Anne Cecil ( - ), comtesse d'Oxford, est la fille de l'homme d'État William Cecil (1er baron Burghley), conseiller principal de la reine Élisabeth  d'Angleterre, et de la traductrice Mildred Cooke. Elle est la première épouse d'Édouard de Vere,  comte d'Oxford.

Biographie
Anne est née le 5 décembre 1556. Elle est la fille aînée de William Cecil (1er baron Burghley), le principal membre du Conseil privé de la reine Élisabeth, et de sa seconde épouse, Mildred Cooke, une femme connue pour sa culture et ses traductions du grec. Anne est une enfant intelligente et bien éduquée. On pense qu'elle est instruite par William Lewin . Elle connaît le français, le latin et peut-être l'italien . Une lettre du savant allemand Jean Sturm fait référence à sa connaissance du latin . Son père l'appelle affectueusement « Tannakin » . Elle occupe à la cour la fonction de fille d'honneur de la reine.

En 1569, Anne est fiancée à Sir Philip Sidney. Les négociations de mariage échouent, et elle épouse à la place le 16 décembre 1571 au palais de Whitehall, en présence de la reine, Édouard de Vere,  comte d'Oxford, fils de John de Vere (16e comte d'Oxford) et de Margery Golding. C'est un triple mariage où sont aussi célébrées les unions d'Edward Somerset (4e comte de Worcester), avec Elizabeth Hastings et d'Edward Sutton,  baron Dudley, avec Mary Howard . Le mariage est célébré en grande pompe. Selon certains récits, Anne aime vraiment le comte d'Oxford, qui, en tant que pupille de son père, a en partie grandi dans la maison des Cecil. Cependant, ses raisons pour épouser Anne sont surtout intéressées, car il espère que son nouveau beau-père paiera ses nombreuses dettes .

Après son mariage, Anne continue de vivre avec ses parents à Theobalds House. Lorsqu'elle donne naissance à son premier enfant, Elizabeth, le 2 juillet 1575, son époux est en voyage sur le continent. À son retour, il accuse Anne d'adultère et déclare que l'enfant n'est pas de lui, apparemment pour se venger du fait que William Cecil n'a pas réussi à sauver son cousin, Thomas Howard (4e duc de Norfolk), de l'exécution .

En avril 1576, il se sépare d'Anne et refuse de la reconnaître comme son épouse ou d'accepter sa présence à la cour, malgré les menaces de William Cecil et les avertissements de Mildred Cooke. Lors de leur séparation, le comte d'Oxford entretient une liaison avec une dame de la reine, Anne Vavasour. Lorsque cette dernière donne naissance à un fils illégitime, Edward, en mars 1581, le couple est envoyé à la Tour de Londres sur ordre de la reine. Le comte est libéré et, en décembre 1581, Anne reprend sa correspondance avec lui. En janvier 1582, le couple se réconcilie, le comte reconnaissant la paternité de sa fille.

Le couple donne finalement naissance à cinq enfants :

 Elizabeth de Vere (2 juillet 1575 - 10 mars 1627), épouse de William Stanley (6e comte de Derby), dont descendance ;
 Lord Bulbecke, décédé en mai 1583 dans la petite enfance ;
 Bridget de Vere (6 avril 1584 - décembre 1630/mars 1631), épouse de Francis Norris,  comte de Berkshire, dont descendance ;
 Frances de Vere, décédée en bas âge le 12 septembre 1587 ;
 Susan de Vere (26 mai 1587 - janvier 1629), épouse de Philip Herbert (4e comte de Pembroke), dont descendance.

Dans son Pandora (1584), une œuvre dédiée à son mari, le harpiste et poète John Southern attribue à Anne l'écriture de six poèmes élégiaques commémorant son fils en bas âge, Lord Bulbecke, après sa mort prématurée en mai 1583. Bien que cela soit contesté par Stephen May, les poèmes étant écrits dans le style de Southern et s'inspirant fortement de son poète préféré, Philippe Desportes  Louise Schleiner plaide pour l'attribution de ces œuvres à Anne .

Anne meurt le 5 juin 1588 à l'âge de 31 ans à la cour de la reine, à Greenwich, de causes inconnues. Elle est inhumée dans l'Abbaye de Westminster  dans une tombe qu'elle partage avec sa mère, décédée en 1589, et sur laquelle se trouve son effigie. Ses filles y sont également inhumées. Son père est tellement accablé de chagrin à sa mort qu'il ne peut s'acquitter de ses fonctions ministérielles au Conseil privé. Ses trois jeunes filles restent auprès de lui et reçoivent une excellente éducation avant de se marier dans la pairie. Son époux se remarie en 1591 avec Elizabeth Trentham, la mère de son héritier Henry de Vere (18e comte d'Oxford).

Représentation dans la fiction
Lady Anne Cecil est interprétée de façon romancée dans le film Anonymous (2011) par les actrices Amy Kwolek et Helen Baxendale.

Notes et références

Liens externes

Personnalité inhumée à l'abbaye de Westminster
Famille de Vere
Poétesse anglaise
Décès en juin 1588
Naissance en décembre 1556
Comtesse d'Oxford
Décès à 31 ans

Anne Cecil


La cochinilla de la humedad (Porcellio scaber) es una especie de crustáceo isópodo de la familia Porcellionidae.

Descripción
Presenta una coloración muy variable, pudiéndose encontrar ejemplares de color totalmente marrón o gris, junto a otros con los bordes o toda la parte superior cubiertos de manchas claras. Puede alcanzar una longitud de entre 17 y 18 mm.

Distribución y hábitat
Se encuentra en Europa Central y Europa Occidental  . En el Reino Unido, son una de las "cinco grandes" especies de cochinilla, donde es probablemente la más común de todas las especies de cochinillas. También ha colonizado Norteamérica,Suramérica, Sudáfrica y otras áreas, principalmente a través de actividad humana. También es la especie más común de cochinilla en los jardines australianos.

Vive en una amplia variedad de hábitats con un nivel razonable de humedad, aunque es menos dependiente del agua que Oniscus asellus.

Subespecies
Se reconocen las siguientes subespecies:
 Porcellio scaber americanus
 Porcellio scaber flavobrunneus
 Porcellio scaber flavomaculata
 Porcellio scaber japonicus
 Porcellio scaber lusitanus
 Porcellio scaber scaber

Referencias

Enlaces externos

scaber
Crustáceos de Europa
Especies invasoras animales
Crustáceos descritos en 1804
Taxones descritos por Pierre André Latreille

Porcellio scaber


ශ්‍රිතයක විශේෂිත ආදානයක්, ශ්‍රිතයේ ස්වායත්ත විචල්‍ය ලෙස හඳුන්වයි. එක් එක් ස්වායත්ත විචල්‍ය අගයන් x ට අනුරූප කොඩොමේන් අනන්‍ය y , x හි දී ශ්‍රිතයේ අගය ලෙස හෝ f යටතේ x හි ප්‍රතිබිම්භ ලෙස ලිවිය හැක. (අංකනය පිළිබඳ කොටස බලන්න)
f ශ්‍රිතයේ ප්‍රස්ථාරය යනු x, වසමේ සියලු x සඳහා , සියලු පටිපාටිගත යුගල (x,f(x) වල කුලයයි. x හා y යනු තාත්වික සංඛ්‍යා R හි උප කුලක වේ නම් මෙම අර්ථ දැක්වීම, පටිපාටිගත යුගල, ලක්ෂවල කාටීසියානු ඛණ්ඩාංක බවට පත් වී ශ්‍රිතයක රූපයක් හෝ රූප සටහනක් ලෙස වන ප්‍රස්ථාරවල සාමාන්‍ය හැඳින්වීම සමඟ සම්පාත වේ.
ප්‍රතිබිම්භ පිළිබඳ සංකල්පය, ලක්ෂ්‍යක ප්‍රතිබිම්භයේ සිට කුලකයක් ප්‍රතිබිම්භය දක්වා ව්‍යාප්ත වේ. වසමේ ඕනෑම උපකුලකයක් A නම් , A අවයවයේ සියලු ප්‍රතිබිම්භ අඩංගු පරාසයේ උප කුලකය f(A) යන්න f යටතේ උපකුලකයකි.
f ශ්‍රිතය යටතේ Y කොඩොමේන් හි B උපකුලකයේ පෙර ප්‍රතිබිම්භය (හෝ ප්‍රතිලෝම ප්‍රතිබිම්භය හෝ වඩාත් නිරවද්‍යව සම්පූර්න ප්‍රතිලෝම ප්‍රතිබිම්භය) X හි උපකුලකයක් යන්න අර්ථ දැක්වෙන්නේ ,

එම නිසා උදාහරණ ලෙස වර්ගජ ශ්‍රිතය යටතේ (4,9) හි පූර්ව ප්‍රතිබිම්භය {−3,−2,+2,+3} කුලකය.
සාමාන්‍යයෙන් ඒකජ කුලකයක (එක් අවයවයක් පමණ් ඇති කුලකයක්) පූර්ව ප්‍රතිබිම්භයෙහි අවයව ඕනෑ තරමක් අඩංගු විය හැකිය. උදාහරණ ලෙස ƒ(x) = 7 නම් , (5) හි පූර්ව ප්‍රතිබිම්භය අභිශුන්‍ය කුලකයක් වන අතර (7) හි පූර්ව ප්‍රතිබිම්ඵය මුලු වසමම වේ. ඒ අනුව කොඩොමේන්හි අවයවයක පූර්ව ප්‍රතිබිම්ඵය, වසමෙහි උප‍කුලකයක් වේ. අවයවයක පූර්ව ප්‍රතිබිම්භය ගැන සාමාන්‍ය සම්මතයක් වන්නේ ƒ−1(b) මඟින් කියැවෙන්නේ ƒ−1({b}) යන්න යන බවයි.

වැදගත් ශ්‍රිත වර්ග තුන වන්නේ ආක්ෂේපණ (හෝ ඒකජ - ඒකජ ශ්‍රිත) , ƒ(a) = ƒ(b) නම් a, bට සමාන විය යුතුයි යන ගුණය ඇති ශ්‍රිත, සර්ජෙක්ෂන් (මතට වූ ශ්‍රිත) ƒ(x) = y  ලෙස කොඩොමේන්හි සියලු y අගයයන් සඳහා වසමෙහි x අගයක් තිබේ යන ගුණය ඇති ශ්‍රිත , හා සමක්ෂේපණ ශ්‍රිත ඒකජ - ඒකජ හා මතට වූ  ශ්‍රිත ද්විත්වයම මෙම නාමකරණය හඳුන්වා දුන්නේ බොර්බාකි කණ්ඩායම විසිනි.
සීමා කිරීම් හා ව්‍යාප්ත වීම්
අවිධිමත්‍ලෙස ශ්‍රිතයක් සීමා කිරීම යනු එහි වසම  කප්පාදු කිරීමේ ප්‍රතිඵලයකි.
වඩා නිරවද්‍ය ලෙස , ƒ , x  සිට y ට ඇති ශ්‍රිතයක් නම් හා S , x හි ඕනෑම උප කුලකයක් නම් , f, S දක්වා සීමා කිරීම යනු S සිට Y ට  වූ ƒ|S   ශ්‍රිතයයි. එලෙස S හි සියලු S  සඳහා ƒ|S(s) = ƒ(s) වේ.
g යනු f හි ඕනෑම සීමා කිරීමක් නම්, අපි f , g හි ව්‍යාප්ත වීමක් යැයි කි

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Function_%28mathematics%29#Vocabulary

වාග් මාලාව


Strouds Run State Park is a public recreation area abutting the city of Athens in Athens County, Ohio, in the United States. The state park is located primarily in Canaan Township, with a small part in Ames Township. Park boundaries coincide with Athens city limits in several places. The park comprises , and includes Dow Lake, a  artificial lake. The park is named after William Stroud who was a share-holder in the Ohio Company of Associates.

History
The original land for the park was purchased for the Athens State Forest in the 1940s and 1950s. In the late 1950s, construction was started on the Dow Lake Dam, which was completed in 1960, at which point the land became Strouds Run State Park in its entirety.

A large area on the west side of the park was formerly land of the Gillett family (Samuel and Charlotte Beach Gillett and their descendants). The family owned well over a thousand acres at one time. The old farmstead seen on the Trace Trail and the "Pioneer Cemetery" are both remnant from the Gillett occupancy of the land.  Two of the adjacent nature preserves, both owned by the Athens Conservancy (Blair Preserve and Tucker Run Preserve) are also both on former Gillett family land.

One of the most recently purchased areas of the park was acquired in 1953 from the Crumley family, heirs to Dr. John Jackson Crumley, who purchased the land almost a century ago as an experimental tree farm.  Dr. Crumley was a classical scholar who also was one of Ohio's early state foresters, who managed the purchase of the original land for Zaleski State Forest and Hocking State Forest, and who wrote one of the earliest practical handbooks on forestry.

A large part of the upper east side of the part was owned by the Cone family, last owned by Charles Cone and Lucille Gillett Cone (a descendant of Samuel Gillett above.) Adjacent to the Cone farm was a large, one-room school house that was dismantled when the lake was built. Some of the materials from the school house were then used to construct the Strouds Run Community Church just up the road from the park, as well as a new barn for Charles Cone who lost his previous one to the park's construction. The church was eventually converted into a private residence, and was subsequently completely destroyed in a fire a few years later.

The area from the old school house, up past where the church was constructed and beyond was briefly known as Marchmont. From 1893 to 1901, there was an inn and post office for the Marchmont area that was located at the base of what was then known as Tucker Hill. This was on the same portion of land that remained in the Cone family after the park's construction, and currently remains with descendants of Charles Cone.

In addition to Gillett and Cone, some other notable family names affected by the park's construction were Cain, Finsterwald, Weiss, and Stalder. Many of those families came to this country with Baron deSteiguer. The Baron purchased the lands from the heirs of John Paul Jones as most of the area land was once owned by the Revolutionary War admiral.

Natural history

Strouds Run is located within the unglaciated Allegheny Plateau. The park consists of mostly narrow valleys, narrow ridges, and steep hillsides.  Bluffs and rock shelters are common throughout the park, formed by the Connellsville sandstone. There are a few springs in the park out of the Ames limestone, including Linscott Spring (which has an historic springhouse). Normal pool elevation of Dow Lake is about 665 feet above sea level, while the highest point in the park is about 1022 feet above sea level. The park is almost entirely within the Strouds Run watershed, although it does not include the entire watershed.

The forest in some areas of the park is over a century old without significant disturbance.  The Riddle State Nature Preserve is nearby, including Hawk Woods, which is one of Ohio's very few genuine old-growth forests.

Common birds in the park include both black and turkey vultures, Canada geese, red-winged blackbirds, red-tailed hawks, red-shouldered hawks, and barn swallows.

Beavers and white-tailed deer are common in the park.  Bobcats are known to be in the area, but none are known within the park itself.

Facilities and usage
Facilities include a campground (pit toilets, no shower), swimming beach, boat dock, boat and canoe rentals, pistol, picnic grounds and shelters, and hiking trails.  Hunting is permitted in season. Shooting ranges are no longer available for the public.

