Josephe Jeanne Marie Antoinette von Habsburg-Lorraine veya Maria Antonia Josepha Johanna (Jozef Jan Mari Antuanet von Habsburg Loren) (d. 2 Kasım 1755 – ö. 16 Ekim 1793), Fransa Kraliçesi ve Avusturya arşidüşesi. Kısaca Marie Antoinette veya Maria Antonia olarak bilinir. Kutsal Roma İmparatoru I. Franz ve eşi Avusturya İmparatoriçesi Maria Theresa'nın kızıdır. Henüz 14 yaşındayken Fransa veliahtı XVI. Louis ile evlendi. 1774 Mayıs'ında XVI. Louis Fransa kralı olunca Marie Antoinette Fransa kraliçesi oldu. XVII. Louis'nin (Kayıp Dofen) annesidir. Fransız Devrimi esnasında "Vatan hainliği" ile suçlanarak giyotinle idam edildi (1793).

Çocukluğu

2 Kasım 1755 tarihinde, Viyana'daki Hofburg Sarayı'nda, Kutsal Roma İmparatoru I. Franz ve Maria Theresia'nın on beşinci çocuğu olarak dünyaya geldi. Vaftizi esnasında Meryem onuruna "Maria" ismi verildi. Saray yetkilisi bebeği "Ufak ama tam anlamıyla sağlıklı bir arşidüşes" diye tarif etti. Sarayda kendisine "Madam Antoinette" deniliyordu.

Ailenin en küçük iki kızı Maria Karolina ve Marie Antoinette idi. 1767 yılına kadar iki kız kardeşe de bir dadı bakıyordu. Her zaman dadıları onlara çok yakın bir şahsiyet oldu. Marie Antoinette henüz küçük bir çocuk iken, üç ağabeyi de (Joseph, Leopold ve Ferdinand Karl) Habsburg İmparatorluğu üzerinde etkili olmaya başlamışlardı bile. Birçok kraliyet evliliğinden farklı olarak, Marie Antoinette'in, ebeveynleri aşk evliliği yapmışlardı ve aile hayatından oldukça zevk alıyorlardı. Saray hayatının tüm resmiyetine rağmen kraliyet ailesi özel hayatlarında oldukça sıradan bir aileydi.

Arşidüşes Antonia, annesi Marie Theresa'nın oldukça sıkı ahlak kurallarına göre yönetilen sarayında büyüdü. Marie Theresa çok güçlü bir liderdi ve halkı tarafından çok seviliyordu. Çocuklarının yetiştirilmesi ile elinden geldiğince alakadar olmaya çalışıyordu ancak programının yoğunluğu nedeniyle Maria Antonia'nın yetiştirilmesi mürebbiyesine kalmıştı. Mürebbiyesi bu hareketli, neşeli ve güzel kızı oldukça şımartıyordu. Antonia zamanını ders çalışmaktan ziyade oyun oynamakla geçiriyordu. Bununla birlikte müzik derslerinden çok zevk alıyordu ve iyi bir harpçı ve dansçı olmuştu.

Bir iddiaya göre Maria Antonia ve bestekâr Wolfgang Amadeus Mozart daha çocukken tanışmışlardı. Genç Mozart, kraliyet ailesine verdiği bir konser sonrasında ödül olarak ne istediğini soran imparatoriçeden, şaka yollu kızı Marie Antoinette'i istemişti.

Marie Antoinette'in kız kardeşleri çabucak Avrupalı aristokratlarla evlendirildiler. 1748'de Avusturya ile Fransa arasında imzalanan Ekslaşapel Antlaşması (:en:Treaty of Aix-la-Chapelle (1748)) ile iki ülke arasında bir buçuk asırdır devam eden çekişme son buldu. Bunun sonucu olarak, 1756'dan 1763 yılına kadar devam eden Yedi Yıl Savaşları'nda Fransa ve Avusturya müttefik oldular. İttifakın sürekliliğini sağlamak amacıyla, XV. Louis'nin torunu ve veliahtı Louis-Auguste ile Avusturya İmparatoriçesi Maria Theresa'nın kızlarından birini evlendirmeye karar verdiler. Evlilik sırası gelen iki ablası çiçek hastalığından ölünce henüz 14 yaşında olan Maria Antonia geleceğin XVI. Louis'si Louis-Auguste ile nişanlandı (1769). Genç kızın, Fransız dili, gelenekleri ve saray adabına dair yeterli bilgisi olmadığını fark eden annesi Maria Theresa, geleceğin Fransa Kraliçesini hemen hızlandırılmış bir eğitime aldı.

19 Nisan 1770'te, Viyana'da, müstakbel eşi Louis-Auguste'nin gıyabında (per procurationem) bir düğünle evlendi. Düğünde damadı, Marie Antoinette'in kardeşi Maximillian temsil etti. Bu damatsız düğünün amacı Marie Antoinette'in Fransa'ya Avusturya arşidüşesi değil, Fransa dofini olarak girmesini sağlamaktı. Böylece Fransız halkının onu benimsemesi daha kolay olacaktı. İki gün sonra Viyana'yı ağlayarak terk etti. Annesi, "Elveda sevgili kızım. Fransız halkına öyle iyi davran ki, bize melek gönderdi desinler" diyerek uğurladı. 7 Mayıs'ta sadakat sembolü olarak tüm Avusturyalı uşaklarını, kıyafetlerini ve hatta arkadaşlarını geride bırakarak, Fransız kıyafetleri ile, "Dofin Marie Antoinette" olarak sınırı geçti. Strasbourg şehrinde onuruna verilen şükran yemeğine katıldı. Tüm şehir onuruna çiçekler ve ışıklarla bezenmişti. Birkaç gün konakladıktan sonra Versay Sarayı'na doğru yola çıktı.

Versay Sarayı'nda kayınpederi XV. Louis ve kraliyet ailesinin diğer fertleri ile tanıştı. Müstakbel eşi veliaht Louis-Auguste çok utangaçtı. Marie Antoinette'ten sadece bir yaş büyüktü ve henüz romantizm veya cinsellikle tanışmamıştı. Aynı gün, kraliyet şapelinde yapılan gösterişli bir düğünle dünya evine girdiler (16 Mayıs 1770). Düğünden önce Marie Antoinette'e, geleneksel olarak Fransız dofinine ait olan muhteşem bir mücevher koleksiyonu armağan edildi. Takıların birçoğu önceki kraliçelere aitti ve toplam değeri 2 milyon livre ediyordu (yaklaşık olarak 625 kg. altın). Ayrıca elmas ve incilerle bezeli bir gelinlik hazırlanmıştı. Törenden sonraki yemekte tıka basa yiyen damat, kendisini daha az yemesi konusunda uyaran krala, "Nedenmiş o? Karnım tok iken çok daha iyi uyuyorum" cevabını verdi. Daha sonra çift, Reims başpiskoposu tarafından kutsanmış yatak odasına götürüldü. Fakat, birkaç sene boyunca cinsel anlamda beraber olmadılar.

Veliaht prenses olarak yaşamı
Marie Antoinette, evliliğinin ilk yedi yılında hamile kalamadı. Bu durum, Louis-Auguste'nin iktidarsız veya fimozis rahatsızlığından muzdarip olduğu söylentilerinin yayılmasına neden oldu. Küçük bir operasyon geçirdi ve bir sene sonra ilk çocukları dünyaya geldi. Bu arada bu evliliğin düzmece, sahte bir evlilik olduğu suçlamalarıyla karşılaştılar.

Genç dofin ayrıca, XV. Louis'in metresi, Madam du Barry'nin kötülüklerine hedef oluyordu. Du Barry (asıl adı Jeanne Bécu), avam takımına mensuptu ve sosyete fahişesi iken kralın dikkatini çekmişti. Marie Antoinette, ilk başlarda onu kendine denk görmeyerek kaale almadı ancak zamanla hayatı çekilmez hâle geldi. Du Barry, kral ile Marie Antoinette'in arasını bozmaya başlamıştı.

Bunun haricinde, gündelik hayatı çok sıkıcıydı. Her gün uşaklar yardımıyla yataktan çıkıyor, uşaklar tarafından giydiriliyordu. Kıyafet koduna uyan herkesin katılabileceği halka açık akşam yemeklerinde kocasına eşlik ediyordu. Bu durumdan annesine, "Rujumu tüm dünyanın gözü önünde sürüyorum, ellerimi tüm dünyanın gözü önünde yıkıyorum!" diyerek yakınmıştı.

Sıla hasreti çeken melankolik prenses, en çok kız kardeşi Maria Carolina'yı özlüyordu. Bu özlemini saray halkından Prenses Thérèse de Lamballe ile gidermeye başladı. Prenses Thérèse de Lamballe, zengin ve uysal tabiatlıydı. Ayrıca Marie Antoinette'e çok düşkündü. Thérèse ile tanışmasından kısa süre sonra çok güzel bir aristokrat olan Gabrielle de Polastron (kontes Polignac) ile aralarında sıkı bir dostluk oluştu. Ayrıca kocasının en küçük erkek kardeşi olan X. Charles (Kont d'Artois) ile de çok iyi anlaşıyordu.

Muhtemelen yeterli bilgisi olmadığı ya da ilgi duymadığı için, siyasete hiç karışmadı. Marie Antoinette'i gözetlemek amacıyla annesi Maria Theresa'nın gönderdiği büyükelçi Kont de Mercy d'Argenteau'nun(enfr) zehir zemberek raporuna göre, Avusturya'nın Fransız siyasetine etkisi konusunda hiçbir şey yapmıyordu.

10 Mayıs 1774 tarihinde, kral XV. Louis'nin çiçek hastalığından ansızın ölmesi üzerine, Louis-Auguste ve Marie Antoinette'in hayatları tamamen değişti. Saray halkı yeni kral XVI. Louis'ye ve kraliçe Marie Antoinette'e bağlılıklarını sunmak için birbiriyle yarıştı. Yeni kral ve kraliçe diz çöküp tanrıya dua etti. Bir iddiaya göre Louis, "Yüce tanrım, bize kılavuzluk et ve bizi koru. Ülkeyi yönetmek için henüz çok genciz" dedi. Kraliçe on dokuz ve kral yirmi yaşında idi.

Taç giyme töreni ve hükümdarlık

"Ekmek bulamıyorlarsa pasta yesinler" sözü

XVI. Louis'nin taç giyme töreni, Paris'teki ekmek kıtlığının doruğa ulaştığı esnada Reims'de gerçekleşti. Bu dönemde söylenmiş olan, "Ekmek bulamıyorlarsa pasta yesinler!" ("Qu'ils mangent de la brioche.") sözü, ya Marie Antoinette'i kötülemek ya da sözü popüler yapmak amacıyla, Marie Antoinette'e mâl edilmiştir. Onun tarafından söylendiğine dair hiçbir kanıt yoktur. Ekmek kıtlığından haberi olduğunda, Marie Antoinette şöyle not almıştır, "Kendi bahtsızlıklarına rağmen bizlere böylesine iyi davranan bu insanları gördükçe, onların mutluluğu için kesinlikle daha sıkı çalışmamız gerektiğini düşünüyorum. Bu gerçeği kral da görmektedir. Kendi adıma konuşmam gerekirse, taç giydiğim günü -yüz yıl bile yaşasam da- hayat boyu unutmayacağım."

Yeni kral ve kraliçe, taç giyme töreninin masrafına rağmen, tüm halk tarafından coşku ile karşılandı. XVI. Louis'nin tacı ve Marie Antoinette'in, Paris'in en meşhur modacısı Rose Bertin'e diktirilen elbisesi 7.000 livreye malolmuştu.

Taç giymesinin ardından Marie Antoinette, Choiseul dükü Étienne François'yı saraya tekrar getirmeye çalıştı. Dük François, Marie Antoinette'e olan bağlılığı ve Fransa'nın Avusturya ile müttefik kalmasına verdiği destek nedeniyle Madam du Barry tarafından uzaklaştırılmıştı. Ancak Marie Antoinette onu geri getirme konusunda pek başarılı olamadı. Kral Louis, François'nın sürekli olarak saraya yerleşmesine sıcak yaklaşmadı. Marie Antoinette, daha sonra yakın bir arkadaşı olan Guines dükünü İngiliz büyükelçiliğine atamaya çalıştı. Kral, bu durum için sonradan, "Kraliçeye şunu açık seçik ifade ettim ki, kendisi (Guines dükü) ne İngiliz ne de başka bir büyükelçilikte çalışamaz" dedi. Açıkça görülüyor ki, Marie Antoinette, kocası üzerinde pek bir politik etkiye sahip değildi.

Marie Antoinette'in yengesi Marie Thérèse (Kont Artois'in eşi), 1775 yılının Ağustos'unda bir erkek çocuk sahibi oldu. Pazarda gezerken kadınların, "Senin neden bir oğlun yok?" şeklinde laf atmalarına maruz kalan Marie Antoinette, ertesi günü yatakta ağlayarak geçirdi.

Can sıkıntısından bunalan Marie Antoinette'in arkadaş çevresindeki gündelik sohbetler, entelektüellikten çok uzaktı. Bu sığ sohbetler, can sıkıntısını biraz olsun hafifletiyordu. Zira yakın arkadaş çevresi ile konuştuğu konular, yardımcısı Madam Campan'a göre, yeni bir komedyadan şarkılar, günün nükteli sözleri, en seçme skandallar ve dedikodulardan ibaretti. Ciddi ve düzeyli bir sohbet, Marie Antoinette için neredeyse yasaklanmış gibiydi.

Kraliçenin arkadaş çevresi özenle seçilmişti ve herkese yer yoktu. Bu durum sarayda huzursuzluğa ve gücenmelere neden oluyordu çünkü saray halkının bir kısmı, kraliçenin kendilerini etrafında istemediğini düşünüyordu. Zamanla Marie Antoinette Versay Sarayı'ndaki art niyetli dedikoduların hedefi hâline geldi. Ama bunu hiçbir zaman umursamadı.

Artois'in etkilemesi sonucu, kılık değiştirerek Paris'teki operalara gitmeye başladı. Bu durum kraliçenin gizli sevgilileri olduğu ve onlarla buluşmaya gittiği dedikodularının yayılmasına yol açtı.

Gün geçtikçe daha fazla para harcamaya başladı. Paranın gerçek değeri hakkında en ufak bir fikri yoktu. Yeni kıyafetler ve pahalı elmaslar satın alıyor, her fırsatta kumar oynuyordu. Yirmi birinci doğumgününde, üç gün üç gece süren bir kumar partisi verdi. Bu süre zarfında el değiştiren paranın haddi hesabı yoktu.

Versay'da o güne kadar neden olduğu huzursuzluklar yetmiyormuş gibi, samimi arkadaşlarını, başkalarına ait mevki ve pozisyonlara atamaya başladı. Örneğin, Thérèse de Lamballe'i kraliçeye bağlı saray görevlilerinin müfettişliğine atadı. Oysa bu göreve getirilmesi daha uygun olan başka aristokratlar vardı.

Zamanının çoğunu, saraydan ziyade saray arazisi üzerinde bulunan Le Petit Trianon Şatosu'nda geçirmeye başladı. Şatoyu ve bahçesini yeniden dekore etmek için yaptığı harcamaların sonu gelmiyordu.

Muhtemelen, intikam peşinde olan bir takım kişiler tarafından, kraliçenin eşini kayınbiraderi X. Charles (Kont Artois) ile aldattığı dedikoduları yayıldı. Paris'te korsan yayın basan bazı matbaalar, kraliçe ve Artois'i zina yapan aşıklar olarak gösteren mecmualar basmaya başladı. Bu tür yayın yapan ilk mecmuanın adı Les Amours de Charlot et Antoinette idi. L'Autrichienne en Goguette isimli mecmua, kraliçe ve Artois'i sarayın salonlarından birinde ters ilişkiye girerken resmetti. Le Godmiché Royal isimli mecmua, kraliçeyi mastürbasyon yaparken resmetti. Başka mecmualar, kraliçenin hayvanlarla ilişkiye girdiğini ve lezbiyen olduğunu iddia ettiler. Bu iddialarla ilgili hiçbir kanıt ortaya atılamadı ancak kraliçenin halk gözündeki popülaritesi erozyona uğradı.

