HMAS AE2 (originally known as AE2) was an E-class submarine of the Royal Australian Navy (RAN). One of two submarines ordered for the fledgling navy, AE2 was built by Vickers Armstrong in England and was commissioned into the RAN in 1914. Together with her sister submarine, , the boat then sailed to Australia in what was, at the time, the longest voyage ever undertaken by a submarine.

After the start of World War I, AE2 was sent to German New Guinea with the Australian Naval and Military Expeditionary Force, then spent time patrolling around Fiji. With no need for submarines in the Pacific or Indian theatres, AE2 was towed to the Mediterranean, and arrived off Egypt in early 1915. The boat was assigned to the Dardanelles Campaign, and was the first submarine to successfully penetrate the waterway and enter the Sea of Marmara. With orders to "run amok" inside Turkish territory, AE2 operated for five days before mechanical faults forced her to the surface, where she was damaged by the torpedo boat . The submarine was scuttled by her crew, all of whom were captured.

AE2 was the only RAN vessel lost to enemy action during World War I. The Rahmi M. Koç Museum began searching for the wreck in 1995, and found it in 1998. After another expedition in 2008, the Australian and Turkish Governments decided to leave the boat in place.

Description
The E class was a version of the preceding D-class submarine enlarged to accommodate an additional pair of broadside torpedo tubes. AE2 was  long overall, had a beam of  and a draught of . She displaced  on the surface and  submerged. The E-class boats had a designed diving depth of , but the addition of watertight bulkheads strengthened the hull and increased the actual diving depth to . The crew consisted of 34 officers and ratings.

The boat had two propellers, each of which was driven by an eight-cylinder,  diesel engine as well as a  electric motor. This arrangement gave the E-class submarines a maximum speed of  while surfaced and  submerged. They carried approximately  of fuel oil that gave them a range of  at  while on the surface and  at  while submerged.

AE2 had four 18-inch torpedo tubes, one each in the bow and stern, plus two on the broadside, one firing to port and the other to starboard. The boat carried one spare torpedo for each tube. No guns were fitted.

Construction and service
AE2 was laid down on 10 February 1912 by Vickers Armstrong at Barrow-in-Furness, England, and launched on 18 June 1913. She was commissioned into the RAN at Portsmouth, England, on 28 February 1914 under the command of Lieutenant Henry H.G.D. Stoker, RN. Accompanied by her sister boat, , the other of the RAN's first two submarines, AE2 reached Sydney from England on 24 May 1914, manned by Royal Navy (RN) officers with a mixed crew of sailors drawn from the RN and RAN. The  journey was, at the time, "the longest submarine transit in history", and 60 of the 83 days of the voyage were spent at sea.

Outbreak of World War I
On the outbreak of World War I in September 1914, the two submarines were assigned to the Australian Naval and Military Expeditionary Force as it captured German New Guinea. During the capture of New Guinea, AE1 disappeared without a trace. After the German surrender, AE2 spent three weeks patrolling around Fiji with the battlecruiser , then returned to Sydney on 16 November for maintenance and repairs.

As AE2 was the only submarine in the region and the German threat to Australia had disappeared, Stoker suggested that the boat be transferred to Europe. Both the RAN and the British Admiralty agreed, and on 31 December, she left Albany with AIF Convoy 2 (under the tow of SS Berrima). The submarine was the only warship assigned to the sixteen-ship convoy, as after the Battle of Cocos resulted in the destruction of the last active German ship in the Indian or Pacific Oceans, the Admiralty felt no need to protect shipping in the Indian Ocean. AE2 arrived in Port Said, Egypt, on 28 January 1915, and was ordered to join the British 2nd Submarine Flotilla, and proceeded to take part in patrols in support of the Dardanelles Campaign.

Dardanelles Campaign

On 10 March, the submarine ran aground off Mudros when returning from a patrol, as the harbour lights used to aid navigation had been switched off in AE2s absence, which Stoker was not prepared for. The submarine was towed to Malta for repairs and returned to operation in April.

The aim of the Dardanelles Campaign was to knock Germany's ally, the Ottoman Empire, out of the war and open up supply lines to the Russian Empire via the Black Sea. Attempts to open the Dardanelles through naval power were unsuccessful: three Allied battleships were sunk, and another three crippled, during a surface attack; although the British submarine  was able to enter the strait and sink the modernised ironclad , two failed attempts to traverse the waterway and enter the Sea of Marmara resulted in the loss of  and the  to mines and strong currents. Plans were made to capture the Turkish defences by a land attack, with landings at Cape Helles and Anzac Cove. Despite the failures of E15 and Saphir, Stoker planned his own attempt, which was approved by the Allied fleet's commander, Vice Admiral John de Robeck.

AE2s first attempt was made early on 24 April, but the boat only made it  into the strait before the forward hydroplane coupling failed, making the submarine impossible to control underwater and forced Stoker to retreat. At 02:30 on the following day, Stoker made a second attempt. The submarine was spotted by shore artillery and fired on from about 04:30; Stoker ordered the boat to dive to avoid the shells and to traverse the first minefield. AE2 spent the next hour picking her way through the mines' mooring cables: defensive wires that had been welded to the submarine in Malta prevented the mooring cables from catching. By 06:00, AE2 reached Chanak, and proceeded to torpedo a Turkish gunboat believed to be a Peyk-i Şevket-class cruiser while simultaneously taking evasive actions to avoid an enemy destroyer. The submarine ran aground beneath a Turkish fort, but the fort's guns could not be lowered enough to fire, and AE2 was able to free herself within four minutes. Shortly after, the submarine's periscope was sighted by a Turkish battleship firing over the peninsula at the Allied landing sites; this prompted the ship to stop firing and withdraw. AE2 advanced toward the Sea of Marmara, and at 08:30, Stoker decided to rest the boat on the ocean bottom and wait until nightfall before continuing.

At around 21:00, AE2 surfaced to recharge her batteries, and Stoker radioed his success back to the fleet; the first Allied vessel to transit the Dardanelles. Stoker had orders to "generally run amok", and with no enemies in sight, he ordered the boat to enter the Sea of Marmara. Although the landing at Cape Helles was going well at the time Stoker reported in, the landing at Anzac Cove was not as successful, and the commander of the Australian and New Zealand Army Corps, Lieutenant-General Sir William Birdwood was pushing for reembarkation of his troops. Some sources identify AE2 as one of the factors leading to Birdwood's decision to commit to the attack, although the Australian War Memorial claims there "is no real evidence" to support this.

The submarine made appearances across the Sea of Marmara over the following five days to give the impression of multiple boats, and several attacks against Turkish ships were made, although all failed because of increasing mechanical problems. News of the submarine's successes was spread to the soldiers ashore to improve morale. On 29 April, AE2 met , one of several submarines that had entered the Dardanelles following the Australian boat's successful attempt. The submarines arranged a rendezvous for the next morning. When AE2 reached the rendezvous point on 30 April, smoke from the torpedo boat Sultanhisar was sighted, so the submarine dived and moved to investigate. At 10:30, about a mile from the torpedo boat, AE2 inexplicably rose and broke the surface. While diving to evade, the boat passed below her safe diving depth; frantic attempts to correct this caused the submarine's stern to break the surface. Sultanhisar immediately fired on the submarine, puncturing the pressure hull in three places near the engine spaces. Stoker ordered the boat's company to evacuate, and scuttled AE2 at 10:45'. All personnel survived the attack and were captured by Sultanhisar, although four died from illness while in captivity. AE2s achievements showed others that the task was possible, and within months Turkish shipping and lines of communication were badly disrupted, with supplies and reinforcements for the Turkish defence of Gallipoli forced to take underdeveloped overland routes. AE2 was the only RAN vessel to be lost as a result of enemy action during World War I, and along with sister boat AE1, the total of the RAN's operational losses in the war.

Search and discovery

Since 1995, Selçuk Kolay, director of the Rahmi M. Koç Museum in Istanbul, had searched for the remains of AE2. In 1996, he discovered what he believed to be the wreck lying in  of water. With the assistance of an Australian diving team, it was determined in October 1997 that the wreck was that of an old steamer. After a further thorough side-scan sonar and magnetometric survey of the reported scuttling site of the AE2, Kolay located the submarine in June 1998, lying in  of water. The wreck was first dived in July, while subsequent dives by an Australian team in October were able to confirm the wreck as being AE2. The Australian government makes no claim to the shipwreck, and the submarine is not a war grave.

On 9 September 2007, Australian and Turkish naval authorities began an undersea investigation to determine if AE2 could be raised and restored. Such a plan would see the submarine transferred to a viewing tank at Çanakkale. As part of the inspection, a drop camera was inserted through the submarine's open hatch and into the control room. The survey team discovered that the wreck of AE2 had suffered further damage since the 1998 inspection dives. The bow portion of the external hull casing had been destroyed and the rear of the conning tower now showed significant damage. Following an April 2008 workshop by the Turkish Institute of Nautical Archaeology and the Submarine Institute of Australia, the recommendation was made against raising the wreck. Moving the submarine to a viewing tank, or alternately relocating the wreck to shallower water, were advised against because of the AU$80–100 million cost of such projects. Moving AE2 would also pose high risk to both the submarine and any vessels involved in the relocation; as well as potentially damaging the wreck, there is still an unexploded torpedo aboard. Instead, the workshop advised that the submarine be preserved through the use of sacrificial anodes to reduce corrosion, along with buoys and a surveillance system to mark the wreck and detect unauthorised access and potential damage.

In March 2010, following an overhaul of the RAN battle honours system, AE2 was retroactively awarded the honours "Rabaul 1914" and "Dardanelles 1915".

An ROV exploration of the wreck by the Defence Science and Technology Organisation took place in June 2014. Several significant discoveries were made, including confirmation of the existence of a portable wireless telegraph pole and antenna wire. During the exploration, sacrificial anodes were fitted to the wreck, and the location was marked with a buoy to minimize damage by passing ships.

Legacy
In 2009, Edith Cowan University was commissioned by the National Archives of Australia to research and produce a computer game/simulation called AE2 Commander, funded under the $15,000 Ian Maclean Award. As well as being a realistic WWI submarine simulation, it is investigating how original archival sources can be used as part of computer simulation and serious gaming. An initial version of the AE2 Commander game and website went live on 17 April 2011. The game presents a combination of digitised documents from the collections of the National Archives of Australia and Australian War Memorial along with the embodiment of various archival sources in the setting and narrative of the game.

Commemorative bronze plaques have been installed along sites associated with AE2s voyage from Australia to the Dardanelles. A Defence Housing estate under construction in Ermington, New South Wales, on the site of a former naval ammunition store is to be named AE2. In recent years, AE2 has been referred to as the Silent ANZAC.

Citations

References

Further reading

External links

RAN webpage for HMAS AE2
AE2 Commemorative Foundation
 AE2 1997 and 1998 Expeditions, History and Pictures  History of AE2 and expedition notes on the discovery and verification of the wreck.
British and Australian Submarines in the Dardanelles, 1915  Includes a full animation of the AE2's passage of the Dardanelles on 24–29 April 1915, based on Stoker's report of the voyage.
The Diary of Able Seaman 7893 Albert Edward Knaggs R.A.N. A diary of one of the submariners who served on the AE2.
'Submarine losses 1904 to present day' - Royal Navy Submarine Museum

British E-class submarines of the Royal Australian Navy
Ships built in Barrow-in-Furness
1913 ships
World War I submarines of the United Kingdom
Gallipoli campaign
World War I shipwrecks in the Dardanelles
Lost submarines of Australia
World War I submarines of Australia
Maritime incidents in 1915
Maritime incidents in Turkey
Shipwrecks in the Sea of Marmara

HMAS AE2


Hei-tikiul (pronunție: /heɪˈtiki/) este un pandantiv specific poporului māori din Noua Zeelandă. Hei-tikiurile sunt deobicei confecționate din pounamu (o varietate mai dură de nefrit) și sunt considerate a fi niște taonga (comori) de către māorieni. Ele sunt numite de obicei de neo zeelandezi "tiki", un termen care se referă defapt la o figură umanoidă mare, sculptată în lemn, și de asemenea la cioplituri mici de lemn care au scopul de a marca locurile sacre. De asemenea, cuvântul "hei" din limba maori înseamnă "a purta în jurul gâtului".

În magazine cu suveniruri pentru turiști din Noua Zeelandă pot sa fie cumpărate hei-tikiuri confecționate din jad, alte tipuri de minerale, plastic sau alte materiale.

Origini și materiale
O teorie care explică originea hei-tikiurilor sugerează o legătură cu Tiki, primul om din legendele māoriene.

Noua Zeelandă
Bijuterii

Hei-tiki


Jamshid Karimi (* 1947 im Iran) ist ein iranischer Künstler.

Leben
Er begann 1967 in Teheran ein Studium für Theater- und Filmregisseure. Von 1975 bis 1979 arbeitete er als Professor für Malerei und Kunstgeschichte beim Ministerium für Kunst in Schiraz. Seine Schwerpunkte waren Bühnenmalerei, Architektur und Grafik.

Werke von Karimi wurden unter anderem in den USA, Paris, Deutschland sowie 1973 anlässlich der Biennale in Venedig gezeigt. Eine internationale Ausstellung in Teheran zeigte 1974 seine Bilder in einer Gemeinschaftsausstellung zusammen mit Picasso, Braque und Matisse. 1978 wurde Karimi im Museum "Schahyad" zum Preisträger "Bester Maler des Jahres" gekürt. Seine Bilder befinden sich in der Internationalen Galerie in New York, im Museum Ernst Fischer in London und im Museum Kunst und Kultur in Teheran.

Jamshid Karimi lebt mit seiner Frau und Kindern seit 1983 in Bonn.
Er ist der Bruder des Dichters Rahman Karimi und Malers Shahram Karimi.

Ausstellungen
 1973: Gallery Nagsh, Teheran, Iran
 1973: Gallery Tachte Jamshid, Teheran, Iran
 1976: Goethe-Institut Iran, Festival of Arts Schiras
 1977: Shiraz Arts Festival (1967-1977), Schiras
 1978: Museum "Shahyad"
 1985: Liberal Center, Köln
 1985: Stadthalle, Stuttgart
 1986: Stadthalle, Essen
 1986: Frauenmuseum, Bonn
 1987: Exhibition of the Year, Federal Association of Artists
 1999:  Kurfürstliches Schloss, Koblenz
 1999: Burg Ockenfels, Linz / Rhein
 2002: Airport-Art, International Contemporary Arts, Frankfurt Airport
 2003: Galerie der Schönen Künste, Königswinter
 2018: Forgotten Mirrors, Schiras

Arbeiten in Sammlungen und Museen
 Museum Lagvardi, Teheran
 Museum Kurfürstliches Schloss, Koblenz
 Burg Ockenfels, Linz / Rhein

Maler (Iran)
Iraner
Geboren 1947
Mann

Jamshid Karimi


بلدية فيلا ديل كامبو ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 629 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

فيلا ديل كامبو


El salar de Chiguana es un depósito salino de Bolivia que se encuentra en el Departamento de Potosí cerca de la frontera con Chile. Está formado en una depresión alimentado de pequeñas quebradas por donde se filtra el agua desde la cordillera y del salar de Uyuni. Está situado a una altura de 3.650  y cuenta con una extensión 415 km². Es atravesado por el ferrocarril que va de la Estación Abaroa hacia la localidad de Uyuni. En el salar de Chiguana existen pequeños depósitos de mineral de boro, que fueron explotados en inicios de 1900 para su exportación a Europa.

