الأحواض. ويمكن أن يكون الحوض طبيعيا أو صناعيا، إذ تشكل الأحواض الطبيعية أحواضا مائية تزود الكثير من المدن بمياهها. ويمكن أن يقوم المهندسون بإنشاء حوضٍ صناعي، ببناء سد على واد ضيق، أو بحفر حوض في بقعة مستوية من الأرض. ومن الأمثلة على تلك الأحواض الناتجة عن بناء سد، حوض سد كاريبا في زيمبابوي، وحوض السد العالي بأسوان في مصر، وحوض سد كولي الكبير في الولايات المتحدة الأمريكية. ويتم قياس حجم الحوض المائي بالمتر المكعب.

الأنواع

الوديان المحجوزة بسد
يعتمد السد المشيد في وادي على الطبوغرافيا الطبيعية لتوفير معظم مساحة حوض الخزان. تتوضع السدود عمومًا في جزء ضيق من الوادي عند مصب الحوض الطبيعي. تعمل جوانب الوادي كجدران طبيعية، ويتوضع السد في أضيق نقطة ممكنة لتأمين المتانة ولتحقيق أقل كلفة تشييد. في كثير من مشاريع تشييد الخزانات، ينبغي ترحيل السكان وإسكانهم في مكان آخر، ونقل القطع الأثرية التاريخية أو ترحيل الأوساط البيئة النادرة. من الأمثلة على ذلك معابد أبو سمبل (التي نُقلت قبل تشييد سد أسوان لتشكيل بحيرة ناصر من نهر النيل في مصر)، وموقع قرية كابل كيلين الذي نُقل خلال تشييد خزان لين كيلين المائي، وقرية بورغو سان بيترو التي نُقلت من بلدة بيتريلا سالتو خلال تشييد بحيرة سالتو.

عادةً، يحتاج تشييد الخزان المائي في وادي ما إلى تحويل مجرى النهر أثناء جزء من عملية البناء، غالبًا بواسطة نفق مؤقت أو قناة جانبية ذات مسار آخر.

في المناطق كثيرة التلال، غالبًا ما تُشيد الخزانات من خلال توسيع بحيرات موجودة. أحيانًا وفي هكذا خزانات، يتجاوز المستوى العلوي الجديد للماء ارتفاع مستجمعات الماء في واحدة من التيارات المغذية أو أكثر مثلما هو الحال في لين كليودوغ في منطقة وسط ويلز. في هكذا حالات ينبغي تشييد سدود جانبية إضافية لاحتواء الخزان.

حين لا تتلائم التضاريس جيدًا مع خزان كبير واحد، فإنه يمكن تشييد عدة خزانات أصغر على شكل سلسلة، كما هو الحال في وادي نهر تاف حيث تشكل خزانات لوين أون وكانتريف وبيكونز المائية سلسلة في الوادي.

ساحلي
الخزانات الساحلية هي خزانات تُستخدم لتخزين المياه العذبة، تتوضع على ساحل البحر قرب مصب النهر لتخزين مياه فيضانه. بما أن تشييد الخزان المائي على اليابسة حافل بعملية غمر هائلة للأرض، فإن الخزان الساحلي هو مفضل اقتصاديًا وتقنيًا لأنه لا يتطلب صرف نفقات للحصول على مساحة أرض ضخمة. شُيّدت العديد من الخزانات الساحلية في آسيا وأوروبا. من الخزانات الساحلية القائمة: سيمانغيم في كوريا الجنوبية، ومارينا باراج في سنغافورة، وتشينكاوشا في الصين، وبلوفر كوف في هونغ كونغ.

ضفة جانبية
حين تُضخ المياه أو تُدفَق من نهر ذو نوعية أو حجم متغير، فإنه يمكن بناء خزانات ذات ضفة جانبية لتخزين المياه. عادةً، تُشيد مثل هكذا خزانات بجزء منها من خلال الحفر وبجزء آخر من خلال بناء رصيف أو ضفة اصطناعية مُطوِّقة للمياه، يمكن أن يتجاوز محيطها 6 كم. يجب أن تمتلك أرض الخزان والضفة بطانة أو نواة غير نافذة للماء: كثيرًا ما كانت تُصنع في البداية من طين موحل، لكن حل محله الطين المدمك عمومًا. يمكن للمياه المخزنة في هكذا خزانات أن تبق هناك لعدة أشهر، خلال هذه الفترة يمكن للعمليات البيولوجية الطبيعية أن تحد بشكل كبير من الملوثات وتزيل تقريبًا أي عكارة. يسمح استخدام خزانات الضفف الجانبية أيضًا بوقف سحب الماء لبعض الوقت، وذلك حين يتلوث النهر بشكل غير متوقع أو حين تكون أحوال التدفق منخفضة جدًا بسبب الجفاف. نظام إمداد المياه في لندن هو أحد الأمثلة على استخدام خزانات الضفف الجانبية: تؤخذ المياه من نهر التايمز ونهر لي؛ يمكن رؤية العديد من خزانات التايمز الجانبية الكبيرة مثل خزان الملكة ماري على طول الطريق الواصل إلى مطار لندن هيثرو.

الخدمية
تُخزن الخزانات المائية الخدمية مياه شرب مُعالَجة بالكامل وقريبة من نقطة التوزيع. تُشيّد العديد من الخزانات الخدمية على شكل أبراج مياه، غالبًا كمنشأة مرفوعة على أعمدة خرسانية حين تكون الأرض منبسطة نسبيًا. يمكن لخزانات مائية أخرى أن تكون بكاملها تقريبًا تحت الأرض، خصوصًا في مناطق كثيرة التلال أو الجبال. في المملكة المتحدة، تمتلك شركة تايمز ووتر (مياه التايمز) العديد من الخزانات الجوفية، تدعى في بعض الأحيان صهاريج أرضية، بُنيت في بدايات القرن التاسع عشر، معظمها مبطن بالطوب. أفضل مثال على ذلك هو خزان ضاحية أونور أوك في لندن، شُيّد بين عامي 1901 و 1909. حين اكتمل بناؤه، قيل بأنه أكبر خزان جوفي مبني من الطوب في العالم ولا يزال أحد أكبر الخزانات في أوروبا. يشكل هذا الخزان اليوم جزءًا من الامتداد الجنوبي لقسم التغذية الحلقية لشركة مياه التايمز. فُرش سطح الخزان بالعشب ويُستخدم اليوم من قِبل نادي غولف أكواريوس.

تؤدي الخزانات الخدمية مهام عدة، من بينها ضمان التوجيه الفعال للماء في نظام توزيع المياه وتأمين سعة مائية لدرجة تُجاوِز قمة الطلب من المستهلكين، مما يُمكّن تشغيل محطة المعالجة بأقصى كفاءة. يمكن أيضًا للخزانات الخدمية الكبيرة أن تُخفض كلفة الضخ، من خلال إعادة ملء الخزان حين تكون تكاليف الطاقة منخفضة.

الاستخدامات

إمداد مباشر للمياه
تُستخدم العديد من خزانات الأنهار المحجوزة بسد ومعظم خزانات الضفف الجانبية لتزويد محطة المعالجة بالمياه الخام والتي توفر بدورها مياه الشرب عبر أنابيب المياه. لا يحتفظ الخزان المائي بالمياه لحين الحاجة إليها فحسب: يمكنه أيضًا أن يكون الجزء الأول من عملية معالجة المياه. يُعرف الوقت الذي تُحبس فيه المياه قبل تصريفها باسم زمن الاحتفاظ. تسمح هذه العملية باستقرار الجزيئات ومواد الطمي، بالإضافة إلى إتاحة الوقت اللازم للمعالجة البيولوجية الطبيعية بواسطة الطحالب والبكتيريا والعوالق الحيوانية التي تعيش بشكل طبيعي في الماء. على أي حال تُفيد عمليات المسطحات المائية الداخلية الطبيعية التي تجري في بحيرات ذات مناخ معتدل بتطبيق تدرج حراري في الماء، الذي عادةً ما يحجز بعض العناصر مثل المنغنيز والفوسفور في مياه باردة وعميقة وفقيرة بالأكسجين خلال أشهر الصيف. في الخريف والشتاء تصبح البحيرة مخلوطة بالكامل مجددًا. خلال أوقات الجفاف، من الضروري أحيانًا سحب المياه السفلية الباردة، إذ يمكن أن تسبب المستويات المرتفعة تحديدًا من المنغنيز مشاكل في محطات معالجة المياه.

الطاقة الكهرمائية
في عام 2005، استُخدم نحو 25% من 33,105 سد كبير حول العالم (بارتفاع يفوق 15 متر)، لتوليد الطاقة الكهرمائية. تُتنج الولايات المتحدة 3% من كهربائها من 80,000 سد مختلف الأحجام. هناك مبادرة قيد التنفيذ لتحديث سدود أكثر باعتبارها وسيلة جيدة للاستفادة من البنية التحتية الموجودة أساسًا لتأمين مصدر طاقة جيد للعديد من المجتمعات الصغيرة. يتضمن الخزان الذي يولد طاقة كهرومائية عنفات متصلة مع الجسم الذي يحفظ الماء بواسطة أنابيب ذات أقطار كبيرة. يمكن أن تكون هذه النُظم المولدة موجودة في قاعدة السد أو على بعض المسافة منها. في أنهار الوديان المنبسطة ينبغي وضع الخزان المائي على عمق كاف لتحقيق طاقة ضغط هيدروليكية على العنفات؛ وإذا كان هناك فترات من الجفاف يجب على الخزان المائي حمل مياه كافية لمعادلة تدفق النهر خلال السنة. لا تحتاج الطاقة الكهرمائية التي تعتمد على الجريان النهري في وادي شديد الانحدار ذو تدفق مستمر، إلى خزان مائي.

تستعين بعض الخزانات المائية التي تولد طاقة كهرمائية بعملية إعادة التغذية بالضخ: يُملأ خزان مائي ذو مستوى مرتفع بالماء باستخدام مضخات كهربائية عالية الأداء حين يكون الطلب على الكهرباء قليل، وبعدها يستخدم هذه المياه المخزنة لتوليد الكهرباء من خلال تصريفها إلى خزان مائي منخفض الارتفاع وذلك حين يكون الطلب على الكهرباء مرتفع. تُدعى مثل هكذا أنظمة بأنظمة التخزين بالضخ.

انظر أيضًا

 إمداد معتمد على المنخفضات

مراجع

بحيرات حسب الصنف
بحيرات صناعية
خزانات مائية
مسطحات مائية

خزان مائي


جاسيك باك  (24 مارس 1973 في لوبلين) لاعب كرة قدم بولندي يلعب حاليا في نادي الدرجة الممتازة أوستريا فيينا النمساوي في مركز قلب الدفاع .