Significant areas of the park are pine plantations (white and red) from the mid-twentieth century, when the land was purchased, originally as the Athens State Forest. There is also one small baldcypress plantation within the park. However, most of the area is mature hardwood forest.  The park features many bluffs and rock outcrops of sandstone.  Several beaver ponds are within the park boundaries.

Many of the trails are open to mountain bikes.

The lake is used by Ohio University for aquatic sports such as crew. The lake is also a very common destination of Ohio University students to enjoy the weather on sunny spring or summer days.

The lake is stocked on an annual basis with several kinds of fish, including rainbow trout, which cannot survive the winters.

Adjacent public lands
The park borders on the city's  Strouds Ridge Preserve Project, which includes the Riddle State Nature Preserve, and with the Athens Conservancy's 75 acre (0.3 km2) Blair Preserve.

In addition, the  Baker Tract, managed by the Athens Conservancy, is a short drive away, with a public access trailhead on Ohio State Route 690.

References

External links

Strouds Run State Park Ohio Department of Natural Resources
Strouds Run State Park Map Ohio Department of Natural Resources
Friends of Strouds Run State Park

State parks of Ohio
Protected areas of Athens County, Ohio
Protected areas established in 1948
1948 establishments in Ohio

Strouds Run State Park


Óscar Iván Balanta (Cali, Valle del Cauca, Colombia; 7 de abril de 1988) es un futbolista colombiano. Juega como delantero.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Enlaces externos
 Ficha oficial de Óscar Iván Balanta en Fichajes
 Ficha oficial de Óscar Iván Balanta en el Soccerway

Futbolistas de Colombia
Futbolistas del Deportivo Pasto
Futbolistas del Boyacá Chicó
Futbolistas del Patriotas Boyacá

Óscar Iván Balanta


İkinci Haçlı seferi, 1147-1149 yılları arasında gerçekleşen Haçlı Seferleridir.

Musul Atabeyi I. İmâdüddin Zengî'nin 1144 yılında Urfa'yı ele geçirerek bir Haçlı devleti olan Urfa Kontluğu'na son vermesi üzerine Haçlılar Avrupa'dan yardım istediler. Almanya İmparatoru III. Konrad ve Fransa Kralı VII. Louis, ordularının başına geçerek İkinci Haçlı Seferi'ni başlattılar ve Anadolu'ya girdiler.

Ancak, Anadolu Selçuklu sultanı I. Rükneddin Mesud ve Halep Atabeyi Nûreddin Mahmud Zengî başta olmak üzere her yerde Türk ordularının direnci ile karşılaştılar. Sonuçta çok küçük bir birlik ile Kudüs'e ulaştılar. Birinci Haçlı seferi sırasında kurulmuş bir Haçlı devleti olan Kudüs Krallığı'ndaki Hristiyanlarla birleşerek Suriye'yi ele geçirmek istediler. Bu girişim başarılı olamayınca ülkelerine döndüler. İkinci Haçlı seferi ilkinin aksine Haçlılar açısından tam bir başarısızlıkla sonuçlanmıştır.

Urfa Kontluğu mücadeleleri ve Selçuklular'ın eline geçmesi
Birinci Haçlı Seferi ve onu takip eden 1101 yılı seferleri Yakın Doğu'da 3 Haçlı devletinin kurulması ile sonuçlanmıştı: Kudüs Krallığı, Antakya Prensliği ve Urfa Kontluğu. 1104'te bir dördüncü Haçlı devleti Trablus Kontluğu bunlara eklendi.

Bunlardan Urfa Kontluğu en düşük Frank Hristiyan nüfuslu idi; Haçlı devletlerinin en zayıf olanıydı ve etrafta bulunan Türk beylikleri ve devletleri Artuklular, Danişmendliler ve Anadolu Selçukluları tarafından devamlı tehdit altında idi. Mayıs 1104'te Mardin'deki Türk emiri Artuklu Sökmen Bey ile Musul Emiri Jekermiş orduları ile Kudüs Kralı I. Baudouin'in kuzeni olan ve o zaman Urfa Kontu olmuş bulunan (sonra Kudüs Kralı olacak) Baudouin Bourglu komutasındaki Urfa Kontluğu güçleri arasında yapılan Harran Muharebesi sonucunda Hristiyanlar büyük bir mağlubiyete uğratıldı. Urfa Kontu (ve sonradan Kudüs Kralı olacak) Baudouin Bourglu ve (gelecekte Urfa Kontu olacak) Joselin de Courtenay esir düştüler.

Bundan biraz sonra Antakya Prensi Godfrey Boemondo ve kuzeni Tancred bir kervana hücum ettiler ve bu kervana dahil olan Çökürmüş'ün bir gözdesini ele geçirdiler. Musul Emiri Çökürmüş bu gözde cariyeyi ya para karşılığı ya da Baudouin Bourg'lu ve Joselin ile takas ile geri almak teklif etti. Antakya Prensi para almayı tercih edip Urfa Kontu'nu esir kalmasına razı oldu. Onlar esirken Tancred Urfa'yı eline geçirdi ve Çökürmüş ile anlaşarak Baudouin Bourglu'nun yine esir kalmasını sağladı.

Fakat 1107'de Musul'da yapılan bir darbe ile Çökürmüş öldürüldü ve yerine Musul emiri olarak Cavlı adlı bir Türk geçti. Cavlı, Baudouin Bourglu'yu serbest bıraktı ve onunla karşılıklı askeri yardım için bir anlaşma yaptı. Baudouin Bourglu Antakya'ya gidip orada Tancred ile görüşüp Urfa'nın kendisine teslimini istedi. Tancerd çok misafirperver davranmakla beraber Urfa'yı bırakmaya razı olmadı. Tancerd ve Baudouin Bourglu'nun askerleri arasında bazı çarpışmalar yapıldı; ama yine de birbirleri ile görüşmeye devam ettiler. Sonunda Antakya Patriğinin başkanlığında papazlardan oluşan bir komisyon kuruldu. Bu arada Antakya Prensi Boemondo'da da yeğeni Tancred'e Urfa'yı bırakmasını tavsiye etmişti. Antakya Patriği ve komisyonu Baudouin Bourg'lu lehinde karar verdi ve Tancred Urfa'yı bırakmak zorunda kaldı. Baudouin Bourg'lu tekrar Urfa'da Urfa Kontu olarak hükümdarlığa başladı. Baudouin Bourg'lu kendini serbest bırakan ve müttefiklik anlaşması imzaladığı Musul Emiri Cavlı'nın isteklerine yerine getirerek ülkesindeki Müslüman esirleri serbest bıraktı ve bu esirlere ve İslam dinine açıkça hakarette bulunan bazı Hristiyan papazları da idam ettirdi.

Serbest bırakılan Baudouin Bourglu ve Joselin de Courtnay 1122'de Müslümanlarla ikinci bir muharebeden sonra ikinci defa yine esir düştüler.

1125'te ise yapılan Azez Muharebesini kazanan I. Joselin Urfa Kontluğu'nu yeniden kurdu ve Urfa Kontu I. Joselin unvanını aldı. Ama 1131'de Urfa Kontu olan I. Joselin bir başka muharebede ölü düştü.

Buna karşılık Selçuklu Musul Atabeyi olan I. İmâdüddin Zengî 1128'de Halepi eline geçirdi. Halep, Musul ve Şam Selçuklu emirleri arasında bir mücadele odağı idi. Bundan sonra I. İmâdüddin Zengî gözünü Şam üzerine dikti. Ayni zamanda Kudüs Kralı olan II. Baudouin (Baudouin Bourglu) Şam'ı eline geçirmek istemekteydi.

1129'da II. Baudouin Şam önünde Zengi güçlerine yenildi. Şam Emiri naibi olan Muinüddin Üner, I. İmâdüddin Zengî aleyhine Haçlı Kudüs Kralı Foulques'tan yardım istedi ve I. İmâdüddin Zengî 1139'da ve 1140'ta Şam'i kuşattı.

I. Joselin yerine Urfa Kontu olan oğlu II. Joselin kendine müttefik aramaya başladı. Bizans İmparatoru II. İoannis ile bir ittifaka girdi. Fakat 1143 yılında hem Bizans İmparatoru hem de Kudüs Kralı Foulques öldüler.

Ayni yıl II. Joselin, hem Haçlı Antakya Prensi ve hem de Haçlı Trablus Kontu ile mücadeleye girişti. Böylece Urfa Kontluğu hiç müttefiksiz kaldı.

Papa III. Eugenius'un fermanı
Urfa'nın düşmesi haberi Avrupa'ya Kudüs'ten dönen Hristiyan hacılar tarafından 1145 başlarında erişti ve sonradan Antakya Prensliği, Kudüs Krallığı ve Kilikya Ermeni Krallığı elçileri de Papa III. Eugenius'a bu haberi resmen ulaştırdılar. Papa III. Eugenius bir şehirli isyanı ile Roma'dan atılmıştı ve Viterbo'ya yerleşmişti. Jabala Başpiskoposu Hugh bu haberi ve Papa III. Eugenius'a verdi. Hugh Papa'ya eğer yeni bir Haçlı Seferi yapılırsa Yakın Doğu'da kurulu Haçlı devletlerinin üzerinde bulunan Türk tehdidini ortadan kalkacağını kabul ettirdi. Papa 1 Aralık'ta Quantum praedecessores adında bir ferman yayınladı ve bu fermanla Hristiyanları bir İkinci Haçlı Seferi'ne katılmaya çağırdı.

Bu yeni Haçlı Seferi'nin bir öncekinden daha iyi organize edileceği ve tek merkezden kontrol edileceği de açıklandı. Bu plana göre Haçlı ordusu Papa tarafından kabul edilmiş papaz ve vaizler tarafından toplanacaklar; bu Haçlı ordusu Avrupa'nın en güçlü kralları tarafından komuta edilecek ve Haçlı ordusunun takip edeceği güzergâh kesin olarak önceden planlanacaktı. Bu papa fermanına soylular ve halkın ilk reaksiyonu Haçlı idarecilerinin beklediğinden çok daha fena oldu ve bu fermanın biraz değiştirilmiş bir ikinci versiyonunun Avrupa kiliselerinde tekrar yayınlanması kararlaştırıldı.

Fransa Kralı VII. Louis, Papa'ya daha hiç danışmadan, Kudüs'e gitmek için kardeşi Filip'e verdiği bir yemine uymak istemekteydi ve bu yemine göre Kudüs'e gitmeyi planlamaktaydı. Fakat bunun bir barışçıl hac mı yoksa bir askeri sefer şeklinde mi olacağı kararlaştırılmamıştı. Birçok Fransız soylusu ve yüksek papazlar VII. Louis'in Kudüs'e gitmesine aleyhtardılar. Louis, ünlü Clairvaux Manastırının başkeşişi olan Clairvauxlu Bernard'a danıştı. Bernard bu danışma haberlerini Papa'ya iletti. Papa bu habere çok memnun oldu. Bu sırada Papa'nın fermanı VII. Louis'nin dikkatine sunuldu ve 1 Mart 1146'da bu ferman tekrar yayınlandı. Papa, Bernard de Clairvauxu Fransa'da bu haberi yayarak Haçlı asker toplamaya memur papaz olarak atadı.

Clairvaux manastırı başkeşişi Bernard

Papa, Clairvauxlu Bernard'ı İkinci Haçlı Seferi'ne katılma hakkında vaazlar vermekle memur etti. Aynı zamanda Birinci Haçlı Seferi için Papa II. Urbanos'un yaptığı gibi Haçlı Seferi'ne katılanlara günahlarının daha ölmeden önce çıkartıldığına ait bir "Endüljans Belge"'si verilmesine izin verdiğini ilan etti. 1146'da Vezelay şehrinde bir geleneksel meclis (parlamento) toplandı ve 31 Mart'ta Bernard, bu meclis toplantısında bir vaaz verdi. Bu toplantıda bulunan Fransa Kralı VII. Louis, karısı kraliçe Akitanya düşesi Eleanor ve prensler ve asiller bu sefere katılmaya ant içmek için Bernard'ın ayaklarına kapandılar ve Haçlı Seferi'ne katılan her kişi gibi elbiseleri üzerine takılacak kumaştan kırmızı istavrozlar bu seremoni içinde kendilerine bir şeref işareti gibi takdim edildi. Fransa'da devam eden II. Haçlı Seferi'ne asker alma kampanyasındaki bazı katedral vaazlarına Papa III. Eugenius şahsen iştirak etti.

Bundan sonra Bernard de Clairvaux bu Haçlı askeri toplama misyonuna devam etmek için Almanya'ya geçti. Almanya'da gittiği her yerde kendinin yeniden dinî mucizeler yaptığı haberleri ve dedikoduları ortaya çıktı, ülkenin her yanına yayıldı. Bu şekilde çok efektif olan dinsel propaganda hiç şüphesiz Almanya'nın her köşesinden Haçlı Seferi'ne katılmak isteyen dindar kişileri çekti. Bernard de Clairvaux Speyer kentinde o zamanki Kutsal Roma-Germen İmparatoru olan III. Konrad'ı ve ileride imparator olacak kuzeni Friedrich Barbarossa'nın bu İkinci Haçlı Seferi'ne katılmayı kabul etmelerini büyük bir ayinle ilan etti.

Bu koyu Katolik Hristiyan propagandası devam ederken Ren Nehri bölgesinde, Köln, Mainz, Worms ve Speyer şehirlerinde yaşayan Yahudiler, yine Birinci Haçlı Seferi pogromlarında yapıldığı gibi, halktan hücumlara uğradılar ve çok sayıda Yahudi öldürüldü; yaralandı ve evlerinden ocaklarından atıldılar. Katolik tarihçiler Bernard de Clairvaux'un bir Hristiyan bağnazı olmadığını, bu katliam ve pogramlar aleyhinde olduğunu; bunları şahsen kınadığını ve bu pogromlara neden olduğu sanılan Rudolf adlı bir gayet aşırı Katolik Fransız asıllı keşişi şahsen görüp ondan bu hareketlerini durdurmasını istediğini bildirirler.

Haçlı Seferi'nin başlaması
1146 yılında Yarenkeş isimli Frank kökenli hadım bir kölenin Zengi'yi öldürmesinden sonra II. Joselin Urfa'yı geri almaya teşebbüs etti, ama Kasım 1146'da Nûreddin Mahmud Zengî tarafından yenilgiye uğratıldı.

16 Şubat 1147'de yeni Haçlı seferine katılmak isteyen Fransızlar'ın liderleri Etampes şehrinde toplandılar ve takip edecekleri yolu seçtiler. Almanlar Macaristan üzerinden geçecek kara yolunu zaten seçmişlerdi. Almanların bu yolu seçmelerine başlıca neden Sicilya Kralı II. Rugerro'nun Alman Kralı III. Konrad'ın düşmanı olmasıydı. Birçok Fransız soylusu ise, kara yolu Bizans İmparatorluğu Balkanlar arazilerinden geçtiği için ve Birinci Haçlı Seferi'ne iştirak edenlerin Bizanslıları devamlı tenkitlerini bildikleri için, kara yolunu emin bir yol olarak görmüyorlardı. Fakat sonunda Fransızlar da Alman III. Konrad'ın takip ettiği yolda gitmeye ve bu yolculuk seferine 15 Haziran da başlamaya karar verdiler. II. Rugerro bu karardan hiç hoşnut kalmadı ve bundan sonra bu Haçlı seferine katılmayı da kabul etmedi. Fransız Kralı Haçlı Seferi'nde iken Fransa'yı idare edecek taht naipleri olarak Keşiş Suger ve Nevers Kontu II. Giyomu seçildiler.