Aynı esnada Fransa daha büyük sorunlarla boğuşuyordu. Ülke ekonomisi iflasın eşiğindeydi. XIV. Louis ve XV. Louis dönemindeki savaşlar, Fransa'yı Avrupa'nın en çok borcu olan ülkesi durumuna getirmişti. Fransız halkı üzerinde fazla vergi yükü yoktu ve zaten düşük olan bu vergilerin toplanabilen kısmı, ekonomiyi kurtarmaya yetmiyordu. Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais, kral XVI. Louis'yi, İngilizlere karşı bağımsızlık mücadelesi veren Amerikalıları desteklemeye ikna etti. Bu karar Fransa için felâketle sonuçlandı çünkü böyle bir desteğin Fransa'ya maliyeti çok fazla oldu.

Kutsal Roma İmparatoru II. Joseph, 1777 Nisan'ında kız kardeşi Marie Antoinette'i ziyaret etti. Avusturyalılar, Marie Antoinette'in erkek çocuk sahibi olamayışından endişe duyuyorlardı ve imparator kız kardeşinin evliliğinin nasıl gittiğini kendi gözleriyle kontrol etmeye gelmişti. Le Petit Trianon Şatosu'nun bahçesinde, baş başa uzun bir gezintiye çıktılar. Ağabeyi Marie Antoinette'i, kumara düşkünlüğü ve arkadaş seçimindeki beceriksizliği nedeniyle eleştirdi. İmparator ayrıca eniştesi XVI. Louis ile de cinsel sorunları üzerine derin bir söyleşi yaptı. Bu sohbet esnasında ne söylediği tam olarak bilinmemekle beraber işe yaradığı kesindi, zîrâ 1778 Nisan'ında kraliçe hâmile olduğunu îlân etti.

Anne Marie Antoinette

Marie Antoinette'in ilk çocuğu, 19 Aralık 1778'de Versay Sarayı'nda dünyaya geldi. Saray halkından yüzlerce kişinin gözleri önünde gerçekleşen doğum esnasında acıdan ve utançtan defalarca bayılıp ayıldı. Sonraki doğumlarında, umuma açık doğum yapmaya şiddetle karşı çıktığı için bu uygulama tekrarlanmadı.

İlk çocuğu kızdı ve Marie Thérèse Charlotte ismi ile vaftiz edildi. Fransa kralının en büyük kızı olması nedeniyle "Dofin" unvanı verildi. Saray ve halk erkek çocuk istemesine rağmen, Marie Antoinette kız çocuk sahibi olmaktan çok memnundu. Bebeğe şöyle dedi, "Erkek olsaydın devlete ait olacaktın, ama sen bana aitsin ve benim tüm alakama sahip olacaksın; mutluluklarımı paylaşacak, acılarımı azaltacaksın."

Sonraki yıllarda veliaht prensesi üç kardeşi takip etti: Prens Louis Joseph (1781), Louis Charles (1785) ve Sophie Béatrix (1786).

Marie Antoinette, yaşı ilerledikçe daha az müsrif olmaya başladı. Çocuklarına aşırı düşkündü ve bakımları ile bizzat ilgileniyordu. Küçük oğlu Louis Charles için, "Benim sevgili lahanam çok çekici ve ben onu çılgınlar gibi seviyorum. O da beni çok seviyor tabii ki, ama kendi usulüyle, utanmaksızın" demişti. (Lahana, yakın zamanlara kadar Avrupa'da sevgi ve samimiyet belirten bir sözcük olarak kullanılmıştır). Kraliçe ayrıca hayır işlerine çok zaman ayırmaya başladı, ancak biraz fazla cömert davranıyordu.

1785'te 30 yaşına girdi. Artık çok daha sade giyiniyordu. Değerli taşlarla ve tüylerle süslü, gösterişli peruklar takmayı bıraktı. Şahsi mücevher koleksiyonuna yeni parçalar eklemekten vazgeçti. Ancak 1786 yılında, Versay Sarayı arazileri üzerinde, sırf kendisi için suni bir köy inşa ettirmesi yüzünden çok ağır eleştirilere maruz kaldı.

Aristokrat Fransız hanımefendileri arasında bu suni köyler çok yaygınlaşmıştı. Kendi malikânelerinin konforundan vazgeçmeden, gözlerden uzak, köy yaşantısının huzurunu da yaşıyorlardı. Bu geleneği başlatan, 1680'lerde XIV. Louis'nin metresi olan, Montespan markizi, güzeller güzeli Françoise-Athénaïs'ydi. Marie Antoinette taraftarları, inşa ettirdiği Petit Hameau köyü konusunda, bu kadar eleştirilmeyi hak etmediğini düşünüyorlardı. Barones d'Oberkirch, "Başkaları, Marie Antoinette'in yaptığı masraftan daha fazlasını, bahçelerini düzenlemek için yapıyor!", demişti. Kraliçe zaten popülaritesini yitirmişti ve bu suni köy olayı namını biraz daha lekeledi. Birçok kişi, gerçek köylüler çok zor şartlarda yaşamaya çalışırken, dünyadan bihaber müsrif kraliçenin "çobancılık" oynadığını düşünüyordu.

Elmas gerdanlık olayı

Fransa'nın en meşhur ailelerinden birine mensup olan Rohan kardinali Louis'nin, kraliçe Marie Antoinette ile arası pek iyi değildi. Geçmişte Avusturya elçisi olarak görev yapmıştı ve bu dönemde arkadaşlarına hava atmak için yazdığı bazı mektuplar ele geçirilmişti. Arkadaşlarına, Avusturya sarayındaki kadınların yarısıyla yattığını, Marie Antoinette'in annesi imparatoriçenin, kendisiyle de yatması için yalvardığını anlatıyordu. Ayrıca Viyana'daki arkadaşlarına Marie Antoinette'in onurunu zedeleyen mecmuaları da göstermişti. Kardinal Richelieu'nun izinden gitmek ve onun gibi Fransa başbakanı olmak istiyordu. Bunun için Marie Antoinette ile arasını düzeltmek zorundaydı, zira bu göreve ancak kral veya kraliçe tarafından atanabilirdi ve Marie Antoinette bunun gerçekleşmesine her fırsatta engel oluyordu.

Servetini yitirmiş bir aristokrat olan Motte kontesi Jeanne Saint-Rémy de Valois, kardinalin bu konudaki arzusunun ve çaresizliğinin farkına vardı. Durumu kendi lehine çevirip ufak bir servet edinmesini sağlayabilecek dâhiyane bir plan yaptı ve kardinalin metresi oldu.

Marie Antoinette, kraliyet kuyumcusu tarafından kendisi için yapılan muhteşem bir elmas gerdanlığı satın almak istemedi. Gerekçesi de çok pahalı olması ve kraliyet deniz kuvvetlerinin paraya ihtiyacı olmasıydı. Israr eden kraliyet kuyumcusunu da şu sözlerle azarladı: "Ben size mücevher ısmarlamadım, daha da ötesi, elmas koleksiyonuma bir karat daha eklemek istemediğimi defalarca söyledim. Ben satın almak istemeyince kral satın almak istedi ama hediye olarak da kabul etmeyeceğimi belirttim. Lütfen tekrar sormayınız."

Motte kontesi, Rohan kardinali Louis'yi, Marie Antoinette'in çok samimi bir arkadaşı olduğuna inandırdı. Marie Antoinette'in aslında bu elmas gerdanlığı gizliden gizliye çok istediğini söyledi. Kardinal, gerdanlığı kraliçeye götüreceğini düşünerek kontese bir miktar para verdi. Ödemeyi taksitle yapacaktı. Kraliyet kuyumcusu da parasının sonradan ödeneceğini düşünerek 1.6 milyon livrelik gerdanlığı teslim etti (500 kg. altın veya 24 Ekim 2006 kuruna göre 93 milyon dolara denk). Motte kontesinin kocası elmas kolyeyi alarak kayıplara karıştı. Ancak ödeme günü gelince gerçek ortaya çıktı.

Olayla ilgili olarak birçok kişi tutuklandı. Kardinal aklandı. Kontes kırbaçlandı, vesikalandı ve fahişeler hapishanesine atıldı. Kontesin kocası, gıyabında kürek cezasına mahkûm edildi. Marie Antoinette, her ne kadar skandalla alakası olmadığını söylediyse de halkın gözündeki imajının biraz daha zedelenmesine engel olamadı. Bu olay, Fransız Devrimi'ne giden yolda, halkın gözündeki monarşinin kokuşmuşluğu inancını pekiştirdi.

Olayın yaşattığı stres nedeniyle kraliçe erken sancılandı ve ikinci kızı Sophie Hélène Béatrix'i birkaç hafta erken doğurdu.

Fransız Devrimi için geri sayım

Elmas gerdanlık olayının yarattığı politik facia yetmiyormuş gibi, kraliyet ailesi bir de ölüm haberiyle sarsıldı. 1787'de, Marie Antoinette'in en küçük kızı Sophie-Béatrix, birinci doğum gününden kısa süre önce öldü. Bu haberle yıkılan kraliçe, bebeğin cansız bedenine sarılarak saatlerce ağladı.

Kısa süre sonra kraliyet doktorları, büyük oğlu Louis-Joséph'in tüberküloz hastalığının son aşamalarında olduğunu bildirdiler. Marie Antoinette, acı içinde kıvranarak ölen oğlunun yanıbaşından son ana kadar ayrılmadı ve ona bizzat bakıcılık etti.

Yetersiz vergilendirme ve ülke sınırları dışındaki bitmek bilmeyen savaşlar nedeniyle Fransız hükûmeti çok ciddi borç yükü altındaydı. Kral, durumun vahametini görüşmek üzere soyluları topladı. "Soylular Asamblesi" olarak bilinen bu toplantıdan hiçbir sonuç alınamadı. XVI. Louis, başka çaresi kalmadığı için 1789'da "Sınıflar Meclisi"ni topladı. Sınıflar Meclisi (Estates-General), Fransız halkının temsilciler meclisi idi ve son olarak 1614'te XIII. Louis tarafından toplanmıştı.

Sınıflar Meclisi, görüşmelerin daha ilk gününden itibaren reform yaygarası koparmaya, monarşiyi ve politikalarını eleştirmeye başladı. Bu arada kraliyet ailesinin dikkati başka yönlere çevrilmişti. Veliaht prens 4 Temmuz'da, henüz yedi yaşındayken öldü. Kral klinik depresyon nöbetleri geçirmeye başladı. Kraliçe çok üzgündü. Düşmanları gecikmeden, Marie Antoinette'in öz oğlunu zehirlettiği dedikodusunu yaydı.

Versay'daki aşırı kralcı kesimler, Sınıflar Meclisi'ne hem çok kızgındı, hem de onlardan çekiniyorlardı. Marie Antoinette, reform yanlılarının monarşiyi kaldırma planları yaptığından şüphelenmeye başlamıştı. 11 Temmuz'da Marie Antoinette ve kayınbiraderi kont d'Artois, kral XVI. Louis'yi, liberal başbakan Jacques Necker'i görevden alarak yerine Marie Antoinette'in arkadaşı olan Breteuil baronunu atamaya ikna ettiler.

Baron Breteuil, Roma Katolik Kilisesi mensubu tutucu bir Hristiyandı ve sıkı bir monarşistti. Kraliyet karşıtları, düşmanlarına karşı aslında çok hoşgörülü olan başbakanı, zalim bir diktatör olarak tanıttılar. Propaganda işe yaradı ve Paris'te, kraliyet yanlılarının şehir halkını itaate zorlamak için askeri güç kullanacağı korkusu baş gösterdi.

14 Temmuz 1789'da, Paris'te kalabalık bir grup, kraliyet otoritesinin sembolü hâline gelmiş olan Bastil Hapishanesi'ne yürüdü ve kontrolünü ele geçirdi. Hapishane müdürü ve aşırı-sağ görüşlü iki politikacı linç edildi. Haberler gece yarısına kadar Versay Sarayı'na ulaşmadı. Olanları duyduğunda "Bu bir isyan mı?" diye soran kral XVI. Louis'ye dük Rochefoucauld-Liancourt şu cevabı verdi, "Hayır efendim, bu bir devrim."

Sarayda panik baş gösterdi ve saray halkının büyük kısmı canını kurtarmak için kaçtı. Kont d'Artois, suikaste uğramaktan korkarak yurt dışına kaçtı. Marie Antoinette'in arkadaşı ve çocuklarının baş mürebbiyesi kontes Gabrielle de Polastron İsviçre'ye kaçtı. Oradan Marie Antoinette ile mektuplaşmaya devam etti. Marie Antoinette, Tourzel markizi Louise-Elizabeth'i yeni baş mürebbiye olarak atadı. Sağ kalan çocukları, prenses Marie-Thérèse-Charlotte ve yeni veliaht Louis Charles'dı.

Marie Antoinette de saraydan uzaklaşmak istiyordu. Bunca sorun varken Paris'e bu kadar yakın kalmak akıllıca gelmiyordu. Kral'ın, Saint-Cloud'daki veya Compiègne'deki başka herhangi bir şatoya taşınma emri vereceğini ümit ediyordu. Eşyalarını bile toparlamıştı ancak kral taşınmayacaklarını söyledi. Kraliçe eşine karşı gelemedi ve onu tek başına bırakmaya da gönlü razı olmadı.

XVI. Louis sonradan, henüz fırsat varken Versay'ı terk etmeyerek ne büyük bir hata yaptığının farkına varacaktı. Sarayda kalma kararı, müteakip yıllarda tüm ailesini, acıların ve travmaların kucağına atacaktı.

Versay'ın düşüşü

Saray mensuplarının şehrin tüm tahılını depolarda sakladığı söylentileri yayılmıştı. Kalabalık bir grubun Versay Sarayı'na yürümekte olduğu haberi saraya aylar sonra ulaştı. 5 Kasım'da karahaberi duyan Marie Antoinette, sarayı terk etme isteğini yineledi, ancak kral kabul etmedi.

Sarayın en az sevilen şahsı olduğunu bilen Marie Antoinette, o geceyi eşinden ayrı geçirme kararı aldı. Baş mürebbiye markiz Tourzel'e, herhangi bir tehlike durumunda çocuklarını derhal krala götürmesi emrini verdi.

Sabahın erken saatlerinde kalabalık grup saraya girdi. Kraliçenin muhafızlarını katlettiler. Kraliçe ve yardımcıları canlarını kıl payı kurtararak kaçtılar. Soluğu sarayın merkezinde, kralın yatak odasında aldılar. Prenses Elisabeth de oradaydı. Çocuklar da gelince kapılar kilitlendi.

Bu arada kalabalık sarayın avlusunda toplandı ve kraliçenin balkona çıkmasını istedi. Marie Antoinette sabahlığıyla ve yanında iki çocuğu ile balkona çıktı. Kalabalık, çocukları içeri göndermesini istedi. Kraliçe yaklaşık on dakika boyunca, üzerine silahlar doğrulmuş bir hâlde balkonda tek başına bekledi. Daha sonra başıyla kalabalığı selamlayıp içeri girdi. Kalabalığın bir kısmı, cesaretine hayran kalıp "Vive la Reine!" ("Kraliçemiz çok yaşa!") diye slogan attı.

Kraliyet ailesi, kalabalık grupla beraber Paris'e dönmeye zorlandı. Harabeye dönmüş, XIV. Louis'den beri kullanılmamış olan Tuileries Sarayı'na götürüldüler. George Washington'un yanında savaşmış, Amerikan düşüncelerini benimsemiş liberal bir aristokrat olan Fayette markizi Gilbert du Motier, kraliyet ailesinin güvenliğinden sorumlu oldu. Kraliçeyle tanıştığında lafını sakınmadan "Majesteleri şu an bir tutuklu. Evet, öyle. Artık kendi "Şeref Muhafızları" olmadığı için kraliçe bir tutukludur" dedi. Kralın kız kardeşi Elisabeth, erkek kardeşi Provence kontu da tutuklular arasındaydı. Lamballe prensesi, Tourzel markizi ve saray hizmetkârlarının bir kısmı, kraliçeyi terk etmeye yanaşmadılar.

