El Senado Conservador de 1818 fue una asamblea legislativa unicameral chilena, compuesta por 5 senadores propietarios (permanentes), 5 suplentes y 1 secretario, que desempeñó sus funciones entre 1818 y 1822. Corresponde al tercer senado de la historia institucional de Chile.

Senado Conservador según la Constitución

El Supremo Director, con arreglo a lo que se previene en el artículo 8.o de este capítulo, elegirá los vocales del Senado, que serán cinco, y uno de ellos Presidente, turnando por cuatrimestres.
Se nombrarán también cinco suplentes, elegidos en la misma forma, para que por el orden de sus nombramientos entren a ejercer el cargo de los propietarios en ausencia, enfermedades u otro cualquier impedimento.
Los vocales del Senado gozarán del sueldo anual de dos mil pesos, y si obtuvieren algún otro de igual cantidad por empleo público, en servicio de la Nación, elegirán el que les convenga, y si fuere menor, recibirán el aumento hasta llenar la cuota designada.

Habrá un Secretario con voto consultivo, y un portero, elegidos por el Senado, con la dotación que acordase con el Director, la que se pagará de los fondos del Estado, como asimismo los gastos de la oficina, con arreglo a las razones que pasarán firmadas por el Presidente y Secretario.
El Senado tendrá tratamiento de Excelencia.; los Senadores serán inviolables; sus causas serán juzgadas por una comisión, que con este objeto nombrará dicho Senado.
Sus sesiones serán dos veces en cada semana, en los días que acordasen, siendo privativo del Presidente señalar las horas de entrada y salida.
También será facultativo al Presidente convocar a sesiones extraordinarias, en los días y horas que las circunstancias ocurrentes lo exijan, o porque lo pida alguno de los vocales con causa.
Los Senadores deberán ser ciudadanos mayores de treinta años, de acendrado patriotismo, de integridad, prudencia, sigilo, amor a la justicia y bien público. No podrán serlo los Secretarios de Gobierno, ni sus dependientes, ni los que inmediatamente administran intereses del Estado.

Historia del Senado Conservador

Elegido don Bernardo O'Higgins, inmediatamente después de la Batalla de Chacabuco, en calidad de Director Supremo de Chile, asumió el mando del Estado sin una Constitución que arreglara los diversos poderes, señalara los límites de cada autoridad y estableciera los derechos de los ciudadanos, y en circunstancias en que las absorbentes tareas de la defensa de la patria no daban lugar a distraer la atención de los gobernantes en la Patria Nueva.

Pero, tan pronto como la independencia fue afianzada por una nueva y más decisiva victoria, la batalla de Maipú, el Director Supremo se apresuró a descargarse en gran parte de la grave responsabilidad que pesaba sobre sus solos hombros, y con fecha 18 de mayo de 1818 expidió un decreto, en el cual anunció la próxima reunión de un Congreso Nacional, y nombró, desde luego, una comisión de personas doctas para que formara y le presentase un proyecto de Constitución provisoria.

Los comisionados que nombró, verdaderos constituyentes de la República, y que lo fueron don Manuel de Salas, don Francisco Antonio Pérez, don Joaquín Gandarillas, don José Ignacio Cienfuegos, don José María Villarreal y don José María de Rozas y don Lorenzo José de Villalón desempeñaron su tarea con el mayor celo e inteligencia; y antes de tres meses, con fecha 10 de agosto del mismo año, pudo O'Higgins someter el proyecto a la aprobación de todos los chilenos en la forma que el decreto de aquel día reza.

En respeto al mismo decreto y a una circular del Ministerio de Estado, se dejó por las autoridades a todos los votantes la más completa libertad para emitir opinión en favor o en contra del proyecto; pero, sea por sobra de patriotismo, sea por falta de ilustración política, él fue aprobado, según lo hizo notar Antonio José de Irisarri en el acto de la jura, por todos los suscriptores, y no hubo de Copiapó a Cauquenes (Penco estaba en poder de los españoles) un solo voto contrario.

Sancionase, pues, y jurase la Constitución por todas las autoridades de Santiago de Chile el día 23 de octubre de 1818, y desde entonces quedaron todas sometidas a ella en su organización y en el ejercicio de sus facultades. Según ella, el poder legislativo debía ejercerse por diputados reunidos en congreso; pero porque las elecciones no se podían efectuar con la brevedad que las circunstancias requerían, quedó a cargo de un Senado compuesto de vocales nombrados por el Director Supremo el dictar reglamentos que rigiesen con carácter provisional hasta que el Congreso mismo pudiera reunirse y dictar leyes con carácter definitivo.

Los senadores nombrados en esta forma debían ser diez, de los cuales cinco habían de hacer de propietarios y cinco de suplentes; y de antemano, en el mismo decreto del 10 de agosto que sometió la Constitución a la aprobación de los chilenos, el Director Supremo había hecho y publicado los nombramientos para el caso de que ella fuese sancionada. Dichos nombramientos recayeron en el gobernador del obispado de Santiago, don José Ignacio Cienfuegos; en el gobernador-intendente de la misma ciudad, don Francisco de Fontecilla; en el decano del Tribunal de Apelaciones, don Francisco Antonio Pérez; en don Juan Agustín Alcalde y en don José María de Rozas, como propietarios; y como suplentes, en don Martín Calvo Encalada, don Javier Errázuriz, don Agustín Eyzaguirre, don Joaquín Gandarillas Y don Joaquín Larraín. En el personal de aquel cuerpo se contaba también, y se debe recordar, su secretario, que lo fue don José María Villarreal y que, según la Constitución, tenía voto consultivo.

Eran incumbencias y atribuciones del Senado velar por la puntual observancia de la Constitución, reclamar de las infracciones al Director Supremo, prestar su acuerdo para imponer contribuciones, levantar empréstitos, declarar la guerra, hacer la paz, celebrar tratados, acreditar agentes diplomáticos o consulares, organizar nuevas tropas, mandarlas fuera del Estado, emprender obras públicas, crear nuevos empleos; limitar, añadir Y enmendar la Constitución; dictar, reformar, abrogar e interpretar leyes y reglamentos; fomentar especialmente la instrucción pública, reglar las elecciones de diputados, nombrar una comisión residenciadora de los empleados cesantes o suspensos, etc. Para velar por la observancia de la Constitución, debía haber, además, en cada ciudad y villa del Estado, un censor elegido por el respectivo cabildo, y encargado de ejercer dentro de sus límites jurisdiccionales, las mismas atribuciones que ejercía el Senado en toda la República.

Valentín Letelier, Sesiones de los Cuerpos Lejislativos
de la República de Chile
(1810-1845)

Atribuciones del Senado

El instituto del Senado es esencialmente celar puntual observancia de esta Constitución.
La infracción de la Constitución por algún cuerpo o ciudadano, será reclamada por el Senado al Director Supremo, quien deberá atenderla bajo su responsabilidad.
En todas las ciudades y villas del Estado habrá un Censor elegido por su respectivo Cabildo, y con asiento después de los alcaldes, el que en toda aquella jurisdicción cuidará como el Senado en todo el Estado, de la observancia de esta Constitución, conforme a los dos artículos anteriores; y en las transgresiones que notase, así en los funcionarios del pueblo corno del campo, oficiará por primera y segunda vez al Gobernador o Teniente para su remedio, y en caso de que estos no lo hagan eficazmente, dará parte al Senado.
Sin el acuerdo del Senado a pluralidad de votos, no se podrán resolver los grandes negocios del Estado, como imponer contribuciones, pedir empréstitos, declarar la guerra, hacer la paz, formar tratados de alianza, comercio, neutralidad; mandar embajadores, cónsules, diputados o enviados a potencias extranjeras; levantar nuevas tropas o mandarlas fuera del Estado, emprender obras públicas y crear nuevas autoridades o empleos.
Estará autorizado el Senado para limitar, añadir y enmendar esta Constitución provisoria, según lo exijan las circunstancias.
Toda nueva ley o reglamento provisional que haga el Senado; toda abolición de las leyes incompatibles, con nuestra independencia: toda reforma o nuevo establecimiento en los diferentes cuerpos, institutos, departamentos y oficinas del Estado, como también las adiciones, y correcciones de los reglamentos que han regido y rigen, se consultarán, antes de publicarlos, con el Supremo Director, quien en el término de ocho días, a más tardar, deberá expresar su consentimiento o disenso para su publicación, exponiendo oficialmente al Senado las razones fundamentales de su oposición. En el caso de aprobación, se publicará inmediatamente el nuevo reglamento, adición, etc., en la forma siguiente: «El Excmo. Supremo Director del Estado de Chile, de acuerdo con el Excmo. Senado. » En el de disenso renovará el Senado, si lo tuviese por conveniente, la presentación del nuevo reglamento, adición, etc., al Director Supremo, con las razones que desvanezcan la oposición; y si éste disiente, en el mismo término se reverá el proyecto por el Senado, el que, si presentado la tercera vez fuere repulsado, se publicará en la forma siguiente: «El Excmo. Supremo Director del Estado, habiendo recibido del Excmo. Senado la resolución siguiente.»
En los casos particulares que ocurran sobre la inteligencia de lo ya establecido o que nuevamente se estableciese, o defecto de prevención en cualquier estatuto, reglamento, etc., que el Senado diese, resolverá él por sí solo las dudas, sin las consultas de que habla el artículo antecedente.
Tendrá el Senado especialísimo cuidado de fomentar en la capital y en todas las ciudades y villas, el establecimiento de escuelas públicas e institutos o colegios, donde sea formado el espíritu de la juventud por los Principios de la religión y de las ciencias.
Deberá nombrar una comisión, compuesta de uno de sus vocales y dos individuos del Tribunal de Apelaciones, para que con toda integridad y la brevedad posible, tomen residencia a todos los empleados del Estado, que por delito o sin él terminan la carrera de sus funciones políticas.
Será privativo del Senado, cuando juzgue oportuno indicar el tiempo y señalar el día, la apertura del Congreso; y formará el reglamento para la elección de Diputados.
Por muerte, renuncia o delito probado en juicio legal de alguno de los vocales del Senado, pertenecerá a este elegir el sucesor a pluralidad de votos, el que deberá ser del número de los suplentes, si algunas graves circunstancias no exigen lo contrario.
Si discordasen en igualdad de votos los cuatro restantes miembros del Senado, se decidirá por el Director Supremo.

Lista de Senadores
Los miembros del Senado Conservador fueron:

Senadores Propietarios
José Ignacio Cienfuegos Arteaga
Francisco de Borja Fontecilla
Francisco Antonio Pérez Salas
Juan Agustín Alcalde y Bascuñán
José María de Rozas

Senadores Suplentes
Martín Calvo Encalada Recabarren
Javier Errázuriz
Agustín Manuel de Eyzaguirre Arechavala
Joaquín Gandarillas Romero
Joaquín Larraín Salas

Véase también
 Primer Congreso Nacional de Chile
 Proceso de formación de las leyes en Chile
 Biblioteca del Congreso Nacional de Chile

Referencias

 Senado de Chile
 Constitución de 1818, en Biblioteca del Congreso Nacional de Chile

 https://es.m.wikisource.org/wiki/P%C3%A1gina:Sesiones_de_los_Cuerpos_Lejislativos_de_Chile_-_Tomo_IX_(1824).djvu/290

Enlaces externos
 Congreso Nacional de Chile
 Senado de la República de Chile
 Cámara de Diputados de Chile
 Biblioteca del Congreso Nacional de Chile

Congresos y Parlamentos históricos
Independencia de Chile

Senado Conservador (Chile)


Lacul Albert, mai demult Lacul Mobutu Sese Seko, este un lac situat în Uganda și Republica Democrată Congo.

Albert

Lacul Albert


Hiroki Aratani (født 6. august 1975) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Omiya Ardija og Ventforet Kofu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroki Aratani


Super Bowl XXVI je bio završna utakmica 72. po redu sezone nacionalne lige američkog nogometa. U njoj su se sastali pobjednici AFC konferencije Buffalo Billsi i pobjednici NFC konferencije Washington Redskinsi. Pobijedili su Redskinsi rezultatom 37:24, kojima je to bio treći osvojeni naslov u eri Super Bowla, a petiukupno u povijesti NFL-a.

Utakmica je odigrana na stadionu Hubert H. Humphrey Metrodome u Minneapolisu u Minnesoti, kojem je to bilo prvo domaćinstvo Super Bowla.

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

1991

Super Bowl XXVI


Eduard Ambrosíjevítsj Sjevardnadse (georgíska: ედუარდ ამბროსის ძე შევარდნაძე; 25. janúar 1928 – 7. júlí 2014) var georgískur stjórnmálamaður og erindreki. Hann var fyrsti ritari georgíska kommúnistaflokksins og eiginlegur leiðtogi georgíska sovétlýðveldisins frá 1972 til 1985. Hann var jafnframt utanríkisráðherra Sovétríkjanna frá 1985 til 1991. Sjevardnadse bar ábyrgð á mörgum lykilákvörðunum í sovéskri utanríkisstefnu á valdatíð Míkhaíls Gorbatsjov, meðal annars um endursameiningu Þýskalands. Eftir upplausn Sovétríkjanna varð Sjevardnadse leiðtogi sjálfstæðrar Georgíu frá 1992 til 2003. Hann neyddist til að láta af völdum árið 2003 eftir rósabyltinguna svokölluðu.

Bakgrunnur
Eduard Sjevardnadse fæddist í þorpinu Mamati, vestan við Tíblisi á milli Svartahafs og Kákasusfjalla, og var kominn af ætt voldugra stjórnmálamanna. Hann varð virkur í ungliðahreyfingu Georgíudeildar sovéska kommúnistaflokksins og starfaði í tvö ár sem leiðbeinandi hjá þeim áður en hann fékk formlega aðild að flokknum árið 1948. Hann var ráðinn til starfa sem lögreglumaður í sovéska innanríkisráðuneytinu (MVD) og náði þar hershöfðingjatign.

Valdaferill í Sovétríkjunum
Árið 1958 varð Sjevardnadse aðalfulltrúi í miðstjórn georgíska sovétlýðveldisins og árin 1965 til 1972 varð hann innanríkisráðherra þess. Sem innanríkisráðherra varð Sjevardnadse frægur fyrir baráttu gegn spillingu, sér í lagi fyrir rannsókn sína á mesta mútuhneyksli í sögu lýðveldisins. Málið snerist um Otari Lazishvili, vin fyrrverandi saksóknara, sem hafði notað sambönd sín til að hylma yfir ólögleg viðskipti. Rannsókn Sjevardnadse á málinu leiddi til þess að Vasil Mzhavanadze, formaður Georgíudeildar kommúnistaflokksins, var settur af og Sjevardnadse tók við embætti hans.

Sem leiðtogi georgíska sovétlýðveldisins varð Sjevardnadse áfram kunnur fyrir aðgerðir gegn spillingu. Hann gerði auk þess tilraunir til að bæta efnahagslífið með því að auka frumkvæði og valddreifingu og koma á samvinnu milli landbúnaðar og iðnaðar. Hann reyndi jafnframt að virkja áhuga Georgíumanna á sjálfstæðum atvinnurekstri með því að leyfa einkarekstur veitingahúsa og annarra fyrirtækja.