Clima

El salar de Chiguana se ubica dentro de un  clima árido frío (BWk), según la clasificación climática de Köppen.

 Climograma de la Estación Avaroa (Bolivia), cerca de 25 km del salar de Chiguana.  Fuente: GeoKLIMA

Véase también
 Salar
 San Juan del Rosario

Referencias

Enlaces externos

Chiguana
Salares del departamento de Potosí

Salar de Chiguana


Oschiri (im galluresischen Dialekt: Óscari) ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Nord-Est Sardegna auf Sardinien. Die Gemeinde liegt etwa 40,5 Kilometer südwestlich von Olbia und etwa 20,5 Kilometer südlich von Tempio Pausania. Durch die Gemeinde fließt der Coghinas, der hier zu einem künstlichen See (dem Lago di Coghinas) aufgestaut ist und zur Erzeugung von Elektrizität genutzt wird.

 Die Domus de Janas von Malghesi nordöstlich des Ortes.
 Der byzantinische Felsenaltar von Oschiri liegt gegenüber der Landkirche Santo Stefano außerhalb des Ortes.

Verkehr
Oschiri liegt mit einem Bahnhof an der Bahnstrecke Cagliari–Golfo Aranci Marittima. Hier kreuzen die Strada Statale 597 di Logudoro von Codrongianos nach Olbia (zugleich E840) und die Strada Statale 392 del Lago del Coghinas nach Tempio Pausania.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort auf Sardinien
Weinbauort in Italien

Oschiri


An Greigia sanctae-martae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Greigia sanctae-martae in nahilalakip ha genus nga Greigia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Greigia

Greigia sanctae-martae


Den gamle Latinskole er en tidligere latinskole i Skælskør, som ligger i Gammelgade 4. Den er oprindeligt opført omkring 1525 som kirkelade til Sankt Nicolai Kirke, der ligger ved siden af.

Historie

Bygningen blev sandsynligvis opført omkring år 1525, hvor den blev bygget som kirkelade. I 1537 bestemte kirkeordinansen, at der skulle være en latinskole i alle landets købstæder, og den blev derfor indrettet som skole, hvor adelens og borgerskabets sønner blev undervist.

Den fungerede som latinskole frem til 1739. En lokal købmand, ved navn Lorentz Pedersen, købte bygningen i 1748, og han testamenterede den til fattigvæsenet som fribolig for "fattige og skikkelige borgere". Den blev i den forbindelse ombygget, hvor man indrettede flere mindre rum og snkede loftet. Indgangen blev flyttet til at være ud mod gaden, og der blev opsat en sandstentavle med inskription over døren.

Det var hovedsageligt ældre beboere som havde bopæl i bygningen. I 1900-tallet var der flere familier med børn. Efter anden verdenskrig blev den brugt til husvilde personer.

I 1956 skabte det debat, at man anbragte folk i bygningen, fordi den var så gammeldags. Den blev renoveret i 1990'erne af Slagelse Kommune som ejer den.

Latinskolen bruges i dag som vævestue og til skoleklasser af Skælskør Bymuseum.

Beskrivelse

Det er en grundmuret bygning i munkesten på 8 x 6 m. Den er bygget sammen med muren, der går omkring kirken. Tager er et sadeltag af teglsten. Begge gavle har kamtakker.

Over hoveddøren ud mod vejen er en sandstenstavle med følgende inskription:
Jeg tvende Borgere til Lye og Læe er skienket
af den hvis Borgerskab er udi Himmelen
af Lorentz Petersen som haver sligt betenkket
og vilde hielpe paa den Arme Christi ven
Toe ovne udaf Jern, toe Borde, tvende Senge
Foruden Klæder, med toe Benche gaf hand mig
til Boeskab, ja han gaf mig udi rede penge
Een Skat paa 100de Rigsdaler, som er Frie
Den samme Capital skal sættes ud paa Rendte
og samme Rendte skal jeg perareres for
Men skulle samme sum en støre Rendte hendte
og Brede sig, naar den faar staaet nogle Aar
Saa skal dee øfrige henvendes paa de Arme
som findes udi meg til anden nød og tvang
Saa kand mand bruge det til Ildebrand og varme
Som nok behøves kand, Thi vinteren er lang
Dens Sums direction med sin tilfuldne Rendte
skal paa Stift-Amt-Manden og Sispen komme an
Tilsynet i den Sag vil jeg af dennem vente
som nest beslegted er med denne Salig mand
Guds Forsyn spare mig Fra Ild og anden vaade
saa kand Beboerne sig glæde ved min Baade
Efter Kongelig allernaadigste Bevilgnings Bref
dateret Jægersborg den 11de October Ao 1748
er dette funderet d. 30. November 1748.

Se også
 Den gamle Latinskole i Kalundborg
 Den gamle Latinskole i Slagelse
 Fredede bygninger i Slagelse Kommune

Referencer

Eksterne henvisninger

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Skælskør
Fredede bygninger, konstruktioner og anlæg i Slagelse Kommune
Gotisk arkitektur i Danmark

Den gamle Latinskole (Skælskør)


سُرتسِي  (بالآيسلندية: Surtur's) هي جزيرة بركانية صغيرة تقع بالقرب من الساحل الجنوبي لأيسلندا، تبلغ مساحتها 1.4 كم2 تقع على بعد 32 كم من الساحل الجنوبي للآيسلندا، وتكونت هذه الجزيرة نتيجة انفجار بركاني حدث في شهر نوفمبر 1964. ويطلق عليها باللغة الايسلندية جزيرة سور طور.والجزيرة التي تقع في احداثيات 63.30°شمالًا، و20.62°غرباً هي عبارة عن قطغة أرضية حديثة النشأة، والتي تقع في أقصى جنوب ايسلندا.

تاريخها
وتشكلت الجزيرة عقب الهزات البركانية التي وصلت إلى السطح يوم 14 نوفمبر 1963 وذلك بدءا من قاع المحيط وذلك على عمق 130 مترا. ويعتقد أن نشاط الجزيرة الحركي قد بدأ قبل انعكاسه على السطح ببضعة أيام. واتسعت مساحة الجزيزة بصورة كبيرة وذلك في 5 يونيو1967 عندما توقف الثوران البركاني.,.ومنذ ذلك اليوم فقد تقلصت أبعاد الجزيرة بسرعة وذلك بسبب الأمواج التي تلاحظ بصورة كثيفة إلى جانب الانجراف الذي تسببه الرياح.واعتبارا من 2002 كانت مساحة الجزيرة 1.4كم2 .

وطوال الفترة التي عاشتها هذه الهزات الأرضية فإن الجزيرة التي تشكلت حديثا حظت باهتماماً كبيراً من قبل الأشخاص القائمة بالأبحاث البركانية.

وعقب انتهاء الثورات البركانية، فقد واجهت الجزيرة اهتمام الباحثين الچيولوچيين المكثف إزاء عالم النباتات.
وبشكل عام فقد طور وتابع رجال العلم الحياة الطبيعية في الجزيرة، والتي كانت جدباء وخالية تماماً من أوجة الحياة، والتي بدأت في التكوين رويداً رويداً من الصفر.
والشقوق الموجودة في قاع البحر والتي تكونت منها جزيرة سرتسي، هي عبارة عن أجزاء من نظام بركاني خاص بجزر (الويستمانن).
ويطلق على هذه الشقوق الضخمة والموجودة في قاع البحر حافة متوسط الأطلنطي. أما الانفجار البركاني الآخر الذي شكل جزر الويستمان، فهو بركان إلدفيل، وهو أحد البراكين الموجودة على جزيرة هيماي عام 1073.والثورات البركانية التي كان لها تأثيراً على تكوين جزيرة سرتسي على مدى هذا التسلسل البركاني، فقد كون كثيراً من الجزر الصغيرة الأخرى ذات القطر الصغير إلى جانب أنها كونت جزيرة جولنير، وكثيراً من التلال الصغيرة التي لم يطلق عليها اسم. ولكن كثيراً منهم تقلص وتآكل خلال فترة قصيرة وتم غمره بالمياه.

الشارات الأولى قبل التزحزح
موقع جزيرة سورت ساي بالنسبة لخريطة آيسلندا
في 14 نوفمبر عام 1963 في تمام الساعة 07:15
حيث رأى طاهي سفينة الصيد الملقبة باسليفور الثانية الموجودة بالقرب من أرخبيل جزر (فيستماني جار) وذلك بالقرب من السواحل الجنوبية لآيسلندا مجموعة من السحب السوداء تعلو في السماء في الجهة الجنوبية الغربية من القوارب.
ولأول وهلة اعتقد بأن هذا الشيء هو احتراق لأحد القوارب الأخرى، ولكن عندما وصلو إلى المكان المحدد واجهو كتلة من السحب المليئة بالرماد والمتعلقة بأحد البراكين النشطة والتي ارتفعت عاليا.
وعلى الرغم من مجيء التزحزح في وقت مفاجئ وغير متوقع على الإطلاق إلا أنه قد قدم أدلة كثيرة جدا متعلقة بأن الثورة البركانية قريبة إلى حد ما.
وقبل أسبوع من هذه الحادثة سجل أحد الباحثين في عاصمة ريكيافيك مجموعة من الهزات الأرضية الضغيرة في هذه المنطقة.
ولكن لا يمكن تحديد موقع مركز الزلزال. وقبل يومين من بداية هذه الثورة البركانية أعلنت إحدى سفن البحث تحت الماء أن حرارة مياة البحر قد ارتفعت كثيرا جدا عن الوضع الحالي.
وفي نفس الوقت أعلن السكان الذين يعيشون في إحدى قرى الجزيرة (فيك) والتي تبعد مسافة 80 كيلومتر عن الشاطئ الرئيس أنهم شموا رائحة غاز كبريتيد الهيدروجين في الهواء.

وعمق المحيط في المكان الذي انعكس فيه التزحزح على سطح الماء يبلغ عمقه 130 مترا. ويعتقد بأن ضغط المياه في هذا العمق هو التزحزح الأول الذي بدأ قبل بضعه أيام من يوم 14 نوفمبر، وكان ذلك على سطح المياه، حيث أن ذلك كان بسبب عدم إتاحة الفرصة للتزحزح الأول والذي سيظهر على هيئة ثورة بركانية.

وكون البركان شكلا مخروطيا حيث بدأ في الارتفاع رويداً رويداً من القاع حتى وصل سطح الماء، وبعد اللحظة التي وصل فيها إلى سطح الماء توقفت الثورات والانفجارات التي كانت في المياه وظهرة هالة غير عادية.

الايام الأولى للحادثة
كتل الدخان والرماد النابعة من الجزيرة التي بدأت بالتشكل من جديد
اليوم الذي عاشة الترحزح الأول والذي بدأ من السطح في يوم 14 نوفمبر من عام 1963وصل الرماد والأدخنة الحارة التي كونت الثورة البركانية حتى الساعة 11:00 صباحا إلى ارتفاع بعضه كيلومترات اجتمعت الثورات البركانية التي بدأت في الظهور للسطح من ثلاث نقاط مختلفة في الاتجاه الشمالي الغربي والجنوبي الغربي حيث تجمعت في شق واحد وتوحدت خلال المساء.
وبعد ذلك بأسبوع تحولت هذه الانفجارات والثوارت البركانية إلي حالة مستمرة وفي غضون بضعة أيام فقد أصبحت الجزيرة التي تكونت من الرماد بشكل كلي ذات اتساع يبلغ 500 متراً وارتفاع يبلغ 45 متراُ. وأطلق سكان آيسلندا على الجزيرة الجديدة التي ظهرت اسم سورت ساي والتي تعني جزيرة سورتور وهذا الاسم مستوحى من مارد النار سورتور وهذا الاسم كان في معتقدات ميثولوجيا إسكندنافية.وعندما استمرت الانفجارات بدأت الحمم البركانية التي ظهرت على السطح والتي تركزت في نقطة واحدة بأن تتكون على هيئة شكل كروي بالنسبة للجزيرة.
وفي 24 من شهر نوفمبر أصبحت أبعاد الجزيرة 900×655 متر مربع. وتقلصت بسرعة الأرض البركانية الرخوة والتي كونتها الانفجارات البركانية الشديدة والنافعة من تقابل مياة البحر مع الحمم البركانية الساخنة والتي استمرت في السيل بلا توقف وكان ذلك بسبب العواصف والأمواج الضخمة التي عاصرها المحيط الأطلنطي خلال شهور فصل الشتاء.
وخلال الفترة التي استمرت بها الثورات البركانية في الجزيرة خطا إلى الجزيرة ثلاث صحفين فرنسيين أولى الخطوات إلي هذه الجزيرة في 6 ديسمبر 1963والذين كان ينوبون عن المجلة الملقبة ب (باريس ماتش). ومع القلق الذي عاشوه من خلال الانفجارات البركانية الضخمة إلا أن الصحفيين الذين انفصلو عن بعضهم خلال 15 دقيقة أعلنوا بشكل ساخر/فكاهي سيطرة فرنسا على الجزيرة.
ولكن شعرت حكومة آيسلندا بأن الجزيرة ملك لهم وقدموا الرد بسرعة، حيث توحدوا ومكثوا على الحدود الإقليمية الخاصة بهم.
وتكونت جزيرة أخرى تدعى (فيردينان ديا) والموجودة على مقربة من جزيرة صقلية والتي تكونت نتيجة للثورات البركانية من جديد اعتبرتها كثير من الدول أنها حق لفرنسا.