Almanya'ya Haçlı Seferi'ne katılanların sayısını arttırmak için keşiş Adam Ebrach'li ülkede gezerek vaiz verme turuna başladı ve bunun bir direkt sonucu Otto von Freising'in Haçlı olmayı kabul edişi oldu. 13 Mart 1147'de Frankfurt'ta Kutsal Roma-Germen İmparatoru olarak Konrad'ın oğlu Swabiya Dükü Friedrich seçildi ve o Haçlı Seferindeyken "Mainz Başpiskoposu Henry" taht naipi olarak atandı. Beş yıl sonra III. Konrad kendine varis olarak yeğeni Friedrich Barbarossa'yi seçti. Almanlar Haçlı seferine ilkbaharda Paskalya yortusu günü başlamayı kabul etmişlerdi; fakat çeşitli nedenlerle sefere başlamayı ta Mayıs 1147 sonuna kadar geciktirdiler..

Almanların Anadolu'da geçişi
Haziran 1147'de başlayan Haçlı seferine katılan Almanlara papa temsilcisi olarak Kardinal Dietwin refakat etmekteydi. Almanlar, Fransız Haçlıları ile Konstantinopolis'te buluşmayı ummaktaydılar. Alman Haçlıları komuta eden III. Konrad daha önce Kudüs'e gitmişti ve bir önceki Birinci Haçlı Seferi hakkında çok iyi bilinçli bir komutandı. Bu seferinin daha iyi organize olarak geçeceğini planlamıştı. Ama birçok asker olmayan ve askerî disipline uymayı imkânsız bulan çiftini çubuğunu bırakan köylüler ve hizmetini bırakan uşak ve hizmetkarlardan oluşan aşağı sınıflardan erkek, kadın ve çocuk da bu seferde de onun Haçlı ordusuna katılmıştı. Bu ordunun bir kısmı gemilerle gitti ise de büyük bir kısım yürüyerek Tuna Nehri'ni takip etti. Styria Dükü III. Ottokar Avusturya Haçlılarıyla bu sefer ordusuna Viyana'da katıldı. Sonra Macaristan'a geçtiler. Macaristan Kralı II. Geza, III. Konrad'ın şahsi düşmanı olan Sicilya Kralı II. Rugerro'nun tarafını tutmakla beraber, Alman Haçlı ordusunun ülkesine hiç zarar vermeden ve hiç zarar görmeden geçip gitmesi için izin verdi.

Bu Alman Haçlı ordusu Bizans topraklarına girdiği zaman 20.000 kişilik tehditçi bir ordu görüntüsü vermekteydi. Bizans İmparatoru I. Manuil bu büyük ordunun kendi ülkesine hücuma geçeceğinden korkmaktaydı. Onun için Birinci Haçlı Seferinden örnek ve ders alınarak Haçlıların güzergâhı üstünde çok ayrıntılı bir savunma organizasyonu yapıldı. Haçlı ordularının Balkanları merhale merhale geçmesi öngörülmüştü. Her merhaleye Bizans ordusu birlikleri yerleştirilmişti ve bu merhalelere Haçlıların iaşe ve yiyecek alması için pazarlar kurulmuştu. Eğer Haçlılar herhangi bir karışıklık çıkarırlarsa, Bizans birliklerine derhal askerî müdahalede bulunmaları için emir verilmişti. Ayrıca merhaleler arasında hareket sırasında Haçlıların güçlü Bizans birlikleri tarafından refakat edilmesi ön görülmüştü. Bütün bunların planlaması, organize edilmesi ve refakatçi birlikler komutanlığı Bizanslı general Türk asıllı Proscouch (Porsuk?) tarafından yapıldı. Gerçekten de Alman Haçlı ordusu pek fazla sorun çıkarmadan Balkanları geçti. Ancak Philippopolis (Filibe şimdi Filibe) yakınlarında Haçlı ordusunun asker olmayan ve fakir olan elemanları ile şehir halkı arasında bir arbede çıktı. Hadrianapolis'te ise Bizans Generali Proscouch ile Konrad'ın yeğeni (gelecekte Kutsal Roma Germen İmparatoru olacak) Friedrich arasında, bir yerel eşkıyanın bazı Alman Haçlı askerini öldürmesi üzerine, çok ciddi bir dalaşma oldu. Friedrich bu eşkiyayı sakladığı bahanesiyle Haçlıların yolu yakınlarda bulunan bir manastırı ateşe verip yaktı ve manastırın masum, suçsuz keşişlerinin hemen hepsinin yanarak ölümüne neden oldu. Bunun üzerine karşılıklı çatışmalar çıkıp devam etti. Alman Haçlı ordusu Eylül'ün başında Konstantinopolis'in (şimdi İstanbul) çok yakınında (şimdiki Büyük Çekmece yakınlarındaki) kuru bir çayın kenarındaki bir merhale ordugahında  hiç beklenmedik bir afet yağmur bastırdı ve ortaya çıkan seller Alman Haçlıların büyük maddi ve insan zayiatı vermesine neden oldu. Sonunda 10 Eylül'de Alman Haçlılar ordusu bitkin bir halde Konstantinopolis'e vardı ve Pera tarafında, surlar dışında bir ordugaha geçirildiler.

Bizans İmparatoru Manuil, Konrad'dan Anadolu'ya geçişini Çanakkale üzerinden yapmasını istemiş olduğu ve III. Konrad'ın da bunu reddetmiş olduğu için Almanlarla Bizans İmparatoru arası açıktı. Konrad Konstantinopolis'e eriştiğinde Manuil ondan diğer bir istekte bulundu. Konrad'dan, Yunanistan'daki şehirlere hücum edip onları talan eden Sicilya Kralı II. Rugerro'ya karşı kullanmak için, bazı Alman birliklerini geride bırakmasını istedi. Fakat Konrad II. Rugerro'ya olan düşmanlığına rağmen bu teklife razı olmadı. Almanlar biran evvel Anadolu'ya geçmeye karar verdiler.

Alman Haçlı ordusu Anadolu'ya geçirildikten sonra Konrad Fransızları beklemenin gereksiz olduğuna karar vererek ordusuyla Anadolu'da Anadolu Selçuklu Devleti başkenti olan Konya üzerine yürüyüşe geçti. Nicomedia (İzmit)'e geldiğinde Konrad bu yürüyüş için Alman Haçlı ordusunu iki gruba böldü. Birinci ana Haçlı ordusu grubuna Konrad'ın kendisi komuta edecekti. İkinci grup ise ordunun ağırlıkları; sivil Haçlı takipçisi hacı adayları ve onları korumak için yeterli sayıda askeri birlikler Konrad'ın yarım-kardeşi Freising Başpiskoposu Otto komutası altına verildi.

Konrad'ın komuta ettiği birinci grup Birinci Haçlı Sefer'inde Haçlı ordusunun takip ettiği yolda yürüyüşe geçti. Alman Haçlı ordusunu Eskişehir yakınlarındaki Dorileon'da Selçuklu ordusu beklemekteydi. Fakat Birinci Haçlı Seferindeki Birinci Dorileon Muharebesi aksine İkinci Dorileon Muharebesi Alman Haçlılar aleyhinde cereyan edip gelişti. Selçuklu ordusu hafif süvari birlikleri önce Almanlara hücum edip, sonra kaçış taklidi yaparak Alman süvarilerini ana Haçlı ordusundan ayırmayı başardılar. Sonra Selçuk ordusu süvari desteğinden yoksun kalıp zayıflayan Haçlı ordusuna ve sonunda da Selçuk süvarilerini takip eden nispeten ufak Alman süvari birliğine ayrı ayrı hücumlarla her ikisine galebe çalıp bu Alman Haçlı ordusu grubunu kırdılar. Böylece 25 Ekim 1147'deki İkinci Dorileon Muharebesi birinci grup Alman Haçlı ordusun çok büyük bir kısmı Selçuklular tarafından ortadan kaldırılması ile sonuçlandı. Konrad ordusunun elimine edilmeyen kalıntısıyla Konstantinopolis'e doğru çekilmeye başladı. Bu kalıntılar her gün devam eden Selçuklu hücumuna uğradılar ve bu hücumların birinde Konrad bile yaralandı. Konrad ordusunun kalıntıları ile Nicea (İznik)'te Anadolu'ya yeni geçmiş olan Fransız Haçlı ordusuyla karşılaştığı zaman Konrad'ın komuta ettiği Alman Haçlı ordusunun %90'ı telef olmuştu.

Freising başpiskoposu Otto tarafından komuta edilen ikinci grup Alman Haçlı ordusu ise daha batıdan Ege bölgesinde kıyıya inip Alaşehir ve Denizli üzerinden yolla Akdeniz'e inmeyi denedi. Ocak 1148 başlarında güneye Laodicea civarına eriştiler. Fakat tam burada yine Selçuklu ordusu ile çarpışmaya girişmek zorunda kaldılar. Böylece 7 Ocak 1148'de gerçekleşen Laodicea Muharebesi sonunda bu ikinci grup Alman Haçlı ordusu da Denizli Kazıkbeli geçidinde Selçuklu ordusuna yenilip hemen tümüyle elimine edildi. Kendini kurtaran Otto ise ufak kalıntı ordusuyla Antalya'ya inip oradan denizden Filistin'e 1148 ilkbaharında yetişmeyi başardı.

III. Konrad ve kalıntı Alman ordusu ise, önce Fransız Haçlıları ile birleşti. Onlarla Noel yortusunda Efes'e kadar gitti. Fakat yarası iyileşmeden Konrad Efes'te hasta düştü. İzmir'e çekildi. oradan Bizans İmparatoru'nun gönderdiği bir gemi ile iyileşmek için Konstantinopolis'e gitti ve burada Manuil'in gösterdiği yakın ilgi ve imparatorun şahsi doktorunun bilgi ve mahareti sayesinde iyileşti. Konrad iyileştikten sonra Bizans İmparatoru'nun malî, malzeme ve asker desteğiyle yeni bir ordu topladı ve bu ordu Bizans gemileriyle Mart 1148 ortasında Filistin'e geçti.

Fransız'ların Anadolu'dan geçişi
Fransız Haçlılar ordusunun Lorraine, Bretonya, Burgonya ve Akitanya'dan gelen kısımları ve Savoy, Montferrat ve Auvergne'den gelen kısımlara başlarında Fransa Kralı VII. Louis, "I. Reanut Alsas'lı ", "Amedeus Savoy'lu ", "V. Giyom Montferrat'li" ve "Giyom Auvergne'li " olduğu halde Haziran 1147'de yürüyüşe geçti. " Alfons-Jordan Toulouse'lu"'ın komutasındaki Provans'lı haçlılar ise Agustos'ta deniz yoluyla harekete geçtiler.

VII. Louis komutası altındaki Fransız Haçlı ordusuna Almanya Worms şehrinde Normand ve İngiltere Haçlıları dahil oldu. Burada komutanlar arasında çıkan bir anlaşmazlık üzerine " Amedeus Savoy'lu", " V. Giyom Montferrat'lı" ve "Giyom Auvergne'li " idaresindeki Savoy, Montferrat ve Auvergne Haçlı orduları ise İtalya üzerinden Brindisi'ye gelip; oradan gemiyle Druzzo'ya geçip güneyden Konstantinopolis'e gittiler. Kalan Fransız Haçlı ordusu III. Konrad komutasındaki Alman Haçlılarının aynı yolunu takibe başladı. Macar Kralı II. Geza'nın izini ile Macaristan'dan geçmekteyken, daha önce Macar kralına isyan etmiş ve Macaristan tacını eline geçirmek için yapmış olduğu hücumlar II. Geza tarafından geri püskürtülmüş olan Prens Boris adlı kişiyi Haçlı ordusu içinde saklamaları gerekti. Bizans'ın Balkanlardaki arazilerinde refakat eden Bizans güçleri ile araları çok soğuk olmakla beraber büyük sorunlar çıkmadı. Fransız orduları daha önce ayni güzergahta hareket eden Almanların kurduğu köprüleri ve açtığı yolları kullanarak geçiş kolaylığı kazandı. En mühim çatışma Fransızların öncüleri Lorraine'liler ile ana Alman Haçlılarının çok arkasında kalan Almanlar arasında çıktı.

VII. Louis'in ana Fransız Haçlılar ordusu 4-5 Ekim 1147'de ve birkaç gün sonra da İtalya üzerinden gelen Fransızlar da Konstantinopolis'e eriştiler. Bizans İmparatoru I. Manuil Anadolu Selçuklu hükümdarı Sultan I. Mesud ile bir barış yapmış olduğu için dikkatini Haçlılar üzerine yöneltmişti. Bizanslılar ve I. Manuil Fransız Haçlıları daha iyi karşıladılar. Manuil Fransız Haçlı ordusu komutanlarını (ayni Birinci Haçlı Seferinde büyük babası I. Aleksios'un yaptığı gibi) Selçuklulardan ellerine geçirdikleri her eski Bizans toprağını Bizans'a vereceklerine dair yemin ettirdi. Bazı Fransız komutanları Bizans-Selçuklu barışını uygun bulmayarak ve bu yeminden hoşlanmayarak, Sicilya Kralı II. Rugerro ile anlaşıp Konstantinopolis'i ele geçirmeyi teklif ettiler ama VII. Louis bunu kabul etmedi.

Fransız orduları da yine hiç Bizans takviyesi ve hatta refakati olmadan Bizans gemileri ile Anadolu sahillerine geçirildiler ve İznik'e doğru yürümeye başladılar. İznik'te Fransız Haçlı orduları İkinci Dorileon Muharebesi'nde yenilip kaçmakta ve devamlı Selçuklu hücumları ile gayet küçülmüş Alman Haçlı ordusu kalıntıları hakkında haberi aldılar. Çok geçmeden Lopadion (Ulubat)'ta bu ordu kalıntısı ve yaralanmış olan III. Konrad ile karşılaştılar. III. Konrad ve kalıntı ordusu Fransız Haçlı ordusu ile birleşti ve ama Konrad ordu kalıntısının ne öncülük ne artçılık görevi alabileceğini bildirdi. Birleşik Haçlı ordusu Balıkesir, Bergama ve İzmir üzerinden yürüyerek Noel yortusundan hemen önce Efes'e geçti. Bu sırada Manuil'den Selçuklu ve Danişmend ordularının Konya batısında toplanıp Ege'ye doğru yürüyüşü geçtikleri ve bunun için çok dikkatli hareket etmeleri ikazı geldi. Efes'te Konrad hasta düştü; İzmir'e çekildi. Oradan Bizans İmparatoru'nun gönderdiği bir gemi ile iyileşmek için Konstantinopolis'e gitti ve burada Manuil'in şahsi doktorunun sayesinde iyileşti.

Fransız Haçlı orduları ve Alman Haçlı kalıntıları halindeki Haçlı ordusu Efes'te 25 Aralık'ta Noel yortusunu kutladı. Bu sırada Efes dışındaki Haçlı ordugahına bir Selçuklu hücumu oldu ama bu püskürtüldü. Bir grup Fransız Haçlıları doğrudan doğruya Filedelfiya (Alaşehir)'e gönderildi ve bunlar ana orduyu beklemek üzere Leodakia (Denizli)'ye geçtiler.

