Die Burgruine Kammerstein ist die Ruine einer Höhenburg in der Gemeinde Kammern im Liesingtal im Bezirk Leoben in der  Steiermark.

Lage

Die Reste der Burg stehen auf einem Felsvorsprung im Schlossgraben nordwestlich des Ortes Kammern im Tal der Liesing auf einer Höhe von

Geschichte
Die Ruine wird in ihren Grundmauern in das 12. Jahrhundert datiert, sie ist urkundlich 1150 erwähnt. In dieser Zeit wird mehrfach ein Adelsgeschlecht der Hochfreien von Kammern genannt. Ob die Burg tatsächlich mit diesem Geschlecht in Verbindung gebracht werden kann oder mit einer anderen in der Nähe liegenden Burganlage (Ober-Kammern, Ehrenfels), die heute ebenfalls Ruine ist, ist nicht belegbar.

Ab dem 13. Jahrhundert gehört die Anlage zum Besitz der Ehrenfelser, die Dienstmannen der steirischen Landesherren waren. In deren Besitz stand auch die etwa 400 Meter weiter westlich liegende Burg Ober-Kammern. Diese Familie blieb Burgbesitzer bis zu ihrem Erlöschen am Beginn des 15. Jahrhunderts. 1513 gelangte die Burg in den Besitz von Siegmund von Dietrichstein, der die Anlage ausbauen wollte. Dazu kam es durch Einfluss des Kaisers Maximilian I. (der sein Schwiegervater war) nicht, wohl aber wurden Renovierungsarbeiten durchgeführt (Verputz des Bergfrieds, gemalte Eckquader). Bereits 1542 wird die Burg als verfallen geschildert, von Georg Vischer wird sie 1681 als Ruine gezeichnet.

Anlage
Die Burg hatte eine Ausdehnung von 70 mal 40 Meter, es sind noch der vier- bis fünfstöckige Bergfried, Reste des Torbaues, des Palas und einige Mauern mit einer Mauerhöhe von etwa sechs Metern erhalten.

Weblinks
 Burgruine Kammerstein auf burgenseite.com

Nachweise
 Werner Murgg: Burgruinen der Steiermark. In: Nikolaus Hofer (Hrsg.): Fundberichte aus Österreich. Materialhefte Reihe B Band (FÖMat B 2, 2009). Herausgegeben vom Bundesdenkmalamt, Abteilung für Bodendenkmale. Verlag Berger, Wien 2009. . S. 98–99.
 Kurt Woisetschläger, Peter Krenn: Dehio Handbuch – Die Kunstdenkmäler Österreichs: Steiermark (ohne Graz). Topographisches Denkmälerinventar, hrsg. vom Bundesdenkmalamt, Abteilung für Denkmalforschung. Verlag Anton Schroll. Wien 1982. ISBN 3-7031-0532-1. Seite 209.
 Herwig Ebner: Burgen und Schlösser in der Steiermark. Teil II. Mürztal und Leoben. Wien 1981. S. 69–72.
 Gerald Gämser, Alois Gamsjäger: Kammern. Gemeinde Kammern, 1988. S. 61.
 Georg Vischer: Topographia Ducatus Stiriae. 1681. Bild 197.

Kammerstein
Kammerstein (Kammern)
Gotischer Baurest
Gotisches Bauwerk in der Steiermark
Erbaut im 12. Jahrhundert
Eisenerzer Alpen
Orographie des Einzugsgebiets Liesing (Mur)

Burgruine Kammerstein (Kammern)


Panaeolus semiovatus (James Sowerby, 1798 ex Seth Lundell & John Axel Nannfeldt, 1938), din încrengătura Basidiomycota, în familia Bolbitiaceae și de genul Panaeolus',' denumită în popor ou pestriț, este o specie saprofită, coprofilă de ciuperci necomestibile, fiind destul de des întâlnită. În România, Basarabia și Bucovina de Nord se dezvoltă solitară sau în grupuri mai mici, prin pășuni și câmpuri, numai pe bălegarul de cai sau vite din aprilie până în noiembrie (decembrie), până la primul ger.Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, p. 264-265, ISBN 978-3-440-13447-4

 Descriere

Ordinul Agaricales este de diversificare foarte veche (între 178 și 139 milioane de ani), începând din timpul perioadei geologice în Jurasic în diferență de exemplu cu genul Boletus (între 44 și 34 milioane de ani).

 Pălăria: are un diametru de aproximativ 3-8 cm și o înălțime de 4-5 cm, este subțire și moale, amenajată central peste picior. La început este semisferică, apoi în formă de clopot, devenind mai târziu convexă și parabolică, la bătrânețe și uscare cu crăpături. Cuticula este lipicioasă și unsuroasă, câteodată zonară cu resturi ale vălului parțial. Ea variază în colorit de la alb de fildeș, peste gri-maro pal ca chitul, brun-ocraceu ca lutul până la cafeniu deschis, fiind în vârsta de multe ori încrețită.
 Lamelele: sunt aglomerate, subțiri, bifurcate, emarginate adânc, adnate la picior, inițial de culoare gri maronie, însă repede brun-negricioase până negre cu muchii albuie, având un aspect pestriț.
 Piciorul: are o lungime de 5-12 (15) cm și o lățime de 0,5-0,8 (1) cm, este cilindric, fragil, gol în interior, la bază ușor îngroșat, de aceeași culoare cu pălăria și cu un inel membranos albui care atârnă în jos și devine negricios pe partea superioară (datorită pulberea sporilor) la bătrânețe.
 Carnea: este albicioasă până crem (în picior mereu ceva mai închisă), moale, descompunându-se repede, cu un miros și gust imperceptibil, după unii slab de ciuperci. Se colorează cu Hidroxid de potasiu brun-negricios.
 Caracteristici microscopice: are spori mari, elipsoidali și netezi, având o mărime de 15-22 x 9-13 microni. Pulberea lor este neagră.
 Reacții chimice: Buretele se colorează cu Hidroxid de potasiu brun-negricios.

</div>

 Confuzii
Oul pestriț poate fi confundat cu alte specii necomestibile, în primul rând cu suratele lui Panaeolus fimicola și Panaeolus papilionaceus sau cu Stropharia semiglobata,<ref>Lucien Quélet: "Les champignons du Jura et des Vosges, vol. I, în: Mémoires de la Société d'Émulation de Montbéliard, seria 2, nr. 5, Editura Imprimerie et Lithographie de Henri Barbier, Montbéliard 1872, p. 143</ref> fiind de asemenea locuitori de bălegar. Dacă nu se ia în seamă locul semnificativ al dezvoltării, atunci ciuperca se poate confunda și cu comestibilele Volvariella bombycina, Volvariella specioasa sin. Volvopluteus gloiocephalus, Volvariella surrecta,  sau Volvariella volvacea.

Specii asemănătoare

Valorificare
Buretele nu este otrăvitor și ar putea fi consumat, dar din cauza cărnii subțiri și inconsistente precum dezvoltării lui numai pe bălegar este văzut culinar neînsemnător.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012,  ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, volumul 1-3, 5 (vezi note)
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Panaeolus semiovatus, film

Agaricales
Ciuperci necomestibile
Ciuperci saprofite
1753 în știință

Panaeolus semiovatus


Red Velvet (Hangul: 레드벨벳) este o trupă k-pop de fete, formată de S.M. Entertainment. Grupul a debutat pe 1 August 2014, cu melodia  "Happiness", având cinci membre: Irene, Seulgi, Wendy, Joy și Yeri.

De la debut, Red Velvet a avut parte de succes și recunoaștere. Primul lor disc EP, Ice Cream Cake, a cucerit clasamentul de albume sud-coreene Gaon la începutul anului 2015. Primul lor album de studio The Red (2015) și discurile EP The Velvet, Russian Roulette, ambele lansate în 2016, și Rookie (2017) au ajuns #1 în topul Gaon. The Red, Rookie și The Red Summer (2017) au cucerit topurile Billboard World Albums, și cu lansarea celui de-al doilea album de studio Perfect Velvet (2017), au devenit grupul de fete K-pop cu cele mai multe albume numărul unu din clasament și la egalitate cu cele mai multe albume cu numărul unu dintre toate actele K-pop. Au câștigat numeroase premii pentru muzică, coregrafie, și popularitate, incluzând Golden Disc New Artist Award și Mnet Asian Music Award pentru cel mai bun grup feminin din 2017.

Membrele din Red Velvet au făcut și multe apariții televizate. Irene a fost gazdă pentru Music Bank, Yeri pentru Show! Music Core, Wendy pentru postul K-Rush a KBS World, iar Seulgi a apărut în reality show-ul Idol Drama Operation Team. Joy a participat în cel de-al patrulea sezon al reality-show-ului de varietăți sud-coreean We Got Married și a primit rolul de personaj principal în serialul sud-coreean The Liar and His Lover.

Pre-debut

Seulgi a fost prima membră recrutată de S.M. Entertainment printr-o audiție în 2007, fiind urmată de Irene în 2009 și  de Yeri în 2011. Wendy și Joy au fost recrutate după participarea în audițiile globale S.M. din Canada, respectiv Seul. Irene, Seulgi și Wendy au fost introduse inițial publicului prin agenția echipei de pre-debut SM Rookies în 2013 și 2014. Conform zvonurilor, acestea ar fi debutat ca și grup în Iulie, fapt ce a fost apoi confirmat de către S.M. Entertainment.  Prin includerea lui Joy, grupul de patru membre debutează ca Red Velvet, primul grup de fete al companiei S.M. Entertainment din ultimii 5 ani, ultimul grup de fete fiind f(x).

Membre
  Irene (Hangul: 아이린), născută Bae Joo-hyun, pe 29 Martie 1991, este Lider, Main Rapper (Rapperiță principală), Lead Dancer (Lider de dans), Vocalistă și Visual
  Seulgi (Hangul: 슬기), născută Kang Seul-gi, pe 10 Februarie 1994, este Lead Vocalist (Lider vocalistă) și Main Dancer (Dansatoare principală)
  Wendy (Hangul: 웬디), născută Shon Seung-wan, pe 21 Februarie 1994, este Main Vocalist (Vocalistă principală)
  Joy (Hangul: 조이), născută Park Soo-young, pe 3 Septembrie 1996, este Lead Rapper (Lider rapperiță) și Vocalistă
  Yeri (Hangul: 예리), născută Kim Ye-rim, pe 5 Martie 1999, este Vocalistă, Rapperiță și Maknae (cel mai mic membru în vârstă)

Discografie

Albume de studio
 The Red (2015)
 Perfect Velvet (2017)
 The Perfect Red Velvet (2018)
'The ReVe Festival' Finale (2019)

Discuri EP

 Ice Cream Cake (2015)
 The Velvet (2016)
 Russian Roulette (2016)
 Rookie (2017)
 The Red Summer (2017)
 #CookieJar (2018)
 Summer Magic (2018)
  RBB (2018)
'The ReVe Festival' Day 1 (2019)

'The Reve Festival' Day 2 (2019)

Single-uri

 Happiness (행복)
 Be Natural
 Automatic
 Ice Cream Cake
 Dumb Dumb
 Wish Tree (세가지 소원)
 One of These Nights (7월 7일)
 Russian Roulette
 Rookie
 Would U
 Red Flavor (빨간 맛)
 Rebirth
 Peek-a-Boo (피카부)
 Bad Boy
 #CookieJar
 Power Up
 RBB (Really Bad Boy)
 Sappy
 Zimzalabim
 Umpah Umpah
 Psycho

Vezi și

SM Entertainment
K-pop

Referințe

Formații K-pop
Trupe feminine
Formații muzicale
Formații de fete
Formații muzicale fondate în 2014
Cvintete muzicale
Formații sud-coreene

Red Velvet


جورج ألكسندر درو  (مواليد 7 مايو 1894-وفيات 4 يناير 1973) محام وزعيم سياسي كندي عين وكيلا لرئيس المحكمة العليا باونتاريو 1926 ورئيسا لها 1929 وانتخب 1938 رئيسا للحزب المحافظ باونتاريو وظل رئيسا لوزارئها ووزيرا للتربيه (1943-1948) قام باصلاحات تربويه عديده كان رئيسا للحزب التقدمي المحافظ في كندا (1948-1956) والمندوب السامي لكندا في المملكة المتحدة (1957-1964)

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من أونتاريو
أعضاء المجلس التنفيذي (جنوب إفريقيا) في أونتاريو
أعضاء في برلمان مقاطعة أونتاريو عن حزب المحافظين التقدميين
أعضاء مجلس العموم الكندي من أونتاريو
أعضاء مجلس العموم في كندا من أونتاريو
أعضاء مجلس الملكة الخاص بكندا
أفراد عسكريون كنديون في الحرب العالمية الأولى
أنجليكانيون كنديون
حاصلون على وسام كندا من رتبة رفيق
خريجو جامعة تورنتو
خريجو كلية كندا العليا
زعماء الحرب العالمية الثانية
سياسيون كنديون
عمدات غويلف
قادة حزب أونتاريو المحافظ التقدمي
محامون في أونتاريو
مستشارو جامعة غويلف
مواليد 1894
مواليد في جيلف (أونتاريو)
وفيات 1973
وفيات في تورونتو

جورج ألكسندر درو


Rio Bravo, američki vestern iz 1959. godine. Slojevit, netipičan vestern, jedan od najutjecajnijih, u vrhu cijenjenosti i omiljenosti kod gledateljstva. B. H. McCampbell je napisao kratku priču koja je prerađena u scenarij. Rio Bravo je navodno konzervativni odgovor na navodno preliberalni Točno u podne.

