Kaldera, volkanik patlama sonucu toprağın çökmesiyle oluşmuş volkanik yer şekli. Bazen volkanik kraterlerle karıştırılmaktadır. Kelime, İspanyolcada 'caldera' ve Latincede 'calderia'  denilen 'pişirilmiş çömlek' anlamına gelmektedir.

Kaldera terim olarak Alman jeolog Leopold von Buch tarafından 1815 yılında Kanarya Adalarında bulunan Taburiente Kalderasını görmesi ve bu ismi kullanması sonucu literatüre eklenmiştir.

Oluşumu

Volkanik bir patlama sonucu yanardağın altında bulunan magma odasından büyük bir magma çıkışı meydana gelir. Eğer yeterince magma çıkıyorsa, büyük miktarda boşalmış olan magma odasına doğru bir çökme meydana gelir. Bu çökmenin sebebi magma odasında üstünde kalan ağırlığı taşıyabilecek kadar malzeme kalmamasıdır. Kabaca dairesel bir kırık, veya bir halka, volkanın kenarında gelişir. Bu halka kırıklar da dayk olarak bilinen sokulum müdahaleleri için besleyici olarak hizmet vermektedir. İkincil volkan bacaları yine bu halkasal kırık üzerinde gelişir. Magma odası boşaldığı zaman halka şeklindeki kırığın merkezinde kalan volkanın merkezi içeriye doğru çökmeye başlar. Bu çöküş, meydana gelebilecek patlamalarla bir doğal felakete dönüşebilir. Çöken alan 1 ila 250 km kadar olabilir.

Cevherleşme
Bazı kalderaların zengin madenlere ev sahipliği yaptığı da bilinmektedir. Dünyanın en iyi korunan ve içerisinde maden bulunduran kalderalarından biri Kanada Kuzeydoğu Ontario'da bulunan Yeni Arkean döneminde oluşmuş olan Sturgeon Gölü Kalderasıdır.

Patlamalı kalderalar
Magma silis açısından zengin ise kaldera genellikle ignimbiritinin, tüf, riyolit ve diğer magmatik kayaçlar ile doludur. Silikaca zengin magma yüksek bir viskoziteye sahip ve bu nedenle bazalt gibi kolay akmaz. Sonuç olarak, gazlar magma içinde yüksek basınç altında kapalı kalmış olma eğilimindedir. Magma Dünya'nın yüzeyine yaklaştığında, magmanın boşaltılmasıyla hızlı bir şekilde patlama meydana gelir. Geniş alanlara volkanik kül ve gaz sıkışmasının da etkisiyle lav yayılımı olabilir.

Eğer volkanik aktivite devam ederse, kaldera merkezi gibi magmanın sonraki yükselmelerinde Cerro Galan, Toba Gölü ve Yellowstone'da da görülebileceği gibi volkanik dom oluşabilir. Bir silisik veya riyolitik kaldera tek bir olayda yüzlerce hatta binlerce
kilometrelik alanı etkileyecek kadar malzeme yayabilir. Bu tür patlamalara 1881 Krakatoa veya 1991 Pinatubo volkanlarının faaliyetleri örnek verilebilir. Bu tür patlamaların sonucu olarak küçük çaplı patlamalar, yerel yıkımlar ve hatta dünya ölçeğinde sıcaklığın fark edilebilir derecede değişmesine neden olabilir.

Yellowstone Kalderası yaklaşık olarak 650 bin yıl önce patladığında Kuzey Amerika'nın önemli bir bölümünü kapsayan malzemenin yaklaşık olarak 1000 m³ olduğu tahmin edilmektedir. 1980 yılında patlayan St. Helena Dağı'ndan çıkan malzemeler 1,2 km³'lük bir hacme sahiptir. Büyük bir kaldera patlamasının ekolojik sonuçlarını Endonezya'da bulunan ve 74 bin yıl önce patlayan Toba Dağı'nda gözlenmiştir.

Patlayıcı olmayan kalderalar
Bazı kalkan volkanlar (Kilauea ve Mauna Loa volkanları gibi; ayrıca bu volkanlar Hawaii'de bulunmakta ve Dünya'daki en aktif volkanlardır) farklı bir türde kaldera oluşturmaktadır. Bu tür volkanları besleyen magma az miktarda silis içerdiğinden bazaltiktir. Sonuç olarak magma daha az ağdalı riyolitik bir magma ve magma odasıdaki malzeme büyük lav akıntılarından ziyade patlayıcı olaylara drene edilir. Elde edilen kalderalar da çökme kalderalar olarak bilinir ve daha yavaş patlayıcı kalderalardır. Örneğin 1968 yılında Fernandina Adası'ndaki kalderada 350 metre birden bir çöküş gerçekleşmiştir. Kilauea Kalderasında ise Halema'uma'u adıyla bilinen iç kalderasında bir lav gölü oluşmuştur.

Nisan 2007'de patlama sırasında Réunion'da bulunan Piton de la Fournaise zirvesi aniden 300 metre birden düştü. Bu çökmenin sebebi volkanın güney tarafında magmanın aşağı doğru çekilmesidir.

Bu tür kalderalarda lavın drenaj alanına boşaltımı çok sık görülür.

Güneş sistemindeki kalderalar
1960'ların başından bu yana, volkanizma Güneş Sistemindeki gezegenlerde ve onların uydularında gerçekleştiği bilinmektedir. İnsanlı ve insansız uzay araçları sayesinde volkanizma Venüs, Mars, Ay ve Jüpiter'in uydusu olan İo'da tespit edilmiştir. Bunlardan hiçbirinde Dünya'daki gibi levha tektonizması yoktur. Bu gezegen ve uydularda meydana gelen volkanizma, sıcak nokta volkanizmasıdır. Bunun sebebi ise iç ısılarının yüksek olmasıdır. Boyutları oldukça değişse de bu gezegen ve uydularda bulunan kaldera birbirine benzerdir. Venüs üzerindeki kaldera ortalama 68 km, İo'daki kalderanın 40 km çapındadır. Tvashtar Paterae, İo'da bulunan en büyük kalderadır ve çapı muhtemelen 290 km'dir. Mars'taki kalderaların ortalama çapları Venüs'ten oldukça küçük (yaklaşık olarak 48 km) Dünya'daki kalderaların ortalama çapları ise 1,6 ila 80 km arasında değişmektedir.

Dünya'daki bazı kalderalar

Afrika

 Ngorongoro Krateri, Tanzanya
 Menengai Krateri, Kenya
 Elgon Dağı, Uganda/Kenya
 Fogo Dağı, Cape Verde
 Erta Ale, Etiyopya
 Nabro Volkanı, Eritre
 Mallahle, Eritre

Asya

Doğu Asya
 Dakantou Kalderası, Çin
 Ma'anshan Kalderası, Çin

 Yiyang Kalderası, Çin
 Aira Kalderası, Japonya
 Kussharo, Japonya
 Kuttara, Japonya
 Mashū, Japonya
 Aso, Japonya
 Kikai Kaldersı, Japonya
 Towada, Japonya
 Tazawa, Japonya
 Ashi, Japonya
 Halla Dağı, Güney Kore
 Heaven Gölü-Baekdu Dağı, Kuzey Kore

Güneydoğu Asya
 Pinatubo Volkanı, Filipinler
 Taal Volkanı, Filipinler
 Laguna de Bay, Filipinler
 Batur, Endonezya
 Krakatoa Volkanı, Endonezya
 Toba Gölü, Endonezya
 Tondano Dağı, Endonezya
 Tambora Volkanı, Endonezya