Eftir fráfall Leoníds Brezhnev árið 1982 studdi Sjevardnadse Konstantín Tsjernenko sem eftirmann hans í embætti aðalritara kommúnistaflokksins en Júríj Andropov varð hins vegar fyrir valinu. Andropov lést eftir aðeins rúmt ár við stjórnvölinn og Tsjernenko tók þá við árið 1984, aftur með stuðningi Sjevardnadse. Tsjernenkó varð einnig stuttlífur í embætti og lést árið 1985. Eftir að Míkhaíl Gorbatsjov tók við embætti aðalritara var Sjevardnadse útnefndur utanríkisráðherra Sovétríkjanna í stað hins þaulsætna Andrej Gromyko, sem gerðist forseti forsætisnefndar Æðstaráðs Sovétríkjanna.

Sjevardnadse átti sem utanríkisráðherra nokkurn þátt í að bæta ímynd Sovétríkjanna á alþjóðavettvangi samhliða umbótastefnu Gorbatsjovs heima fyrir. Hann tók meðal annars þátt í að skipuleggja fyrsta fund Gorbatsjovs með Ronald Reagan Bandaríkjaforseta í Genf árið 1985 og frekari viðræður sem leiddu til þess að Bandaríkin og Sovétríkin undirrituðu Samninginn um meðaldrægar kjarnaeldflaugar í lok 1987. Sjevardnadse átti jafnframt þátt í að bæta samskipti Sovétríkjanna við Kína og skipuleggja fund Gorbatsjovs með Deng Xiaoping árið 1989. Á utanríkisráðherratíð hans kölluðu Sovétmenn jafnframt um 100.000 hermenn frá Afganistan, stuðluðu að friðarsamkomulagi í sunnanverðri Afríku um brottför kúbverskra hermanna frá Angóla og sjálfstæði Namibíu og knúðu á Víetnama að draga hermenn sína frá Kambódíu.

Í desember árið 1990 tilkynnti Sjevardnadse að hann hygðist segja af sér sem utanríkisráðherra. Hann kvaðst hafa sætt ofsóknum af hálfu afturhaldsafla innan Sovétríkjanna sem andmæltu umbótastefnu Gorbatsjovs og sagðist óttast að harðlínumenn myndu brátt brjótast til valda í landinu á ný og koma á einræði. Harðlínukommúnistar og herforingjar höfðu margoft vænt Gorbatsjov og Sjevardnadse um að grafa undan öryggi Sovétríkjanna með slökunarstefnu sinni og höfðu sér í lagi gagnrýnt Sjevardnadse fyrir hrun Varsjárbandalagsins og sameiningu Þýskalands. Sjevardnadse sneri aftur í embætti utanríkisráðherra í nóvember 1991 en Sovétríkin voru þá þegar að hruni komin. Hann gegndi ráðherraembættinu þar til Sovétríkin voru formlega leyst upp þann 26. desember 1991.

Valdaferill í Georgíu
Eftir upplausn Sovétríkjanna varð heimaland Sjevardnadse, Georgía, sjálfstætt ríki og Zviad Gamsakhurdia varð fyrsti forseti þess. Gamsakhurdia var hins vegar steypt af stóli í desember 1991 og margir úr röðum valdaránsmanna fóru að líta til Sjevardnadse sem eina mannsins sem gæti viðhaldið stöðugleika í Georgíu. Sjevardnadse sneri heim til Georgíu og var útnefndur leiðtogi ríkisins í mars 1992. Þegar hann tók við völdum logaði Georgía í borgarastyrjöld milli stjórnarinnar, stuðningsmanna Gamsakhurdia og aðskilnaðarsinna í Abkasíu. Með hernaðaraðstoð Rússa tókst stjórn Sjevardnadse að vinna bug á stuðningsmönnum Gamsakhurdia en stjórnin missti hins vegar tök á héruðunum Abkasíu og Suður-Ossetíu, sem klufu sig í reynd frá Georgíu og hafa ráðið sér sjálf upp frá því.

Sjevardnadse var formlega kjörinn forseti Georgíu árið 1995. Samband Georgíustjórnar við Rússa varð fremur stirt á valdatíð hans þar sem Rússar áttu í stríði gegn téténskum aðskilnaðarsinnum við landamæri Georgíu og töldu Sjevardnadse ekki gera nóg til að uppræta téténska skæruliða sem komu sér upp búðum í Pankisi-fjalllendinu innan georgísku landamæranna.

Hagvöxtur var töluverður í Georgíu á fyrstu valdaárum Sjevardnadse en alþýðan naut hans ekki nema að takmörkuðu leyti vegna spillingar og óskilvirkni innan georgísku stjórnarinnar. Þetta leiddi til þess að Sjevardnadse glataði smám saman trausti Georgíumanna. Sjevardnadse var endurkjörinn forseti árið 2000 en eftir þingkosningar sem þóttu einkennast af kosningasvikum missti hann tökin á þjóðinni.  Sjevardnadse var steypt af stóli árið 2003 í friðsamlegri byltingu sem kölluð var rósabyltingin. Mikheil Saakashvili, einn af leiðtogum byltingarinnar, var í kjölfarið kjörinn nýr forseti Georgíu.

Eduard Sjevardnadse lést þann 7. júlí árið 2014.

Tilvísanir

Forsetar Georgíu
Utanríkisráðherrar Sovétríkjanna

Eduard Sjevardnadse


Les statues-menhirs de la Jasse du Terral sont deux  statues-menhirs appartenant au groupe rouergat découvertes à Miolles, près du hameau du Terral, dans le département du Tarn, en France. Les deux statues, l'une masculine et l'autre féminine, sont très complètes et d'une facture exceptionnelle.

Statue-menhir n°1
Elle a été découverte en septembre 1993 lors d'un labour par M. Boularan dans un champ situé sur une crête dominant la vallée du Rance au nord. Elle est constituée d'une dalle en grès blanc, qui a été transportée sur une dizaine de kilomètres depuis son lieu d'extraction. Elle mesure  de long sur  de large et  d'épaisseur. La pierre est sculptée en bas-relief. C'est une statue-menhir masculine de facture exceptionnelle. Elle comporte tous les caractères anthropomorphes et tous les attributs connus pour ce type de statue-menhir.

Le visage, délimité par un bourrelet, comporte deux yeux de taille démesurée entourés d'un anneau en relief, un long nez, et de part et d'autre de ce dernier deux traits parallèles interprétés comme des tatouages/scarifications. Les mains sont disposées à l'horizontale de part et d'autre de l'anneau de « l'objet » placé sur le baudrier. Le personnage possède quatre pieds, probablement parce que la réalisation des deux premiers, placés trop bas, ne permettaient pas d'enfoncer suffisamment la dalle en terre. Au dos, les crochets-omoplates sont bien représentés. Des bandes verticales, visibles dans la partie supérieure côté recto et sur toute la longueur de la dalle côté verso, représentent les plis d'un vêtement fermé par une ceinture. Dans l'espace compris entre le visage et la main gauche, la statue comporte une hache, un arc et des flèches.

Statue-menhir n°2
Elle a été découverte en mars 1994 lors d'un labour par M. L. Carayon dans un champ situé sur une crête dominant la vallée du Rance au nord,  de la statue n°1. Elle est en très bon état. Elle est constituée d'une dalle en grès blanc, qui a été transportée sur une dizaine de kilomètres depuis son lieu d'extraction. Elle mesure  de haut sur  de large et  d'épaisseur. C'est une statue-menhir féminine. Elle comporte des caractères anthropomorphes classiques (yeux, seins, bras, mains, jambes et pieds) mais c'est l'une des rares statues-menhirs du groupe rouergat comportant une bouche. Ces attributs sont constitués d'une ceinture et d'une pendeloque portée en sautoir par un collier à rang unique.

Elle se distingue par le traitement du visage, sculpté en relief, qui s'apparente à un masque, et des cheveux, figurés par une longue natte.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes

 Sites mégalithiques du Tarn
 Liste des statues-menhirs de France

Liens externes

 Jasse du Terral n°1 (construit par stéréophotogrammétrie)
 Jasse du Terral n°2 (construit par stéréophotogrammétrie)

Jasse du Terral
Site mégalithique dans le Tarn

Statues-menhirs de la Jasse du Terral


Proof (din sintagma , "emisiune monetară demonstrativă"), în numismatică, desemnează calitatea care caracterizează o monedă al cărei relief mat contrastează cu fondul / câmpul lucios ca o oglindă. Calitatea "proof" are corespondenți în engleză PRF (Proof), în franceză Belle épreuve (sau BE), în germană PP (Polierte Platte, Spiegelglanz). În Elveția se folosește termenul de "Flan Bruni" (FB) pentru a o desemna.

Fabricarea

Este o batere specială realizată cu matrițe noi, preselecționate sau prelucrate special, și cu un utilaj de batere de asemenea nou. În cea mai mare parte din ateliere, aceste piese sunt bătute una câte una de un monetar care controlează calitatea fiecărei piese după batere.

După batere piesa este manipulată cu grijă și închisă într-un ambalaj sigilat, sub vid de aer, de obicei într-o capsulă de metacrilat transparent; este nivelul cel mai înalt de perfecțiune și de conservare în numismatică.

Istoric
După 2002 institutele europene de profil bat, cele mai multe dintre ele, în atenția colecționarilor, monede de calitatea proof; doar Grecia a bătut primele monede de calitate proof abia în 2011.

În România
În România, primele monede de calitate proof au fost emise de BNR în anul 1996, pentru a comemora Campionatul European de Fotbal din Anglia și Jocurile Olimpice de vară de la Atlanta, Statele Unite ale Americii.

În Franța
În Franța, monede de calitate "Belle Épreuve" (Proof) emise în franci francezi există din 1991. Ele au înlocuit monedele de calitate Fleurs de coin.

Note

Bibliografie suplimentară
 Dannreuther, John W. (2004). Official Guide to Coin Grading and Counterfeit Detection (2nd ed.). New York: House of Collectibles. p. 432. ISBN 0-375-72050-2.

Legături externe
 Site web al Swissmint

Categorie :Monedă
Categorie :Numismatică

Proof (numismatică)


Mimzy – Meine Freundin aus der Zukunft ist ein US-amerikanischer Science-Fiction-Familienfilm aus dem Jahr 2007. Die Literaturverfilmung basiert lose auf der Kurzgeschichte Mimsy Were the Borogoves von Lewis Padgett, einem gemeinsamen Pseudonym von Henry Kuttner und C. L. Moore. Der Film wurde in Deutschland erstmals am 9. Februar 2007 im Rahmen der Berlinale gezeigt.

Handlung
In der Zukunft steht die Menschheit kurz vor der Auslöschung. Angst und Isolation haben die menschliche Seele vergiftet, sodass ein genialer Wissenschaftler die einzige Rettung darin sieht, Mimzys in die Vergangenheit zu schicken, um eine reine menschliche Seele aufzuspüren.

So finden die Geschwister Noah und Emma Wilder am Strand ihres Sommerhauses in Whitby eine Box im Wasser. Sie finden darin einen leuchtenden Kristall. Sie verheimlichen ihren Fund vor der Mutter und entdecken nachts, dass noch mehr in der Box war: Einige Steine, die Emma schweben lassen kann, und ein Plüschtierhase, den Emma Mimzy nennt. Nach und nach werden Noah und Emma immer intelligenter und entwickeln unterschiedliche Fähigkeiten wie Supergehör, Superblick, Telepathie, Telekinese und Teleportation. Noahs Lehrer Larry White entdeckt im Unterricht, dass der Junge Mandalas, buddhistische Zeichen, in seinen Block kritzelt. Noah gewinnt auch mit einem unerwarteten Forschungsprojekt, der Manipulation von Spinnen beim Weben ihrer Netze durch Ultraschall, den ersten Preis.

Die Eltern beginnen zu zweifeln, wie aus durchschnittlichen Kindern plötzlich solche Genies werden konnten. Derweil bekommen die beiden Geschwister Angst, dass ihnen die Dinge außer Kontrolle geraten, als Noahs Kristall plötzlich für einen landesweiten Stromausfall sorgt. Das führt dazu, dass Special Agent Nathaniel Broadman vom FBI beauftragt wurde, diesen Vorfall wegen des Terrorismusverdachts zu untersuchen.

Als White mit seiner Freundin Naomi Schwartz bei den Wilders erscheint, um sie davon zu überzeugen, dass ihre Kinder speziell begabte Kinder seien, müssen die Wilders selbst erfahren, dass ihre Kinder übernatürliche Fähigkeiten besitzen. Jo Wilder, die Mutter, wirft daraufhin all die Steine und den Mimzy in die Mülltonne. Noah rettet alles und gibt Mimzy insgeheim Emma zurück, sodass sie in die Zukunft schauen kann, um zu sehen, was passieren wird, wenn sie nicht rechtzeitig erscheinen wird. Das FBI stürmt ihr Haus, nimmt alle fest und verhört sie, um herauszufinden, ob sie eine nationale Bedrohung darstellen. Emma zeigt dabei mit Mimzys Hilfe ihre übernatürlichen Fähigkeiten, sodass die FBI-Forscher ihr Mimzy wegnehmen und die hochentwickelte Intel-Technologie entdecken. Mimzy erzählt, mit Hilfe von Telepathie über Emma, dass nicht viel Zeit bleibe, die Menschheit in der Zukunft zu retten, denn die einzelnen Utensilien, Mimzy inbegriffen, lösen sich bereits auf. Aber das FBI glaubt den Wilders nicht, weswegen sie sie wieder einsperren.

Also stehlen sich Noah und Emma mit Hilfe ihrer Fähigkeiten und einem Kleintransporter davon, um nach Whitby zu gelangen. Dort, wissen sie, liegen die letzten Steine, die für Mimzys Rückreise in die Zukunft nötig sind. Mit Hilfe des telepathisch herbeigerufenen Whites schaffen sie es rechtzeitig in ihr Sommerhaus und bauen die Vorrichtung auf, um Mimzy zurückzuschicken. In der Zukunft angekommen, kann der Wissenschaftler endlich die DNS einer reinen menschlichen Seele dazu benutzen, die Menschheit zu retten.

Kritik

Synchronisation

Synchronfirma: Interopa Film GmbH, Berlin

Filmmusik

Die Filmmusik wurde von Howard Shore komponiert. Der Titelsong Hello (I Love You) wurde vom ehemaligen Pink-Floyd-Bassisten Roger Waters gesungen.
Roger Waters kommentiert: "Ich denke, gemeinsam haben wir einen Song geschrieben, der das Thema des Films erfasst – Der Konflikt zwischen den besten und den schlechtesten Instinkten der Menschheit, und wie die Unschuld eines Kindes dies alles ausgleichen kann."

Der Soundtrack enthält folgende Titel:

 The Mandala – 1:37
 Whidbey Island – 3:21
 Under The Bed – 2:46
 Cuddle – 1:28
 Beach – 1:59
 Scribbles – 2:39
 Blackout – 3:17
 Palm Readings – 4:12
 I Love The World – 0:52
 Help! – 1:20
 I Have To Look – 4:20
 Can I Talk? – 5:26
 Eyes – 2:15
 The Tear – 4:07
 Through The Looking Glass – 5:03
 Hello (I Love You) – 6:16

Auszeichnungen und Nominierungen
 Zwei Nominierungen bei den Saturn Awards 2007 (Bester Science-Fiction-Film, Bester Nachwuchsdarsteller)
 Vier Nominierungen bei den Young Artist Awards 2008 (Bester Familienfilm – Comedy oder Drama, Bester Hauptdarsteller in einem Spielfilm, Beste Nebendarstellerin in einem Spielfilm – zehn Jahre oder jünger, Beste Besetzung in einem Spielfilm)
Die Deutsche Film- und Medienbewertung FBW in Wiesbaden verlieh dem Film das Prädikat wertvoll.