Sažetak
Šerif zbog uredna obnašanja svoje dužnosti dolazi u probleme jer se zamjerio moćnom, bogatom i utjecajnom zemljoposjedniku koji ne preza od stavljanja sebe iznad zakona. S ograničenim suradnicima i malobrojnim ljudstvom te pridošlicama šerif će se pokušati suprotstaviti moćniku.

Izvori

Vanjske poveznice

Američki filmovi 1950-ih
Filmovi 1950-ih
Vesterni

Rio Bravo (1959.)


İsmet Özel (19 Eylül 1944, Kayseri), Türk şair ve yazar.

Yaşamı
Bir süre Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde öğrenim gördükten sonra, Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Fransız Dili ve Edebiyatı'ndan mezun oldu. 18 yıl Devlet Konservatuvarı'nda Fransızca okutmanlığı yaptı. Ataol Behramoğlu ve Murat Belge ile birlikte Halkın Dostları dergisini kurdu ve yönetti. 1963'ten itibaren şiirleri yayımlanmaya başladı. 1974'te Sezai Karakoç'un çıkarttığı Diriliş Dergisi'nde "Amentü" şiirini yayınladı ve kendi iç dünyasında ruhsal bir değişim yaşayarak yazı hayatına İslamî düşünce çerçevesinde devam etti.

Uzun yıllar çeşitli gazetelerde köşe yazarlığı yaparak 2005'te "Türkiye Yazarlar Birliği" deneme ve üstün hizmet ödülünü kazandı. 9 şiir, 22 deneme, söyleşi, mektup ve 5 çeviri kitabına imza attı.

"Benim masalımda üç önemli kelime var: Şair, Komünist ve Müslüman" ifadesiyle,  düşünce serencamının farklı dönemlerinde, farklı dünya görüşlerini benimsediğini ifade etmiştir. Özel bu düşünsel değişimleri birbirinin devamı
niteliğinde görmekte, otobiyografisi başta olmak üzere birçok eserinde bu olguya
değinen değerlendirmelerde bulunmaktadır. Ona göre yaşadığı kırılma noktaları, içinde bulunduğu dönemin parametrelerinin doğal bir sonucu olması hasebiyle zaruri
bir fikirsel zırhtır. Kendisinin Marksist olduğu dönemde benimsenmesi gereken ideolojinin Marksizm olduğunu, o dönemde Sosyalist bir alt yapıyla temellendirilmeyen Müslümanlığın, bugün için tahkiki bir Müslümanlık olmadığına yönelik bir duruş sergilemektedir.

1980 yılında şair, poetik görüşlerini barındıran, tarihsel süreçte şiire yüklediği
anlama dair görüşlerini dile getirdiği Şiir Okuma Kılavuzunu kaleme almıştır. 1987 yılında yayımladığı Erbain isimli şiir kitabı edebiyat dünyasında epeyce bilinir. Diğer şiir kitapları ise 2000 yılında müsvedde halinde yayımladığı Bir Yusuf Masalı, 2005 yılında yayımladığı son şiir kitabı olan Of Not Being A Jew'''dir. Temmuz 2013 yılında yayımladığı yazıda şiiri bıraktığını bildiren Özel, şiire dair kalan tüm uğraşısını "Bir Yusuf Masalı" kitabına haşredeceğini bildirmiştir.

1978 yılında yazarın teknik, medeniyet ve yabancılaşma kavramlarına yüklenilen anlamın
netliğini sorguladığı ve kaleme aldığı ilk nesiri olan Üç Mesele (Teknik, Medeniyet, Yabancılaşma) ve 1984 yılında kaleme aldığı ve 1985 yılında Türkiye Yazarlar Birliği tarafından "Yılın Deneme Yazarı" ödülüne layık görüldüğü Taşları Yemek Yasak ve kendi hayat hikâyesini kaleme aldığı Waldo Sen Neden Burada Değilsin en önemli düşünce kitaplarından bazılarıdır.

2000'li yıllar, artık İsmet Özel'in Türklük kavramsallaştırmasının netlik kazandığı yıllar olmuştur. 2006 yılında bu düşüncesinin manifestosu niteliğinde kaleme aldığı eseri Kalın Türk adlı kitabı, birçok eserinde değindiği düşüncesini tek kitapta açıkladığı bir eser olmuştur.

2007 yılında İstiklâl Marşı Derneği'ni kurmuştur. 2007-2016 yılları arasında derneğin Genel Başkanlığını yapmıştır. Halen İstiklâl Marşı Derneği Fahri Genel Başkanıdır. Ayrıca İstiklal Marşı Derneği'nin internet sitesi üzerinden haftalık yazıları yayımlanmaktadır.

 Görüşleri
İsmet Özel'in bir konferansta söylediklerine göre, "Namaz kılmak, oruç tutmak dünyada Müslümanların hiç kimsenin boyunduruğu altında yaşamayacak insanlar olduğunu, sadece Allah'a kulluk etmekle vazifeli olduklarını gösteren işaretlerdir. Bunu göstermediği zaman kılınan namaz namaz değildir, tutulan oruç oruç değildir. Biz hakkın divanına dururuz. İki ayağımız arasında bir ayaklık mesafe vardır. Bunu dini terbiye almış herkes öğrenir. Yani kıyamda hazır olda durulmaz; kıyamda kafirin karşısında sağlam durmak üzere durulur. Yani hakkın divanına durursun ama küfrün karşısına durursun. Ve tafsilatını benim "Namaz insanı kılar" kitabımda bulursunuz; abdestten başlayan bir şeydir o. Yani namaz kılmak demek küfre meydan okumak demektir. Küfre meydan okumadan kılınan namaz namaz değildir. Tutulan oruç, Hristiyanların, Yahudilerin tuttuğu oruç değildir. Yani biz böyle nefsimizi terbiye etmek için falan filan oruç tutmuyoruz. Biz bizi yaşatanın sadece Allah olduğunu bütün küfür alemine, kafasına çakmak üzere oruç tutuyoruz. Bir ümmet bir ay boyunca oruç tutuyor. Yani biz içtiklerimiz, yediklerimiz sebebiyle canlı olmadığımızı, cinsi münasebet yoluyla üremediğimizi, sadece bizi Allah'ın yarattığını ve Allah'ın bize can verdiğini ve Allah'ın verdiğini canı Allah'ın alabileceğini kafalarına çakmak için kafirlerin, bir ümmet olarak oruç tutuyoruz. Dediğim gibi öyle bir dini fantezi değil bu; bir savaş. Bütün insanlar, Müslüman olmayan herkes bu insanlardan korksun diye. Yani Müslüman teröristtir. Müslüman'ın ilk vazifesi terörist olmaktır. Kâfirler Müslümanlardan korkacaktır. Korkmadıkları zaman Müslüman, Müslüman değildir."

Bir televizyon röportajında şu düşüncelerini dile getirmiştir: "Ben Müslüman olmakla bütün gayrimüslim dünyanın benim altımda olduğunu kabul ediyorum. Yani ben bir Müslüman'ım ve Müslüman olmayan herkes benden daha düşük bir insandır. Bütün diğer dinler olduğu gibi insan olarak da, yani Müslüman değilse sadece hoşgörülebilir." Kitapları
 Şiir
 1966: Geceleyin Bir Koşu 1969: Evet İsyan 1975: Cinayetler Kitabı 1980: Şiirler 1962-74 1982: Şiir Kitabı 1984: Celladıma Gülümserken 1987: Erbain 2000: Bir Yusuf Masalı 2005: Of Not Being A Jew 2008: Of Not Being A Jew -İlaveler ve Vaat Edilmiş Bir Şiir 2011: Of Not Being A Jew 2021: Bir Yusuf Masalı Deneme, Söyleşi, Mektup

 Üç Mesele (1978)
 Şiir Okuma Kılavuzu (1980)
 Zor Zamanda Konuşmak (1984)
 Taşları Yemek Yasak (1985)
 Bakanlar ve Görenler (1985)
 Faydasız Yazılar (1986)
 İrtica Elden Gidiyor (1986)
 Surat Asmak Hakkımız (1987)
 Tehdit Değil Teklif (1987)
 Waldo Sen Neden Burada Değilsin? (1988)
 Sorulunca Söylenen (2000)
 Cuma Mektupları (1-10) (1995-2004)
 Tahrir Vazifeleri Neyi Kaybettiğini Hatırla (1994)
 Ve'l-Asr Bilinç Bile İlginç Genç Bir Şairden Genç Bir Şaire Mektuplar (1995)
 Tavşanın Randevusu (1996)
 Kırk Hadis (2004)
 Henry Sen Neden Buradasın? 1-2 (2004)
 Kalın Türk (2006)
 Çenebazlık (2006)
 Şairin Devriye Nöbeti 1 - Tok Kurda Puslu Hava Şairin Devriye Nöbeti 2 - Bileşenleriyle Basit Şairin Devriye Nöbeti 3 - Neredeyizim Şairin Devriye Nöbeti 4 - Ebruli Külah Şairin Devriye Nöbeti 5 - Evet mi Hayır mı? Sınıf Savaşı Evet, Milli Mücadele Hayır Şairin Devriye Nöbeti 6 - Allah'ın Emri Zaid/Plus Peygamberin Kavli Şairin Devriye Nöbeti 7 - Evlenseydik Boşanacaktık Şairin Devriye Nöbeti 8 - Hayatın Manası versus Manalı Bir Hayat Şairin Devriye Nöbeti 9 - Karz-ı Hasen Şairin Devriye Nöbeti 10 - Siper Beden Şairin Devriye Nöbeti 11 - Muvazzaf Şairin Devriye Nöbeti 12 - Başbaş Başbaşa Başabaş Desem Öldürürler Demesem Öldüm Bir Akşam Gezintisi Değil, Bir İstiklâl Yürüyüşü - 1 Bir Akşam Gezintisi Değil, Bir İstiklâl Yürüyüşü - 2 Pergelin Yazmaz Sivri Ucu (2021)
 İslamla Dalgalanmış Varoluş (2021)

 Çeviri
 Siyasi Felsefenin Büyük Düşünürleri - William Ebenstein Gariplerin Kitabı - Ian Dallas Osmanlı İmparatorluğu ve İslami Gelenek - Norman Itzkowitz Bilim Kutsal Bir İnektir - Anthony Standen Cihad - Bir Temel Tasarım - Abdülkadir Es-Sufi Hakkında yazılanlar
 Hakkında yazılmış kitaplar
 Fatih Öztürk - Sokrates ve İsmet Özel - Hece Yayınları
 Hasan Aktaş - Celladına Gülümseyen Şair İsmet Özel (Metindilbilimsel Bir Çözümleme) - Yort Savul Yayınları, Rize (2011)
 Hasan Aktaş - İsmet Özel'in Amentüsü (Metindilbilimsel Bir Çözümleme) - Birey Yayınları, İstanbul (2000)
 Hüseyin Etil - İsmet Özel ve Partizan Aynı Adamın Öyküsü - KÜRE YAYINLARI
 Reşit Güngör Kalkan - Ben İsmet Özel Şair... - Okur Kitaplığı Yay. İstanbul, 430 s. (2010)
 Selahattin Yusuf - Bir Masal İsmet Özel'i - Profil yayıncılık (2014)
 İbrahim Tüzer - Şiire Damıtılmış Hayat - Dergâh Yay., İstanbul, 608 s. (2008)

 Hakkında Yazılmış Makale ve Yazılar
 2010: Secaattin Tural - İsmet Özel Şiirinde Şehir Algısı - Turkish Studies, Sayı 5/1, sy. 1346-1360
 2013: Mehmet Yılmaz - İsmet Özel'in 'Sevgilim Hayat' Şiirinin Marksist Estetik Açısından Tahlili'' - Ankara Üniversitesi Türkiyât Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, 49. Sayı, sy. 221-222

Ayrıca bakınız
 Çağdaş Türk şairler listesi
 Osmanlı şairleri listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Antoloji' de İsmet Özel
 Vikisöz' de İsmet Özel
 İsmet Özel'in şiir ve metinlerinden alıntılar
 İstiklal Marşı Derneği Resmî Sitesi
 28 Şubat Takvimlerden Bir Gündür Sadece!

1944 doğumlular
Türk İslamcılar
Türk edebiyatında toplumcu gerçekçi kişiler
Yaşayan insanlar
Resim aranan yazarlar
Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri
Gazi Lisesinde öğrenim görenler
İngilizceden Türkçeye çeviri yapanlar

İsmet Özel


Supermercados Gigante was a large supermarket chain in Mexico. The chain expanded north of the border as well, as it also had locations in predominantly working-class Mexican-American communities of the United States.

The supermarket chain was owned by parent company Group Gigante, which also operates the restaurant chain Toks, and US retail chains such as RadioShack and Office Depot in Mexico.