 Tengger Volkanı, Endonezya

Güneybatı Asya
 Derik, Mardin, Türkiye
 Nemrut Volkanı, Türkiye

Rusya
 Akademia Nauk, Kamçatka Yarımadası
 Golovnin, Kuril Adaları
 Karymsky Kalderası, Kamçatka Yarımadası
 Khangar, Kamçatka Yarımadası
 Ksudach, Kamçatka Yarımadası
 Kurile Gölü,Kamçatka Yarımadası
 Lvinaya Past, Kuril Adaları
 Tao-Rusyr Kalderası, Kamçatka Yarımadası
 Zavaritski Kalderası, Kuril Adaları
 Uzon, Kamçatka Yarımadası

Kuzey ve Güney Amerika

Amerika Birleşik Devletleri
 Aniakchak Dağı, Alaska
 Mazama Dağı, Oregon
 Katmai Dağı, Alaska
 La Garita Kalderası, Colorado
 Long Valley, Kaliforniya
 Henry's Fork Kalderası,
Idaho

 Island Park Kalderası, Idaho,
Wyoming

 Newberry Volkanı, Oregon
 Okmok Dağı, Alaska
 Valles Kalderası, New
Mexico

 Yellowstone Kalderası, Wyoming

Kanada
 Silverthrone Kalderası,
British Columbia

 Edziza Dağı, British
Columbia
 Bennett Gölü Volkanik
Alanı, British Columbia/Yukon
 Pleasant Dağı Kalderası,
New Brunswick
 Sturgeon Gölü Kalderası,
Ontario
 Skukum Volkanizma Alanı,
Yukon

 Blake Nehri Megakaldera
Alanı, Quebec/Ontario
 New Senator Kalderası, Quebec
 Misema Kalderası, Ontario/Quebec
 Noranda Kalderası, Quebec

Meksika

 Amealco Kalderası, Querétaro
 Las Cumbres Kalderası, Veracruz-Puebla
 Los Azufres Kalderası, Michoacán
 Mazahua Kalderası, Mexico State

Şili
 Chaitén
 Cordillera Nevada Kalderası
 Laguna del Maule
 Sollipulli
Ekvador
 Pululahua Jeobotanik Rezervi
 Fernandina Adası, Galapagos Adaları
 Sierra Negra, Galápagos Adaları
 Cuicocha
El Salvador
 Ilopango Gölü
 Coatepeque Gölü

Diğerleri
 Masaya, Nikaragua
 Atitlan Gölü, Guatemala
 Galán, Arjantin

Avrupa
 Banská Štiavnica, Slovakya
 Bakuriani/Didveli Kalderası, Gürcistan
 Samsari, Gürcistan
 Santorini, Yunanistan
 Nisyros, Yunanistan
 Askja, İzlanda
 Grímsvötn, İzlanda
 Katla, İzlanda
 Krafla, İzlanda
 Campi Flegrei, İtalya
 Bracciano Gölü, İtalya
 Bolsena Gölü, İtalya
 Las Cañadas, İspanya
 Ardnamurchan, İskoçya
 Laacher See, Almanya
 Lagoa das Sete Cidades, Azorlar, Portekiz
 Furnas, Azorlar, Portekiz

Okyanusya
 Rotorua Gölü, Yeni Zelanda
 Okataina, Yeni Zelanda
 Kapenga, Yen, Zelanda
 Ohakuri, Yeni Zelanda
 Maroa, Yeni Zelanda
 Reporoa Kalderası, Yeni Zelanda
 Taupo Gölü, Yeni Zelanda
 Kilauea, Hawaii, ABD
 Rano Kau, Easter Adası, Şili

Antarktika
 Deception Adası

Hint Okyanusu
 Cirque de Mafate, Réunion
 Cirque de Salazie, Réunion
 Enclos Fouqué, Réunion
 Cirque de Cilaos, Réunion

Mars
 Olimpos Dağı Kalderası

Venüs
 Maat Dağı Kalderası

Kaynakça
 Clough, C. T; Maufe, H. B. & Bailey, E. B; 1909. "The cauldron subsidence of Glen Coe, and the Associated Igneous Phenomena". Quarterly Journal of the Geological. Society. 65, 611-678.
 Gudmundsson, A (2008). Magma-Chamber Geometry, Fluid Transport, Local Stresses, and Rock Behavior During Collapse Caldera Formation. In Gottsmann J. & Marti, J (Ed. 10) Caldera Volcanism: Analysis, Modeling, and Response (314-346) Elsener, Amsterdam, The Netherlands
 Kokelaar, B. P; and Moore, I. D; 2006. Glencoe caldera volcano, Scotland. ISBN. 0852725252. Pub. British Geological Survey, Keyworth, Nottinghamshire. There is an associated 1:25000 solid geology map.
 Lipman, P; 1999. "Caldera". In Haraldur Sigurdsson, ed. Encyclopedia of Volcanoes. Academic Press. ISBN 0-12-643140-X
 Williams, H; 1941. Calderas and their origin. California University Publ. Geol. Sci. 25, 239-346.

Kalderalar

Kaldera


6 billeder af en dom...alderdom er en dansk dokumentarfilm fra 1985 instrueret af Ib Makwarth efter manuskript af Tage Voss.

Handling
Hvordan er det at blive gammel i 80'ernes Danmark? Filmen sætter spørgsmålet til debat ved at give korte portrætter af seks mennesker - fra arbejdsmanden i slumkvarteret til kontorchefen, der er rask og rørig.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1985

Dokumentarfilm fra Danmark
Film om alderdom
Værker om Danmark

6 billeder af en dom...alderdom


Micropigmentarea sprâncenelor este o procedură de tatuaj semi-permanent în care se utilizează un stilou special pentru sprâncene și care imită aspectul firelor reale de sprâncene

Deși este un proces similar cu obținerea unui tatuaj, cerneala utilizată este mult mai puțin concentrată decât cea a unui tatuaj obișnuit și este formulată special pentru procesul de micropigmentare.

Cosmetică

Micropigmentare


Thuggee, Hindistan'da 600 yıl boyunca varlığını sürdüren bir caniler tarikatıdır. Gizli bir soyguncular ve katiller topluluğu olan Thuglar, adına sayısız suçlar işledikleri yamyam tanrıça Kali'ye taparlardı. Thug kelimesi Hintçe'de sahtekar ve kandıran anlamına gelen Thag kelimesinin çarpıtılmışıdır. Kandırmak onların cani taktiklerinin başında gelirdi. Masum yolcular gibi davranan bir grup Thug, hacıların veya tüccarların oluşturdukları bir kervana katılıp, onları uygun yerlere doğru yönlendirir ve tanrıçalarına ilahiler okuyarak hepsini aynı anda boğarlardı. Cesetlerini parçalayıp karınlarını deştikten sonra onları gömerler ve mezarlarının üstünde kendilerine ziyafet çekerlerdi.

Tarikat üyelerinin çocukları da bu topluluğa katılırlar ve kilden yapılmış mankenler üzerinde cinayet yöntemini öğrenirlerdi. Nesiller boyunca Thuglar Hindistan'da sayısız kurban boğdular. 1830 yılından itibaren İngilizler Thuglara savaş açtılar ve 1860 yılına kadar onların köklerini kazıdılar.

Mutlak gerçek kötülük konusunda Thugları geçmek zordur. Bu nedenle renkli macera filmlerinin ikisinde Kali'ye tapan bu tarikat kötü adam olarak betimlenmiştir.