التزحزحات التي تمت في الايام الأولى

سرتسي في اليوم السادس عشر من التزحزح
قذفت الثورات البركانية التي تكونت على هيئة انفجارات شديدة والتي تنبع من اتحاد الحمم البركانية القادمة من باطن الأرض مع مياة البحر مباشرة قذفت أجزاء حجرية وصخرية حتى بعد 1 كيلومتر. ووصلت أبخرة الرماد إلى ارتفاع 10 كيلومترا في الجو. والنقل السريع للمواد التي تخرج من باطن الأرض والتي تتجمد في حينها وذلك من خلال الأمواج فيعمل ذلك على تقليص كمية الصهارة حديثة التكوين، وترى بكثرة في الجزيرة سحب الرمادية كبيرة وأبخرة والتي تنبع من هؤلاء ويتم ذلك حتى نهاية التزحزح البركاني. وبسبب الثورات البركانية المستمرة حتى بداية 1964 فقد تطورت أبعاد الجزيرة بصورة جيدة (من أفضل لافضل), ولم تصل مياة البحر المتزايدة إلي النقطة التي تخرج منها الحمم إلي سطح الأرض. ولهذا السبب فقد تقلصت إلى حد كبير الانفجارات العنيفة التي ظهرت من امتزاج مياه البحر بالحمم البركانية. وبدأت الانفجارات الأخرى والحمم البركانية التي سالت بدلا منهم بالتأثير على تكوين الجزيرة.
وعندما تصل إحدى الطبقات الغليظة والمحصنة ضد التآكل الذي يحدث في أحد الاجزاء الكبيرة من الجزيرة والتي يكون في مقدمتها جوانب فوهة البركان والتي تشتمل على الأرض البركانية الرخوة بشكل كبيرة فيتم بذلك تقليل التقلص الذي يحدث للجزيرة وذلك بسبب الرياح أو الأمواج.
وانتهت الثورات البركانية التي استمرت بلا توقف في عام 1965.وفي اللحظة التي توقف بها التزحزح البركاني بشكل تام، فقد وصل مجموع مساحة الجزيرة إلى 2.5 كيلومتر مربع.
وفي يوم 28 من شهر ديسمبر عام 1963 بدأت إحدى الحركات البركانية والتي سببت في تكوين أحد التلال التي يبلغ ارتفاعها 100 مترا في قاع البحر، وكان ذلك في الجزء الشمالي الغربي من جزيرة سرتسي. وأطلق على هذه التلة التي بدأت في التكوين حديثا اسمسورتلا، ولكن على مر الزمان لم تصل هذه التلة إلى السطح. وانتهت الاهتزازات الموجودة على سورتلا يوم 6 من شهر أكتوبر عام 1964, وبدأ الجزيرة الموجودة تحت البحر كلياً بالتقلص يوماً بعد يوم وذلك من خلال قوة تآكل الماء.

خمود البركان

في عام 1965 تضائلت الحركات الموجود على جزيرة سورت ساي ولكن في نفس العام من شهر أبريل بدأت إحدى الحركات الجديدة في أحد الشقوق الأخرى في شمال الجزبرة باتساع 600 مترا. وظهر هذا الصدع الذي استمر بالاتساع وتكوين هضبة جديدة من قاع البحر على السطح وكان ذلك في يوم 28 من شهر ابريل.وأطلق على هذة الجزيرة اسم (سيرتلنجور), واستمرت الانفجارات هناك في أوائل شهر أكتوبر 1965, وعندما توقفت الحركات بشكل كلي وصلت أبعاد هذه الجزيرة إلى 150 متر مربع، ولكن بعد اليوم الذي توقفت به هذه الانفجارات تقلصت هذه الجزيرة بشكل سريع وذلك بسبب الانجراف وظلت تحت الماء منذ يوم 24 أكتوبر. ولم يمض الكثير وبدأت إحدى الحركات الأخرى في الجنوب الغربي باتساع 900 مترا تقريبا وكان ذلك في شهر نوفمبر من عام 1965 , وتكونت جزيرة جديدة. وهذه الجزيرة التي لقبت ب (جولنير) وصل ارتفاعها 70 مترا ومساحة سطحها 300 كيلو متر مربع خلال الشهر الثامن من تكوينها. وفي 8 أغسطس 1966 بدأت الجزيرة في التقلص رويداً رويداً، كما حدث في جزيرة سيرتنجور حيث انتهى تزحزح هذه الجزيرة. وفي عام 1966 أصبحت الجزيرة تحت سطح الماء بشكل كلي.

وبدأت من جديد الثورات البركانية التي على جزيرة سرتسي يوم 19 أغسطس 1966، وفي هذه المرة قلّ تآكل الجزيرة بدرجة كبيرة. ولكن تباطأ هذه التزحزح خلال فترة قصيرة، وتوقف بشكل كلي في 5 يوليو 1967، ومن ذلك اليوم توقف نشاط هذا البركان، واعتباراً من اليوم الذي بدأت فيه الثورات البركانية، فقد انتشرت المواد التي أخرجها البركان على مدى ثلاث أعوام ونصف إلى 1 كيلو مترا مربع، وعند خمود البركان كان ارتفاع أعلى نقطة في هذه الجزيرة 174 متراً عن مستوى سطح البحر.

ومع خمود البركان والثورات البركانية، فقد تسبب التآكل الذي تم بواسطة الأمواج والرياح في تقلص أبعاد الجزيرة، وفي الجهة الجنوبية الغربية تقلصت إحدى المساحات الواسعة بشكل كلي، حيث كونت هضبة رملية في الشمال أطلق عليها اسم نقطة الشمال. ويعتقد أن مقدار المواد المنقولة بسبب التعرية تبلغ حوالي 0,024 كم مكعب.

الحياة الطبيعية على الجزيرة
وأثارت هذه الجزيرة اهتمام العلم بدرجة كبيرة، حيث أنها تعد بمثابة محيط مناسب من أجل الأبحاث البيولوجية وأبحاث الطبيعة. وفي عامي 1965أعلن قانون حماية الطبيعة، وذلك عندما استمر التزحزح البركاني، وبدأت الحياة الطبيعية في الجزيرة من خلال العناصر البنائية التي جائت من الخارج.

واليوم يوجد تصريح لدخول بعض الباحثين إلى جزيرة سرتسي. أما الطريقة الوحيدة للأشخاص العاديين لرؤية الجزيرة عن كثب هي استخدام إحدى الوسائل الجوية، وخلال خمسين عاماً أصبح عدد الأماكن المصرح بزيارتها في الجزيرة تبلغ المئة.

مراحل تكوين النباتات
في بداية عام 1965 بدأت ملامح الحياة الأولى في الظهور على هذه الجزيرة التي بدت كقطعة أرضية بركانية خالية تماماً من أوجه الحياة، وذلك بسبب ظهور بعض الطحالب ونباتات الأشنة.

واليوم أصبح جزء كبير من الجزيرة مكسو تماماً بهذه الطحالب والنباتات. وخلال 20 عاماً من بحث مراحل تكوين الجزيرة ثبت وجود 20 نوعاً من النباتات، ولكن استمر انخفاض معدل إنتاج هذه النباتات في الأراضي الصحراوية فقط، ولوحظ تحسن كبير في ظروف التربة وكان ذلك مع بداية تكوين الطيور للأعشاش رويداً رويداً في الجزيرة، وبدأت أنواع نتاتية أكثر تطوراً بالظهور في الجزيرة، وفي عام 1998 تم اكتشاف أول نوع نباتي له غشاء والمسمى بصفصاف ورقة الشاي، والذي يمكن أن يصل ارتفاعه إلى أربعة أمتار.

ومجموع الأنواع النباتية الموجودة على جزيرة سرتسي يبلغ ستون نوعاً، ويمكن أن يستمر النظام البيئي على جزيرة سرتسي بتلاتين نوعاً فقط من هذه الأنواع النباتية، ويبلغ متوسط الأنواع الجديدة التي تدخل الجزيرة كل عام ما بين 2-5 أنواع.

الطيور
تطور الطيور في الجزيرة له علاقة وثيقة بتطور وتكوين الغطاء النباتي، حيث أن الغطاء النباتي يتيح الفرصة لانتشار الطيور بشكل أكبر. وبما أن النباتات تساعد الطيور في تكوين أعشاشها، فأيضاً هي عبارة عن الحبوب التي تتغذى عليها، وعلى النقيض فإن روث هذه الطيور يعد بمثابة سماد حيوي لتربة هذه الجزيرة الجدباء.

وأول انتشار للطيور في الجزيرة كان بعد ثلاتة أعوام من تكوينها، وأولى الطيور التي ظهرت، هي البطريق والنورس الغواص، وإلى ذاك اليوم فيوجد على
الجزيرة تمانية أنواع أخرى من الطيور، وعلى الرغم من الزيارات القليلة للطيور وذلك لشواطئ الجزيرة بعد بضعه أسابيع فقط على تكوينها، ففي عام 1986 لوحظ ظهور مجموعة من أولى النوارس الغواصة، وهذه المجموعة عندما اختلطت مع الأنواع الأخرى الموجودة على الجزيرة، وفرت دعماً كبيراً لتطور أشكال وأغطية النباتات على الجزيرة وذلك بسبب كثرة عددها.

وفي عام 2004 ظهر أول بببغاء لقب باسم بببغاء البحر الدنئ، والذي يرقد في حضانات الطيور، وانتشرت هذه الببغاوات إلى حد ما في أجزاء الأراخيبيل
الباقية، وأصبحت جزيرة سرتسي عبارة عن موقف للطيور المهاجرة والتي تغير مكانها بين جزر آيسلندا وانجلترا إلى جانب كونها مأوى لأنواع كثيرة من الطيور الأخرى، وقد نرى على هذه الجزيرة أنواعاً من الأوز العراقي وأنواعاً من الغراب حتى يومنا هذا.

ووفقاً لإتجاه الطيور التي تهاجر إلى ايسلندا من الجزر التي في إنجلترا، فكانت الجزيرة الموجودة في الشرق بمثابة نقطة وقوف مألوفة جداً بالنسبة لهذه الطيور، وذلك بسبب التطور السريع للغطاء النباتي بها.

أنواع الطيور التي عاشت في الجزيرة

الأحياء البحرية التي في المنطقة
بعد تكوين الجزيرة نرى حيوان الفقمة على سطحها، حيث أن هذه الفقماوات التي ظهرت في الوقت الذي توقف فيه التزحزح البركاني بشكل تام بدأت في الخروج إلي الشمس على التلال الرملية الموجود وخاصةً في الشمال.

وفي عام 1983 لوحظ لأول مرة أن هذه الفقماوات قد وضعت عششها على الجزيرة.

وواحدة من مجموعات هذه الفقماوات المكونة من 70 فقمة جعلت من الجزيرة موضعا لبناء عششها، وبالرغم من تزايد أعداد الفقماوات ذات اللون الرصاصي بالمقارنة بالفقماوات المعروفة فقد تسببوا في زيادة تحسين النظام البيئي للجزيرة.

ووجود الفقماوات على الجزيرة لفت انتباه الحيتان المفترسة، والتي ترى في الغالب على جوانب أرخابيل جزيرة فيستيمان، ولهذا السبب نصادف بكثرة وجود هذه الحيتان حول الجزيرة خاصة في الأونة الأخيرة.

ويوجد أيضاً في الحياة البحرية الموجودة أسفل المياه المحيطة بالجزيرة كثير من النباتات البحرية، حيث يلاحظ وجود أحياءً بحرية مثل (نجم البحر- منارة البحر- كستناء البحر) حيث أن بعضها مكسو بالطحالب وضخور الشست، حيث تتجمع الطحالب حول أجزائها المائلة الممتدة، أما بالنسبة للأماكن التي تعيش بها هذه الطحالب بشكل أكثر انتشاراً فتوجد على عمق يترواح ما بين 10-20 متراً تحت المياه.

الأنواع الأخرى
يوجد في الجزيرة منذ نشأتها عديدٌ من الحشرات، وتم اكتشاف أولى الحشرات في عام 1964، حيث أن أولى الحشرات التي تم العثور عليها هي الحشرات الطائرة، والتي قذفتها الرياح إلى الجزيرة أو التي جاءت للجزيرة بإرداتها، ويعتقد أن هذه الحشرات قدمت من قارة أوروبا، أما بالنسبة للحشرات الزاحفة فقد قدمت للجزيرة عبر الألواح الخشبية العائمة على سطح البحر، والتي جاءت للجزيرة عبر حركة المياه. وفي عام 1973 ظهرت مجموعة من الأعشاب العملاقة على سواحل الجزيرة، والتي أخد الباحثون جزءً منها بغرض البحث، وبعد ظهور نتيجة هذه الأبحاث وجد في جزء كبير من هذه الأعشاب مجموعة من القرادات، وحوالي 663 نوعاً من اللافقاريات الأرضية ذات الذيل اللولبي، أما أغلب الكائنات الحية الموجودة في الجزء المتبقي فيمكن العثور عليها على سطح الجزيرة.

ومع استقرار الحالة الجوية على الجزيرة، فقد هيئت حياة مناسبة لهذه الحشرات، والتي أصبحت أحد أهم العناصر الغذائية للطيور على الجزيرة. أما بخصوص الطيور النافقة، فتعد غذاءً لهذه الحشرات وخاصةً الجارحة منها، بجانب كونها سمادا عضويا يغذي التربة، حيث أنه يعمل على تدعيم تطور الغطاء النباتي، مما يؤدي إلى زيادة عدد الحشرات النباتية وتطورها بشكل متزن، ونصادف أيضاً تطوراً كبيراً في التكوين الحيوي للتربة. أما بالنسبة للديدان في الجزيرة، فقد نجد أن أولى الديدان وجدت داخل هذه العينة التي تم أخدها بغرض الفحص، وكان ذلك عام 1993. وبجانب هذه الديدان التي يعتقد أنها سقطت من مناقير الطيور القادمة من جزيرة الهيماتي، ففي عام 1998 نلاحظ أيضاً وجود أولى الرخويات التي تشبه تماماً تلك الرخويات الموجودة في ايسلندا، وإلى جانب هذه الرخويات يوجد بعض العناكب وحشرات أخرى.

مستقبل سرتسي
حيث كون الباحثين أحد أنظمة الرصد لكي يستطيعوا رصد التغييرات التي ستحدث في أبعاد الجزيرة، حيث أنهم قد فكروا في ذلك حينما توقفت الثورات
البركانية، وقد بدأ هذا النظام الذي تشكل من مجموعة نقاط ثابتة، والتي تم وضعه في أماكن مختلفة منذ أن توقفت الحركات البركانية، وقد أظهر هذا الجهاز مراحل خروج الجبل المفقود في باطن الأرض بشكل عمودي، وبناءً على البيانات التي أصدرها هذا الجهاز فإن ارتفاع الجبل خلال 20 عاماً قد انخفض لمعدل واحد متراً، ولو تم قياس التآكل الذي كان منذ البداية نجده 20سم/عام، أما في عام 1990 فقد تراجع هذا التآكل ليصبح 1-2سم/عام.

أسباب التراجع
حيث تتآكل المواد الرخوة النابعة من الأعماق عبر الزمن، فيؤدي ذلك إلى الميل المباشر للطبقة الصخرية، وذلك بسبب ثقل الجزيرة، وثان هذه الأسباب هو
بسبب تراكم الرواسب الموجودة في قاع البحر أسفل الجزيرة. أما الخاصية المشتركة لهذه الثورات البركانية والتي تحدث في أرخابيل فيستيمانيجار فهي حدوث انفجار واحد فقط في كل شق من شقوقه، مما يؤدي إلى عدم زيادة اتساع الجزر التي ستتشكل حديثاً بواسطة الانفجارات الجديدة التي ستحدث، ولهذا السبب بدأت الجزر المتكونة في المراحل الأولى بالتآكل رويداً رويداً بسبب قوة أمواج المحيط. وأدى ذلك إلى تآكل ما يقرب من نصف هذه الأرض إلى أن توقفت هذه الإنفجارات، وبناءً على التقارير فإن جزيرة سرتسي تفقد قرابة 10 آلاف متراً مربعاً في كل عام من إجمالي مساحة حجمها الطبيعي.