Supermercados Gigante competed with several other chains, such as Soriana, Comercial Mexicana, Chedraui, Wal-Mart, H-E-B, Falabella, Cencosud and D&S. It was not uncommon to see Wal-Mart receipts around the store touting the fact that said items are cheaper at Supermercados Gigante.

Supermercados Gigante in pop culture
The chain appeared on the Ahí Viene Verónica film, and on miscellaneous TV Azteca shows.

Store closures
On February 28, 2006 Gigante closed some stores in Mexico (1 in Torreon, 7 in Monterrey, 1 in Matamoros, 2 in San Luis Potosí and 1 in Puebla).

Gigante store closures

Sale of Gigante
As of Dec. 6, 2007 Supermercados Gigante was acquired by Organizacion Soriana for US$1.35 billion. The supermarket and hypermarket retail formats of Supermercados Gigante, including its seven US stores, will disappear and the stores will adopt the Soriana formats. The US stores were acquired by Bodega Latina Corp., the US subsidiary of Grupo Comercial Chedraui, and these stores were converted to Bodega Latina's El Super store banner (Bodega Latina changed its name in 2022 to Chedraui USA). Grupo Gigante will remain in business as a company separate from Soriana, operating the Mexican Radio Shack and Office Depot locations, as well as the Toks restaurant chain.

External links
 Grupo Gigante website—
 Gigante USA—
 Grupo Comercial Chedraui website—
 Chedraui USA website—

Supermarkets of Mexico
Retail companies established in 1962
Retail companies disestablished in 2008
Mexican companies established in 1962
2008 disestablishments in Mexico

Supermercados Gigante


Mariannita Luzzati (27 de dezembro de 1963) é uma artista visual brasileira nascida em São Paulo (SP), de pais italianos, reconhecida por seu extenso estudo de paisagens.

Biografia
Pintora, gravadora, desenhista e vídeo-artista, Mariannita Luzzati estudou no Istituto per L'Arte e il Restauro (Palazzo Spinelli) em Florença, na Itália e posteriormente no Brasil com os artistas Carlos Fajardo, Carmela Gross e Evandro Carlos Jardim em São Paulo, realizando suas primeiras exposições institucionais no fim da década de 1980 e participando dos Salões de Arte Contemporânea de São Paulo, Rio de Janeiro e Curitiba.

Em 1991, recebeu o Prêmio Brasília de Artes Plásticas do XII Salão Nacional de Artes Plásticas e foi premiada na International Print Exhibition do Machida City Museum of Graphic Arts em Tóquio. A partir de então, seu trabalho começou a adquirir repercussão passando a integrar exposições e coleções institucionais de arte contemporânea no Brasil e no exterior, dentre as quais: Pinacoteca do Estado de São Paulo - Estação Pinacoteca; MAM - Museu de Arte Moderna de São Paulo; Museu Nacional do Rio de Janeiro; Haus der Kulturen der Welt, em Berlim; Museum of London; British Museum de Londres e representou o Brasil na 22a Bienal Internacional de São Paulo.

Foi uma das artistas escolhidas para a exposição Mulheres Artistas e Brasileiras realizada em homenagem a Presidente Dilma Rousseff em 2011 no Palácio do Planalto em Brasília por ocasião da visita do Presidente dos Estados Unidos, Barack Obama, ao Brasil.

Em 2011, Mariannita Luzzati idealizou e desenvolveu o projeto Cinemúsica, em parceria com seu marido, o pianista Marcelo Bratke, cuja proposta foi levar à penitenciárias brasileiras uma performance multimídia através da qual imagens em movimento sobre a natureza entram em diálogo com a obra de Heitor Villa-Lobos inspirada pela natureza. O projeto Cinemúsica foi apresentado em 10 penitenciárias do Estado de São Paulo, quando um documentário sobre o projeto foi produzido com a autoria de Luzzati. Desde então, Cinemúsica passou a ser realizado também em instituições culturais no Brasil e no exterior, dentre as quais: MIS - Museu da Imagem e do Som, em São Paulo; Festival of the World 2012 no Southbank Centre em Londres; Sarajevo Winter Festival (Bosnia); Sala São Paulo e Fundação Brasilea em Basel, na Suíça, entre outros. O projeto Cinemúsica teve mais de 60 apresentações nacionais e internacionais e recebeu o prêmio The Art of Touch no Sarajevo Winter Festival em 2013.

Em 2016, Mariannita Luzzati foi indicada ao Premio Pipa.

Em 2021, o Instituto Figueiredo Ferraz (Ribeirão Preto, Brasil), celebrando os seus 10 anos de atividades, realizou uma grande exposição retrospectiva sobre a obra de Mariannita Luzzati, intitulada "Paisagens Possíveis".

Prêmios

 1990 - Prêmio Aquisição XI Mostra de Gravura da Cidade de Curitiba
 1991 - Primeiro Prêmio Salão de Arte de Ribeirão Preto
 1991 - Primeiro Prêmio - Prêmio Brasília de Artes Plásticas - XII Salão Nacional de Artes Plásticas
 1993 - Prêmio Aquisição. Mostra de Gravura - Machida City Museum of Graphic Arts, Tóquio, Japão
 2007 - Bolsa Iberê Camargo - Ateliê de Gravura
 2015 - Sarajevo Winter Festival - Art of Touch Award (Cinemusica)

Links Externos
Official website

YouTube Channel

Pipa Prize Mariannita Luzzati

Referências

Artistas plásticos do Brasil

Mariannita Luzzati


Emilia Francis Strong (, Ilfracombe, Devon - ), mieux connue sous le nom de Lady Dilke, est une auteure, historienne de l'art, féministe et syndicaliste britannique.

Biographie
Emilia Francis Strong, la fille d'Henry et d'Emily Weedon Strong, est appelée par son deuxième prénom, avec son orthographe masculine, pendant son enfance et sa jeunesse. Elle grandit à Iffley, près d'Oxford, et fréquente la South Kensington Art School à Londres à la fin de son adolescence.

Elle épouse Mark Pattison, recteur du Lincoln College, Oxford, en 1861 et est alors connue sous le nom de Francis Pattison, Mrs. Mark Pattison, ou, dans certaines de ses publications, comme EFS Pattison.

Après la mort de Mark Pattison en 1884, elle épouse Charles Dilke et est par la suite connue sous le nom de Lady Dilke ou Emilia Dilke. Ses deux mariages font l'objet de discussions publiques.

Elle devient contributrice à la Saturday Review en 1864 et est ensuite pendant de nombreuses années critique des beaux-arts de l'Académie et à partir de 1873 son éditrice d'art, et elle publie dans de nombreuses autres revues en Grande-Bretagne et en France .

Outre de nombreux essais signés et non signés, et ses ouvrages majeurs d'histoire de l'art, elle écrit des essais sur la politique française et sur le syndicalisme et le travail des femmes. Elle publie également deux volumes de nouvelles surnaturelles (un troisième volume paru à titre posthume).

Elle est impliquée dans la Women's Protective and Provident League, plus tard la Women's Trade Union League (WTUL), depuis sa création en 1874 et elle est présidente de la WTUL pendant de nombreuses années jusqu'à sa mort.

Sa nièce, Gertrude Tuckwell (fille de sa sœur Rosa et de son beau-frère le révérend William Tuckwell) collabore étroitement avec elle dans ses activités féministes et syndicalistes, devenant plus tard la première femme magistrat à Londres en 1919 .

Œuvres

Outre de nombreux articles dans des périodiques, elle publie, sous le patronyme Pattison :

 La Renaissance de l'art en France, 2 vol. (Londres, 1879)
 "Monsieur Frederic Leighton, PRA". Dans Biographies illustrées d'artistes modernes, éd. François G. Dumas (Paris, 1882).
 Claude Lorrain, sa vie et ses oeuvres (Paris, 1884)

Sous le nom de famille Dilke, elle publie les livres suivants :

 L'art dans l'État moderne (Londres, 1888)
 Peintres français du XVIIIe siècle (Londres, 1899)
 Architectes et sculpteurs français du XVIIIe siècle (Londres, 1900)
 Graveurs et dessinateurs français du XVIIIe siècle (Londres, 1902)
 Mobilier et décoration français au XVIIIe siècle (1901)
 Le sanctuaire de la mort et autres histoires (Londres, 1886)
 Le sanctuaire de l'amour et autres histoires (Londres, 1891)
 Le Livre de la vie spirituelle, avec un mémoire de l'auteur (1905) Contes et essais; mémoires de Charles Dilke.
 The Outcast Spirit and Other Stories (Snuggly Books, 2016) Contient la majeure partie de sa fiction.

Bibliographie

 Betty Askwith, Lady Dilke: A Biography (Londres: Chatto et Windus, 1968)
 Charles Dilke, "Mémoire" de l'auteur dans Emilia Dilke, Le Livre de la vie spirituelle (1905)
 Kali Israel, Noms et histoires: Emilia Dilke et la culture victorienne (New York: OUP, 1999)
 Hilary Fraser, « Emilia Dilke », dans Oxford Dictionary of National Biography, éd. HCG Matthew et Brian Harrison (Oxford : OUP, 2004)
 Elizabeth Mansfield, "Articulating Authority: Emilia Dilke's Early Essays and Reviews", Victorian Periodicals Review 31 : 1 (printemps 1998) : 76-86

Références

Liens externes

Femme syndicaliste
Décès en octobre 1904
Naissance en septembre 1840
Journaliste anglais
Historienne de l'art
Historien de l'art britannique
Décès à 64 ans
Naissance dans le Devon

Emilia Dilke


An Diplacrum capitatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johann Otto Boeckeler. An Diplacrum capitatum in nahilalakip ha genus nga Diplacrum, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diplacrum

Diplacrum capitatum


مدينة جندل وجَنْدَل كلمة عربية تعني الحِجَارة، هذه المدينة تابعة لولاية عين الدفلى اثر التقسيم الإداري 1984 وقبل ذلك كانت تابعة لولاية المدية يبلغ عددسكانها حوالي 20 الف نسمة. يحدها شمالاً مدينة بومدفع و الحسينية وغرباً مدينة عين السلطان والخميس وجنوباً مدينة عين الاشياخ وواد الشرفاء وشرقاً مدينة{وامري وحناشة (ولاية المدية)}وهي مدينة زراعية بامتياز حيث أنها تتميز بإنتاج الحبوب وكذلك البطاطا إلى جانب الكروم والدلاع.

كانت تسميتها ابان المحتل الفرنسي لافيجري وذلك تخليد للمبشر شارل مارسيل لافيجري وبعد استقلال الجزائر اعيد تسميتها باسمها الحالي.

وجدت الدراسات والبحوث الفرنسية انه يعود تاريخ جندل إلى قبل سنة 999ه /1597م وعند دخول المستعمر الفرنسي جعلها بلدية مختلطة تضم كل من حمام ريغة واد جر وامري مطماطة علماً انها كانت تابعة لمقاطعة مليانة

بلديات ولاية عين الدفلى

جندل (ولاية عين الدفلى)


El Premio Rea (en inglés: Rea Award for the Short Story) es un galardón anual con el que se distingue la excelencia de la carrera de un escritor de cuentos estadounidense o canadiense.

Michael M. Rea
Recibe el nombre de Michael M. Rea, un empresario que fue también escritor, apasionado de los cuentos. Estableció el premio en 1986 y dejó su administración a la Fundación Dungannon. Tras la muerte de Rea en 1996, su viuda Elizabeth Richebourg Rea se encargó de mantener el galardón. El jurado está compuesto por tres personalidades literarias, que actúan con plena independencia.

Ganadores

La ganadora de la primera edición (1986) fue Cynthia Ozick. Entre los galardonados con el premio Rea figuran escritores tan prestigiosos como Paul Bowles, Eudora Welty, Alice Munro o John Updike.

Referencias
GELDER, Lawrence van: «Michael M. Rea, 69, A Collector of Art And First Editions», New York Times, 3 de agosto de 1996 (consultado el 18 de septiembre de 2011).
Biografía de Rea en la página del Premio Rea.

Enlaces externos
Página oficial del Premio Rea.

Premios literarios de Estados Unidos

Premio Rea


George "Guv" S. Musulin (New York, 9. travnja 1914. – Bethesda, 23. veljače 1987.) bio je časnik Odjela za strateške operacije (OSS) i mornaričke obavještajne agencije, a 1950. godine je postao CIA agent.

George Musulin je rođen u srpskoj obitelji u New Yorku i odrastao je u Georgetownu, Pennsylvania. Diplomirao je na sveučilištu u Pittsburghu, gdje je igrao u sveučilišnoj nogometnoj momčadi. Nakon koledža igrao je profesionalni američki nogomet u St. Louisu i Chicagu.