Kraliçe, arkadaşlarını ikna edebilmek için, Avusturya büyükelçisine "Ben iyiyim, endişelenmeyiniz" yazan bir not gönderdi. Tekrar halk önüne çıktığında sakin, serinkanlı ve mağrurdu.

Cumhuriyetçi bir monarşi
Marie Antoinette, uzlaşma ihtimali konusunda devrimin başından beri şüpheciydi. Buna rağmen, krizin barışçıl yöntemlerle aşılması konusundaki umudunu da yitirmemişti. Antoine Barnave gibi bazı cumhuriyetçiler kraliçenin düştüğü kötü duruma üzülüyor, birçoğu da asaletine hayranlık duyuyordu. Kraliçenin pek değer vermediği Mirabeau kontu, birçok kişiye, kraliçenin cesaretinden ve "erkek gibi" güçlü karakterinden etkilendiğini söylemişti.

Normal hayata dönebilmek için, Tuileries'e hayır kurumlarının temsilcilerini davet etmeye başladı ve Paris'in yoksul çocuklarının acılarını dindirebilmek için yaptığı bağış ve himayelerine devam etti. Ayrıca çocuklarıyla, özellikle de "Benim sevgili lahanam" diye hitap ettiği dofenle (veliaht prens) daha fazla vakit geçirmeye başladı.

Halk arasında kraliçeye duyulan öfke öylesine güçlüydü ki, öz kızının komünyonuna kılık değiştirerek katılmak zorunda kalmıştı. Geleneksel olarak prensese, bu ilk komünyonunda muhteşem bir elmas takı seti armağan edilirdi ancak kral XVI. Louis ve Marie Antoinette, "halkı ekmeksiz bırakmaktansa, prensesi elmassız bırakmak yeğdir" diye düşündüler.

Bu arada Millî Asamble, Fransa'yı anayasal monarşiye dönüştürecek anayasayı hazırlıyordu. Marie Antoinette, Millî Asamble'nin seçkin üyelerinden biri olan ve kraliyet otoritesini yeniden güçlendirmeyi arzulayan Mirabeau kontu ile gizli görüşmeler yapıldığının farkına vardı. Mirabeau kontuna olan güvensizliği, kralın, onun tavsiyelerini dinlemesine engel oldu. Rus çariçesi II. Katerina Marie Antoinette'e, halkın şikâyetlerine kulak tıkamasını öğütleyen bir mektup yazdı ve mektubunda "İt ürür, kervan yürür" dedi. Kralın kız kardeşi Elisabeth, yeni düzenden duyduğu hoşnutsuzluğu dile getirmekten çekinmiyordu. Sürgündeki kardeşi kont d'Artois gibi o da Fransız Devrimi'nden çok çekiniyor, iç savaşın kaçınılmaz olduğunu öngörüyordu.

Kraliyet ailesi 14 Temmuz'da, istemeyerek de olsa Bastille'in düşüşünün yıldönümü kutlamalarına katıldı. Kraliçe, "Zulüm ve acıya dair her şey" diye tarif ettiği kutlamalara katılmak zorunda kaldı. Kralın liberal kuzeni Orleans dükü Philip Egalité İngiltere'den döndü ve halka açık bir şekilde devrimcileri desteklediğini açıkladı. Marie Antoinette'ten nefret ediyordu. Kraliçe de onun devrimi kullanarak tacı ele geçirmeye çalıştığını düşünüyordu. Aşırı kralcılar, Versay kuşatmasını, Marie Antoinette'i astırabilmek için onun organize ettiğini fısıldaşıyorlardı. Dük Paris halkından aşırı bir destek ve sevgi gördü. Ancak dükün İskoçyalı metresi Grace Elliot gizli bir kralcıydı ve sonradan Belçika'ya kraliçe adına özel görevle gittiğini kabul edecekti. Kralın sürgündeki başbakanı gibi davranan Breteuil baronuna kralın ve Marie Antoinette'in mesajlarını taşımıştı. Kral kronik halsizlikten ve periyodik depresyondan muzdaripti. Kraliçenin resmî evraklarda sahtecilik yaptığına ve Kralın mührünü kullanarak Breteuil baronu ile yazıştığına dair yaygın bir kanı vardır.

Saray ve devrimciler arasındaki uzlaşma ümidi, 1790'da Ruhban Sınıfının Medeni Kanunu'nun yayımlanması ile iyice soluklaştı. Bu belge, Roma Katolik Kilisesi'nin tarih boyunca süregelen uygulamaları ve ayrıcalıklarına cumhuriyetçi bir saldırı niteliği taşıyordu. Marie Antoinette bu haberi işittiğinde Tourzel markizine, "Kilise, kilise... Sırada biz varız" dedi.

1791'e gelindiğinde kral ve kraliçe, ihtilalin Fransa'yı tamamen yok edeceğine kanaat getirmişlerdi. Doğu Fransa'da monarşistlerin kalesi durumundaki Montmédy'ye kaçmaya karar verdiler. Orada taraftarlarını ve dış destekçilerini organize edeceklerdi. Kutsal Roma İmparatoru II. Leopold, Rus Çariçesi II. Katerina, İsviçre Kralı III. Gustav ve Prusya Kralı II. Frederick William askeri yardım sözü vermişlerdi. Eğer kaçarlarsa, ihtilalcilerle anlaşmaya da varabilirlerdi, ama şu anki durumda, güç kullanmaktan başka çare yoktu.

Kraliyet ailesinin kaçış teşebbüsü başarısızlıkla sonuçlandı. Varennes kasabasında at arabasının atları değiştirilirken cumhuriyetçiler kralı paraların üzerindeki resimlerinden tanıdılar. Tuileries Sarayı'na geri götürüldüler. Bundan sonra Kral ve kraliyet ailesinin tamamı devrim'in düşmanı ilan edildi.

Marie Antoinette, sarayın hızla kan kaybedişini durdurmak için Asamble içerisindeki anayasal monarşist kesimin lideri durumundaki Antoine Barnave ile gizlice görüşmeye başladı. Barnave, kralı Eylül 1791'de yeni anayasayı alenen kabul etmesi konusunda ikna etti ama kraliçe, Barnave'nin bu çabalarını, kardeşi Kutsal Roma İmparatoru II. Leopold'u Fransa'ya ihtilal karşıtı bir haçlı seferi başlatması konusunda sıkıştırarak baltaladı.

Kral ve kraliçe, kraliçenin akrabalarının yönettiği Avusturya Fransa'yı hemen işgal eder ve isyanları bastırırsa monarşi yeniden kurulur diye umuyorlardı ancak sonuç felaket oldu. Fransa'yı işgal eden Avusturya-Prusya ordusunun komutanı Brunswick dükü Karl Wilhelm Ferdinand, kraliyet ailesine en ufak bir zarar gelirse Paris'i yakıp yıkacağını belirten bir manifesto yayınladı. Devrimcilerin buna tepkisi çok çabuk ve zalimce oldu. Saraya duydukları öfke ve nefret bir kat daha arttı ve ilk iş olarak Tuileries'e saldırdılar (10 Ağustos 1792).

Marie Antoinette gerekirse tek başına asilerin karşısına çıkmaya karar verdi. Hizmetkârları, hiç olmazsa çocuklarının hatırına kaçması için yalvardılar. Kraliçe gönülsüz olarak sarayı terk etti ve Millî Asamble'nin merkezi olan saraya yerleşti. Kraliyet ailesi Tuileries'i terk ettikten sonra saraya ulaşan asiler, sarayın İsviçreli Muhafızları'nı katlettiler. Tuileries Valisi Markiz Champcenetz, devrimciler tarafından idama mahkûm edildi ancak Grace Elliot'un yardımıyla, ağır yaralı olarak kaçmayı başardı.

XVI. Louis 13 Ağustos'ta cumhuriyetçiler tarafından tutuklandı ve yaklaşık bir ay sonra, 21 Eylül'de Millî Kongre monarşiyi feshetti. Kraliyet ailesi, çocuklar ve Prenses Elisabeth de dahil olmak üzere Paris'teki Tapınak Kalesi'nde hapsedildi. Kraliyet yanlıları tarafından kaçırılmamaları için çok sıkı güvenlik önlemleri alındı.

Kraliyet ailesinin hapsedilmesinin ardından Paris şiddetin merkezi hâline geldi. Asiler hapishaneleri işgal ettiler ve kraliyet yanlısı olduğundan şüphelendikleri herkesi katlettiler. Marie Antoinette'in çok sevdiği arkadaşı Prenses Lamballe yakalandı ve kraliçeye bağlılık yemininden vazgeçmesi istendi. Reddedince, kafasına çekiçle defalarca vurularak katledildi. Bazı kaynaklara göre, parçalanıp kafası kazığa geçirildi ve Marie Antoinette'in penceresi önüne getirildi. Bu korkunç manzarayı gören Marie Antoinette fenalık geçirerek bayıldı. Ancak otoriteler, Prenses Lamballe'in cesedi kendilerine getirildiğinde giyinik ve tek parça hâlinde olduğunu belirtmişlerdir.

Louis, 11 Aralık'ta vatana ihanet suçuyla yargılandı. 17 Ocak'ta ölüm cezasına çarptırıldı. Ölüm cezası yönünde oy kullananlardan birisi de Orleans dükü idi. Devrik krala ailesi ile son kez yemek yemesi için izin verildi. Louis henüz çocuk yaştaki oğlunu öç almaması için tembihledi. Marie Antoinette, yemekten sonraki birkaç saati kocasına ve oğluna sarılmış vaziyette geçirdi. Elisabeth abisine sarılırken Marie Antoinette histerik bir şekilde ağlıyordu. Louis ertesi gün giyotinle idam edildi. Kalabalığın tezahüratlarını duyan Marie Antoinette olduğu yere yığıldı ve uzun süre konuşamadı.

Tutukluluk süreci ve yargılanması
Kocasının öldürülmesinden sonra Marie Antoinette, hiçbir zaman kendine gelemedi. Kızı, "Kalbinde hiçbir ümit kırıntısı kalmadı. Yaşıyor mu, ölü mü belli değil" demişti. Bayılma ve spazm nöbetleri geçiriyordu. İştahını tamamen yitirmiş, aşırı kilo kaybetmişti.

3 Temmuz 1793 gecesi, bir grup hükûmet yetkilisi Marie Antoinette'in oğlunu götürmek üzere hücreye geldi. Küçük veliaht, sürgündeki kraliyet yanlıları tarafından XVII. Louis ilan edilmişti. Bu nedenle cumhuriyetçi hükûmet, henüz sekiz yaşındaki çocuğu ayrı bir yerde tutmaya karar verdi. Louis histerik bir şekilde ağlayarak annesinin arkasına saklandı ve oğluna kalkan olan Marie Antoinette, iki saat boyunca onu yetkililere teslim etmedi. Sonunda yetkililer Marie Thérèse'yi idam etmekle tehdit edince pes etmek zorunda kaldı. Kraliçe o günden sonra oğlunu bir daha göremedi. Kısa süre sonra Marie Antoinette'in yargılama süreci başladı. Küçük Louis annesinden ayrılmasından iki yıl sonra, 1795'te, hapishanede öldü.

Kraliçe, 2 Ağustos 1793 günü, sabaha karşı saat ikide gardiyanlar tarafından uyandırıldı ve üzerini giyinmesi söylendi. Kızından ve görümcesinden ayrılarak Conciergerie Hapishanesi'ne transfer edildi. Marie Antoinette'e, X. yüzyıl Fransız krallarından Hugues Capet (Pelerinli Hugues)'ten esinlenerek "Pelerinli Dul" lakabı takılmıştı. Bazen de basitçe "280 no.lu mahkûm" diye hitap ediyorlardı. Rosalie Lamorlière isimli bir köylü kızı, Marie Antoinette'e yardım etmesi için tahsis edilmişti ama kraliçe, hemen hemen hiçbir şey istemiyordu.

29 Ağustos 1793'te, Rougeville'den sadık bir destekçisi olan Alexandre Gonsse kraliçeyi ziyaret etti. Bir karanfil çiçeğinin taç yaprağına sakladığı notta, kraliçeyi çok yakında kaçıracaklarını söylüyor ve hazırlıklı olmasını salık veriyordu. Kraliçenin bir parça kağıda iğne başı ile yazdığı cevap gardiyanlarca ele geçirildi ve tarihe "karanfil olayı" olarak geçen bu hadise, kraliçenin güvenliğinin daha da sıkılaştırılmasına neden oldu.

2 Eylül'de cumhuriyetçi siyaset adamı ve gazeteci Jacques Hébert, Halkın Güvenliği Komitesi'ne, "(Okuyucularıma) Antoinette'in kellesi sözünü verdim. Eğer bu iş geciktirilirse, kendim gider keserim" dedi. Cumhuriyetçilerin çoğu Marie Antoinette'ten ölesiye nefret etmeye başlamıştı ve onu ölü görmekte kararlıydılar.

14 Ekim'de yargılanmasına başlandı. Mahkeme salonuna girdiğinde, herkes şoke oldu. Erken yaşta çökmüş, bir deri bir kemik kalmış, bitkin ve harap bir vaziyetteydi. İddia makamı kırk tane şahiti tanık kürsüsüne davet etti. Elmas gerdanlık olayı ve sarayın kuşatması esnasında İsveç Muhafızları'nı sarhoş ettiği iddiaları gündeme geldi. En korkunç iddia ise Jacques Hébert'den geldi. Hébert kraliçeyi, öz oğluna cinsel taciz yapmakla itham etti. Sessiz kalan Marie Antoinette, yanıtlaması için baskı yapıldığında, "Eğer yanıt vermediysem bu, bir anneye yapılan böyle bir suçlamayı, doğanın kendisinin bile yanıtlamayacağındandır" dedi.

Jüriden, şu sorulara yanıt aranması istendi:

Bir kısım kişiler tarafından cumhuriyetin harici düşmanlarıyla ve yabancı güçlerle iletişim kurulduğu ve ortak hareket edildiği iddiaları doğru mudur? Bu iletişim ve ortaklık, onlara para yardımı yapılmasını, Fransız topraklarına girme izni verilmesini ve ordularının ilerleyişine imkân sağlanmasını mı kapsamaktadır?

Avusturyalı Marie Antoinette, pelerinli dul, bu ortaklıklarda yer alıp, bu iletişimleri kurmuş mudur?

Vatandaşları birbirlerine karşı silahlandırıp cumhuriyeti iç savaşa sürükleme amacı güden komplo teorileri ve senaryoları gerçekten mevcut mudur?

Marie Antoinette, pelerinli dul, bu komplo teorileri ve senaryolarının hazırlanmasında yer almış mıdır?

Jüri, oy birliğiyle Marie Antoinette'i suçlu buldu ve 15 Ekim tarihinde, vatana ihanet suçuyla ölüm cezasına çarptırıldı. Conciergerie Hapishanesi'ne geri götürüldü. Görümcesi Elisabeth'e "Vasiyet" olarak bilinen son mektubunu yazdı. Bu mektupta ailesine ve arkadaşlarına olan sevgisini dile getirdi ve çocuklarına öcünü almaya çalışmamaları için yalvardı.

İdamı ve defnedilmesi

15 Ekim 1793 günü İdam edileceğini öğrendiği zaman, üzüntüden saçlarının bir gecede beyazladığı rivayet edilir. 16 Ekim 1793 sabahı, bir gardiyan saçlarını kesmek ve ellerini arkadan bağlamak için geldi. Alelade, römorklu bir at arabası ile Paris sokaklarında bir saatten fazla dolaştırılarak Devrim Meydanı'na (Concorde Meydanı) getirildi. Arabadan yavaşça indi ve giyotine şöyle bir baktı. Kendisine eşlik eden papaz kulağına, "Bu an madam, cesaretinizi kuşanmanız gereken andır" dedi. Marie Antoinette papaza dönerek gülümsedi ve "Cesaret mi? Tüm sıkıntılarımın sona ereceği bu an, cesaretimin yüzümü kara çıkaracağı an değildir" dedi. Bir söylentiye göre daha sonra cellatın ayağına bastı ve "Özür dilerim mösyö, istemeden oldu" dedi. Cellatla dalga geçtiği için ceza olarak çırılçıplak soyuldu.