Weblinks

Veröffentlichung
Nach seinem Kinostart am 23. März 2007 konnte der Film weltweit etwa geschätzte 27 Mio. US-Dollar einspielen. Nachdem der Film am 9. August 2007 startete, ist er seit dem 14. Dezember 2007 auf DVD erhältlich.

Einzelnachweise

Filmtitel 2007
US-amerikanischer Film
Science-Fiction-Film
Familienfilm
Kinderfilm
Literaturverfilmung
Catherine L. Moore
Zeitreisen im Film

Mimzy – Meine Freundin aus der Zukunft


Elektromıknatıs, elektrik akımı kullanılarak demirden elde edilen mıknatıstır. Elektromıknatısın her iki ucu da manyetik maddeleri çeker. Elektromıknatısın kutupları sağ el kuralına göre bulunabilir. Bu kural, tel bobine alttan sarılıyorsa sağ elimizi bobini alttan kavrayarak tutarız. Sağ elimizin başparmağı elektromıknatısın 'N' kutbunu gösterir. Pil, ters çevrilirse elektromıknatısın her iki ucu da aynı şekilde çekme özelliği gösterir ama kutupları yer değiştirir. Ancak elektromıknatıslarda her zaman pil söz konusu değildir. Büyük elektromıknatıslarda gelişmiş akü, motor vb. güç kaynakları kullanılır.

Elektromıknatısın kutupları sarımdan geçen akımın yönüne bağlıdır. Sağ elimizin dört parmağı bobin üzerinden geçen akım yönünde olacak şekilde elimizi sardığımızda başparmak kuzey kutbunu gösterir. Diğer uç ise güney kutbu olur. Kuzey kutbu mıknatısın pozitif, güney kutbu ise negatif kısmıdır.

Bir elektromıknatısın çekim gücü;
 Bobindeki sarım sayısı ile doğru orantılı,
 Telden geçen akım miktarı ile doğru orantılı,
 Pil sayısı ile doğru orantılı,
 Pilin gerilimi ile doğru orantılı,
 Bobin telinin çapı ile doğru orantılı
Sargının uzunluğu ile ters orantılıdır.

NOT: Sağ el kuralı daima akım yönünde olmalıdır. Baş parmağımızı, manyetik alan çizgilerinin üstüne koyduğumuzda, dört parmağımız akımı temsil eder.

Elektromıknatıs her zaman mıknatıslık özelliği göstermez, akım kesildiği an mıknatıslık özelliği de kaybolur ve elektromıknatıslar, "up" ve "çubuk" şeklinde olabilmektedir.

Kullanıldığı yerler
Elektromıknatıslar, eski telefonlarda ses sinyallerini elektrik sinyallerine elektrik sinyallerini ses sinyallerine dönüştürür, elektrik zili, bilgisayar yapımı,hızlı trenler, telefon kulaklığı, telgraf gibi araçlar ve birçok elektronik aracın yapısında kullanılır. Demir yükleme işleri yapan vinçler, elektromıknatıslarla yüklerini kaldırır. Ayrıca hurda toplama yerlerinde hurdalar elektromıknatıslar sayesinde taşınıp istenilen yere götürülür.

Elektromıknatısın kutupları pusula ile de öğrenilebilir. Elektromıknatısın kutuplarına pusula yaklaştırıldığında pusulanın ibresi bulunduğu yerdeki manyetik alan paralel durur.
Mıknatıs olarak çivi, ya da uzun bir magnet kullanabilirsiniz.

Elektromanyetizma
Elektrik ürünleri

Elektromıknatıs


W78 peut faire référence à :
 Inhalation du contenu de l'estomac, d'après la classification internationale des maladies ;
 W78, une ogive thermonucléaire américaine.

Voir aussi
 Sigles d'une lettre suivie de deux chiffres

W78 (homonymie)


Anna Cecilia Sahlin (født 1. oktober 1976 i Kristinehamn) er en svensk sanger. Hun repræsenterede Estland ved Eurovision Song Contest 2002.

Sangere fra Sverige
Estlands Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2002

Sahlene


Elskovsleg er en dansk stumfilm fra 1910 med manuskript af Sven Lange.

Handling

Medvirkende
 Adam Poulsen, Dr. Moran, læge
 Clara Wieth, Kaja, Morans kone
 Johannes Poulsen, Gilbert Svarre

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1910

Elskovsleg (film)


Sulfadoxina este un antibiotic din clasa sulfamidelor cu durată foarte lungă de acțiune care este utilizat în trecut în tratamentul unor infecții bacteriene, precum: infecții de tract urinar, infecții de tract respirator, dar și în malarie (în combinație cu pirimetamina).

Note

Vezi și
 Sulfafurazol
 Sulfafurazol
 Sulfametoxazol
 Pirimetamină

Sulfamide
Pirimidine
Antimalarice

Sulfadoxină


Atolla  est un genre de méduses couronnées de l'ordre des Coronatae. Le genre Atolla a été initialement proposé par Haeckel en 1880 et élevé au niveau de la famille monotypique, comme Atollidae par Henry Bigelow en 1913. Les six espèces connues en 2007 habitent la zone mésopélagique. Les méduses possèdent plusieurs lobes appelés lappets à la marge de la cloche. Les méduses ont également huit tentacules, alternant avec huit rhopalies, et deux fois plus alors que plusieurs lappets deviennent des tentacules.

Espèces
Atolla chuni Vanhöffen, 1902
Atolla gigantea Maas, 1897
Atolla parva Russell, 1958
Atolla russeli Repelin, 1962
Atolla tenella Hartlaub, 1909
Atolla vanhoeffeni Russell, 1957
Atolla wyvillei Haeckel, 1880
Atolla reynoldsi Matsumoto , 2022

Liens externes

Notes et références

Coronatae
Atollidae

Atolla


NGC 6906 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Orlu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6906
  Auke Slotegraaf: NGC 6906 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6900 - 6949

6906

NGC 6906


VLM (Veículo Lançador de Microsatélites) je predloženi trostupanjski satelitski lanser koji razvija brazilsko Glavno zapovjedništvo za zrakoplovnu tehnologiju u suradnji s Njemačkom. Projekt je nastao 2008. godine kao pojednostavljena verzija rakete VLS-1, koristeći samo osnovne stupnjeve. Prvo lansiranje nije planirano prije 2023. godine.

Razvija se verzija temeljena na raketnom motoru S-50, s ciljem lansiranja satelita do 150 kg u ekvatorsku kružnu orbitu na 300 km visine.

Opis VLM-1
VLM-1 dizajniran je za dostavu do 150 kg korisnog tereta u ekvatorijalnu kružnu orbitu od 300 km. Predviđa se da će VLM-1 imati ukupnu masu od 28000 kg, uključujući 10 tona pogonskog goriva. Prva dva stupnja koristit će motor na kruto gorivo S-50, dok će treći koristiti isti motor S-44 kao u raketi VS-40.

Lansiranja će biti iz lansirnog centra Alcântara koji se nalazi na ekvatoru. Postoje planovi za proširenje ovog dizajna na VLX obitelj, dodavanjem gornjih stupnjeva na tekuće gorivo.

VS-50

Godine 2011. odlučeno je da se napravi preteča jednostupanjske rakete s novim motorom nazvanim S-50. Raketa se još razvija i njezin se motor testira u suradnji s Njemačkom svemirskom agencijom (DLR). Ovaj test prethodnika zove se VS-50 i planira se za lansiranje u kolovozu 2023. Vozilo VS-50 mjeri 12 m duljine, 1,46 m u promjeru i ima masu od oko 15 tona. Planirano je da se sva lansiranja obave iz lansirnog centra Alcântara koji se nalazi na brazilskoj sjevernoj atlantskoj obali.

Dana 1. listopada 2021. Brazilska svemirska agencija provela je prvi uspješan test potpunog izgaranja na kopnu od 84 sekunde kao dio završnih testova s ciljem imanja potpuno operativnog orbitalnog lansera  VLM 2025. godine.

Obitelj VLX
Kada se dizajn VLM-a i testovi završe, planira se razviti veća obitelj raketa nazvana VLX, s ciljem isporuke tereta od 300 do 500 kg u nisku Zemljinu orbitu. Obitelj VLX uključivat će dva lansera nazvana Aquila 1 (za isporuku od 300 kg do 500 km) i Aquila 2 (za isporuku od 500 kg do 700 km u polarnu orbitu). Rani koncept zahtijeva dva bočna motora S-50 konfigurirana kao boosteri. Novi motor na tekuće gorivo, nazvan L-75, dizajniran je za ovu obitelj lansera.

Izvori

Vanjske poveznice
 Početna stranica VLM-1 u Brazilskoj svemirskoj agenciji

Rakete-nosači
Njemački proizvodi
Brazilski proizvodi

VLM (raketa-nosač)


Keifer Jerail Sykes, né le  à Chicago dans l'Illinois, est un joueur américain de basket-ball évoluant au poste de meneur.

Biographie

Université
Il évolue quatre saisons pour les .

Ayant terminé son cursus universitaire, il est automatiquement éligible à la draft NBA 2015. Il n'est pas sélectionné.

Carrière professionnelle

Pacers de l'Indiana (2021-2022)
Il signe, en décembre 2021, un contrat en faveur des Pacers de l'Indiana. Il est coupé le 6 avril 2022.

Distinctions personnelles
 KBL All-Star (2017)
 2× Horizon League Player of the Year (2014, 2015)
 3× First-team All-Horizon League (2013–2015)
 2× AP Honorable mention All-American (2014, 2015)

Notes et références

Liens externes

Joueur américain de basket-ball
Naissance en décembre 1993
Naissance à Chicago
Joueur des Phoenix de Green Bay
Joueur des Spurs d'Austin
Joueur du Anyang KGC
Joueur du SS Felice Scandone
Joueur de l'Olimpia Milan
Joueur du Türk Telekomspor (basket-ball)
Joueur du Panathinaïkos (basket-ball)
Joueur du South East Melbourne Phoenix
Joueur des Pacers de l'Indiana
Joueur des Mad Ants de Fort Wayne
Joueur NBA non drafté
Joueur du Cruise de Motor City

Keifer Sykes


الأب داميان أو القديس داميان من مولوكاي، أو القديس داميان دي فوستر (3 يناير 1840 – 15 أبريل 1889)،  واسمه عند الولادة جوزيف دي فوستر ، هو كاهن كاثوليكي من بلجيكا وعضو في مجمع القلوب المقدسة ليسوع ومريم،  وهو معهد ديني تبشيري. نال الشهرة بعمله مع المصابين بالجذام من عام 1873 وحتى وفاته عام 1889 في مملكة هاواي، والذين كانوا مطالبين بالعيش في شبه جزيرة كالوبابا على جزيرة مولوكاي وذلك تحت حجر صحي كانت تفرضه الحكومة.

خلال هذا الوقت، قام الأب داميان بتعليم الدين الكاثوليكي لشعب هاواي. كما رعى المرضى بنفسه وقاد أهل التجمع لبناء المنازل والمدارس والطرق والمستشفيات والكنائس. كان يرعى تقرحات السكان، وبنى خزانات المياه، وصنع التوابيت، وحفر القبور، وكان يشارك معهم الغلايين وكان يتناول الطعام معهم، فقدم لهم بهذا الدعم الطبي والعاطفي على حد سواء.

بعد ستة عشر عاما قضها الأب داميان وهو يرعى حاجات المجذومين الجسدية والروحية والعاطفية، أدرك الأب أنه قد أصيب بالجذام أيضا عندما أحرقه الماء الساخن ولم يحس بأي ألم. وواصل عمله رغم إصابته بالمرض ولكنه توفي في النهاية متأثرا به في 15 أبريل 1889.

وقد وصف الأب داميان بأنه «شهيد العمل الخيري». وكان عاشر شخص من الولايات المتحدة الحالية يتم الاعتراف به كقديس من قبل الكنيسة الكاثوليكية. يعتبر الأب داميان قديسا في كل من الطقوس اللاتينية والطقوس الكاثوليكية الشرقية. وفي الكنيسة الأنجليكانية وعدد من الطوائف المسيحية الأخرى، فهو يعتبر الراعي الروحي للجذام والمنبوذين. يقع عيد الأب داميان في 15 أبريل، وهو يوم وفاته، هو أيضا عطلة في ولاية هاواي وهو الآن شفيع أبرشية هونولولو وشفيع هاواي.

وبعد أن قام البابا يوحنا بولس الثاني بتطويبه في روما في 4 يونيه 1995، منح داميان يوما تذكاريا يحتفل به في 10 مايو. تم إعلانه قديسا من قبل البابا بنديكتوس السادس عشر في 11 أكتوبر 2009. وتدعوه الموسوعة الكاثوليكية بلقب «رسول المجذومين».

روابط خارجية

مراجع

قساوسة كاثوليك رومانيون في القرن 19
التطويبات من قبل البابا يوحنا بولس الثاني
أشخاص من مقاطعة كالاواو (هاواي)
أشخاص من هاواي
إنسانيون بلجيكيون
رومان كاثوليك أمريكيون
قديسون أنجليكانيون
قديسون في القرن 19
قديسون في الكنيسة الكاثوليكية
مواليد 1840
وفيات 1889
وفيات في مولوكاي
وفيات بسبب الجذام

داميان (قديس)


Louis-Alfred Natanson, dit aussi Alfred Athis, né le  à Varsovie et mort le  à Neuilly-sur-Seine, est un dramaturge et journaliste français.

Biographie
Fils cadet du banquier Adam Natanson (1929-1908) et d'Anna Reich (1846-1887), Louis-Alfred a deux frères, Thadée et Alexandre.

Il est en classe au lycée Condorcet à Paris, où il rencontre les futurs peintres Édouard Vuillard et Maurice Denis, ainsi que l'écrivain Marcel Proust et l'historien Daniel Halévy. Il est diplômé de l'Institut national des langues et civilisations orientales.

Avec ses frères Thadée et Alexandre, il participe à la création de La Revue blanche, qui devient un lieu d'échanges sur l'avant-garde artistique parisienne de la fin du  et du début du .

Louis-Alfred Natanson épouse l'actrice Marthe Mellot. Il était ami avec Jules Renard et Tristan Bernard, le co-auteur de certaines de ses pièces.

Entre 1903 et 1907, il s'occupe de la critique théâtrale à L'Humanité auprès de Jean Jaurès.

Il est mobilisé durant la Première Guerre mondiale d'octobre 1914 à 1918, d'abord au front, puis à partir de 1916, comme chargé de mission par le ministère des Affaires étrangères. Il publie en 1917, Les livres de la guerre, préfacé par Edmond Rostand et illustré par Vuillard.

Le 22 août 1926, il est nommé chevalier de la Légion d'honneur par le ministère de l'Instruction publique et avec comme parrain, Tristan Bernard.

Publications
Sous le pseudonyme d'Alfred Athis, il écrit en français et met en scène de nombreuses pièces dont :

 Grasse Mâtinée, comédie en un acte, Théâtre Antoine, 1900.
 Les Manigances, comédie en un acte, 1903.
 Une vieille renommée, comédie en un acte, mise en scène par André Antoine, 1906.
 L'Escalier de service, comédie en 2 actes avec Sacha Guitry, 1907
 La Cabotine, pièce en 3 actes avec Tristan Bernard, 1907.
 Floriana, pièce en 4 actes écrite avec Tristan Bernard, 1907.
 Le Boute-en-train, comédie en 3 actes, 1908.
 Le Costaud des Épinettes, comédie en 3 actes écrite avec Tristan Bernard, 1910.
 Les Deux Canards, pièce en 3 actes écrite avec Tristan Bernard, 1913.
 L'Admirable Crichton, fantaisie en 4 actes adaptée de J. M. Barrie, 1920.