المسيرة الرياضية مع الأندية
بدأ باك مسيرته الرياضية مع نادي موتور لوبلين عندما كان يبلغ من العمر 16 سنة ثم بعد 3 سنوات انتقل إلى نادي ليتش بوزنان . في موسمه الأول ساهم باك في تحقيق بطولة دوري الدرجة الممتازة البولندي وحينها لفت أنظار مدرب منتخب بولندا الذي منحه أول مشاركة في مباراة دولية أمام منتخب قبرص . انتقل بعدها إلى نادي ليون الفرنسي سنة 1995 . في يناير 2002 انتقل إلى نادي لنس وبعد 3 سنوات انتقل إلى نادي الريان القطري حيث امضى في صفوفه سنتين وبعدها قرر الانتقال إلى نادي أوستريا فيينا سنة 2007 .

المسيرة الرياضية مع المنتخبات
مثل باك منتخب بلاده بولندا في نهائيات بطولة كأس العالم لكرة القدم 2002 التي أقيمت في كوريا الجنوبية واليابان وبطولة كأس العالم لكرة القدم 2006 التي أقيمت في ألمانيا وبطولة كأس الأمم الأوروبية لكرة القدم 2008 التي أقيمت في النمسا وسويسرا وخرج منتخب بولندا من الدور الأول في الثلاث بطولات .

في سنة 2006 تم اتهام باك باستلام رشوة من أجل ترجيح كفة منتخب بلجيكا على حساب منتخب بولندا ضمن تصفيات كأس الأمم الأوروبية لكرة القدم 2008 . في 14 يوليو 2008 قرر الاعتزال دوليا .

المستوى الشخصي
باك متزوج من أنا ولديه ولد واحد اسمه جاسيك .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية بولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية بولنديون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في النمسا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
بولنديون مهاجرون إلى فرنسا
رياضيون بولنديون مغتربون في النمسا
رياضيون بولنديون مغتربون في فرنسا
رياضيون بولنديون مغتربون في قطر
رياضيون فرنسيون مغتربون في النمسا
رياضيون فرنسيون مغتربون في قطر
رياضيون من لوبلين
فرنسيون متجنسون
لاعبو الدوري البولندي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري النمساوي
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو كأس العالم 2002
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم بولنديون
لاعبو كرة قدم بولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في النمسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو لخ بوزنان
لاعبو لنس
لاعبو منتخب بولندا لكرة القدم
لاعبو نادي الريان
لاعبو نادي أوستريا فيينا
مواليد 1393 هـ
مواليد 1973
مواليد في لوبلين
لاعبو كرة قدم من لوبلين

جاسيك باك


Little Egypt may refer to:

Little Egypt (archaeological site), Mississippian culture site located in Murray County, Georgia
Little Egypt (dancer), stage name of three belly dancers
A nickname for Southern Illinois
A neighborhood in Astoria, Queens, New York City
Little Egypt, Texas, in Dallas County
Little Egypt, novel by Lesley Glaister
Little Egypt (film), 1951 American film starring Rhonda Fleming
"Little Egypt (Ying-Yang)", 1961 song written by Jerry Leiber and Mike Stoller
Little Egypt, a wrestler in the Gorgeous Ladies of Wrestling series

Little Egypt


Astrid Maria Josefine Jinder, betur þekkt sem Little Jinder (fædd 20. febrúar árið 1988) er  sænsk söngkona og . Hún er dóttir Åsa Jinder.

Josefine Jinder gaf sína fyrstu plötu í ágúst árið 2008. Í mars árið 2009 kom út Youth Blood 12", báðar útgáfurnar komu út hjá bandaríska plötuútgáfu fyrirtækinu Trouble & Bass. Síðan hefur hún ferðast mikið og haldið tónleika og spilað bæði í evrópu og bandaríkjunum.

Útgáfur

Plötur
 2013 - Break Up
 2014 - Little Jinder
 2016 - Allting suger
 2018 - Hejdå
 2020 - Little Jinder's Unreleased Romance

Heimildir

Heimasíða
Heimasíða
MySpace

Sænskar Söngkonur

Jesifine Jinder


Jezik stereotipnih uloga ili yakuwarigo (japanski: 役割語) jezični je stil koji ističe određene karakteristike samog govornika: dob, spol, zanimanje, položaj u društvu, razdoblje, izgled, osobnost i sl. Uglavnom se koristi u fikciji za oslikavanje stereotipa. Termin je predložio japanski lingvist Kinsui Satoshi.

Uloge
U raznim medijima, a pogotovo dječjim djelima i filmovima kategorije B, likovi poput staraca i dama govore određenim stilom, te iako takav govor u stvarnosti ne postoji, olakšava shvaćanje uloge pojedinog lika u priči. Kroz ponavljanje u raznim medijima, jezik stereotipnih uloga se proširio japanskim društvom. Razvojem standardnog jezika i medija, jezik stereotipnih uloga je također postao složeniji. Standardni japanski jezik je nastao u Tokiju, te je proširen i prihvaćen diljem države, a razumjeti ga mogu govornici bilo kojeg dijalekta. U istu ruku, nestandardna verzija se isto stvara, širi i fiksira diljem Japana. Kao posljedica stereotipizacije govora određenih likova, likovi koji pričaju tim stilom se smatraju sporednim likovima, dok ga glavni likovi rijetko koriste (radi prikazivanja osobitosti glavnog lika, koristi se do neke mjere). Ako protagonist govori vrlo izraženim jezikom stereotipnih uloga, ili ako likovi ne govore stilom koji odgovara njihovom stereotipu, to je potrebno posebno naznačiti. Kinsui u ovom jeziku spoznaje mogućnost izazivanja slika i navodi da japanska djela ne bi bila moguća bez jezika stereotipnih uloga, no njegova prekomjerna upotreba je zastarjela i prikriva izvornu raznovrsnost japanskog jezika. Također govori i da ponekad može prenijeti namjerne ili nenamjerne predrasude koje pisac ima, uzevši u obzir stereotipizaciju prisutnu u ovom jeziku.

Primjeri u Japanu
Većina fraza jezika stereotipnih uloga je u stvarnosti postala stereotipom, dok su neke umjetno stvorene. Čimbenici koji ga karakteriziraju su raznovrsni, no neki od važnijih su osobne zamjenice (a pogotovo u prvom licu) i sufiksi na kraju rečenice.
Ima mnogo vrsta jezika stereotipnih uloga, te Kinsui prikazuje razlike između nekoliko na primjeru rečenice "Tako je, znam.":

 sō da yo, boku ga shitteru no sa — dječaci
 sō yo, atashi ga shitteru wa — djevojčice
 sō desu wa yo, watakushi ga zonjite orimasu wa — dame
 sō ja, sessha ga zonjite oru — samuraji
 sō ja, washi ga shitte oru — starci
 so ya, wate ga shittoru dee — govornici dijalekta Kansai
 nda, ora shitteru da — seljaci
 sō aru yo, watashi ga shitteru aru yo — kineski govornici

Rojingo
Rojingo (japanski: 老人語. "jezik staraca") je u fikciji određen karakteristikama poput osobne zamjenice washi (japanski: わし. "ja"), kopule ja (japanski: じゃ), negacije nu ili n (japanski: ぬ; ん) i sličnih izraza koji su posebitosti dijalekata zapadnog Japana. Ti su izrazi slični današnjem dijalektu Hirošime, ali se kao izvor rojingoa smatra Kamigata dijalekt iz razdoblja Edo. U ranom razdoblju Edo, dijalekt nije bio uspostavljen, a dijalekt Kamigata se smatrao normativnim jezikom. Nadalje se u drugoj polovici dijalekt Edo uspostavio u nižim klasama društva, dok su konzervativne starije osobe i intelektualci nastavili govoriti dijalektom Kamigata. Prema tome se u dramama Kabuki, Gesaku djelima i sličnome, za prikaz starijih osoba počeo koristiti preuveličani Kamigatanski dijalekt, te se tako starački govor učvrstio.

Dijalekti
U jeziku stereotipnih uloga se mogu koristiti i dijalekti, zamišljeni dijalekti, a i kombinacije istih. Primjerice, seljaci znaju koristiti jezik nalik na dijalekt regije Tohoku, unatoč činjenici da likovi nisu iz te regije. Seljak bi mogao koristiti osobnu zamjenicu ora (japanski: おら. "ja") ili kopulu da (japanski: だ). Trgovci ili likovi u svrhu komičnog efekta često koriste dijalekt Osake, a Kyushu, Hiroshima i Tosa dijalekti se često smatraju 'muževnijima', te se preko njih prikazuju delikventi i Yakuze.

Izvori

Yakuwarigo


Rigas futbola klubs (også kendt som Riga FC) er en fodboldklub fra Letland. Klubben spiller i den bedste lettiske liga Virslīga og har hjemmebane på Skonto stadions i byen Riga.

Historie
Klubben blev stiftet i 2015.

Titler
 Lettiske mesterskaber (3): 2018, 2019 og 2020.
 Lettiske pokalturnering (1): 2018.

Historiske slutplaceringer

Klubfarver

Førsteholdstruppen

Nuværende spillertrup 2022

Eksterne kilder/henvisninger
 www.rigafc.lv

Noter

Fodboldklubber i Letland
Etableret i 2015

Riga FC


Erhard af Queis (født omkring 1490 i Storkow, død 10. september 1529 i Preussisk Holland) var biskop i Pomesanien. Han var med til at berede reformationen i Preussen.

Liv
Der findes ikke nogle tilgængelige informationer om barndom og opvækst for den første reformerte biskop i Pomesanien. Han blev indskrevet på universitetet i Frankfurt (Oder) i 1506, og herfra ved man, at han stammede fra Storkow. I 1515 flyttede han til Bologna for at studere jura. Det vides dog ikke, hvor eller hvornår han erhvervede sig doktorgraden. Det vides, at han i 1523 blev kansler for for Frederik 2. af Liegnitz. Ved dennes hof lærte han stormester Albrecht af Preussen at kende og derigennem at blive optaget i den Tyske Orden samt overtage det ledige andet preussiske bispesæde. 10. september 1523 blev Erhard af Queis af domkapitlet i Marienwerder valgt til biskop. Han blev ikke godkendt fra Vatikanet, da han var kendt som evangelisk biskop. Efter udnævnelsen slog han sig ned i Riesenburg.