 Gunga Din-George Steven
 Indiana Jones ve Kıyamet Tapınağı-Steven Spielberg

Britanya Hindistanı
Organize suç örgütleri
Hindistan'da suç
Eski meslekler

Thuggee


Marcus Vinicius de Morais (født 25. februar 1974) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Marcus Vinicius de Morais


L'Open de Manchester féminin 2022 est l'édition féminine de l'Open de Manchester de squash qui se déroule du 13 au  à Manchester. Le tournoi fait partie de la catégorie PSA World Tour Silver et il est doté de  de prix.

Le tableau est composé de 24 participantes dont 8 têtes de série et une wild card Julianne Courtice.

En finale, Joelle King remporte son seconde titre face à Sarah-Jane Perry.

Dotation et points
En 2022, la dotation est de . Les points sont répartis suivant le tableau suivant.

Têtes de série

Tableau final

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Open de Manchester de squash
 Saison 2021-2022 de la PSA
 Open de Manchester masculin de squash 2022

Liens externes
 Page PSA

Sport en Angleterre en 2022
féminin 2022
Squash en 2022
Sport en avril 2022

Open de Manchester féminin de squash 2022


ISO 9241 is a multi-part standard from the International Organization for Standardization (ISO) covering ergonomics of human-computer interaction. It is managed by the ISO Technical Committee 159. It was originally titled Ergonomic requirements for office work with visual display terminals (VDTs).
From 2006 onwards, the standards were retitled to the more generic Ergonomics of Human System Interaction.

As part of this change, ISO is renumbering some parts of the standard so that it can cover more topics, e.g. tactile and haptic interaction. For example, two zeros in the number indicate that the document under consideration is a generic or basic standard. Fundamental aspects are regulated in standards ending with one zero. A standard with three digits other than zero in the number regulate specific aspects. The first part to be renumbered was part 10 (now renumbered to part 110).

Part 1 is a general introduction to the rest of the standard. Part 2 addresses task design for working with computer systems. Parts 3 to 9 deal with physical characteristics of computer equipment. Part 110 and parts 11 to 19 deal with usability aspects of software, including Part 110 (a general set of usability heuristics for the design of different types of dialogue) and Part 11 (general guidance on the specification and measurement of usability).

Ergonomics of Human System Interaction
The revised multipart standard is numbered in series as follows:
100 series: Software ergonomics
200 series: Human system interaction processes
300 series: Displays and display related hardware
400 series: Physical input devices - ergonomics principles
500 series: Workplace ergonomics
600 series: Environment ergonomics
700 series: Application domains - Control rooms
900 series: Tactile and haptic interactions

Within those series, the standard currently includes the following parts:
Part 100: Introduction to standards related to software ergonomics
Part 110: Dialogue principles
Part 112: Principles for the presentation of information
Part 125: Guidance on visual presentation of information
Part 129: Guidance on software individualization
Part 151: Guidance on World Wide Web user interfaces
Part 143: Forms
Part 154: Interactive voice response (IVR) applications
Part 161: Guidance on visual user interface elements
Part 171: Guidance on software accessibility
Part 210: Human-centred design for interactive systems
Part 300: Introduction to electronic visual display requirements
Part 302: Terminology for electronic visual displays
Part 303: Requirements for electronic visual displays
Part 304: User performance test methods for electronic visual displays
Part 305: Optical laboratory test methods for electronic visual displays
Part 306: Field assessment methods for electronic visual displays
Part 307: Analysis and compliance test methods for electronic visual displays
Part 308: Surface-conduction electron-emitter displays (SED)
Part 309 (TR): Organic light-emitting diode (OLED) displays
Part 310 (TR): Visibility, aesthetics and ergonomics of pixel defects
Part 400: Principles and requirements for physical input devices
Part 410: Design criteria for physical input devices
Part 910: Framework for tactile and haptic interaction
Part 920: Guidance on tactile and haptic interactions

ISO 9241-110
(formerly ISO 9241-10:1996 Ergonomic requirements for office work with visual display terminals (VDTs) -- Part 10: Dialogue principles. / withdrawn)
(formerly ISO 9241-110:2006 Ergonomics of human-system interaction — Part 110: Dialogue principles. / withdrawn)
The first edition of ISO 9241-110 was issued in 2006. In 2020, a revised version (second edition) was published, titled "Ergonomics of human-system interaction — Part 110: Interaction principles". The core idea of the standard was not changed. Interaction principles are design guidelines for user interfaces that embody principles. The seven interaction principles are applicable to the design of any user interface, whether it is software, hardware or a combination of both.

Some principles have been refined to be more appropriate to today's possibilities or forms of interaction and User Engagement has been introduced as a new interaction principle. For each interaction principle, general design recommendations are given, which helps to follow them when designing user interfaces.

 Suitability for the user's tasks
 Self-descriptiveness
 Conformity with user expectations
 Learnability
 Controllability
 Use error robustness
 User engagement

The 2020 revision tied the earlier principle of individualisation into the principle of controllability, and introduced the principle of user engagement.

ISO 9241-210
(formerly ISO 13407, withdrawn) Human-centred design processes for interactive systems (1999)

ISO 9241-210, Ergonomics of human-system interaction, updated in 2019, provides guidance on human-system interaction throughout the life cycle of interactive systems.

With its introduction in 2008, it revised ISO 13407, Human-centred design for interactive systems.

ISO-9241-302, 303, 305, 307:2008 pixel defects
Of particular interest to the lay computer user are the definitions of flat-panel TV and monitor pixel defects provided in the ISO-9241-3xx series of standards (which renders obsolete ISO 13406-2). These identify three classes for measuring pixel defects in flat panel monitors:
 Class 0 panels are completely defect-free, including no full pixel or sub-pixel defects.
 Class 1 panels permit any or all of the following:
 1 full bright ("stuck on white") pixel
 1 full dark ("stuck off") pixel
 2 single or double bright or dark sub-pixels
 3 to 5 "stuck on" or "stuck off" sub-pixels (depending on the number of each)
 Class 2 panels permit any or all of the following:
 2 full bright pixels
 2 full dark pixels
 5-10 single or double bright or dark sub-pixels (again, depending on the number of each; no more than 5 bright ("stuck on") subpixels are permitted).
 Class 3 panels permit any or all of the following:
 5 full bright pixels
 15 full dark pixels
 50 single or double sub-pixels stuck on or off

(allowed pixed defects per 1 (one) million pixels in the TFT/LCD matrix)

As of 2010, most premium branded panel manufacturers specify their products as Class 0, expecting a small number of returns due to early failure where a particular item fails to meet Class 0 but would meet Class 1. Budget panel manufacturers tend to specify their products as Class 1. Most premium branded finished product manufacturers (retail TVs, monitors, laptops, etc.) tend to specify their products as meeting Class 1 even when they have a Class 0 specified panel inside. Some premium branded finished product manufacturers have started to specify their products as Class 0 or offer a Class 0 guarantee for an additional premium.

Previous version
ISO 9241 was originally titled Ergonomic requirements for office work with visual display terminals (VDTs) and consisted of the following parts:
Part 1: General introduction
Part 2: Guidance on task requirements
Part 3: Visual display requirements
Part 4: Keyboard requirements
Part 5: Workstation layout and postural requirements
Part 6: Guidance on the work environment
Part 7: Display requirements with reflections
Part 8: Requirements for displayed colors
Part 9: Requirements for non-keyboard input devices
Part 10: Dialogue principles
Part 11: Guidance on usability
Part 12: Presentation of information
Part 13: User guidance
Part 14: Menu dialogues
Part 15: Command dialogues
Part 16: Direct manipulation dialogues
Part 17: Form filling dialogues
Part 20: Accessibility guidelines for ICT equipment and services

ISO 9241-1
Part 1: (1997) Ergonomic requirements for office work with visual display terminals (VDTs) : General Introduction
This part introduces the multi-part standard ISO 9241 for the ergonomic requirements for the use of visual display terminals for office tasks and explains some of the basic underlying principles. It provides some guidance on how to use the standard and describes how conformance to parts of ISO 9241 should be reported.