Voir aussi

Notes et références

Liens externes

Dramaturge français du XXe siècle
Journaliste français du XIXe siècle
Journaliste français du XXe siècle
Collectionneur français d'œuvres d'art
Critique d'art français
La Revue blanche
Mécène du XIXe siècle
Mécène du XXe siècle
Personnalité utilisant un pseudonyme
Chevalier de la Légion d'honneur
Élève du lycée Condorcet
Naissance en août 1873
Naissance à Varsovie
Décès en août 1932
Décès à Neuilly-sur-Seine

Louis-Alfred Natanson


Nicolae Voiculescu (n. 1917, Pesceana, Vâlcea – d. 1992, Râmnicu Vâlcea) a fost un comunist român, primar al Bucureștiului (șef al Comitetul provizoriu al orașului București) în perioada februarie  1949 - decembrie 1950.

La 10 februarie 1949 a fost creată Comisia de stat pentru aplicarea Legii sfaturilor populare. Nefiind realizată raionarea adminstrativ-economică a teritoriului și statornicirea normelor pentru alegerea deputaților în sfaturile populare, s-au instituit Comitetele provizorii care au funcționat în perioada 10 aprilie 1949 – decembrie 1950, fiind investite cu exercitarea atribuțiilor organelor locale ale puterii de stat. Comitetul provizoriu al orașului București era numit și revocat de către Consiliul de Miniștri. Prin alegerile de la 3 decembrie 1950 a fost ales Sfatul Popular al Capitalei.

Referințe

Nașteri în 1917
Decese în 1992
Primari ai Bucureștiului
Politicieni români din secolul al XX-lea
Comuniști români
Membri ai Partidului Comunist Român

Nicolae Voiculescu


Fritz Oliven (né le  à Breslau, mort le  à Porto Alegre) est un écrivain allemand.

Biographie
Sous le pseudonyme de Rideamus (en latin : "Rions !"), l'avocat juif basé à Berlin devient un écrivain humoristique à succès. En tant que poète, librettiste et poète de revue, il travaille avec Oscar Straus, Walter Kollo et Eduard Künneke et écrit des textes pour les grandes revues de Herman Haller. Marlene Dietrich interprète plusieurs de ses chansons. En 1939, il émigre au Brésil. En 1951, il publie l'autobiographie Rideamus.

Œuvre

Recueils de poésie
Willis Werdegang, eine Geschichte in Reimen
Der neue Willi, Fortsetzung des vorigen
Lenz und Liebe
Lauter Lügen
Berliner Bälle
Lustige Liebe
Wilde Sachen
Reinfälle

Livrets d'opérette
Die lustigen Nibelungen (1904, musique : Oscar Straus)
Hugdietrichs Brautfahrt (1905, musique : Oscar Straus)
Drei alte Schachteln (1917, avec Herman Haller, musique : Walter Kollo)
Der Vetter aus Dingsda (1921, avec Herman Haller, musique : Eduard Künneke)
Die Ehe im Kreise (1921, avec Herman Haller, musique : Eduard Künneke)
...! (1931, avec Franz Arnold et , musique : Walter Kollo)
Die Männer sind mal so (1933, zusammen mit Theo Halton, musique : Walter Kollo)

Revues au Admiralspalast Berlin
Drunter und Drüber (1923, avec Herman Haller, Willi Wolff, musique : Walter Kollo)
Noch und Noch (1924, avec Herman Haller, Willi Wolff, musique : Walter Kollo)
Achtung! Welle 505! (1925, avec Herman Haller, Willi Wolff, musique : Walter Kollo)
An und Aus (1926, avec Herman Haller, Willi Wolff, musique : Walter Kollo)
Wann und Wo (1927, avec Herman Haller, Willi Wolff, musique : Walter Kollo)

Bibliographie
 Robert Volz, Reichshandbuch der deutschen Gesellschaft. Das Handbuch der Persönlichkeiten in Wort und Bild. Band 2: L–Z. Deutscher Wirtschaftsverlag, Berlin, 1931, .

Liens externes

Références

Librettiste prussien d'opéra
Librettiste allemand d'opéra
Écrivain juriste
Avocat allemand du XXe siècle
Poète prussien
Poète allemand du XXe siècle
Naissance en mai 1874
Naissance à Breslau
Naissance dans la province de Silésie
Décès en juin 1956
Décès à Porto Alegre
Décès à 82 ans

Fritz Oliven


Lucien Brumpt (1910-1999), un professeur de médecine français, spécialiste des maladies parasitaires et tropicales, fils d'Émile Brumpt
 Émile Brumpt (1877-1951), un parasitologue français, père de Lucien Brumpt

Homonymie de patronyme

Brumpt


Etzelsdorf ist der Name folgender geographischer Objekte:

 Etzelsdorf (Gemeinden Lasberg, St. Oswald), Ortschaft von Lasberg und St. Oswald bei Freistadt, Bezirk Freistadt, Oberösterreich
 Etzelsdorf (Gemeinde Pettenbach), Ortschaft von Pettenbach, Bezirk Kirchdorf, Oberösterreich
 Etzelsdorf (Gemeinde Pichl), Ortschaft von Pichl bei Wels, Bezirk Wels-Land, Oberösterreich
 Etzelsdorf (Gemeinde St. Florian), Ortschaft von St. Florian am Inn, Bezirk Schärding, Oberösterreich

Schlösser:
 Schloss Etzelsdorf, Schloss in Pichl bei Wels, Bezirk Wels-Land, Oberösterreich

Siehe auch:
 Ezelsdorf

Etzelsdorf


مجرة زهرة الشمس  أو تباع الشمس وتسمى أيضا مسييه 63 أو م63 (بالإنجليزية: Sunflower Galaxy أو Messier 63أوM63أو NGC 5055 ) هي مجرة حلزونية توجد في كوكبة السلوقيان . وهي تتكون من قرص مركزي، تحيطه أذرعة مجرية كثيرة قصيرة . وتنتمي مجرة تباع الشمس إلى مجموعة مجرات إم51 التي تضم عددا من المجرات بما فيها مجرة الزوبعة .

تاريخ اكتشافها

اكتشفها بيير ميشان في 14 يونيو 1779. ثم أضافها شارل مسييه إلى فهرسة تحت رقم 63.

أواسط القرن التاسع عشر اكتشف لورد روس  أذرعة داخل المجرة، مما جعلها من أول المجرات التي تكتشف ذات أذرعة .

وترجع تسميتها NGC 5055 إلى الفهرس العام الجديد.

اقرأ أيضا
 مجرة الألعاب النارية
 مجرة الدوامة
 مجرة
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 نجم
 مجرة حلزونية
 مجرة إهليجية
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 نجم نيوتروني
 ثقب أسود

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الكون
 Sunflower Galaxy @ SEDS Messier pages
 Sunflower Galaxy (M63) at Constellation Guide

أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1779
أجرام فهرس أوبسالا العام
اكتشافات بيير ميشان
بقايا مستعرات عظمى
فهرس المجرات الرئيسية
فهرس مسييه
كوكبة السلوقيان
مجرات حلزونية غير ضلعية
مجرات لاينر
مجموعة M51

مجرة زهرة الشمس


إبراهيم أبو الأنبياء هو كتاب لعباس محمود العقاد يُقدم لنا بشكل مُوسع وموسوعي حياة الأنبياء بشكل جديد وثري وذلك من حيث طرح المعلومة بمنظورات مختلفة، حيث تحدث لنا عن إبراهيم عليه السلام كأب للأنبياء وأهم الأحداث التي واجهها في دعوته ومكمن اسم إبراهيم في التوراة والإنجيل والقرآن وعند الصابئة وهذا هو الجديد في طرح العقاد لورود ذكر نبي في ديانة وضعية (بشرية).

المطلع على أفكار ومعتقدات الصابئة عن قرب يدرك أن هذه الأمة هي من أصحاب الأديان القديمة، ولسنا هنا لتوسعة هذا التعليق، بل نستشهد بالقرآن الكريم حينما يورد ذكر اسمهم في أكثر من آية مع أمم أصحاب الكتاب، فمن قوانين اللغة أن لا يجمع بين المتناقضات بل بين المتوافقات، فورود اسم المؤمنين واليهود والنصارى والصابئة والمجوس بل وحتى المشركين إنما هو دلالة واضحة على أن جميعهم يعبدون الله تعالى وأن الأمم المذكورة بالاسم هي من أصحاب الديانات السماوية. أما كلمة المشركون فهي إشارة أخرى إلى عموم الأمم القديمة من أصحاب الديانات القديمة التي اندثرت بعدما تحولوا بالتدريج من العبادات الصحيحة إلى عبادة مختلف أشكال المُجسّمات والموجودات الأخرى. قال تعالى   (سورة البقرة). وقال أيضا:  (سورة المائدة). وقال أيضا:  (سورة الحج).
وركز لنا بشدة على قصة الفداء في التوراة والقرآن، حيث نجد في التوراة أن صاحب الواقعة هو (( יִצְחָק اسحق )) في حين يذكر القرآن بأنه إسماعيل .

ذكر العقاد في كتابه بأن اسـم إبراهيم عليه السلام هو اسم ينطق في كل اللغات، وشرح كلمة (إبرام) أو (إبراهام) في العبرية تعني (أبًا لجمهور من الأمم) و في اللغة العربية (إبراهيم) تعني أبًا رحيمًا.

هذا الكتاب إضافة نيرة للعقاد ويُعتبر تأكيدا على نضج فكره ورجاحة عقله وموسوعيته ويُؤكد مدى صحة مقولة «التخصص آفة العصر» التي طرحها بنجامين فرانكلين في كتاب له، فقد أعاد لنا العقاد عصر التنوير في العصر الوسيط المستنير للدولة الإسلامية في رداء القرن العشرين لـ ابن سينا و ابن رشد و أبو إبراهيم الفارابي.

مصادر

كتب باللغة العربية
كتب دين عربية

إبراهيم أبو الأنبياء (كتاب)


بيوتر تروخوفسكي ، لاعب كرة قدم ألماني من مواليد 22 مارس 1984 في تكزو في بولندا.

لعب لنادي بايرن ميونخ الألماني ونادي إشبيلية الأسباني. وعلى صعيد المنتخب الوطني بدأ باللعب مع منتخب ألمانيا لكرة القدم في سنة 2006.

مسيرته الكروية
لعب بيوتر تروخوفسكي خلال مسيرته الاحترافية مع 6 أندية في ثمانية عشر موسمًا وسجل خلالها 32 هدفًا ضمن 296 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي موسم واحد بالدوري.

خاض بيوتر تروخوفسكي مسيرته مع نادي بايرن ميونخ ب في موسم 2001–02 في المرة الأولى ولمدة موسمين ثم في موسم 2003–04 ولمدة موسمين، مشاركًا طوالها في 38 مباراة سجل خلالها 8 أهداف. ثم انتقل إلى نادي بايرن ميونخ في موسم 2002–03 ولمدة موسمين، حيث شارك في 13 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. لينتقل بعدها إلى نادي هامبورغ في موسم 2004–05 ليلعب معه سبعة مواسم، مشاركًا في 180 مباراة سجل خلالها 20 هدف. ثم انتقل إلى نادي إشبيلية في موسم 2011–12 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 59 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي إشبيلية أتلتيكو في موسم 2014–15 لمدة موسم واحد، لم يشارك في أي مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل بعدها إلى نادي آوغسبورغ في موسم 2015–16 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 6 مباريات ولم يسجل أي هدف أيضًا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
ألمان متجنسون
ألمان من أصل بولندي
بولنديون مهاجرون إلى ألمانيا
رياضيون ألمان مغتربون في إسبانيا
رياضيون من محافظة بوميرانيا
لاعبو آوغسبورغ
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الرابعة
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو إشبيلية
لاعبو بايرن ميونخ
لاعبو بايرن ميونخ الثاني
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو سانت باولي
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم رجالية ألمان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون ألمان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم من محافظة بوميرانيا
لاعبو كونكورديا هامبورج
لاعبو منتخب ألمانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو هامبورغ
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
لاعبون فائزون بالدوري الأوروبي
تروكوويسكي

بيوتر تروخوفسكي


Tula (sardisk: Tùla) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 275 meters højde og har 1.569 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 66,19 km² og grænser til kommunerne Erula, Oschiri, Ozieri og Tempio Pausania.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Tula (Italien)


Die Medaille Mildaja ghall-Qlubijal  ist die höchste maltesische Tapferkeitsauszeichnung, die 1975 mit dem Ġieħ ir-Repubblika Act gestiftet wurde.

Die Medaille kann an Bürger der Republik Malta für außerordentlichen Mut und Tapferkeit verliehen werden. Die Verleihung der Medaille ist nicht mit einer finanziellen Zuwendung oder sonstigen Privilegien verbunden. Eine posthume Verleihung der Medaille ist möglich. Personen, denen die Medaille verliehen wurde, sind berechtigt, das post-nominal M.R.Q. hinter ihrem Namen zu führen.

Verleihung
Die Medaille wird vom Präsidenten der Republik auf schriftlichen Vorschlag des Premierministers verliehen. Praktisch können jedoch alle Bürger der Republik und gesellschaftliche Organisationen oder einen Vorschlag zur Verleihung einreichen. Die Vorschläge werden von einem Komitee, dessen Mitglieder der Premierminister ernennt, begutachtet und diesem vorgelegt.

Die Medaillen werden vom Präsidenten der Republik in einer feierlichen Investitur verliehen. Die Namen der Personen, denen die Medaille verliehen wurde, werden im Amtsblatt der Regierung, der Government Gazette, veröffentlicht.

Träger der Medaille
 13. Dezember 1997: PC Raymond Bonnici, M.R.Q.
 13. Dezember 1997: Mr Ivan Ciantar, M.R.Q. (posthum)
 13. Dezember 2001: PC Roger Debattista, M.R.Q. (posthum)
 13. Dezember 2003: Mr Mario Azzopardi, M.R.Q.
 13. Dezember 2006: Mr Richard Bates, M.R.Q.
 13. Dezember 2007: Staff Sergeant Roger Mulvaney, M.R.Q.
 13. Dezember 2009: Mr James Muscat, M.R.Q.
 13. Dezember 2015: Mr Karl Curmi, M.R.Q.
 13. Dezember 2017: Mr Lorenzo Attard M.R.Q. (posthum)
 13. Dezember 2021: Dr. Raymond Grixti MRQ
 13. Dezember 2021: Mr Sean Meli MRQ

Einzelnachweise

Weblinks
 Office of the Prime Minister, The Midalja għall-Qlubija and the Midalja għall-Qadi tar-Repubblika (englisch)
 Office of the Prime Minister, Recipients of the Midalja ghall-Qlubija and the Midalja ghall-Qadi tar-Repubblika (englisch)

Orden und Ehrenzeichen (Malta)

Mildaja ghall-Qlubijal


O AlphaTauri AT03 é o modelo de carro de corrida projetado e desenvolvido pela Scuderia AlphaTauri para a disputa do Campeonato Mundial de Fórmula 1 de 2022, pilotado por Pierre Gasly e Yuki Tsunoda.

Carros de Fórmula 1 da Scuderia AlphaTauri

AlphaTauri AT03


Le second Ave Maria, op. 176, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis.

Composition
Mel Bonis compose son second Ave Maria pour soprano et ténor en chœur avec accompagnement d'orgue. Le manuscrit ne comporte pas de date et l'œuvre est encore inédite.

Analyse

Réception

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Musique chorale

Second Ave Maria


سيتاغايا  وتعني «حي سيتاغايا» هو أحد أحياء طوكيو ال 23. يقطن في سيتاغايا ثاني أكبر عدد سكان بعد حي أوتا ضمن أحياء طوكيو الـ 23.