Stormester Albrech havde store forventninger til den juridisk og forvaltningsmæssigt erfarne biskop. Han sendte ham som repræsentant til forhandlinger i Pressburg og Kraków, hvor sekulariseringen af de lande, der hørte under ordenen, blev diskuteret. Han hyldede på vegne af Albrecht og den Tyske Orden den polske konge som overherre. Han fik også senere lignende opgaver. Da han fulgte med hertugen til Danzig, var han iklædt civilt tøj.

Det var Queis, der i Kiel udformede ægteskabskontrakten for hertug Albrecht og den danske prinsesse Dorothea. Politiske opgaver for det nyetablerede preussiske hertugdømme holdt ham længe fra at opfylde sine kirkelige forpligtelser. Queis stod i den henseende helt på linje med Georg af Polentz og reformationen. I slutningen af 1524 offentliggjorde Queis sit reformationsprogram Themata episcopi Riesenburgensis. Heri fastslog han, at der kun fandtes to af Kristus indførte sakramenter, og de menneskeskabte heraf måtte afskaffes i kirken.

Biskoppen forlangte, at gudstjenesterne blev afviklet på tysk, og forbød velsignelsen af hostien samt processioner for Kristi legemsfest. Hans 19. tese lyder: "Den daglige messe er Gud en vederstyggelighed; af denne grund må den ikke afholdes i nogen kirke eller noget andet sted." Biskoppen løste endvidere præster og folk tilknyttet ordener fra deres løfter. Den ritualbog, der blev brugt i hertugdømmet Preussen, bar navnene på de evangeliske biskopper, Polentz og Queis.

Queis havde i lighed med Polentz afgivet sine sekulære rettigheder til hertugen og kun beholdt amterne Schönberg og Marienwerder. Han blev gift med hertuginde Apolonia, datter af Viktor af Münsterberg-Trappau. Apolonia havde inden giftermålet været nonne i clarisserklosteret i Strehlen. Hun døde i barselssengen i 1529. Queis døde samme år på hjemrejsen fra landdagen i Königsberg af "engelsk svedesyge".

Reformatorer
Lutherske teologer
Biskopper fra Tyskland

Erhard af Queis


Fabian Weinecke (* 27. August 1968 in Düsseldorf; † 17. Januar 2012 in Berlin) war ein deutscher Maler, Zeichner und Songtexter.

Biographie
Aufgewachsen in Düsseldorf, studierte Weinecke 1988 bis 1990 Bildende Kunst an der Staatlichen Kunstakademie Düsseldorf. Er lebte zuerst in Essen, später in Berlin; er trat hervor als Zeichner, als Maler kleinformatiger Kompositionen und als Textdichter der Essener Popgruppe Festland, deren Album-Cover und Plakate er ebenfalls illustrierte. Weinecke liegt bestattet auf dem Alten St.-Matthäus-Kirchhof in Berlin-Schöneberg.

Einzelausstellungen (Auswahl)
 2010 Nachtarbeiten, Märkisches Museum, Witten
 2008 Lügen, Künstlerverein Malkasten, Düsseldorf
 2007 Phantasmagorien, Galerie Claudia Simon, Düsseldorf
 2005 Zeichnungen, Raum Claudia Simon, Düsseldorf;
 Just Perfect, Galerie Jacky Strenz, Frankfurt am Main
 2003 Rage in Eden, Galerie Jacky Strenz, Berlin
 1998 Deep Storage 22, x, Düsseldorf.

Publikation
 Fabian Weinecke: Private Andacht, hrsg. von Dirk Steimann, Märkisches Museum, Witten, 2011 ISBN 978-3862060788.

Weblinks
 Weinecke auf Kunstaspekte

Maler (Berlin)
Lyrik
Liedtexter
Deutscher
Geboren 1968
Gestorben 2012
Mann

Fabian Weinecke


Jacqueline Yvonne Meta (Jacque) van Maarsen () () este o autoare neerlandeză ce a lucrat ca legătoare de cărți. Ea este cunoscută mai ales pentru prietenia ei cu diarista Anne Frank. Mama creștină a lui Jacque a reușit să elimine litera J (Evreu) de pe cărțile de identitate ale familiei (tatăl lui Jacques era evreu) în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, un act care a ajutat familia van Maarsen să scape de persecuția naziștilor.

Primii ani
Jacque s-a născut în Amsterdam, având un tată evreu olandez, Hijman van Maarsen, și o mamă creștină franceză, Elline van Maarsen. Are o soră, Christiane. Jacque a studiat într-o școală publică din Amsterdam până în 1940, când naziștii au invadat Țările de Jos. Apoi a trebuit să se transfere la un liceu evreiesc. În școala evreiască, Jacqueline s-a împrietenit cu multe fete, inclusiv Anne Frank, Nanette Blitz, Sanne Ledermann și Hanneli Goslar. Jacque a fost secretară a clubului de ping-pong "Ursa Mică minus două", înființat de prietenele ei.

Anne și Jacque au devenit foarte bune prietene, s-au vizitat adesea și și-a făcut temele împreună. Jacque a plăcut-o sincer pe Anne, dar a considerat-o uneori prea exigentă în prietenia ei. În iulie 1942, familia Annei s-a ascuns, dar Jacque nu a știut acest lucru. Anne și-a exprimat remușcarea, în notele ulterioare din jurnalul ei, pentru propria ei atitudine manifestată față de Jacque, privind cu o mai mare înțelegere dorința lui Jacque de a avea și alte prietene apropiate - "vreau doar să-mi cer scuze și să explice lucrurile", a scris Anne. După ce a stat ascunsă două luni și jumătate, Anne a compus o scrisoare de adio față de Jacque în jurnalul ei, jurându-i prietenie pe viață. Jacque a citit acest pasaj mult mai târziu, după publicarea jurnalului.

Între timp, naziștii i-au arestat pe evreii din întreaga țară. Jacque, care era pe jumătate evreică după standardele naziste, a simțit amenințarea arestării. Pentru că era creștină, mama lui Jacque a reușit să elimine litera "J" (Evreu) din cărțile de identitate ale familiei sale. Acest act a ajutat familia Van Maarsen să scape de persecuția naziștilor și i-a permis lui Jacque să se transfere de la școala evreiască și să revină la școala de stat.

După cel de-al Doilea Război Mondial
După război, Jacque a aflat că Anne nu a supraviețuit. Otto Frank, tatăl Annei, a luat legătura cu Jacque, iar Jacque a fost una dintre primele persoane căreia Otto Frank i-a arătat jurnalul Annei. În 1947 a fost publicat Jurnalul Annei Frank.

Jacque a devenit o legătoare de cărți, cu o activitate premiată. Ea s-a căsătorit cu prietenul ei din copilărie, Ruud Sanders, în 1954. Au avut trei copii. Ea a scris cinci cărți despre prietenia sa cu Anne Frank (vezi mai jos),

Viața prezentă
Jacque continuă să locuiască la Amsterdam și are șapte nepoți.

Începând din 1987, Jacque a ținut discursuri despre Anne Frank în diferite școli din Germania și Statele Unite ale Americii.

Jacque a scris patru cărți despre prietenia strânsă și puternică dintre ea și Anne Frank.

În plus, Jacque a apărut în documentarul Classmates of Anne Frank, difuzat în premieră la 28 noiembrie 2008.

În prezent, Jacque scrie o carte de povestiri, inspirate de călătoriile ei.

Cărți
 Anne and Jopie (1990)
 My Friend, Anne Frank (1996)
 My Name Is Anne, She Said, Anne Frank (2003)
 Inheriting Anne Frank (2009)
 A Friend called Anne (2004)

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1929
Evrei neerlandezi
Oameni în viață
Persoane asociate cu Anne Frank

Jacqueline van Maarsen


Vicente Mariscal (1838 - 1891) fue un militar y político mexicano. Participó en la llamada Guerra de Reforma y luchó contra la intervención francesa y el imperio de Maximiliano. En 1872 fue designado  por el presidente Benito Juárez gobernador de Yucatán que se encontraba en estado de emergencia debido a una insurrección que había estallado el 13 de marzo de 1872 y que se había adherido al Plan de La Noria.

Datos históricos
Fue un militar que se desempeñó en contra del ejército francés durante la intervención francesa en México y que luchó en contra de las fuerzas que sostuvieron el Segundo Imperio Mexicano encabezado por Maximiliano I de México.

Como resultado de las elecciones estatales de 1869 en las que habían resultado electos Manuel Cirerol y Canto como gobernador y José Apolinar Cepeda Peraza como vicegobernador, se dio un alzamiento en el oriente del estado bajo el argumento de que tales elecciones habían sido fraudulentas y que en todo caso ya habían transcurrido los dos años del periodo legal para el que habían sido elegidos tales funcionarios. Los insurrectos se adhirieron además al plan de la Noria encabezado por Porfirio Díaz en contra del presidente Juárez.

Benito Juárez, a la sazón presidente de México, envió al general Vicente Mariscal, paisano suyo, para que apaciguara a los rebeldes y restableciera el orden en el estado de Yucatán. A su llegada a la entidad, el 9 de abril de 1872, Mariscal se encontró que el coronel Francisco Cantón Rosado había tomado la ciudad de Mérida en nombre de un grupo local que también deseaba restaurar el orden y que había señalado su adhesión a la Constitución de 1857 y a la federación mexicana.

Vicente Mariscal le señaló a Cantón cuál era su misión y le pidió que se sometiera a sus órdenes. Este último contestó que lo haría siempre y cuando se le garantizara que el designio popular de terminar la gestión de Cirerol sería cumplido. Al satisfacerse la demnda de Cantón, Mariscal asumió el mando en la capital del estado y de inmediato procedió a licenciar las tropas insubordinadas, a reorganizar los servicios y restablecer el orden. Envió a un joven militar, Olegario Molina, a hacerse cargo de los tropas en el oriente del estado y contó con el apoyo del coronel Cantón para su labor.

Un año después, el 17 de abril de 1873, se dio por terminado el estado de excepción que había en Yucatán y el ya presidente de México, Sebastián Lerdo de Tejada, designó a Ignacio R. Alatorre como nuevo gobernador de Yucatán.

Vicente Mariscal regresó a la ciudad de México como diputado al Congreso de la Unión por Yucatán. No ejerció el cargo, sin embargo, porque se le puso al frente del batallón de zapadores del ejército federal. Más tarde fue comandante militar en el estado de Sonora y, a partir de 1876, fue nombrado jefe de gobierno en ese estado, a este último a dejar el poder en 1879.

Murió siendo magistrado de la corte militar a los 53 años de edad, en 1891.

Véase también
 Historia de Yucatán
 Gobernantes de Yucatán
 Juarismo
 Revolución de La Noria
 Lerdismo

Referencias

Enlaces externos
 Historia del H. Congreso del estado de Sonora. Consultado el 24 de febrero de 2012.
 El conflicto Pesqueira-Serna en Sonora. Consultado el 24 de febrero de 2012.