12:15'te idam edildi ve başı, çığlıklar atan kalabalığa gösterildi. Marie Antoinette, XVI. Louis ve Madam Elisabeth'in (Louis'nin kız kardeşi) cesetleri bugünkü Madeleine Kilisesi'nin bulunduğu yere tekabül eden büyük mezarlığa gömüldü ve üzerleri kireçle örtüldü. Bourbonlar'ın yönetime gelmesinden sonra (1814) cesetler bulunmaya çalışıldı. 21 Ocak 1815'te birkaç kemik, grileşmiş bir öbek kalıntı ve bir jartiyer bulundu. Kalıntılar, Fransız kraliyet ailelerinin ebedi istirahat mekanı olan Aziz Denis Basilica'nın yeraltı türbesine nakledildi.

Unvanları
 Ekselansları Avusturya Arşidüşesi Maria Antonia. Bu unvanı, henüz 10 yaşındayken, kendisini çalışmalarına ve ülkesine adadığı için, annesi Maria Theresa tarafından verilmişti.
 Ekselansları Fransa Dofini
 Majesteleri Fransa ve Navarre Kraliçesi Marie Antoinette

Ünü
Marie Antoinette tarih sayfalarına, sığ, zayıf karakterli ve keyfine düşkün bir kişi olarak geçti. Sadece kraliyet yanlıları onu bir "şehit" olarak gördüler ve farklı değerlendirdiler. Sonraki yıllarda cesedinin kalıntılarını bularak Bourbonlar Hanedanı'nın Paris'teki türbesine defnettiler. Ayrıca XVI. Louis'nin ve bir yıl sonra 1794'te idam edilen kızkardeşi Madam Elisabeth'in cesetlerini de buldular.

Bununla birlikte ilerleyen zamanlarda Marie Antoinette'e genel bakış açısı biraz değişti. 1933'te Stefan Zweig tarafından bir biyografisi yazıldı. "Marie Antoinette: Sıradan Bir Kadının Portresi" isimli kitapta, kraliçenin, hayatının son yıllarında kazandığı ihtişamı, sıra dışı cesaretine borçlu olduğu anlatılmaktadır. Bu kitap sonradan Norma Shearer'in başrolünü oynadığı başarılı bir film olarak uyarlanmıştır.

André Castelot ve Évelyne Lever gibi Fransız tarihçiler, daha eleştirel birer Marie Antoinette portresi çizmişlerdir ancak onların yorumları elbette ki Marie Antoinette'in hayatta iken karşılaştığı zehirli eleştiri oklarıyla kıyaslanamaz.

Bununla birlikte yakın zamanlarda Marie Antoinette, zayıflıklarından ziyade, güçlü yönleri ile gündeme gelmeye başlamıştır. Deborah Cadbury, XVII. Louis'nin biyografisinde, Marie Antoinette'in ailesine düşkünlüğünden övgü ile bahsetmiştir. Ve yine Munro Price, Fransız monarşisinin çöküşüne dair siyasi çalışmalarında şöyle demiştir, "XVI. Louis ve Marie Antoinette genellikle zayıf ve mütereddit olarak resmedilmişlerdir. Tam aksine; 1789 ve 1792 yılları arasındaki politikaları tamamıyla istikrarlı ve muhafazakârdır. İnançları uğruna ölmeye hazırdılar ve en nihayetinde öldüler."

Marie Antoinette'a dair en kapsamlı biyografi İngiliz tarihçi, Leydi Antonia Fraser tarafından hazırlanmıştır. "Marie Antoinette: Yolculuk" isimli kitabı ilk olarak 2001 yılında yayınlanmış ve anında en çok satan kitap olmuştur. Kitap daha sonra 2006 yapımı bir hollywood filmine uyarlanmıştır. Fraser'in kitabını okuyan tarihçi Simon Sebag Montefiorer, Marie Antoinette'in, "bir günahkardan çok, çok günahı alınmış bir kadın olduğu" sonucuna vardığını belirtmiştir.

Marie Antoinette'in hayatı, Elena Maria Vidal'in, ilk basımı 1997'de yapılmış olan "Trianon" isimli romanına ilham kaynağı olmuştur. Vidal'in çok kapsamlı araştırmalarına dayanan roman, Marie Antoinette ve XVI. Louis'nin Versay'daki ihtilal öncesi yaşamlarını anlatır ve haklarındaki yanlış anlaşılmaları düzeltmeye çalışır. Trianon'u devam niteliğindeki "Madame Royale" (Kraliyet Hanımefendisi) isimli roman takip etmiştir. Bu roman kızları, Prenses Marie-Thérèse-Charlotte'un yaşamından esinlenerek yazılmıştır.

Marie Antoinette efsanesinin yakın zamanlara kadar göz ardı edilen bir başka yönü de, onun yaşadığı dönemin en önemli moda ikonlarından ve trend yaratıcılarından biri olmasıdır. Vogue Magazini'nin Eylül 2006 sayısı, Sofia Coppola'nın 2006 yapımı "Marie Antoinette" filmi ile ilgiliydi ve Marie Antoinette'in modaya katkıları konusunda bir makale içeriyordu. En dikkate değer katkısı "puf" adı verilen aristokratik saç modelidir. Bu modelde saç mümkün olduğunca havaya kaldırılır, pudralanır, yanlara lüle lüle dökülür ve kurdelalarla, tüylerle süslenir. Değişik faaliyetler için değişik puflar icat edilmişti ve Marie Antoinette'in imzası hâline gelen bu model, zamanla tüm aristokrat bayanlar arasında yayıldı. Marie Antoinette'in moda geleneklerine getirdiği bir başka yenilik de, çoğunluğun aksine, şahsi moda tasarımcısının aynı anda birkaç müşterinin siparişlerini hazırlamasına izin vermesidir. Bu sayede modadaki değişimlerden haberdar olabiliyordu.

Günümüz tarihçilerinin, üzerinde en fazla tartıştığı konu, İsveçli aristokrat Kont Axel von Fersen'in Marie Antoinette ile olan ilişkisidir. Saray halkı bu ikilinin sevgili olduğuna dair dedikodular yaymışlardı. İkilinin çok yakın oldukları ve kont Fersen'in, onu hapisten kurtarabilmek için kendi hayatını riske attığı doğrudur. Evelyn Farr ve Antonia Fraser gibi bazı tarihçiler, Fersen'in günlüğünde, sevgilileri ile beraber olduğu zaman attığı "Resté là" (Yatma) başlığına dayanarak, ikilinin cinsel ilişkide bulunduklarından emin olduklarını belirtirler. Bununla beraber diğer tarihçiler bu konuda elle tutulur bir kanıt olmadığını belirtirler. Ayrıca dofen Louis-Charles'ın, Fersen'in çocuğu olduğu iddiaları vardır ancak Fersen'in biyografisini hazırlayan Deborah Cadbury, bu iddiayı tamamen saçma bulmaktadır.

Edebiyatta Marie Antoinette
1845'te Alexandre Dumas tarafından yayınlanan "Le Chevalier de Maison-Rouge" isimli romanda Marie Antoinette, narin ve nazik bir kadın olarak resmedilir ve yargılanması esnasında, asaletini ve zarafetini muhafaza ettiği belirtilir. Roman ayrıca, genç bir cumhuriyetçi iken kendisini kraliçeyi hapisten kurtarmaya çalışan kraliyet yanlısı bir senaryonun ortasında bulan, Maurice Lindey'in maceralarınını da anlatır. Romandaki olaylar, daha önce bahsi geçen "karanfil olayı"ndan esinlenmiştir.

Bunun dışında çeşitli modern romanlar da kraliçenin yaşamından esinlenilerek yazılmıştır; popüler edebiyatın "Marie Antoinette'in Gizli Günlüğü"nden (The Secret Diary of Marie Antoinette) tutun da, Katolik kilisesinin etkisinin hissedildiği "Trianon" romanına kadar. Fransız tarihçi Chantal Thomas'ın romanı "Les Adieux á la Reine" Marie Antoinette'in Versay Sarayı'ndaki son üç gününü oldukça gerçeğe uygun bir şekilde yansıtır.

Marie Antoinette'in ilk gençlik yıllarını anlatan "Kraliyet Günlükleri" serisi, küçük çocuklara Marie Antoinette'i basit ve eğlendirici bir şekilde öğretmeyi amaçlamıştır.

Sinemada Marie Antoinette

Tarihi bir ikon hâline gelen Marie Antoinette'i konu edinen birçok sinema filmi yapılmıştır. En meşhuru, 1938 yapımı Marie Antoinette'dir. Stefan Zweig'in Marie Antoinette biyografisi baz alınarak MGM stüdyolarında hazırlanan film, milyonlarca dolara mal olmuştur. Üç saatten biraz uzun olan film, dekorları ve kostümleri sayesinde, kısa sürede büyük bir hit olmuştur.

Başroldeki aktris Norma Shearer, Marie Antoinette'in hayatını her yönüyle araştırmış ve rolüyle adeta özdeşleşmiştir. Bugün bile onun canlandırdığı Marie Antoinette portresi canlılığını ve doğallığını korumaktadır. Bu rolüyle Oskar'a aday gösterilmiş ancak Oskar'ı, Jezebel filmindeki rolüyle, Bette Davis'e kaptırmıştır. Hala birçok kişi, Norma Shearer'in sinemada Marie Antoinette karakterine son noktayı koyduğunu düşünmektedir. Film Arjantin'de Eva Perón'un öyle çok beğenisini kazanmıştır ki, Perón saçlarını sarıya boyatmıştır.

Marie Antoinette karakteri Madame du Barry ve Napoléon Bonaparte'ı konu alan birkaç Fransız filminde de kullanılmıştır.

Daha önce bahsi geçen "elmas gerdanlık olayı" iki filme konu olmuştur. Bunlardan ikincisi 2001 yapımı "The Affair of the Necklace"dır. Kontesin lehine gerçekleri saptıran aşırı romantik film, eleştiri yağmuruna tutulmuştur. Joely Richardson'ın Marie Antoinette'i canlandırdığı filmde ayrıca Hilary Swank, Jonathan Pryce, Adrien Brody, Brian Cox ve Christopher Walken rol almıştır.

Ettore Scola'nın "La Nuit de Varennes"i (1982) XVI. Louis ve Marie Antoinette'nin başarısız kaçma teşebbüsünü işler.

1989'da Fransız tarihçi André Castelot "L'Autrichienne" (Avusturyalı) adlı filmin senaryosunu yazmıştır. Fransız Devrimi esnasında Marie Antoinette'in devrimciler tarafından "Avusturyalı kaltak" olarak adlandırılmasından esinlenen film Pierre Granier-Deferre tarafından yönetilmiştir. Başrolünü Alman şantöz Ute Lemper'in oyandığı film 1793'teki mahkeme kayıtlarına dayandırılmıştır.

1995'te James Ivory tarafından yapılan, "Jefferson in Paris" (Jefferson Paris'te) adlı film, Fransız Devriminden önceki dönemde Amerika'nın Fransa büyükelçisi Thomas Jefferson'un başından geçenleri anlatır. Başrolünü Nick Nolte'in oynadığı filmde Marie Antoinette Charlotte de Turckheim tarafından ve XVI. Louis Michael Lonsdale tarafından canlandırılmıştır.

Amerikalı yönetmen Sofia Coppola'nın Antonia Fraser'ın biyografisinden uyarladığı "Marie Antoinette" adlı filmin çekimlerine 2005 yılında başlanmış ve bazı sahneler Versay Sarayı'nda çekilmiştir. Kirsten Dunst Marie Antoinette'i, Jason Schwartzman XVI. Louis'yi, Asia Argento Madame du Barry'yi, Rip Torn XV. Louis'yi ve Marianne Faithfull, Marie Antoinette'in annesi İmparatoriçe Maria Theresa'yı canlandırmıştır. Film ilk kez Cannes Film Festivali'nde gösterilmiş (2006), seyircilerin kuvvetli alkışını almış ve bir grup izleyici tarafından yuhalanmıştır. En iyi kostüm dalında Oscar ödülünü almıştır.

Kapsamlı okuma
 Vincent Cronin, Louis ve Antoinette (1974) ISBN 0-8095-9216-9
 Stanley Loomis, The Fatal Friendship ISBN 0-931933-33-1 (Marie Antoinette ve Kont Fersen arasındaki ilişkiyi inceler. Özellikle de kaçma teşebbüsünü ele alır.)
 Antonia Fraser, Marie Atoinette, The Journey (2001) ISBN 0-7538-1305-X

Dış bağlantılar

 İngilizce Vikipedi, Marie Antoinette maddesi
 Memoirs Of The Court Of Marie Antoinette, Queen Of France  - Kraliçenin baş hizmetkarı Madam Campan'ın anıları, Project Gutenberg
 Memoirs of the Courts of Louis XV and XVI. Being secret memoirs of Madame Du Hausset, lady's maid to Madame de Pompadour, and of the Princess Lamballe — Complete Project Gutenberg'den tam metin
 Marie-Antoinette , PBS
 Marie-Antoinette (2006) , İnternet film veritabanı
 The Queen of Fashion: The Significance of Marie-Antoinette's Shoe
 "Ekmek yoksa pasta yesinler!" kimin sözü?

Kaynakça

1755 doğumlular
Viyana doğumlular
1793 yılında ölenler
18. yüzyılda Avusturyalılar
18. yüzyılda Fransızlar
18. yüzyılda Almanlar
Habsburg-Lorraine Hanedanı
Bourbon prensesleri
Avusturyalı Roma Katolikleri
Fransız Roma Katolikleri
Fransa Krallığı kişileri
Avusturya asıllı Fransızlar
Avusturyalı prensesler
XVI. Louis
İdam edilmiş Fransızlar
İdam edilmiş hanedan üyeleri
İdam edilmiş Avusturyalılar
Fransız Devrimi'nde idam edilmiş kişiler
Başı kesilerek idam edilmiş kişiler
Saint-Denis Bazilikası'nda defnedilenler
Paris'te ölenler

Marie Antoinette


Kosmos 2326, ruski pomorski izviđački satelit iz programa Kosmos. Vrste je US-PU (br. 7, Konus -A).
Lansiran je 20. prosinca 1995. godine u 00:52 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Ciklon-2 11K69. Orbita mu je bila 406 km u perigeju i 414 km u apogeju. Orbitna inklinacija bila mu je 65,02°. Spacetrackov kataloški broj je 23748. COSPARova oznaka je 1995-071-A. Zemlju je obilazio u 92,76 minuta. Pri lansiranju bio je mase 3150 kg.

Zadaća mu je bila otkriti neprijateljske vojne snage otkrivanjem i trianguliranjem njihovih elektromagnetskih odašiljanja (radio, radar i dr.).

Deorbitirao je 8. studenoga 1997. godine. Od ovog satelita ostala su otpala su tri dijela, Cosparovih oznaka od 1995-071B do 1995-071D, odnosno Spacetrackovog kataloškog broja od 24750, 24456 i 24816. Bili su u orbiti od 112x394 (nagib 65,00°, obilazak Zemlje 89,56 min), od 403x420 (nagib 65,02°, obilazak Zemlje 92,79 min) i od 406x417 (nagib 65,01°, obilazak Zemlje 92,79 min), respektivno. Vratili su se u atmosferu 20. prosinca 1995., 3. listopada 1996. i 11. prosinca 1998., respektivno.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2326


A Fosse Dionne é uma fonte cárstica, localizada em Tonnerre, no departamento de Yonne, na França. É alimentado pela água da chuva nas colinas circundantes e também por pelo menos um rio subterrâneo. A Fosse Dionne é notável por causa de sua vazão média diária de 311 litros por segundo, e por até hoje ter sua origem ainda não desvendada.

Hidrogeologia
A Fosse Dionne é um ponto focal hidrogeológico e uma fonte ressurgente. É alimentado principalmente pela água da chuva que entra nas camadas de calcário do período Jurássico do planalto cárstico ao redor de Tonnerre. Estudos via rastreamento de corantes demonstraram que parte da água da nascente vem do rio Laigne, que desaparece no subsolo no Gouffre de la Garenne em Villaines-en-Duesmois, a 43,5 quilômetros (27,0 milhas) de Tonnerre. Também existe uma ligação entre a nascente e o Gouffre d'Athée.