Drugi svjetski Rat
Musulin je postao satnik u OSS tijekom Drugog Svjetskog Rata. Sredinom listopada 1943. godine, Musulin je, kao član američke vojne misije, spušten padobranom u Jugoslaviju u glavni stožer generala Draže Mihailovića. 29. svibnja 1944., Musulin je, uz pomoć četnika, bio evakuiran uz britansku i američku misiju te 40 spašenih pilota Saveznika u Bari, ostavljajući generala Mihailovića bez podrške. U Bariju je Musulin predložio drugu akciju spašavanja američkih pilota oborenih iznad Jugoslavije. Ponovo je izbačen padobranom na četničko područje, u blizini sela Pranjani, gdje su nekoliko stotina američkih pilota spasile četničke snage te ih skrivale od Nijemaca. Musulin je uspješno zapovijedao zračnom Operacijom Halyard, spašavanjem oko 447 pripadnika američkih zračnih snaga iz Jugoslavije pod nacističkom okupacijom, od 10. do 29. kolovoza 1944. Iako je ova operacija bila uspješna, zahvaljujući suradnji s generalom Mihailovićem, Musulinu je zapovijeđeno da se četnicima ne daju politička obećanja, što je prekršio kada je dopustio članovima političke misije generala Mihailovića ukrcaj u zrakoplov. U to vrijeme Britanci su bili glavni autoritet Saveznika u Mediteranu, te se njihov operativni časnik za specijalne operacije (SOE) požalio Musulinovim nadređenima u OSS, koji su odlučili da ga udalje iz službe. Krajem 1944. godine Musulin je prebačen na Daleki istok u okviru mornaričke obavještajne službe, gdje je ostao do kraja rata.

Poslijeratne godine
Nakon rata, CIA je provela vlastitu istragu o Musulinu, te je došla do zaključka da je postupao ispravno i da je on postao žrtva Jamesa Klugmanna i drugih britanskih agenata u SOE s komunističkim simpatijama. Za svoje zasluge, Musulin je bio odlikovan Medaljom časti.

Musulin je otišao iz Ureda mornaričke obavještajne agencije te se pridružio CIA-i 1950. godine, gdje je ostao do umirovljenja 1974. godine. Tijekom obavještajne karijere, Musulin je pripadao tvrđoj struji jastrebova u CIA-i. Musulin nije bio uredski službenik, već operativni agent. On je bio dio tima odgovornog za novačenje i obuku kubanskih iseljenika za borbu protiv režima Fidela Castra. Bio je razočaran neuspjehom iskrcaja u zaljevu Svinja te gubitkom ljudskih života.

Musulin je umro od komplikacija dijabetesa u dobi od 72 godine.

Vidi isto
 Operacija Halyard
 Richard Felman

Vanjske poveznice
 George "Guv" Musulin
 O. S. S. udruga, INC, proljeće 2005.
 O. S. S. udruga, Newsletter, Ljeto/Jesen 2007 Godine.
 gregoryafreeman.com

Izvori

Srbi u SAD-u
Obavještajci

George Musulin


Tolmie est un patronyme et toponyme pouvant désigner:

Patronyme
Donald Tolmie (1923-2009), homme politique canadien en Ontario
Fraser Tolmie, homme politique canadien en Saskatchewan
 (1840-1926), folkloriste écossais

 (né en 1960), joueur écossais de football
 (1845-1916), homme politique canadien en Ontario
, professeure de droit néo-zélandaise
Simon Fraser Tolmie (1867-1937), premier ministre canadien de la Colombie-Britannique

Toponyme

, ville rurale de l'État de Victoria

, petite montagne de la région de Victoria, Colombie-Britannique
Tolmie Channel, voie navigable du Passage Intérieur en Colombie-Britannique

Pic Tolmie, sommet de la chaîne des Cascades dans l'État de Washington
, parc d'état près d'Olympia, Washington

Homonymie de patronyme
Homonymie de toponyme

Tolmie


L'histoire de la géopolitique est l'histoire de la création et du développement de la géopolitique comme discipline académique et comme pratique.

Vue d'ensemble
À ses débuts, la pensée géopolitique peut être considérée matérialiste puisqu'elle repose sur le déterminisme géographique, à savoir que le milieu naturel influence le pouvoir des États ainsi que leurs relations. Friedrich Ratzel, parmi les pères fondateurs de la discipline, cherche à découvrir des lois objectives qui régiraient la « stratégie mondiale ». Pour cela, il passe par une métaphore biologisante en comparant l'État à un organisme vivant qui doit lutter pour sa survie, à l'intérieur d'un cadre déterminé.

À partir de la Guerre froide, émerge une réflexion inspirée du réalisme politique. Ainsi, Saul Cohen (1973) caractérise la géopolitique comme l'étude de la « relation entre le pouvoir politique international et les caractéristiques du cadre géographique ». Pour Samuel Huntington (1996), les conflits du  trouveraient leurs origines dans les oppositions supposées entre les différentes « civilisation » de la planète, et non pas dans les divergences idéologiques ou politiques.

On doit à l'historien hongrois  l'apparition du terme en anglais dès 1902, puis en 1904 dans son ouvrage Foundations of Modern Europe.

Chronologie

L'École allemande : la terre comme organisme vivant

La Geopolitik, création allemande

La géopolitique allemande – ou Geopolitik – repose sur les approches théoriques de Ratzel, qui donnera naissance à l'École de Berlin. Cette Geopolitik émerge avec la naissance du  Reich, dans la deuxième partie du , qui cherche à se donner une légitimité territoriale et renforcer sa puissance. Elle est fortement influencée par des approches naturalistes ou environnementales comme celle du géographe Carl Ritter, de la pensée Georg Wilhelm Friedrich Hegel notamment diffusée par son disciple , ou encore le darwinisme social passé entre les mains du biologiste philosophe Ernst Haeckel, le père du terme .

L'approche géographique de Ratzel, interprétée comme géopolitique, s'applique à démontrer que l'État, thème principal des travaux géopolitiques, est . L'État, pour vivre (ou survivre), doit s'étendre et fortifier son territoire. À travers ce prisme, Ratzel défend l'idée que l'Allemagne pour vivre doit devenir un véritable empire et donc posséder un territoire à sa mesure. Pour cela, il faut que le politique mette en place une politique volontariste afin d'accroître la puissance de l'État. Ce dernier a donc besoin pour se développer de territoires, d'un espace, l'espace nourricier, le Lebensraum (terme inventé par Ratzel), l'espace de vie (souvent traduit par espace vital).

La géopolitique national-socialiste
Les successeurs de Ratzel mettent cette nouvelle discipline au service du prince, c'est-à-dire du pouvoir. Les thèses de la géopolitique allemande trouvent ainsi un écho particulièrement fort sous le Troisième Reich. Les géopolitiques proposent alors au régime nazi une approche cartographique du monde où les « Grands Peuples » (grandes puissances) se partagent la planète en fonction d'alliances et d'une hiérarchie raciale des peuples. Cette Geopolitik active s'inscrit contre l'idée du droit des peuples à disposer d'eux-mêmes émise par la Société des Nations. Parmi les disciples de Ratzel, il faut citer le général bavarois Karl Haushofer, qui affine la notion d'espace de vie et la perception de l'espace dans un but hégémonique. Après la défaite de l'Allemagne en 1918 et le traité de Versailles, il devient l'un des chantres de la puissance allemande. Haushofer prévoit un partage du monde en quatre zones :

 une zone paneuropéenne recouvrant l'Afrique et dominant le Moyen-Orient ; dominée par l'Allemagne,
 une zone panaméricaine dominée par les États-Unis,
 une zone panrusse incluant l'Asie centrale et l'Asie du Sud dominée par la Russie,
 une zone panasiatique dominée par le Japon, alliée de l'Allemagne, recouvrant l'Extrême-Orient (Chine), l'Asie du Sud-Est et le Pacifique Nord. Cette partition du monde permet de contrer l'encerclement anglo-saxon.

Cette application par le politique d'une discipline percevant l'État comme un organisme et à but hégémonique est appliquée au cours de la Seconde Guerre mondiale.

À la suite de ses dérives, au sortir de la guerre, la géopolitique tant en Allemagne qu'ailleurs dans le monde est bannie des milieux universitaires et des États-majors, au profit d'autres approches du monde. D'ailleurs, les disciplines géographiques ont renoncé à réutiliser ces approches jusqu'aux années 1970-1980.

L'École anglo-américaine : théories du Heartland, Rimland et Sea power

Alfred Thayer Mahan et le sea power
Cette École définit la puissance d'un État (en l'espèce le Royaume-Uni) par la domination des mers ou océans (théorie de l'empire maritime). Alfred Mahan, commentateur de la stratégie navale mondiale et des relations internationales pensait que la prédominance internationale était étroitement liée à la mer tant dans une optique commerciale en temps de paix que du contrôle de cette dernière en temps de guerre. Son travail consiste donc dans l'étude des principes stratégiques historiques régissant le contrôle des mers. Ce dernier s'inspire du travail de Jomini, en se focalisant sur la question des positionnements stratégiques.

Mackinder et le Heartland
Principal contributeur, Halford John Mackinder (1861-1947) conçoit la planète comme un ensemble composé par un océan mondial (9/), une île mondiale (2/ - Afrique, Asie, Europe) et de grandes îles périphériques ou Outlyings Islands (1/ - Amérique, Australie).

Pour Mackinder, afin de dominer le monde, il faut dominer l'île mondiale et principalement le cœur de cette île, le Heartland, véritable  (allant de la plaine de l'Europe centrale à la Sibérie occidentale et en direction de la Méditerranée, du Moyen-Orient et de l'Asie du Sud). Ainsi, l'Empire britannique, qui s'est construit sur la domination des océans, doit désormais, pour rester une grande puissance mondiale, s'attacher à se positionner sur terre en maîtrisant les moyens de transport par voie de chemin de fer. L'approche géopolitique anglaise renvoie à cette volonté de domination du monde via le commerce, en contrôlant les mers, puis désormais les terres, se faisant l'héritière directe, non seulement de la géopolitique allemande, mais aussi des premiers navigateurs anglais, comme Walter Raleigh : .

La géopolitique de Mackinder est à replacer dans une perspective de concurrence entre la puissance maritime britannique et la puissance allemande qui, à travers son contrôle de la Mitteleuropa, tend vers le contrôle du heartland (voir Théorie du Heartland).

Nicholas Spykman et le Rimland
Nicholas Spykman peut être considéré comme un disciple critique d'Alfred Mahan et Halford Mackinder. Son travail se fonde sur les mêmes postulats que ceux de Mackinder: L'unité de la politique globale et des mers. Ce dernier étend en outre cette théorie à la dimension aérienne. Spykman tout en adoptant les divisions géographiques de Mackinder renomme certaines:

 Le Heartland ;
 Le Rimland ; Les coastlands de Mackinder - qu'il appelle « bord des terres » ou « anneau des terres ». Ce territoire périphérique serait coincé entre le cœur européen (Allemagne, Russie) et les mers contrôlés par les Anglais.

Spykman pense que les États-Unis doivent contrôler les États de ce rimland afin de s'imposer comme puissance entre ces empires européens et ainsi dominer le monde.

L'École américaine a aussi expliqué comment les grands empires d'Asie avaient réussi à se stabiliser dans le temps en se basant seulement sur l'administration très hiérarchisée de l'irrigation dans les territoires ou l'Asie des moussons. C'est la théorie des despotismes orientaux, grande thèse de géopolitique. L'École américaine – ou École de Berkeley - s'est toujours intéressée à la dimension culturelle qui marque l'espace terrestre.

Le retour de la géopolitique américaine se poursuit au  avec les thèses de Samuel Huntington dans Le Choc des civilisations.

L'École française et la géographie politique

Montesquieu et la théorie des climats
Montesquieu (1689-1755) dote la théorie des climats d'une force retentissante en l'appliquant au seul domaine politique. Il l'esquisse d'abord dans les Lettres persanes, puis lui donne une place considérable dans De l'esprit des lois :Montesquieu évoque l'idée selon laquelle l'Homme est influencé par son climat. Pour lui, le climat tempéré de la France est idéal pour le développement d'un système politique.

Élisée Reclus
Géographe libertaire, Élisée Reclus (1830-1905) est considéré comme l'un des précurseurs de la pensée géopolitique française notamment par son ouvrage, Nouvelle Géographie universelle.

Comme Ratzel, il envisage la géographie dans une vision globale, toutefois ce dernier s'oppose à Ratzel car il considère que la géographie n'est pas immuable, elle évolue en fonction de sa dimension sociale. L'École française de géopolitique s'est développée en réponse à la conception allemande de la géopolitique. D'après Yves Lacoste, l'un des ouvrages de Paul Vidal de la Blache (1845-1918), père de l'École française de géographie, La France de l'Est (1917) doit être analysé comme un ouvrage géopolitique dans la mesure où Vidal de la Blache explique les raisons de l'appartenance de l'Alsace et la Lorraine à la France.

Fernand Braudel, Vidal de la Blache et les temps longs
Fernand Braudel en s'inspirant des travaux de Paul Vidal de la Blache (1845-1918) s'emploie à développer une méthode d'analyse historico-géographique. Cette Méthode est incarnée par ses ouvrages La Méditerranée et le monde méditerranéen à l'époque de Philippe II, Grammaire des civilisations, et plus tard par une série d'articles méthodologiques qu'il publie en 1969 dans Écrits sur l'Histoire.

Ces travaux consistant à s'intéresser à des zones particulières sur de longues périodes en se détachant d'événements particuliers considérés comme non pertinents sont à rapprocher des échelles mutiscalaires (diachronie) développées par Yves Lacoste.

Jacques Ancel
Le géographe Jacques Ancel (1882-1943), auteur d'ouvrages sur la question des nationalités dans l'Empire austro-hongrois, s'intéresse aux questions des frontières définies comme des , reprenant les travaux d'André Chéradame.