وإذا نظرنا الي مستقبل الجزيرة ندرك حينها أنها ستختفي في المستقبل القريب، فالأجزاء التي اختفت في الآونة الأولى بسبب التآكل الذي حدث بسبب
الأمواج والرياح الشديدين ما هي إلا أجزاءً رخوة تكونت منها الجزيرة، أما اليوم فقد تصلبت هذه الأرض إلى حد ما، وكسيت بالحمم البركانية المتصلبة، والتي تتميز بمقاومتها الكبيرة للتآكل، ونتيجة الأبحاث الكميائية المختلفة فقد وجد أن الانفجارات النابعة من باطن الأرض تعمل على تكوين غلاف صلب يمكن أن يقاوم هذا التآكل، وتكدست المواد فوق بعضها البعض، وذلك بعد عامين من انتهاء النشاطات البركانية،وبناءًعلى الأبحاث فإن هذا التكدس تبلغ درجة حرارته حوالي 55ْ سيليزيوس، والذي يحتفظ بحرارته لمدة أطول في المناطق المحيطة بالجزيرة، وفي أماكن وجود الفواهات البركانية. ويعتقد العلماء والباحثين أن جزيرة سرتسي ستختفي نهائياً عدا هذه الأجزاء، وذلك سبب التآكل، ولكن بسبب ارتفاع حرارة باطن الأرض في الجزيرة فإنها تعيد تكوين نفسها بسرعة عير عادية.

والبعض يرى بأن اختفاء الجزيرة بشكل كلي يمكن أن يستمر قرابة بضعه قرون، حيث أن أبعاد الجزيرة تتقلص بشكل تدريجي، ويعتقد أنه طوال هذه المرحلة ستمر الجزيرة بنفس الفترة التي مرت بها العناصر الأخرى، والتي تكوَّن منها أرخابيل فيستمانيجار قبل مئات السنين بل آلاف السنين.

وفي عام 2001 رشحت الجزيرة بأن تدخل ضمن تراث الثقافة العالمية التابع لنظمة اليونيسكو، وفي عام 2007 قدمت لجنة ايسلندا مجدداً منشوراً رسمياً من أجل أن تدخل جزيرة سرتسي ضمن قائمة تراث الثقافة العالمية.

مراجع

آيسلندا في 1963
النشاط البركاني في القرن 20
براكين آيسلندا
براكين نشطة
جزر آيسلندا
جزر جديدة
جزر غير مأهولة في آيسلندا
كوارث طبيعية في 1963
كوارث طبيعية في آيسلندا
مواقع التراث العالمي في آيسلندا
يستمان

سرتسي


I. Justinianus, (; ;  ; 48214 Kasım 565), ayrıca Büyük Jüstinyen olarak da bilinir, 527 ile 565 yılları arasında Bizans imparatorudur.

Hükümdarlığı, hırslı ancak yalnızca kısmen gerçekleştirilen renovatio imperii veya "İmparatorluğun restorasyonu" ile bilinir. Bu hırs, feshedilmiş Batı Roma İmparatorluğu topraklarının kısmen geri alınmasıyla ifade edilir. Generali Belisarius, Kuzey Afrika'daki Vandal Krallığı'nı hızla fethetti. Daha sonra, Belisarius, Narses ve diğer generaller Ostrogot Krallığı'nı fethederek Dalmaçya, Sicilya, İtalya ve Roma'yı yarım yüzyıldan fazla süren Ostrogot yönetiminin ardından imparatorluğa geri kazandırdılar. Praetorian prefect Liberius, İber Yarımadasının güneyini geri alarak Spania  eyaletini kurdu. Bu seferler, Batı Akdeniz'de Roma kontrolünü yeniden kurarak İmparatorluğun yıllık gelirini bir milyon solidi kadar artırdı. Justinianus hükümdarlığı sırasında, Karadeniz'in doğu kıyısında daha önce hiç Roma egemenliğine girmemiş bir halk olan Tzaniye de boyun eğdirdi. Doğuda ise I. Kubâd döneminde ve daha sonra I. Hüsrev döneminde Sasani İmparatorluğu ile mücadele etti; bu ikinci çatışma kısmen onun batıdaki hırsları nedeniyle başladı.

Mirasının daha da yankı uyandıran bir yönü, birçok modern devlette hâlâ medeni hukukun temeli olan Roma hukukunun tek tip yeniden yazılması olan Corpus Iuris Civilis idi. Onun hükümdarlığı aynı zamanda Bizans kültürünün filizlenmesine de işaret eder ve yürüttüğü inşaat programı Ayasofya gibi eserler verdi. Doğu Ortodoks Kilisesi'nde kendisine "İmparator Aziz Justinianus" denir. Restorasyon faaliyetleri nedeniyle, Justinianus 20. yüzyılın ortaları tarihyazımında bazen "Son Romalı" olarak anılmıştır.

Hayatı

Justinianus, Tauresium'da Dardania, 482 civarında doğdu. Anadili Latince olan (muhtemelen anadili Latince olup imparator olan son Roma imparatoru), Illyro-Romen, Trako-Romen,[15] olduğuna inanılan köylü bir aileden geliyordu. Daha sonra aldığı Iustinianus cognomeni, dayısı Justinus tarafından evlat edinildiğinin göstergesidir.<ref>Justinianus'un tam adının tek kaynağı Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus (bazen Flavius Anicius Iustinianus ' olarak adlandırılır), 521 yılına ait onun adını taşıyan Konsüler Diptik'te bulunur.</ref> Hükümdarlığı sırasında, doğum yerinden çok uzak olmayan Justiniana Prima'yı kurdu. Annesi Justinus'un kız kardeşi Vigilantia'dır. İmparator olmadan önce imparatorluk muhafız birliklerinden (Excubitores) birinin komutanı olan Justinus, Justinianus'u evlat edindi, onu Konstantinopolis'e getirdi ve çocuğun eğitimini sağladı. Sonuç olarak, Justinianus hukuk, ilahiyat ve Roma tarihi konularında iyi bir eğitim aldı. Justinianus, imparatorun kişisel koruması olarak hizmet etmek üzere scholae palatinae'den seçilen 40 adamdan biri olarak candidatus olarak görev yaptı. Justinianus döneminde yaşamış tarihçi İoannis Malalas, görünüşünü kısa, açık tenli, kıvırcık saçlı, yuvarlak yüzlü ve yakışıklı olarak tanımlar. Dönemin başka bir tarihçisi olan Prokopius, Justinianus'un görünüşünü zalim İmparator Domitianus ile karşılaştırır, ancak bu muhtemelen bir iftiradır.

İmparator I. Anastasius 518'de öldüğünde, Justinianus'un önemli yardımı ile Justinus yeni imparator ilan edildi. Justinus'un saltanatı sırasında (518-527), Justinianus imparatorun yakın sırdaşıydı. Justinianus çok fazla hırs gösterdi ve Justinus onu 1 Nisan 527'de ortak imparator yapmadan çok önce gerçekte etkili olan naip olarak işlev gördüğü düşünülüyordu. ancak bunun kesin bir kanıtı yoktur. Justinus hanedanının sonlarına doğru bunadığından, Justinianus de facto hükümdar oldu. General Vitalianus'un Justinianus veya Justinus tarafından düzenlendiği varsayılan suikastının ardından, Justinianus 521'de konsül ve daha sonra doğu ordusunun komutanı olarak atandı.Bu makam onursal bir unvan gibi görünüyor; Justinianus'un herhangi bir askeri deneyime sahip olduğuna dair hiçbir kanıt yoktur. Bakınız A.D. Lee, "The Empire at War", in Michael Maas (ed.), The Cambridge Companion to the Age of Justinian (Cambridge 2005), pp. 113–133 (pp. 113–114). 1 Ağustos 527'de Justinus'un ölümü üzerine, Justinianus tek egemen oldu.

Tek hükümdar olarak Justinianus, büyük bir enerji gösterdi. Çalışma alışkanlıkları nedeniyle "hiç uyumayan imparator" olarak biliniyordu. Yine de cana yakın ve yaklaşması kolay biri gibi görünüyor. 525 civarında, Konstantinopolis'te metresi Theodora ile evlendi. Aktris olan Theodora, Justinianus'tan yirmi yaş küçüktü. Daha önceki zamanlarda, Justinianus sınıfından dolayı onunla evlenemezdi, ancak dayısı İmparator I. Justinus, eski aktrisler ile evlilikler üzerindeki kısıtlamaları kaldıran bir yasa çıkarmıştı.P. N. Ure, Justinian and his age, p. 200.  Evlilik bir skandala yol açsa da, Theodora İmparatorluğun siyasetinde çok etkili olacaktı. Diğer yetenekli kişiler arasında hukuk danışmanı Tribonianus; Saray bürokrasisinin diplomat ve uzun süredir başı olan Petrus; Justinianus'un maliye bakanları, vergileri daha önce hiç olmadığı kadar verimli bir şekilde toplamayı başaran ve böylece Justinianus'un savaşlarını finanse eden Kapadokyalı İoannis ve Petrus Barsumes; ve son olarak, olağanüstü yetenekli generalleri Belisarius ve Narses.

Justinianus hükümdarlığının tamamında popüler değildi; başlarda, Nika Ayaklanması sırasında tahtını neredeyse kaybediyordu ve memnun olmayan işadamları tarafından imparatorun hayatına karşı bir komplo 562 gibi geç bir tarihte ortaya çıkarıldı. Justinianus, 540'ların başında vebaya yakalandı, ancak iyileşti. Theodora 548'de nispeten genç bir yaşta, muhtemelen kanserden öldü; Justinianus ondan yaklaşık yirmi yıl daha uzun yaşadı. Her zaman teolojik konulara ilgi duyan ve Hristiyan doktrini üzerine tartışmalara aktif olarak katılan Justinianus, yaşamının sonraki yıllarında dine daha da bağlı hale geldi. 14 Kasım 565'te çocuksuz öldü. Yerine kız kardeşi Vigilantia'nın oğlu olan ve Theodora'nın yeğeni Sophia ile evli olan II. Justinus geldi. Justinianus'un cesedi, 1204 yılında Dördüncü Haçlı Seferi'nin Latin Devletleri tarafından şehrin yağmalanması sırasında kutsallığına saygısızlık edilene ve soyulana kadar Havariyyun Kilisesi'nde özel olarak inşa edilmiş bir türbeye gömüldü.

 Hükümdarlığı
 Yargı faaliyetleri

Justinianus, yargı reformlarıyla, özellikle de daha önce denenmemiş olan tüm Roma hukukunun tamamen gözden geçirilmesiyle kalıcı bir ün kazandı. Justinianus'un yasalarının toplamı bugün Corpus Iuris Civilis olarak biliniyor. Codex Justinianus, Digesta ya da Pandectae, Institutiones ve Novellaeden oluşur.

Hükümdarlığının başlarında, Justinianus bu görevi denetlemek için quaestor Tribonianus'u atamıştı. 2. yüzyıldan itibaren imparatorluk anayasalarının bir kodlaması olan Codex Justinianusun ilk taslağı 7 Nisan 529'da yayınlandı. (Son versiyon 534'te yayınlandı.) Bunu 533'te eski hukuk metinlerinin bir derlemesi olan Digesta ya da Pandectaeve hukuk ilkelerini açıklayan bir ders kitabı olan Institutiones izledi. Justinianus'un saltanatı sırasında çıkarılan yeni yasaların bir koleksiyonu olan Novellae, Corpus'u tamamlar. Novellae, külliyatın geri kalanının aksine, Doğu İmparatorluğunun ortak dili olan Yunanca olarak ortaya çıktı.

Corpus, Latin hukukunun (dinsel Canon Yasası dahil) temelini oluşturur ve tarihçiler için daha sonraki Roma İmparatorluğu'nun kaygıları ve faaliyetleri hakkında değerli bir fikir sağlar. Bir koleksiyon olarak, leges (kanunlar) ve diğer kuralların ifade edildiği veya yayınlandığı birçok kaynağı bir araya toplar: uygun yasalar, senatör istişareleri (senatusconsulta), imparatorluk kararnameleri, içtihat hukuku ve hukukçuların görüş ve yorumları (responsa prudentium). Tribonianus'un bu çalışması, Roma hukukunun hayatta kalmasını sağladı. I. Basileios ve VI. Leon'un hazırlattığı  Basilika'da ifade edildiği gibi, daha sonraki Bizans hukukunun temelini oluşturdu. Justinianus yasasının tanıtıldığı tek batı eyaleti İtalya'ydı (554'teki sözde Pragmatik Yaptırım tarafından fethedildikten sonra), 12. yüzyılda Batı Avrupa'ya geçecek ve sonunda Avrupa imparatorlukları tarafından Coğrafi keşifler zamanında Amerika'ya ve ötesine yayılan Kıta Avrupası hukuk kurallarının çoğunun temeli olacaktı. En sonunda Doğu Avrupa'ya geçti ve burada Slav baskılarında yer aldı ve Rusya'ya da geçti. Etkisi günümüze kadar devam etmiştir.

Fahişeleri sömürüden ve kadınları fuhuşa zorlamaktan korumak için yasalar çıkardı. Tecavüzcüler ağır cezalar gördü. Ayrıca, politikalarına göre: cinsel istismarı önlemek için büyük suçlarla itham edilen kadınlar diğer kadınlar tarafından korunmalıdır; bir kadın dul ise, çeyizi iade edilmelidir; ve bir koca, karısının iki kez rızası olmadan büyük bir borcu üstlenemezdi.

Justinianus, 541'de düzenli konsül atanmasını durdurdu.

 Nika Ayaklanması

Justinianus'un verimli, ancak popüler olmayan danışmanları seçme alışkanlığı, hükümdarlığının başlarında tahtına neredeyse mal oluyordu. Ocak 532'de, Konstantinopolis'teki normalde rakip olan araba yarışı fraksiyonlarının partizanları, Nika Ayaklanması olarak bilinen bir ayaklanmada Justinianus'a karşı birleştiler. Onu Tribonianus ve diğer iki bakanını görevden almaya zorladılar ve ardından Justinianus'u devirmeye ve onun yerine merhum imparator Anastasius'un yeğeni olan senatör Hipatius'u tahta geçirmeye çalıştılar. Kalabalık sokaklarda ayaklanırken, Justinianus başkentten deniz yoluyla kaçmayı düşündü, ancak sonunda, görünüşe göre ayrılmayı reddeden karısı Theodora'nın isteği üzerine kalmaya karar verdi. Sonraki iki gün içinde, isyanların generalleri Belisarius ve Mundus tarafından acımasızca bastırılmasını emretti. Prokopius, Hipodrom'da 30.000 silahsız sivilin öldürüldüğünü anlatır. Theodora'nın ısrarı üzerine ve görünüşe göre kendi kararına karşı, Justinianus, Anastasius'un yeğenlerini idam ettirdi.

İsyan sırasında meydana gelen yıkım, Justinianus'a adını kubbeli mimari yeniliği ile Ayasofya başta olmak üzere bir dizi muhteşem yeni bina ile ilişkilendirme fırsatı verdi.