28 Aralık'ta VII. Louis ve Savoy Kontu idaresindeki ana Haçlı ordusu Menderes vadisinden Antalya'ya gitmek için yürüyüşe geçti. Bir Selçuklu pusu gücüne galip geldikten sonra 3 Ocak'ta Leodakia (Denizli)'ye eriştiler. Ama şehrin Bizanslı valisi Haçlıların şehre girmelerine engel oldu. Haçlı gücü 8 Ocak'ta Honaz Dağı'nın etrafını geçmek için Kazık Belini geçmeleri gerekmekte idi.

Burada olan Honaz Dağı Muharebesi o zamana kadar Fransızları çok önünden gidip Haçlıların takip edecekleri güzergahtaki hayvan ve insan iaşe maddelerini tahrip eden bir Selçuklu ordusu ile Haçlıları uzaktan takip eden diğer Selçuklu ordusunun birleşmesi, geçidin yüksek iki tarafını tutması ve bu dar belden geçmeye çalışan Fransız Haçlı ordusuna hücuma hazırlanması ile başladı. Fransız Haçlı ordusu öncülüğünü ağır süvari şövalye birlikleri yapmakta; ortada ağırlıklar ve koruma birlikleri ve en arkada da piyade birlikleri ile Kral VII. Louis ve ona refakat edenler bulunmaktaydı. Yapılan plana göre bütün birlikler geçide gelince geçide girmeden birbirini bekleyecekler ve sonra planlı ve koordineli şekilde bu tehlikeli geçidi geçmeye başlayacaklardı. Ama öncü ağır süvari birlikleri bu geçidi geçmeyi kolay görüp; planlandığı gibi arkadaki birlikleri beklemedi; geçide hemen girdiler ve bu yeni kararlarını arkadakilere de hiç haber vermediler ve geçidi hiç mukavemet görmeden geçtiler. Artçı birlik geçidin arkasını korumak için hazırlandı ve belki ağırlıklar geçtikten sonraki gün geçide girmeyi planlıyorlardı. Geçidin  uzunlukta ve yokuş olması dolayısıyla çok yavaş ilerleyen ağırlıklar kolu ve koruma birlikleri geçitte yalnız bulunmakta iken Selçuklu ordusu iki yamaçtan hızla inerek hücuma geçti. Eudes de Deuil bu grubun ortasında bulunup bu birliklerde çıkan paniği görmüştü. Dörtnala geriye gitti ve geçit başında bulunan VII. Louis'i durumdan haberdar etti. Kral ve artçı süvariler duruma müdahale etmek için geçide girdiler. Ama Fransız Haçlılarının zırhlı ağır süvari hücum taktiğini yokuş olan geçitte uygulanması imkânsızdı. Fransız kralına refakat eden elit kral muhafızları büyük zayiat verdiler. Louis bir kaya üzerine tırmanıp saklandı ve Selçuklu ordusu kendisini tanımadığı için kendi hayatını kurtardı. Ama Kralın bu hücumu ve öncülerin bazılarının da geri gelmesi bazı ağırlıkların kurtarılmasına neden oldu. Ama ağırlıklar ve koruma birlikleri çok büyük insan ve mal zayiatı verdi. Akşam bastırdığında geçitte kendini kurtarabilenler geçitten çıkmaya başladılar.

Kral VII. Louis bundan sonra Tapınak Şövalyelerinin tavsiye ettiği yeni bir taktiği uygulamaya başladı. Haçlı ordusuna Selçuklu hücumları olunca hücum edilen birliğin yerinde kalıp kendini koruması ve karşı hücumlarda bulunmaması emredildi. Daha sonra Haçlı ordusu Dalaman Nehri'ni geçmekte iken bir diğer Selçuklu hücumuna uğradı ve bu yeni taktik dolayısıyla çok zayiat vermeden Selçukluları geri püskürttüler.

Fakat Selçuklu ordusu Haçlıların beklenen güzergahlarındaki hayvan iaşesi kaynaklarını onlar gelmeden bir iki gün önce oralardan büyük koyun sürüleri geçirip ortadan kaldırmayı başarmaktaydılar. Bu taktik sadece yoldan hemen geçmek isteyen Haçlı ordusunun binek ve koşum atlarına büyük etki yapmaktaydı. Buna karşılık bu yörede devamlı yaşayan ahaliye de fazla tesiri olmamaktaydı.

En sonunda 10 Ocak'ta Fransız Haçlı ordusu Adalia (Antalya) kalesine vardı. Fakat burada da Bizanslı kale komutanı Haçlı ordusunun kale içinde ordugah kurmasını kabul etmedi ve Fransız Haçlı ordusu surlar dışında kamp kurarak beklemeye koyuldu.

VII. Louis Bizans donanmasının gelip ordusunun tümünü ya Antakya veya Filistin'e götürmesini beklemekteydi. Fakat mevsimin çok erken olması ve fırtınalar nedeniyle bir donanma gelemedi ve ancak birkaç gemi Antalya'ya gelebildi. Bazı komutanlar ordunun tümünün sahil kıyısından yürüyerek Antakya'ya gitmesini teklif ettiler; ama Louis tüm ordusuyla birlikte karadan Antakya'ya gitmeyi kabul etmedi. Sonunda Antakya'ya yanaşan birkaç gemiye Louis ve karısı dahil maiyeti, ordusunun en iyi kısımları ve şövalyeler bindiler; Antakya üzerine denizden gitmek üzere ayrıldılar ve 19 Mart'ta Antakya'nın limanı olan Saint-Simon (Samandağı)'na vardılar.

Antalya'da bıraktıkları Fransız Haçlı ordusu kalıntıları ve sivil takipçiler Flandıra'lı Kont Thierry ve Bourbon'lu Kont Archamboud komutasında sahil yolundan Antakya'ya gitmeye başladı. Bu ordunun ve Haçlı grubunun akıbeti hakkında ve ne kadar kısmının Antakya'ya ne zaman vardığı hakkında elde kaynak bulunmamaktadır. Ama Flandıralı Kont Thierry'nin ve Bourbon'lu Kont Archambaud'nun Kudüs'e eriştiklerine dair bilgiler elde mevcuttur.

Antakya'da bekleme ve Kudüs

VII. Louis Antalya'dan gemi ile fırtına yüzünden biraz gecikerek Saint-Simon (Samandağı)'na 19 Mart'ta geldi. Savoy'lu Kont Amedeus Kıbrıs'ta iken ölmüştü. Antakya Prensi olan Raymond, Louis'in kraliçesi olan ve kocasına refakat eden Akitanya düşesi Eleanor'un amcası idi. Raymond, yeğenini ve kocasını çok yakın bir ilgi ile ve şaşaalı bir törenle karşıladı.

Raymond Antakya Prensliği'nin kuzeyden korunmasını sağlamak için (sonunda Haçlı ordusunun Urfa (Edessa)'yi geri almak hedefiyle) Haçlı ordusunun önce Halep üzerine hemen bir sefer açmasını istemekteydi. Fakat Louis kutsal Kudüs'e biran evvel gitmek ve hacılık görevlerini hemen yerine getirmeye kararlıydı ve Raymond'un bu isteklerini menfi karşılamaktaydı. Raymond isteklerini kabul ettirmeyi yeğeni Eleanor vasıtasıyla başarmak için yeğenine çok yakın alaka göstermeye başladı. Eleanor bu yakın alakadan ve gösterilen misafirane hareketlerden çok hoşlanmaktaydı. İşte bu sıralarda Antakya, Prens Raymond ile yeğeni Eleanor arasında daha başka ve çok daha yakın ilişkileri bulunduğu söylentileri ile çalkanmaya başladı. Bunlara göre eğer Louis, Raymond'un dileklerini yerine getirmeden Antakya'dan ayrılmaya karar verirse, Raymond yeğenine Louise'den boşanmasını ve böylece Antakya'da kalmasını telkin etmişti.

Bu sırada Kudüs'e bir seri Haçlı komutanı ulaştı. Önce ilkbahar başlarında Güney Fransa'dan Kont Alfons-Filip Touluse'lu komutasında Provans eyaleti Haçlıları deniz yoluyla Filistin'e ulaştılar. Kont Alfons-Filip Kudüs'e varamadan Kaseriya'da öldü. Haçlı çevrelerinde bu ölüm Antakya Kontu Raymond'un yeğenleri olan Trablus Kontu Raymond veya Eleanor vasıtasıyla zehirlenmeden ortaya çıktığı söylentileri yayıldı. Bunun üzerine bir kısım Provanslılar gemilerle Fransa'ya geri döndüler ve Provanslı Haçlılar ordusunun ancak küçük bir kısmı Kudüs'e erişti. Mart sonlarına doğru ikinci Alman Haçlı grubu ile Denizli'de ordusu nerede ile elemine edilen Freiling Başpiskoposu Otto ordu kalıntıları ile denizden Filistin'e gelip Kudüs'e erişti. Ondan hemen sonra da Bizans İmparatoru Manuil'in cömertliği ile yeni bir Haçlı ordusu kurmuş ve hastalığından iyileşmiş olan III. Konrad da bir filo gemi ile Filistin'e gelip yeni ordusuyla Kudüs'e geçti. Kudüs'te paskalya yortusu sırasında III. Konrad, Otto von Freising, Kudüs Kralı II. Baudouin, Kudüs Başpiskoposu Foulques ve ismi bilinmeyen bir Tapınak Şövalyeleri temsilcisi durumu ele alıp incelemek üzere önemli bir toplantı yaptılar. Bu toplantıda Kudüs Kralı II. Baudouin ve "Tapınak Şövalyeleri" temsilcisi isteklerine uyularak İkinci Haçlı Seferi ordularının Şam'a hücum edip bu şehri ele geçirmesi için karar aldılar. Şam ile bir ittifak kurmak isteyen Kudüs Kraliçesi Melisende buna itiraz ettiyse de sonuca tesiri olamadı. Bu grup Kudüs Başpiskoposu Foulques'u Louis'yi Kudüs'e çağırmak için Antakya'ya gönderdiler.

Akka Konsili
Kudüs'te bulunan "Kutsal Kudüs Krallığı" asilleri Avrupa'dan bu yeni haçlı seferi ile yeni gelen Haçlı ordularını çok pozitif şekilde karşıladılar. Bu Haçlı ordusunun hedefinin ne olacağını kararlaştırmak için bir konsil toplanacağı haberi ilen edildi. Bu konsil Haçlı "Kutsal Kudüs Krallığı"'nın çok önemli bir merkezi ve Kudüs'ün limanı olan Akka yakında Palmares'ta 24 Haziran 1148'de toplandı. "Kudüs Yüksek Kurulu (Haute Cour)" ile Avrupa'dan yeni gelen Haçlı ordusu ileri gelenleri bu konsile iştirak ettiler. Ama Kont Alfons-Filip Toulouse'lunun ölümü dolayısıyla bu kontun oğlu tarafından ölüme neden olma ile itham edilen "Trablus Kontu" ne şahsen ne de bir temsilci ile katılmadı. Bu Konsil "Kutsal Kudüs Krallığı"'nın kuruluşundan beri en şaşaalı olan bir toplantı idi. Bu Haçlı seferinin kronik tarihinin yazarı Surlu Vilyam  "Bu konsilde bulunan asillerin isimlerinin listesini yazmak hem zamanımız için önemlidir ve hem de tarihin akımıyla uyumludur." deyip bir listeyi eserine eklemiştir; ama bu listenin sonunda "katılanların hepsini birer birer sıralamak çok uzun sürecektir" deyip listesinde isimleri bulunmayan birçok kişinin de Konsil toplantısına katıldığını bildirmiştir.

Bu Konsil'da konuşmalar ve müzakereler çok uzun sürdü. "Kutsal Kudüs Krallığı"'nın ileri gelen asilleri, yeni gelen Haçlı ordularıyla birlikte Orta Doğu'da bulunan Haçlı devletleri hükümdarlıklarını ordularının birlikte Şam'a hücum etmesini teklif ettiler. Bunlar arasında Beyrut'ta hüküm süren Guy gibi Şam şehrinin Haçlılar eline geçmesinden çok şahsi yarar görecek kişiler bulunmaktaydı. Müslüman Şam Emirliği daha önce Kudüs Krallığı ile müttefik iken bu ittifaktan ayrılmış ve Zengilere müttefik olmuştu. 1147'de Şam Emirliğine bağlı bir askeri birlik Kudüs'le ittifak halinde bulunan Basra şehrine hücum etmişti. Şam ile o zaman bir tampon bölge olan Havran Bölgesi'nin Haçlıların ellerine geçmesinin, Kutsal Kudüs Kralı II. Baudouin krallığının büyük stratejik ve jeopolitik yararına olduğuna inanmıştı. Sonunda Akka Konsili Şam'a hücum edip ele geçirmek için karar verdi.

Ama 20. yüzyılda birçok tarihçi bu kararın taktik, stratejik ve jeopolitik bakımdan çok kötü bir karar olup bölgedeki siyasi ve iktisadi gerçeklerle uyuşmadığını, özellikle eğer bu bölgeleri ellerine geçirebilseler bile, Haçlıların nüfusları ve ellerinde bulunan asker sayıları ile bu bölgede tutunmalarının imkânsız olduğunu bildirmektedirler.

Şam'ın kuşatılması

Şam şehri ve bulunduğu bölge hukuken 1157'ye kadar ayakta kalan Büyük Selçuklu Devleti'ne bağlı olmakla beraber 1104'te Zahireddin Tuğtekin tarafından kurulan ve Suriye ve Lübnan'da egemen olan Böriler Şam Atabeyliği'ne bağlı idi. Muinüddin Üner, Tuğtekin'in bir kölemeniydi ve Böriler Şam atabeyleri Şehabeddin Mahmud (1135-1139), Cemaleddin Muhammed (1139-1140) ve Mucireddin Abak (1140-1154) hükümdarlıkları sırasında Muinüddin Üner Böriler için yüksek görevler almıştı. 1135'te Muinüddin Üner'in savunuculuğu yaptığı Şam kalesi başarısız olarak Zengiler Halep Emiri olan Nûreddin Mahmud Zengî tarafından kuşatılmıştı. Sonra ayni yıl ve 1337'de Nûreddin Mahmud Zengî'nin Hims kalesi kuşatmasında kale komutanlığını üzerine almıştı. 1138'de, Böriler Șam Atabeyi Şihabeddin Mahmud ona "İsfahsaller" unvanı vererek Şam şehrinin valisi olarak görev verdi. Muinüddin Üner ondan sonra Cemaleddin Muhammed (1139-1140) atabeyliği döneminde tekrar Hims, Bari ve Baalbek valilileri yapmıştı. Cemaleddin Muhammed 1140'ta bir suikastla öldürülünce, oğlu Mucireddin Abak'ın taht naibi de olarak Şam şehrinde idareyi üzerine yüklenmişti. Muinüddin Üner'in siyasi stratejisi Şam şehrinin kendi şahsi idaresi altında fiilen bağımsız kalması idi. 1140'ta Baniyas kalesini güney komşusu olan Hristiyan Haçlı Kutsal Kudüs Krallığı'nın askerî desteğini satın aldıktan sonra eline geçirmiş ve sonra da bu yardımlaşma Kutsal Kudüs Krallığı ile bir resmi ittifaka dönüşmüştü. Ancak 1148'de İkinci Haçlı Seferi ordularının Kudüs'e gelmeye başlaması ile bu ittifak bozulmaya yol açmıştı.