Gobernadores de Yucatán del siglo XIX
Militares de México
Gobernadores de Sonora

Vicente Mariscal


Der Marauder ist ein gegen ballistische Waffen und Minen geschütztes Radfahrzeug, das von der Paramount Group in Südafrika hergestellt wird. Sein Verkauf wurde auf der 2007 International Defence Exhibition (IDEX) und Konferenz in Abu Dhabi, der größten Waffenmesse im Nahen Osten, gestartet.

Design und Spezifikationen
Der Marauder wurde als geschütztes Aufklärungsfahrzeug und Mannschaftstransporter konzipiert. Er kann inklusive Fahrer und Kommandeur zehn Personen transportieren. Weitere Einsatzoptionen und Rüstsätze sind geschütztes Führungs- und Funkfahrzeug, Sanitätsfahrzeug, Feuerunterstützungsfahrzeug mit einem schweren Maschinengewehr und als Panzerabwehrfahrzeug mit einem Panzerabwehrlenkraketensystem.

Ursprünglich wurde er für Einsätze in urbanen, also bebauten, Gebieten konzipiert. Seine Größe und sein Gewicht sind kleiner als beim vergleichbaren, ebenfalls von der Paramount Group hergestellten Matador. Es gibt eine Ausführung in 4×4 oder 6×6-Konfiguration. Der Marauder erreicht eine Marschgeschwindigkeit von 100 bis 120 km/h und hat eine maximale Reichweite von 700 km.

Das Fahrzeug ist lufttransportfähig mit taktischen Transportflugzeugen und schweren Transporthubschraubern.

Das Fahrzeug kann verschiedene Waffen- und Schutzsysteme wie leichte und mittelschwere Maschinengewehre, automatische Granatwaffe und Nebelwurfanlage sowie Systeme zur Führung und Überwachung mitführen. Das Fahrzeug kann auch als Mörserträger ausgerüstet werden.

Der Marauder ist gegen Sprengfallen und Minen bis 8 kg TNT nach STANAG 4569 Schutzklasse 3b unter dem gesamten Fahrzeug geschützt, bis 14 kg TNT und damit höher als nach STANAG 4569 Schutzklasse 4a bei Ansprengung unter einem Rad. Der Transportraum ist gegen Ansprengung bis 50 kg IED nach STANAG 4569 geschützt. Die Panzerung kann bis auf Schutzklasse 4 auch gegen RPG-Beschuss erweitert werden.

Der Marauder ist u. a. vergleichbar mit dem deutschen ATF Dingo.

Vorstellung in Top Gear
Im Juni 2011 wurde die zivile Version des Marauders im britischen Motormagazin Top Gear vorgestellt. Moderator und Fahrer Richard Hammond überprüfte darin dessen "Alltagstauglichkeit" unter anderem in einem Fast-Food-Drive-through-Restaurant, durch das Fahren off-road und durch das Überrollen von geparkten Pkw (die durch das Gewicht des Marauders zerstört wurden). Der Marauder und ein Hummer H3 wurden in der Episode schließlich durch 3 kg Plastiksprengstoff unter dem hinteren Fahrzeugteil angesprengt, um die Sicherheit des Marauders als geschütztes Fahrzeug zu beweisen. Der ungepanzerte Hummer wurde durch die Explosion komplett zerstört, während der Marauder fahrbereit war und mit einem Reifendefekt weiterfahren konnte.

Weblinks

 Herstellerseite

Einzelnachweise

Geschütztes Fahrzeug
Militärisches Radfahrzeug (4×4)

Marauder (Fahrzeug)


البجعيات ، طائفة الطيور المائية ذات حجم كبير أو متوسط تبعا للتصنيف العالمي. يوجد حاليا 5 فصائل من البجعيات، يعتمد غذائهم اعتمادا شبه تام على الأسماك، الحبار(كالاماريا) عموما على الكائنات البحرية. على الرغم من أنها تعشش على هيئة تجمعات أو مستعمرات إلى أنها وحيدة الزوجة. ويفقس صغارها عاريين بدون زغب وتحتاج لمن يطعمها.

مراجع

 المؤتمر الدولي للطيور.
 ITIS

كائنات باقية ظهرت خلال الباليوجين
رتب الطيور
طيور مائية

بجعيات


Emil Salomonsson (Suecia, 28 de abril de 1989) es un futbolista sueco que juega en la posición de defensa para el IFK Göteborg de la Allsvenskan.

Selección nacional
Ha sido internacional con la selección de fútbol de Suecia.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en Halmstads BK
 Perfil en Swedish FA

Futbolistas del Ängelholms FF
Futbolistas del Halmstads BK
Futbolistas del IFK Göteborg
Futbolistas del Sanfrecce Hiroshima
Futbolistas del Avispa Fukuoka
Futbolistas de la selección de fútbol de Suecia en los años 2010

Emil Salomonsson


Rakia er en form for brandy, der fremstilles på Balkan af frugt, bl.a. blommer. Der er gjort arkæologiske fund, der kan type på, at den har været drukket i Bulgarien helt tilbage til det 14. århundrede.

Referencer

Spirituosa

Rakia


Singur de Crăciun (titlu original: Alone for Christmas) este un film de Crăciun american din 2013 regizat de Joseph J. Lawson. Scenariul este realizat de Nancy Leopardi după o povestire de Naomi L. Selfman. Rolurile principale au fost interpretate de actorii David DeLuise, Kim Little și Davis Cleveland. Filmul este produs de The Asylum și are un scenariu asemănător seriei de filme Singur acasă - diferența fiind că cel care apară casa de hoți este un câine.

Prezentare

O familie pleacă în vizită la bunici în Ajunul Crăciunului, în timp ce câinele lor rămâne singur acasă. Trei hoți încearcă să fure toate cadourile de sub brad iar câinele trebuie să folosească fiecare truc pe care-l știe ca să-i oprească.

Distribuție
 David DeLuise ca Tata
 Kim Little ca Mama
 Davis Cleveland ca Dillon
 Gerald Webb ca Columbus (voce)
 Natalie Jane ca KC
 Kevin Sorbo ca Quentin
 Jeremy Mascia ca Jake
 Jonathan Nation ca Anthony
 Justin Hoffmeister ca Rob
 câinele Hooligan - ca  Bone
 Bill Pomeroy ca Bone (voce) (ca William R. Pomeroy)
 John Kenward ca Phil
 câinele Torpedo - Columbus
 Kevin Yarbrough ca Cupcake (voce)
 câinele Hitchcock ca Cupcake

Primire
Pe web-site-ul Rotten Tomatoes are un scor de 2,0 din 5 pe baza a 19 recenzii.

Note

Legături externe

 Site-ul oficial

Filme din 2013
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme pentru copii
Filme de Crăciun
Filme cu câini
Filme de comedie
Filme de televiziune
Filme Asylum

Singur de Crăciun


The African grey woodpecker (Dendropicos goertae) is a species of bird in the woodpecker family Picidae. Is a widespread and frequently common resident breeder in much of Sub-Saharan and equatorial Africa. It is a species associated with forest and bush which nests in a tree hole, often in an oil palm, laying two to four eggs. It is a common bird with a very wide range, and the International Union for Conservation of Nature has rated its conservation status as being of "least concern".

Taxonomy
The African grey woodpecker was described by the German zoologist Philipp Ludwig Statius Müller in 1776 from a specimen collected in Senegal. He coined the binomial name Picus goertae.  The specific epithet is from the French polymath Comte de Buffon who noted that "Goërtan" was the name used for the species in Senegal. The species was also illustrated in a set of plates that accompanied Brisson's work. The African grey woodpecker is now placed in the genus Dendropicos that was introduced by the French ornithologist Alfred Malherbe in 1849.

Five subspecies are recognised:
 D. g. koenigi (Neumann, 1903) – Mali to west Sudan
 D. g. abessinicus (Reichenow, 1900) – east Sudan to west Ethiopia
 D. g. goertae (Müller, PLS, 1776) – Senegal and Gambia to Mali.
 D. g. centralis (Reichenow, 1900) – Sierra Leone to Nigeria, south Sudan, west Kenya and northwest Tanzania
 D. g. meridionalis Louette & Prigogine, 1982 – south Gabon and northwest Angola to south central Democratic Republic of the Congo

The African grey woodpecker and the eastern grey woodpecker (Picidae spodocephalus) were formerly treated as conspecific.

Description
Like other woodpeckers, this species has a straight pointed bill, a stiff tail to provide support against tree trunks, and zygodactyl or "yoked" feet, with two toes pointing forward, and two backward.  The long tongue can be darted forward to capture insects. This bird is  in length. It is a typical woodpecker shape, and has unmarked green upperparts and a pale grey head and underparts. The rump is red, and there is a small red belly patch. The short tail is blackish. The adult male grey woodpecker has a red crown. Females have a plain grey head, lacking the red crown. Young birds are like the female, but the reds are paler, and there may be some flank barring.

Distribution and habitat
The African grey woodpecker is native to tropical parts of western and central Africa. Its range includes Angola, Benin, Burkina Faso, Burundi, Cameroon, Central African Republic, Chad, Congo, Democratic Republic of Congo, Equatorial Guinea, Eritrea, Ethiopia, Gabon, Gambia, Ghana, Guinea, Guinea-Bissau, Ivory Coast, Kenya, Liberia, Mali, Mauritania, Niger, Nigeria, Rwanda, Senegal, Sierra Leone, South Sudan, Sudan, Tanzania, Togo and Uganda. Its typical habitat includes woodland, savannah with isolated trees, copses of larger trees, riverside forest and pasture.

Behaviour and ecology
Like other woodpeckers, this species is an insectivore. It is frequently seen, and regularly taps or drums. The call is a loud and fast peet-peet-peet-peet.

References

External links
Xeno-canto: audio recordings of the African grey woodpecker

African grey woodpecker
African grey woodpecker
African grey woodpecker
African grey woodpecker
African grey woodpecker

African grey woodpecker


Numerius Negidius is a name used in Roman jurisprudence, based on a play on words: Numerius is a Roman praenomen, or forename, resembling the verb numero, "I pay"; while Negidius has the form of a gentile name formed from the verb nego, "I refuse".  Thus, Numerius Negidius is a personal name that can also be interpreted to mean "I refuse to pay".  For this reason, it was used to refer to the defendant in a hypothetical lawsuit.

The plaintiff would be referred to as Aulus Agerius. Aulus is also a praenomen, while Agerius suggests the Latin verb ago, "I set in motion", as it is the plaintiff who initiates a lawsuit.