ISO 9241-2
Part 2: (1993) Guidance on task requirements
This part deals with the design of tasks and jobs involving work with visual display terminals. It provides guidance on how task requirements may be identified and specified within individual organisations and how task requirements can be incorporated into the system design and implementation process.

ISO 9241-3
Part 3: (1993, deprecated) Visual display requirements
This part specifies the ergonomics requirements for display screens which ensure that they can be read comfortably, safely and efficiently to perform office tasks. Although it deals specifically with displays used in offices, it is appropriate to specify it for most applications that require general purpose displays to be used in an office-like environment.

ISO 9241-4
Part 4: (1998) Keyboard requirements
This part specifies the ergonomics design characteristics of an alphanumeric keyboard which may be used comfortably, safely and efficiently to perform office tasks. Keyboard layouts are dealt with separately in various parts of ISO/IEC 9995: 1994 Information Processing - Keyboard Layouts for Text and Office Systems

ISO 9241-5
Part 5: (1998) Workstation layout and postural requirements
This part specifies the ergonomics requirement for a Visual Display Terminal workplace which will allow the user to adopt a comfortable and efficient posture.

ISO 9241-6
Part 6: (1999) Environmental requirements
This part specifies the ergonomics requirements for the Visual Display Terminal working environment which will provide the user with comfortable, safe and productive working conditions.

ISO 9241-7
Part 7: (1998, deprecated) Display requirements with reflections
This part specifies methods of measurement of glare and reflections from the surface of display screens, including those with surface treatments.

ISO 9241-8
Part 8: (1997, deprecated) Requirements for displayed colors
This part specifies the requirements for multicolour displays which are largely in addition to the monochrome requirements in Part 3.

ISO 9241-9
Part 9: (2000) Requirements for non-keyboard input devices
This part specifies the ergonomics requirements for non-keyboard input devices which may be used in conjunction with a visual display terminal. It also includes a suggestion for a user-based performance test as an alternative way of showing conformance. The standard covers such devices as the mouse, trackball and other pointing devices, but it does not address voice input.

ISO 9241-10
Part 10 (1996, withdrawn) "Dialogue principles":
Gives ergonomic principles formulated in general terms; they are presented without reference to situations of use, application, environment or technology. These principles are intended to be used in specifications, design and evaluation of dialogues for office work with visual display terminals (VDTs).

ISO 9241-11
Part 11: (1998) To examine the quality of how well tasks are fulfilled by the users (usability testing), ISO 9241-11 framework can be employed.

There are three components in the framework: System Effectiveness to examine the users' ability to complete the given tasks, System Efficiency to examine the required user resources to complete the tasks, and System Satisfaction to record the users' opinions and feedback.

System Effectiveness: Participants are asked to complete six tasks, and the success or failure rate of completing each task is measured to evaluate the app's efficiency. Task completion is considered successful when the user completed the task without producing an error or asking for assistance.

System Efficiency: For evaluating system efficiency, the researcher records the time (in seconds) that participants took to complete each task. Each task is initiated by expressing the word 'start' and finished when the user mentioned the end. Upon completing each task, the user is asked to fill out the Single Ease Questionnaire (SEQ) to examine the level of task difficulty. The questionnaire is a seven-point Likert scale in which scale 1 indicates the task as 'very difficult', and scale 7 indicates the task as 'very easy'.

System Satisfaction is used to evaluate the overall usability of the apps through System Usability Scale (SUS), which is a usability assessment questionnaire with reliable and valid results. It includes ten questions, each with five items ranging from 'strongly agree' to 'strongly disagree'. The score range is from 0 to 100 and scores higher than 80 are considered high usability while those below 70 are considered low usability.

ISO 9241-12
Part 12: (1998) Presentation of information

This part contains specific recommendations for presenting and representing information on visual displays. It includes guidance on ways of representing complex information using alphanumeric and graphical/symbolic codes, screen layout, and design as well as the use of windows.

ISO 9241-13
Part 13: (1998) User guidance

This part provides recommendations for the design and evaluation of user guidance attributes of software user interfaces including Prompts, Feedback, Status, On-line Help and Error Management.

ISO 9241-14
Part 14: (1997) Menu dialogues

This part provides recommendations for the ergonomic design of menus used in user-computer dialogues. The recommendations cover menu structure, navigation, option selection and execution, and menu presentation (by various techniques including windowing, panels, buttons, fields, etc.).

ISO 9241-15
Part 15: (1998) Command language dialogues

This part provides recommendations for the ergonomic design of command languages used in user-computer dialogues. The recommendations cover command language structure and syntax, command representations, input and output considerations, and feedback and help.

ISO 9241-16
Part 16: (1999) Direct manipulation dialogues

This part provides recommendations for the ergonomic design of direct manipulation dialogues, and includes the manipulation of objects, and the design of metaphors, objects and attributes. It covers those aspects of Graphical User Interfaces that are directly manipulated, and not covered by other parts of ISO 9241.

ISO 9241-17
Part 17: (1998) Form-filling dialogues

This part provides recommendations for the ergonomic design of form filling dialogues. The recommendations cover form structure and output considerations, input considerations, and form navigation.

References

09241

ISO 9241


A tecnologia de filtragem, também conhecida como tecnologia de filtração, é um conjunto de técnicas utilizadas para remover contaminantes sólidos, líquidos e gasosos de fluidos, como água, óleo hidráulico, lubrificante, combustível e outros. Ela é aplicada através de filtros e sistemas de filtragem, que são equipamentos especialmente desenvolvidos para essa finalidade. O objetivo da filtração é conservar esses fluidos de maneira eficiente e aumentar a vida útil dos equipamentos que os utilizam.

Método de funcionamento
O princípio de funcionamento da tecnologia de filtração é a separação de fragmentos contaminantes e qualquer fluido poluente dos fluidos operacionais hidráulicos, de lubrificação, de difícil inflamação e/ou biodegradáveis. Além disso, o objetivo é auxiliar na segurança e controle de qualquer equipamento, realizando também a análise e o monitoramento de condição, aprimorando a eficiência e produtividade dos sistemas em que opera.

A tecnologia de filtragem também é usada para análise e monitoramento de condição, o que aumenta a eficiência e produtividade dos sistemas em que é utilizada. Algumas das vantagens da tecnologia de filtração incluem a redução de perdas de pressão, mesmo em condições de frio, a absorção de contaminantes, aumento do espaço para manutenção e diminuição do espaço para produção e montagem.

Aplicações
O conceito de tecnologia de filtragem é aplicado em diversos setores, para realização de limpeza baseada na elevada separação de partículas indesejadas (sólidas, líquidas ou gasosas). Essa aplicabilidade está direcionada para máquinas ferramentas, injetoras de plástico, fundição, máquinas móveis e de papel, construção de veículos, transmissões, navios, assim como nos setores siderúrgico, hidrelétrico, mineração, offshore, usinas de força e em técnica de palcos.

Produtos para tecnologia de filtragem no mercado brasileiro

A tecnologia de filtração abrange diversos produtos que incrementam a vida útil dos equipamentos, sistemas ou máquinas, através da filtragem de elementos contaminantes nos fluidos.

Alguns dos produtos que podem ser utilizados nessas aplicações são essencialmente filtros de linha ou off-line, como os filtros de processo, filtros de ventilação ou filtros de sucção.