 Askeri Faaliyetleri

Justinianus'un saltanatının en göze çarpan özelliklerinden biri, Batı Akdeniz havzası çevresinde 5. yüzyılda İmparatorluk kontrolünden çıkmış olan geniş arazilerin geri kazanılmasıydı. Bir Hristiyan Roma imparatoru olarak Justinianus, Roma İmparatorluğunu eski sınırlarına geri getirmenin ilahi görevi olduğunu düşündü. Hiçbir zaman askeri seferlere şahsen katılmamış olmasına rağmen, yasalarının önsözlerinde başarılarıyla övündü ve onları sanat ile anılmasını sağladı. Yeniden fetihler büyük ölçüde generali Belisarius tarafından gerçekleştirildi.

 Sasani İmparatorluğu ile savaş, 527–532

Justinianus, Sasani İmparatorluğu ile süregelen düşmanlıkları dayısı I. I. Justinus'dan miras aldı. 530'da Pers kuvvetleri Dara ve Satala'da çifte yenilgiye uğradı, ancak ertesi yıl Callinicum yakınlarında Belisarius komutasındaki Roma kuvvetleri yenilgiye uğradı. Justinian daha sonra Etiyopyalı Aksumlular ve Yemenli Himyarlılar ile Perslere karşı ittifak kurmaya çalıştı, ancak bu başarısız oldu. Pers kralı I. Kubâd öldüğünde (Eylül 531) Justinianus, halefi I. Hüsrev (532) ile bir "Sürekli Barış" (bu ona 11.000 pound altına mal oldu) imzaladı. Böylece doğu sınırını güvence altına alan Justinianus, dikkatini eski Batı Roma İmparatorluğu topraklarında Germen krallıklarının kurulduğu Batı'ya çevirdi.

 Kuzey Afrka'nın fethi, 533–534

Justinianus'un saldırdığı batı krallıklarından ilki, Kuzey Afrika'daki Vandallar idi. Justinianus ve Kuzey Afrika Katolik din adamları ile iyi ilişkiler sürdüren Kral Hilderik, 530'da kuzeni Gelimer tarafından devrilmiş ve hapse atılmıştı. Tahttan indirilen kral, Justinianus'a başvurmuştur.

533'te Belisarius, yaklaşık 15.000 kişilik bir ordunun yanı sıra bir miktar barbar askeri taşıyan 500 nakliye gemisinin eşlik ettiği 92 dromonluk bir filo ile Afrika'ya gitti. Günümüzde Tunus'taki Caput Vada (günümüzde Ras Kaboudia) indiler. 14 Eylül 533'te Ad Decimum'da ve Aralık'ta Tricamarum'da tamamen hazırlıksız yakalanan Vandalları yendiler; Belisarius Kartaca'yı aldı. Kral Gelimer, Numidya'daki Pappua Dağı'na kaçtı, ancak bir sonraki baharda teslim oldu. Konstantinopolis'e götürüldü ve burada bir zaferle geçit töreni yapıldı. Sardinya ve Korsika, Balear Adaları ve Cebelitarık yakınlarındaki kale Septem Fratres aynı seferde ele geçirildi.

Bu savaşta, dönemin tarihçisi Prokopius, Afrika'nın tamamen nüfussuz olduğunu ve bir insanın bir insanla karşılaşmadan birkaç gün seyahat edebileceğini belirti ve ekler: "Savaş sırasında 5.000.000 kişinin kılıç, kıtlık ve veba tarafından telef olduğunu söylemek abartı olmaz."

534 Nisan'ında Kartaca merkezli bir Afrika praetoria idaresi kuruldu, ancak ertesi 15 yıl boyunca, Morolar ile savaş ve askeri isyanların ortasında çöküşün eşiğine gelecekti. Bölge 548'e kadar tamamen pasifize edilemedi, ancak daha sonra barışçıl kaldı ve bir ölçüde refaha kavuştu. Afrika'nın toparlanması imparatorluğa yaklaşık 100.000 pound altına mal oldu.

 İtalya'da savaş, birinci dönem, 535–540

Afrika'da olduğu gibi, Ostrogot İtalya'daki hanedan mücadeleleri müdahale için bir fırsat sağladı. Genç kral Athalarik 2 Ekim 534'te ölmüş ve bir gaspçı olan Theodahad, Teoderik'in kızı ve Athalarik'in annesi kraliçe Amalasuintha'yı 535'te suikasta kurban gittiği Bolsena Gölü'ndeki Martana adasında hapse atmıştır. Bunun üzerine Belisarius, 7.500 adamla Sicilya'yı işgal etti (535) ve Napoli'yi yağmalayarak ve 9 Aralık 536'da Roma'yı alarak İtalya'ya ilerledi. O zamana kadar Theodahad, Vitiges'i yeni kralları olarak seçen Ostrogot ordusu tarafından tahttan indirilmişti. Yeni kral büyük bir ordu topladı ve Şubat 537'den Mart 538'e kadar şehri geri alamadan Roma'yı kuşattı.

Justinianus İtalya'ya başka bir general, Narses'i gönderdi, ancak Narses ve Belisarius arasındaki gerilimler seferin ilerlemesini engelledi. Milano alındı, ancak kısa süre sonra Ostrogotlar tarafından geri alındı ve yerle bir edildi. Justinianus 539'da Narses'i geri çağırdı. O zamana kadar askeri durum Romalıların lehine dönmüştü ve 540'ta Belisarius Ostrogotların başkenti Ravenna'ya ulaştı. Orada, Ostrogotlar tarafından Batı Roma İmparatoru unvanı teklif edildi, aynı zamanda Justinianus'un elçileri Po Nehri'nin kuzeyindeki bölgeyi Gotik ellere bırakacak bir barışı müzakere etmeye geliyorlardı. Belisarius teklifi kabul etmiş numarası yaptı, 540 Mayıs'ında şehre girdi ve onu İmparatorluk için geri aldı.  Daha sonra, Justinianus tarafından geri çağrılan Belisarius, yakalanan Vitiges ve karısı Matasuntha'yı yanına alarak Konstantinopolis'e döndü.

 Sasani İmparatorluğu ile savaş, 540–562

Belisarius, Persler tarafından yenilenen düşmanlıklar karşısında geri çağrılmıştı. 530'ların sonlarında Ermenistan'da İmparatorluğa karşı bir isyanın ardından ve muhtemelen Ostrogot elçilerinin teşviki ile motive olan Kral I. Hüsrev, "Sürekli Barış" antlaşmasını bozdu ve 540 baharında Roma topraklarını işgal etti. Önce Beroea'yı ve ardından Antakya'yı yağmaladı (6.000 kişilik garnizonun şehri terk etmesine izin verdi), Daras'ı kuşattı ve ardından Karadeniz yakınlarındaki küçük ama stratejik açıdan önemli uydu krallığı Lazika'ya saldırmaya devam etti. Yolu boyunca geçtiği şehirler. I. Justinianus'u ona her yıl 5.000 pound artı 500 pound daha fazla altın ödemeye zorladı.

Belisarius 541'de Doğu'ya geldi, ancak bir miktar başarıdan sonra 542'de tekrar Konstantinopolis'e geri çağrıldı. Geri çekilmesinin nedenleri bilinmiyor, ancak saraya ulaşan sadakatsizliği hakkındaki söylentileri buna neden olabilir. Veba salgını, 543 yılında savaşta bir durgunluğa neden oldu. Ertesi yıl Hüsrev, 30.000 kişilik bir Bizans ordusunu mağlup etti, ancak büyük şehir Edessa'yı başarısız bir şekilde kuşattı. Her iki taraf da çok az ilerleme kaydetti ve 545'te Roma-İran sınırının güney kısmı için bir ateşkes üzerinde anlaşmaya varıldı. Bundan sonra, Kuzey'deki Lazika Savaşı 557'de ikinci bir ateşkes ve ardından 562'de 50 Yıllık Barış Antlaşması'na kadar birkaç yıl devam etti. Persler,  Romalılar tarafından ödenecek yıllık 400 veya 500 altın pound (30,000 solidi) haraç karşılığında Lazika'yı terk etmeyi kabul etti.

 İtalya'da savaş, ikinci dönem, 541–554
Askeri çabalar Doğu'ya yönlendirilirken, İtalya'daki durum daha da kötüye gitti. İldibad ve Eraric (her ikisi de 541'de öldürüldü) ve özellikle Totila yönetiminde, Ostrogotlar hızlı kazanımlar elde ettiler. 542'de Faenza'da kazanılan zaferden sonra, Güney İtalya'nın büyük şehirlerini yeniden fethettiler ve kısa süre sonra neredeyse tüm İtalyan yarımadasını ele geçirdiler. Belisarius, 544'ün sonlarında İtalya'ya geri gönderildi, ancak yeterli birlik ve erzaktan yoksundu. Hiçbir ilerleme kaydetmeden, 548'de komuta görevinden alındı. Bu dönemde Roma şehri üç kez daha el değiştirdi, ilk olarak Aralık 546'da Ostrogotlar tarafından ele geçirildi ve nüfusu boşaltıldı, ardından 547'de Bizanslılar ve daha sonra Ocak 550'de tekrar Gotlar tarafından yeniden fethedildi. Totila ayrıca Sicilya'yı yağmaladı ve Yunan kıyılarına saldırdı.

Son olarak, Justinianus Narses komutasında yaklaşık 35.000 kişilik bir kuvvet gönderdi (2.000 asker ayrıldı ve güney Vizigot Hispania'yı işgal etmeye gönderildi). Ordu, Haziran 552'de Ravenna'ya ulaştı ve bir ay içinde Totila'nın katledildiği Apeninler'deki Busta Gallorum Muharebesi'nde Ostrogotları mutlak bir şekilde yendi. O yılın Ekim ayında Mons Lactarius'ta ikinci bir muharebeden sonra, Ostrogotların direnişi nihayet kırıldı. 554'te, Casilinum'da geniş çaplı bir Frank istilası önlendi ve İtalya, İmparatorluk için güvence altına alındı, ancak Narses'in kalan Gotik kaleleri yok etmesi birkaç yıl alacaktı. Savaşın sonunda, İtalya 16.000 kişilik bir orduyla garnizon kurdu. İtalya'nın geri alınması imparatorluğa yaklaşık 300.000 pound altına mal oldu. Prokopius, "Gotların kaybını 15.000.000 olarak" tahmin eder.

 Diğer seferler

Diğer fetihlere ek olarak, imparatorluk, gaspçı Athanagild'in Kral I. Agila'ya karşı isyanında yardım istediğinde Vizigot Hispania'da bir varlık kurdu. 552'de Justinianus 2.000 kişilik bir kuvvet gönderdi; tarihçi Jordanes'e göre, bu ordu seksenlik Liberius tarafından yönetiliyordu. Bizanslılar, Cartagena'yı ve güneydoğu kıyısındaki diğer şehirleri aldılar ve artık kral olan eski müttefikleri Athanagild tarafından kontrol edilmeden önce yeni Spania eyaletini kurdular.

Justinianus'un hükümdarlığı sırasında Balkanlar, Tuna'nın kuzeyinde yaşayan Slav ve Türk halklarının çeşitli saldırılarından muzdaripti. Burada Justinianus, esas olarak bir diplomasi kombinasyonuna ve bir savunma çalışmaları sistemine başvurdu. 559'da özellikle Han Zabergan komutasındaki tehlikeli Sklavinoi ve Kutrigur istilası Konstantinopolis'i tehdit etti, ancak yaşlı general Belisarius tarafından geri püskürtüldüler.

 Sonuçlar
Justinianus'un Roma İmparatorluğunu eski ihtişamına kavuşturma tutkusu sadece kısmen gerçekleşti. Batı'da, 530'ların parlak erken dönem askeri başarılarını, yıllarca süren durgunluk izledi. Gotlarla sürüp giden savaş, uzun süreli etkileri bazen düşünülenden daha az şiddetli olmuş olsa da, İtalya için bir felaketti. İdarenin uyguladığı ağır vergiler nüfusu derinden içerledi.

İtalya'daki nihai zafer ve Afrika'nın fethi ve Güney Hispania kıyıları, Bizans nüfuz alanını önemli ölçüde genişletti ve 555'te toprak zirvesine ulaşan imparatorluğa yönelik tüm deniz tehditlerini ortadan kaldırdı. Justinianus'un ölümünden kısa bir süre sonra İtalya'nın çoğunu kaybetmesine rağmen, imparatorluk Roma, Napoli ve Ravenna dahil olmak üzere birçok önemli şehri elinde tuttu ve Lombardları bölgesel bir tehdit olarak bıraktı. Yeni kurulan İspanya eyaleti, Vizigotları Batı Akdeniz ve Afrika için değil, yalnızca Hispania için bir tehdit olarak tuttu.

Hükümdarlığının sonraki yıllarında meydana gelen olaylar, Konstantinopolis'in kendisinin kuzeyden gelen barbar akınlarına karşı güvende olmadığını gösterdi ve nispeten müşfik tarihçi Menander Protektor bile, İmparator'un başkenti korumaktaki başarısızlığını yaşlılık yüzünden vücudunun zayıflığına bağlama ihtiyacı hissetti. Justinianus, Roma İmparatorluğu'nu yenileme çabalarında, 6. yüzyıl Avrupa'sının değişen gerçeklerini hesaba katmada başarısız olurken, kaynaklarını tehlikeli bir şekilde zorladı.

 Dini faaliyetler

Justinianus, imparatorluğunun ortodoksisinin, özellikle Suriye ve Mısır'ın doğu eyaletlerinde birçok taraftarı olan Monofizitizm olmak üzere, birbirinden farklı dini akımlar tarafından tehdit edildiğini gördü. İsa Mesih'in ilahi ve insan tabiatının bir sentezinden ziyade tek bir ilahi tabiata sahip olduğunu savunan monofizit doktrin, 451 yılında Kalkedon Konsili tarafından sapkınlık olarak mahkûm edilmiş ve Zeno ve I. Anastasius'un Monofizitizmine karşı hoşgörülü politikaları, Roma piskoposları ile ilişkilerde gerilim kaynağı olmuştu. Justinus bu eğilimi tersine çevirdi ve Monofizitleri açıkça kınayarak Kalkedon doktrinini destekledi. Bu politikayı sürdüren Justinianus, tebaasını tüm taraflara hitap edebilecek doktrinel uzlaşmaları kabul etmeye zorlayarak dini birliği empoze etmeye çalıştı, ancak hiçbirini tatmin etmediği için başarısız oldu.

Hayatının sonlarına doğru, Justinianus, özellikle Aphthartodocetae şeklinde Monofizit doktrinine her zamankinden daha fazla eğilimli oldu, ancak herhangi bir yasa çıkaramadan öldü. İmparatoriçe Theodora, Monofizitlere sempati duydu ve daha önceki yıllarda Konstantinopolis'teki sarayda sürekli bir Monofizit yanlısı entrika kaynağı olduğu iddia edilir. Hükümdarlığı boyunca, ilahiyat meselelerine gerçek bir ilgi duyan Justinianus, az sayıda ilahiyat incelemesi yazdı.