One well-known legal formula, a model instruction to the judge in a civil lawsuit, began as follows: si paret Numerium Negidium Aulo Agerio sestertium decem milia dare oportere, meaning, "if it appears that Numerius Negidius ought to pay Aulus Agerius ten thousand sesterces..."  In actual use, the names and amounts would be changed to the appropriate values.

The initials N. N. can also stand for "name unknown" (nomen nescio), a placeholder name roughly equivalent to John or Jane Doe, Thomas Atkins, etc.

References

 Robinson, O. F., The Sources of Roman Law: Problems and Methods for Ancient Historians; Routledge, ; pp. 80, 89, (90 (restricted); as pub. at Google Books

Roman law
Placeholder names

de:Nomen nominandum#Begriffsursprung und -geschichte

Numerius Negidius


Det republikanske, radikale og radikal-socialistiske parti (fransk: Parti républicain, radical et radical-socialiste) var et fransk politisk parti, der eksisterede fra 1901 til 2017. Efter 1972 var partiet kendt som Parti radical valoisien (RAD eller PRV).

Den 9. december 2017 blev partiet fusioneret med Det radikale venstreparti (PRG).

Det nye parti fra 2017 hedder Den radikale, sociale og liberale Bevægelse (MR eller MRSL).

Gennem mange år var det radikale parti Frankrigs ældste (stadigt aktive) parti.

Politiske partier i Frankrig
Socialliberale partier
Liberale partier
Etableret i 1901
Ophørt i 2017

Parti républicain, radical et radical-socialiste (fransk parti)


Le Musée archéologique d'Argos () est un musée grec situé à Argos, dans le Péloponnèse.

Historique
L'histoire du musée a commencé en , lorsque les héritiers de J. Kallergis ont fait don du bâtiment à la commune d'Argos qui, à son tour, l'a transmis à l'État grec en 1955.

Le musée comprend de deux sections : le musée Kallergeio, inauguré en 1957, et la nouvelle section, en 1961. L'École française d'Athènes, qui a supervisé la construction de la nouvelle section, est responsable de la plupart des objets exposés dans le musée, découverts à Argos et sa préfecture et datant de la période de l'helladique moyen (environ 2000 ) jusqu'à l'Antiquité tardive (600 ap. JC).

La majeure partie des artefacts ont été découverts sur le site de l'agora antique, dans la zone de l'ancien théâtre romain, et également sur le site de la tombe mycénienne de Déras. L'École américaine d'études classiques à Athènes est également à l'origine de certaines fouilles représentées dans la collection, notamment celles de Lerne.

Collections

Céramique
 Figurine mycénienne d'une femme portant un petit enfant, à décor de lignes ondulées, Bronze récent.

 Céramiques d'époque géométrique,  : figure féminine tenant les rênes d'un cheval au bord d'un cours d'eau, groupe d'hommes, sacrifice d'un cheval, lutteurs, svastikas, pélicans, échassiers.

 Cratère d'époque archaïque ou géométrique tardive, figurant Ulysse et ses compagnons crevant l'œil du Cyclope Polyphème, vers 670

Objets, sculpture

 Cuirasse et un casque de bronze provenant d'une tombe de la fin du

 Mosaïque de sol provenant d'une maison du , avec des symboles des douze mois.

 Statue d'Héraclès, copie romaine du prototype de Lysippe pour le marché de Sicyone.

Au rez-de-chaussée du musée, une salle est consacrée aux découvertes archéologiques de Lerne. Une figurine en argile d'une femme ou d'une déesse est l'une des plus anciennes représentations sculpturales du corps humain trouvées en Europe. Le musée possède également des modèles de grenades en faïence d'époque post-géométrique, évoquant la présence d'Héra et symboles de richesse et de prospérité.

Mosaïques romaines
Dans la cour du musée se trouvent des mosaïques romaines représentant Dionysos et les saisons. Pendant les mois d'hiver, les personnages sont représentés enveloppés de capes et de jambières épaisses ; durant l'été, ils sont vêtus de tuniques et jambières plus légères.

Notes et références

Liens externes

Argos

Musée archéologique d'Argos


Alazlı, Trabzon ilinin Düzköy ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin ilk adı olan Mula Eski Anadolu dilerinde "değirmen" eski Rumcada ise "kus yuvasi" ya da "kus foli" anlamındadır. Daha sonra Demirhisar ve Alazlı adını almıştır.

Coğrafya
Trabzon iline 40 km, Düzköy ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Alazli.Net

Düzköy'ün mahalleleri

Alazlı, Düzköy


Podhorany este o comună slovacă, aflată în districtul Prešov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 823 de locuitori.

Istoric
Localitatea Podhorany este atestată documentar din 1283.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Podhorany, Prešov


ألكيتاس الثاني المقدوني (باليونانية القديمة:Ἀλκέτας B' ὁ Μακεδὼν) كان ملك مملكة مقدونيا القديمة حكم من العام 454 قبل الميلاد إلى العام 448 قبل الميلاد. وهو ابن الملك المقدوني الإسكندر الأول وأخ بيرديكاس الثاني وفيليبوس، خلف أباه في حكم مقدونيا اشتهر بإدمانه على الكحول دام حكمه 6 سنوات مات مقتولا وهو ابنه الإسكندر على يد أرخيلاوس الأول، خلفه على عرش مقدونيا أخوه بيرديكاس الثاني.

مصادر

 أفلاطون - حوارات غورغياس البنـ471ـد

حكام في القرن 5 ق م
سنة الولادة غير معروفة
ملوك مقدونيون
وفيات 448 ق م
ملكيون مقدونيون في القرن 5 ق م

ألكيتاس الثاني المقدوني


Panphobia, omniphobia, pantophobia, or panophobia is a vague and persistent dread of some unknown evil. Panphobia is not registered as a type of phobia in medical references.

History
The term panphobia was first coined by Théodule-Armand Ribot in his 1911 work The Psychology of the Emotions. He defined it as "a state in which a patient fears everything or nothing, where anxiety, instead of being riveted on one object, floats as in a dream, and only becomes fixed for an instant at a time, passing from one object to another, as circumstances may determine." The term comes from the Greek πᾶν - pan, neuter of "πᾶς" - pas, "all" and φόβος - phobos, "fear". The Greek root word pan (ex. pan-ic) describes "the unpleasant state inflicted by the intervention of the god Pan." Pan is characterized as a human–animal hybrid who "appeared as the agent of panic fear (that collective, animal-like disorder that seizes military camps at rest, especially at night) and of a form of individual possession (panolepsy)." According to Herodotus, it was Pan who was able to lead the Athenians to victory in the Battle of Marathon, forcing the Persians to flee. It has been argued that pantophobia may actually be considered the more accurate name to describe the non-specificity associated with a fear of all.

Diagnosis
There is no specific phobia in the DSM-5 which provides criteria for an all-encompassing fear of everything, though the defining symptom for generalized anxiety disorder in this manual is "excessive anxiety and worry (apprehensive expectation) about a number of events or activities." Another very relatable state of mind is paranoia, in which one fears that unknown threats could, and most likely will, come from anyone, with distrust potentially leading to a loss of touch with reality. Delusional disorder is a more severe form of this type of disorder. Relevant academic literature may point to panphobia as merely a piece of such more complex states of mental disorder. Pseudoneurotic schizophrenia may be diagnosable in patients who, in addition to panphobia, also exhibit symptoms of pananxiety, panambivalence, and to a lesser extent, chaotic sexuality. These persons differ from generalized anxiety sufferers in that they have "free-floating anxiety that rarely subsides" and are clinically diagnosable as having borderline personality disorder in the DSM-IV-TR. No significant changes related to this personality disorder were made in transitioning to the DSM-5, suggesting the diagnostic criteria are still appropriate.

See also
A Fantastic Fear of Everything (2011 British film)
Borderline personality disorder
Generalized anxiety disorder
List of phobias
Paranoia
Pseudoneurotic schizophrenia

References

Phobias

Panphobia


Red Art Games est une entreprise française spécialisée dans la distribution et l'édition de jeux vidéo fondée en 2017. Initialement concentrée sur la sortie de versions physiques sur consoles de titres uniquement sortis au format dématérialisé, elle s'occupe désormais également de réaliser des portages sur consoles de jeux à l'origine uniquement commercialisés sur PC ainsi que d'éditer des jeux au format dématérialisé sur les boutiques numériques des consoles comme la Nintendo Switch, la PlayStation 4, la PlayStation 5 ou encore la Xbox One.

Historique
Red Art Games est né de l'esprit de Michael Binkowski à la toute fin de l'année 2017. Cofondateur et dirigeant pendant 15 ans de la boutique de jeux vidéo parisienne Trader, il affirme avoir eu l'idée de créer sa propre maison d'édition de jeux des suites de demandes répétées de clients de son magasin concernant la disponibilité en version physique de différents jeux. Si Red Art Games reconnaît la diminution progressive des ventes de jeux au format physique ces dernières années, Michael Binkowski estime que "20 à 25% des joueurs sont encore très attachés au marché physique". Red Art Games affirme par ailleurs que les développeurs de jeux indépendants y voient un intérêt eux aussi. D'après Julie Moine, graphic designer chez l'éditeur français, ces mêmes développeurs sont "ravis" de voir leurs jeux sortir en version boîte. Jérôme Labbé, directeur technique de Red Art Games, explique par ailleurs qu'il arrive qu'ils éditent des jeux après avoir approché des développeurs PC indépendants qui n'avaient initialement même pas prévu de sortir leurs jeux sur consoles.

Les premières années d'activité de Red Art Games se sont focalisées sur la commercialisation de versions physiques de jeux initialement disponibles uniquement au format dématérialisé. Avec la sortie de Sturmfront - The Mutant War: Übel Edition sur PS4, Nintendo Switch, Xbox One, Wii U et PS Vita le 2 avril 2021, Red Art Games s'est également lancé dans l'édition de jeux numériques sur les boutiques virtuelles des différents consoliers.

Un autre virage effectué par Red Art Games s'est produit avec la sortie de Record of Lodoss War: Deedlit In Wonder Labyrinth. En plus d'être tiré d'une célèbre licence venue de l'animation japonaise, ce jeu n'a pas eu droit à un tirage limité de ses versions physiques. Ces dernières sont en effet produites via un tirage standard. Deedlit in Wonder Labyrinth est également la première sortie de Red Art Games à disposer d'une sortie officielle, classifiée par l'ESRB, en Amérique du Nord.