تاريخ
تم تأسيس حي سيتاغايا في 15 مارس، 1947.

توأمة
لسيتاغايا (طوكيو) اتفاقيات توأمة مع:
 وينيبيغ

أعلام

 سويتشي تاناكا
 تسوتومو هاتا
 هيروتاكا ميتا
 أكيهيكو هوشيد
 أكيرا كوروساوا
 سيكي ماتسوناغا
 يوشينوري موتو
 يوسوكي سايتو
 كوكي إيشي
 تاميو كاجياما

مواقع خارجية
 الموقع الرسمي لسيتاغايا باللغة الإنكليزية

مراجع

أحياء طوكيو

سيتاغايا (طوكيو)

ملاعب ألعاب قوى أولمبية

ملاعب الألعاب الأولمبية الصيفية 1964

سيتاغايا (طوكيو)


Emil Carthaus (* 1860 oder 1861; † 1933 in Berlin) war ein deutscher Geologe und Höhlenkundler.

Er untersuchte unter anderem die Bilsteinhöhle im Jahr 1887, die Karhofhöhle 1891 und die Veledahöhle 1909.

Seine Funde im Sauerland (Reste eiszeitlicher Säugetiere, Steinwerkzeuge,
Keramikreste, Schmuck und menschliche Skelettreste) wurden im Hinterzimmer des alten Höhlenrestaurants in Warstein ausgestellt, später wurden sie im Magazin des Museums Haus Kupferhammer, Warstein, eingelagert.

Werke
 Mittheilungen über die Triasformation im nord-östlichen Westfalen und in einigen angränzenden Gebieten (= Verhandlungen der Physikalisch-Medicinischen Gesellschaft zu Würzburg. Neue Folge, Bd. 19,6). Stahel, Würzburg 1886 (= Dissertation, Universität Würzburg, 1886).
 Führer durch die Bilsteins-Höhlen bei Warstein in Westfalen. O. Senftleben Warstein 1889.
 Die Bilsteinhöhlen bei Warstein: Festschrift zur 21. allgemeinen Versammlung der Deutschen Anthropologischen Gesellschaft am 11.–16. August 1890 zu Münster in Westfalen überreicht von der westfälischen Gruppe der Gesellschaft. Coppenrath, Münster 1890.
 Aus dem Reich von Insulinde: Sumatra und der malaiische Archipel. W. Friedrich, Leipzig 1891 (online).
 Die klimatischen Verhältnisse der geologischen Vorzeit vom Praecambrium an bis zur Jetztzeit und ihr Einfluß auf die Entwickelung der Haupttypen des Tier- und Pflanzenreiches. R. Friedländer & Sohn, Berlin 1910.
 Über die Ausgrabungen in der Veledahöhle unweit Velmede im oberen Ruhrtale. In: Prähistorische Zeitschrift. 3. Band (1911), Heft 1–2, S. 132–144 (mit Abbildungen ausgewählter Funde).
 (Hrsg., zus. mit Rudolf Wagner) Der Stein der Weisen: Illustrierte Zeitschrift zur Verbreitung naturkundlichen und technischen Wissens. Atlasverlag, Berlin 1914/15.
 Erdbeben und Vulkane (= Wege zum Wissen. Bd. 33). Ullstein, Berlin 1925 (Inhaltsverzeichnis; PDF; 77 kB).
 Die Bilsteinhöhlen bei Warstein. Hennecke, Warstein 1928.
 Auf der Suche nach dem Pithekantropus, dem "Affenmenschen" von Java (= Universal-Bibliothek. Bd. 6854). Reclam, Leipzig 1928.

Literatur

 "Im Dunkel wundersamer Höhlen…" Ausgrabungen in der Karhofhöhle bei Volkringhausen (Stadt Balve, Märkischer Kreis) durch Emil Carthaus im Jahre 1891. In: Der Märker. Jg. 43 (1994), Heft 4–6, S. 49–60.

Einzelnachweise

Geologe (19. Jahrhundert)
Geologe (20. Jahrhundert)
Höhlenforscher
Deutscher
Geboren im 19. Jahrhundert
Gestorben 1933
Mann

Emil Carthaus


Kurt Klotzbach (* 28. Mai 1940 in Duisburg; † 25. August 1989 in Siegen) war ein deutscher Historiker.

Leben
Obwohl stark musisch veranlagt, studierte er in Bonn Politikwissenschaften, Mittlere und Neuere Geschichte, Verfassungs-, Sozial- und Wirtschaftsgeschichte und Philosophie. Während des Studiums trat er der SPD bei und war 1965 Vorsitzender des Landesverbandes des Sozialdemokratischen Hochschulbundes in Nordrhein-Westfalen. Bereits mit fünfundzwanzig Jahren schloss er das Studium mit einer Promotion bei Karl-Dietrich Bracher mit der Arbeit "Das Elitenproblem im politischen Liberalismus. Ein Beitrag zum Staats- und Gesellschaftsbild des 19. Jahrhunderts." ab. Seit 1966 arbeitete er im Forschungsinstitut der Friedrich-Ebert-Stiftung. Seit 1968 war er Leiter der Abteilung für Sozial- und Zeitgeschichte. Kurze Zeit war er in der Aufbauphase auch Leiter des Archivs der sozialen Demokratie der Stiftung.

Er hatte erheblichen Einfluss auf die schwerpunktmäßige Erforschung der sozialen Emanzipationsbewegungen in Deutschland und Mitteleuropa durch die Stiftung. Neben der Tätigkeit für die Friedrich-Ebert-Stiftung wurde er 1974 Leiter des Instituts für Sozialgeschichte. Dieses siedelte nach dem Tod des bisherigen Leiters von Braunschweig nach Bonn um. In den letzten Jahren spielte er auch eine wichtige Rolle im Vorstand der Stiftung Reichspräsident-Friedrich-Ebert-Gedenkstätte in Heidelberg.

Werk
Klotzbach veröffentlichte Beiträge sowohl zur Arbeiter- und Widerstandsgeschichte, aber auch zur Elitenforschung. Dabei verband er politologische Theorien mit der Geschichte. Seine Arbeit "Gegen den Nationalsozialismus. Widerstand und Verfolgung in Dortmund 1930–1945" gilt als eine Pionierarbeit zur lokalen Arbeiter- und Widerstandsforschung. Er gab zusammen mit anderen 1973 die "Programmatischen Dokumente der deutschen Sozialdemokratie" mit heraus. Zum Jubiläum der SPD gab er 1989 eine Sammlung von Vorträgen heraus. Von erheblicher Bedeutung für Lehre und Forschung ist die 1974 erstmals erschienene und mehrfach erweiterte "Bibliographie zur Geschichte der deutschen Arbeiterbewegung". Als sein Hauptwerk gilt "Der Weg zur Staatspartei. Programmatik, praktische Politik und Organisation der deutschen SPD 1945 bis 1965." Darin zeichnet er den Weg von der traditionellen Arbeiterpartei zur Volkspartei nach. Zum Schluss beschäftigte er sich insbesondere mit dem Wandel der politischen Kultur. Neben Monographien veröffentlichte er zahlreiche Aufsätze.

Als Herausgeber gab er insbesondere zwei Schriftenreihen heraus. Dies waren einmal die "Veröffentlichungen des Instituts für Sozialgeschichte Braunschweig-Bonn" und insbesondere die "Reihe: Politik- und Gesellschaftsgeschichte" der Friedrich-Ebert-Stiftung. Erheblichen Einfluss übte er auch auf die inhaltliche Schwerpunktsetzung und thematische Erweiterung der Zeitschrift Archiv für Sozialgeschichte aus.

Schriften (Auswahl)
 Das Eliteproblem im politischen Liberalismus. Ein Beitrag zum Staats- und Gesellschaftsbild des 19. Jahrhunderts. Westdeutscher Verlag, Köln 1966 (Staat und Politik 9) (Bonn, Univ., Diss., 1965)
 Gegen den Nationalsozialismus.Widerstand und Verfolgung in Dortmund 1930 - 1945. Eine historisch-politische Studie. Verlag für Literatur und Zeitgeschehen, Hannover 1969 (Schriftenreihe des Forschungsinstituts der Friedrich-Ebert-Stiftung  B. Historisch-politische Schriften)
 Programmatische Dokumente der deutschen Sozialdemokratie. Hrsg. u. eingel. J. H. W. Dietz Nachf., Berlin 1973 (Internationale Bibliothek 68)
 Drei Schriften aus dem Exil. Hrsg. u. eingel. J. H. W. Dietz Nachf., Berlin / Bonn – Bad Godesberg 1974 (Internationale Bibliothek 76) ISBN 3-8012-1076-6
 Bibliographie zur Geschichte der deutschen Arbeiterbewegung 1914 - 1945. Sozialdemokratie, freie Gewerkschaften, christlich-soziale Bewegungen, kommunistische Bewegung und linke Splittergruppen mit einer forschungsgeschichtlichen Einleitung. Verlag Neue Gesellschaft, Bonn-Bad Godesberg 1974 (Archiv für Sozialgeschichte. Beiheft 2) (2. verb. Aufl. 1976)
 Dieter Dowe, Kurt Klotzbach, Hans Pelger: Georg Eckert (14. 8. 1912 – 7. 1. 1974) zum Gedenken. In:  Archiv für Sozialgeschichte hrsg. von der Friedrich-Ebert-Stiftung.  J. H. W. Dietz Nachf., Bonn 1974
 Der Adler der Comanchen : Quanah Parker. 1. Aufl. – Göttingen: Fischer, 1976 ISBN 3-439-00928-9
 Der Weg zur Staatspartei Programmatik, praktische Politik und Organisation der deutschen Sozialdemokratie 1945 bis 1965. Berlin, 1982
 Ernst Kapp, der Gründer der "Lateinischen Kolonie" Sisterdale. In: Mitteilungen des Mindener Geschichtsvereins. 54 (1982). S. 21–51
 Von Minden nach Texas. Tagebuchaufzeichnungen über ein Auswandererschicksal 1845/46. In: An Weser und Wiehen. Beiträge zur Geschichte und Kultur einer Landschaft. Festschrift für Wilhelm Brepohl. Hrsg. im Auftr. d. Mindener Geschichtsvereins von Hans Nordsiek. Minden, 1983, S. 293–301
 "Ein Neubau wird hiermit notwendig eintreten müssen". Wie es zum Bau unserer heutigen Kirche kam. In: 150 Jahre Bartholomäuskirche. Lütgendortmund 1984, S. 7–17
 Programmatische Dokumente der deutschen Sozialdemokratie. Hrsg. und eingeleitet von Dieter Dowe und Kurt Klotzbach. Mit einem Vorwort von Johannes Rau. 2. überarb. u. ak. Aufl., J. H. W. Dietz Nachf., Berlin / Bonn – Bad Godesberg 1984
 Blickpunkte. Lütgendortmund gestern und heute. Lütgenarchiv, Dortmund 1985
 Kämpfe – Krisen – Kompromisse. Kritische Beiträge zum 125jährigen Jubiläum der SPD. Hrsg. von Dieter Dowe u. Kurt Klotzbach. J. H. W. Dietz Nachf., Berlin / Bonn – Bad Godesberg 1989 ISBN 3-8012-5007-5
 Die Solms-Papiere. Dokumente zur deutschen Kolonisation von Texas.  Verlag für Amerikanistik, Wyk auf Föhr 1990 (Schriften zur deutschen Amerika-Auswanderung)
 Carlo Schmid 1896–1979. In: Die großen Deutschen unserer Epoche. Propyläen-Verlag, Berlin 1995 ISBN 3-549-05447-5, S. 401–413

Literatur
 Dieter Dowe, Hans Pelger: In memoriam Kurt Klotzbach. In: Archiv für Sozialgeschichte. 29., 1989, S. XXXIII-XXXV Onlineausgabe (PDF; 832 kB)
 Dieter Dowe: Kurt Klotzbach (1940–1989), Kuno Bludau (1930–1989). In: Günter Benser, Michael Schneider (Hrsg.): Bewahren Verbreiten Aufklären. Friedrich-Ebert-Stiftung, Bonn-Bad Godesberg 2009 ISBN 978-3-86872-105-8, S. 156–161 Onlineausgabe (PDF; 278 kB)

Neuzeithistoriker
SPD-Mitglied
Deutscher
Geboren 1940
Gestorben 1989
Mann

Kurt Klotzbach


Los Hermanos Rigual fueron un trío vocal e instrumental cubano radicado en México, conocido en la década de 1960 por un repertorio de temas latinos. Lo formaban Pedro Rigual (nacido el 29 de junio de 1918), Carlos (4 de noviembre de 1920 y fallecido en 1994) y Mario (nacido el 19 de noviembre de 1922 y fallecido en 2017), todos nativos de Guantánamo  e hijos de Juana Rodríguez y Ángel Rigual.

El trío es recordado particularmente por algunas canciones que llegaron a adquirir fama internacional como canción del verano, entre ellas Cuando calienta el sol, llevada al éxito en Europa en la versión original en español por el grupo italiano Los Marcellos Ferial.

Historia
Los hermanos Rigual viajaron desde su ciudad natal a la capital, La Habana, en 1943, para probar fortuna como cantantes y guitarristas. Finalizada la Segunda Guerra Mundial, en 1947, emigraron a México donde debido al éxito obtenido, decidieron radicarse. Mantuvieron sin embargo contacto con su país de origen, donde regresaron en 1950 para recibir su primer disco de oro.

En México compusieron sus más famosas canciones, desde Corazón de melón, a La del vestido rojo y  México, hasta que  en 1961 llegó el éxito más conocido: Cuando calienta el sol, compuesto por Rafael Gastón Pérez, cantautor nicaragüense, que en la letra original de la canción decía "Cuando calienta el sol en Masachapa", que a la postre es una playa de ensueño en el departamento de Managua, Nicaragua.

Esta canción fue seguida en el curso de los años siguientes por versiones de muchos artistas, incluyendo Javier Solis, Vikki Carr, Anacani, Luis Miguel, el cantante belga Helmut Lotti, y Trini Lopez, lo que permitió al trío afianzarse en el mercado discográfico europeo, especialmente en Portugal, España e Italia.

En España en particular, el tema fue recibido con gran fervor y posicionado rápidamente al tope de ventas como canción de la temporada.

En 1963 el trío intentó repetir el éxito con Cuando brilla la luna, que no alcanzó el nivel de aceptación de la anterior.

En México el trío fue contratado para interpretar películas musicales como Cucurrucucú, paloma 1964, y Despedida de casada 1966. Al mismo tiempo continuaron realizando presentaciones y giras junto a otros artistas y conjuntos orquestales, entre ellos  Chico O'Farril, Mario Bauzá, Chucho Zarzos y Ennio Morricone. Con el virtuoso del piano y organista Avelino Muñoz produjeron la clásica La Guayabita.

La actividad artística los llevó en giras mundiales que incluyeron Argentina, Estados Unidos, Canadá e Italia. En este último país participaron del Festival de San Remo en 1964.

Polémica
La historia de Cuando calienta el sol encierra una vieja polémica sobre su autoría, ya que según diversas fuentes, especialmente nicaragüenses, el título original era «Cuando calienta el sol en Masachapa», compuesto en realidad por Rafael Gastón Pérez, y vendidos sus derechos por muy poco dinero a los hermanos Rigual.