 Din politikası

Onun laik yönetiminde olduğu gibi, despotizm İmparator'un dini politikasında da ortaya çıktı. Dinde de hukukta da her şeyi o düzenlemiştir.

Hükümdarlığının en başında, Kilisenin Teslis ve Enkarnasyon inancını kanunla ilan etmeyi ve tüm sapkınları uygun cezalarla tehdit etmeyi uygun gördü, daha sonra, tüm ortodoksluğu bozanları, hukuka uygun şekilde bu tür suçlar için fırsattan mahrum etmeyi amaçladığını beyan etmiştir. İznik-Konstantinopolis inancını Kilisenin tek sembolü yaptı ve dört ekümenik konseyin Kilise hukukuna yasal güç verdi. Konstantinopolis Konsili'ne (536) katılan piskoposlar, Kilise'de imparatorun iradesine ve emrine aykırı hiçbir şey yapılamayacağını kabul ederken, kendi tarafında, imparator, Patrik Anthimos örneğinde, kilise yasağını geçici sürgün ile pekiştirdi. Justinian, sapkınları bastırarak kilisenin saflığını korudu. Kilisenin ve ruhban sınıfının haklarını güvence altına almak, manastırcılığı korumak ve genişletmek için hiçbir fırsatı ihmal etmedi. Rahiplere özel vatandaşlardan mülk miras alma hakkı ve imparatorluk hazinesinden veya belirli eyaletlerin vergilerinden solemnia veya yıllık hediyeler alma hakkı verdi ve manastır mülklerine el konulmasını yasakladı. Tedbirlerinin despotik karakteri modern duyarlılıklara aykırı olsa da, o gerçekten de Kilise'nin "bakıcı babası" idi. Hem Codex hem de Novellae, bağışlar, vakıflar ve dini mülkün idaresi, piskoposların, rahiplerin ve başrahiplerin seçimi ve hakları; manastır hayatı, din adamlarının ikamet yükümlülükleri, ilahi hizmetin yürütülmesi, piskoposluk yargı yetkisi vb. ile ilgili birçok kararname içerir.

 Roma ile dini ilişkileri

5. yüzyılın ortalarından itibaren, Doğu imparatorlarını dini konularda giderek daha zorlu görevler karşı karşıya getirdi. Justinianus, dayısının 518'de tahta çıkmasından kısa bir süre sonra dini devlet yönetimi alanına girdi ve Acacius İhtilafı'na son verdi. Önceki imparatorlar, Mısır ve Suriye'de kaleleri olan Monofizitizm'i mahkum eden Kalkedon Konsili'ni vurgulayan beyanlar ve Monofizitlerin kilise ofislerine atanmasına göz yumarak teolojik çatışmaları hafifletmeye çalışmışlardı. Papalar, bu politikaları destekleyen Konstantinopolis Patriği ile bağlarını keserek tepki gösterdi. İmparator I. Justinus (ve daha sonra Justinian'ın kendisi) bu politikaları iptal etti ve Konstantinopolis ile Roma arasındaki birliği yeniden kurdu. Bundan sonra, Justinianus, Vigilius'u tercih ettiğinde ve rakibi Silverius'u sgörevden aldığında yaptığı gibi, papalık seçimlerinde anlaşmazlıkları çözme hakkını da hissetirmiştir.

Ancak Doğu ile Batı arasında yeni kurulan bu birlik doğuda devam eden anlaşmazlıkları çözmedi. Justinianus'un politikaları, Monofizitleri, piskoposlarına ve keşişlerine zulmederek - böylece Mısır ve diğer eyaletlerdeki sempatizanlarını kızdırarak - Kalkedon İnancı'nı kabul etmeye zorlama girişimleri ile Kalkedon İnancını'na teslim olmayan Monofizitleri kazanacak bir uzlaşma girişimleri arasında geçiş yaptı. Böyle bir yaklaşım, Monofizitleri kayıtsız şartsız tercih eden İmparatoriçe Theodora tarafından desteklendi. Kalkedon Konsili'nden önce ve sonra Monofizitizm karşı çıkan üç teolog Üç Metinin  kınanmasında, Justinianus muhalefeti kazanmaya çalıştı. Beşinci Ekümenik Konsey'de, Doğu kilisesinin çoğu İmparator'un taleplerine boyun eğdi ve zorla Konstantinopolis'e getirilen ve bir şapelde kuşatılan Papa Vigilius da nihayet onay verdi. Bununla birlikte, kınama batıda olumsuz karşılandı, burada yeni (geçici de olsa) bölünmeye yol açtı ve Monofizitler tatminsiz kaldığı için doğuda amacına ulaşamadı - onun için daha da acıydı çünkü son yıllarında teolojik konulara daha da fazla ilgi gösterdi.

 Otoriter yönetimi

Justinianus'un dini politikası, İmparatorluğun birliğinin inanç birliğini gerektirdiğine dair İmparatorluk inancını yansıtıyordu ve ona bu inancın yalnızca ortodoksi (Kalkedon) olabileceği açıktı. Farklı bir inanca sahip olanlar, II. Constantius zamanından itibaren imparatorluk yasalarının uyguladığı ve şimdi şiddetle devam edecek olan zulme maruz kaldılar. Codex, paganizmin özel hayatta bile tamamen yok edilmesini emreden iki kanun içeriyordu; bu hükümler gayretle uygulandı.

Orijinal Platon Akademisi, MÖ 86'da Roma diktatörü Sulla tarafından yıkılmıştı. Birkaç yüzyıl sonra, 410'da, Platon Akademisi ile kurumsal sürekliliği olmayan ve Neoplatonizm ve mistisizm için bir merkez olarak hizmet eden Neoplatonik Akademi kuruldu. 529 yılına kadar devam etti ve sonunda I. Justinianus tarafından kapatıldı. Justinianus'un imparatorluğunun merkezleri olanKonstantinopolis, Antakya ve İskenderiye'deki diğer okullar devam etti.

Yalnızca Küçük Asya'da, Efesli İoannes'in 70.000 paganın din değiştirdiği bildirilmiştir, bu muhtemelen abartılı bir rakamdır. Heruliler, Don yakınlarında yaşayan Hunlar, Abasgiler, ve Kafkasya'daki Zanlar diğer halklar da Hristiyanlığı kabul ettiler.

Libya çölündeki Awjila vahasında Amon'a tapınma ortadan kaldırıldı, ve Nil'in ilk akanakın yakınında Filai adasında İsis'e tapınmanın kalıntıları da kaldırıldı. Presbyter Julian ve Piskopos Longinus Nebatîler arasında misyonerlik yürüttüler ve Justinianus, Mısır'dan bir piskopos göndererek Yemen'deki Hristiyanlığı güçlendirmeye çalıştı.

Yahudilerin sivil hakları kısıtlandı ve dini ayrıcalıkları tehdit edildi. Justinianus ayrıca sinagogun içişlerine karıştı ve Yahudileri Konstantinopolis'teki sinagoglarında Yunanca Septuaginta kullanmaya teşvik etti.

İmparator, Hristiyanlığa dönmeye direnen ve defalarca ayaklanan Sâmirîlerin önemli muhalefetiyle karşılaştı. Onlara katı fermanlarla zulmetti, ancak saltanatının sonlarına doğru Samarya'da Hristiyanlara karşı misillemelerin gerçekleşmesini engelleyemedi. Justinianus'un politikasının tutarlılığı, Maniheistlerin de hem sürgün hem de ölüm cezası tehdidiyle karşı karşıya kalarak zulme maruz kalması anlamına geliyordu. Konstantinopolis'te, bir keresinde, sıkı bir soruşturmadan sonra, birkaç Maniheist imparatorun huzurunda bazıları yakılarak, diğerleri suda boğularak idam edildi.

 Mimarlık, eğitim, sanat ve edebiyat

Justinianus üretken bir inşaatçıydı; tarihçi Prokopius onun bu alandaki faaliyetlerine tanıklık etmektedir. Justinianus ve Theodora'yı temsil eden iki ünlü mozaiğin yer aldığı Ravenna'daki San Vitale, Justinianus döneminde Julius Argentarius'un sponsorluğunda tamamlandı. En önemlisi, Nika Ayaklanması sırasında yanan bazilika tarzı bir kilise olan Ayasofya'yı, Miletli İsidoros ve Trallesli Anthemios'un mimari gözetiminde tamamen farklı bir kat planına göre görkemli bir şekilde yeniden inşa ettirdi. Ayasofya, o zamana kadar en büyük yapı olarak kabul edilen Süleyman'ın Tapınağı'ndan daha büyük olduğundan İmparator Justinianus  halka yaptığı açılış konuşmasında "Ey Süleyman! Seni yendim" demiştir.

Başkentin bir diğer önemli kilisesi olan ve 5. yüzyılın sonlarına doğru oldukça kötü durumda olan Havariyyun Kilisesi de aynı şekilde yeniden inşa edildi. Daha sonra Küçük Ayasofya olarak yeniden adlandırılan Aya Sergios ve Bachos Kilisesi de imparatorluk çifti tarafından 532 ve 536 yılları arasında inşa edilmiştir. Süsleme çalışmaları sadece kiliselerle sınırlı değildi: Konstantinopolis'te Büyük Saray'ın sahasındaki kazılar, Justinianus'un saltanatından kalma birkaç yüksek kaliteli mozaik ile 543'te Konstantinopolis'teki Augustaeum'a dikilen tepesinde at sırtında ve askeri bir kostüm giymiş bronz bir Justinianus heykeli olan sütun ortaya çıkarıldı. Konstantinopolis ve sürgündeki Roma aristokrasisinden oluşan daha yerleşik diğer hamiler ile rekabet, hanedanının prestijini güçlendirmenin bir yolu olarak Justinianus'un başkentteki inşaat faaliyetlerini zorunlu kılmış olabilir.

Justinianus ayrıca surlar inşa ederek İmparatorluğun Afrika'dan Doğu'ya sınırlarını güçlendirdi ve yeraltı sarnıçları (bkz. Yerebatan Sarnıcı) inşa ederek Konstantinopolis'in su ihtiyacını sağladı. Taşkınların stratejik açıdan önemli sınır kasabası Dara'ya zarar vermesini önlemek için gelişmiş bir kemer baraj inşa edildi. Onun hükümdarlığı sırasında Bitinya'da büyük bir Sangarius Köprüsü inşa edildi ve doğuya büyük bir askeri tedarik yolu sağladı. Ayrıca, Justinianus deprem veya savaştan zarar görmüş şehirleri restore etti ve doğduğu yerin yakınında Illyricum'un siyasi ve dini merkezi olarak Selanik'in yerini alması amaçlanan Justiniana Prima adlı yeni bir şehir inşa etti.

Justinianus'un saltanatı sırasında ve kısmen onun himayesi altında, Bizans kültürü Prokopius ve Agathias da dahil olmak üzere kayda değer tarihçiler ile Paulus Silentiarius ve Romanus Melodus gibi şairler ortaya çıktı. Öte yandan, Atina'daki Neoplatonik Akademi ve ünlü Beyrut Hukuk Okulu gibi eğitim merkezleri gelişti.

 Ekonomi ve yönetim

Justinian'ın öncüllerinde olduğu gibi, İmparatorluğun ekonomik sağlığı öncelikle tarıma dayanıyordu. Buna ek olarak, uzun mesafeli ticaret gelişti ve kalayın Roma buğdayıyla değiştirildiği Cornwall'a kadar kuzeye ulaştı. İmparatorluk içinde, İskenderiye'den yola çıkan konvoylar Konstantinopolis'e buğday ve tahıl sağlıyordu. Justinianus, depolama ve Konstantinopolis'e daha fazla ulaşım için Bozcaada'da büyük bir tahıl ambarı inşa ederek trafiği daha verimli hale getirdi. Justinianus, Persler ile yapılan savaşlardan çok zarar gören doğu ticareti için de yeni yollar bulmaya çalıştı.

Önemli bir lüks ürün, imparatorlukta ithal edilen ve daha sonra işlenen ipek idi. Justinianus, ipek ürünlerinin imalatını korumak için 541'de imparatorluk fabrikalarına tekel hakkı verdi. Pers kara yolunu atlamak için Justinianus, Hint ipeğini İmparatorluğa taşıyarak ticaret aracısı olarak hareket etmek istediği Aksumiteler ile dostane ilişkiler kurdu; Ancak Aksumiteler, Hindistan'daki İranlı tüccarlarla rekabet edemediler. Daha sonra, 550'lerin başında, iki keşiş  Orta Asya'dan Konstantinopolis'e ipek böceği yumurtalarını kaçırmayı başardılar ve ipek yerli bir ürün haline geldi.

Balkanlar, Anadolu, Ermenistan, Kıbrıs, Mısır ve Nübye'de altın ve gümüş çıkarıldı.

I. Justinianus'un saltanatının başlangıcında, imparatorluk hazinesinde I. Anastasius ve I. Justinus'ten 28.800.000 solidi (400.000 pound altın) fazlasını miras almıştı. Justinianus'un yönetimi altında, taşrada yolsuzlukla mücadele ve vergi tahsilatını daha verimli hale getirmek için önlemler alındı. Hem eyaletlerin hem de Prefektörlüklerin liderlerine daha fazla idari yetki verilirken, bir kısmı kaldırılmış olan Dioecesislerin yöneticileri Vicarius'lardan güç alındı. Genel eğilim, idari altyapının basitleştirilmesi yönündeydi. Brown'a (1971) göre, vergi tahsilatının artan profesyonelleşmesi, Yunan kasabalarındaki belediye meclislerinin özerkliğini zayıflattığı için taşra yaşamının geleneksel yapılarının yok olması için çok etki yaptı. I. Justinianus'un yeniden fetihlerinden önce devletin 530'da yıllık 5.000.000 solidi gelire sahip olduğu, ancak onun yeniden fetihlerinden sonra 550'de yıllık gelirin 6.000.000 solidi gelire yükseldiği tahmin ediliyor.

Justinianus'un saltanatı boyunca, Doğu'nun şehirleri ve köyleri gelişti, ancak Antakya iki deprem (526, 528) tarafından vuruldu ve Persler tarafından yağmalandı ve boşaltıldı (540). Justinianus şehri biraz daha küçük bir ölçekt yeniden inşa ettirdi.

Tüm bu önlemlere rağmen, İmparatorluk 6. yüzyıl boyunca birçok büyük aksilik yaşadı. İlki, 541'den 543'e kadar süren ve İmparatorluğun nüfusunu yok ederek, muhtemelen bir emek kıtlığı ve ücretlerde bir artış yaratan vebaydı. İnsan gücü eksikliği, 540'ların başlarından sonra Bizans ordularındaki "barbarların" sayısında da önemli bir artışa neden oldu. İtalya'daki uzayan savaş ve Persler ile yapılan savaşlar, İmparatorluğun kaynakları üzerinde ağır bir yük oluşturdu ve Justinianus, askeri öneme sahip yalnızca bir doğu rotasıyla sınırladığı hükûmet tarafından işletilen posta hizmetini kısıtladığı için eleştirildi.