En parallèle à ses activités dans l'édition, Red Art Games a ouvert son propre studio de développement fin 2021. Red Art Studios participe au portage sur consoles de jeux indépendants proposés uniquement sur PC initialement. Et selon Michael Binkowski, le plan pour ce studio est qu'il développe ses propres jeux à terme. D'après Jérôme Labbé, Red Art Games souhaiterait par exemple proposer la suite en 2D moderne d'un titre ayant "marqué l'époque Super Nintendo ou Mega Drive". Ce désir s'explique par le fait que l'identité artistique de Red Art Games repose sur des jeux en pixel art dont les genres reprennent ceux qui étaient populaires dans les années 1990.

Début 2022, Red Art Games recrute Romain Mahut, ancien Chef de Rubrique News du site d'actualité vidéoludique français Gameblog, afin qu'il prenne en charge sa communication.

En avril 2022, Red Art Games a annoncé être l'éditeur des versions Nintendo Switch physiques de As Far As The Eye, titre développé par le studio de ZeratoR, célèbre streamer français.

En mai 2022, Red Art Games participe à l'événement en ligne AG French Direct Printemps 2022 pour annoncer le jeu Helvetii sur Nintendo Switch et PS4. Ce dernier dispose d'une bande-son composée par Dale North avec Emi Evans, la chanteuse  des jeux NieR et NieR Automata, au chant. Autre fait marquant de mai 2022, Red Art Games a participé pour la première fois à l'. Au cours de l'édition 2022 de cet événement en ligne japonais, l'éditeur français a annoncé la sortie sur consoles du Shoot 'em Up Sophstar.

Le mois d'août 2022 représente une autre séquence marquante dans l'histoire de Red Art Games. Pour la première fois de son histoire, l'éditeur français dispose de son stand lors du salon allemand Gamescom et profite de l'occasion pour présenter trois nouveaux jeux dont Nuclear Blaze, le dernier jeu de Sébastien Bénard, le créateur de Dead Cells. Le 29 août, il est révélé que Red Art Games est impliqué dans la campagne Kickstarter de financement des jeux Armed Fantasia et Penny Blood, suites spirituelles des jeux Wild Arms et Shadow Hearts respectivement.

En septembre 2022, Red Art Games participe pour la première fois au salon japonais Tokyo Game Show. Au cours de ce salon, l'éditeur français annonce la sortie physique en occident de plusieurs jeux japonais dont Demon Gaze Extra et .

En mars 2023, le site de l'agrégateur de note américain Metacritic publie son classement 2023 des éditeurs de jeux vidéo pour l'année 2022. Pour sa première apparition au classement en cinq ans d'existence, Red Art Games entre directement à la 11e place, juste devant Nintendo.

Jeux édités
Tous les jeux commercialisés par Red Art Games sont proposés en version physique et la majorité d'entre eux dispose d'un tirage limité. Red Art Games ne propose pas de versions Xbox physiques en raison de minimums de production trop importants demandés par Microsoft. Certains titres sont également édités en version numérique par Red Art Games sur des services comme l'eShop de Nintendo, le PlayStation Store ou le Microsoft Store. D'autres ont en revanche un éditeur différent sur les plates-formes numériques.

Au mois d'octobre 2022, Record of Lodoss War: Deedlit In Wonder Labyrinth est selon Red Art Games le titre de son catalogue qui s'est le mieux vendu. En seconde position se trouve Mayhem Brawler.

Notes et références

Liens externes

 Site officiel

Éditeur de jeux vidéo
Distributeur de jeux vidéo
Entreprise ayant son siège en France
Entreprise ayant son siège en France par région

Red Art Games


Kraljica mira (lat. Regina pacis), također i (Blažena Djevica) Marija Kraljica mira, naslov je Blažene Djevice Marije kojim se iskazuje njezino kraljevsko majčinstvo, majčinstvo Krista Kralja. Uz ovaj se marijanski naslov često veže i onaj Kraljice neba i zemlje. Biblijsko utemeljenje ima u knjizi proroka Miheja, koji Mesijinu majku opisuje kao "vladaricu majku" koja ima roditi "kneza mira koji će rasprostrijeti svoju vlast sve do krajeva zemlje" (Mih 5, 3) te u evanđeoskomu izvještaju Blagovijesti, u kojemu arkanđeo Gabrijel naviješta Mariji porođenje Kralja kojemu će "Bog dati prijestolje oca njegova Davida, i on će vladati nad domom Jakovljevim dovijeka, a njegovu kraljevstvu neće biti kraja" (Lk 1, 32). Iskazivanje časti kraljici-majci odn. kraljevoj majci bilo je u židovskoj tradiciji, osobito pri ustoličenju novoga kralja (Ps 45).

Efrem Sirijski Mariju naziva "Majkom Kraljevom", a Ivan Solunski "velikom Gospodaricom čitavoga svemira". Ivan Damaščanski u himnu Marijina uznesenja navodi: "Ti si, o Kraljice i Gospodarice, prava Božja Majka, bila uznesena u kraljevske nebeske odaje". Bonaventura zaključuje: "Ako je dostojno da Sin iskaže Majci čast, dostojno je da joj udijeli kraljevsko prijestolje." Lauretanske litanije imaju više zaziva o Marijinom kraljevskom naslovu: ona je, prema njima, Kraljica anđela, patrijarha, proroka, djevica, apostola, svih svetih, bez grijeha istočnoga začeta, na nebo uznesena, svete krunice i mira. Zaziv Kraljica mira u litanije je dodan pismom Benedikta XV. od 5. svibnja 1917.

Marijin kraljevski status potvrđuju i različiti himni, antifone i zazivi ("Zdravo, Kraljice", "Ave Regina caelorum", "Rajska kruno, rajska slavo, anđeoska Djevo zdravo" (XII. st.), "Kraljice neba, raduj se" (XIII. st.), "Zdravo zvijezdo mora" (X. st.) i dr.), neki od kojih su sastavni dijelovi liturgije za marijanskih pobožnosti, časoslova, molitava i pobožnosti.

Siksto IV. podiže u Rimu crkvu Svete Marije od mira (tal. Santa Maria della pace). Krajem XI. ili početkom XII. u Bruxellesu počinje štovanje kipa Kraljice mira, u crkvi sv. Nikole. Kasnije izrađen i poznatiji kip onaj je u pariškoj crkvi sv. Srca. U Španjolskoj se od XI. st. štuje blagdan Kraljice mira. Isti je blagdan uspostavljen u Francuskoj tijekom Tridesetogodišnjega rata.

Na vrhu Monte Scalambra u Laciju podignut je 1976. trometarski brončani kip Kraljice mira, a kasnije je izgrađeno i svetište njoj posvećeno.

Literatura
 Bakotin, Jeronim. "Marija Kraljica mira. Dogmatsko-skripturistička podloga naslova", Bogoslovska smotra, sv. 31, br. 2 (1943.), str. 145-150.
 Puljić, Želimir: "Stanovi - Kraljica mira" , zadarskanadbiskupija.hr. Zadarska nadbiskupija. Zadar, 22. kolovoza 2016.

Izvori

Vanjske poveznice
 Pavao VI., Regina pacis Acta Apostolicae Sedis, sv. LVIII (1966.), br. 6, str. 432-433.

Naslovi Blažene Djevice Marije

Kraljica mira


Kapetanija je bila vojna oblast u Osmanskom Carstvu pod nadzorom kapetana. Bile su vojnički organizirane. Najviše ih je bilo duž osmanskih granica. U početku su to bile utvrde na rijekama, a zatim područja oko značajnijih utvrda, i u unutrašnjosti. Specifičnost je isključivo Bosanskog pašaluka. Kapetan i svi podređeni od časnika do običnih vojnika za svoj posao primali su plaću. Dužnost kapetana bila je nasljedna.

Izvori

Administrativna podjela Osmanskog Carstva

Kapetanija (Osmansko Carstvo)


Coloana Fidelității din Timișoara este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului Timișoara.

Note

Galerie

Monumente istorice din Timișoara

Coloana Fidelității din Timișoara


Olaylar
 Roma İmparatorluğu Sicilya'da köle ayaklanması çıktı.
 Kore krallıklarından Wiman Joseon kuruldu.

Doğumlar

Ölümler
 Eratosthenes, Yunan matematikçi, coğrafyacı, astronom ve filozof (d. MÖ 276)

MÖ 194


Pedro Manrique de Lara (Crotona, c. 1553-Zaragoza, 7 de junio de 1615) fue un noble, político y religioso español.

Biografía
Fue hijo de Jerónimo Piñeiro, perteneciente al Señorío de Eriete, y de Isabel Mendoza, hija de García Manrique, gobernador de Parma y Piacenza, y de Isabel Briceño; nieta de Honorato de Mendoza, señor de La Parrilla y Belmontejo, y bisnieta de Juan Hurtado de Mendoza, primer marqués de Cañete, y de su mujer Inés Manrique.

Inició su carrera religiosa en la Orden de San Agustín. Ocupó las sillas episcopales de Tortosa (1601-1611) y Zaragoza (1611) y finalmente ejerció el cargo de Virrey de Cataluña (1611). Falleció el 7 de junio de 1615.

Bibliografía

 Genealogía del Marquesado de Cañete.

Obispos de Tortosa
Arzobispos de Zaragoza
Virreyes de Cataluña
Agustinos de España del siglo XVII
Nobles de España del siglo XVII
Políticos de España del siglo XVII
Obispos de España del siglo XVII
Obispos católicos del siglo XVII
Nacidos en Crotona
Fallecidos en Zaragoza

Pedro Manrique (arzobispo)


This is a list of notable events in the history of LGBT rights that took place in the year 2000.

Events
 Voters in US state of Maine reject a proposal to reinstate the ban on sexual orientation discrimination in the private sector, with 50.5 per cent against and 49.5 per cent for.

January
 12 – The ban on lesbians and gay men serving in the United Kingdom armed forces is lifted.

February
 14 – Jerrold Nadler, congressman from New York, introduces the Permanent Partners Immigration Act (H.R 3650) in the United States Congress.

March
 7 – California voters approve Proposition 22, a preemptive measure stating that California will not recognize same-sex marriages, even if the marriages took place in states that permitted them.
 15 – Equality Mississippi is formed in response to a hate-crime murder and attempts in the U.S. state to ban adoption by same-sex couples.

April
 28—30 – Millennium March on Washington in the United States.

June
21 – The parliament of Scotland repeals Section 28, the law that banned local authorities from "promoting homosexuality". It is the first part of the United Kingdom to do so.

July
 1
 In the U.S. state of Vermont, civil union law goes into effect, granting most state-level marriage rights to registered same-sex couples.
 Mississippi becomes the third U.S. state to ban adoption by same-sex couples.