S'il existe une géopolitique française, c'est surtout dans la contestation de l'approche géopolitique allemande et de ses légitimations déterministes. Chéradame, dès 1916, condamne les dérives de la Geopolitik allemande dans son ouvrage Le plan pangermaniste démasqué. Le redoutable piège berlinois de la partie nulle. Dans l'entre-deux-guerres, l'amiral Raoul Castex (1878-1968) synthétise la stratégie navale dans son ouvrage à portée géopolitique Théories stratégiques(1929).

Il semble toutefois que ces trois directions ne soient pas aussi éloignées les unes des autres. En effet, toutes trois proposent une géopolitique dynamique, active, percevant l'État comme un organisme qui doit vivre ou survivre face à la concurrence d'autres États.

Yves Lacoste
La géopolitique, après avoir été bannie comme savoir scientifique, a retrouvé une nouvelle légitimité d'approche à la suite des différents conflits qui ont émergé dans les années 1970. Par un article qu'il publie dans Le Monde, 8 juin 1972, ayant trait à la guerre du Vietnam, Yves Lacoste propulse le concept de géopolitique sur le devant de la scène. Il est le fondateur de la revue Hérodote, et initiateur du futur Institut français de géopolitique (IFG), dirigé actuellement par Jérémy Robine.

Dans son essai La géographie, ça sert, d'abord, à faire la guerre, le géographe et géopolitologue Yves Lacoste dénonce la mainmise des différents États-majors (politique, militaire, financier, économique) sur les savoirs cartographiques et géographiques limités à des perspectives stratégiques. Il souhaite une vulgarisation de l'approche géographique. À la même période, autour d'un cénacle d'enseignants de divers horizons, il lance la revue Hérodote qui se veut une revue de stratégie et de géopolitique. Lacoste définit la nouvelle géopolitique comme .

Disciple de Lacoste, Pascal Lorot travaille sur les relations entre géopolitique et économie et fonde la géoéconomie.

Notes et références

Géopolitique

Histoire de la géopolitique


Matourea est un genre végétal de la famille des Plantaginaceae (Scrophulariaceae selon l'ancienne ). L'espèce type est Matourea pratensis Aubl..

Le nom Matourea se réfère au nom de la commune de Matoury en Guyane.

Ce genre regroupe de nombreuses espèces autrefois rangées dans les anciens genres Achetaria, Beyrichia, Dickia, Otacanthus et Tetraplacus.

Histoire naturelle
En 1775, le botaniste Aublet propose la diagnose suivante :

Liste d'espèces
Selon  :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Plantaginaceae
Scrophulariaceae (Cronquist)
Plante décrite par Aublet

Matourea


Tony Collins, né à Hull en 1961, est un historien britannique spécialisé dans l'histoire du sport.

Il est professeur émérite d'histoire à l'Université De Montfort, chercheur à l'Institute of Sports Humanities, et en 2018, il est professeur invité à l'Université des sports de Pékin.

Il a écrit plusieurs livres primés sur l'histoire du sport, est l'hôte du podcast historique  et contribue régulièrement à des émissions de télévision et de radio.

Biographie
Tony Collins naît à Hull en 1961.

En 1999, son premier livre , basé sur sa thèse de doctorat de 1996, remporte le prix Aberdare du livre d'histoire du sport de l'année. Il obtient à nouveau ce prix pour  (2007),  (2010) et  (2016).  remporte également le prix  de 2015 pour le meilleur ouvrage universitaire sur le rugby à XV.

Outre l'histoire sociale du rugby à XIII et du rugby à XV, Collins écrit également sur l'essor mondial du sport dans des ouvrages tels que  (2013) et  (2018).

Il est président de la British Society for Sports History de 2001 à 2002 et rédacteur en chef de la revue universitaire  de 2001 à 2007.

En 2018, il lance le podcast historique  qui se penche sur l'histoire du rugby et des autres codes de football dans le monde. En 2020, il est nommé membre du tableau d'honneur de la Rugby Football League en reconnaissance de son travail d'historien de ce sport.

Il travaille comme consultant sur de nombreux programmes télévisés et radiophoniques, y compris la série « Sport and the British » de BBC Radio 4, la série « Football: A Brief History By Alfie Allen » sur History Channel,  de la BBC Cymru Wales, la série télévisée néo-zélandaise  de 2019 et  de 2020.

Il est membre du conseil d'administration ou du comité d'un certain nombre d'organisations publiques, notamment Rugby League Cares, le World Rugby Museum, le Hull Kingston Rovers' Community Trust, le panel d'historiens de l'English Football Hall of Fame du National Football Museum, et la région Yorkshire and Humber de l'Heritage Lottery Fund.

Œuvre

Monographies
 Rugby League: A People's History (2020), Scratching Shed .
 How Football Began: A Global History of How the World's Football Codes Were Born (2018), Routledge .
 The Oval World: A Global History of Rugby (2015), Bloomsbury .
 Sport in Capitalist Society (2013), Routledge .
 A Social History of English Rugby Union (2009), Routledge .
 Rugby League in Twentieth Century Britain (2006), Routledge .
 Rugby's Great Split (2nd Revised Edition) (2006), Routledge .
 Mud, Sweat and Beers: A Cultural History of Sport and Alcohol (written with Wray Vamplew) (2002), Berg .
 Rugby's Great Split (1998), Frank Cass .

Essais
 1895 And All That (2009), Scratching Shed Publishing .

Éditions dirigées
 The Rugby World in the Professional Era (dir. avec John Nauright, 2017) Routledge .
 Sport as History: Essays in Honour of Wray Vamplew (2010), Routledge .
 Encyclopedia of traditional British rural sports (dir. avec John Martin et Wray Vamplew, 2005), Routledge .
 The Glory of their Times: crossing the colour line in rugby league (dir. avec Phil Melling, 2004), Vertical .

Conférences
 'Ahr Waggy' : Harold Wagstaff and the making of Anglo-Australian rugby league culture (2003), 5th Annual Tom Brock Lecture .

Notes et références

Liens externes

Naissance à Kingston upon Hull
Naissance en 1961
Historien du sport
Historien britannique du XXe siècle
Historien britannique du XXIe siècle
Journaliste sportif britannique

Tony Collins (historien)


Bond or BOND (formerly often typeset as bond in deference to the owners of the 007 trademark) is an Australian/British string quartet that specialises in classical crossover and synth-pop music. The quartet has sold five million albums.

Creation
Bond was formed following initial conversations between Vanessa-Mae composer and record producer Mike Batt and her manager, promoter Mel Bush, after Batt suggested to Bush that the two of them should put together a quartet consisting of "four beautiful, talented musicians" Auditions were held at Baden Powell House in London, and violinist (Eos) and Cellist (Gay Yee) and a viola player were "cast" at that point, using as an audition piece "Contradanza" that Batt had written for Vanessa Mae. It was agreed between them that all was then required was to find the ideal first violinist. Some time later, Bush pushed ahead without Batt, recruiting Batt's former engineer Gareth Cousins. This resulted in an initial four recordings the band made, leading to Bond being signed by Decca.  Three of those original recordings, "Duel", "The 1812" and "Dalalai", were the backbone of the first album, Born, with producer Magnus Fiennes providing additional tracks and Mike Batt adding a re-arrangement and remix of "Victory", which became the first single.

The quartet currently consists of Tania Davis (first violin, formerly viola, from Sydney, Australia), Eos Counsell (second violin, from Cardiff, Wales), Elspeth Hanson (viola, from Upper Basildon, England) and Gay-Yee Westerhoff (cello, from Hull, England). Hanson replaced original band member Haylie Ecker (formerly first violin and from Perth, Australia), who left in 2008 to have a child.

Genre and success
Their début album Born was removed from the UK classical chart, apparently owing to its "sounding too much like pop music"". Born later rose to #1 on 21 charts around the world. Shine, their second album, went gold in six countries. Remixed featured remixes from their first two albums as well as three new pieces. Their third studio album Classified went double platinum in Australia, reaching the number one spot on both the classical and pop charts. Explosive: The Best of Bond is a "Best of" that, again, included three unreleased pieces.

Appearances and recent work

The quartet spent much of 2003 touring, particularly throughout Asia, and participating in the Miss Universe 2003 held in Panama City, Panama. They also fitted in performing and filming a TV commercial for American department store chain Marshall Field's and made a commercial in Los Angeles for the Japanese karaoke manufacturer Daiichi Kosho. The group made their movie debut playing themselves in a scene in Rowan Atkinson's James Bond spoof Johnny English for which they also contributed the track "Kismet" (composed by Westerhoff) and played on the Main Theme. They also appeared as themselves in the film XXX: State of the Union, performing "Victory".

The classical violinist André Rieu and the Johann Strauss Orchestra performed live on New Year's Eve in Vienna in a set that includes many Strauss favorites, as well as an appearance from Bond performing "Victory".

In 2009, Peugeot commissioned Bond to record Vivaldi's "Four Seasons" to advertise the 308CC. All four members of the band helped arrange these tracks.  The tracks were available for download from Peugeot's website free of charge, with "Summer" and "Winter" also appearing on Bond's album Play.

In an interview with the Birmingham Mail, Davis revealed that Bond were currently working on their next studio album. She also noted that the next album would have Gypsy, folk, and Eastern European influences. In late 2010 the band started to perform new material from their new album Play at concerts in Mexico, including the new single "Diablo".

Songs on the album include their first single, titled "Diablo". It is characterized by an up-tempo beat, and features Bond's own Eos Counsell as vocalist in the song. The string quartet also showcases Jai Ho, a huge hit from the movie Slumdog Millionaire. The album also features a few more recognizable hits, such as the song "Pump It", a version of the Dick Dale and His Del Tones' hit song "Miserlou", featured in the opening credits of Pulp Fiction. The song "Last Time" is an interpretation of the song Bitter Sweet Symphony by the band The Verve.

Members of Bond have also written their own tracks on the album. Gay-Yee Westerhoff wrote the song "Beatroot", which is strongly Russian influenced (noticeable by a clarinet improvising over the strings).

According to the band's webpage, the group recorded a medley of Lady Gaga hits at the request of its Japanese label. The Lady Gaga medley was available initially by phone download and was released digitally, soon after, as part of a special Japanese album release.

Bond also performed "I Am the Walrus" alongside Russell Brand at the 2012 Olympics Closing Ceremony. They returned to the Olympic Stadium in London in July 2013 to perform at The National Lottery Anniversary Run event.

A team consisting of the 4 remaining members of Bond, and composer David Arnold (according to the BBC, including because he has composed music for James Bond movies), competed in and won an episode of Celebrity Eggheads first aired on BBC2 on Thursday 1 June 2017, winning a £20,000 prize for charity as a result.

Bond performed the Australian National Anthem at the Australia versus New Zealand match of the 2013 Rugby Championship in Sydney,
17 August.

Bond performed "Married Life" from Up alongside the Cinematic Sinfonia at the Royal Albert Hall as part of Michael Giacchino At 50: A Birthday Gala Celebration on 20 October 2017.

Personnel

Current members
Tania Davis – viola (2000–2008), first violin (2008–present)
Eos Counsell – second violin (2000–present)
Elspeth Hanson – viola (2008–present)
Gay-Yee Westerhoff – cello (2000–present)

Former members
Haylie Ecker – first violin (2000–2008)

Discography

Studio albums
Born (2000)
Shine (2002)
Classified (2004)
Play (2011)
The Collection (2020)

Compilations
Remixed (2003)
Explosive: The Best of Bond (2005)

Promotional records
 Raymond Weil (2001)
 Fab Field's Mix (2003)

Soundtracks
 Johnny English

Singles
 "Victory"
 "Wintersun"
 "Viva!/Wintersun"
 "Shine"
 "Fuego"
 "Speed"
 "Atlanta/Time"
 "Viva!/Victory"
 "Explosive/Adagio for Strings"
 "Fly Robin Fly"
 "I can't Wait (2019)"
 "Panthera (2019)"
 "Zadok The Priestess (2020)"
"Come Home (2020)"
 " Artemis (2020) "
 " Alone (2020) "
 " Experience by Ludovico Einaudi (2021) "
 " Cease and Desist (2021) "
 " Rise of the Phoenix (2022) "
 " Me and You (2023) "

DVDs
 Live at the Royal Albert Hall
 Bond: Video Clip Collection

Movie appearances
  XXX: State of the Union
  Johnny English

Image gallery

References

External links

 Bond's official website
 Bond's official Facebook Page
 Bond's official Japanese website

All-female bands
Australian string quartets
British string quartets
British synth-pop groups
Musical groups established in 2000

Bond (string quartet)


Osmangazi, Bursa'nın metropol ilçelerinden en büyüğüdür. Bursa'nın tüm merkez ilçelerinin kesiştiği noktadır.

Adı
Osmangazi ilçesi adını, Osmanlı İmparatorluğu kurucusu Osman Gazi'den almaktadır.