A vazão média é de 311 litros por segundo, mas em períodos de inundação (como em 15 de março de 2001) pode chegar a 3.000 litros por segundo. A vazão média varia entre 87 litros por segundo em agosto e 619 litros por segundo em janeiro.

Exploração da caverna submersa
A nascente da fonte consiste em uma bacia profunda (daí o nome "fosse" [trad.  Fosso]). Ela se abre em uma câmara submersa com uma entrada de 2,5 metros de altura que é visível da superfície. A caverna inundada foi explorada por mergulhadores, apesar das dificuldades criadas por passagens estreitas e uma sucessão de sifões profundos que exigem paradas de descompressão frequentes. A primeira exploração conhecida foi realizada em 1955. A galeria desce inicialmente a um ângulo de 45° até uma profundidade de 32 metros. Além de uma constrição de 0,8 metros por 0,4 metros, a passagem sobe perto da superfície antes de afundar gradualmente até uma profundidade de −70 metros no limite de exploração de 370 metros. Como resultado de acidentes fatais, o mergulho subterrâneo na Fosse Dionne é estritamente regulamentado.

Yonne
Fontes

Fosse Dionne


البنية الميكروليتية هي عندما تكون الصخرة بها عجين زجاجي كصخرة البازلت ذات البنية الميكروليتية وهي نصف متبلورة.

مصادر
 Palache, C., H. Berman, and C. Frondel (1944) Dana's system of mineralogy, (7th edition), v. I, 748–757
 Webmineral data
 Mindat with location data
 Mineral data publishing PDF*Atencio, D., Andrade, M. B., Christy, A. G., Gieré, R., & Kartashov, P. M. (2010). The pyrochlore supergroup of minerals: nomenclature. The Canadian Mineralogist, 48(3), 673-698.doi: 10.3749/canmin.48.3.673
 Andrade, M. B., Atencio, D., Menezes Filho, L. A., & Ellena, J. (2011). The crystal structure of a microlite-group mineral with a formula near NaCaTa2O6F from the Morro Redondo mine, Coronel Murta, Minas Gerais, Brazil (vol 49, pg 615, 2011). CANADIAN MINERALOGIST, 49(5), 1338-1338.doi:10.3749/canmin.49.2.615

انظر أيضا
 معدن أكسيدي
 المسيكوت

مراجع

معادن الأكاسيد
معادن مكعبية

ميكروليت


est une série télévisée de science-fiction américaine créée et écrite par Graham Yost, réalisée par Morten Tyldum et diffusée depuis le  sur Apple TV+. La série met en vedette Rebecca Ferguson, qui est également productrice exécutive de la série.

Il s'agit de l'adaptation du premier roman Silo de l'auteur américain Hugh Howey, publié en 2012 aux États-Unis.

Synopsis
Dans un futur dystopique toxique, une communauté de  vit dans un silo géant de 144 étages sous terre, dans une société régie par un "Pacte" qu'ils croient être destiné à les protéger.

Distribution

Acteurs principaux
 Rebecca Ferguson  : Juliette Nichols
 Common  : Robert Sims
 Tim Robbins  : Bernard Holland
   : Paul Billings, le nouvel adjoint en chef

Acteurs secondaires
 David Oyelowo  : le shérif Holston Becker
 Amelie Child-Villiers : Juliette Nichols, jeune
 Harriet Walter  : Martha Walker
 Will Patton  : l'adjoint Sam Marnes
 Iain Glen  : , le père de Juliette
 Ferdinand Kingsley : George Wilkins
 Avi Nash  : Lukas Kyle
 Geraldine James  : Ruth Jahns, la maire du Silo
 Sophie Thompson  : Gloria Hildebrandt, la conseillère en fertilité du Silo
 Rick Gomez  : Patrick Kennedy
   Hank
 Caitlin Zoz  : Kathleen Billings, la femme de Paul
 Chipo Chung  : Sandy
 Sienna Guillory  : Hanna Nichols, la mère de Juliette
 Angela Yeoh  : l'adjointe Molly Karins
 Shane McRae  : Knox
 Matt Gomez Hidaka : Cooper
 Will Merrick : Danny
 Clare Perkins  : Carla

Production

Genèse et développement
Le projet a d'abord été annoncé comme étant en développement en tant que long métrage chez 20th Century Studios, qui a entamé des négociations pour acquérir le livre numérique auto-publié Silo de Hugh Howey le . Cinq jours plus tard, il a été confirmé que 20th Century Studios avait acquis les droits du roman, Ridley Scott et Steven Zaillian faisant partie des personnes attachées à la production du film. Le , il a été annoncé que J Blakeson était en négociations pour écrire et réaliser le film. Il a ensuite été annoncé le  que Nicole Perlman avait été engagée pour réécrire le scénario, J Blakeson n'étant plus impliqué dans le projet. Le film a finalement été mis en sommeil à la suite de l'acquisition de 21st Century Fox par Disney.

Le , il a été annoncé qu'une nouvelle itération du projet était en développement pour la télévision chez AMC, LaToya Morgan étant attachée à l'écriture de l'adaptation dans le cadre de son contrat global avec AMC Studios. La série est finalement passée sur Apple TV+ le , le projet recevant une commande de série composée de dix épisodes. Graham Yost a été désigné pour remplacer LaToya Morgan en tant que créateur et scénariste, marquant ainsi sa troisième série sur Apple TV+ dans le cadre de son contrat global avec le réseau. Morten Tyldum a également été désigné pour réaliser et produire la série, Graham Yost étant le showrunner.

Le , la série est renouvelée pour une deuxième saison.

Attribution des rôles
Parallèlement à l'annonce de la commande de la série, il a également été annoncé que Rebecca Ferguson avait été choisie pour le rôle principal. En , Tim Robbins a été ajouté à la distribution. Rashida Jones, Common, Harriet Walter, Avi Nash et Chinaza Uche ont rejoint la distribution dans les mois suivants.

Tournage
Le tournage a commencé fin  à Hoddesdon, dans le Hertfordshire, et a duré jusqu'au printemps 2022. En juillet 2023, le tournage de la saison 2 est arrêté indéfiniment à la suite de la grève des acteurs.

Épisodes

Première saison (2023)
La série est diffusée sur Apple TV+ le  (dans un premier temps avec deux épisodes, puis un par semaine).

 La Fête de la Liberté (): Dans un immense bunker souterrain appelé le « Silo », une communauté prospère sans connaître son histoire, car les archives auraient été détruites 140 ans plus tôt lors d'un soulèvement réprimé. C'est alors que le shérif Holston Becker déclare à son adjoint Sam Marnes qu'il veut "sortir". Trois ans plus tôt, Holston et sa femme Allison ont reçu l'autorisation du médecin de retirer son implant contraceptif, mais ils ne parviennent pas à concevoir. Pendant ce temps, Allison apprend des croyances subversives sur le Silo auprès de Gloria Hildebrandt, une experte en fertilité, et aide l'expert en informatique George Wilkins à explorer un disque dur interdit datant d'avant la rébellion. Allison dit à Holston sceptique que ceux qui sont au pouvoir leur mentent et que la vue sur les écrans de Silo d'un monde extérieur mort est fausse ; elle présente comme preuve son implant contraceptif qui n'a pas été retiré. Allison déclare vouloir "sortir", et promet de nettoyer la caméra externe du Silo si l'extérieur est beau. Conformément au "Pacte" du Silo, Allison est vêtue d'une combinaison environnementale et sort du bunker pour un aller simple. Les habitants du silo regardent Allison nettoyer la caméra puis s'effondrer, morte. Deux ans plus tard, Holston enquête sur la mort de George Wilkins et rencontre Juliette Nichols, une ingénieure de la centrale électrique qui prétend qu'il a été assassiné.
 La Protégée de Holston (): Holston apprend de Juliette que George, son amant, collectionnait des reliques historiques interdites. En apprenant que George et Allison ont travaillé ensemble, Holston accepte d'enquêter et promet d'envoyer un signal à Juliette lorsqu'il trouvera quelque chose. Quelques mois plus tard, Holston veut "sortir" et quitte le silo. Il est choqué de voir que l'extérieur est luxuriant et magnifique comme le prétendait Allison. Il nettoie la caméra, enlève son casque et, devant la caméra, semble ramper jusqu'au corps d'Allison avant de mourir. La maire Ruth Jahns apprend que Holston a laissé derrière lui une déclaration nommant Juliette pour la remplacer au poste de shérif. Juliette sait que George cherchait une porte et essaie de retrouver ses traces dans les fonds inondés sous le silo.
 Machines (Machines): Ruth et Sam descendent à pied les 144 niveaux pour rencontrer Juliette. En chemin, Ruth rencontre l'ex-père de Juliette, le Dr Pete Nichols, et l'amie ingénieure de Juliette, Martha Walker, pour obtenir des opinions sur le caractère de Juliette. Malgré la désapprobation du juge Meadows, la responsable judiciaire, et de Bernard Holland, le responsable informatique, Ruth propose à Juliette le rôle de shérif. Juliette refuse d'abord mais change d'avis lorsqu'elle reçoit le badge de Holston, sur lequel le mot « VÉRITÉ » est gravé au dos. Juliette demande à Ruth d'autoriser l'arrêt du générateur principal pour réparation, ce qui n'a jamais été fait de mémoire d'homme. À l'arrêt, les écrans du silo affichent brièvement une vue verte et saine de l'extérieur. L'équipe mécanique répare avec succès le générateur principal. Avant de partir pour son nouveau travail, Juliette demande à Martha d'étudier un caméscope qu'elle a trouvé parmi les reliques de George. De retour, Sam et Ruth s'avouent leur amour l'un pour l'autre, avant que Ruth ne s'effondre avec du sang dans la bouche.
 Vérité (): Ruth est morte ; Sam pense qu'elle a été empoisonnée et qu'il était la véritable cible parce qu'ils ont bu dans les gourdes d'eau l'un de l'autre. Bernard, en tant que maire intérim, recrute Juliette comme nouveau shérif. Juliette demande à Sam de l'aider à enquêter sur la mort de George, en échange de son aide à enquêter sur la mort de Ruth. Robert Sims, du corps judiciaire, dit à Sam que le juge Meadows est prêt à destituer Juliette de son poste de shérif, mais Sam lui dit de laisser Juliette démissionner d'elle-même. Plus tard, Sam est attaqué dans son appartement. Juliette rencontre Lukas, un résident qui passe tard le soir à la cafétéria. Juliette trouve le dossier de Holston sur George, mais ne trouve pas le disque dur de George que Holston a confisqué. En flash-back, Juliette quitte la maison à treize ans après la mort de sa mère, Hanna, et de son jeune frère, Jacob.
 Le Fils du concierge (): Sam est retrouvé mort. Paul Billings, le choix initial du Judiciaire pour shérif, est nommé adjoint en chef de Juliette. Sandy, qui travaille au bureau du shérif, dit à Juliette de trouver l'assassin de Sam avant que la justice ne choisisse un bouc émissaire. Juliette découvre que Doug Trumbull, qui travaille pour le Judiciaire, a déposé des preuves pour accuser le résident Patrick Kennedy du meurtre de Sam. Robert dit à Doug que son père était censé être concierge mais qu'il avait en réalité un travail secret qui était crucial pour la survie du Silo. Robert tue Doug avant de pouvoir être arrêté, et Doug est blâmé à titre posthume pour les meurtres de Sam et Ruth. Juliette apprend que Lukas étudie la nuit les écrans d'affichage de la cafétéria pour observer le mouvement des "lumières" dans le ciel car les habitants du Silo ignorent que ces lumières sont des étoiles. Martha montre à Juliette que la technologie du caméscope est plus avancée que ce qui est typique et autorisé dans le silo. Juliette récupère une des reliques de George dans l'espoir de rouvrir l'enquête sur sa mort.
 La Relique (): Juliette fait en sorte que la relique soit trouvée dans l'appartement de Doug et l'utilise comme excuse pour retrouver la supposée marchande de reliques Regina Jackson, qui s'avère être l'ancien amant de George qui lui a acheté des reliques. Robert découvre le lien de George avec la relique et confronte formellement Juliette ; Bernard accepte l'affirmation de Juliette selon laquelle elle n'a pas planté la relique, mais il lui ordonne d'arrêter d'enquêter sur les motivations de Doug pour le meurtre de Ruth et Sam. Juliette et Paul se disputent sur la difficulté à se faire confiance, et elle révèle qu'elle sait qu'il est atteint du syndrome, une condition médicale qui devrait le disqualifier pour être adjoint. Regina dit à Juliette qu'elle n'a pas signalé le disque dur de George à la justice, mais qu'elle en a parlé à « l'homme qui sait tout », après qu'il ait menacé ses proches. Regina donne à Juliette une relique précieuse qu'elle a reçue de George : un carnet de voyage pour enfants datant d'avant le Silo. Pendant que Juliette feuillette le livre dans son appartement, elle est surveillée par une équipe de surveillance qui dispose de nombreuses caméras partout dans le Silo, avec un équipement bien plus avancé que le reste du Silo.
 Les Gardiens de la flamme (): Robert fait partie de l'équipe de surveillance et surveille les mouvements de Juliette via les caméras cachées. Juliette cherche Gloria, qui est droguée sur ordre de Meadows. Malgré l'offre de Juliette de démissionner de son poste de shérif, Meadows dit qu'elle ne peut pas lever l'ordre. Paul confronte Juliette lorsqu'elle néglige ses devoirs ; elle lui parle de son enquête sur le meurtre de George et il décide de la couvrir. Lukas essaie d'embrasser Juliette, mais elle le repousse. Bernard dit à Juliette qu'il craint que Meadows n'agisse contre eux et l'encourage à trouver un moyen de contrôler Meadows. Avec l'aide de son père, Juliette parvient à interroger Gloria et apprend qu'elle fait partie des Gardiens de la flamme, un groupe secret dédié à la mémoire du passé et dont les membres sont systématiquement exterminés. La mère de Juliette s'est liée d'amitié avec les Gardiens de la flamme, mais le père de Juliette a obéi aux ordres pour empêcher les Gardiens de la flamme d'avoir des enfants. Juliette se rend compte que des caméras de surveillance se trouvent derrière les miroirs muraux du Silo et récupère le disque dur de George là où Holston l'a caché dans la chambre de Gloria. Les pillards de Robert arrivent dans la chambre de Gloria pour appréhender Juliette, qui n'est plus là.
 Hanna (Hanna): La justice recherche le disque dur dans le bureau du shérif mais ne le trouve pas. Juliette riposte en utilisant la connaissance du Pacte de Paul pour arrêter temporairement Robert. Pendant que Robert est en garde à vue, Juliette fouille son bureau et trouve des dossiers sur Hanna, Martha et Shirley Campbell. Le dossier d'Hanna confirme que c'est grâce aux caméras de surveillance  qu'ils ont su qu'Hanna avait construit une loupe multi-objectifs illégale ; Hanna et Juliette croyaient que Pete l'avait dénoncée. Juliette se réconcilie avec Pete et il lui dit que le comportement subversif et le suicide d'Hanna étaient une réponse à la mort de Jacob, qu'Hanna pensait que la technologie de la loupe aurait pu empêcher. Juliette ne parvient pas à accéder au contenu du disque dur. Lukas a trop peur pour l'aider et les points de contrôle judiciaires l'empêchent d'atteindre Martha. Bernard retrouve Juliette et se révèle être le véritable responsable du Silo et responsable de la mort de Ruth et Sam. Bernard et Robert arrêtent Juliette, prennent le disque dur et prétendent frauduleusement que Juliette a demandé à « sortir ». Pendant son transfert vers la prison, Juliette saute de l'escalier central du Silo pour s'enfuir avec le disque dur.
 En cavale (): Juliette s'échappe en évitant les caméras. Paul fouille l'appartement de Juliette et trouve le carnet de voyage des enfants ; il garde une page mais brûle le reste. Juliette s'introduit par effraction dans l'appartement de Robert et utilise son ordinateur pour accéder au disque dur, sur lequel elle trouve un message vidéo que George a réalisé pour elle. Bernard arrête Lukas et apprend le numéro de série du disque dur, qu'il utilise pour localiser Juliette. Robert et ses gardes se précipitent vers l'appartement, mais la femme de Robert permet à Juliette de s'échapper. Juliette se fait aider par Patrick et Danny, un expert informatique, pour accéder au disque dur. Elle regarde le reste de la vidéo de George, dans laquelle il lui dit qu'il l'aime et qu'elle doit trouver la porte sous le silo. Suivant les conseils de George, Juliette, Patrick et Danny regardent une vidéo d'une sortie passée, qui montre un paysage verdoyant avec des oiseaux volant à l'extérieur du silo.
 Dehors (): Juliette demande à Danny de diffuser les images extérieures dans tout le Silo, mais la diffusion est rapidement interrompue par Bernard. Paul est interrogé par Robert sur son état, et Paul dit plus tard à sa femme qu'ils font une exception pour qu'il puisse être shérif. Juliette s'enfuit à la centrale électrique, où elle parle à Martha avant d'être arrêtée. Bernard propose un marché à Juliette : si elle sort volontairement, il lui racontera ce qui est arrivé à George et s'assurera que mécaniciens ne soient pas punis. Bernard montre à Juliette des images de la façon dont George a été arrêté et a sauté des escaliers pour éviter l'interrogatoire. Bernard détruit le disque dur, mais récupère plus tard le disque après que Juliette ait mentionné une porte sous le silo. Bernard condamne Lukas aux mines. Juliette sort et l'écran de son casque montre exactement la même séquence vidéo d'un paysage luxuriant. Elle se rend compte de la tromperie et découvre que la réalité est la vue désolée des écrans du Silo. Parce que Martha a fait en sorte que le ruban chauffant sur le costume de Juliette soit de bonne qualité, au lieu de mourir là-bas, Juliette est capable de sortir du cratère qui entoure la caméra du Silo et arrive hors de vue des résidents du Silo. Le cratère du Silo est entouré de dizaines de cratères similaires, chacun avec une structure semblable à une entrée de silo, et on aperçoit sur l'horizon brumeux une ville en ruines au loin.