Existem diversas empresas líderes no mercado brasileiro que atuam como fornecedores de tecnologia de filtração, oferecendo uma ampla gama de produtos e soluções para atender às necessidades de diversos setores industriais. Entre os produtos disponíveis para o mercado brasileiro estão filtros para óleo, ar, água e outros fluidos, sistemas de filtração de óleo, sistemas de automação de filtração, válvulas e conectores, disponibilizados por uma reconhecida empresa alemã dedicada ao desenvolvimento de soluções para o setor hidráulico e tecnologia de fluidos.

Além disso, no Brasil existem centros de pesquisa e elaboração de equipamentos de filtração especializados em tecnologias de filtragem com objetivo de desenvolver produtos customizados para necessidades de filtração específicas dos diversos segmentos da indústria.

Filtros
Tecnologia
Indústria
Indústrias do Brasil

Tecnologia de Filtragem


İkizce, Çorum ilinin Laçin ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Bazık ya da Bağzık olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 41 km, Laçin ilçe merkezine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Laçin belde ve köyleri

İkizce, Laçin


Livsfrise er en portrætfilm fra 1973 instrueret af Helge Ernst efter manuskript af Helge Ernst.

Handling
Edvard Munch betragtede sit livs værk som en livsfrise.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1973

Livsfrise


İbrahim Ferdi Coşkun (* 20. April 1987 in Gaziantep) ist ein türkischer Fußballspieler.

Karriere
İbrahim Ferdi Coşkun begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Gaziantepspor. 1998 erhielt er hier einen Profivertrag, spielte aber eine Saison ausschließlich für die Reservemannschaft.
Im Sommer 2006 wurde er für zwei Spielzeiten an den Drittligisten Gaskispor ausgeliehen, um ihm so die Möglichkeit zu bieten, Spielpraxis in einer Profiliga zu sammeln. 2008 kehrte er zu Gaziantepspor zurück und zählte fortan zu den regelmäßig eingesetzten Spielern. Im Sommer 2007 übernahm Tolunay Kafkas den Trainerposten bei Gaziantepspor und setzte Coşkun auf die Liste der Spieler, mit denen er nicht für die neue Saison plane. Da Coşkun aber kurzfristig keinen Verein fand, wurde er zur Reserve degradiert.

Schließlich verließ er als Leihgabe im Frühjahr 2011 Gaziantepspor und ging zum Zweitligisten Gaziantep Büyükşehir Belediyespor. Bei Gaziantep BB wurde er auf Anhieb Stammspieler und verpasste mit seiner Mannschaft den Aufstieg in die Süper Lig erst im letzten Spiel.

Im Sommer 2011 wechselte er zu Mersin İdman Yurdu. Er wurde hierher auf Wunsch des Trainers Nurullah Sağlam geholt, mit dem Coşkun bereits bei Gaziantepspor zusammenarbeitete. Bereits zum Saisonende kehrte er zu seinem ehemaligen Verein Gaziantepspor zurück.

Für die Saison 2013/14 unterschrieb Coşkun bei Gaziantep Büyükşehir Belediyespor. Im Februar 2015 wechselte er zum Drittligisten Diyarbakır Büyükşehir Belediyespor.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Amed SK)
Fußballspieler (Gaskispor)
Fußballspieler (Gaziantepspor)
Fußballspieler (Gölbaşıspor)
Fußballspieler (Mersin İdman Yurdu)
Geboren 1987
Türke
Mann
Fußballspieler (Gaziantep FK)

İbrahim Ferdi Coşkun


Lisa Guth (* 7. Januar 1984) ist eine deutsche Schauspielerin.

Leben
Lisa Guth wuchs in Hamburg auf. Nach ihrem Abitur ging sie für ein Jahr nach Madrid, um erste Auslandserfahrungen zu sammeln. Sie sang dort in einem Jazz-Trio. Nach ihrer Rückkehr hospitierte sie am Altonaer Theater in Hamburg und am Theater Bonn. Im Jahr 2005 entschloss sich Guth zunächst an der Universität Wien Theater-, Film- und Medienwissenschaft zu studieren, bevor sie dann von 2006 bis 2010 Schauspiel an der staatlichen Hochschule für Schauspielkunst "Ernst Busch" studierte.

Theater
Lisa Guth wirkte schon während ihres Schauspielstudiums in mehreren Inszenierungen im Studiotheater BAT mit. Sie spielte die Titelrolle in "Verführbarkeit auf beiden Seiten" (Regie Matthias Günther) und in "Push-Up" (Regie Michael Keller). Danach folgten mehrere Inszenierungen von Regiestudenten.
Im Sommer 2010 spielte sie die Helena im "Sommernachtstraum" bei den Burghofspielen Eltville am Rhein, in der Inszenierung von Thomas Bading und Claudia Geisler.

Seit ihrem Abschluss arbeitet Guth freischaffend in Berlin. Sie wirkte am Hans Otto Theater in Potsdam in der "Schneekönigin" in drei unterschiedlichen Rollen sowie in der Hauptrolle in "Angstmän" mit. Außerdem arbeitet sie als Gast an der Schaubühne am Lehniner Platz in Berlin und ist seit 2010 in der Inszenierung von Katie Mitchell in "Fräulein Julie" zu sehen. Es folgten mehrere Gastspiele, unter anderem nach Avignon zum Theater Festival.

Zum Ende der Spielzeit 2012 spielte Guth in der Inszenierung von Klaus Weise am Theater Bonn im "Kirschgarten" die Rolle der Anja. Ab der Spielzeit 2012/2013 trat Guth ihr erstes Festengagement am Theater Bremen unter der neuen Intendanz von Michael Börgerding an.

Weblinks

 Schaubühne Berlin - Fräulein Julie
 Hans Otto Theater - Angstmän

Theaterschauspieler
Deutscher
Geboren 1984
Frau

Lisa Guth


Merkür, Güneş Sistemi'ndeki en küçük ve Güneş'e en yakın gezegen. Yaklaşık 88 Dünya gününe eşit yörünge süresi ile yörüngesinde Güneş Sistemi'ndeki diğer tüm gezegenlerden daha hızlı devinir. Kendi ekseni çevresindeki dönüşünü yaklaşık 59 günde tamamlar. Bilinen hiç doğal uydusu yoktur. Adını tanrıların habercisi Roma tanrısı Merkür'den alır.

Sıcaklığı koruyacak bir hava yuvarı neredeyse hiç olmadığından, Merkür'ün yüzey sıcaklığı Güneş Sistemi'ndeki diğer tüm gezegenlerden daha çok günlük olarak değişir. Bazı ekvatoral bölgelerde gece 'den gündüz 'e dek değişir. Kutuplar sürekli olarak 'in altındadır. Merkür'ün eksen eğikliği Güneş Sistemi'ndeki en küçük (yaklaşık derecenin 'i) eksen eğikliğidir. Ancak Merkür'ün dış merkezliği Güneş Sistemi'ndeki bilinen tüm gezegenlerinkinden büyüktür. Günötede Güneş'e günberide olduğundan 1,5 kat daha uzaktır. Merkür'ün yüzeyi epey krater barındırır ve görünüm olarak Ay'a benzer. Bu milyarlarca yıldır jeolojik olarak etkin olmadığını gösterir.

Merkür, Güneş ile 3:2 rezonansta gelgitsel ya da çekimsel kilitlidir ve Güneş Sistemi'nde eşsiz bir yörüngede döner. Güneş çevresindeki her iki devrine karşılık kendi ekseninde tam olarak üç kez döndüğü görülür. Güneş'ten görüldüğü gibi yörünge hareketi ile dönen bir gözlemci çerçevesi içerisinde, sadece her iki Merkür yılında bir dönüyormuş gibi görünür.