Muinüddin Üner, Akka Konsili sonuçları hakkında haber alınca şehri bir kuşatmaya karşı hazırlamıştı. Etraftan topladığı paralı ve gönüllu askerler ve şehir içinden gönüllüler ile bir savunucu ordusu oluşturmuştu. Ayrıca Şam kuzeyinde Halep merkezli Zengiler atabegi olan Nûreddin Mahmud Zengî ve Musul'daki Zengiler atabeyi olan Seyfeddin Zengi'den destek ve askeri yardım istemişti.

Temmuz'da Avrupa'dan Kudüs'e yeni gelen İkinci Haçlı Seferi Haçlı orduları ve Doğu Akdeniz kıyıları Hristiyan Haçlı devletleri orduları Tiberya şehrinde toplandılar. Toplam Haçlı ordusunun yaklaşık 50.000 olduğu bildirilmektedir. Buradan Taberiye Gölü etrafından yürüyüşle Şam'a yöneldiler. Bu yürüyüşte Kutsal Kudüs Krallığı ordusu Kudüs Kralı III. Baudouin en önde; sonra Fransa Kralı VII. Louis komutanlığındaki Fransız Haçlı ordusu ve artçı ise Alman Kralı III. Konrad komutanlığı altında Bizans İmparatorluğu'ndan toplayabildiği ordu bulunmaktaydı.

Haçlı ordusunun yiyecek ve hayvan yemi iaşesini devamlı karşılayabilmek gerektiği için Şam'ın batısında bulunan meyve bahçeleri üzerinden şehre yaklaşmayı planlamışlardı. 23 Temmuz'da Haçlı orduları Şam'ın meyve bahçelerinin bulunduğu Daraiya mevkisine eriştiler. Şam'ın savunucuları burayı meyve bahçelerinin duvarları ve yukarıdan gözetlemek ve ok atmak için kurulan tahta kulelerle savunmayı planlamışlardı. Bu bahçeler arasında geçen iki kenarı yüksek duvarlı dar yollardan ilerlemeye başlayan Haçlı ordusu devamlı olarak kulelerden atılan oklar ve mızraklarla taciz edilmekteydi ve devamlı sürpriz baskınlarla karşı karşıya kalmaktaydı. 24 Temmuz'da Haçlılar savunucu ordusunu meyve bahçelerinden söküp attılar. Kaçan savunucular Barada Nehri'nı geçerek şehre geri döndüler. Barada Nehri kıyılarına erişen Haçlılara karşı o nehri savunma hattı olarak kullanmaya başladılar. Haçlı orduları yavaşlamaya başlamışken bunu öğrenen Alman Kralı Konrad komuta ettiği süvari birlikleri ile hücuma geçti. Konrad'ın Alman atlı birlikleri hücumlarına nehre yaklaştıktan sonra piyade olarak hücumlarına devam etmelerinden dolayı Barada Nehri'ni geçmeyi başarıp şehir duvarları önüne geldiler. Kale duvarları sıkı savunma ile tutulmakla kalınmamış, şehir içinde de kale kapılarından gelen ana sokaklarda da barikatlar kurulmuştu. Haçlılar da hemen meyve bahçelerinden kestikleri ağaçlarla duvar önünde barikatlar yapmaya koyuldular. Bundan sonraki birkaç gün 25-27 Temmuz'da Şam kalesi komutanı Muinüddin Üner birkaç defa değişik kapılardan kaleden huruç hareketi yapıp kuşatmayı yapan değişik Haçlı birlikleri ile çarpıştı. Şam'ın bu yönünde bulunan meyve bahçelerinden de ufak gruplarla komando stili baskınlar uygulamaya koyuldu. Haçlı ordusuna meyve bahçelerinden iaşe sağlamak çok zorlaştı.

Surlu Vilyam'ın eserine göre, 27 Temmuz'da Haçlı orduları Şam'ın doğusundaki ovadan harekâta başlamak üzere, şehrin batısından çekildi. Bu tarafta şehrin duvarları daha alçak ve daha az korunaklı idi; ama ova bir çöl tabiatlı olduğundan asker ve hayvan iaşesi bulmak çok daha zor olacaktı. Bu manevranın neden yapıldığı açıkça bilinmemektedir ve değişik teoriler ortaya atılmıştır. Haçlılar arasında Şam'ın Haçlılarca alınmasından sonra şehrin kime verileceği Haçlı komutanları arasında büyük çekişme konusu olmuştu. Yerel Haçlı asillerin adayı Beyrut hakimi Guy Brisebarre idi; ama Avrupa'dan gelen Flandara Kontu Thierry Alsas'lı üç kralın adayı idi. Muinüddin Üner'in Haçlı liderlerine rüşvet verip daha zor savunulabilir araziye geçmelerini sağladığı veya eğer kuşatmayı kaldırırlarsa Nureddin Zengi ile ittifaktan ayrılarak onun Haçlı arazilerine olan hücumlarını durduracağına dair bir yemin ettiği zamanın kaynakları tarafından açıklanmıştır.. Haçlılar bu yeni cepheyi kurmakta iken Zengilerin ordularının Hums'ta bulundukları haberi Haçlılara erişti. Musul'dan ordusuyla gelen Musul Emiri Seyfeddin Zengi Haçlılara geri çekilmeleri için bir ültimatom mektup göndermişti. Zengi'lerin ordularının yakın olması yörel Haçlı komutan ve askerlerini çok etkiledi. Bu komutanlar yeni geçtikleri mevkilerden şehirden ve kuzeyden gelecek iki taraflı hücuma dayanamayacaklarını bildirdiler ve bu mevkilerden kuşatmayı bırakıp geri çekilmeyi önerdiler. 28 Temmuz'da önce Alman Kralı Konrad ve sonra diğer Haçlı komutanları komuta ettikleri Haçlı birliklerine kuşatmayı bırakarak birliklerine Kudüs'e doğru çekilmeleri için emirler verdiler. Bu geri çekilme sırasında Haçlı orduları Müslüman hafif süvari okçuları tarafından devamlı olarak taciz edildi ve devamlı zayiat verdiler.

Lizbon, Almeria ve Tortorsa'nın keşfi ve Haçlı Seferleri

1147 baharında Papa, Reconquista bağlamında haçlı seferinin İber Yarımadasına genişletilmesine izin verdi. O da yetkili León ve Kastilya Alfonso VII karşı kampanyalar eşit görmek Moors İkinci Haçlı Seferi geri kalanıyla. [13] Mayıs 1147'de, ilk haçlı birliği, Kutsal Topraklar için İngiltere'deki Dartmouth'tan ayrıldı . Kötü hava, gemileri 16 Haziran 1147'de kuzeydeki Porto kentinde Portekiz sahilinde durmaya zorladı. Orada Portekiz Kralı I. Afonso ile görüşmeye ikna oldular . [23]

Haçlılar, onlara şehrin mallarının yağmalanmasını ve beklenen mahkumlar için fidye parasını teklif eden ciddi bir anlaşma ile Kral'ın Lizbon'a saldırmasına yardım etmeyi kabul etti . Bununla birlikte, bazı Haçlı kuvvetleri, Lizbon Kuşatması (1142) sırasında Portekizli ve kuzeyli haçlılardan oluşan birleşik bir kuvvet tarafından şehre yapılan önceki başarısız girişimi hatırlayarak yardım etmekte tereddüt ettiler . [24] Lizbon kuşatma dört ay sonra, Fas cetvelleri öncelikli olarak şehir içinde açlık, teslim kabul ettiğinde, 1147, 25 Ekim 1 Temmuz sürdü. Haçlıların çoğu yeni ele geçirilen şehre yerleşti, ancak bir kısmı denize açıldı ve Kutsal Topraklara devam etti. [23] Daha önce ayrılanlardan bazıları yardım etti.Aynı yılın başlarında Santarém'i yakalayın . Daha sonra Sintra, Almada, Palmela ve Setúbal'ın fethine yardım ettiler ve yerleştikleri ve çocuk sahibi oldukları fethedilen topraklarda kalmalarına izin verildi.

Başka bir yerde İber yarımadasında, neredeyse aynı anda, Kral León Alfonso VII, Kont Barcelona Ramon Berenguer IV ve diğerleri karışık bir ordu açtı Katalanlar, Leonlular, Kastilyalılar ve Fransız zengin liman kenti karşı Haçlılar Almeria . Bir Ceneviz - Pisa donanmasının desteğiyle şehir Ekim 1147'de işgal edildi. [13]

Ramon Berenguer daha sonra Murâbıt Taifa krallığının Valencia ve Murcia topraklarını işgal etti . Lizbon'un ele geçirilmesinde Portekizlilere yardım eden Haçlı kuvvetlerinin bir kısmı, Barselona Kontu ve İngiliz Papalık elçisi Nicholas Breakspear tarafından önerilen Tortosa Kuşatmasına (1148) katılmaya teşvik edildi . Aralık 1148'de Fransız, Ren, Flaman, Anglo-Normanlar ve Cenevizli haçlıların yardımıyla tekrar beş aylık bir kuşatmadan sonra Tortosa'yı ele geçirdi . Çok sayıda Haçlı kuvveti, yeni ele geçirilen şehrin içinde ve çevresinde topraklarla ödüllendirildi. [25] Ertesi yıl,Segre ve Ebro nehirlerinin birleştiği yerde Fraga, Lleida ve Mequinenza ordusuna düştü. [26]

İkinci Haçlı Seferi'nin son bulması ve sonuçları

İkinci Haçlı Seferi'ne katılan Hristiyan lider ve ordularının hiçbiri bu sonuçlardan memnun değildi ve katılan her bir Haçlı gücü lideri diğer liderler tarafından ihanet edildiğini hissetmekteydi  En son bir gayret olarak yeni bir plan yapıldı ve bu plana göre Aşkelon surlarına bir defa hücum edilecek ve bu kale ele geçirilecekti. Konrad komutasındaki Alman asıllı Haçlı ordusu bu planı uygulamaya koyuldu ve Aşkelon surlarına bir defa daha hücuma geçti. Fakat diğer Haçlı orduları Konrad ordusuna destek sağlamadılar. Daha önceki surlara yapılan hücumlarda başarısızlık bu orduların morallerini kırmıştı. Diğer Haçlı orduların tam bir birlik olarak tam gayretle hücuma iştirak edecekleri hakkındaki inançlarının kaybolmasına neden olmuştu. Bu Haçlı Seferi sonunda ortaya çıkan karşılıklı inançsızlık ve dayanışma eksikliği hisleri bundan sonra da devam edecek ve sonunda Kutsal Filistin'de bulunan Hristiyanların hükmettiklerin arazilerden tamamen sökülüp atılmalarına neden olacaktı. Aşkelon surlarına hücumunda hiçbir başarı kazanamayan Konrad bundan sonra hemen gemi ile Konstantinopolis'e geri döndü ve Bizans İmparatoru Manuil ile olan müttefikliğini daha da geliştirmek için yeni müzakerelere başladı.

Fransa Kralı Louis 1149'a kadar Kudüs'te kaldı. Hükümdarlar arasında çıkan soğukluk Kral Louis ve karısı Eleanor'un ilişkilerinde de yansımaktaydı. Karıkoca bu Haçlı seferi sırasından birbirinden ayrı düşünür ve ayrı hareket eder olmuşlar ve evlilikleri sadece hukuksal bir ilişki haline gelmişti. Devamlı olarak Eleanor ve Antakya Prensi Raymond arasındaki yakın ilişki söylentileri ayyuka çıkmıştı. Louis ve Eleanor ilişkisi o kadar kırılmıştı ki Louis ve Eleanor birbirleri ile karşılıklı hiç konuşmamayı tercih eder olmuşlardı. Nisan 1149'da Kral Louis ve Eleanor ayrı ayrı değişik gemiler ve değişik rotalarla Fransa'ya gitmek üzere Filistin'den ayrıldılar.

Avrupa'da bu seferi ortaya çıkarmak için büyük gayret sarf eden papaz Clairvauxlu Bernard bu sonuçtan kendini ve bu sefere katılan Hristiyanları tanrının kahrına uğramış olarak hissetmeye başlamıştı. Bu hislerini ifade eden ve bunlardan dolayı büyük özür dileyen bir mektubu Papa'ya gönderdi. Bu mektubun muhtevası yazmış olduğu "Saygınlık Kitabı" adlı eserinin ikinci kısmında bulunmaktadır. Buna göre Haçlıların başarısızlığı ve talihsizliği onların devamlı günahkar olmalarına bağlanmakta idi. Buna bir çare olmak üzere Bernard de Clairvaux yeni bir Haçlı seferi organize etmekte buldu ama bu sefere çağrı pek az Avrupalı Hristiyan'ın ilgisini çekti. Bu yeni sefer fiyaskosu üzerine Bernard, İkinci Haçlı Seferi açılmasında kendi katkısını inkâr etmeye koyuldu ve 1153'te de vefat edip bu utanılacak durumdan kurtulmuş oldu.

Almanya'da bu Haçlı seferi gayet büyük bir yıkım olarak görüldü. Bu konu hakkında yazı hazırlayan birçok keşiş seferin sonucunun mutlaka Şeytan'ın bir oyunu olduğunda anlaşmaktadırlar. Eurzburg'da Annales Herbipolense adlı bir kronikçi tarih hazırlayıcısı ismi bilinmeyen bir keşiş Almanya'da bulunan soylu ailelerin uzun yıllar boyunca Ermeni aracılar kullanarak Anadolu'da kaybolduğu ve esir düşüp köle olarak kullanıldığı sanılan Alman asıllı eski Haçlıları aratmış olduklarını ve bunları bulunca da fidye ödeyerek serbest kalmalarını sağladıklarını yazmıştır. Daha düşük sınıflardan, daha fakir olan Haçlıların ve Haçlı orduyu takip eden kadınların kaybolmaları; esir düşüp köle olmaları akıbetlerinin bilinmemesine yol açmıştı. Sonradan yapılan bir tarihi incelemede bu sefere katılan isimleri bilinen 113 kişiden ancak 42'sinin geri döndüğünü 22'sinin ölmüş olduğunun bilindiğini ve 49'unun da akıbetlerinin ne olduğunun bilmediğini ortaya çıkarmıştır. İkinci Haçlı Seferi'nin acı hatıralarına rağmen, Almanca edebiyatında 12. yüzyıl sonlarında geliştirilen bu seferdeki çarpışmaları ele alıp gösterilen kahramanlıkları konu işleyen kahramanlık destanı şeklindeki şiirler bu janrın en önemlilerinden olmuştur.