Deuxième saison (2024)
Elle est prévue pour 2024. Le tournage de la saison 2 a commencé à l'été 2023.

Réception
Lucile Commeaux sur France Culture explique que  et trouve .

Notes et références

Liens externes
 « Silo : la post-apocalypse en huis clos », La Science, CQFD, France Culture, 5 mai 2023.

Série télévisée créée en 2023
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée d'Apple TV+
Série télévisée américaine de science-fiction
Série télévisée dystopique
Adaptation d'un roman américain au cinéma
Série télévisée en anglais

Silo (série télévisée)


ජගත් ගෝසයින් (ජෝධ් බායි හෙවත් මන්මතී යන නම්වලින් ද හැඳින්වේ) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ මූඝල් අධිරාජ ජහාන්ගීර්ගේ දෙවන භාර්යාවයි. එසේම ඇය ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ පස්වන මූඝල් අධිරාජ ෂා ජහාන්ගේ මෑණියන් ද වේ.

පවුල
ජෝධ්පූර්හි කුමරිය, ජෝධ් බායි ලෙස වඩාත් ප්‍රචලිත වූ ජගත් ගෝසයිනි රාජ්පුත්වරුන්‍ගේ රථෝර් වංශයට අයත් වූවා ය. ඇය මාර්වාර්හි (වර්තමාන ජෝධ්පූර්) පාලකයා වූ රාණා උදයි සිංගේ දියණියයි. උදයි සිං ජනයා අතර ජනප්‍රිය වූයේ ඔහුව හැඳින්වුණු මෝට රාජා (මහත රජ) යන විකට නාමය හේතුවෙනි. ඇගේ මුත්තණුවන් වූ මාල්දියෝ රථෝර්ගේ පාලනය යටතේ මාර්වාරය ප්‍රබල රාජ්පුත් රාජධානියක් වූ අතර, එය විදේශ බලවේගවලට දැඩි ප්‍රතිරෝධයක් දක්වමින්, උතුරුදිගින් ආ ආක්‍රමණිකයන්ට අභියෝග එල්ල කරන්නට විය. මාල්දියෝ සූර් අධිරාජ්‍යය හෝ 1555දී හුමායුන් විසින් උතුරු ඉන්දියාවේ පාලනය යළි ලබාගත් පසු මූඝල් අධිරාජ්‍යය සමග හෝ මිත්‍ර සබඳතා පැවැත්වීම ප්‍රතික්ෂේප කළේ ය. මෙම ප්‍රතිලත්තිය ඔහුගේ පුත්‍රයා සහ අනුප්‍රාප්තිකයා ද වූ චන්ද්‍රසේන් රථෝර් විසින් ද අනුගමනය කරන ලදී.

1562දී මාල්දියෝ රථෝර්ගේ මරණින් පසු, අනුප්‍රාප්තිය සඳහා සහෝදරයින් අතර යුද්ධයක් ඇරඹි අතර, ජෝධ්පූර් අගනුවර දී චන්ද්‍රසේන් තමන්ව සිංහාසනාරූඪ කොටගත්තේ ය. නමුත් ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය කෙටි කාලීන එකක් වූයේ එම වර්ෂයේදී ම අක්බර් අධිරාජයාගේ හමුදාව මර්තාව සහ 1563දී ජෝධ්පූර් අගනුවර ද යටත් කරගත් හෙයිනි.

1581 රාඕ චන්ද්‍රසේන්ගේ මරණින් පසු, මාර්වාරය ඍජු මූගල් පාලනය යටතට පවරා ගැනිණි. 1583දී මාර්වාරයේ සිහසුන යළි ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කළ අක්බර් එහි පාලක ධුරයට උදයි සිං පත්කළේ ය. උදයි සිං ඔහුගේ පූර්වප්‍රාප්තිකයින් මෙන් නොව මූඝල්වරුන්ට යටත්වී මූඝල් සේවයට එක්වූවකු විය.

ජහාන්ගීර් සමග විවාහය
මූඝල්වරුන්ට යටත් වීමෙන් පසු, සිය දියණිය වූ ජගත් ගෝසයිනි අක්බර්ගේ වැඩිමහල්ම පුත්‍රයා වූ සලීම් කුමරුට විවාහ කරදීමට උදයි සිං තීරණය කළේ ය. ඇතැම් රාජ්පුත් වංශවතුන් රජවරුන් සිය දියණිවරුන් මූඝල්වරුන්ට විවාහ කරදීමේ අදහසට අකමැති වූයේ එය නින්දාවක් ලෙස සැලකූ හෙයිනි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සිවානාහි කල්‍යාණ්දාස් රථෝර් විසින් උදයි සිං සහ සලීම් කුමරු යන දෙදෙනාටම මරණ තර්ජන එල්ල කරන ලදී. එයට ප්‍රතිචාර ලෙස අක්බර් අධිරාජයා සිය හමුදාවන්ට කල්‍යාණ්දාස් රථෝර්ට සිවානාහි දී ප්‍රහාර එල්ල කරන ලෙස නියෝග කළේ ය. සටනේ දී සිය පුරුෂයින් සමග කල්‍යාණ්දාස් මියගිය අතර, සිවානාවේ ස්ත්‍රීන්ට ජෞහාර් පනවන ලදී.

දේශපාලන මිත්‍රත්වයේ සංකේතයක් ලෙස 1586 ජූනි 26 දින ජගත් ගෝසයිනි, සලීම් කුමරු (අනාගත අධිරාජ ජහාන්ගීර්) සමග විවාහ වූවා ය. ඇය ඔහුගේ දෙවන බිසව බවට පත්වූවා ය. වසර හතරකට පසු, 1590දී ඇය සිය පළමු දරුවා බිහිකළා ය. බෙගම් සුල්තාන් නැමැති එම දියණිය පළමු වියේ දී මියගියා ය. 1592 ජනවාරි 5 දින, ඇය සලීම්ගේ තෙවන පුත්‍රයා හට උපත ලබාදුන්නා ය. දරුවාගේ මුත්තණුවන් වන අක්බර් අධිරාජයා විසින් කුමරුට 'ඛුරාම්' ("ප්‍රීතිමත්") යන නාමය තබන ලදී. අනාගත ෂා ජහාන් අධිරාජයා බවට පත්වන මෙම කුමරු අක්බර් අධිරාජයාගේ ප්‍රියතම මුණුපුරා විය. ජහාන්ගීර්ගේ වචනවලින් කිවහොත් ඔහු "[මාගේ] සියුල දරුවන්ට වඩා මාගේ පියා [අක්බර්] කෙරෙහි සැලකිලිමත් ය... පියා ඔහුව සැලකූයේ ඔහුගේම දරුවකු ලෙසයි."

ඛුරාම්ගේ උපතට මඳ කාලයකට පෙර දෛවඥයකු විසින් දරුවන් නොවූ රුඛයියා සුල්තාන් බෙගම් අධිරාජිනියට (අක්බර්ගේ පළමු භාර්යාව සහ අගබිසව) පැවසූයේ උපදින්නට සිටින දරුවා අධිරාජ පදවියට උරුමකරු වනු ඇති බවයි. මේ නිසා, ඛුරාම්හට දින සයක් වියැති වන විට, දරුවා ජගත් ගෝසයිනිගෙන් රැගෙන ගොස් රුඛයියාහට භාරකළ යුතු බවට අක්බර් නියෝග කළේ ය. එවිට ඔහුට ඇගේ රැකවරණ මැද හැදීවැඩිය හැකි බැවින්, මූඝල් අධිරාජයකු ඇතිදැඩි කිරීමට සිය භාර්යාව තුළ වූ අපේක්ෂාව ඉටු කිරීමට අක්බර්ට හැකි විය. ජගත්හට වටිනා මුතු මැණික් ලබා දී අස්වසන ලදී.

ඛුරාම්ව ඇතිදැඩි කිරීමේ ප්‍රධාන වගකීම රුඛයියා සතු විය. ඔහු ඇගේ රැකවරණය යටතේ හැදී වැඩිණි. ජහාන්ගීර් සිය මතක සටහන් තුළ සඳහන් කොට ඇත්තේ, රුඛයියා සිය පුත්‍රයා වූ ඛුරාම්හට සෙනෙහස දැක්වූයේ, "ඔහු ඇගේම [පුතු] වූවා මෙන් දහස් ගුණයකින් වැඩි සෙනෙහසකින් බවයි." 13වන විය සපිරෙන තෙක් ඛුරාම් ඇගේ සෙවණේ හැදී වැඩුණේ ය. අක්බර්ගේ මරණින් පසු ලාබාල කුමරුන් ඔහුගේ පියාගේ නිවස වෙත යලි පැමිණියේ ය. මේ නිසා ඔහුට සිය සැබෑ මව හා සමීප වීමට වඅස්ථාව හිමි විය. මේ අතර කාලයේ 1597දී ජගත් විසින් ඇගේ තෙවන (සහ අවසාන) දරුවාට උපත ලබාදුන්නා ය. බිළිඳියක වූ එම දැරිය කුඩා වියේ දීම මියගියා ය.

විවාහයේ මුල්කාලයේ ජගත් ගෝසයිනිහට ඇගේ සැමියාගේ ප්‍රසාදය අහිමිව තිබූ බැව් පෙනේ. විශේෂයෙන්ම රාජකීය අන්තඃපුරයේ ඇගේ ප්‍රතිවාදිනිය වූ නූර් ජහාන්̣ගේ පැමිණීම මෙයට හේතු විය. ජගත් ඇය කෙරෙහි අමනාපයෙන් පසුවූවා ය. 1611දී ජහාන්ගීර් විසින් නූර් ජහාන්ව විවාහ කරගන්නා ලදී. එම විවාහයේ සිට ඔහුගේ මරණය දක්වාම නූර් ජහාන් ඔහුගේ ප්‍රියතම භාර්යාව වූ බැව් අවිවාදිතව පිළිගැනේ. නූර් ජහාන්ගේ විවාහයට පෙර පවා, ජහාන්ගීර්ගේ අගබිසව සහ පාද්ෂා බෙගම්වරිය වූයේ ඔහුගේ සයවන භාර්යාව වූ සලීහා බානු බෙගම් ය. ඇය විසින් 1605 ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තියේ සිට 1620 ඇගේ මරණය තෙක්ම පදවිය උසුලන ලදී. අනතුරුව මෙම ගෞරවනීය පදවි නාමයන් නූර් ජහාන්හට පිරිනැමිණි.

මරණය
ජගත් ගෝසයිනි මියගියේ 1619 අග්‍රාවේ ය. ඇගේ අපේක්ෂාව අනුව ඇගේ දේහය දහ්රා බාඝ්හි භූමදානය කෙරිණි. ජහාන්ගීර් මෙම මරණය පිළිබඳ කෙටියෙන් පැවසූයේ ඇය විසින් "දෙවියන්ගේ අනුකම්පාව ලද බවයි." ඇගේ මරණින් පසු ජහාන්ගීර් විසින් සියලු නිල ලේඛනවල ඇය හට බිල්කිස් මකානි ("නිර්මල විමානයේ ආර්යාව") ලෙස ඇමතිය යුතු බවට නියෝග කරන ලදී.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 ජෙහාන්ගීර් සහ ෂා ජෙහාන්
 ලෝකයේ ජයග්‍රාහකයා: ජහාන්ගීර්
 තූසුක්-ඉ-ජහන්ගීරි හෙවත් ජහාන්ගීර්ගේ මතක සටහන්

ග්‍රන්ථාවලිය
 Findly, Ellison Banks (1993). Nur Jahan: Empress of Mughal India. Oxford University Press. ISBN 9780195360608.

මන්මතී
මන්මතී
ඉන්දියානු රාජකීය ස්ත්‍රීන්
මන්මතී
අග්‍රාහි ජනයා
මූඝල් අධිරාජ්‍යයේ ස්ත්‍රීන්
ඉන්දියානු හින්දුවරුන්
ජෝධ්පූර්හි ජනයා
ඉන්දියානු වල්ලභ රැජිනියන්
16වන සියවසේ ඉන්දියානු කාන්තාවන්

ජගත් ගෝසයින්


Cazacu ist der Familienname folgender Personen:

 Boris Cazacu (1919–1987), rumänischer Romanist und Rumänist
 Claudia Cazacu, rumänische DJ und Produzentin
 Marin Cazacu (* 1956), rumänischer Cellist
 Virgil Cazacu (* 1927), rumänischer Politiker (PMR/PCR)

Cazacu


Sugauli es una ciudad y un área notificada en el distrito de East Champaran en el estado indio de Bihar. Es el escenario de la historia de Rudyard Kipling "Rikki-Tikki-Tavi", y el lugar donde se firmó un tratado con Nepal en 1816.

Geografía
Según el censo de la India de 2011, [1] la ciudad de Sugauli tenía una población de 38.815. Sugauli es una ciudad de Nagar Panchayat en el distrito de Purbi Champaran, Bihar. La ciudad de Sugauli está dividida en 22 distritos para los que se celebran elecciones cada 5 años. El Sugauli Nagar Panchayat tiene una población de 38,815 de los cuales 20,584 son hombres mientras que 18,231 son mujeres según el informe publicado por el Censo de India 2011. La población de niños de 0 a 6 años es de 7810, que es el 20,12% de la población total de Sugauli (NP). En Sugauli Nagar Panchayat, la proporción de sexo femenino es de 886 frente al promedio estatal de 918. Además, la proporción de sexo infantil en Sugauli es de alrededor de 937 en comparación con el promedio del estado de Bihar de 935. La tasa de alfabetización de la ciudad de Sugauli es 64,90% más alta que el promedio estatal de 61,80% . En Sugauli, la alfabetización masculina es de alrededor del 73,45%, mientras que la tasa de alfabetización femenina es del 55,10%. Sugauli Nagar Panchayat tiene una administración total de 7,480 casas a las que suministra servicios básicos como agua y alcantarillado. También está autorizada a construir carreteras dentro de los límites de Nagar Panchayat e imponer impuestos sobre las propiedades que se encuentran bajo su jurisdicción.