Merkür Güneş çevresinde Dünya'nın yörüngesinden içeride (Venüs'te olduğu gibi) döndüğü için, Dünya'nın gökyüzünde sabahları ya da akşamları gözükebilir ancak gecenin yarısında gözükemez. Ayrıca Venüs ve Ay'da da olduğu gibi Dünya'ya göre kendi yörüngesi çevresinde dönmesinin aşamaları tam aralıkla izlenir. Merkür Dünya'dan bakıldığında parlak bir nesne olarak görülür. Buna karşın Güneş'e olan yakınlığı nedeniyle Venüs'e göre daha zor görünür. Şimdiye dek iki uzay aracı Merkür'ü ziyaret etti:  1970'lerde uçarak geçti; MESSENGER 2004'te fırlatıldı, 30 Nisan 2015'te yakıtını tüketmeden ve gezegen yüzeyine çarpmadan önce 4 yıl boyunca Merkür'ün yörüngesinde 4.000'in üzerinde dönüş yaptı.

Fiziksel özellikler

İç yapısı

Merkür Güneş Sistemindeki dört karasal gezegenden biridir. 2.439,7 kilometrelik ekvatoral yarıçapı ile Güneş sistemindeki en küçük gezegendir. Merkür ayrıca Güneş Sistemi'nde bulunan en büyük doğal uydular Ganymede ve Titan'dan -daha ağır da olsa- da daha küçüktür. Merkür yaklaşık olarak %70 metalik ve %30 silikat maddelerinden oluşur. Merkür'ün 5,427 g/cm3'lük yoğunluğu Güneş Sistemi'ndeki ikinci en yüksek yoğunluktur ve Dünya'nın 5,515 g/cm3'lük yoğunluğundan biraz daha azdır. Eğer kütleçekimsel sıkıştırma etkisi çarpanlarına ayrılsaydı, Merkür'ü oluşturan maddeler Dünya'nın 4,4 g/cm3'lük yoğunluğuna karşılık 5,3 g/cm3'lük sıkıştırılmamış yoğunluk ile daha yoğun olurdu.

Merkür Güneş'e yakınlığı nedeniyle güneş ışınlarının güçlü etkisi altındadır ve sıcak bir gezegendir. Yüzey sıcaklığı, uzun süren Merkür gündüzü sırasında 427 °C üzerindeki düzeylere çıkabilirken, etkili bir hava yuvarının yokluğu nedeniyle gece -172 °C'ye kadar düşmektedir. Gezegenin koyu bir yüzeyi vardır. Yüzeyin 0,11 yansıtabilirlik değeri vardır, yani üzerine düşen güneş ışınlarının ancak yaklaşık onda birini yansıtır.

Yüzey şekilleri

Merkür yüzeyinin en dikkat çeken özelliği tüm gezegen üzerine dağılmış irili ufaklı çarpma kraterleridir. İlk bakışta Ay yüzeyine benzetilebilecek bu görünümün, daha dikkatli bir incelemede birçok farklılıklar içerdiği anlaşılır. Ay'da olduğu gibi kraterlerin yoğun bir şekilde iç içe geçtiği alanlar arasında, krater yoğunluğunun çok düşük olduğu, yumuşak engebeli geniş düzlükler yer alır. Bu bölgeler kraterlerin sık olduğu bölgelere göre daha alçakta yer alırlar ve Ay'daki 'deniz'lere benzer şekilde, büyük çarpmalar sonucunda gezegen içinden yüzeye çıkan lav akıntıları ile oluştukları sanılır. Gerek bu oluşumların, gerekse büyük kraterlerin çoğunun, Güneş Sistemi içinde büyük çarpışmaların sürdüğü 4,5 ile 3,8 milyar yıl öncesini kapsayan dönemde meydana geldiği düşünülür. 3,8 milyar yıl öncesinden günümüze kadar, Güneş Sistemi büyük çarpışmaların sıklığının azaldığı, nispeten sakin bir döneme girmiştir. Merkür üzerindeki en büyük çarpışma izi, 1300 km çapındaki Caloris Havzasıdır. Bu dev lav denizi 100 km çapında bir gökcisminin çarpması ile gezegenin manto tabakasından yüzeye çıkan sıvılaşmış materyal ile oluşmuş, bu arada şok dalgalarının gezegen boyunca yayılarak diğer yüzünde odaklanması sonucunda Caloris Havzasının tam karşı kutbunda 500.000 km²lik bir alan son derece engebeli bir hal almıştır. Ayrıca düzlükler üzerinde yüzlerce kilometre uzunluğunda ve yüksekliği 2–3 km'yi bulan kırıklar dikkati çeker. Bunlara, gezegenin soğuması sırasında küçülen hacminin neden olduğu sanılmaktadır. Kırıkların bazı kraterlerin içinden de geçmeleri krater oluşum döneminden daha sonra meydana geldiklerini düşündürür.

Gezegen yüzeyinin en dışta kalan birkaç metre kalınlığındaki kısmının, Ay yüzeyindekine benzer biçimde çok küçük göktaşlarının milyarlarca yıldır süren bombardımanı sonucunda ince bir toz haline gelmiş regolit tabakası olduğu varsayılır. Aynı Ay'da gözlendiği gibi az sayıdaki genç kraterin, ışınsal olarak kendilerini çevreleyen parlak beyaz çizgilerin ortasında yer aldığı görülür. Bu çizgiler, çarpma sırasında 'kirli' regolitin üzerine sıçrayan taze materyal ile ilişkilidir.

Yüzeyindeki maddeler
Merkür'ün yüzeydeki kurtulma hızı gezegenin düşük kütlesi nedeniyle Dünya'nın ancak %40'ı kadardır. Bu düzeydeki bir çekim gücü, gezegen yüzeyindeki 400 °C'yi aşan sıcaklıklar karşısında gazların uzaya kaçmasına engel olamayacak denli güçsüzdür. Bu nedenle Merkür'ün çoğunlukla orta ağırlıktaki elementler içeren (oksijen, sodyum, potasyum) son derece seyrek bir atmosferi bulunmaktadır. Bu atmosfer durağan olmaktan çok, Merkür'ün konumunda etkisi güçlü olan güneş rüzgarı ve yüksek yüzey ısıları nedeniyle gezegen yüzeyinden koparılan ve kısa sürede uzay boşluğuna kaybedilen atomlardan oluşmuş, sürekli yenilenen bir yapıdadır. Bu şekliyle, Merkür atmosferini Dünya'nın egzosferi ile karşılaştırmak olasıdır.

Merkür'ün Manyetik Alanı
Merkür'ün küçük boyutuna oranla önemli sayılabilecek bir manyetik alanı bulunmaktadır. Ekseni Merkür'ün dönüş eksenine 11° eğimli, kutupları Dünya'nın manyetik kutuplarına göre ters yerleşmiş durumda, yani kuzey manyetik kutbu gezegenin coğrafi güney kutbuna komşu olan ve gezegen yüzeyinde Dünya manyetik alanının %1'i kadar güçlü bu alan, Merkür çevresinde küçük bir manyetosfer oluşturmaya yeterlidir. Manyetosfer, Güneş rüzgarı adı verilen ve güneş kökenli hızlı parçacıkların oluşturduğu plazma akımının, gezegenin manyetik alanın etkisi ile saptırılarak engellendiği bölgedir. Manyetosferin en dışında, plazma akımının yavaşlayarak hızının ses hızının altına indiği ve yön değiştirdiği bir şok dalgası gözlenir. Merkür'ün manyetik alanı güneş rüzgarı ile gelen parçacıkları yakalayıp gezegen çevresinde tutacak kadar güçlü olmadığı için, Van Allen kuşakları yoktur.