İkinci Haçlı Seferinin kültürel ve edebi etkileri Fransa'da daha fazla görülmektedir. Fransız edebiyatında trubador adı verilen müzikli şiirler söyleyip ülkeyi gezen ve sarayın en yüksek seviyelerinden destek gören şairler Kraliçe Eleanor ile Raymond arasındaki aşk ilişkilerini çok ayrıntılı işleyip Orta Çağ edebiyatının en önemli konularının başında gelen "saraysal aşk" temasına büyük katkılarda bulunmuşlardır. Bu seferden sonra Almanya'da Konrad'dın imajı çok kötü olarak görünmesine karşıt olarak Fransa'da halk arasında Fransa Kralı Louis'in imajı Tanrı'nın cezalarının hiç itirazsız ızdırabını çeken bir hacı olarak gelişmiştir.

Bizans Doğu Roma İmparatorluğu ile Fransa arasındaki bağlantılar bu İkinci Haçlı Seferi sonunda gayet büyük hasara uğramıştır. Kral Louis ve sefere katılan Fransız haçlılar İmparator Manuil'i, Fransız haçlı ordusu Anadolu'da ilerlemekte iken, devamlı olarak Selçuklu'lara ilişkilerini devam ettirip onları Fransızlara karşı hücumlarında başarılı olmalarını sağlamakla, yani Hristiyanlığa ihanetle, itham etmişlerdir. Bu sefer hatıraları Fransa ile Bizans arasında 12. ve 13. yüzyıllarda olan ilişkilere devamlı olarak aksi etkiler yaratmaya devam etmiştir.

Bizans İmparatorluğu içinde ise bu sefer sırasında impartorun siyaseti ve stratejisi Bizans diplomasisinin bir zirvesi olarak görülmüştür. İmparator Manuil'in ölümünden sonra onun hatıralarını övgü ile yazan Piskopos Selanik'li Eustathious bunu şöyle ifade etmiştir:
Düşmanları ile gıpta edilebilecek bir marifetle uğraşmış ve sulh ve sükunu devam ettirmek hedefi ile düşmanlardan birini diğerine karşı devamlı oynayarak bunu başarmıştır.

1149'da Şam'da Atabeyi Muinüddin Üner vefat etmiş ve Emir olarak Ebu Said Mucirittin Abak bin Muhammed hükûmeti eline almıştı. Fakat bu şehirde şehirli milis güçlerinin komutanı Muayad-el-Devle bin Sufi şehrin savunmasında çok büyük bir rol oynamıştı. Yeni atabeyin hüküm etmeye başlamasından iki ay sonra Muayad-el-Devle, Abak aleyhinde bir komplo kurdu. Şam'da çıkan bu çatışma sonunda o şehirde hüküm süren Boriler'in idaresinin sona ermesine ve şehrin bir diğer atabeylik olan Zengiler'in Halep emiri olan Nureddin Mahmud Zengi tarafından 1154'te fethedilmesine yol açmıştır.:

Bu seferin Filistin'de yerleşmiş görülen Hristiyan Haçlılara sonucu çok daha karanlık olmuştur. Kudüs'ün uzun dönemde kaderini bu sefer sonuçları çizmiştir. Kutsal Kudüs Kralı olan II. Baudouin 1153'te Aşkelon kalesini kuşatıp eline geçirmeyi başarmıştır. Bu şekilde Kudüs'ün geleceğine devamlı Fatimî Mısır'ın katkı yapmasına yol açmıştır. Kudüs Krallığı Fatimî Mısır aleyhinde önce önemli başarılar kazanmıştır ve hatta 1160'lı yıllarda Kahire'yi kısa bir dönem için ele geçirmiştir. Kutsal Kudüs Kralı I. Amalrik Bizans donanması desteği ile 1169'da Fatimî Mısır'a bir sefer yapıp Kahire'yi fethetmişti. Fakat elinde yeter sayıda Haçlı asker bulunmamaktaydı ve İkinci Haçlı Seferi sonucu Avrupa'da gelen Haçlı asker desteği sayısı gayet azalmıştı. Bu nedenle bu Haçlı başarısı devam ettirilemedi. 1171'de Zegilerin generali olan Mısır'a gönderilen ve orada Fatimiler'den idareyi ele alan Şirkuh beklenmedik bir zamanda ölünce yerine geçen yeğeni Selahaddin-i Eyyubi Fatimiler devletini ortadan kaldırmıştı ve Mısır ve Suriye sultanlığını üzerine almıştı. Böylece Kutsal Kudüs Devleti her yandan Eyyubiler tarafından sarılmış oldu. 1180'de Kutsal Kudüs Devleti'nin Bizans İmparatoru ile olan müttefiklik anlaşması da sona erdi. 1187'ye kadar Eyyubiler Kutsal Kudüs Krallığı'nın elindeki diğer arazileri eline geçirdi, 1187'de ise bu krallığın başkenti ve Haçlı seferlerinin baş hedefi olan Kudüs Müslümanların yani Eyyubiler'in eline geçti. Bu Üçüncü Haçlı seferi için bir bahane oldu.

Ayrıca bakınız
 Haçlı Seferleri

Kaynakça
Özel

Genel

Birincil kaynaklar
 İbnü'l Kalanisi
 (Tr. çev. Onur Özatağ), (2015) Şam Tarihine Zeyl I. ve II. Haçlı Seferleri Dönemi, İstanbul: Türkiye İş Bankası Yayınları ISBN 605323778
 (İng. çev. ve ed. H. A. R. Gibb) (1932) The Damascus Chronicle of the Crusaders, extracted and translated from the Chronicle of of Ibn al-Qalanisi Londra

İkincil kaynaklar
 Maalouf, Amin (çev. Ali Berktay), (2006) Arapların Gözünden Haçlı Seferleri, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Yayınları, ISBN 975-80-121-6
 Runciman, Steven (çev. Fikret Işıltan) (1992), Haçlı Seferleri Tarihi: II. Cilt Kudüs Krallığı ve Frank Doğu, Ankara:Türk Tarih Kurumu Yayınları ISBN 975-16-0497-4
 Brundage, James (1962), The Crusades: A Documentary History, Milwaukee, WI:Marquette University Press
 Baldwin, M. W. (1969), The first hundred years Madison, WI:University of Wisconsin Press
 Norwich, John Julius (1995) Byzantium: the Decline and Fall Londra:Penguin ISBN 0-14-011449-1
 Davies, Norman (1996) Europe: A History Oxford:Oxford University Press ISBN 0-06-097468-0
 Gervers, Michael, ed. (1992) The Second Crusade and the Cistercians. St. Martin's Press, .
 Phillips, Jonathan, (2007) The Second Crusade: Extending the Frontiers of Christendom, Yale University Press .

 Nicolle, David (2009) The Second Crusade 1148 , Colchester:Osprey Publishing ISNBN 9781846033544
 Riley-Smith, Jonathan (ed.) Online Hacli Seferleri Ansiklopedisi   (Erişme tarihi:5.07.2009)

Dış bağlantılar
 Phillips, Jonathan ve Martin Hoch, ed. (2001) The Second Crusade: Scope and Consequences. Manchester University Press, 2001. (Online referans sitesi)  (Erişme tarihi:5.07.2009)
 İkinci Haçlı Seferi ve sonrası Kaynak: Internet Medieval Sourcebook (Orta Çağlar İnternet Kaynaklar Kitabı)  (Erişme tarihi:5.07.2009)
 Quantum praedecessores Papa fermanı Patrologia Latina (Latince){ (Erişme tarihi: 5.07.2009)

İkinci Haçlı Seferi


L'édition 2021 du tournoi de tennis de Corée se déroule du 20 au  sur dur en intérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 125. Il s'agit de la .

Zhu Lin remporte le tournoi en simple. En finale, elle bat Kristina Mladenovic, décrochant à cette occasion son premier titre dans cette catégorie.

L'épreuve de double voit quant à elle s'imposer Choi Ji-hee et Han Na-lae.

Faits marquants
En raison de l'annulation de l'ensemble de la tournée asiatique, les organisateurs du tournoi de Séoul ont dû déplacer leur épreuve, habituellement organisée à la fin du mois de septembre, au mois de décembre. La saison des tournois WTA étant terminée à cette époque de l'année, le tournoi est rétrogradé dans la catégorie WTA 125.

On note le forfait de la Chinoise Zhang Shuai. Seules cinq joueuses classées dans le top 200 mondial participent à ce tournoi.

En raison d'un nombre insuffisant d'inscriptions, le tournoi de qualifications n'a pas été organisé. Il s'agit d'une situation inédite pour un tournoi WTA en 2021.

Lauréates
La Chinoise Zhu Lin remporte son premier titre en simple en catégorie WTA 125 en dominant en finale la Française Kristina Mladenovic.

La paire coréenne Choi Ji-hee / Han Na-lae remporte le double.

Primes et points

NB : Pour les têtes de série exemptées de , une élimination au  ne rapporte qu'un point WTA.
Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Tournoi de tennis de Corée
 Saison 2021 de la WTA

Lien externe

Navigation

WTA 2021
Corée
Sport en Corée du Sud en 2021
Tennis en décembre 2021

Tournoi de tennis de Corée (WTA 2021)


Noua muzică consonantă este un curent muzical care a apărut în anii 1980 ca o reacție la constatarea unui "divorț" între compozitorii de muzică contemporană și auditoriul acestora.

Apariția
Constatându-se că această ruptură a fost provocată de o revoluție a limbajului muzical care a părăsit formele tradiționale în favoarea unei opere cu desăvârșire deschise (John Cage) sau, din contra, în favoarea unor sisteme compoziționale rigide care se rupeau cu desăvârșire de trecut (serialism integral, post-serialism), numeroși compozitori au încercat o reînnodare a legăturilor cu tradiția muzicală zisă "clasică". Pentru a realiza acest obiectiv, au căutat o muzică consonantă în evoluție.

Ruptă complet de orice căutări în sistemul modernist, noua muzică consonantă a fost adesea calificată ca fiind postmodernă. Este vorba, totuși, de un postmodernism moderat, deoarece există o incontestabilă legătură a sa cu tradiția și pentru că aici se regăsesc, chiar dacă cu parcimonie, multe caracteristici ale postmodernismului (colaje, ironie).

Mai deranjantă este asimilarea ce se face uneori cu curentul Easy listening. De fapt, deși opuși oricărei rupturi catastrofale, compozitorii noii muzici consonante (numiți uneori și "noi consonanți") se plasează într-o perspectivă evolutivă foarte clară.

Prin urmare, această mișcare este ancorată în aceeași filozofie ca și muzica minimalistă, dar totuși fără a implica repetiția celulelor muzicale. De fapt, acest curent nu este articulat pe nicio caracteristică compozițională. În felul acesta, ea poate fi, de exemplu, tonală sau atonală. Singura sa dogmă este aceea de a se considera ca un mod de comunicare ce nu se poate dezvolta durabil fără a ține seama de public. Orice altă considerație care ține de limbaj îi este străină.

Nuova Musica Consonante, cum se mai cunoaște ea pe plan internațional, își propune ca fiecare compozitor să realizeze ceva personal, plin de rezonanță și șarm, neținând cont de forma și limbajul în care se materializează creația. Neoconsonantismul se opune muzicii comerciale, compusă pentru mase, dezavuată. Stilul este unul deschis, fără constrângeri de stil și tipar de compoziție.

Câțiva compozitori "noi consonanți"

Almeida Prado
Frédéric Devreese
Dominique Dupraz
Vincent Ghadimi
Piotr Lachert
Jacques Leduc
Michel Lysight
Gilberto Mendes
Oleg Paiberdin
Georgs Pelēcis

Note

Muzică cultă

Noua muzică consonantă


An Dendrobium cymbicallum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni P.O'byrne ngan Jeffrey James Wood. An Dendrobium cymbicallum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium cymbicallum


Resolution je šesti studijski album američkog groove metal sastava Lamb of God objavljen 24. siječnja 2012. godine, a objavila ga je diskografska kuća Roadrunner Records.

O albumu
Sastav je započeo sa skladanjem novih pjesama pri kraju turneje povodom promocije prethodnog albuma Wrath. Poput prethodnog, producirao ga je Josh Wilbur.

Uz izvorno izdanje, u UK je objavljeno i izdanje za prednarudžbu koje sadrži pjesme uživo s koncertne turneje "Wrath – Tour 2009/2010". Prvi singl s albuma, "Ghost Walking" objavljen je 5. prosinca 2011. godine. Album je prodan u više od 52.000 primjeraka u SAD-u u svom prvom tjednu objave i završio je na 3. mjestu ljestvice Billboard 200 i 1. mjestu ljestvice Rock Chart. Do lipnja 2015. godine u SAD-u je prodano je oko 161.000 primjeraka.

Japansko izdanje sadrži bonus pjesmu "Bury Me Under the Sun".

Popis pjesama

Osoblje

Lamb of God
John Campbell – bas-gitara
Chris Adler – bubnjevi
Mark Morton – gitara
Willie Adler – gitara
Randy Blythe – vokali
Dodatni glazbenici
Amanda Munton – prateći vokali (na pjesmi "King Me")

Ostalo osoblje
Josh Wilbur – produkcija, miks, inženjer zvuka
K3N – omot albuma
Paul Suarez – inženjer zvuka
U.E. Nastasi – mastering
Dustin Couch – fotografije
Brian Feeley – fotografije

Izvori

Američki glazbeni albumi
Albumi iz 2012.

Resolution


Villiers () is a station on Line 2 and Line 3 of the Paris Métro. It is located on the border of the 8th and 17th arrondissement of Paris.

Location
The station is located under Place Prosper-Goubaux, at the start of Avenue de Villiers. The platforms for the two lines are placed side by side and approximately oriented east–west, along the axis of Boulevard de Courcelles.

History
It is named after the Avenue de Villiers, which once led to the 18th century village of Villiers-la-Garenne, now part of Levallois-Perret. The Barrière de Monceau, a gate built for the collection of taxation as part of the Wall of the Farmers-General was at the same location; the gate was built between 1784 and 1788 and demolished after 1859.

The Line 2 platforms opened on 21 January 1903, although trains had been operating between Étoile and Anvers since 7 October 1902. On 19 October 1904, it became the terminus for the first section of line 3, the other terminus being Père Lachaise. When first built, the platforms for line 3 were parallel and at the same height as those for line 2. However, for the extension to Porte de Champerret, the line 3 platforms and tracks had to be lowered in order for trains to be able to pass underneath the line 2 tracks.

The painter Édouard Vuillard produced a sketch of this station in 1916.

Since the 1950s and until 2008, the pillar of the two stopping areas were covered with metallic body with blue horizontal uprights and illuminated golden advertising frames. This arrangement was then supplemented with shell seats characteristic of the Motte style, blue in color.

As part of the RATP's Metro Renewal program, the station's corridors were renovated on 27 May 2005, then its platforms in 2009, leading to the removal of their bodywork.

It saw 6,237,308 travelers enter in the station 2018, which places it at the 60th position of the metro stations for its frequency.

Passenger services

Access
The station has three entrances:
 Access 1: Avenue de Villiers: a fixed staircase decorated with a mast with a yellow "M" inscribed in a circle, leading to the right of no. 2 Boulevard de Courcelles, at the corner with Avenue de Villiers;
 Access 2: Boulevard des Batignolles: an escalator going up allowing only an exit, situated in front of no. 5 of Boulevard de Courcelles;
 Access 3: Boulevard de Courcelles - Parc de Monceau: a fixed staircase decorated with a Guimard entrance listed as a historic monument by a decree on 29 May 1978, located at the right of nos. 25 and 27 of the same boulevard.