Coğrafi konum

Osmangazi, Uludağ'ın eteklerinde, doğuda Gökdere Vadisi'yle başlar; batıda Nilüfer Deresi ve Yeni Mudanya Yolu, kuzeyde Katırlı Dağları, Nilüfer Çayı ve Bursa Ovası'nı içine alan topraklara sınır oluşturan bölgeyi kapsar. 1165,2 kilometrekarelik bir alana yayılmıştır. İlçenin denizden yüksekliği ortalama 150 metredir. İzmir, İstanbul, Eskişehir yollarının kesiştiği kavşak noktasında bulunan Osmangazi, Mudanya Limanı'na 31 km, Yalova'ya 74 km, Gemlik'e 30 km uzaklıktadır.

Mahalleler
137 mahalleden oluşmaktadır.

Adalet, Ahmetpaşa, Akpınar, Aktarhüssam, Alaaddin, Alacahırka, Alacamescit, Alaşarköy, Alemdar, Alipaşa, Altınova, Altıparmak, Armutköy, Atıcılar, Bağlarbaşı, Bahar, Başaran, Çekirge, Çeltikköy, Çırpan, Çiftehavuzlar, Çirişhane, Çukurcaköy, Demirkapı, Demirtaşpaşa, Dereçavuşköy, Dikkaldırım, Dobruca, Doğanbey, Doğanevler, Ebuiskak, Elmasbahçeler
, Fatih, Gaziakdemir, Geçit, Gülbahçe, Gündoğdu, Güneştepe, Hacıilyas, Hamitler, Hamzabey, Hocahasan, Hüdavendigar, Hürriyet, İbrahimpaşa, İnkaya, İntizam, İsmetiye, İstiklâl, İvazpaşa, Kavaklı, Kayhan, Kemerçeşme, Kırcaali, Kiremitçi, Kirazlı, Kocanaip, Koğukçınar, Kuruçeşme, Küçükbalıklı, Kükürtlü, Küplüpınar, Maksem, Mehmet Akif, Mollafenari, Mollagürani, Muradiye, Nalbantoğlu, Namıkkemal, Orhanbey, Osmangazi, Panayır, Pınarbaşı, Reyhan, Sakarya, Santralgaraj, Selamet, Selçukhatun, Selimiye, Sırameşeler, Soğanlı, Soğukkuyu, Şehabettinpaşa, Şehreküstü, Tahtakale, Tayakadın, Tuna, Tuzpazarı, Ulu, Uluçam Veyselkarani, Yahşibey, Yenibağlar, Yeniceabat, Yenikaraman, Yenikent, Yeşilova, Yunuseli, Zafer.

(EMEK) Adnan Menderes, F. Sultan Mehmet, Zekai Gümüşdiş

(DEMİRTAŞ) Barbaros, Cumhuriyet, Dumlupınar, Dumlupınar Osb, Sakarya

(OVAAKÇA) Merkez, Çeşmebaşı, Eğitim, Santral

Yeşil alanlar/parklar
 Reşat Oyal Kültür Parkı
 Botanik Parkı
 Soğanlı Hayvanat Bahçesi
 Pınarbaşı Parkı
 Soğukkuyu Parkı
 Hamitler Parkı
 Teoman Özalp Parkı
 Bursa Millet Bahçesi
 Hamitler Macera Parkı

Nüfus

Marmara Bölgesi'nde yer alan Osmangazi ilçesi, 881.459 nüfusu ve 71.400 hektar alanıyla ülkemizdeki 56 ilden daha büyüktür.

Yönetim
Eskiden Osmangazi İlçesi'ne bağlı beş belediye vardı: Osmangazi Belediyesi, Kirazlı Belediyesi, Emek Belediyesi, Demirtaş Belediyesi ve Ovaakça Belediyesi. İlçeye, Demirtaş Bucağı ve Soğukpınar Bucakları ile 32 köy bağlıydı. Köylerden sekizi Soğukpınar Bucağı'na bağlıydı.

2009 yerel seçimleri ile birlikte belde belediyeleri (Kirazlı Belediyesi, Emek Belediyesi, Demirtaş Belediyesi, Ovaakça Belediyesi) ve bu belediyelere bağlı köyler tamamen Osmangazi Belediyesi'ne bağlandı ve hepsi mahalle olarak kabul edildi. Şu an Osmangazi Belediyesi'nin toplam 136 mahallesi bulunmaktadır.

İklim, bitki örtüsü

Bölgede ılıman Marmara iklimi görülür. Ortalama sıcaklık 14.4 derecedir.

İlçede nem oranı ortalama %58'dir. Yağış, en çok kış ve ilkyaz aylarında görülür. Haziran ve Temmuz en düşük yağış aldığı aylardır. Yağışlar yıllık 500–700 mm arasındadır. İlçede ortalama 8 gün kar yağar, Uludağ'a ise 25 gün kar düşer ve 4 ay kadar yerde kalır. İlçede kar kalınlığı 5–10 cm olur, Uludağ'da ise 250 cm'dir.

İlçede en çok yıldız, poyraz ve lodos rüzgarları görülür.

Ekonomi

Tarım
Domates, biber, patlıcan, gibi sebzelerin yanında, susam, ayçiçeği, gibi endüstri bitkileri; çilek, kavun, karpuz, üzüm, şeftali, dut, kestane, ceviz, elma, erik, kiraz, armut gibi meyveler yetiştirilmektedir. Ancak son yıllarda Bursa ovasındaki birçok verimli arazi yoğun konut yapımından dolayı betonlaşmaya teslim olmuştur.

Sanayi
İlçede dokuma sanayi, otomobil yan sanayi, havlu sanayi, trikotaj sanayi, kundura sanayi, tarım araçları sanayi, mobilya sanayi, deri, plastik sanayi, bakır işlemeciliği, makine ve madeni eşya yapımcılığı, elektrik motoru sanayi, döküm sanayi, marangoz makineleri sanayi, kaynak makineleri sanayi, soba sanayi, bıçakçılık sanayi çok gelişmiştir. Bunların dışında yağ ve un fabrikaları, tuğla fabrikaları üretim yapmaktadır.

Enerji
Türkiye'nin en büyük 3. doğalgaz elektrik çevrim santrali Osmangazi ilçesinin Ovaakça Santral mahallesi sınırları içerisindedir. Bu santral 1.432 MW kurulu güç ve ortalama 5.568.251.828 kilovatsaat elektrik üretimi ile günde 1.682.251 kişinin elektrik ihtiyacını karşılamaktadır.

Ulaşım
Osmangazi ilçesinin ulaşım alt yapısı oldukça gelişmiştir. Otobüs, metro ve tramvay hatları ile ulaşım yapılmaktadır. Ayrıca şehirlerarası otobüs terminali Osmangazi'nin kuzey bölgesi sınırları içerisinde İstanbul Caddesi (Yeni Yalova Caddesi) üzerindedir. Kent Meydanı - Terminal bölgesinde 2022 yılının Temmuz ayında yapımı 7 yıla yakın süren 9 km uzunluğundaki T2 tramvay hattı faaliyete alınmıştır.

Tarihsel yapılar, müzeler
İlçenin en önemli tarihsel anıtları ve yapıtları şunlardır:

Bursa Kalesi, Balabancık Kalesi, Bursa Hisarı, Bursa Sarayı, Muradiye Türbesi, Pars Bey Türbesi, Çakır Ağa Hamamı, Osmangazi ve Orhangazi Türbeleri, II. Murat Türbesi, Şehzade Mustafa Türbesi, Bedesten, Arkeoloji Müzesi, Atatürk Müzesi, Osmanlı Evi Müzesi, Kent Müzesi, Hünkar Köşkü Müzesi, Karagöz Müzesi.

Camiler
Orhan Camii, 1. Murat Camii, Ulu cami, Muradiye Külliyesi, II. Murat Camii, Yıldırım Külliyesi, Hamzabey Camii, Muradiye Camii, Şehadet Camii, Hacı Veli,Camii, Zafer Camii, Mihraplı Camii.

Hanlar
 Koza Han,
 Pirinç Han,
 İpek Han,
 Kapan Han,
 Demir Han,
 Fidan han,
 Apolyont Han,
 Geyve Han,
 Tuzhan,
 Balibey Han,
 Eski Tahıl Han,

Eğitim, kültür
Osmangazi ilçesi Bursa'nın ekonomik ve kültürel açıdan en gelişmiş ilçesidir. Eğitim yönünden Türkiye ortalamasının çok üstündedir. Okur yazar oranı. %99'dur. Kültürel etkinliklerin sürdürüldüğü tiyatro binası, sanat galerileri, sinemalar bu ilçe içinde yer alırlar.

Kardeş kentler
  Umea, İsveç
  Şeki, Azerbaycan
  Stari Grad, Bosna-Hersek
  Kırcaali, Bulgaristan
  Omurtag, Bulgaristan
  Kapsagay, Kazakistan
  Çayır, Kosova
  Mamuşa, Kosova
  Obiliç, Kosova
  Kamenica, Kuzey Makedonya
  Üsküp, Kuzey Makedonya
  Keles, Türkiye
  Aşkabat, Türkmenistan
  Mehmetçik, KKTC
  Ladik, Türkiye
 Darmstadt, Almanya

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Osmangazi Kaymakamlığı

Osmangazi


Gottfried Borninck, latinisiert nach seiner Herkunft auch Gotfridus de Nym (* um 1373 in Nieheim; † 8. Mai 1453 in Hildesheim), war ein norddeutscher Kleriker und eine führende Persönlichkeit der Frömmigkeitsbewegung Devotio moderna, die eine mystische Christusbeziehung mit asketischer und demütiger Lebensführung zu verbinden suchte. Er war ein Vertrauter des Klosterreformers der Windesheimer Kongregation Johannes Busch und die treibende Kraft bei der Gründung der Herforder und der Hildesheimer Niederlassung der Brüder vom gemeinsamen Leben. Etwa von 1416 bis 1426 lebte er im Herforder Konvent, später in der Hildesheimer Neugründung. Die Hildesheimer Fraterherren Bernhard von Büderich und Peter Dieburg beschreiben ihn in ihren Chronikwerken als Leitfigur der Bewegung durch seine hingebende Arbeit in der Buchherstellung, seine visionäre Christusschau und sein charismatisches seelsorgerisches Wirken.

Literatur
 Ernst Barnikol: Studien zur Geschichte der Brüder vom gemeinsamen Leben. Tübingen 1917, S. 77–111

 Jochen Bepler: Die Hildesheimer Fraterherren. In: Die Diözese Hildesheim in Vergangenheit und Gegenwart, 64. Jahrgang, Hildesheim 1996, S. 107

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Geistlicher (15. Jahrhundert)
Brüder vom gemeinsamen Leben
Geboren im 14. Jahrhundert
Gestorben 1453
Nieheim
Person des Christentums (Herford)
Person des Christentums (Hildesheim)
Deutscher
Mann

Gottfried Borninck


الاستتباب هي خاصية لجسم كائن حي، ينظم الجسم بها بيئته الداخلية بغرض الحفاظ على استقرارها وثباتها أمام تغيرات قد تكون داخلية أو خارجية، مثل إجهاد بسبب ارتفاع درجة حرارة الجو، أو الاستحمام بماء ساخن ثم بماء بارد عدة مرات أو مزاولة رياضة شديدة ثم الاسترخاء. الاستتباب الداخلي هنا هو مقياس لسرعة استعادة الجسم للقيام بوظائفه المعتادة. عند الشباب يكون سرعة وصول الجسم لحالة الاستتباب سريعا ولدى الشيوخ فهو يأخذ وقتا طويلا ربما أيام، ذلك لأن الهرمونات والانزيمات في الشباب تكون متوفرة أكثر لدى الشباب عنها بالنسبة إلى الشيوخ، وهذا أمر طبيعي. الهرمونات والانزيمات هي التي تعمل على حالة الاستتباب الداخلي عندما يتعرض الجسم لإجهاد خارجي كالرياضة أو داخلي بسبب إنفلونزا أو حمى.

ذلك إذا معناه هنا أن الجسم يعود بسرعة إلى حالة الاستتباب ومن أجل ذلك يحافظ الجسم تلقائيا على عدة متغيرات كالحرارة مثلا التي يجب أن تبقى ضمن حدود معينة بواسطة جهاز دقيق لتنظيمها يسمى منظم الحرارة ، ونسبة السكر في الدم ودرجة الحموضة ، والضغط الداخلي . وبصفة عامة فاننا نقصد بالاستتباب قدرة كل جهاز –على حدة– على الحفاظ على توازنه من أجل الحفاظ على الكل وهو الكائن الحي. وذلك بفعل الأنظمة المختلفة والانزيمات والهرمونات والتي تقوم بملاحظة ومواجهة أي خلل قد يحدث ويسمح الجسم لنفسه بسهولة بالتأقلم مع البيئة المحيطة أو الإجهاد من أجل تفادي أي تغيرات مفاجئة داخل الجسم -وكمثال عن ذلك نسبة السكر في الدم إذ تتدخل العديد من الهرمونات لتبقيه في مستوياته الطبيعية هذا المصطلح استعمله كلود برنار، الذي يعتبر أب الفيزيولوجيا، ونشر سنة 1865.