Demografía
Sugauli tiene un gran papel en la guerra de independencia de la India. Sugauli es parte del movimiento SATYAGRAHA que GANDHI JI ha comenzado desde Champaran, y ese movimiento inspiró a muchos jóvenes en ese momento a contribuir por la nación y pocos de ellos fueron Janardan Pandey y Babulal Mishra de Sugauli, Late Pt. Tuni jha, Laxmi Narayan Jha, Upendra Jha, Ramesh Chandra Jha, Sukham Mishra de Phulwaria, Yamuna kant Jha de Sugaon. Sugauli también es conocido por el Tratado de Sugauli, que se firmó entre la India británica y Nepal en marzo de 1816.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bihar

Sagauli


El término Progrés (en ucraniano: Прогрес, y ) puede referirse a:

Localidades

Progrés (Adiguesia), localidad de la república de Adiguesia, en Rusia.
Progrés (Amur), localidad del óblast de Amur, en Rusia.
Progrés (Bizhbuliak, Bashkortostán), localidad del raión de Bizhbuliak de la república de Bashkortostán, en Rusia.
Progrés (Kugarchí, Bashkortostán), localidad del raión de Kurgachí de la república de Bashkortostán, en Rusia.
Progrés (Yanaúl, Bashkortostán), localidad del raión de Yanaúl de la república de Bashkortostán, en Rusia.
Progrés (Briansk), localidad del óblast de Briansk, en Rusia.
Progrés (Kabardino-Balkaria), localidad de la república de Kabardino-Balkaria, en Rusia.
Progrés (Gulkévichi, Krasnodar), localidad del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar, en Rusia.
Progrés (Novokubansk, Krasnodar), localidad del raión de Novokubansk del krai de Krasnodar, en Rusia.
Progrés (Temriuk, Krasnodar), localidad del raión de Temriuk del krai de Krasnodar, en Rusia.
Progrés (Sochi, Krasnodar), localidad del ókrug urbano de la ciudad de Sochi del krai de Krasnodar, en Rusia.
Progrés (Salsk, Rostov), localidad del raión de Salsk del óblast de Rostov, en Rusia.
Progrés (Vesioli, Rostov), localidad del raión de Vesioli del óblast de Rostov, en Rusia.
Progrés (Volgodonsk, Rostov), localidad del raión de Volgodonsk del óblast de Rostov, en Rusia.
Progrés (Yegorlykskaya, Rostov), localidad del raión de Yegorlykskaya del óblast de Rostov, en Rusia.
Progrés (Jvorostianka, Samara), localidad del raión de Jvorostianka del óblast de Samara, en Rusia.
Progrés (Viazma, Samara), localidad del raión de Viazma del óblast de Samara, en Rusia.

Progrés (Kozelets, Cherníhiv), localidad del raión de Kozelets del óblast de Cherníhiv, en Ucrania.
Progrés (Mena, Cherníhiv), localidad del raión de Mena del óblast de Cherníhiv, en Ucrania.
Progrés (Semiónovka, Cherníhiv), localidad del raión de Semiónovka del óblast de Cherníhiv, en Ucrania.
Progrés (Dnipropetrovsk), localidad del óblast de Dnipropetrovsk, en Ucrania.
Progrés (Donetsk), localidad del óblast de Donetsk, en Ucrania.
Progrés (Kirovogrado), localidad del óblast de Kirovogrado, en Ucrania.
Progrés (Lugansk), localidad del óblast de Lugansk, en Ucrania.
Progrés (Sumy), localidad del óblast de Sumy, en Ucrania.
Progrés (Balaklia, Járkov), localidad del raión de Balaklia del óblast de Járkov, en Ucrania.
Progrés (Krasnokutsk, Járkov), localidad del raión de Krasnokutsk del óblast de Járkov, en Ucrania.

Otros
Progress a su vez puede referirse a:
Progress, familia de naves no tripuladas rusas.
Progress (álbum de Take That).
Progress (Pensilvania), localidad estadounidense.
Progres, adjetivo para referirse a una persona progresista.

Progrés


තෙවන ලෝක යුද්ධය (WW3) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ, පළමු හා දෙවන ලෝක යුද්ධ වලින් පසුව ලොව පුරා ඇතිවිය හැකි මහා පරිමාණ යුද්ධයකි. 1941 සිටම මෙවැනි ලෝක යුද්ධයක් ගැන අදහස් ඉදිරිපත් වී ඇත. යම් පිරිසක් දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ඇතිවූ කුඩා පරිමාණ යුද්ධ තුන් වෙනි ලෝක යුද්ධය ලෙස සළකන අතර, සමහර පිරිස් විශ්වාස කරන්නේ තුන් වෙනි ලෝක යුද්ධය ඊට පෙර පැවති ලෝක යුද්ධවලට වඩා විශාල සහ විනාශකාරී වනු ඇති බවයි.

දෙවන ලෝක යුද්ධයේ අවසාන කාලයේදි න්‍යෂ්ටික අවි නිෂ්පාදනය සහ භාවිත කිරීමත් සමග රටවල් ගණනාවක් ඒවා නිෂ්පාදනය කිරීම ආරම්භ කරන ලදි. මේ නිසා තෙවැනි ලෝක යුද්ධය මගින් පෘතුවි ශිෂ්ඨාචාරයට සහ පෘතුවියේ ජීවයට තර්ජනයක් වන න්‍යෂ්ටික ව්‍යසනයක අවධානමක් ගැන උපකල්පනය කරන ලදි. තවත් ප්‍රධාන ගැටලුවක් වූයේ ජීව විද්‍යාත්මක ආයුධ යි. සිතාමතා හෝ අත් වැරදීමකින් නිදහස්වන ජීව ආයුධ වලින් විශාල ජීවිත සංඛ්‍යාවක් විනාශ විය හැක. දියුණු තාක්ෂණයේ ආධාරයෙන් සිදුවන මෙවැනි විනාශකාරි සිදුවීමක් මගින් පොළොවේ මතුපිට ජීවයට අහිතකර තත්වයකට පත් වීමට ඉඩ තිබේ.

දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය (1939-1945) ආරම්භ වීමට පෙර සිදුවූ පලමුවන ලෝක සංග්‍රාමය (1914-1918) හඳුන්වනු ලැබුවේ "සියලු යුද්ධ අවසන් කිරීම සඳහා කරන ලද යුද්ධය" ලෙසයි. ඒ, එවැනි ප්‍රමාණයේ ලෝක සංග්‍රාමයක් නැවත ඇතිවිය හැකි බවට කිසිවෙකු විස්වාස නොකරන ලද බැවිනි. යුද්ධ දෙක අතර පැවති 1918-1939 අන්තර් යුධ කාලයේදි පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමය හඳුවන්වන ලද්දේ "මහා යුද්ධය" නමිනි. 1939 දී දෙවන ලෝක යුද්ධය ඇරඹීමත් සමග "ලෝකයට තවත් යුද්ධයක අවශ්‍යතාවයක් ඇති වන්නෙ නැතැ" යි යන මතය බිඳ වැටුනි.

1945 සීතල යුද්ධය ආරම්භ වීම හා න්‍යෂ්ටික තාක්ෂණය සෝවියට් සංගමයට පැතිර යාම සමග තෙවන ලෝක යුද්ධයක් ඇතිවීමේ හැකියාව ඉහළ ගියේය. සීතල යුධ සමයේදී තෙවන ලෝක යුද්ධයක් ගැන රටවල් ගණනාවක් විසින් පූර්වාපේක්ෂා කරන ලදි.

කෙසේ නමුත් දෙවන හා පලමු ලෝක යුද්ද වැනි නොව තෙවන ලෝකයුද්දයක් පැමිණියහොත් සිදුවිය හැකි විනාශය සිතාගැනීමට බැරි තරම් වේ.වර්තමානයේදි අප ලෝකයේ දැවැන්ත රටවල් දෙකක් වන රුසියාව සහ යුක්‍රේනය රටවල් මුහුන දෙමින් තිබෙන තත්වය හමුවේ ලෝකයේ සෙසුරටවල්ද පාර්ෂව කරුවන් ලෙස යුද්දයට සම්බන්ද වුවහොත් එම තත්වය තෙවන ලෝකයුද්දයක් දක්වා වර්දනය වීමේ ඇති ශීඝ්‍රතාවය වැඩිය.නමුත් ලෝකයේ පිහිටුවා ඇති සාමසංවිදාන මගින් හෝ වෙනත් ගැටුම් සමතන ක්‍රියාවලි බලවේගයක් ඔස්සේ හෝ වර්තමාන මෙම යුද තත්වය ව්‍යාප්තිය අවම කරලීමට හැකිනන් එය ලෝකයක් වශයෙන් අප ලබනා විශාල ජයග්‍රහණයකි.

වැඩිදුර කියවීම සඳහා
 හන්ටිංටන්, සැමුවෙල් (1996). නිව් යෝර්ක් හි ශිෂ්ටාචාරයේ ගැටුම සහ ලෝක නියෝගය සයිමන් සහ ෂස්ටර් ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම.ISBN 978-0-684-84441-1
න්‍යෂ්ටික රණකාමය

තෙවන ලෝක යුද්ධය


Le Rumpler C.III. (désignation d'usine 6A 5) est un biplan militaire de reconnaissance construit en Allemagne pendant la Première Guerre mondiale.

Historique
Il constitue une amélioration de la conception du Rumpler C.I en incorporant de nombreuses améliorations aérodynamiques, notamment dans la forme de l'aile et le profilage des ailerons et de l'arrière du fuselage. Les performances du Rumpler C.III s'avèrent meilleures que celles du C.I, et le prototype est sélectionné en  pour une production limitée, d'environ 75 appareils. Tous ne furent pas au front en même temps: le maximum fut atteint le  avec 42 Rumpler C.III simultanément au front. Avec l'introduction du Rumpler C.IV, plus puissant et basé sur une structure de C.III amélioré, le nombre de C.III opérationnels chute rapidement et à l'automne 1917, il n'en restait déjà plus qu'un seul au front. Le C.III a donc connu un succès mitigé, mais sa conception a surtout servi de tremplin au C.IV plus perfectionné.

Références

Bibliographie

Avion militaire de la Première Guerre mondiale
Avion de reconnaissance
Avion militaire allemand
Avion à hélices
Avion monomoteur
Avion biplan
Premier vol en 1916

Rumpler C.III


Güngören, Sinop ilinin Durağan ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Kepez olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 137 km, Durağan ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Durağan belde ve köyleri

Güngören, Durağan


Stadionul Ion Oblemenco Romanya'nın Krayova şehrinde 1960 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Romanya'nın CS Universitatea Craiova takımının maçlarını yaptığı stadyum, 27.915 seyirci kapasitelidir.

Romanya'daki stadyumlar

Ion Oblemenco Stadyumu


Mobilitatea de bază (în ) reprezintă un set de criterii pentru operarea minimală a transportului public într-o anumită zonă. Conceptul de mobilitate de bază pornește de la premiza că fiecare cetățean are dreptul de a se deplasa, indiferent dacă deține sau nu o mașină.

În Flandra și Țările de Jos
Conceptul de mobilitate de bază în Regiunea Flandra este stipulat în Decretul privind Mobilitatea de Bază din 20 aprilie 2001. Acest decret le dă cetățenilor dreptul legal de a avea un control adecvat asupra transportului public. Decretul a fost amendat de Parlamentul Flamand în 2003 și 2009.

În Țările de Jos nu există o autoritate formală care să opereze transportul public, așa cum este De Lijn în Flandra, dar numeroase autorități publice provinciale sau metropolitane olandeze au standarde explicite pentru un control minimal asupra propriului transport public.

Norme tipice în Țările de Jos
 fiecare concentrare de cel puțin 500 de locuitori trebuie să fie deservită de un serviciu regulat cel puțin din oră în oră;
 în zonele urbane, minim 95% din totalul adreselor trebuie să se afle la maxim 400 de metri de o stație de transport în comun;
 călătorii aflați în afara zonelor deservite de curse regulate trebuie să beneficieze de un Regiotaxi (serviciu la comandă); în Flandra aceste servicii sunt denumite Belbus;
 serviciul public de transport regulat sau la comandă este în general limitat în timp, spre exemplu între orele 07:00 și 23:00 în zilele lucrătoare;

Note

Transport public în Belgia
Transport public în Țările de Jos

Mobilitate de bază


සමාගම් පරිචිය

මානව සම්පත් කළමනාකරණයට කි‍්‍රයාවලි කිහිපයක් අඩංගුවේ. එකට ගත්කළ ඉහත සඳහන් ඉලක්කය ලංකර ගැනීමට යොදා තිබේ. මෙම කි‍්‍රයාවලි මානව සම්පත් දෙපාර්තමේන්තුවකින් ඉටු කළ හැක. නමුත් සමහර කාර්යයන් ඉන් බාහිරව ලබාගත හැකි අතර එය වෙනත් දෙපාර්තමේන්තුවල කළමනාකරුවන් විසින්ද යොදාගත හැක.

x	සේවා බලකාය සැලසුම් කිරීම

x	බඳවා ගැනීම (සමහර විට ආකර්ෂණය හා තෝරා ගැනීම සේ තවදුරටත් බෙදීම).

x	ඇතුළත් කරගැනීම සහ මගපෙන්වීම.

x	නිපුණතා කළමනාකරණය

x	පුහුණුවීම් සහ සංවර්ධනය.

x	සේවක පරිපාලනය.

x	පඩිනඩිවලට වන්දි ගෙවීම.

x	කාලය කළමනාකරණය කිරීම.

x	ගමන් කළමනාකරණය කිරීම (මෙය සමහරවිට ගණකාධිකාරී අංශය විසින්).

x	වේතන ගෙවීම.

x	සේවක ප‍්‍රතිලාභ පරිපාලනය.

x	සේවකයින්ට යන වියදම සැලසුම් කිරීම.

x	කාර්යඵල ඇගයීම.

වෘත්තීන්

මානව සම්පත් කළමනාකරණයේදී ලබාගත හැකි වෘත්තීන් විවිධාකාරය. සාමාන්‍යකරණයට ලක්වූ මානව කළමනාකරණ රැකියාවන් තිබේ. ඊට මානව සම්පත් සහකරු දැක්විය හැක. එමගින්ම සමහර වෘත්තීන්, සේවා නියුක්තිය, බඳවාගැනීම සහ ස්ථානගතකිරීම ඊට අඩංගුවේ. මෙම රැකියාවලට සම්මුඛ පරීක්ෂණ මගින් තෝරනු ලැබේ.

ඊ  ඕ ඊ (ඊක්වල් ඔපර්චුනිට් එම්ප්ලෝයිමන්ට්-  සම අවස්ථා සේවා නියුක්තිය) විශේෂඥයින් හෝ විශ්වවිද්‍යාලීය බඳවා ගන්නන් විසින් මෙම පත්වීම්වලට තෝරාගනු ලැබේ. වන්දි සහ ප‍්‍රතිලාභ කාර්යයන් කෙරෙන්නේ වන්දි විශ්ලේෂකයින් මගිනි. ඊට අමතරව වේතන පරිපාලකයින් සහ වන්දි පරිපාලකයින් විසින්ද මෙය ඉටු කෙරේ.

වෘත්තිමය සංවිධාන
මානව සම්පත් කළමනාකරණයේ වෘත්තිමය සංවිධාන තිබේ. ඊට මානව සම්පත් කළමනාකරණ සමාජය, වරලත් සේවක සංවර්ධන ආයතනය සී අයි පී ඞී සහ ජාත්‍යන්තර පොදු කළමනාකරණ සමිතිය සහ කැනේඩියානු ජාත්‍යන්තර සේවක කළමනාකරණ සමිතිය අයත්වේ.

http://en.wikipedia.org/wiki/Human_Resource_Management#Business_practice

ව්‍යාපාර අධ්‍යයනය-සමාගම් පරිචිය


ජ්‍යෝතිෂයේ පදනම වන මූලික අංග 5 පඤ්චාංගය නමින් හැඳින්වේ
 දවස
 නැකත
 තිථිය
 යෝගය
 කරණය
දිනයෙන් ආයු වර්ධනයද,  නැකතින් පව් දුරු කිරීමද, තිථියෙන් ශ්‍රියාවද, යෝගයෙන් නිරෝගී බවද, කරණයෙන් කාර්යය සිද්ධියද අර්ථ දැක්වේයැයි පොත පතෙහි සඳහන් වේ.