Discografía

33 RPM

1963: Los Hermanos Rigual (RCA Victor, LPM 10132)
1965: Guitarra amor mío (RCA Victor, LSP 10166)

45 RPM

1962: Cuando calienta el sol/La del vestido rojo (RCA Victor, N 1300)
1963: Llorando me dormi/Envidias (RCA Victor, N 1324)
1963: Cuando brilla la luna/Dona cibeles (RCA Victor, N 1348)
1963: Blanca como paloma (RCA Victor, N 1353)

Principales éxitos
Algunos de los principales temas de los hermanos Rigual, según la compilación Grandes Éxitos de Los Hermanos Rigual, publicada en 1999:
Cuando calienta el sol
La del vestido rojo
María Isabel
Corazón de melón
Piel Canela
Cuando brilla la luna
Ven, amorcito ven
Caliente, caliente
Vuela, vuela Mariposa
El pollo de Carlitos
Se acabaron los millonarios
Mani tostao
Que te parece
El Chiqui Cha

Referencias

Enlaces externos

 Sanremostory.it

Trío romántico
Grupos de música de Cuba

Hermanos Rigual


Kosmos 2338, ruski vojni komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Strijela-3.
Lansiran je 14. veljače 1997. godine u 03:47 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Ciklon-3 11K68. Orbita mu je 1409 km u perigeju i 1413 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 82,60°. Spacetrackov kataloški broj je 24726. COSPARova oznaka je 1997-006-E. Zemlju obilazi u 114,02 minute.

S njime su lansirana još dva satelita Strijela-3 i tri satelita Glasnik-D1 br. 322, 323 i 324.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2338


සෙම්බුගේ ෂෙල්ටන් ගාමිණී ෆොන්සේකා (දෙමළ: காமிணீ பொன்சேகா ) වන මොහු අග්‍රගණ්‍ය නළුවෙකුද, දේශපාලනඥයෙකුද වෙයි. සිංහල සිනමාවේ සක්විති යනුවෙන් විරුදාවලි ලබයි.

සෙම්බුගේ ෂෙල්ටන් ගාමිණී ෆොන්සේකා උපත ලැබූයේ 1936 මාර්තු 21 වැනි දින දෙහිවලදීය. ඔහුගේ මූලික අධ්‍යාපනය ප්‍රෙස්බිටීරියන් (බාලිකා) සහ ගල්කිස්ස සාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයන් ගෙනි. සිංහල සිනමාවේ එදා මෙදා තුර බිහි වූ විශිෂ්ටත ම චරිතාංග නළුවෙකු වන ගාමිණී ෆොන්සේකා දකුණු ඉන්දියානු ආධිපත්‍යයට නතු වූ වේදිකා නාට්‍ය හා දකුණු ඉන්දීය සිනමා රංගනය පිටු දැක සිංහල සිනමා මාධ්‍යයට උචිත යථාර්ථවාදී රංග සම්ප්‍රදායක් මෙරට තුළ ගොඩ නැංවීමෙහි පුරෝගාමියෙකු ද වන ගාමිණී සිංහල සිනමාවේ පෙරළියක් ඇති කළ රංගන වේදියෙකි. එකල බොහෝ නළුවන් දකුණු ඉන්දියානු සම්භවයට නතු වීමත් පිරිමි පෞරුෂත්වයෙන් විනිර්මුක්ත වූ ස්ත්‍රී සුකුමාලත්වයන් සමඟ රඟපෑ නළුවන් හට ද පුරුෂාකාර ස්වභාවයක් මුල් වරට රඟමින් රංගනවේදය කියා දුන්නේ ඔහු ය.

තම ද්වීතියික අධ්‍යාපනය හමාර කිරීමෙන් පසු ගාමිණී ෆොන්සේකා සිනමා ක්ෂේත්‍රයට ඇතුළු වූයේය. ප්‍රථමයෙන් ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ කැමරාකරුවකු ලෙස සේවය කිරීමටයි. මෙම බලාපොරොත්තුව ඔස්සේ ගමන් කළ ඔහුට ඩේවිඩ් ලීන්ගේ "ද බ්‍රිජ් ඔන් ද රිවර් ක්වායි" (Bridge on the River Kwai) සහ ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ගේ රේඛාව (1956) යන චිත්‍රපට වලට සම්බන්ධ වීමට ඉඩ ප්‍රස්ථාව හිමිවිය. රේඛාව චිත්‍රපටයේ සමුහ දර්ශණයකට පෙනී සිටිමින් ඔහු රංගන ක්ෂේත්‍රයට පිවිසියේය. එමෙන්ම එකල ශ්‍රී ලංකාවේ දී රූගත කරනු ලැබූ ඉංග්‍රීසි රූපවාහිනී වැඩසටහනකටද ඔහු රංගනයෙන් දායක වූයේය.

"රන්මුතු දූව" හිදී ඇරඹූ ඔහුගේ ක්‍රියාදාම රංගනය "චණ්ඩියා", "ගැටවරයෝ", "සොරුන්ගෙත් සොරු" වැනි චිත්‍රපටවල සිට ලෙනින් මොරායස් අධ්‍යක්ෂණය කළ 'සූර' චිත්‍රපට මාලාව දක්වා ගාමිණී වර්ධනය කර ගත්තේ එම චරිතාංගයේම විවිධ පැතිකඩය.

එදා මෙදාතුර අති විශිෂ්ටතම චරිතාංග රංගනය ඉදිරිපත් කළ ගාමිණීගේ එම විශිෂ්ටතම රංගනය ඇතුළත් වූයේ නිධානය හි ය.

"නිධානය" හැරුණු කොට "පරසතු මල්", "වැලිකතර", "සරුංගලය" හා "යුගාන්තය" ගාමිණී ගේ අග්‍රගණ්‍ය චරිතාංග නිරූපණ රැගත් චිත්‍රපට ලෙස ගත හැකිය.

ළමා සහ තරුණ අවධිය
ගාමිණී ෆොන්සේකා උපත ලැබුවේ 1936 වර්ෂයේ මාර්තු 21 වෙනිදා දෙහිවලදීය. ඔහු විලියම් සහ ඩේසි ෆොන්සේකා යුවළට දාව උපන් තෙවන දරුවාය. ප්‍රෙස්බිටීරියන් ආයතනයෙන් මූලික අධ්‍යාපනය හැදෑරූ ඔහු පසුව ගල්කිස්ස ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයට ඇතුළත් වුයේය. ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේදී අරිසෙන් අහුබුදු ගුරුතුමන්ගෙන් සිංහල ද, පසුව සුසිල් ප්‍රේමරත්න චිත්‍ර ශිල්පියාගෙන් චිත්‍ර ශිල්පයද හැදෑරූ ගාමිණී එම අංශ දෙකටම දක්ෂයකු වූයේ ය. පාසලෙහිදී සිංහල භාෂාව සහ සාහිත්‍යය ඉගෙනීමෙහිලා දස්කම් පෑ ගාමිණී එවකට ශ්‍රී ලංකාවේ අග්‍රාමාත්‍යව සිටි ඩී.එස්. සේනානායක මහතා විසින් පිරිනමන ලද සිංහල සාහිත්‍යය දක්ෂතා ඇඟයීමේ ත්‍යාගයකට පවා හිමිකම් කීවේය. විෂය පිළිබඳ දක්ෂතා පෑමට අමතරව ගාමිණී දක්ෂ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයකු ලෙසද පාසලේ ප්‍රසිද්ධියක් ඉසිලීය.

බාල අවධියේ ගාමිණී ජීවත් වූ ගාමිණීගේ මහගෙදර පිහිටි "රත්මලානේ" සිරිමල් උයනේ වත්ත කොනක ද්‍රවිඩ ජාතික බාබර් කෙනකුට බාබර් සාප්පුවක් දමා ගැනීමට ගාමිණීගේ පියා විලියම් ඉඩ දී තිබුණි. කුඩා ගාමිණී, වත්තේ දුව පැන යන විට ඔහුව වඩාගෙන සැලූනයට ගෙන යන කරණවෑමියා සිඟිති ගාමිණීගේ හිස ක්‍රීම් ආදිය ගා පීරා හැඩ වැඩ කරනු ලබයි. එහි වූ බිත්තිවල එල්ලා ඇත්තේ එකල ඉන්දීය සිනමාවේ එම්.ජී. ආර්. වැනි ද්‍රවිඩ මහා නළුවන්ගේ සේයාරූය. ඒවා පෙන්නා පුංචි ගාමිණීට ද්‍රවිඩ කරණවෑමියා "පුංචි මාතියා කවදාහරි පුංචි මාතියත් අපේ මේ පෙරිය ඇක්ටර්ල වගේ බයිස්කෝප්වල ලොකුම ලොකු ඇක්ටර් කෙනෙක් වෙන්න ඕනෑ." යැයි කියයි. ගාමිණීගේ සිතට එසේ "නළුකම" පිළිබඳ ව ආශාවක් ඇති කරනු ලැබුවේ මේ ද්‍රවිඩ කරණවෑමියා බව පසු කාලයක ඔහු පැවසුවේ ය.

සිනමා ක්ෂේත්‍රයට ඇතුළු වීම සහ 1960 දශකය
ගාමිණී වෘත්තාන්ත සිනමාවට සම්බන්ධ වූයේ ආචාර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ගේ රේඛාව චිත්‍රපටයෙනි. "රේඛාව" සැබෑ දේශීය සිනමාවක උපත වූවා සේම එයින් සිනමාවට අලුත් පරපුරක්ද පිවිසුණා හ. අයිරාංගනී සේරසිංහ, විලී බ්ලේක්, ටයිටස් තොටවත්ත, කේ.ඒ.ඩබ්ලිව්. පෙරේරා මෙන්ම ගාමිණී ද ඒ අලුත් පරපුරට අයත් වූයේය. ගාමිණී රේඛාවට සම්බන්ධ වූයේ කාර්මික ශිල්පියකු ලෙසිනි. එසේ වු නමුදු ඔහු එහි සුළු චරිතයක් ද රඟපෑවේය. නිවැරදි ලෙස එය රඟපෑමක් නොව හුදු පෙනී සිටීමක් පමණි(Cameo Appearance).

එම අවදියේදී ම වාගේ ඔහුට ලංකාවේ දී රූගත කළ ඩේවිඩ් ලීන්ගෙ බ්‍රිජ් ඔන් ද රිවර් ක්වායි චිත්‍රපටයට ද සම්බන්ධ වන්නට අවස්ථාවක් ලැබිණි. තෙවන සහාය අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙසින් ය. සිනමාවේ හි කාර්මික පැතිකඩ ගැන ගාමිණී හට ඉන් පෘථුල අවබෝධයක් ලැබී ය. "බ්‍රිජ් ඔන් ද රිවර් ක්වායි" චිත්‍රපට කණ්ඩායම විවේක අවස්ථවල දී ප්‍රදර්ශනය කළ මි. මී. 16 චිත්‍රපට නැරඹීමට ද ගාමිණීට භාග්‍යය උදා වූයේ ය. ඉන් වැදගත් සන්ධිස්ථානයක් වූයේ ඔහු නැරඹූ මාලන් බ්‍රැන්ඩෝ රඟපෑ විවා සපාටා, පෝල් මුනි රඟපෑ ද ස්ටෝරි ඔෆ් ලුවී පාස්චර් වැනි චිත්‍රපට පළමු වතාවට දැකගැනීමට හැකි වූ ගාමිණී එම චිත්‍රපටවල එම නළුවන් රඟපෑ ආකාරය ස්වයං අධ්‍යයනය කළේ ය. මෙරට අන් කිසිදු නළුවකු නොලද තවත් සුවිශේෂ වරමක් ගාමිණී මෙහිදී අත්පත් කර ගත්තේය. ඒ "බ්‍රිජ් ඔන් ද රිවර් ක්වායි" චිත්‍රපටයේ සර් ඇලෙක් ගිනස්, විලියම් හෝල්ඩන් වැනි නළුවන් සජීවීව රඟපාන අයුරු දැකගන්ට ලැබීම ය. ගාමිණී පසු කලෙක තම රංග ලීලාව සකස් කර ගැන්මෙහිලා ඒ අත්දැකීම් මහෝපකාරී වන්නට ද ඇත.

එස්.කේ. ඕජා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරනු ලැබූ දෛවයෝගය(1959) ගාමිණී චරිතයක් වශයෙන් රඟපෑ පළමු චිත්‍රපටය වූවා ය. ඔහු එහිදී "මානමූල"ගේ චරිතය සඳහා රඟපෑවේ ය. ඔහුගේ මේ ප්‍රථම රංගනය එවක සිටි ජයවිලාල් විලේගොඩ වැනි විචාරකයන් යැයි කියාගත් උදවියගේ නිර්දය විවේචනයට හසු වූයේ ය. "පිරිමියෙක් නිසා" ගාමිණී ප්‍රධාන චරිතයක් රඟපෑ ප්‍රථම චිත්‍රපටය වූයේ ය. එහි රංගනය ද ජයවිලාල් විලේගොඩගේ නිර්දය විවේචනයට හසු වූයේ ය. එහිදී ජයවිලාල් කියා සිටියේ මාලන් බ්‍රැන්ඩෝ පාට් දැමීමට උත්සාහ නොකර වර්ණනාවෙන් හිස උදුමවා නොගතහොත් ගාමිණීට හොඳ අනාගතයක් තිබෙන බවය.

ඉන් අනතුරුව ඔහුට ආචාර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතාගේ සංදේශය චිත්‍රපටයේ උප ප්‍රධාන චරිතයක් "තම්මිට" නම් චරිතය රඟපෑමට අවස්ථාවක් හිමි විය. එහි දී ඔහුගේ රංගනය එහි ප්‍රධාන චරිතය රඟපෑ ආනන්ද ජයරත්නට ද වඩා කැපී පෙනෙමින් දක්ෂ අන්දමින් ඔපනැංවීය ය. මෙහි ප්‍රධාන චරිතයට ආනන්ද ව යොදා ගැනීම වැරදි තේරීමක් බව ආචාර්ය පීරිස් පශ්චත්තාපයෙන් යුතුව පසු කලෙක කියා තිබිණි.

ඉන්පසුව අදට වැඩිය හෙට හොඳයි, රන්මුතු දූව, ගැටවරයෝ, සූර චෞරයා, ආත්ම පූජා, ගම්පෙරළිය, චණ්ඩියා, සොරුන්ගෙත් සොරු ආදී චිත්‍රපට රඟපා එවකට සිනමාවේ යෝධ පිම්මක් නඟිමින් සිනමාවේ එකම වීරයා වූයේ ය. සුපිරි නළුවෙකු ලෙස හැටේ දශකය තුළ නැඟී සිටි අතර ම පරසතුමල් චිත්‍රපටය ද අධ්‍යක්ෂණය කරමින් අධ්‍යක්ෂවරයෙකු බවටද පත්වූයේ ය. එහිදී ගාමිණී රඟපෑ බොනී මහත්තයාගේ චරිතය අගනා ලෙස ඉදිරිපත් කළේ ය.

ලංකාවේ ප්‍රථම වර්ණ චිත්‍රපටය වූයේ මයික් විල්සන් විසින් එතෙරින් ගෙන ආ තාක්ෂණය යොදා නිපද වූ රන්මුතු දූව යි. එය ගාමිණී රඟපෑ සුවිශේෂ චිත්‍රපටයක් ද වේ. මන්ද එය ගාමිණී ප්‍රථම වතාවට තරුවක් බවට පත් වූ චිත්‍රපටියයි. "රන්මුතු දූවේ" ඔහු වීර වික්‍රමාන්විත චරිත රඟපෑවේ ය. 1962 දී තිරගත වූ "රන්මුතු දූවේ" සිට 1982 තිරගත "සක්විති සුවය" චිත්‍රපටය දක්වා වූ දෙදශකය සිංහල සිනමාවේ ගාමිණී ෆොන්සේකා යුගය වූයේ ය.