Station layout
The station has three exits.

Platforms
The platforms of the two lines are of standard configuration. Two in number per stopping point, they are separated by the metro tracks located in the center and the vault is elliptical. The station on line 3, however, has a ceiling height much higher than normal (see above) and vertical pillars as a result. The decoration is of the style used for most metro stations in both cases: the lighting strips are white and rounded in the Gaudin style for the metro revival in the 2000s, and the bevelled white ceramic tiles cover the pillars, tunnel exits, vault and openings in the corridors. The advertising frames are in white ceramic and the name of the station is written in Parisine font on enameled plates. The seats are Akiko style, blue on line 2 and cyan on line 3.

Bus connections
The station is served by line 30 of the RATP Bus Network and is approximately 200 meters from the Malesherbes-Courcelles stop located on Boulevard Malesherbes, served by lines 20 and 93 of the same network. At night, it is served by lines N16 and N52 of the Noctilien network.

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 8th arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 17th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1903

Villiers station


Phyllanthoideae, biljna potporodica, dio porodice filantusovki (Phyllanthaceae). Podijeljena je na četiri tribusa.

Tribusi

 Subfamilia Phyllanthoideae Beilschm.
 Tribus Wielandieae Baill. ex Hurus.
 Subtribus Astrocasiinae G. L. Webster
 Heywoodia Sim (1 sp.)
 Chascotheca Urb. (2 spp.)
 Astrocasia B. L. Rob. & Millsp. (6 spp.)
 Subtribus Wielandiinae Pax
 Dicoelia Benth. (2 spp.)
 Chorisandrachne Airy Shaw (1 sp.)
 Wielandia Baill. (13 spp.)
 Tribus Poranthereae Müll. Arg. ex Grüning
 Andrachne L. (22 spp.)
 Meineckia Baill. (32 spp.)
 Notoleptopus Voronts. & Petra Hoffm. (1 sp.)
 Poranthera Rudge (17 spp.)
 Pseudophyllanthus (Müll. Arg.) Voronts. & Petra Hoffm. (1 sp.)
 Phyllanthopsis (Scheele) Voronts. & Petra Hoffm. (2 spp.)
 Actephila Blume (34 spp.)
 Leptopus Decne. (18 spp.)
 Tribus Bridelieae Müll. Arg.
 Subtribus Securineginae Müll. Arg.
 Securinega Comm. ex A. Juss. (5 spp.)
 Lachnostylis Turcz. (3 spp.)
 Subtribus Amanoinae Pax
 Amanoa Aubl. (16 spp.)
 Subtribus Keayodendrinae Petra Hoffm.
 Keayodendron Leandri (1 sp.)
 Subtribus Pseudolachnostylidinae Pax
 Pseudolachnostylis Pax (1 sp.)
 Pentabrachion Müll. Arg. (1 sp.)
 Cleistanthus Hook. f. ex Planch. (144 spp.)
 Bridelia Willd. ex Spreng. (47 spp.)
 Subtribus Saviinae Müll. Arg.
 Savia Willd. (2 spp.)
 Gonatogyne Klotzsch ex Müll. Arg. (1 sp.)
 Croizatia Steyerm. (5 spp.)
 Tacarcuna Huft (3 spp.)
 Discocarpus Klotzsch (4 spp.)
 Tribus Phyllantheae Dumort.
 Plagiocladus Jean F. Brunel ex Petra Hoffm. (1 sp.)
 Margaritaria L. f. (13 spp.)
 Lingelsheimia Pax (7 spp.)
 Heterosavia (Urb.) Petra Hoffm. (4 spp.)
 Flueggea Willd. (16 spp.)
 Nellica Raf. (19 spp.)
 Cathetus Lour. (42 spp.)
 Kirganelia A. Juss. (24 spp.)
 Nymphanthus Lour. (87 spp.)
 Lysiandra (F. Muell.) R. W. Bouman, I. Telford & J. J. Bruhl (27 spp.)
 Moeroris Raf. (198 spp.)
 Phyllanthus L. (228 spp.)
 Cicca L. (45 spp.)
 Dendrophyllanthus S. Moore (160 spp.)
 Emblica Gaertn. (45 spp.)
 Glochidion J. R. Forst. & G. Forst. (336 spp.)
 Synostemon F. Muell. (39 spp.)
 Breynia J. R. Forst. & G. Forst. (97 spp.)
 Tribus Phyllanthoideae incertae sedis
 Chonocentrum Pierre ex Pax & K. Hoffm. (1 sp.)
 Ashtonia Airy Shaw (2 spp.)

Izvori

Filantusovke

Phyllanthoideae


Das Allgemeine Vorlesungswesen der Universität Hamburg ist eine Vorlesungsreihe in den Räumen der Universität Hamburg, die sich ausdrücklich an alle Menschen richtet. Es gibt keine Zugangsvoraussetzungen, jeder kann mitmachen.

Die Themen werden von den Universitätsprofessoren organisiert und betreut. Im Wintersemester 2011/2012 nahmen über 20.000 Menschen an den Veranstaltungen teil. Angeboten wurden zum Beispiel Vorlesungen über Religion, über Raketen und über Gesundheit.
Die Veranstaltungen des Sommersemesters 2012 fanden von Anfang April bis Anfang Juli in den Hörsälen der Universität Hamburg statt. Es wurden auch Vorlesungen über die Geschlechtergerechtigkeit, über das Altern und über Behinderung angeboten.

Geschichte
1613 wurde in Hamburg das Akademische Gymnasium errichtet. Es wurde geschaffen, um den Abiturïenten einen Übergang vom Gymnasium zur Universität zu bieten; nur diese Gruppe wurde unterrichtet. 1764 wandte sich der Professor Johann Georg Büsch erstmals mit einer Vorlesung ausdrücklich an die Allgemeinheit. Es bestand großes Interesse, und es wurden weitere Vorlesungen veranstaltet. 1837 wurde für dieses allgemeine Vorlesungswesen eine gesetzliche Grundlage geschaffen. 1883 wurde das akademische Gymnasium aufgelöst; durch das Gesetz konnte das Allgemeine Vorlesungswesen weiterbestehen. 1895 wurde das Allgemeine Vorlesungswesen von Werner von Melle reformiert und ausgebaut. Es wurden mehr Themen angeboten und zu Themenreihen zusammengefasst, um den Bürgern einen Überblick bieten zu können. Die Hörerzahlen stiegen kontinuierlich an. Im Wintersemester 1913/1914 besuchten über 10.000 Menschen beiden Geschlechts die Vorlesungen. Die meisten kamen zu mehreren Veranstaltungen, so dass insgesamt 116.000 Besucher gezählt wurden.

Das strategische Ziel des damaligen Akademischen Gymnasiums, auf die Errichtung einer Universität in Hamburg hinzuwirken, wurde durch das Allgemeine Vorlesungswesen ein Stück weit Realität. Zweifel in der Bürgerschaft über die Notwendigkeit einer Universität in der Kaufmannsstadt Hamburg und schließlich der Ausbruch des Ersten Weltkriegs schoben die Universitätsgründung weiter hinaus. Erst im März 1919 beschloss die erste demokratisch gewählte Bürgerschaft die Gründung der Universität Hamburg durch ein vorläufiges Universitätsgesetz. Das Allgemeine Vorlesungswesen wurde durch die Oberschulbehörde zu einer Volkshochschule ausgebaut. Ein entsprechendes Hochschulgesetz wurde 1921 vorgelegt. Mit der Machtgabe an die Nationalsozialisten wurde eine Seekriegsgeschichtliche Vortragsreihe eingeführt. 1943 wurde das Allgemeine Vorlesungswesen kriegsbedingt eingestellt. 1947 wurde die im Dritten Reich begonnene Praxis, reguläre Lehrveranstaltungen auch im Allgemeinen Vorlesungswesen anzubieten, fortgeführt, sie fand allerdings nur ein geringes Interesse. Im April 1959 wurde das Allgemeine Vorlesungswesen abgeschafft.

Zwanzig Jahre später entstanden neue Pläne zur Errichtung eines Allgemeinen Vorlesungswesens, das wieder gezielt außeruniversitäre Interessen mit eigenen Themen hatte. 1982 wurde das Allgemeine Vorlesungswesen an der Universität Hamburg als selbstständige Veranstaltungsreihe wiedererrichtet.

Quellen
 Broschüre Allgemeines Vorlesungswesen der Universität Hamburg, Arbeitsstelle für wissenschaftliche Weiterbildung, Sommersemester 2012
 Allgemeines Vorlesungswesen
 Jürgen Bolland: Die Gründung der "Hamburgischen Universität. In: Universität Hamburg 1919–1969, Hamburg 1969, S. 17–107

Universität Hamburg
Vorlesung
Erwachsenenbildung in Hamburg
Bildung von unten

Allgemeines Vorlesungswesen


O Circolo del Tennis del Foro Italico é parte de uma instalação esportiva em Roma, que inclui 8 quadras de tênis de saibro, localizadas no complexo esportivo Foro Italico. A instalação, usada anualmente para o Internazionali d'Italia, é referida localmente simplesmente como "campi secondari".

Histórico
No início, apenas as quadras de 1 a 4 eram usadas em alguns dos jogos do Internazionali d'Italia, ficando as quadras 5 e 6 apenas para treinos e aquecimento. Com o passar do tempo, e o aumento das necessidades do torneio, as quadras adjacentes, 7 e 8, passaram a ser consideradas parte do "Circolo del Tenis" e estão sendo utilizadas nas rodadas iniciais. Outras quadras auxiliares continuaram sendo adicionadas em outros pontos do Foro Italico, e em 2023 já temos jogos ocorrendo até à quadra 12.

Estrutura
O Circolo del Tennis é composto por 6 quadras de tênis regulamentadas, descobertas e em saibro vermelho, construídas abaixo do nível da rua do complexo Foro Italico e equipadas com arquibancadas descobertas para uma capacidade de 6.000 espectadores, às quais se somam mais 2 campos de treinamento externos à planta. A estrutura é completada por um edifício no qual há uma estrutura de conveniências, com: vestiários, uma academia, a "Club House" e um terraço, que abriga o "FIT Lounge" durante o Internazionali d'Italia.

Eventos sediados
 Internazionali d'Italia desde 1935
 Campeonato europeu de natação de 2022 ()

Ver também
 Grand Stand Arena
 Stadio del tennis di Roma
 Internazionali d'Italia
 Foro Italico

Parques olímpicos
Construções de Roma
Arquitetura de 1933

Circolo del Tennis del Foro Italico


Lejerbevægelsen er et samlende ord for de forskellige foreninger og bevægelser, der organiserer og har organiseret lejere i Danmark.

Lejerbevægelsen er i slægtskab med boligbevægelsen. Sidstnævnte er modsat lejerbevægelsen samlet i en enhedsbevægelse, Boligselskabernes Landsforening.

Historie
Den første egentlige landsorganisation for lejere De samvirkende danske Lejerforeninger blev stiftet i 1917 under den 1. verdenskrig. På samme tid var der i København oprettet en organisation, der hed Lejernes Værn, der havde sit udspring i en syndikalistisk tradition.

I 1941 stiftedes endnu en landsorganisation, Danmarks Lejerforbund. Denne organisation var knyttet op mod den socialdemokratiske tradition, - og blev i 1944 fødselshjælper til den almene boligorganisation Lejerbo. Danmarks Lejerforbund udgav ved sin stiftelse et medlemsblad, Lejer-Nyt, som var en fortsættelse af bladet Værn dit hjem, startet året før af Københavns Huslejeforeninger. Lejer-Nyt skiftede navn til Som vi bor i 1950.

I 1966 samledes de to organisationer i en under navnet Lejernes Landsorganisation, der havde sin storhedstid op igennem 70'erne - i en tid, hvor lejernes synspunkter nød fremme. Men 70'erne blev også tiden, hvor nye organisationsformer og protester mod bl.a. ejerlejlighedsudstykninger fandt sine rammer udenfor Lejernes LO.

Et eksempel på dette er Nørrebros Beboeraktion.

I starten af 80'erne var Lejernes LO præget af politiske fraktionskampe, og dette var senere medvirkende til dannelsen af Danmarks Lejerforeninger den 22. januar 1995 ved et møde i Odense. Udover, at de forlod Lejernes LO som foreninger, forlod afdelingen i Odense organisationen, og Aarhus Lejerforening kom til at stå på en sidelinje. Begge uden formelt at høre under nogen landsorganisation.

Det der blev til Danmarks Lejerforeninger havde i tiden forud for det benævnt sig som Lejerpolitisk Forening, og udbredte sig fra den position en kritik af Lejernes Landsorganisation.

Foreningen i Odense har senere ændret navn til Lejerforeningen Fyn.

I 2000 opstod der en splittelse i Lejernes Landsorganisation i København, som medførte, at der oprettedes en ny organisation i hovedstanden, Bosam.

I årene herefter var spændingerne mellem hovedstad og provins udtalte i Lejernes Landsorganisation. Det søgtes løst ved at samle kræfter til at professionalisere medlemsservicen i provinsen, da forskellene var meget store. Da det så endeligt lykkedes kunne det organisatoriske og politiske fundament i organisationen ikke følge med, - og i stedet for succes endte det med masseeksklusioner frem for ny fælles fremgang.

Lejerbevægelsen fik derved endnu et skud på stammen, Danske Lejere, som primært har deres styrke i Jylland/Fyn.

Udover de nævnte organisationsnavne findes der flere beskedne lokale foreninger, der står helt alene. Nogle af disse som rudimenter fra foreninger, der tidligere havde større betydning og var en del af en større organisation.

Eksterne henvisninger
Københavns Lejerforening, http://www.kbhlejer.dk/ Forening, der i årene fra 1996 til 2012 virkede i København. Indtil 2010 tilsluttet Danmarks Lejerforeninger.

Kilder

Boligleje

Lejerbevægelsen


Avoncroft Museum of Historic Buildings is an open-air museum of rescued buildings which have been relocated to its site in Stoke Heath, a district of Bromsgrove, Worcestershire, England.  Founded in 1963 and opened in 1967, the museum was conceived following the dismantling of a 15th-century timber-framed house in Bromsgrove in 1962 to provide a location for its reconstruction.  It became England's first open-air museum and, after the St Fagans National Museum of History in Wales, the second in the United Kingdom. This building is known as the medieval 'Town House' today, though it has been known by other names in the past, including the 'Bromsgrove House' and the 'Merchant's House'.  It now houses a collection of domestic, industrial, agricultural and other forms of historic building, the majority dismantled and re-erected.

The museum's collection comprises more than 30 buildings and structures which have been relocated from their original sites under threat of demolition, being rebuilt and restored at the museum. This includes a fully functioning windmill and a post WW2 prefab house as used in many towns and cities after the Second World War to provide quick affordable replacements for houses destroyed by bombing. The Arcon V prefabricated house was originally constructed on Moat Lane in Yardley, Birmingham and was transported to the museum in 1981.