 Doğal felaketler

530'larda, birçoklarına göre Tanrı Hristiyan Roma İmparatorluğu'nu terk etmiştir. Havada zararlı dumanlar vardı ve Güneş hala gün ışığı sağlarken fazla ısı vermeyi ret ediyordu. 535-536'daki aşırı hava olayları, daha önce kaydedilmemiş bir kıtlığa yol açarak hem Avrupa'yı hem de Orta Doğu'yu etkiledi. Bu olaylara, büyük bir volkanik patlamadan kaynaklanan atmosferik bir toz örtüsü neden olmuş olabilir. Tarihçi Prokopius, Vandallar Savaşı üzerine çalışmasında 536 üzerine "bu yıl içinde en korkunç alametler gerçekleşti. Çünkü güneş, ışığını parlaklık olmadan yaydı ... ve güneş tutulmasındaki güneşe fazlasıyla benziyordu, çünkü saçtığı ışınlar net değildi." şeklinde kayıt düşmüştür. Bu felaketlerin nedenleri tam olarak bilinmemekle birlikte Rabaul kalderası, İlopango Gölü, Karakatau veya yakın tarihli bir bulguya göre İzlanda'da bulunan volkanlardan şüpheleniliyor.

Yedi yıl sonra, 542'de, Justinianus Veba Salgını olarak bilinen ve 14. yüzyıl Kara Ölüm'den sonra ikinci sırada gelen, yıkıcı bir Hıyarcıklı Veba salgını on milyonlarca insanı öldürdü. Önceki 535-536 kıtlığından fiziksel olarak etkilenmeyen Justinianus ve sarayının üyeleri, Justinianus'un kendisi vebaya yakalanıp hayatta kalmasıyla etkilendi. On milyonlarca insanın öldüğüne dair kanıtlar belirsiz olduğundan, bu veba salgınının etkisi son zamanlarda tartışmalıdır.

551 Temmuz'unda Doğu Akdeniz, bir tsunamiyi tetikleyen 551 Beyrut depremi ile sarsıldı. Antakya'dan İskenderiye'ye kadar hissedilen sarsıntılarla birlikte, her iki olayın birleşik ölümleri muhtemelen 30.000'i aştı.

 Kültürel tasvirler

Dante Alighieri tarafından yazılan İlahi Komedyanın Paradiso bölümünde, Canto (bölüm) VI'da, I. Justinianus, Merkür küresinde ikamet eden bir ruh olarak belirgin bir şekilde öne çıkar. Merkür, eylemleri doğru olan, ancak yine de ün ve şeref elde etmeyi amaçlayanların ruhlarını Cennet'te tutar. Justinianus'un mirası üzerinde ayrıntılı olarak durulmuştur ve Hristiyan inancının bir savunucusu ve Roma'yı tekrar İmparatorluk yapan olarak tasvir edilmiştir. Justinianus, kısmen görevden ziyade şöhret için çalışması yüzünden gururlu başarılarına rağmen yönetiminin adaletinin lekelendiğini Tanrı'ya itiraf eder. Dorothy L. Sayers'a göre, bölümün girişinde, "Cesare fuie son Iustinïano" ("Sezar bendim ve Justinian'ım"), ölümlü unvanı ölümsüz ruhuyla çelişir, "hayattaki ihtişam geçicidir, ancak zaferi sonsuz Tanrı'nın kaderine katkıda bulunur.". Dante ayrıca, Roma İmparatorluğu'nun birleşik İtalya'sının aksine, Ghibellines ve Guelphs arasında bölünmüş 14. yüzyıl İtalya'sının hizip siyasetini eleştirmek için Justinianus'u kullanır.

Justinianus, Robert Graves'in 1938 tarihli Count Belisarius adlı romanında önemli bir karakterdir. Kendi tarihsel mirasını yaratmaya ve sürdürmeye takıntılı, kıskanç ve sinsi bir İmparator olarak tasvir edilmiştir.

Justinianus, L. Sprague de Camp tarafından 1939 zaman yolculuğu romanı Lest Darkness Fallda bir karakter olarak görünür.Parıldayan Boynuz: Justinianus Sarayının Gizli Anıları, 1958 yılında Pierson Dixon tarafından Justinianus'un saray hakkında yazılmış bir romandır.

Justinianus bazen çizgi roman Prince Valiantta, genellikle baş karakterin düşmanı olarak görünür.

 Tarihi Kaynaklar
Prokopius, Justinianus'un hükümdarlığının tarihi için birincil kaynak sağlar, ancak Justinianus daha pragmatik ve daha az idealist hale geldiğinde (John W. Barker'ın Justinianus ve Daha Sonra Roma İmparatorluğu) onun fikri bir ihanet duygusuyla lekelenir. Justinianus'a ve imparatoriçesi Theodora'ya karşı çok kırgındı. Kısmen günümüze ulaşan Efesli İoannes'nın Süryanice vakayinamesi, daha sonraki vakayinameler için bir kaynak olarak kullanılmış ve birçok ek değer ayrıntısına katkıda bulunmuştur. Diğer kaynaklar İoannis Malalas, Agathias, Lidyalı İoannis, Menander Protektor, Chronicon Paschale, Evagrius Skolastikos, Pseudo-Zacharias Rhetor, Jordanes, Marcellinus Comes ve Victor Tunnunensis'in kroniklerini içerir. Justinianus, Ortodoks Hristiyanlar tarafından bir aziz olarak kabul edilir ve ayrıca 14 Kasım'da bazı Lüter kiliseleri tarafından anılır.

 Ayrıca bakınız
 Doğuş Kilisesi, Beytüllahim 565 yılında Justinianus tarafından orijinal bazilikaya sadık kalınarak tekrar inşa edildi

 Notlar

 Kaynakça

 Birincil kaynaklar
 Prokopius, Historia Arcana.The Anecdota or Secret History . Edited by H. B. Dewing. 7 vols. Loeb Classical Library. Harvard University Press and London, Hutchinson, 1914–40. Greek text and English translation.Procopii Caesariensis opera omnia . Edited by J. Haury; revised by G. Wirth. 3 vols. Leipzig: Teubner, 1962–64. Greek text.
 The Secret History, translated by G.A. Williamson. Harmondsworth: Penguin Books, 1966. A readable and accessible English translation of the Anecdota.
 İoannis Malalas, Chronicle , translated by Elizabeth Jeffreys, Michael Jeffreys & Roger Scott, 1986. Byzantina Australiensia 4 (Melbourne: Australian Association for Byzantine Studies)
 Evagrius Skolastikos, Ecclesiastical History'', translated by Edward Walford (1846), reprinted 2008. Evolution Publishing, .

Konuyla ilgili yayınlar

  – German standard work; partially obsolete, but still useful.

Dış bağlantılar

 St Justinian the Emperor  Orthodox Icon and Synaxarion (14 November)
 The Anekdota ("Secret history") of Procopius in English translation.
 Lewis E 244 Infortiatum at OPenn
 The Buildings of Procopius in English translation.
 The Roman Law Library by Professor Yves Lassard and Alexandr Koptev
 Lecture series covering 12 Byzantine Rulers, including Justinian  – by Lars Brownworth
 De Imperatoribus Romanis. An Online Encyclopedia of Roman Emperors
 Reconstruction of column of Justinian in Constantinople
 Opera Omnia by Migne Patrologia Graeca with analytical indexes
 Preface to the Digest of Emperor Justinian
 Annotated Justinian Code (University of Wyoming website)
 Mosaic of Justinian in Hagia Sophia

480'lerde doğanlar
565 yılında ölenler
6. yüzyıl Hristiyan aziz ve azizeleri
6. yüzyılda Bizans imparatorları
Roma İmparatorluğu konsülleri
Orta Çağ kanunkoyucuları
Havariyyun Kilisesi'ne defnedilenler

İliryalılar
Jüstinyen Hanedanı
Flavii

Sasani-Roma savaşlarında kişiler

Romalıların sonuncusu

Doğu Ortodoks kraliyet azizleri
Roma Katolik kraliyet azizleri
İberya Savaşı
Lazika Savaşı

I. Justinianus


Die Falcon Private Bank AG war eine auf die Vermögensverwaltung und damit verbundenen Finanzdienstleistungen spezialisierte Schweizer Privatbank mit Sitz in Zürich.

Das Bankinstitut beschäftigte per Stand Januar 2014 über 350 Mitarbeiter, wies für das Geschäftsjahr 2012 eine Bilanzsumme von fast zwei Milliarden Schweizer Franken aus und verwaltete 2012 ein Vermögen von 12,1 Mrd. CHF (assets under management). Neben dem Zürcher Hauptsitz verfügte die Falcon Private Bank über Niederlassungen in Genf, Hongkong und Singapur sowie über Vertretungen in Abu Dhabi, Dubai und London. Zudem war sie mit einem Anteil von 42,5 Prozent an der bank zweiplus beteiligt.

Die Falcon Private Bank befand sich im Besitz der Investmentgesellschaft Aabar Investments mit Sitz in Abu Dhabi.

Geschichte
Das Bankinstitut wurde 1965 unter dem Namen Überseebank AG als Tochtergesellschaft des US-amerikanischen Versicherungskonzerns American International Group gegründet. Die Bank war anfänglich als Universalbank tätig, konzentrierte sich im Verlaufe der Jahre aber immer mehr auf das Private Banking bzw. auf die Vermögensverwaltung. Dies führte 1998 zur Änderung der Statuten, wo als neuer Zweck der "Betrieb einer Bank mit internationaler Orientierung mit dem Hauptgewicht auf der Vermögensverwaltung" sowie die Umbenennung in AIG Privat Bank AG festgelegt wurden. Zu dieser Zeit verfügte das Bankinstitut über Filialen und Vertretungen in Genf, Lugano, Hongkong und Singapur sowie über rund sieben Milliarden Franken Kundenvermögen.

Auf Mitte 2008 lagerte die AIG Privat Bank ihr bisheriges Geschäft mit kleinen und mittleren Vermögen in der Höhe von gesamthaft rund zwei Milliarden Franken in die gemeinsam mit der Bank Sarasin neu gegründete bank zweiplus aus.

Im Zuge der Sanierung der während der Subprime-Krise in Schieflage geratenen American International Group wurde die AIG Privat Bank im April 2009 an Aabar Investments verkauft und in Falcon Private Bank umbenannt.

Am 1. Oktober 2016 übergab der langjährige CEO Eduardo Leemann sein Amt an Walter Berchtold. Im Oktober 2016 wurde der Niederlassung in Singapur von der dortigen Zentralbank Monetary Authority of Singapore aufgrund des Verdachts der Geldwäsche die Markterlaubnis entzogen.

Nachdem die beiden Vertreter von Aabar Investments im Verwaltungsrat diese Position genutzt hatten, die Bank als Durchgangsstation für zweifelhafte Geschäfte zu missbrauchen, zog die Eidgenössische Finanzmarktaufsicht den unrechtmässig erzielten Gewinn ein und setzte eine personelle Neubesetzung des Verwaltungsrats durch.

Im September 2017 übernahm Martin Keller als neuer CEO die Unternehmensleitung. Er verfolgte das Ziel, die Bank strategisch neu zu positionieren. 2020 kündigte die Falcon Private Bank an, ihren Betrieb einzustellen.

Weblinks
 Website der Falcon Private Bank AG
 Fall 1MDB: Strafverfahren gegen die Falcon Private Bank eröffnet. Medienmitteilung der Bundesanwaltschaft, 12. Oktober 2016

Einzelnachweise

Kreditinstitut (Zürich)

Falcon Private Bank


Uday Sadam Huseín al Tikriti (en árabe: عُدي صدّام حُسين tr., n. el 18 de junio de 1964 en Tikrit, Irak – m. el 22 de julio de 2003 en Mosul, Irak) fue el hijo mayor del Presidente de Irak Sadam Huseín, concebido con su primera esposa Sayida Talfah. Era el hermano mayor de Kusay Huseín, de Raghad Huseín, de Rana Huseín y de Hala Huseín.

Tuvo múltiples denuncias de violación, asesinato y tortura, incluida la tortura de atletas olímpicos iraquíes y el equipo nacional de fútbol. Cuando Estados Unidos dio curso a la invasión de Irak de 2003, Uday Huseín murió abatido por las fuerzas especiales estadounidenses. Junto a él, murieron también su hermano Kusay Huseín y su hijo, durante un tiroteo en la ciudad de Mosul. Estuvo casado con la hija de Izzat Ibrahim ad-Douri, que era vicepresidente y presidente suplente del Consejo de Comando Revolucionario, pero se divorciaron después.

Biografía

Uday Huseín nació en Bagdad el 18 de junio de 1964, cuando su padre estaba en prisión. Se graduó en secundaria con altas calificaciones. Estuvo durante algunos días en la Facultad de Medicina de la Universidad de Bagdad, pero cambió la carrera por la de Ingeniería y se graduó en ella, siendo el primero en una clase de 76 estudiantes. Sin embargo, algunos de sus profesores más tarde admitieron que Uday apenas lograba obtener calificaciones aprobatorias en muchas de sus clases, y se le concedió el honor de ser el mejor alumno porque era el hijo de Sadam.

Como su estatus era el de hijo mayor de Sadam y por ende se le consideraba como sucesor, lo cierto es que Uday cayó en desgracia con su padre. En octubre de 1988, en una fiesta en honor de Suzanne Mubarak, la esposa del entonces Presidente de Egipto Hosni Mubarak, mató al valet personal de su padre Kamel Hana Gegeo, posiblemente a petición de su madre. Ante un grupo de invitados horrorizados, un intoxicado Uday golpeó a Gegeo y lo apuñaló repetidamente con un cuchillo eléctrico. Gegeo recientemente había presentado a Sadam a una mujer más joven, Samira Shahbandar, quien luego se convirtió en la segunda esposa de Sadam. Uday consideró que la relación de su padre con Shahbandar era un insulto a su madre. También puede haber temido perder la sucesión de Gegeo, cuya lealtad a Sadam Huseín era incuestionable.

Como castigo por el asesinato, Sadam encarceló brevemente a su hijo y lo sentenció a muerte; sin embargo, Uday probablemente purgó solo tres meses en una prisión en un área privada. En respuesta a la intervención personal del rey Hussein de Jordania, su padre envió a Uday a Suiza como el asistente del embajador iraquí en el país europeo. Sadam liberó a Uday, desterrándolo a Suiza como asistente del embajador iraquí allí. Fue expulsado por el gobierno suizo en 1990 después de que fue arrestado repetidamente por estar involucrado en peleas y agresiones.

Junto con su hermano Kusay, estuvo involucrado en el asesinato de sus dos cuñados, Hussein Kamel al-Majid y Saddam Kamel al-Majid en 1996. Los dos hombres fueron asesinados después de su regreso a Irak, mientras desertaron antes a Jordania junto con sus esposas e hijos.