حيث يستخدم الفسيولوجيون اصطلاح الاستتباب بمعنى المحافظة على الظروف الثابتة أو الساكنة في المحيط الداخلى للجسم. وتقوم كل أعضاء الجسم وأنسجته بصورة أساسية بوظائف تساعد في المحافظة على هذه الظروف الثابتة. فمثلا تزود الرئتان الأكسجين باستمرار للسائل خارج خلوي ليعوض عما تستعمله الخلايا من الأكسجين، كما تقوم الكليتان بالمحافظة على تركيزات أيونية ثابتة، ويوفر الجهاز الهضمى الغذاء الضرورى للجسم.

أصل التسمية
مصطلح "homeostasis" هو ذو أصل اغريقي، "Homeo" مماثل و"stasis" استقرار أو البقاء واقفاً. ومن ثم انتشر استخدامها على نطاق واسع في علم الأحياء، البيولوجيا، الاجتماع والسياسة.
وقد أطلق المصطلح كذلك من طرف وليام روز آشبي أحد رواد السريانية والذي قدم مثالا حيا من خلال صنع جهاز Homéostat الذي يتكون من عدة عناصر تعود للاستقرار بعد عدة حركات تنظيمية، يُراقب ويحدد أي خلل في الاستتباب ومن ثم تعديلها بواسطة الجهاز العصبي الذاتي والغدد.

لمحة تاريخية
وصف الفيزيولوجي الفرنسي كلود برنارد عام 1849 مفهوم تنظيم البيئة الداخلية، وطرح والتر برادفورد كانون عام 1932 كلمة استتباب. عام 1932، كان جوزيف باركروفت، وهو فيزيولوجي بريطاني، أول من قال إن وظيفة الدماغ العليا تتطلب بيئة داخلية تكون هي الأكثر ثباتًا. لذلك، بالنسبة لباركروفت، لم يكن الاستتباب مُنظَّمًا بواسطة الدماغ فقط بل وكان يخدم الدماغ أيضًا. يُستخدَم مصطلح الاستتباب بشكل حصري تقريبًا في السياق البيولوجي مشيرًا إلى المفهومين اللذين وصفاهما برنارد وكانون فيما يتعلق بثبات البيئة الداخلية التي تعيش فيها خلايا الجسم وتبقى على قيد الحياة. ينطبق مصطلح السِبرانية (وتعني الموجه أو الحاكم) على أنظمة التحكم التقنية مثل منظمات الحرارة التي تعمل كآليات استتبابية، لكن غالبًا ما يكون تعريفها أوسع بكثير من المصطلح البيولوجي للاستتباب.

لمحة عامة
لا يمكن أن تحدث العمليات الاستقلابية لدى كل الكائنات الحية إلا في بيئات كيميائية وفيزيائية نوعية. تختلف هذه الظروف من كائن حي لآخر، وما إذا كانت العمليات الاستقلابية تحدث داخل الخلية أو في السائل الخلالي الموجود خارج الخلايا. أشهر الآليات الاستقلابية لدى البشر والثدييات الأخرى هي المُنظِّمات التي تحافظ على تركيب الوسط خارج الخلوي (أو «البيئة الخلالية») ثابتًا وخاصة فيما يتعلق بدرجة الجرارة، ودرجة الحموضة pH، والأسمولية، وتراكيز الصوديوم والبوتاسيوم والغلوكوز وثنائي أكسيد الكربون والأكسجين. على أي حال، تتحكم آليات استتبابية أخرى عديدة، تشمل نواحٍ عديدة من فيزيولوجية جسم الإنسان، بالكيانات الأخرى الموجودة في الجسم. عندما تكون مستويات المتغيرات أعلى أو أقل من الحاجة لها يُطلَق عليها فرط وانخفاض على الترتيب مثل فرط الحرارة وانخفاض الحرارة أو فرط الضغط أو انخفاض الضغط.

إذا كانت كيان ما يخضع لتحكم استتبابي فهذا لا يعني بالضرورة أن قيمته ستكون ثابتة في الصحة. على سبيل المثال، تُنظَّم درجة حرارة الجسم المركزية بآلية استقلابية لها علاقة بالمستشعرات الحسية، مع أمور أخرى، الموجودة في منطقة الوطاء (تحت المهاد) من الدماغ. على أي حال، يُعاد ضبط نقطة ضبط المنظم بشكل منتظم.

على سبيل المثال، تختلف درجة حرارة الجسم المركزية على مدار اليوم (بكلمات أخرى لها إيقاع يومي)، وتحدث أخفض درجة حرارة في الليل والأعلى في فترة ما بعد الظهر. تشمل تنوعات درجة الحرارة الطبيعية الأخرى تلك المتعلقة بالدورة الشهرية (الدورة الطمثية). يُعاد ضبط نقطة ضبط منظم الحرارة خلال الأخماج لإحداث حمى. تكون الكائنات الحية قادرة بطريقة ما على التعديل خلال الظروف المختلفة مثل تغيرات درجة الحرارة أو مستويات الأكسجين في المناطق المرتفعة من خلال عملية التأقلم.

لا يتحكم الاستتباب بكل نشاط يحدث في الجسم. على سبيل المثال، تكون الإشارة (سواء عن طريق العصبونات أو الهرمونات) من المستشعر إلى المستجيب، بالضرورة، متغيرة بشكل كبير من أجل نقل معلومات حول اتجاه وحجم الخطأ الذي اكتشفه المستشعر.

بصورة مماثلة، يجب أن تكون استجابة المستجيب قابلة للتعديل بشكل كبير من أجل عكس الخطأ –في الحقيقة يجب أن تكون متناسبة تقريبًا (لكن في الاتجاه المعاكس) مع الخطأ الذي يهدد البيئة الداخلية. على سبيل المثال، يجرى التحكم بضغط الدم الشرياني لدى الثدييات استتبابيًا، ويُقاس من خلال تمدد المستقبلات الموجودة في جدران قوس الأبهر والجيبين السباتيين الموجودين في بدايتي الشريانين السباتيين الباطنين. ترسل المستشعرات رسائل من خلال الأعصاب الحسية إلى النخاع المستطيل في الدماغ حول ما إذا كان ضغط الدم يرتفع أو ينخفض، وبأي مقدار. يوزع النخاع المستطيل الرسائل عبر الأعصاب المحركة أو الصادرة العائدة للجهاز العصبي الذاتي إلى مجموعة كبيرة من الأعضاء المستجيبة التي يتغير نشاطها تبعًا لذلك لعكس الخطأ في ضغط الدم. أحد الأعضاء المستجيبة هو القلب الذي يُحرَّض ارتفاع معدل ضرباته (تسرع القلب) عندما ينخفض ضغط الدم الشرياني، أو يبطأ معدل ضرباته (بطء القلب) عندما يرتفع ضغط الدم الشرياني عن نقطة محددة. وبذلك، لا يُسيَطَر على معدل ضربات القلب (التي لا يوجد لها مستشعر في الجسم) استتبابيًا، لكنها مع ذلك أحد استجابات المستجيب للأخطاء في ضغط الدم الشرياني. مثال آخر هو معدل التعرق. هذا أحد المستجيبات في التحكم الاستتبابي بدرجة حرارة الجسم، وبالتالي يكون متغيرًا بشكل كبير بالتناسب مع الحِمل الحراري الذي يهدد بإحداث زعزعة في استقرار درجة حرارة الجسم المركزية التي يكون لها مستشعر في منطقة الوطاء (تحت المهاد) من الدماغ.

التحكم بالمتغيرات

درجة الحرارة المركزية
تنظم الثدييات درجة حرارتها الداخلية باستخدام مُدخَل من المستقبلات الحرارية الموجودة في الوطاء، والدماغ، والنخاع الشوكي، والأعضاء الداخلية، والأوردة الكبيرة. بعيدًا عن التنظيم الداخلي لدرجة الحرارة، يمكن أن تبدأ عملية تدعى الاستتباب بتعديل السلوك من أجل التكيف مع مشكلة برودة أو حرارة الأطراف الشديدة (ومع مشاكل أخرى). قد تشمل هذه التعديلات البحث عن مكان ظليل وتقليل النشاط، أو البحث عن ظروف أدفئ وزيادة النشاط، أو التجمع (الاحتشاد). يحظى التنظيم الحراري السلوكي بالأسبقية على التنظيم الحراري الفيزيولوجي بما أن التغيرات الضرورية يمكن أن تتأثر بسرعة أكبر، ويكون التنظيم الحراري الفيزيولوجي محدودًا في قدرته على الاستجابة لدرجات الحرارة الشديدة.

عندما تنخفض درجة الحرارة المركزية، تنخفض التروية الدموية للجلد من خلال التضيق الوعائي الشديد. ينخفض كذلك الجريان الدموي إلى الأطراف (ذات مساحة السطح الكبيرة)، ويعود إلى الجذع من خلال الأوردة العميقة التي توجد على مسار الشرايين (مشكلة أوردة مرافقة). يعمل ذلك كجهاز صرف معاكس ينقل الدفء من الدم الشرياني إلى الدم الوريدي العائد إلى الجذع ما يسبب فقدان حراري أصغري من الأطراف في الجو البارد. تكون أوردة الأطراف الموجودة تحت الجلد مقيدة بشدة، ليس فقط للحد من فقدان الحرارة من هذا المصدر بل أيضًا لدفع الدم الوريدي إلى نظام الصرف المعاكس الموجود في أعماق الأطراف.

يزداد معدل الاستقلاب، مبدئيًا بواسطة توليد الحرارة دون رعشة، المتبوع بتوليد حراري مع رعشة في حال كانت التفاعلات السابقة غير كافية لتصحيح انخفاض درجة الحرارة.

عندما تكشف المستقبلات الحرارية حدوث ارتفاعات في درجة الحرارة المركزية تُنبَّه الغدد العرقية الموجودة في الجلد عن طريق الأعصاب الودية الكولينية لإفراز العرق إلى الجلد والذي يبرّد بدوره الجلد والدم المتدفق فيه عندما يتبخر. اللهاث هو مستجيب بديل لدى العديد من الفقاريات، والذي يبرّد الجسم أيضًا بتبخر المياه، ولكن هذه المرة من الأغشية المخاطية للحلق والفم.

غلوكوز الدم
تُنظَّم مستويات غلوكوز الدم ضمن حدود ضيقة إلى حد ما. لدى الثدييات، تكون المستشعرات الأساسية لذلك هي خلايا بيتا الموجود في جزر لانغرهانس في البنكرياس. تستجيب خلايا بيتا لارتفاع مستوى غلوكوز الدم بإفراز الأنسولين إلى الدم، بالتزامن مع تثبيط جاراتها خلايا ألفا عن إفراز الغلوكاغون إلى الدم. يعمل هذا المزيج (مستويات عالية من الأنسولين في الدم ومستويات منخفضة من الغلوكاغون) على الأنسجة المستجيبة وعلى رأسها الكبد، والخلايا الدهنية، والخلايا العضلية. يُثبَّط إنتاج الغلوكوز في الكبد، فيأخذه بدلًا عن ذلك، ويحوله إلى غليكوجين وثلاثيات الغليسيريد (الشحوم الثلاثية). يُخزَّن الغليكوجين في الكبد، بينما تفرز ثلاثيات الغليسيريد إلى الدم على شكل جزيئات بروتين دهني منخفض الكثافة جدًا يأخذه النسيج الشحمي من خلال نواقل غلوكوز خاصة (ناقل الغلوكوز نمط 4 بالإنجليزية GLUT4) يزداد عددها في جدار الخلية كتأثير مباشر لعمل الأنسولين على هذه الخلايا. يُحوَّل الغلوكوز الذي يدخل الخلايا في هذا السياق إلى ثلاثيات غليسيريد (عن طريق السبل الاستقلابية التي يستخدمها الكبد)، ويُخزَّن بعد ذلك في هذه الخلايا الدهنية مع ثلاثيات الغليسيريد المشتقة من البروتين الدهني منخفض الكثافة جدًا التي جرى تركيبه في الكبد. تأخذ الخلايا العضلية أيضًا الغلوكوز من خلال قنوات غلوكوز GLUT4 حساسة للأنسولين، وتحوله إلى غليكوجين عضلي.

يحرض انخفاض مستوى الغلوكوز في الدم توقف إفراز الأنسولين، وإفراز الغلوكاغون من خلايا ألفا إلى الدم. يثبط ذلك قبط الكبد، والخلايا الدهنية، والعضلات، للغلوكوز من الدم. عوضًا عن ذلك، يُحرَّض الكبد بقوة على تصنيع الغلوكوز من الغليكوجين (من خلال تحلل الغليكوجين) ومن مصادر غير كربوهيدراتية (مثل حمض اللبنيك والحموض الأمينية منزوعة زمرة الأمين) من خلال عملية تُعرَف باستحداث الغلوكوز. يحرر بعد ذلك الغلوكوز المُنتَج إلى الدم لتصحيح الخطً المُكتشَف (انخفاض الغلوكوز). يبقى الغليكوجين المّخزَّن في العضلات موجودًا في العضلات، ويُفكَّك فقط، خلال التمارين الرياضية، إلى غلوكوز-6 فوسفات وبالتالي إلى بيروفات يدخل دورة حمض الستريك أو يتحول إلى حمض اللبنيك (لاكتات). فقط اللاكتات ومخلفات دورة حمض الستريك هي التي تعود إلى الدم. يمكن أن يأخذ الكبد اللاكتات فقط، ومن خلال عملية استحداث السكر المُستهلكة للطاقة يُحوَّل ثانية إلى غلوكوز.