වාණිජමය  චිත්‍රපට වලට දායක වනවාට අමතරව ඔහු ගම්පෙරළිය (1964) වැනි කලාත්මක සිනමා කෘති වලටද දායක වුයේය. ටයිටස් තොටවත්තයන්ගේ චණ්ඩියා චිත්‍රපටයේ ගාමිණී ෆොන්සේකා ප්‍රථමවරට දුෂ්ඨ චරිතයකට පණපෙවීය. මයික් විල්සන් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද සොරුන්ගෙත් සොරු චිත්‍රපටයේ ඔහු රඟපෑවේ ජේම්ස් බණ්ඩා ලෙසය. මෙම චරිතය ශ්‍රී ලාංකිය ජේම්ස් බෝන්ඩ් ලෙස බොහෝදෙනකු හඳුන්වයි.

ගාමිණී ප්‍රථම වතාවට චරිතාංග නිරූපණයේ නියැලෙන්නේ ආචාර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ගේ ගම්පෙරළියෙනි. එහි "ජිනදාස ළමාහේවා" ගේ චරිතයට පණ පෙවුවේ ඔහුය. ජිනදාස යනු හකුළා ගත් පෞරුෂයෙන් යුතු චරිතයකි. රන්මුතු දූව වැනි වූ චිත්‍රපටයක වීර වික්‍රමාන්විත චරිතයක රඟපෑ නළුවා මෙබඳු චරිතයක් නිරූපණය කරන්නේ කෙසේ ද යන්න ගම්පෙරළියේ කතෘ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහයන්ට පවා ප්‍රශ්නයක්ව තිබිණි. එහෙත් ගාමිණී තම රංග ප්‍රතිභා මහිමයෙන් ජිනදාසගේ චරිතයේ බාහිර හා අභ්‍යන්තර සුවිශේෂතා මැනවින් හඳුනාගෙන එය සාර්ථකව නිරූපණය කළේ ය.

"ගම්පෙරළිය" තිරගත වූ පසු චිත්‍රපටය විචාරය කළ ප්‍රවීණ නාට්‍යවේදී සුගතපාල ද සිල්වා තම විචාරය හමාර කළේ මෙපරිද්දෙනි. "ගම්පෙරළිය වූ කලී චිත්‍රපට බලන, නොබලන හැම කෙනකු විසින්ම වරක් දෙවරක් නොව කීප වරක්ම නැරඹිය යුතු චිත්‍රපටයකි. ඒ කොතෙක් බැලුවත් ගාමිණී ෆොන්සේකාගේ රඟපෑම් නිසා තවත් වරක් නැරඹිය යුතුමය" ලෙස සඳහන් කළේ ය.

පසුව, ගාමිණී පරසතු මල් චිත්‍රපටයෙන් අධ්‍යක්ෂණයට ද ප්‍රවිෂ්ට වන්නේ ය. චිත්‍රපටයක ප්‍රධාන චරිතය රඟපාමින් එය අධ්‍යක්ෂණය කිරීම ඕනෑම සිනමාවේදියකුට කිසියම් අභියෝගාත්මක කාර්යක් වුවද ගාමිණී ප්‍රථම වතාවට "පරිපූර්ණ චරිතයක්" (ROUND CHARACTERS) නැතහොත් වඩාත් සංකීර්ණ චරිතයක්(COMPLEX CHARACTERS) රඟපෑවේ ය.

ඉන් පසුව ද ඔහුගේ ම සොරුන්ගෙත් සොරු හි ද ගාමිණී, ප්‍රධාන නළුවා ලෙසින් මෙන් ම නිෂ්පාදනයෙන් ද එක් වූයේ ය. එය ලංකාවේ මුල්ම සිංහල "ජේම්ස් බොන්ඩ්" වර්ගයේ චිත්‍රපටයයි.

 1970 සහ 1980 දශක
ඔහු රංගනයට අවතීර්ණ වූ යුගය දමිළ චිත්‍රපට අනුකාරක යුගයකි. දමිළ චිත්‍රපට අනුකාරක දකුණු ඉන්දියානු අධ්‍යක්ෂකවරුන් නළුවන් යොදා තම වුවමනාව අනුව දමිළ නළුවන් අනුකාරක යුගයක් බිහි කළේ ය. ගාමිණී රඟපෑ බොහෝ වාණිජ ධාරාවේ චිත්‍රපට දෙමළ අනුකාරක චිත්‍රපටයන් වේ. නමුදු ඔහු කිසි දිනක එම චිත්‍රපටවල රඟපෑ දමිළ නළුවන් අනුකරණය නො කළේ ය. එම චිත්‍රපටවල දමිළ නළුවන්ගේ රංගනය පුස්සක් කර ඔහු තම ආවේණික ශෛලියකින් රංගනය ඉදිරිපත් කළේ ය.

ගාමිණී හට අනෙක් බොහෝ නළුවන්ට සේ එකම ආරේ චිත්‍රපට නොව විවිධ ගණයේ චිත්‍රපට රංගනය සඳහා ලැබුවේ ය. විලී අබේනායක (නිධානය), වික්‍රම රන්දෙණිය (වැලිකතර), ධාරා (හුලවාලි), සෙබස්තියන් ස්වාමි (දෙවියනි ඔබ කොහිද), නඩරාජා (සරුංගලේ), සවිමන් කබලාන (යුගාන්තය) වැනි චරිත ඊට මාහැඟි නිදසුන්ය. එවායෙන් බොහොමයක් ම පරිපූර්ණ චරිත වීම ද තවත් සුවිශේෂත්වයකි ය. මේ එක් එක් චරිත රංගනයට ගාමිණී හට ඊටම ආවේණික වූ රංගනයක් ද ඉදිරිපත් කර තිබුණේ ය. නළුවකු ලෙස ගාමිණීගේ සුවිශේෂත්වය වූයේ ඔහු එවකට ජනප්‍රිය ධාරාවේ චිත්‍රපටවල සරල, සැහැල්ලු, ඒකාංශ චරිත රඟපෑමත් සම්භාව්‍ය සිනමා කෘතීන්හි සාරගර්භ චරිත රඟපෑමත්ය. එකී සිනමා ප්‍රවාහයන් දෙකෙහිම වඩාත්ම සාර්ථක නිළිය මාලිනී ෆොන්සේකා නම් නළුවා ගාමිණී ෆොන්සේකා වේ. ගාමිණී "පරසතු මල්" චිත්‍රපටයේ බීමත්ව නිවෙසේ ඉහළ මාලයේ ලී සොල්දරය මත දෑත් දෙපසට විහිදා සිටින සෙවණැලි රූපය සිංහල සිනමාවේ සිහිවටනාත්මක රූප රාමුවක් වනුයේ යම් සේද ඔහු 'සූරයන්ගෙත් සූරයා' චිත්‍රපටයේ එක අතකින් බ්‍රීෆ් කේසය ද අනෙක් අතකින් රිවෝල්වරය ද රැගෙන සිටින රූපය ද එලෙසම සිංහල සිනමාවේ සිහිවටනාත්මක රූප රාමුවකි. මේ රූප රාමු දෙකේම සිංහල සිනමාවේ ප්‍රධාන ධාරාවන් දෙක මූර්තිමත් කෙරෙන සංකේතාත්මක වටිනාකමක් පවතී.

ගාමිණි ෆොන්සේකාගේ රංග ප්‍රතිභාව එකකට එකක් වෙනස් ආකාරයෙන් ඉදිරිපත් කර ඔපනැංවූ ආකාරයක් ලෙස "ගම්පෙරළිය" හි ඔහුගේ රංගනය ගත හැක. ගම්පෙරළිය චිත්‍රපටයේ ජිනදාසගේ චරිතය රඟපෑ ගාමිණී එහි තෙවැනි කොටස වන යුගාන්තයේ සවිමන් කබලාන ගේ චරිතය ද නිරූපණය කළේය. නමුත් "යුගාන්තයේ" ගාමිණීගේ රංගනය දුටු කිසිදු ප්‍රේක්ෂකයකුට එමගින් "ගම්පෙරළියේ" ජිනදාස සිහිපත් වූයේ නැත.

තමාම අධ්‍යක්ෂණය කරනු ලැබූ සාගරයක් මැද චිත්‍රපටයේ චරිත දෙකකට පණ පොවමින් තම දක්ෂතව මෙතෙකැයි කියා මැනිය නොහැකි බව පෙන්වා දුන්නේ ය. එහි ද පරස්පර චරිතාංගනයක යෙදුන ඔහු දොස්තර මොලදන්ඩට ද අනික දේශපාලනඥ ෆෙඩ්රික් රාමනායක ලෙසත් රඟපෑවේ ය. මේ චරිත දෙකේම රංග ලීලා එකිනෙකට පරස්පරය.

ගාමිණී ඔහොම හොඳද චිත්‍රපටයේ එක් අවස්ථාවක විසුළු ස්වරූපයකින් යුක්තව කොටුව දුම්රිය පළ ඉදිරිපිටින් කෙසෙල් කැනක් ඔසවා ගෙන යයි. "නිධානයේ" විලී අබේනායක ලෙස අති විශිෂ්ට චරිතාංග නිරූපණයක යෙදෙන්නේ මේ නළුවාම යැයි සිතන්නට කිසිදු ප්‍රේක්ෂකයකුට එමඟින් අනුබල නොදෙයි.

එසේම ගාමිණී නම් තරුණයාගේ අගය දැන ගත් ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතා, ඔහුගේ නිධානයට ද ඔහුව එක්කර ගැනීය. එහි සාර්ථකත්වය හිනි පෙත්තෙහි ඉහලට ම ගියේ ගාමිණීගේ ප්‍රතිභාපූර්ණ රංගනය ද නිසාවෙනි. ගාමිණී ෆොන්සේකාගේ රංගන ජීවිතයේ විශිෂ්ඨත ම උත්කෘෂ්ඨත ම චරිතාංග නිරූපණය ලෙස සලකනුයේ ආචර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ගේ නිධානය (1970) චිත්‍රපටයේ විලී අබේනායක චරිතයෙන් ඉදිරිපත් කළ රංගනයයි. නිධානය චිත්‍රපටය එදා මෙදාතුර ශ්‍රී ලාංකීය සිනමා වංශ කතාවේ විශිෂ්ඨතම චිත්‍රපටය ලෙස සැලකේ. සිනමා කෘතියක් වශයෙන් ගත් කල "නිධානයේ" ගාමිණීගේ රංගනය ඉක්ම වූ රංගනයක් හෝ චිත්‍රපටයක් තරම් නොවේ.

ගාමිණී ඩී බී නිහාල්සිංහගේ වැලිකතර තුළින් ද අතිවිශිෂ්ට ම රංගනයක් ඉදිරිපත් කළේ ය.

ලෙනින් මොරායස් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරනු ලැබූ සූරයන්ගෙත් සූරයා, එදත් සූරයා අදත් සූරයා, සූරයා සූරයාමයි ගාමිණී විනෝදාත්මක හා වාණිජ සිනමාවෙ හි සූරයා බවට පත් කළේ ය. තවද ඔහු රඟ පෑ නීල් රූපසිංහයන්ගේ හතරදෙනාම සූරයෝ ද ගාමිණී ජනප්‍රියත්වයේ ඉහළටම ගෙන ආ විශිෂ්ඨ නිර්මාණයකි.

1972 දී බැප්ටිස් ප්‍රනාන්දු, ප්‍රේම් ජයන්ත් සමඟ එක්ව ගාමිණී සහනය නිෂ්පාදනය කළේ ය. චිත්‍රපට 108ක රඟපෑ ඔහු චිත්‍රපට 10ක් අධ්‍යක්ෂණය කරනු ලැබුවේ ය. පරසතු මල්, උතුමාණෙනි, මයුරිගේ කතාව, සාගරයක් මැද, කොටි වලිගය, බාඳුරා මල්, රෑ මනමාලි, සක්විතිසුවය, නොමියෙන මිනිසුන් හා අන්තිම රැය එම චිත්‍රපටයි.

1980 දී සුනිල් ආරියරත්න විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද 'සරුංගලේ' චිත්‍රපටයේ දී ගාමිණී, යාපනයේ ද්‍රවිඩ ලිපිකරුවකු වූ නඩරාජා ලෙස අපූරු රංගනයක් ඉදිරිපත් කළේය.

ගාමිණී විසින් විවිධ දේශපාලන තේමාවන් ඔස්සේ සෘජුව ම චිත්‍රපට සෑඳීම සාගරයක් මැද තුළින් ඇර‍ඹුවේ ය. අවසාන කාලයේ "ප්‍රභාකරන්" පිළිබඳ ආශ්‍රිත වූ තීන්දුව (Judgement) නමින් චිත්‍රපටයක් කිරීමට ගිය ද විවිධ හේතූන් මත එය නැවතුණේ ය. ඉන් කලකිරීමකට පත් ව පසෙකට වී සිටි ගාමිණී යළිත් දිනේෂ් ප්‍රියසාද් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන්නට වුව "යකඩ යකා" තුළින් පෙරළිකාර චරිතයක නිරූපණයක යෙදෙන්නට සූදානම් වුව ද එවකට දේශපාලන පෙරළි සිදු වී චිත්‍රපට සංස්ථා බාර ඇමැති ලෙස විජිත හේරත් පත්වීමෙන් පසු "යකඩ යකා" සංස්ථාව මඟින් නිපදවීම නැවැත්විම නිසා එයද වැළකී ගියේ ය.
"බලනවකො අයිසෙ' මෙච්චර හරියක් සිනමාවට කරපු මටත්, මේ යක්කු මෙහෙම කළානෙ..." යනුවෙන් විටෙක කලකිරීමෙන් බොහෝ තැවුලට පත් ව "යකඩ යකා" චිත්‍රපටය නිපදවද්දී ගාමිණී ෆොන්සේකා එකල පැවසුවේ අතිශය කලකිරීමෙනි.

ඔහු සේන සමරසිංහ චිත්‍රපටයේ පකිස්තාන, නේපාල සහ බංගලිදේශයේ "සාගර පෙරළිය", "දෝංකාරය", "ඔට්ටුයි බරුවට", "සෙබලියෝ" යන චිත්‍රපට සඳහාද රංගනයෙන් දායක වේ.

 සිනමා ක්‍රියාන්විතය

ඔහු මියයන විට චිත්‍රපට 108කට දායකත්වයක් ලබා දී ඇත. එම චිත්‍රපට 108න් චිත්‍රපට 86ක්ම ප්‍රධාන චරිතයට පණ පොවනු ලැබූ අතර, ඉන් චිත්‍රපට 19ක සහය චරිතද, චිත්‍රපට 10ක් තම අධ්‍යක්ෂණයෙන්ද, චිත්‍රපට 2ක් නිෂ්පාදකයෙකු ලෙස සිනමාව වෙත දායක වී ඇත. 1964හි සිට 1997 වසර දක්වා සරසවිය සම්මාන උළෙලෙහි  කුමන හෝ සම්මානයක් හිමිකරගැනීමට සමත්විය.