Sadam más tarde designó a Uday presidente del Comité Olímpico Iraquí y la Asociación de Fútbol de Irak. En esos roles, él torturaba a los atletas que no pudieran ganar. Además, fundó su propio club deportivo llamado Al-Rasheed y contrató a todos los mejores jugadores del país para jugar en el club mientras dominaban el fútbol iraquí hasta su disolución en 1990. También se convirtió en el editor del periódico Babel, el secretario general de la Unión Iraquí de Estudiantes y el jefe de la organización paramilitar Fedayeen Saddam. Uday parecía orgulloso de su reputación y se hacía llamar Abu Sarhan, un término árabe para "lobo".

Uday tenía un doble, que sufrió heridas permanentes durante un intento de asesinato en diciembre de 1996. Cuando él estaba en Suiza, su doble recibió entre 7 y 13 balas mientras conducía en Mansour (Bagdad), se creía inicialmente que había sufrido parálisis. Tras ser llevado al Hospital Ibn Sina, eventualmente se recuperó pero con una notable cojera. A pesar de las operaciones repetidas, dos balas permanecieron alojadas en su espina dorsal y no pudieron ser removidas debido a su ubicación cerca de la médula espinal. A raíz de las posteriores discapacidades de Uday, Sadam le dio a Kusay una mayor responsabilidad y autoridad, y lo designó como su heredero en 2000.

Uday abrió cuentas con Yahoo! y MSN Messenger, que generó controversia ya que supuestamente violó las sanciones comerciales de Estados Unidos contra Irak. Uday también acumuló una gran colección de videos, encontrada en su palacio en 2003, mucha de la cual se presentó tanto en situaciones públicas como privadas.

Acusaciones de crímenes
Un informe publicado por la cadena estadounidense ABC el 20 de marzo de 2003, un día antes de la invasión de Irak, detalló las siguientes acusaciones contra Uday:

 Como presidente del Comité Olímpico Iraquí, ordenó el encarcelamiento y tortura de atletas que no habían cumplido con sus expectativas. Según testigos, solía instruir por escrito el número de veces en que se debía golpear a los deportistas (en las plantas de los pies, para no dejarles marcas visibles en el resto del cuerpo). Además, los llamaba despectivamente "perros" y "monos" —considerado como insultos en el mundo árabe— en sus caras.

 Un desertor informó que los jugadores de fútbol encarcelados se vieron obligados a patear una pelota de concreto después de no poder llegar a la final de la Copa Mundial de la FIFA de 1994. El equipo nacional de fútbol iraquí fue visto con la cabeza afeitada después de no lograr un buen resultado en un torneo en la década de 1980. Otro desertor afirmó que los atletas fueron arrastrados a través de un hoyo de grava y luego sumergidos en un tanque de aguas residuales para inducir la infección en sus heridas. Después de que Irak perdió por 4-1 ante Japón en los cuartos de final de la Copa Asiática AFC 2000 en Líbano, el arquero Hashim Khamis Hassan, el defensor Abdul-Jabar Hashim Hanoon y el alero Qahtan Chathir Drain fueron etiquetados como culpables de la pérdida y finalmente azotados durante tres días por fuerzas de seguridad bajo las órdenes de Uday.

Otras acusaciones incluyen:

 Uday era conocido por entrar a fiestas y "descubrir" mujeres para violarlas. La revista Time publicó un artículo en 2003 detallando su brutalidad sexual.

 Cuando las tropas de Estados Unidos allanaron su mansión en Bagdad, encontraron un zoológico personal con leones y guepardos, un garaje subterráneo para su colección de autos de lujo, cuadros glorificándolo a él y su madre con Sadam (se conoce que esto enfureció a su padre), cigarros cubanos con su nombre inscrito y millones de dólares en vinos finos, licores y heroína.

 Uso de máscara de hierro en personas.

 Haber matado a un oficial del ejército cuando este rechazó que Uday bailara junto con su esposa; el hombre murió después de sus heridas. Uday también disparó y mató a un oficial del ejército cuando éste no lo saludó.

 Tenía aproximadamente 1.200 automóviles de lujo, incluyendo un Rolls-Royce Corniche valorado en 200.000 dólares. Un Lamborghini LM002, que le regaló Muamar el Gadafi, fue destruido con explosivos por las fuerzas estadounidenses para demostrar los efectos de un coche bomba.

 Tramar en el año 2000 asesinar a Ahmed Chalabi, el líder del Congreso Nacional Iraquí. Esto se hizo poco después de que Sadam nombrara a su hijo menor heredero de la dictadura, y Uday intentó sacar a Kusay de esa posición pidiendo favores a su padre durante el asesinato.

Muerte

El 22 de julio de 2003, la Task Force 20, ayudada por tropas de la 101.ª división aerotransportada del ejército de los Estados Unidos, rodeó a Uday, Kusay y su hijo Mustafa, de 14 años, durante un ataque contra una casa en la ciudad iraquí de Mosul. Uday había sido el As de Corazones en la baraja iraquíe de los más buscados (con Kusay siendo el As de tréboles). Siguiendo el consejo de un iraquí no identificado, el elemento de bloqueo de la 101 División Aerotransportada brindó seguridad mientras los operadores de la Fuerza de Tarea 20 intentaron aprehender a los habitantes de la casa. Hasta 200 soldados estadounidenses, más tarde con la ayuda de helicópteros OH-58 Kiowa y un A-10 "Warthog", rodearon y dispararon contra la casa, matando así a Uday, Kusay y el hijo de Kusay. Después de aproximadamente cuatro horas de batalla, los soldados entraron a la casa y encontraron cuatro cuerpos, incluido el guardaespaldas de los hermanos Huseín.

Más tarde, el comando estadounidense dijo que los registros dentales habían identificado de manera concluyente a dos de los hombres muertos como hijos de Sadam Huseín. También anunciaron que el informante (posiblemente el propietario de la villa en Mosul en el que los hermanos fueron abatidos) recibiría la recompensa combinada de 30 millones de dólares que anteriormente se ofrecía para su captura.

La Administración de EE. UU. Publicó imágenes gráficas de los cuerpos de los hermanos Huseín. Esto fue criticado y la respuesta de los militares estadounidenses fue señalar que estos hombres no eran combatientes comunes y expresar la esperanza de que la confirmación de las muertes ayudaría a sanar al pueblo iraquí. Uday fue enterrado en un cementerio cerca de Tikrit junto a Kusay y Mustapha Huseín.

Esa noche, y varias noches después de la muerte de Uday y Kusay Huseín, se escucharon disparos de celebración en todo Bagdad.

Referencias

Enlaces externos
 GlobalSecurity.org: Uday Saddam Hussein al-Tikriti
 DesertVoice.net:Los hijos de Saddam
 Película:The Devil's Double (2010)
 BBC News: Los hijos rivales de Saddam, 10 de septiembre de 2002
 BBC News: Los hijos abatidos de Saddam, 23 de julio de 2003

Militares de Irak
Fallecidos por heridas de combate
Iraquíes del siglo XX
Nacidos en Tikrit

Uday Huseín


În teoria grafurilor, o punte este o muchie a unui graf a cărei ștergere ar crește numărul de componente conexe. Echivalent, o muchie este punte dacă și numai dacă nu este conținută în niciun ciclu. Un graf este declarat a fi fără punți dacă nu conține nicio punte.

Un alt sens al "punții" apare în termenul punte a unui subgraf. Dacă H este un subgraf al G, o punte a lui H în G este un subgraf maximal al lui G care nu este conținut în H și nu este separat de H.

Arbori și păduri
Un graf cu  noduri poate conține cel mult  punți, deoarece adăugarea de muchii suplimentare trebuie să creeze un ciclu. Grafurile cu exact  punți sunt exact arbori, iar grafurile în care toate muchiile sunt punți sunt exact păduri.

În orice graf neorientat, există o relație de echivalență pe noduri în funcție de care două noduri sunt legate reciproc ori de câte ori există două căi de legătură cu muchii disjuncte. (Fiecare nod este legat la sine prin intermediul a două drumuri de lungime zero identice dar totuși cu muchii disjuncte.) Clasele de echivalență ale acestei relații se numesc componente conexe în 2 muchii, și punțile din graf sunt exact muchiile ale căror capete aparțin unir astfel de componente diferite. Arborele bloc cu punți asociat grafului are un nod pentru fiecare componentă netrivială și o muchie pentru fiecare punte.

Legătura cu conectivitatea nodurilor
Punțile sunt strâns legate de conceptul de , noduri care aparțin tuturor drumurilor între unele perechi de alte noduri. Cele două extremități ale unei punți sunt puncte de articulație, cu excepția cazului în care au gradul 1, deși se poate ca o muchie care nu este punte să conecteze două puncte de articulație. În mod analog cu noțiunea de grafuri conexe în 2 muchii ca fiind grafuri fără punți, grafurile fără puncte de articulație sunt conexe în 2-noduri sau biconexe.

Într-un graf cubic, fiecare punct de articulație este o extremitate a cel puțin unei punți.

Grafuri fără punți
Un graf fără punți este un graf care nu are nicio punte. Condiții echivalente sunt ca fiecare componentă conexă a grafului are o , ca fiecare componentă conexă să fie , sau (conform ) ca fiecare componentă conexă să aibă .

O importantă problemă deschisă care implică punțile este , datorată lui  și  (1978 și 1979, independent), care prevede că fiecare graf fără punți admite o mulțime de cicluri simple care conțin fiecare muchie de exact două ori.

Algoritmul de găsire a punților al lui Tarjan
Primul algoritm în timp liniar pentru găsirea punților într-un graf a fost descris de Robert Tarjan în 1974. Se efectuează următorii pași:
 Se găsește o  a lui
 Se creează o pădure cu rădăcini  din arborele de acoperire
 Se parcurge pădurea  in  și se numără nodurile. Nodurile părinte din pădure au acum numere mai mici decât nodurile copil.
 Pentru fiecare nod  preordonat (notând fiecare nod cu numărul său de la parcurgere), se efectuează:
 Se calculează numărul pădurilor descendente  pentru acest nod, adăugând unu la suma descendenților copiilor.
 Se calculează , cea mai mică etichetă preordonată la care se poate ajunge din  pe un drum pentru care toate muchiile cu excepția ultimei rămân în subarborele cu rădăcina în . Aceasta este minimul din mulțimea ce constă din valorile lui  în nodurile copil ale lui  și a etichetelor preordonate ale nodurilor la care se poate ajunge din  prin muchii ce nu aparțin lui .
 Similar, se calculează , cea mai mare etichetă preordonată la care se poate ajunge pe un drum pentru care toate muchiile cu excepția ultimei rămân în subarborele cu rădăcina în . Acesta este maximul mulțimii formate din valorile lui  în nodurile copil ale lui  și eticheta preordonată a nodurilor la care se poate ajunge din  prin muchii ce nu aparțin lui .
 Pentru fiecare nod  cu un nod părinte , dacă  și  atunci muchia de la  la  este o punte.

Detecția de poduri cu descompuneri în lanț
Un algoritm foarte simplu de găsire de punți folosește descompuneri în lanțuri.
Acestea nu numai că permit calculul tuturor punților unui graf, ci permit și citirea fiecărui punct de articulație al lui G, oferind un cadru general pentru testarea conexității în 2 muchii și în 2 noduri (cu extindere la teste de conexitate în 3 muchii și 3 noduri rulabile în timp liniar).

Descompunerile în lanțuri sunt ear-decompositions speciale ale unui arbore de parcurgere în adâncime T al lui G și poate fi calculat foarte simplu: fiecare nod se marchează ca nevizitat. Pentru fiecare nod v în ordine crescătoare a numărului de parcurgere în adâncime de la 1...n, se parcurge fiecare muchie transversală (adică fiecare muchie care nu aparține arborelui de parcurgere în adâncime) care este incidentă la v și se urmează calea muchiilor prin arbore înapoi la rădăcina lui T, oprindu-se la primul nod care marcat ca vizitat. În timpul unei astfel de parcurgeri, fiecare nod parcurs este marcat ca vizitat. Astfel, o parcurgere se oprește cel târziu la v și formează fie un drum orientat, fie un ciclu, începând cu v; această cale
sau ciclu se numește lanț. Al i-lea lanț găsit prin această procedură este denumit Ci. C=C1,C2,... este apoi o descompunere în lanțuri a lui G.

Următoarele caracterizări permit apoi citirea eficientă a mai multor proprietăți ale lui G pe baza lui C, inclusiv toate punțile lui G. Fie C o descompunere în lanț a unui graf conectat simplu G=(V,E).
 G este conex în 2 muchii dacă și numai dacă lanțurile din C sunt o partiție a mulțimii E.
 O muchie e din G este punte dacă și numai dacă e nu este conținută în niciun lanț din C.
 Dacă G este conex în 2 muchii, C este o .
 G este conex în 2 muchii, dacă și numai dacă G are grad minim 2 și C1 este singurul ciclu în C.
 Un nod v dintr-un graf conex în 2 muchii G este punct de articulație dacă și numai dacă v este primul nod al unui ciclu din C - C1.
 Dacă G este biconex, C este un .

Note

Teoria grafurilor

Punte (teoria grafurilor)


Ação Cultural para a Liberdade e Outros Escritos é uma coletânea de breves textos do educador brasileiro Paulo Freire, redigidos entre 1968 e 1974. Tratam de assuntos os mais variados, desde reflexões sobre o ato de estudar até a questão da reforma agrária.

Sobre o ato de estudar, Freire afirma, por exemplo, que ele implica uma relação dialógica (isto é, de diálogo) entre o leitor e o autor, mediatizada pelo assunto abordado. Isto é, o estudante que lê um livro não deve ser um mero receptáculo de ideias alheias. Ao estudar, o estudante deve, junto com o autor do livro, colocar-se como sujeito, não como objeto, não como um recipiente a ser enchido com as ideias do autor.

Outra passagem relevante da obra é a sua concepção acerca da noção de analfabetismo político. No senso comum, o analfabeto político é aquele que não se interessa por política; para Freire, é aquele que tem uma visão ingênua da realidade social e das relações dos homens com o mundo. Deste modo, o analfabeto político:

Os escritos

 Considerações em torno do ato de estudar
 A alfabetização de adultos – crítica de sua visão ingênua compreensão de sua visão crítica
 Os camponenes e seus textos de leitura
 Ação cultural e reforma agrária
 O papel do trabalhador social no processo de mudança
 Ação cultural para a libertação
 I parte: O processo de alfabetização de adultos como ação cultural para a libertação
 II parte: Ação cultural e conscientização
 O processo de alfabetização política – uma introdução
 Algumas notas sobre humanização e suas implicações pedagógicas
 O papel educativo das Igrejas na América Latina
 Prefácio à edição argentina de A black theology of liberation de James Cone
 Conscientização e libertação: uma conversa com Paulo Freire
 Algumas notas sobre conscientização

Ver também
 Educação Como Prática da Liberdade
 Pedagogia do Oprimido
 Pedagogia da Esperança
 Pedagogia da Autonomia
 À Sombra Desta Mangueira

Livros de Paulo Freire
Livros sobre educação
Livros de 1975


ගංඟා ඉවුරු වල තනා ඇති තොටුපොල අතර (ඇතැම් තැනක කලපුවක තොටුපොල අතර) ඔරු, පාරු පදවන්නා තොටියා නමින් හැඳින්වෙයි.

තොටියා