Weddings and receptions are frequently held in The New Guesten Hall, a building at the museum which was built to incorporate the preserved timber roof of Guesten Hall, originally built next to Worcester Cathedral for entertaining the Prior's guests. The New Guesten Hall is also used by outside parties for concerts, conferences, exhibitions and meetings. The museum's Victorian church, originally built in 1891 at Bringsty Common, Herefordshire, was opened and re-dedicated in 1996 and services are held there during the museum's open season. The church is also licensed for wedding blessings.

The other exhibits, which span over 700 years of history, include a perry mill from Redditch, a toll house from Little Malvern, a fibreglass spire from Smethwick, an earth closet, a cruck-frame barn and a counting house.

Exhibits

The buildings and structures at the museum were all moved there to save them from demolition they would have faced in their previous locations, either through wilful destruction or neglect. Together, they represent over 700 years of history from the Midlands and a little further beyond.

The town house, windmill and granary were dismantled, restored and fully reconstructed by Gunolt Daniel Greiner (born 1915 in Jugenheim) and his son Francis Benedict Joseph Greiner. These were the only buildings restored by him in Avoncroft. They then also dismantled, restored and fully reconstructed other 15th century buildings at various open-air museums in England, for example the Bayleaf house and Market Guildhall at the Weald and Downland Open Air Museum near Chichester. Gunolt always kept to the original style of the buildings and when the original format was unknown he would put a simple plain unembellished section. An example of this is a plain oak block stairway (demonstrated in the town house).

The buildings include industrial buildings (for example the chain shop), residential / domestic buildings (for example the prefab and toll house), religious buildings (such as the church), agricultural buildings (such as the windmill, barn and stable), buildings for entertainment (such as the cockpit) and others that don't fit these categories (such as the cell block, earth closet and ice house).

Some of the buildings are furnished internally to present a view of life in a particular era in that building. Others are empty, or contain other display materials.

The museum also has a small objects collection which support the large objects collection. Some of these are displayed in the buildings, whilst the rest are kept in the museum store.

The museum also contains the UK's National telephone kiosk Collection. This is the largest collection of telephone kiosks in the country and is part of the Connected Earth heritage project. There are also three fully working analogue telephone exchanges (one of them a mobile TXE2), a manual switchboard and early automatic systems. The collection shows the complete history of telephone kiosks in the UK from 1912 to the 1990s together with demonstrations of how telephone calls were routed and connected before the advent of digital technology.

Events
The museum has a wide and varied events programme that changes every year. Events are largely family-focussed, with some events aimed at an older adult audience. Because of the family focus, events are largely centred on bank holiday weekends and school holidays.

Events often have historical themes and feature re-enactors from various time periods, including Tudor, Victorian, and 1940s.

Gallery

References

External links

 Museum website
 Connected Earth: Avoncroft Museum of Historic Buildings

Windmills in Worcestershire
Museums established in 1963
Open-air museums in England
History museums in Worcestershire
Bromsgrove
1963 establishments in England

Avoncroft Museum of Historic Buildings


تايمز سكوير  ساحة (ميدان) في مانهاتن في نيويورك تقع عند تقاطع شارع برودواي والجادة السابعة.
ويعدّ واحداً من أكبر المراكز التجارية التي يقصدها السياح للإستمتاع بالأماكن الترفيهية هناك. يقع في وسط منهاتن التابعة لمدينة نيويورك عند تقاطع برودواي والحي السابع. يمتد الميدان من غرب شارع 42 إلى غرب شارع 47 . يتزين الميدان دائماً باللوحات الإعلانية والدعاية. يلقب البعض هذا الميدان ب«ملتقى العالم» أو «مركز الأرض» أو «قلب العالم». هو واحداً من أكثر الميادين إزدحاماً بالمارة. هو أيضاً من أكثر المراكز الرئسية لعرض المسرح والأماكن الترفيهية. يعتبر ميدان التايمز هو من أكثر الأماكن التي يزورها ملايين من السياح سنوياً، حيث يقدر عدد السياح بما يقارب 50 مليون سائح سنوياً. يمر ما يقارب 330٬000 شخص بميدان تايمز كل يوم تقريباً.
سمي بالتايمز سكوير لوجود مبنى مكاتب جريدة النيويورك تايمز فيها سابقاً (حالياً المبنى رقم واحد في تايمز سكوير).
يقام فيها احتفال رأس السنة كل عام ويحضره مئات الآلاف.
و ميدان التايمز من أهم المناطق السياحية في نيويورك، وبه جميع المطاعم العالمية مثل ماكدونالدز وبه محل عالم m &m's الخاص بحبوب الشوكولاتة.
و هناك رحلات بالأتوبيسات الحمراء ذات الدورين للسياح لكى يكتشفوا نيو يورك.
وبميدان التايمز الكثير من الفنادق المشهورة مثل شيراتون وغيره.

بعض الشركات الموجودة في ميدان التايمز

 منحوتة (أو هيكل أو تمثال) علامة كوكا كولا.
 بدويايزر.
 استوديوهات التايمز سكوير (التابعة لبرنامج صباح الخير يا أمريكا الذي تذيعه هيئة الإذاعة الأمريكية).
 ون أستور بلازا (مقر قناة إم تي في نيويورك).
 ساعة شيفروليه (ساعة تناظرية ذات شاشة رقمية).
 فوريفر 21.
 هارد روك كافيه.
 بلانيت هوليوود.
 ديزني ستور.
 إم آند إمز وورلد (التابعة لشركة إم آند إمز).

ناطحات سحاب مشهورة في أو حول ميدان التايمز

 ون تايمز سكوير (مقر النيو يورك تايمز).
 مبنى بيرتلسمان (تابع لشركة شركة بيرتلسمان).
 مبنى بريل.
 مبنى رويترز (تابع لتومسون رويترز، ويحتوي عدة مقار ومحلات لشركات أخرى).
 برج التايمز سكوير.
 برج نيويورك تايمز (تابع لشركة نيويورك تايمز التي تنشر صحيفة نيو يورك تايمز وحوالي 15 صحيفة أخرى).
 برج بنك أوف أمريكا (تابع لبنك أوف أمريكا).
 ذو أوريون.
 مركز أكسا.
 ون أستور بلازا.
 1500 برودواي.
 مسرح باراماونت.
 مبنى كوند ناست (تايمز سكوير 4).
 مبنى مورغان ستانلي.
 810 الشارع السابع.
 تايمز سكوير 5.
 تايمز سكوير 3.
 تايمز سكوير 11.
 ذو بوتي بيلدينغ.

مراجع

ساحات في مانهاتن
مواقع جذب سياحي في مانهاتن
رموز مدينة نيويورك
مدينة نيويورك
ميادين نيويورك
جرائم 2022 في مدينة نيويورك
جرائم ديسمبر 2022 في الولايات المتحدة

ميدان التايمز


Melora Walters (født 21. oktober 1959 i Dhahran, Saudiarabien) er en amerikansk skuespillerinde.

Hun har medvirket i tre film af Paul Thomas Anderson; Hard Eight, Boogie Nights og Magnolia. I The Butterfly Effect spillede hun rollen som Andrea Treborn.

Walters har også blandt andet medvirket i adskillige tv-serier, heriblandt Seinfeld, CSI, Desperate Housewives og Big Love. Hun spillede også rollen som Maria i Venom fra 2018.

Hun har 2 børn sammen med Dylan Walsh.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA

Melora Walters


مدرسة الصفارين هي مدرسة تاريخية بفاس البالي، المغرب. تعتبر الصفارين أول المدارس التي بنتها الدولة المرينية سنة 720هـ1320م، وأسست على يد أبي يوسف يعقوب المريني على مقربة من جامع القرويين، وسميت بهذا الاسم لوجودها بين حوانيت المشتغلين بصناعة القدور النحاسية. وكانت تعرف في السابق باسم مدرسة الحلفاويين، وعرفت أيضًا بالمدرسة اليعقوبية، ومازالت تحتفظ بأثار فنية بديعة. تميزت مدرسة الصفارين بمكتبتها القيمة، وقد الحقت هذه الأخيرة بجامعة القرويين.

مراجع

تأسيسات القرن 13 في إفريقيا
تاريخ فاس
عمارة مرينية
مبان ومنشآت في فاس
مدارس إسلامية في المغرب
مدارس تاريخية بفاس
مواقع أثرية في المغرب

مدرسة الصفارين


Cărți de dimensiuni mici care ar încăpea în buzunarul unui cititor au existat încă din cele mai vechi timpuri. De exemplu, o evanghelie de la începutul secolului al VIII-lea cunoscută ca Evanghelia Sf. Cuthbert are o dimensiune a paginii de doar 138x92 mm. Cu toate acestea, conceptul editorial de carte de buzunar datează din secolul al XX-lea. El se referă la o ediție care a fost adaptată ca mărime pentru a încăpea în buzunarul cititorilor, de obicei, prin utilizarea unei hârtii mai subțiri, a unor litere mai mici și a unui text prescurtat:

Edițiile de buzunar au fost criticate ca fiind "nepotrivite pentru păstrarea în biblioteci", ele fiind cumpărate pentru a acoperi temporar un gol în bibliotecă, când nu sunt disponibile alte ediții, și apoi înlocuite, atunci când apar ediții noi, și retrogradate ca ediții de rezervă.

Un tip de carte tipărită de obicei în format de buzunar este dicționarul de buzunar ca o ediție a dicționarelor mari. Un dicționar de buzunar, în general, "nu conține mai mult de 75.000 de termeni explicați", cu informații prescurtate referitoare la fiecare termen, în comparație cu 170.000 de termeni sau mai mulți dintr-un dicționar tipic de birou, făcând ca dicționarul de buzunar să fie nepotrivit pentru uzul unor persoane cu studii superioare. Un critic a descris dicționarul de buzunar ca "aproape inutil, mai mult ca un ghid superficial de ortografie și pronunție". Potrivit unui punct de vedere compensatoriu, deși dicționarul de buzunar nu poate înlocui dicționarul de birou, "ca un instrument portabil de învățare, dicționarul de buzunar valorează cât greutatea sa în aur".

Note

Publicare
Cărți

Carte de buzunar


Nová Lesná este o comună slovacă, aflată în districtul Poprad din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.647 de locuitori. Se învecinează cu comuna Mlynica.

Istoric
Localitatea Nová Lesná este atestată documentar din 1315.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nová Lesná


Sir Charles John Holmes, KCVO Kt (* 11. November 1868 in Preston, Lancashire; † 7. Dezember 1936 in London) war ein englischer Kunsthistoriker, Museumsdirektor und Künstler.

Jugend und frühe Berufsjahre
Sohn des Pfarrers Charles Rivington Holmes, Neffe von Sir Richard Rivington Holmes, dem Bibliothekar der königlichen Bibliothek von Schloss Windsor. Erzogen an der St. Edmund's School, Canterbury, ab 1883 am Eton College. Ab 1887 studierte Holmes als Stipendiat am Brasenose College, Oxford. Ab 1889 war er Mitarbeiter in verschiedenen Londoner Verlagsdruckereien, zunächst bei seinem Cousin Francis Rivington, dann bei der Ballantyne Press, schließlich bei John Cumming Nimmo. 1896–1903 war er Manager der Vale Press für Charles Ricketts und Charles Shannon. Daneben schrieb Holmes gemeinsam mit Roger Fry eine Kunstkolumne in der Zeitschrift Athenaeum. 1903 heiratete er seine Cousine, die Musikerin Florence Rivington.

Akademische Laufbahn
Holmes war von 1904 bis 1910 Slade Professor of Fine Art an der Universität Oxford und 1904–09, zeitweise zusammen mit Robert Dell, Herausgeber des 1903 gegründeten Burlington Magazine. 1909 wurde er zum Direktor der National Portrait Gallery in London berufen, in der er eine Sammlung fotografischer Porträts anlegte. 1916 legte er dieses Amt nieder, um bis 1928 Direktor der Londoner National Gallery zu werden. Hier erwarb er sich Verdienste um die Erschließung der Sammlung für ein Laienpublikum; zudem ließ er eine Reihe von Bestandskatalogen erstellen.

Als Künstler

Holmes war als Maler und Zeichner Autodidakt. Ausgehend vom detaillierten Studium der Techniken alter Meister entwickelt er einen höchst individuellen Stil, wobei er sich an europäische wie ostasiatische Kunst anlehnte (er beschäftigte sich bereits frühzeitig mit der Kunst von Hiroshige und Hokusai). Später kam er unter den Einfluss von Ricketts und lernte das Radieren von William Strang.

Holmes wurde vor allem für Landschaften bekannt und malte mit Vorliebe karge Bergszenerien wie Red Ruin, Lucerne (1907; London, Tate Britain). Oft fand er seine Motive im nördlichen England. Sein Stil blieb relativ konstant, eine vereinfacht realistische Malweise, bei der er oft ein geometrisierendes Muster betont, das er einer stärker naturalistischen Behandlung des Himmels gegenüberstellte. Holmes war auch einer von wenigen Künstlern, die sich der Darstellung industriell dominierter Landschaften widmeten. So malte er eine Serie von Ansichten aus der Industriegegend um Blackburn und Preston für Samlesbury Hall (1928 bei Colnaghi's, London, ausgestellt).

Er stellte ab 1900 regelmäßig mit dem New English Art Club aus, dessen Mitglied er 1904 oder 1905 wurde; 1924 wurde er auch Associate (außerordentliches Mitglied), 1929 Mitglied und 1935 Vizepräsident der Royal Society of Painters in Watercolours. Zwischen 1912 und 1930 stellte er auch sechsmal bei der Biennale von Venedig aus. Die Fine Art Society hielt 1937 in London eine Gedächtnisausstellung ab.

Ehrungen
1921 erhielt Holmes den Ritterschlag als Knight Bachelor, 1928 wurde er zum Knight Commander des Royal Victorian Order ernannt. Zudem empfing er Ehrendoktorwürden der Universitäten von Cambridge und Leeds und wurde 1931 Honorary Fellow des Brasenose College, Oxford.

Schriften (Auswahl)
 Hokusai, 1899
 Constable and His Influence on Landscape Painting, 1902
 Notes on the Science of Picture-Making, 1909
 Notes on the Post-Impressionist Painters, Grafton Galleries, 1910-11, 1910
 Notes on the Art of Rembrandt, 1911
 Leonardo da Vinci, 1919
 mit C.H. Collins Baker: The Making of the National Gallery, 1824-1924. An historical sketch, 1924
 A Grammar of the Arts, 1931
 Self and Partners (Mostly Self), 1936 (Autobiografie)

Literatur
 C. H. Collins Baker (überarbeitet von Mark Pottle), Holmes, Sir Charles John, in Oxford Dictionary of National Biography

Weblinks
 Holmes, Charles John, Sir im Dictionary of Art Historians
 Werke von Holmes in der Tate Britain
 Werke von Holmes bei Artfund

Kunsthistoriker
Museumsleiter
Wissenschaftlicher Mitarbeiter der National Portrait Gallery (London)
Maler (Vereinigtes Königreich)
Knight Commander des Royal Victorian Order
Knight Bachelor
Ehrendoktor der University of Cambridge
Ehrendoktor der University of Leeds
Brite
Engländer
Geboren 1868
Gestorben 1936
Mann

Charles Holmes


Shingo Honda (født 23. november 1987) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Avispa Fukuoka og Zweigen Kanazawa.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shingo Honda