November
 Montana governor Marc Racicot issues an executive order banning sexual orientation discrimination in the public sector.
 The Connecticut Commission on Human Rights and Opportunities, in In re John/Jane Doe, rules that gender identity discrimination is included in the existing ban on sex discrimination in the private sector.

December
 The age of consent across the United Kingdom is equalised at 16. Previously, the age of consent was 18 for homosexual acts and 16 for heterosexual acts.  The equalisation took place after a long struggle, in which the Labour party eventually invoked the Parliament Acts 1911 and 1949 after the House of Lords repeatedly blocked the bill.
Tom Vilsack, governor of the U.S. state of Iowa, rescinds an executive order he issued in 1999 banning discrimination based on sexual orientation or gender identity in the public sector.  Vilsack would later reinstate the order for sexual orientation only.
 15 – Delaware governor Thomas Carper issues an executive order banning sexual orientation discrimination in the public sector.

Deaths
 December 18 – Hal Call, American businessman and homophile leader (Mattachine Society).

See also

Timeline of LGBT history – timeline of events from 12,000 BCE to present
LGBT rights by country or territory – current legal status around the world
LGBT social movements

References

LGBT rights by year
LGBT rights

2000 in LGBT rights


Cannae Muharebesi, Kartaca ile Roma arasında yapılan II. Pön Savaşı'nın başlıca dört çatışmasından biridir. Bu muharebe, MÖ 2 Ağustos 216 tarihinde, güneydoğu İtalya'nın Cannae kasabası yakınlarında gerçekleşmiştir. Muharebe sonunda konsül Lucius Aemilius Paullus ve Gaius Terentius Varro komutasındaki Roma ordusu, Hannibal komutasındaki Kartaca ordusu tarafından imha edilmiş ve başta Capua olmak üzere birkaç şehir devletinin Roma ile bağları kopmuştur.

Öncesi
Daha önceki Trebia ve Trasimene yenilgilerinin acısını çıkartmak isteyen Roma, Kartaca ordusunun Güney İtalya yönündeki ilerleyişini Cannae'da karşılamak amacıyla harekete geçmiştir. Roma ve müttefiklerinin oluşturduğu yaklaşık 87 bin kişilik bir ordu, sağ kanadını Adriyatik denizine dökülen Ofanto ırmağına dayayarak düzen almıştır. Roma ordusu, süvari birliklerini kanatlara alarak ağır piyadelerini merkeze yığacak biçimde yerleşmiştir.

Roma ordusunun bu pozisyonu, Hannibal'in kanatlardan kuşatma taktiğini uygulaması için büyük bir fırsat yaratmıştır. Hannibal, en zayıf piyade birliklerini merkeze, süvarilerini ise kanatlara yerleştirmiştir. Roma ordusunun merkezden saldırısında bu merkez kuvvetler kısa sürede çökmüş, Roma ordusu hızla merkezde oluşan boşluğa yığılmıştır.

Trebia ve Trasimene yenilgilerinin ardından Roma Senatosu Fabius Maksimus'u, İtalya topraklarındaki Kartaca askerî varlığını sona erdirmek üzere diktatör olarak atamıştı. Fabius Maksimus, Roma ordusunda yeni düzenlemelere geçtiği gibi, Roma'nın Hannibal karşısındaki konseptini de (askeri literatürde konsept, bir karar merciinin, mücadelenin sürdürülüş biçimine ilişkin tüm düşünce ve tasarılarını kapsayan bir kavramdır) tümden değiştirmiştir.

Fabius Maksimus'un uyguladığı strateji, bugün Fabian Stratejisi olarak bilinen ve tarihte pek çok olayda izlenen ya da izlenmeye çalışılan bir stratejidir. Bu strateji, kabaca yıpratma savaşı ya da oyalama savaşı olarak da bilinir. Fabius Maksimus, sürekli olarak bir meydan savaşından kaçınmış, çeşitli vur-kaç taktikleriyle, erzak tedariki için hareket halindeki ikmal birliklerine, yayılmış kuvvetlerine saldırarak Hannibal'i yıpratmaya çalışmıştır. Hannibal ordusundaki süvari birliklerini etkisiz hale getirebilmek için dağlık bölgelerde harekâtı tercih etmiş, Hannibal kuvvetlerine sürekli saldırılar düzenlemiştir. Ne var ki yıpratma savaşı, uzun sürede sonuç alınabilecek bir stratejidir ve bu yüzden de iki yanı keskin bir kılıçtır. Fabius Maksimus'un bu tutumu, Roma'da kısa bir süre sonra sorgulanmaya, eleştirilmeye başlanmıştır. Roma senatosu ve halkı, onun izlediği bu stratejinin, İtalya kent ve köylerinin Hannibal tarafından yağmalanmasını önleyemediğinden yakınmaya başlamışlardır. Daha da kötüsü, Roma askerî gücünün Hannibal ordusunu İtalya topraklarında yenilgiye uğratamamasının, Roma'nın müttefiklerinin güvenini sarsacağını ve desteklerini çekerek Hannibal tarafına geçecekleri endişesinin yaygınlaşmasıydı.

Sonuç olarak Roma Senatosu Fabius Maksimus'un görev süresi dolunca, onu yeniden göreve getirmedi. MÖ 216 yılında Caius Terentius Varro ve Lucius Aemilius Paullus Konsül seçildiler.

MÖ 216 yılının baharında, Hannibal inisiyatifi tümüyle ele geçirmişti ve Cannae dolaylarında çok miktarda erzağa el koymuştu.

Hannibal'in bu manevrası Roma Senatosunda genel bir hezeyana yol açmıştır. Kriz katlanılmazlığı, sadece Kartaca ordusunun Roma topraklarından bir bölümü istila etmesi değil, aynı zamanda bu bölgenin sağladığı çok önemli kaynakların da Roma elinden çıkmasından kaynaklanmaktadır. Roma, bu duruma seyirci kalamazdı. Roma ordusunun Cannae'ye ilerleyerek Kartaca ordusuyla çatışmasına karar verilmiştir.

Roma siyasi geleneklerine göre, savaş sırasında her iki Konsül de ordunun kendi sorumlulukları altındaki bölümlerine komuta edeceklerdir ama, savaşa kadar tüm orduya dönüşümlü olarak birinin komuta etmesi gerekmektedir.

Cannae yönündeki yürüyüş sırasında, bir Kartaca birliği Roma ordusuna saldırısını, Varro'nun başarılı bir şekilde geri püskürtmesi Roma ordusunda belirgin bir güven duygusu oluşturmuştur.

Varro'ya göre daha soğukkanlı ve ihtiyatlı bir komutan olan Paullus, Varro'nun tersine Kartaca ordusuyla, Roma ordusunun sayı üstünlüğüne karşın açık arazide çatışmanın tehlikeli olacağına inanmaktadır. Paullus'un bu düşüncesi, Kartaca ordusunun süvari unsurları yönünden sayı ve hareketlilik yönünden avantajlarına dayanmaktadır.

Bu düşüncesine karşın son başarının Roma üzerindeki etkisi yüzünden Paullus kaçınık bir tutuma girememiş, nehir kıyısında orduya kamp kurdurmuştur.

Roma ordusunun komutasına ertesi gün Varro'nun geçeceğini haber alan Hannibal, rakibinin kişilik yapısını bilmektedir. Onun bu atılganlığından yararlanmak için süvari birliklerinden bir müfrezeyi nehirle Roma ordusu kampı arasına baskınlar düzenlemekle görevlendirir. Ertesi gün komutayı alan Varro, kampın su gereksiniminin tehdit altında olmasını kabullenemeyecek ve orduyu Hannibal üzerine harekete kaldıracaktır.

Kuvvetler
Roma ordusu, 70.000 Roma piyadesi ve 2.400 Roma süvarisiyle müttefiklerin göndermiş olduğu 4.000 süvari, 2.600 hafif ve 7.400 ağır piyade olmak üzere yaklaşık 86.400 kişilik bir kuvvettir. Kartaca ordusu ise 40.000 ağır piyade, 6.000 hafif piyade ve 8.000 süvariden oluşmaktadır.

Taktik pozisyonlar
Dönemin geleneksel meydan savaşlarında orduların pozisyon alışları, piyadenin merkezde, süvarilerin ise kanatlarda yer alması sistemine dayanmaktadır. Roma ordusu da bu geleneksel pozisyon alışı benimsemiş, ancak piyade hatlarını alışılmışın üstünde bir derinlikte düzenlemiştir. Varro'nun amacı bu derinliğin sayesinde Kartaca ordusunun merkez bölümünü kısa sürede dağıtmaktır. Trebia Savaşı'nda Roma piyadesinin Kartaca kuvvetlerinin merkezini yarışının daha geniş ölçekli bir uyarlamasını planlamaktadır. Birliklerini daha sıkışık düzende yerleştirerek daha sık saflar oluşturmuştur.

Varro, Kartaca ordusu ile nehri konumunun kendisine avantaj sağladığını düşünmektedir. Ona göre Kartacalıların gerisinde rahatlıkla manevra yapabilecekleri bir alan yoktur. Roma ordusu yeterince güçlü yüklendiğinde nehre kadar sürüp sıkıştırabilecek, böylece Kartaca ordusunda panik çıkabilecektir.

Varro, Hannibal'in önceki iki zaferinin de hile ve aldatmaya dayandığını düşünmektedir. Oysa Cannae'deki savaş alanı bütünüyle düz bir alandır, birliklerin gizlenebileceği, tuzak kurulabilecek engebeler yoktur.

Hannibal'in savaş düzeni ise yine geleneksel düzenleniştir. Fakat Hannibal, elindeki savaşçı unsurların savaş gücü ve yeteneği yönünden ayrım yaparak bir yerleşim seçmiştir. Savaşta daha disiplinsiz, daha gevşek davranacağını bildiği İspanyol ve Kelt savaşçıları tam merkeze yerleştirmiş, Kartaca piyadelerini de onların her iki yanına ve gerisine yerleştirmişti. Süvariler ise iki kanattadır.

Hannibal sol kanadının nehre dayanıyor olmasından endişe duymamaktadır. Tersine nehir, onun sol kanat açığını bir bakıma örtmektedir. Öte yandan Hannibal'e göre Roma ordusunun Cannae'ya hakim bir tepenin önünde ve sağ kanatlarını nehre dayalı olarak tertiplenişleri onlar açısından sıkışık bir durum yaratmaktadır, çekilme yapabilecekleri sadece sol kanatları yönü bulunmaktadır.

Hannibal'in seçtiği düzenlenişin iki avantajı daha vardır. Yüzünü doğuya dönük olarak dizilmiş olan Roma ordusu, sabah güneşinin gözkamaştırıcı etkisini karşısına almıştır ve güney doğudan esen rüzgâr, savaş alanından kalkan tozu Roma ordusu üzerine sürecekdir.