Küçük bir gezegen olan Merkür'ün çekirdek sıcaklığının bir manyetik alan oluşturmak için gerekli olan sıvı demir kütlesini barındırmaya izin vermeyecek kadar düşük olduğu düşünülmektedir. Bu nedenle, bugün gözlenen manyetik alanın gezegen içindeki aktif bir manyetik dinamo tarafından sağlanmak yerine, çok önceleri mıknatıslanmış olan katı haldeki çekirdek tarafından sürdürüldüğü görüşü ortaya atılmıştır.

Merkür'ün kendi ekseni etrafında dönüşü

Gözlem koşullarının güçlüğü, Merkür'ün teleskopla ayırt edilebilen yüzey yapılarının hareketlerine dayanarak dönüş periyodunun hesaplanmasını zorlaştırmıştır. 1960'lı yıllara gelinceye dek gezegenin kendi ekseni etrafında dönüşünün, Güneş çevresindeki hareketi ile 'kilitlenmiş' şekilde 88 günde tamamlandığına inanılıyordu. Gezegenin bir yüzünün sürekli karanlıkta kalarak çok düşük sıcaklıkta bulunması ile sonuçlanacak bu durum, 1962 yılında radyo gökbilim tekniklerinin Merkür'ün gece yüzünde sıcaklığın hiçbir zaman -160 °C'nin altına düşmediğini ortaya koyması ile tartışmalı hale geldi. 1965 yılında radar incelemeleri, gezegenin dönüş hızının yaklaşık 59 günlük bir devir ile uyumlu olduğunu gösterdi. İtalyan gök bilimci Giuseppe Colombo bu sürenin Merkür'ün yörünge periyodunun 2/3'ü kadar olduğuna dikkati çekerek, gezegenin alışılmamış bir dönüş-yörünge kilitlenmesi olabileceğini bildirdi. Bu, Mariner 10 uzay sondasının 1974 yılında Merkür'ü ziyareti sırasında doğrulandı. Bugün, Merkür'ün kendi etrafındaki dönüşünü 58,65 günde tamamladığı bilinmektedir. Yörünge ve dönüş periyodlarının bu şekilde 3:2 oranındaki senkronizasyonu, gezegenin oldukça eliptik yörüngesinin yol açtığı önemli yörünge hızı değişimleri ile daha uyumlu görülür. Bu şekilde, 1:1 oranındaki bir kilitlenmenin özellikle günberi dönemindeki hızlanma sırasında yol açacağı librasyon hareketleri ve buna bağlı güçlü gel-git etkileri ve iç gerilimler önlenmiş olmaktadır.

Merkür'ün bu dönüş biçimi ilginç sonuçlar doğurur. Gezegen kendi ekseni etrafında bir dönüşünü tamamladığı 58,65 günlük süre içinde Güneş çevresindeki dönüşünün de üçte ikisini gerçekleştirdiği için, güneşin görünür hareketi çok daha yavaş olmaktadır. Merkür'ün herhangi bir noktasında güneşin iki doğuşu arasında geçen süre dünya ölçülerine göre 176 gündür; diğer bir deyişle bir Dünya yılı, 2 Merkür gününe eşittir. Bunun yanı sıra aşırı eliptik yörünge nedeniyle değişen yörünge hızı, gezegenin güneş çevresindeki açısal hızının bazen kendi etrafındaki açısal hızı aşmasına, yani güneşin görünür hareketinin ters yöne dönmesine yol açar; gezegenin bu eliptik çizgi üzerinde güneşe yaklaşıp uzaklaşmasıyla güneşin görünür boyutunun da değişmesi tabloya eklendiğinde Merkür üzerinde geçen bir günün öyküsü iyice renklenir:

Caloris Havzası, Güneş'in meridyenden yani öğle noktasından geçişi ile günberi geçişinin aynı zamana geldiği bir konumdadır. Merkür'ün her iki yılında bir, bu bölge öğle ile yaz ortasını bir arada yaşayarak gezegenin (ve Güneş Sistemi'nin) en sıcak yeri olur. Caloris Havzası'ndaki bir gözlemci Güneş'in doğudan yükseldikçe büyüdüğünü ve doğudan batıya doğru hareketinin yavaşladığını görür. Güneş en yüksek noktayı geçtikten ve alçalmaya başladıktan kısa bir süre sonra durur ve geriye doğru hareket etmeye başlar. En yüksek noktadan bu kez ters yönde ikinci geçişinde en büyük görünür çapa ulaşır ve batıdan doğuya alçalırken yeniden küçülmeye başlar. Bir süre sonra tekrar yavaşlayarak durur ve doğudan batıya alışılmış hareketine döner. Batı-doğu doğrultusundaki bu geriye hareket dünya ölçüleriyle birkaç gün sürmüştür. Güneş öğle çizgisinden üçüncü kez geçer ve batıya doğru alçalırken küçülmeye devam eder. Güneş battığında bir Merkür yılı dolmuştur. İkinci yıl Caloris Havzası'nın gecesi boyunca geçer, Güneş doğudan yükselmeye Havza'sının 3. bir Merkür yılına girilmiştir.

Caloris Havza'sının 90 derece doğusunda bulunan bir gözlemci için gün çok farklı başlar. Büyük ve sıcak bir güneş doğudan yavaşça yükselmeye başlar, ancak bir süre sonra durarak yeniden alçalır, batarken en büyük çapa ulaşır, dünya ölçüleriyle 2 gün sonra tekrar doğar ve yükseldikçe görünür büyüklüğünün azaldığı gözlenir. Öğle çizgisinden geçerken en küçük halini almıştır, batıya doğru alçaldıkça tekrar büyümeye başlar. Batıdan battıktan kısa bir süre sonra aynı noktadan tekrar en büyük şekliyle doğduğu gözlenir, batı ufkundan bir süre yükseldikten sonra yeniden alçalır ve bir Merkür yılı boyunca görünmemek üzere batar.