أمثلة
يعتبر الحفاظ على مكونات الدم بنسبة طبيعية والحفاظ على خصائصه الديناميكية من أهم العوامل المؤثرة للحفاظ على الاستتباب ويشمل ذلك الحفاظ على نسب الشوارد والصوديوم والبوتاسيوم والكالسيوم ونسبة السكر في الدم ونسبة الحموضة في الدم (وبخاصة نسبة ثاني أوكسيد الكربون) والضغط التناضحي وحركة الدم ودرجة الحرارة.

وقد يُنظم بواسطة القلب والرئتين بالتحكم في نسبة الأوكسجين وتوزيع الشوارد والمغذيات في الجسم بالإضافة إلى تمدد وتقلص الأوعية الدموية التي تؤثر على نسبة ضغط الدم وفقدان الحرارة، التبول الذي يقوم بطرح الكميات الزائدة من الماء والشوارد التعرق للتخلص من الزوائد وتخفيض درجة الحرارة، انقباض العضلات الذي ينتج الحرارة إذ أن 15 إلى 25 بالمائة من الطاقة المنتجة تستخدم من أجل الحركة أما 75 إلى 85 بالمائة على شكل حرارة. الجوع والعطش بفضلهما يتم الإحساس والحاجة بالنقص وبالتالي السعي لتعويضها.
وقد يتأثران بعوامل بسيكولوجية أو حتى المزاج. وبالتالي قد يتم توسيع مفهوم الاستباب ليشمل مثلا الحفاظ على الوزن بحيث أن أي خلل في الوزن من شأنه أن يظهر مستويات أو درجات في مفهوم الاستتباب وفشل العمليات المحافظة على الاستتباب يؤدي إلى خلل وظيفي في مختلف أعضاء الجسم.

التوازن والتنظيم الداخلي للكائنات الحية هو واحد من المبادئ الأساسية لوظائف الأعضاء، فشل الاستتباب يؤدي إلى خلل وظيفي في مختلف أعضاء الكائن الحي.

كما أنها العملية التي يبقى فيها الجسم متوازن. وهذه العملية تتأصل بفعل الأجهزة المختلفة والإنزيمات والهرمونات والتي تقوم بملاحظة ومواجهة أي خلل قد يحدث . ويسمح الجسم بسهولة لنفسه بأن يحقق التوازن بسرعة مع البيئة المحيطة وذلك لتفادي أي تغيرات مفاجئة داخل الجسم.

عملية الاستتباب التنبؤي هي عبارة عن استجابة استباقية لحدث متوقع يمثل تحدي لعملية الاستتباب في المستقبل. وتعتبر الهجرة الموسمية إحدى الأمثلة للاستتباب التنبؤي.

كيف يساهم الجهاز العضلي الهيكلي في وظائف الاستتباب في الجسم

لا يتمكن الجسم من دون الجهاز العضلي الهيكلي من التحرك للموقع المناسب وفي الوقت المناسب للحصول على الغذاء الضرورى لوظائفه. كما يوفر هذا الجهاز الحركة للوقاية من عوامل المحيط الضارة، ومن دون ذلك يتعرض كل الجسم وكل وظائفه الاستتبابية للتلف والخراب السريع. التمرين الرياضي والتدريب الإحهادي يعود الجسم على استعادة توازنه الداخلي سريعا. فإن الجسم يتأقلم بحسب ما نتعامل معه، أذا كسلنا كسل وإذا نشطنا نشط؛ مثل الرياضي - إذا أراد أن يرفع 110 كيلوجرام فعليه التمرين - فيتمرن على رفع 60 كيلوجرام، ثم 80 كيلوجرام وبعد مدة من فترات التدريب سوف يرفع 110 كيلوجرام . وهناك مثل أوروبي يقول:«من لا يتحرك يصدأ».

التوالد
لا يعتبر التوالد أحيانا وظيفة استتبابية، ولكنه قد يساعد في الحفاظ على حالات التوازن بتوليد أفراد جدد ليحلوا محل الأفراد المتوفيين. وقد يكون هذا استعمالا غير واقعي لمصطلح (الاستتباب) ولكنه يوضح عند التحليل العام للوظائف بأن الجسم منظم بصورة عامة كي يعمل على تنظيم تلقائية الحياة وإدامتها.

اقرأ أيضا
 سائل خارج خلوي
 فيزيولوجيا الخلية
 جهاز الدوران
 حجم التداول الفعال

هوامش
  المرادفات: الاستتباب أو الاستقرار أو التوازن الداخلي  أو الاتزان الداخلي

مراجع

الاتزان الداخلي لدى الإنسان
سيبرنيطيقا
علم الأحياء الخلوي
علم وظائف الأعضاء
مصطلحات علم الأحياء

استتباب


الكِجَّة أو (كيشاك، نقحرة: kecak) رقصة مرتبطة بالموسيقى و الدراما، نشأت سنة 1930، يقوم بها في المقام الأول الرجال، و لها اسم آخر هو راميانا أنشودة القرد، القطعة يمكن أن يقوم بها أكثر من 100 رجل حيث يرتدون قماشا حول خصورهم، و يصرخون بصوت واحد ( كاك ) و يرمون أسلحتهم، و يبدأون في تصوير مشهد معركة أسطورية هندوسية هي رامايانا التي تجمع ملك الشر رافانا و الأمير راما .
اقتباس عدة أدباء لهذه الرقصة و تحويلها لأغاني و أفلام أدى إلى شهرتها في جميع بقاع العالم .

أفلام
 في سنة 1971 المخرج كينيث أنجر، وضع مقطعا صوتيا لموسيقى كجة في فيلم Rabbit's Moon .
 لقطات من رقصة كجة ظهرت في فيلم رون فريكس سنة 1992 Baraka .
 يمكن سماع بعض إنشادات كجة في فيلم فيديريكو فليني الكلاسيكي سنة 1969 Satyricon، و نفس الأنشودة في نفس السنة بفيلم Golden Rain .
 تم دمج بعض ألحان كجة في فيلم الأنمي الياباني لسنة 1988 أكيرا
 يمكن ملاحظة رقصات و أنشودات كجة في فيلم الفانتازيا The Fall .
 سمعنا بعض أصوات كجة في فيلم الأخوان كوين Blood Simple .

مراجع

أعمال مبنية على رامايانا
المسرح في إندونيسيا
بالي
تقاليد هندوسية
ثقافة إندونيسية
رامايانا
رقص في إندونيسيا
رقصات من بالي
مواقع جذب سياحي في بالي
موسيقى إندونيسيا
موسيقى بالي
ثقافة بالية

رقصة كيشاك


Ather Energy Pvt. Ltd. est une entreprise indienne de véhicules électriques fondée par Tarun Mehta et Swapnil Jain en 2013, qui fabrique deux modèles de scooters électriques - l'Ather 450X et l'Ather 450 Plus. Une infrastructure de recharge de véhicules électriques nommé Ather Grid a été également mis en place à travers le pays.

Histoire
Ather Energy a été fondée en 2013 par Tarun Mehta et Swapnil Jain. Début 2014, il a reçu 4,5 millions de ₹ du Conseil de Développement Technologique du Département des Sciences et de la Technologie, d'IIT Madras et de Srini V Srinivasan, ancien élève de l'IIT et fondateur d'Aerospike. En décembre 2014, les fondateurs de Flipkart, Sachin Bansal et Binny Bansal ont investi 1 million de dollars comme capital d'amorçage. En mai 2015, il a reçu 12 millions de dollars du Tiger Global pour des investissements dans le développement, les tests, la production et le lancement du véhicule.

Le 23 février 2016, la société a dévoilé son premier scooter, le S340 lors d'une conférence technologique Surge à Bangalore. Hero MotoCorp a investi 27 millions de dollars dans le cycle de financement de série B en octobre 2016. Il a de nouveau investi en 2018.

En mai 2019, Ather Energy a levé un investissement de 51 millions de dollars lors de sa dernière ronde de financement, menée par l'investissement de 32 millions de dollars de Sachin Bansal. Hero MotoCorp a converti sa dette convertible de 19 millions de dollars dans le cadre de ce cycle. En plus de cela, InnoVen Capital a prolongé une dette de capital-risque de 8 millions de dollars.

En décembre 2019, Ather Energy a signé un mémorandum d'entente avec le gouvernement du Tamil Nadu pour mettre en place un réseau de 400,000 m² pi (37 000 m) d'usine de fabrication de véhicules électriques à Hosur. Le montant investi sera d'environ ₹ 635 crore.

La société a ajouté deux nouveaux produits à sa gamme, l'Ather 450X et l'Ather 450 Plus en janvier 2020.

Fabrication et vente
Ather Energy a commencé ses activités dans son usine de production à Hosur, à Tamil Nadu, le 2 janvier 2021, qui possède une capacité de production annuelle de 110 000 scooters et 120 000 batteries. La société est actuellement présente dans 27 villes de 15 États.

Ather 450X

Ather 450X dispose d'une carte SIM 4G et du Wifi ainsi que de la connectivité Bluetooth et du nouveau tableau de bord à écran tactile de 7 pouces, d'une profondeur de couleur de 16M et d'un processeur Snapdragon Quad Core. Ather 450X utilise Android Open Source pour offrir une navigation cartographique, des diagnostics intégrés et des fonctionnalités telles que les mises à jour en direct, l'arrêt automatique de l'indicateur et les lumières Guide-me-home.

L'application mobile Ather offre des statistiques de conduite personnalisées, l'état de charge, la navigation push et d'autres fonctionnalités telles que la détection de vol et de remorquage, la localisation en direct et le suivi de l'état du véhicule, l'assistant vocal et les lumières de bienvenue. l'Ather 450X prend en charge les accessoires connectés tels que les casques intelligents et les systèmes de surveillance de la pression des pneus (TPMS).

Ather 450X Série 1

Ather Energy a commencé les livraisons de son Ather 450X Série 1 à partir de novembre 2020.

Ather 450

L'Ather 450 est construit à l'aide d'un cadre entièrement en aluminium, il a une puissance de 5,4 kW (7,2 BHP) et une batterie lithium-ion LiFePO4 de 2,4 kWh. Le scooter peut accélérer à 40 km/h en 3,9 secondes, atteindre une vitesse de pointe de 80 km/h, et peut parcourir 75 km d'autonomie.

Mises à jour
Ather Energy fourni également des mises à jour, ajoutant de nouvelles fonctionnalités.

Ather Grid

Ather a mis en place son propre réseau de recharge, baptisé Ather Grid, ils sont installés dans les centres commerciaux, les cafés, les restaurants, les parcs technologiques, les multiplexes et les gymnases pour tous les véhicules électriques.

Références

Liens externes

Scooter par constructeur
Entreprise fondée en 2013

Ather Energy


Die Lancaster Township ist eine von 18 Townships im Stephenson County im Nordwesten des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie
Die Lancaster Township liegt Nordwesten von Illinois, rund 20 km südlich der Grenze zu Wisconsin. Der Mississippi, der die Grenze zu Iowa bildet, befindet sich rund 70 km westlich.

Die Lancaster Township liegt auf 42°19′59″ nördlicher Breite und 89°34′04″ westlicher Länge und erstreckt sich über 83,13 km², die sich auf 82,87 km² Land- und 0,26 km² Wasserfläche verteilen. Die Südgrenze der Township wird überwiegend vom  aus Wisconsin kommenden Pecatonica River gebildet, einem Nebenfluss des Rock River.

Die Lancaster Township liegt im nordöstlichen Vorortbereich der Stadt Freeport, dem Zentrum der gesamten Region. Die Township grenzt im Nordwesten an die Buckeye Township, im Nordosten an die Dakota Township, im Nordosten an die Rock Run Township, im Südosten an die Ridott Township, im Süden an die Silver Creek Township, im Südwesten an die Stadt Freeport und im Westen an die Harlem Township.

Verkehr
Durch den Südwesten der Township führt der U.S. Highway 20,  der die kürzeste Verbindung von Dubuque in Iowa nach Rockford in Illinois bildet. Der Highway ist zugleich die nördliche und nordöstliche Umgehungsstraße von Freeport. Die Illinois State Route 26, die nördliche Ausfallstraße von Freeport, bildet zugleich die Westgrenze der Lancaster Township. Als nordöstliche Ausfallstraße von Freeport durchläuft die Illinois State Route 75 die gesamte Township von Südwesten nach Nordosten. Alle weiteren Straßen sind County Roads und weiter untergeordnete und zum Teil unbefestigte Fahrwege.

Unmittelbar an der Nordgrenze der Township befindet sich mit dem Ronald K. Domink Airport ein kleiner Flugplatz. Ein etwas größerer ist der rund 10 km südöstlich der Township gelegene Albertus Airport bei Freeport.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 1587 Einwohner. Die Bevölkerung lebt neben Streubesiedlung in zwei Siedlungen:

 Cedarville1 (Village)
 Winneshiek (Unincorporated Community)

1 - teilweise in der Harlem und der Buckeye Township

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Lancaster Township
 Histopolis - Lancaster Township

Lancaster Township (Illinois)


An Puya serranoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Werner Rauh. An Puya serranoensis in nahilalakip ha genus nga Puya, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Puya

Puya serranoensis