Savaş
İki ordu birbirine doğru ilerlerken Hanibal, merkezindeki İspanyol ve Kelt savaşçıları yavaşça ileri sürmüştür. Böylece hatları dış bükey bir şekil almıştır. İlerleyen Roma piyadesi ise ister istemez bu çıkıntının iki yanında kıvrılmış ve böylece iç bükey bir durum almıştır. İspanyol ve Kelt savaşçılar, ağır baskı altında gerilemeye başladığında Roma piyadesi de, giderek daha sıkışık bir durum alarak ilerlemiştir. Karşılarından esen rüzgârın getirdiği toz bulutlarının bunda etkisi olmuştur, Romalıların görüş alanı iyice daralmıştır.

Bu sırada kanatlarda, süvari birlikleri arasındaki çatışmalar da başlamıştı. Kartaca sağ kanadında sert çatışmalar olurken sol kanattaki İspanyol ve Kelt süvariler, Roma süvarisinin kanatlarını yararak onları kuşatmış ve kısa sürede saf dışı bırakmıştır. Bu süvari, geniş bir yay çizerek diğer kanada akmış, diğer kanattaki Roma süvarisine saldırmıştır. Bunun üzerine bu kanattaki Roma süvarisi dağılmıştır. Roma ordusunun süvari unsurlarının böylece saf dışı bırakılmasının ardından Kartaca süvarisi bu kez merkezde yığılmış olan piyadeye saldırmıştır. Bu arada Kartaca piyadesinin kanatlardaki birlikleri, açılan boşluktan ileri hareket ederek Roma ordusunun kanatlarını sarmıştır. Roma piyadesi açısından tam bir kuşatma durumu böylece ortaya çıkmıştır.

Savaşın bundan sonraki olayları, silahlarını kullanamayacak kadar bir araya yığılan Roma piyadesinin sistemli olarak kılıçtan geçirilmesi olmuştur.

Kayıplar
Yunan tarihçi Polybius, (MÖ 203-120) Roma ordusunun piyade olarak 70.000 kayıp, 10.000 tutsak verdiğini, muhtemelen 3.000 piyadenin sağ olarak kurtulabildiğini yazmaktadır. Polybius'a göre Roma ordusunun süvari kaybı ise 6.000 kadardır. Sadece 370 süvari kurtulabilmiştir.

Romalı tarihçi Titus Livius (MÖ 59 – MS 17) ise, Roma ordusu kayıplarını 45.500 piyade ve 2.700 süvari olarak verir. Tutsakların sayısı ise 3.000 piyade, 1.500 süvaridir. Livius Kartaca kayıplarının ise 8.000 olduğunu yazmaktadır.

Sonuçları
Cannae Muharebesi yenilgisi Roma açısından tam bir yıkım olmuştur. Trebia ve Trasimene Gölü Muharebelerinin kayıpları da eklenince Roma'nın savaşta kullanılabilir insan kaynaklarının neredeyse yüzde yirmisi erimiştir. Daha önemlisi bu yenilgi üzerine, askerî ve siyasi baskıyla Roma "müttefiki" durumundaki Yunan siteleri, taraf değiştirdiler. Sicilya'daki ve Güney İtalya'daki Yunan siteleri, Roma'yla köprüleri attılar. Makedonya kralı 5. Philip, Hannibal'a destek sözü vermiştir. Böylece Cannae yenilgisi, Birinci Makedonya Savaşı'na giden sürecin ilk adımına yol açmıştı. Sirakuze sitesine bir kral atayan Hannibal, bu adada bir politik üstünlük elde etmiştir.

Hannibal'in süvari komutanı Maharbal, doğrudan Roma üzerine saldırmak görüşündeydi. Ancak Hannibal, elinde etkili kuşatma silahı olmaması nedeniyle, Roma'yı kuşatmanın, kısa dönemde bir başarı getirmeyeceği görüşündeydi. Bu durumda Roma'nın, eski müttefiklerinin desteğini yeniden kazanması olasıydı. Gerçekte Hannibal'in stratejisi, Roma ordularını İtalya'da yenilgiye uğratarak onu politik ve askeri bakımdan yalıtmak, yalnız bırakmaktı.

Kaynakça

 B. H. Liddell Hart - Strateji, Dolaylı Tutum

Roma Cumhuriyeti'nin muharebeleri
Antik çağda savaşlar
II. Pön Savaşı muharebeleri
Barletta
MÖ 3. yüzyılda çatışmalar
MÖ 216

Cannae Muharebesi


Onthophagus keralicus é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1986 por Biswas & Chatterjee.

Referências

Ligações externas

keralicus
Coleópteros descritos em 1986

Onthophagus keralicus


The Rogue River is a river in the U.S. state of Michigan, running through Kent and Newaygo counties and through the Rogue River State Game Area. It is  long and has a drainage basin of .

Its headwaters are a series of ditches that drain the old Rice Lake bed near Grant for agricultural purposes. In this area the stream has been dredged and straightened leaving limited fish habitat. The river joins the Grand River southeast of Belmont in Plainfield Township. The Blythefield Country Club is now situated on a bluff just northeast of where the Rogue flows into the Grand.

Originally named "Rouge River", the river's appellation was altered in the 19th century due to the printing error of a Wisconsin mapmaker.
As a frontier waterway, the historic Rogue River was of major importance to local tribes and traders. During the lumber era in the latter 19th century its waters floated timber to the mills of the Grand River valley, and the riverboat Algoma plied its way northward along Rogue giving its name to the Kent county township of Algoma.

Rogue River is designated as "Country Scenic" under Michigan's Natural Rivers Act. It is popular with trout fishers and local youth who have floated the river by innertube since the mid-20th century. It is intersected in parts by the White Pine Trail. It varies from  wide in the upper sections to  wide near its end and is  deep. There are "holes" in the river up to  in depth.

The Rockford Dam restrains the Rogue in the city of Rockford.

In July 2010, the Rogue River was designated a Trout Unlimited Home River. This provides funding for habitat restoration and land use management planning.

See also
List of Michigan rivers

References

Rivers of Michigan
Rivers of Kent County, Michigan
Rivers of Newaygo County, Michigan
Tributaries of Lake Michigan

Rogue River (Michigan)


Triunghiul de foc este un film românesc din 1971 regizat de Alexandru Boiangiu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1971 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1971

Triunghiul de foc


Disco Samba es un popurrí hecho por el trío belga Two Man Sound en 1978. La composición fue hecha a partir de canciones tradicionales brasileñas.

Referencias

Canciones de Bélgica
Canciones de 1978

Disco samba


Ernst Wabra (* 31. März 1907 in Chemnitz; † 4. November 1970 in Berlin) war ein deutscher Widerstandskämpfer gegen den Nationalsozialismus und Politiker (SED) in der DDR.

Leben
Der Sohn einer Arbeiterfamilie erlernte nach dem Besuch der Volksschule den Beruf eines Eisenhoblers. Er arbeitete zunächst in einer Reparaturwerkstatt für Schreibmaschinen, dann als Strecken- und Bauarbeiter bei der Deutschen Reichsbahn. Wabra trat 1923 in den Kommunistischen Jugendverband Deutschlands (KJVD) ein. Ab 1930 war er Mitglied der KPD und wurde 1932 in die Reichsleitung des KJVD gewählt.

Während des Nationalsozialismus wurde Wabra im August 1934 in Hamburg verhaftet. Am 27. August 1935 wurde er vom Volksgerichtshof wegen "Vorbereitung zum Hochverrat" zu einer fünfzehnjährigen Gefängnisstrafe verurteilt und in das Zuchthaus Waldheim überstellt.

Nach seiner Befreiung wurde Wabra am 6. Juni 1945 erster Polizeipräsident von Chemnitz. Diese Funktion übte er bis zum 31. Dezember 1945 aus, als er auf Vermittlung Hermann Materns zum verantwortlichen Sekretär der Agit-Prop-Abteilung der KPD-Bezirksleitung ernannt wurde. Zudem gehörte er zwischen 1945 und 1952 dem sächsischen Landesvorstand der KPD/SED an. Innerhalb der Landeskontrollkommission (LKK) Sachsen war er der Vertrauensmann der SED und für die Personalüberprüfungen zuständig. Zwischen 1950 und 1955 absolvierte Wabra ein Fernstudium an der Parteihochschule Karl Marx. Ab März 1953 war er stellvertretender Vorsitzender und von November 1954 bis 1961 als Nachfolger des zum Minister aufgestiegenen Fritz Lange kommissarischer Leiter der Zentralen Kommission für Staatliche Kontrolle (ZKSK). In der Funktion als Leiter dieser einem Ministerium gleichgestellten Kommission gehörte er auch dem Ministerrat der DDR an. Innerhalb der Kommission erschien Wabra pro-aktionistisch und kompromisslos. Dennoch wurde ihm der Vorsitz der Kommission nie vollständig übertragen: Er behielt die Leitung nur kommissarisch, bis er im November 1961 durch Hans Jendretzky abgelöst wurde.

Von 1961 bis 1962 war er Stellvertreter des Chefs der Bezirksbehörde der Deutschen Volkspolizei (BDVP) Karl-Marx-Stadt. Seine letzte Funktion von August 1962 bis 1970 war die eines Stellvertreters des Leiters der Zollverwaltung der DDR für Wirtschaftsfragen im Rang eines Zollinspekteurs.

Seine Urne wurde in der Grabanlage Pergolenweg des Berliner Zentralfriedhofs Friedrichsfelde beigesetzt.

Auszeichnungen und Ehrungen
 6. Mai 1955 Vaterländischer Verdienstorden in Silber und 1965 in Gold
 1958 und 1967 Orden Banner der Arbeit
 Im Chemnitzer Stadtteil Hutholz ist die Ernst-Wabra-Straße nach ihm benannt.

Literatur

 Andreas Herbst (Hrsg.), Winfried Ranke, Jürgen Winkler: So funktionierte die DDR. Band 3: Lexikon der Funktionäre (= rororo-Handbuch. Bd. 6350). Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 1994, ISBN 3-499-16350-0, S. 356.

Weblinks
 Nachlass Bundesarchiv NY 4139

Einzelnachweise

SED-Funktionär
Polizeipräsident (Chemnitz)
Polizist (SBZ bzw. DDR)
Verurteilte Person (NS-Opfer)
KPD-Mitglied
KJVD-Mitglied
Träger des Vaterländischen Verdienstordens in Gold
Träger des Banners der Arbeit
Deutscher
Geboren 1907
Gestorben 1970
Mann

Ernst Wabra