නිෂපාදන දායකත්ව

සම්මාන

දේශපාලන ක්‍රියාකාරිත්වය
ගාමිණී රංගනයේ දී මුල් යුගය සිට ම ඇසුරු කළ ද්‍රවිඩ ජාතික සිනමාකරුවන් හා ශිල්පීන්ට ගාමිණී බොහෝ ළෙන්ගතු වූවාය. 1983 වසරේ දී සිංහල අන්තවාදීන් විසින් ගිනි ඇවිල වූ "කළු ජූලියේදී" ඔහු, කඩුගන්නාවේ තම නිවසට දිවි බේරා ගැනීමට දිව ආ අසරණ ද්‍රවිඩ ජාතික ජීවිත රැසක් බේරා ගනු ලැබුයේ අහසට වෙඩි තබා සිංහල අන්තවාදීන් පළවාහරිමිනි. එය ගාමිණී සිනමාවට පමණක් නොව සැබෑවට ම වීරයෙකු බව ප්‍රදර්ශනය කළේ ය. 1989 දී ගාමිණී ෆොන්සේකා දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයට ඇතුළු වුයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය සමඟ සම්බන්ධ වීමෙනි. 1989 දී මාතර දිස්ත්‍රික්කය නියෝජනය කරමින් පාර්ලිමේන්තුවට තේරීපත් වූ ඔහු පසුව ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජ්‍ය කථානායක ධූරය ද හෙබවීය. චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ජනාධිපතිනිය ඇයගේ වකවානුවේදී ඔහු උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රදේශයේ ආණ්ඩුකාරවරයා ලෙස පත් කළේය. ඒ ගාමිණී අන්‍යෝන්‍ය ජාතිකයන් සමඟ සුහදශීලිව කටයුතු කළ ආකාරය දැන සිටි නිසාවෙනි. දේශපාලනික වශයෙන් ඔහු සෘජුව සිටියේ ය. කීමට ඇති දේ කෙලින් ම ඉහළම තානාන්තරය ඇත්තාටද කිවේය. එකතරා අවස්ථාවක දී ඔහු රන්ජන් රාමනායක මහතාට ද, ඔහුගේ සෘජු බව පැසසුමට ලක් විය. නමුත් අවසන් කාලයේ දී ඔහු හට ද දේශපාලනය කලකිරී ඇති සෙයකින් ඔහු අනෙක් කලාකරුවන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේ දේශපාලනය සඳහා එක් නොවන ලෙසට ය.

 වියෝව
ඇමැතිවරයා ලවා යකඩ යකා වාරණය කරවූ කුමන්ත්‍රණය'' දිගටම පැවතිය දී 2004 ඔක්තෝබර් මස 1 දින එය ගැන යළි සළකා බලමු යැයි තීරණයක් ගත්තද ඊට පෙර දින සක්විති කිරුළ හැර වයස අවුරුදු 68 දී ජා ඇල පිහිටි තම නිවසේදී ගාමිණි ෆොන්සේකා මෙලොවින් ගොසිනි. යකඩ යකා සිනමාවට ගෙන ඒමට ගාමිණීගේ පැතුම ඉටු නොවීම නිසාවෙන් ඔහු අවසන් භාගය ඒ ගැන සිතමින් කලකිරීමෙන් ගත කළ බවද කියවේ.

1936 උපත්
2004 මරණ
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ගල්කිස්ස ශාන්ත තෝමස් ආදි සිසුවෝ
සිංහල සිනමාවේ ක්‍රියාදාම නළුවන්
නළුවෝ
ලංකික දේශපාලනඥයෝ
එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙහි දේශපාලනඥයන්
චරිත කතා

ගාමිණී ෆොන්සේකා


Monumentul Martirilor din Çanakkale (în ) este un  în cinstea celor circa  de soldați turci care au participat la bătălia de la Gallipoli, care a avut loc în perioada aprilie 1915-decembrie 1915, în timpul Primului Război Mondial. Este situat în  pe dealul Hisarlık din Golful Morto, la capătul sudic al peninsulei Gallipoli în Provincia Çanakkale, Turcia.

Monumentul era reprezentat pe  bancnotelor de 500.000 de lire turcești din 1993-2005.

Proiectarea și construcția
Pentru ridicarea unui memorial în Gallipoli, s-a organizat un concurs de arhitectură în 1944. Acesta a fost âștigat de proiectul arhitecților , Ismail Utkular și al inginerului civil Ertuğrul Barla. Construcția monumentului s-a decis în 1952, și piatra de temelie a fost pusă la 19 aprilie 1954. Probleme financiare au cauzat întreruperea lucrărilor de construcție de mai multe ori. Structura principală a fost finalizată la data de 15 martie 1958. Între timp, cotidianul turc  a demarat o campanie de sprijin financiar la nivel național, și memorialul a fost deschis oficial pe 21 august 1960.

Monumentul înalt de  este în formă de patru coloane pătrate de câte  lățime, cu  spațiu între ele, acoperit cu o placă de beton de 25 pe 25 m. Imensa structură se vede foarte bine în timpul trecerii prin Dardanele.

Muzeul de sub monument a fost deschis mai târziu și basoreliefurile de pe coloane au fost finalizate ulterior. Situat la nord de memorial, un cimitir de război în care sunt înhumate rămășițele a 600 de soldați turci a fost inaugurat în anul 1992.

Pe acel loc, o inscripție cu versuri din imnul național al Turciei scris de Mehmet Akif Ersoy, amintește vizitatorilor:
Nu ignora pământul pe care ai intrat,

Nu este un pământ obișnuit.

Gândește-te la miile de oameni care se află dedesubt

Fără giulgiu.

Tu ești fiul unui martir –

Nu-ți răni strămoșul,

Nu da altora această țară frumoasă,

Chiar dacă ai toată lumea.

Muzeul de război
În interiorul muzeului, sub memorial, mai multe informații și artifacte istorice ilustrează magnitudinea bătăliei de la Gallipoli, împotriva puterilor Antantei: armatele britanică, franceză, și . Obiecte personale și militare originale, cum ar fi tacâmuri, un set de dinți falși, nasturi de uniformă, catarame, scuturi de lunești, și fotografii găsite pe câmpul de luptă sunt expuse în muzeu.

Memoriantul Regimentului 57
Un monument care comemorează soldații și ofițerii celebrului Regiment 57 din Divizia 19, care au fost toți uciși în luptă, a fost deschis în 1992. Este un turn cu trei etaje, cu o inscripție în relief a celebrului ordin al locotenent-colonelului Mustafa Kemal către soldații săi care au rămas fără muniție și nu mai aveau decât baionete, în dimineața zilei de 25 aprilie 1915 pentru a-i întâmpina pe soldații ANZAC pe pantele care duc de la plajă, la înălțimile  (Conkbayırı):"Nu vă ordon să atacați, vă ordon să muriți."Ca semn de respect, în armata turcă modernă nu există Regimentul 57.

Bibliografie

Legături externe

 Imagini de la memorial
 Locul ANZAC

Monumente din Turcia
Clădiri și structuri din 1960

Monumentul Martirilor din Çanakkale


Vihansa ist eine germanische Göttin, die durch eine bei Tongern gefundene Inschrift aus dem 3. Jahrhundert einzig belegt ist. Dem germanischen Namen nach ist sie eine Kriegsgöttin.

Auffindung und Inschrift
Die Inschrift findet sich auf einer einfachen bronzenen Tabula ansata (circa 14 × 5 cm) die mit zwei seitlichen Befestigungslöchern ausgestattet ist. Sie wurde im Jahr 1855 nördlich von Tongern im limburgischen Ort Sint-Huibrechts-Hern in einem Dickicht ausgegraben. Die wissenschaftliche Erstbeschreibung mit Faksimile erfolgte 1858. Die Tafel befindet sich heute im Depot der Königlichen Museen für Kunst und Geschichte in Brüssel. In dem Stifter der Tabula wird ein tungerischer, bedingt durch vergleichbare regionale Votivinschriften, Veteran vermutet. In der älteren Forschung wurde im römischen Beinamen Libo eine latinisierte Kurzform (Kosename) des germanischen Personennamens Liffo gesehen. Hermann Reichert bewertet Libo als gut belegten lateinischen Namen römischer Soldaten.

Name und Deutung
Die Herkunft des Namens der Göttin aus dem Germanischen erschließt sich etymologisch aus der zweigliedrigen Form. Das erste Glied Vih- wird zu germanisch *wīga- = kämpfen oder zu *wiha- = heilig gestellt wie zu vergleichen mit dem gotischen Wort weihs = heilig. Das zweite Glied wird zu germanisch *ansu = Gott, hier Göttin gestellt. Günter Neumann sieht durch den inschriftlichen Kontext eine Umformung zum lateinischen Femininum auf -a.

Gedeutet wird Vihansa als eine Kriegsgöttin, wie es die Votivinschrift und die Etymologie des Namens nahelegt. Zur Vihansa lässt sich durch den Fundort der Inschrift im Siedlungsgebiet der Tungrer die Kriegsgöttin Harimella und aus Köln die Hariasa vergesellschaften. Die Vihansa zählt des Weiteren zur inschriftlich belegten Gruppe germanischer (Kriegs)Göttinnen und Gottheiten der nordwestlichen Provinzen der Gallia Belgica, Germania inferior.

Siehe auch
 Südgermanische Gottheiten

Literatur
 Siegfried Gutenbrunner: Die germanischen Götternamen der antiken Inschriften. Niemeyer, Halle/S. 1936, S. 101–102.
 Karl Helm: Altgermanische Religionsgeschichte. Band 1, Universitätsverlag Winter, Heidelberg 1913, S. 376.
 Günter Neumann: Germani cisrhenani – die Aussage der Namen. In: Heinrich Beck (Hrsg.): Germanenprobleme in heutiger Sicht, de Gruyter, Berlin/New York 2. um ein Vorwort erweiterte Auflage 1999, ISBN 978-3-11-080031-9, S. 107–129.
 Rudolf Simek: Lexikon der germanischen Mythologie (= Kröners Taschenausgabe. Band 368). 3., völlig überarbeitete Auflage. Kröner, Stuttgart 2006, ISBN 3-520-36803-X, S. 469.

Weblinks
 Epigraphische Datenbank Heidelberg HD Nr. HD040405

Anmerkungen

Germanische Gottheit
Weibliche Gottheit

Vihansa


Raisa Lungu-Ploaie (n. 15 august 1928, Mihăileni – d. 26 ianuarie 2017, Chișinău) a fost o prozatoare și traducătoare din Republica Moldova.

Date biografice
A absolvit cursurile literare superioare la  din Moscova, în 1964. A fost profesoară la școli din Sîngerei și Cimișlia, timp în care a publicat schițe, nuvele și povestiri în revistele literare. A ocupat postul de redactor la revistele "Nistru" și "Femeia Moldovei".

Operă literară
A publicat:
 Povestiri, 1960
 Cântecul unei viori, 1962
 Mărțișoare, 1964
 Culorile fermecate, 1966
 Poiana de argint, 1966
 Floarea cerului, 1968
 Aventurile lui Licurici, 1971
 Pana albastră, 1972
 Știi tu cum râde soarele?, 1973
 Casa poveștilor, 1974
 Zări albe, 1974
 Dragostea de peste o viață, 1982
 Pisoii năzdrăvani, 1982
 Ce frumoasă e Laura…, 1989
 Scrieri alese, 1991
 În umbra oglinzilor, 2000
 Marchiz, 2004

Proza sa a fost tradusă în maghiară, estonă, kazahă, bulgară, rusă, ucraineană, turkmenă, norvegiană.

Traduceri
A tradus cărți diverse, mai ales din rusă și engleză:
 Robinson Crusoe de Daniel Defoe
 Trandafirul de aur de Konstantin Paustovski
 Adio și Gulsarî de Cinghiz Aitmatov
 Moby Dick sau Balena Albă de Herman Melville

Premii
A fost decorată cu:
 Titlul onorific "Maestru al Literaturii" (1994)
 Ordinul "Gloria Muncii" (1998)

Note

Bibliografie

 Dicționarul scriitorilor români din Basarabia: 1812-2006, editura Prut Internațional, Chișinău, 2007.

Nașteri în 1928
Decese în 2017
Basarabeni
Scriitori moldoveni
Prozatori moldoveni
Pedagogi moldoveni
Traducători moldoveni
Femei din Republica Moldova
Decorați cu Ordinul Gloria Muncii al Republicii Moldova

Raisa Lungu-Ploaie


Arheološko nalazište u podmorju otočića Galijule, Palagruško otočje, Grad Komiža, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Otočić Galijula nalazi se oko 6 km istočno od Palagruže i predstavlja najjužniju točku hrvatskog teritorija. U moru oko Galijule nalaze se tri hidroarheološka nalazišta. Na jednom od njih izvađen je keramički brodski žrtvenik iz 5. st. pr. Krista, jedan od 4 takva poznata na Jadranu. Na drugom nalazištu otkrivena je u nedavnim arheološkim istraživanjima amfora tipa dressel 1C, dok su na trećem lokalitetu izvađena dva brončana topa iz 16. stoljeća, danas izložena na obali ispred Komune u Komiži. Prostor otoka i okolnog podmorja pruža značajne nalaze iz vremenskog razdoblja od preko 2000 godina. U starom vijeku i prapovijesti taj dio otoka bio je iznad mora.

Godine 2018., skupina hrvatskih istraživača pod vodstvom arheologa Jurice Bezaka otkrila je 2200 godina stari te gotovo potpuno očuvani plod masline, još uvijek s vidljivom teksturom ovojnice.

Zaštita
Pod oznakom RST-1415, 17/5-95 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro - arheologija, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "podvodna arheološka zona/nalazište".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Palagruško otočje

Arheološko nalazište na Galijuli


Die St. Petersburg Open 2010 waren ein Tennisturnier, welches vom 23. bis 31. Oktober 2010 in Sankt Petersburg stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2010 und wurde in der Halle auf Hartplatz ausgetragen. In derselben Woche wurden in Wien die Bank Austria TennisTrophy und in Montpellier die Open Sud de France gespielt, die genau wie die St. Petersburg Open zur Kategorie ATP World Tour 250 zählten.

Titelverteidiger im Einzel war Serhij Stachowskyj, er schied jedoch bereits in der ersten Runde gegen Benjamin Becker aus. Sieger wurde Michail Kukuschkin, der im Finale den topgesetzten Michail Juschny mit 6:3, 7:62 besiegen konnte. Damit gewann Kukuschkin seinen ersten und bislang einzigen Titel, während Juschny bereits sein 17. Finale bestritt. Im Doppel traten Colin Fleming und Ken Skupski zur Titelverteidigung an, doch auch sie kamen nicht über die erste Runde hinaus. Den Titel holten sich Daniele Bracciali und Potito Starace, sie konnten sich im Finale gegen Rohan Bopanna und Aisam-ul-Haq Qureshi durchsetzen und gewannen so ihren ersten gemeinsamen Titel.

Das Teilnehmerfeld der Einzelkonkurrenz bestand aus 32 Spielern, jenes der Doppelkonkurrenz aus 16 Paaren. Das Gesamtpreisgeld betrug 663.750 US-Dollar; die gesamten finanziellen Verbindlichkeiten lagen bei 750.000 US-Dollar.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 23. bis 25. Oktober 2010 statt. Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Preisgelder und Weltranglistenpunkte
Es wurden die folgenden Preisgelder und Weltranglistenpunkte für das Erreichen der jeweiligen Runde ausgezahlt bzw. gutgeschrieben. Spieler, die aus der Qualifikation in das Hauptfeld eingetreten waren, erhielten die angegebenen Qualifikationspunkte zusätzlich zu denen für das Erreichen der jeweiligen Runde. Ansonsten sind die Beträge nicht kumulativ zu verstehen. Die Beträge für den Doppelbewerb galten pro Team.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der ATP World Tour 2010
Tennisturnier in Sankt Petersburg

St. Petersburg Open 2010