දවස
දවස් 7 කි. මෙහිදී දවස යනු හිරු උදාවේ සිට පසුදා  හිරු උදාව දක්වා කාලයයි.
 සඳුදා
 කුජදා
 බුදදා
 ගුරුදා
 කිවිදා
 ශනිදා
 රිවිදා

මරු සිටින දිශාව සහ රාහු කාලය දවස අනුව වෙනස්වේ.

නැකත
ජ්‍යොතිෂයේ නැකත් 27ක් ඇත.

ඒවා මෙලෙස දැක්විය හැකිය.
 අස්විද
 බෙරණ
 කැති
 රෙහෙණ
 මුවසිරිස
 අද
 පුනාවස
 පුස
 අස්ලිය
 මා
 පුවපල්
 උත්‍රපල්
 හත
 සිත
 සා
 විසා
 අනුර
 දෙට
 මුල
 පුවසල
 උත්‍රසල
 සුවන
 දෙනට
 සියාවස
 පුවපුටුප
 උත්‍රපුටුප
 රේවතී

මේ හැර අභිජිත් නම් නැකතක් ඇති අතර එය වැඩිපුර භාවිතා නොවන බව කියැවේ.

ඒ ඒ නැකතට අධිපති ග්‍රහයෙක් සිටිනා බව පොත පතෙහි සඳහන් වේ. එලෙසම නැකතකට අදාලව ගණ, යෝනි, වෘක්ෂ, පක්ෂි, ලිංගාදී කරුණු 10 වේ. පොරොන්දම් බැලීමේදී මෙමා කරුණු යොදා ගන්නවා ඇත.

කැති තුරුපල් තුරුසල ඉරුට සවිය ය
රෙහෙණ හත සුවණ දසවරුස සඳුට ය
මුවරිස් සිත දෙනට සත් අවුරුදු කුජ ය
අද සා සියාවස රාහුට අට ලොස ය

පුනවසි විසා පුවපුටු ගුරුට සොලොස ය
පුෂ නුර උත්‍රපුටුපා ශනි දස නම ය
අස්ලිය දෙට රේවතී බුධ සතලොස ය
මා මුල අස්විද කේතුට සතක් වී ය

පුවපල් ගුණය පුවසල බෙරණ නැකත ය
විස්සක් වරුස සිකුරා හට නියම වි ය
මෙකී මේ දශා මේ ලෙසට ගැන තී ය
උපන් නැකත දැන මෙලෙසින් දසාසො ය

තිථිය

තිථිය යනු චන්ද්‍ර මාස ක්‍රමයට අනුව එක් දිනයකි. නමුත් පෙර කී පරිදි තිථි 15 පමණක් වේ. එයින් කියැවෙන්නේ මාසයකට එකම තිථිය දෙවරක් යෙදෙන බවය. එය සැබෑවකි. නමුත් මෙය සිදු වන්නේ පුර පක්ෂයට 15 ක් හා අව පක්ෂයට 15 ක් ලෙසය. පුර පක්ෂය යනු සඳු පිරීගෙන එන කාලයයි. අමාවක දිනයෙන් පටන් ගෙන පුර පසළොස්වක දිනය දක්වා පුර පක්ෂය වේ. අව පක්ෂය යනු පසළොස්වක දින සිට අමාවක දින දක්වා කාලයයි.

පුර පක්‍ෂයේ තිථි 15
 පුර පෑලවිය
 පුර දියවක
 පුර තියවක
 පුර ජලවක
 පුර විසේනිය
 පුර සැටවක
 පුර සතවක
 පුර අටවක
 පුර නවවක
 පුර දසවක
 පුර එකොළොස්වක
 පුර දෙළොස්වක
 පුර තෙළෙස්වක
 පුර තුදුස්වක
 පසළොස්වක

අව පක්‍ෂයේ  තිථි 15
 අව පෑලවිය
 අව දියවක
 අව තියවක
 අව ජලවක
 අව විසේනිය
 අව සැටවක
 අව සතවක
 අව අටවක
 අව නවවක
 අව දසවක
 එකොළොස්වක
 අව දෙළොස්වක
 අව තෙළෙස්වක
 අව තුදුස්වක
 අමාවක

යෝගය
එම 27 මෙසේය.
 විශ්කමභ
 ප්‍රීති
 ආයුෂ්මන්
 සෞභාග්‍ය
 ශෝභන
 අතිගණ්ඩ
 සුකර්ම
 ධෘති
 ශුල
 ගණ්ඩ
 වෘද්ධි
 ධෘව
 ව්‍යාඝාත
 හර්ෂණ
 වජ්‍ර
 සිද්ධි
 ව්‍යතිපාත
 වාරියන්
 පරිඝ
 ශිව
 සිද්ධ
 සාධ්‍ය
 ශුභ
 ශුබ්‍ර
 බ්‍රහ්ම
 මාහේන්ද්‍ර
 වෛධෘති

කරණය
කරණය යනු අප ඉහතදී කී තිථියේ භාගයකි. මේවා කොටස් දෙකකි. ඒවා නම් චර කරණ හා තිර කරණ වේ.

චර කරණ 7
 බව
 බාලව
 කෞලව
 තෛතිල
 ගරජ
 වනිජ
 විෂ්ටි

තිර  කරණ 4
 ශකුණ
 වතුස්පාද
 නාග
 කිංස්තුංග

ගොවිතැන් යුගයේදී වන සතුන්ගෙන් තම ගොවිතැන  ආරාක්ෂා කර ගැනීමට මේ කරණ යොදා ගත් අයුරක් පොත පතෙහි කියැවේ.

එක සිහ දෙක ඌරු තියවක ගජ කරණ
ජලවක කුකුළු පස එළු කරණ
සත ගව අට සිංහ නව සුකර කරණ
දසවක ගජ කරණ දැනගන් මේ ලෙසිණ

එකොළොස්වක කුකුළු කරණය කියන්නේ
සොළොස් දිවි තෙළෙස් එළු කරණය වන්නේ
තුදුස් ගවය පසළොස් සිංහය වන්නේ
පුරට කරණ මේ ලෙස දැන කියන්නේ

අට්වක ඌරු දියවක ගජ කරණවණු
තියවක කුකුළු ජලවක දිවි කරණවණු
පස එළු කරණ සැටවක ගජ කරණවණු
සතවක සිංහ අටවක සුකරයි දණු

නව ගජ දස කුකුළු එකොළොස් දිවි කරණ
දොළොස් එළු තෙලෙස් දැන් ගන් ගව කරණ
තුදුස් සිංහ අමාවක් සුකරයි දැණ
අවට කරණ මේ ලෙස ගැන ගෙන කියණ

ජ්‍යෝතිෂ්ශාස්ත්‍රය

පංචාංගය (ජ්‍යොතිෂය)


O Animal Mais Perigoso do Mundo foi uma exposição de 1963 no Zoológico do Bronx, no Bronx, um distrito da cidade de Nova York. Ele apresentava um espelho e um texto descrevendo os perigos que os humanos representam para a vida na Terra. Em 1968, a exposição foi duplicada no Brookfield Zoo, em Chicago.

História
A exposição O Animal Mais Perigoso do Mundo estreou no Zoológico do Bronx em 26 de abril de 1963. A história sobre a exposição foi recolhida e reimpressa em todos os Estados Unidos. Em 1963, a exposição também foi noticiada no The Illustrated London News. Havia também uma fotografia que acompanhava, cortesia da Sociedade Zoológica de Nova York. A exposição foi instalada no Great Apes House.

Exposição
As palavras: "O animal mais perigoso do mundo" estavam impressas em vermelho no topo de uma gaiola. Atrás das grades da jaula, havia um espelho. A exposição permitiu que os visitantes humanos espiassem dentro da gaiola e vissem seu reflexo – marcando-os como "mais perigosos". A exposição no zoológico do Bronx ainda estava lá em 1981.

Em 1963, o curador de mamíferos do Zoológico do Bronx foi questionado sobre as reações dos visitantes à exposição. Ele disse: "Eles tomam do jeito que queremos. Faz com que parem e pensem".

O texto original sob a exposição dizia:Você está olhando para o animal mais perigoso do mundo. Só ele de todos os animais que já viveram pode exterminar (e tem) espécies inteiras de animais. Agora tem o poder de exterminar toda a vida na terra. Mais tarde, o texto foi alterado para ler:Este animal, aumentando a uma taxa de 190.000 a cada 24 horas, é a única criatura que já matou espécies inteiras de outros animais. Agora tem o poder de exterminar toda a vida na terra.

Recepção
Em 1963, o Corpus Christi Times chamou de "exposição surpreendente" e disse que "para os visitantes em suas trilhas". The Illustrated London News disse que o que as pessoas viam no espelho era "sem dúvida, o animal mais perigoso do mundo". "E há uma verdade considerável nesta declaração simples, mas eficaz que é feita."  Em 1989, a exposição foi referida como uma viagem de culpa por The Morning Call de Allentown, Pensilvânia.

Legado
Em 1968, o Brookfield Zoo, em Chicago, teve uma exibição semelhante que dizia: "A criatura mais perigosa da terra é o homem, que se destrói e causou a extinção de mais de 100 espécies de animais". Uma versão do sinal aparece no zoológico apresentado no romance de 2001 de Yann Martel, Life of Pi.

Conservação animal

O Animal Mais Perigoso do Mundo


Falcatifolium angustum er sígrænt tré (að 20m hátt) frá Sarawak ríki á Borneó.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Falcatifolium angustum


The National Union of Rail, Maritime and Transport Workers (commonly known as the RMT) is a British trade union covering the transport sector. Its current President is Alex Gordon and its current General Secretary is Mick Lynch.

The RMT is one of Britain's fastest growing trade unions. Membership rose under and following the leadership of Bob Crow, increasing from 57,000 in 2002 to almost 81,500 in 2019.

History
The RMT was formed in 1990 through a merger of the National Union of Railwaymen (NUR) and the National Union of Seamen (NUS) to create a single transport industry trade union.

Political activity
The predecessor unions to the National Union of Railwaymen and the National Union of Seamen were founding members of the original Labour Representation Committee and after its creation the RMT became a prominent voice on the left of the Labour Party. In 2003 some Scottish branches of the RMT voted to donate some of their funds to the Scottish Socialist Party (SSP) in protest against the policies of Tony Blair and New Labour, such as not renationalising the railways. This led the Labour Party to expel the union in early 2004 for breaching its rules.

The RMT announced in 2009 that it would be standing a slate of candidates in the 2009 European Parliament elections under the banner of No to EU – Yes to Democracy, a broad left-wing alter-globalisation coalition which aimed to offer an alternative to the pro-business policies of the UK Independence Party. The RMT then became a founding member of the Trade Unionist and Socialist Coalition (TUSC), a left wing political party which has contested the 2010 and 2015 general elections.

The RMT was in favour of the UK's withdrawal from the European Union in the 2016 referendum on the subject. However, RMT members Sean Hoyle, Peter Pinkney, Paul McDonnell and John Reid signed a letter in The Guardian, voicing their opposition to the Electoral Commission choosing Leave.EU, Vote Leave or Grassroots Out as the official group advocating for British withdrawal in the referendum, saying that: We call on the commission not to give taxpayers' money to the Tory and Ukip-dominated Vote Leave, Leave.EU or Grassroots Out campaigns, or any amalgam of them ... We believe there are millions of trade unionists, young people, anti-austerity campaigners and working-class voters, whose opposition to the big business-dominated EU would not be represented by these organisations. ... We call on the Electoral Commission to recognise that a significant proportion of those who will vote against the EU do so because they support basic socialist policies of workers' rights, public ownership, and opposition to austerity and racism.

In July 2015, the RMT endorsed Jeremy Corbyn's campaign in the Labour Party leadership election.

London Underground
The RMT represents most London Underground staff, as well as many other workers in the London public transport network. The RMT has had a number of disputes with Transport for London and private sector contractors Metronet and Tube Lines over pay, safety, pensions and job security on the Underground. These disputes have often resulted in industrial action, leading to periods of travel disruption in the capital over the last decade.

2022 strike

In May 2022, the union began balloting 40,000 members on a strike action that might be joined by the Transport Salaried Staffs' Association (TSSA). Both managers and operators would be affected. Rail insiders have accused the union leaders of balloting prematurely without negotiation. Of primary concern to the unions were the upcoming job cuts at Network Rail and a demand for pay rises to offset the cost of living. Coming out of the pandemic, fewer passengers are currently using railways, however. Rail minister Wendy Morton and rail companies have emphasised the need to modernise the sector and reduce its cost base.

Union members backed industrial action overwhelmingly, and 24-hour strikes were scheduled for  21, 23 and 25 June. Both the RMT and the TSSA warned of a level of disruption not experienced since the 1926 general strike. Rail companies began drawing up plans to prioritise freight delivery over passenger services in order to keep supermarkets stocked.

Affiliations
The RMT is affiliated to a number of political organisations and trade union confederations. In the United Kingdom and Ireland the RMT is affiliated with the Trades Union Congress, the Scottish Trades Union Congress, the Wales Trades Union Congress and the Irish Congress of Trade Unions. Internationally the RMT is affiliated to the European Transport Workers Federation and the International Transport Workers Federation, as well as the World Federation of Trade Unions.

Politically the RMT is affiliated with the left wing political party, the Trade Unionist and Socialist Coalition (TUSC), which it co-founded and encourages members to participate in. The RMT is also affiliated to the Labour Representation Committee, a pressure group which aims to promote traditional socialist principles within the Labour Party.

RMT Credit Union
RMT Credit Union Limited is a savings and loans co-operative established by the trade union for its members in 2004. It is a member of UKCreditUnions Limited, a national trade association representing smaller credit unions, steering groups and support organisations. The credit union is authorised by the Prudential Regulation Authority and regulated by the Financial Conduct Authority and the PRA. Ultimately, like the banks and building societies, members' savings are protected against business failure by the Financial Services Compensation Scheme.

Leadership

General Secretaries

1990: Jimmy Knapp
2001: Bob Crow
2014: Mick Cash
2021: Mick Lynch

Senior Assistant General Secretaries
1990: Andy Dodds
1991: Wilf Proudfoot
1994: Vernon Hince
2002: Mick Cash
2014: Steve Hedley
2021: Eddie Dempsey

Presidents
1990: John Cogger
1993: Don Loughlin
1996: John Cogger
1999: Phil Boston
2002: John Cogger
2004: Tony Donaghey
2007: John Leach
2010: Alex Gordon
2013: Peter Pinkney
2016: Sean Hoyle
2019: Michelle Rodgers
2022: Alex Gordon

See also

Transport in the United Kingdom
Trade unions in the United Kingdom

References

External links
RMT website
The Marine Society

1990 establishments in the United Kingdom
International Transport Workers' Federation
Organisations based in the London Borough of Camden
Transport trade unions in the United Kingdom
Trade unions established in 1990
Trade unions in the United Kingdom
Credit unions of the United Kingdom
Trade unions based in London
Trade unions affiliated with the Trades Union Congress


A Gathering of Eagles (titulada en español Águilas al acecho en Chile y Nido de águilas en España) es una película del año 1963, dirigida por Delbert Mann y protagonizada por Rock Hudson, Rod Taylor, Barry Sullivan y Mary Peach. La película tiene un guion de Robert Pirosh basado en una historia de Sy Bartlett. La producción corrió a cargo de Universal International Pictures.

Trata sobre un coronel de la Fuerza Aérea de los Estados Unidos que ha sido puesto a cargo de un ala de bombarderos nucleares B-52 Stratofortress reemplazando a su antecesor, incapaz de mantener la eficiencia necesaria. Recientemente casado, la tensión de su posición y su comportamiento le crearán problemas tanto entre sus subordinados como con su esposa.

Referencias

Enlaces externos

 Comentarios y ficha de la película
 Cartel de la película con el título en español Águilas al acecho
 Cartel de la película con el título en español Nido de águilas

Películas en inglés
Películas ambientadas en San Francisco
Películas con música de Jerry Goldsmith

A Gathering of Eagles