Merkür'ün tanınmasının tarihçesi
 Eski çağlardan günümüze ulaşan kaynaklarda Merkür Ay, Güneş, Venüs, Mars, Jüpiter ve Satürn ile birlikte, görünür hareketlerinin diğer yıldızlardan farklılığıyla tanınan 7 gökcisminden biri olarak gösterilir. Bu yönüyle, antik gökbilim için olduğu kadar astroloji açısından da önem taşıyan gezegen, birçok dilde haftanın yedi gününe adını veren gökcisimlerinden biri olarak, tarih öncesinden günümüze insan kültüründe yerini korumuştur. Eski Yunan'da sabah yıldızı olarak görüldüğünde Hermes, akşam yıldızı olarak görüldüğünde ise Apollo olmak üzere iki ayrı ad taşımaktaydı. Pisagor sayesinde bu iki yıldızın aslında aynı gökcismi olduğunu öğrenen ilkçağ dünyası, Merkür ve Venüs'ün Güneş çevresinde döndüğünü ileri süren Heraklit ile ilk kez güneşmerkezli görüş ile tanıştı. Romalılar ise gezegene Hermes'in Roma mitolojisindeki eşdeğeri olan ayakları kanatlı haberci tanrı Merkür'ün adını verirken büyük olasılıkla Merkür'ün sabah ufku ile akşam ufku arasındaki hızlı geçişlerinden etkilenmişlerdi.
 1639'da İtalyan gökbilimci Giovanni Battista Zupi basit bir teleskop yardımı ile Merkür'ün evreleri olduğunu fark etti. Gezegenin Güneş etrafında döndüğünü bildirdi.
 1880'lerde İtalyan gök bilimci Giovanni Schiaparelli atmosferin olumsuz etkilerini en aza indirebilmek amacıyla, Merkür'ün gökyüzünde yüksekte bulunduğu gündüz saatlerinde teleskopla yaptığı gözlemlerle, Merkür yüzeyindeki koyu ve açık renkli bölgeleri gösteren ilk 'albedo haritası'nı çizdi ve Merkür'ün dolanma süresi ile kendi etrafında dönme süresinin eşit olduğunu iddia etti.
 Yunan asıllı ve Türkiye doğumlu Fransız gök bilimci Eugène Michel Antoniadi 1934 yılında yayınladığı kitabında Merkür'ün o zamana kadar yapılmış en ayrıntılı albedo haritasını sundu ve gezegenin dikkate değer bir atmosferi bulunduğunu öne sürdü.
 1962 yılında Michigan Üniversitesinden W.E. Howard, gezegenin kızılötesi ve radyo ışınımları ölçümlerine dayanarak Merkür'ün gece yüzünün hiçbir zaman güneş ışığı almayan bir yüzeyden beklendiği kadar soğuk olmadığını, bu nedenle 88 günlük dönüş süresi iddialarının akla yakın olmadığını ileri sürdü.
 1965'te Gordon H. Pettengil ve Rolff B. Dyce Porto Riko'daki Arecibo radyoteleskopu yardımıyla yaptıkları radar incelemeleri ile gezegenden yansıyan ışınların Doppler kaymasını ölçerek Merkür'ün kendi ekseni etrafındaki dönüşünü yaklaşık 59 günde tamamladığını hesapladılar. Bu bulgu üzerine İtalyan bilim insanı Giuseppe Colombo bugün kabul edilen 3:2 yörünge-dönüş senkronizasyonu görüşünü ortaya attı.
 1991 yılında Arecibo radyoteleskopundan yapılan radar gözlemlerinde gezegenin kutup bölgelerinde donmuş halde su bulunabileceğini düşündüren bulgular elde edildi.

Mariner 10 uzay sondası
Merkür'e gönderilen ilk uzay aracı 1973 yılında fırlatılan Mariner 10 uzay sondasıdır. Sonda, Şubat 1974'te Venüs yakın geçişini gerçekleştirdikten ve gezegenle ilgili bilimsel gözlemler yaptıktan sonra, Güneş çevresinde Merkür yörüngesi ile kesişen ve yörünge dönemi Merkür'ün periyodunun tam iki katı olan eliptik bir yörüngeye girerek bu çizgi üzerinde her 176 günde bir Merkür'le karşılaşmaya başladı. 29 Mart 1974, 21 Eylül 1974 ve 16 Mart 1975 tarihlerinde gerçekleşen üç yakın geçişte gezegen hakkında çok değerli bilgiler elde edildi:
 Merkür'ün kütlesi, çapı, dönüş süresi duyarlı olarak ölçüldü.
 Gezegenin daha önce bilinmeyen manyetosferi keşfedildi, ince atmosferi hakkında veriler toplandı.
 Ayrıntılı fotoğraflar çekildi, gezegenin yüzey haritası çıkarıldı. Ancak sondanın her geçişinde Merkür aynı konumda bulunduğundan, yüzeyin ancak yarıya yakın bölümü haritalanabildi.

Üçüncü geçişte gezegene 327 km yaklaşan sonda, bu geçişten kısa bir süre sonra yakıtının bitmesi ile görevini sonlandırdı. 1975 yılından bu yana bağlantı kurulamayan Mariner 10, sabit yörüngesinde her iki Merkür yılında bir gezegenle aynı noktada buluşmaya devam etmektedir.

MESSENGER uzay sondası
Yer'den Merkür'e gönderilen uzay araçları, gezegenin Güneş'e yakın konumu nedeniyle, gezegen çevresinde yörüngeye girebilmek için çok yüksek enerjiye gereksinim duymaktadır. Bu nedenle, Mariner 10 programında, gözlemler için çok az zaman tanıyan hızlı yakın geçişler ile yetinmek zorunda kalınmıştır.

1980'lerin sonlarına doğru NASA bilim adamlarından Chen-Wan Yen, bir uzay sondasını Merkür çevresinde yörüngeye sokmaya olanak tanıyabilecek ekonomik uçuş yolları tasarladı. MESSENGER bu plan üzerine kurulmuş karmaşık ve uzun bir rota izleyerek Mart 2011'de Merkür etrafında yörüngeye girmek üzere, 3 Ağustos 2004'te fırlatıldı. Gelişmiş bilimsel aygıtlarla donatılan sonda, yörüngeye girmeye uygun bir açı ve hız elde edebilmek için gerekli kütleçekim yardım manevralarını 1 kez Yer, 2 kez Venüs ve 3 kez de Merkür yakın geçişi ile gerçekleştirecektir. 1 yıl sürmesi planlanan yörünge etkinlikleri şu konular üzerinde yoğunlaşacaktır:

 Merkür'ün tüm yüzeyinin yüksek çözünürlüklü (250 metre/piksel) görüntülerinin elde edilmesi
 En azından gezegenin bir bölümünün topoğrafik haritasının çıkarılması
 Yüzey bileşenlerinin gezegen üzerinde dağılımı
 Çekim alanının ayrıntılı haritası
 Manyetik alanın 3-boyutlu modeli
 Çeşitli elementlerin yüksekliğe göre dağılımı
 Kutuplarda kraterlerin güneş almayan alanlarında korunmuş uçucu bileşenlerin araştırılması

BepiColombo programı
ESA (Avrupa Uzay Ajansı) tarafından 2012 yılında fırlatılması planlanan ve Merkür'ün kendi ekseni etrafında dönüşünü aydınlatan Giuseppe Colombo'nun onuruna adlandırılan BepiColombo uzay aracı iki ayrı sondadan oluşacaktır. Merkür çevresinde iki değişik yörüngeye oturtulması planlanan sondalardan birinin gezegenin manyetosferi, diğerinin ise yüzey ve atmosferi ile ilgili gözlemler yapması öngörülmektedir.

Adlandırma
Uluslararası Gökbilim Birliği (IAU), Merkür üzerindeki yüzey şekillerine verilen adların belli kurallara göre seçilmesini önermektedir:

 Kraterler: Ölmüş sanatçıların (besteci (örnek: Vivaldi, ressam, yazar) adları
 Dağlar: 'Caloris' (Latince 'sıcak' sözcüğünden)
 Sırtlar: Merkür araştırmalarına katkıda bulunmuş ölmüş bilim adamları
 Ovalar: Merkür gezegeninin veya tanrı Merkür'ün çeşitli dillerde adları
 Uçurumlar: Keşiflerde veya bilimsel araştırmalarda kullanılan ünlü gemilerin adları
 Vadiler: Radyoteleskop adları

Gözlem koşulları
Merkür, Güneş çevresinde yaklaşık 88 gün süren dolanma süresi ve 116 günlük kavuşum dönemi ile, gökyüzündeki görünür hareketini yılda üç kez yineler. Bir alt gezegen olması nedeniyle ile her zaman Güneş'e yakın konumdadır ve gözlenmesi Güneş'in parlak ışığı nedeniyle oldukça güçtür. -1,9 kadir derecesine varabilen parlaklığı ile en parlak yıldızlardan ve bazen Satürn, Mars ve hatta Jüpiter'den daha ışıklı olabilmesine karşın hiçbir zaman karanlık bir zemin üzerinde izlenemediği için, her kavuşum döneminin en fazla birkaç gün süren bir kısmında, en yüksek batı ya da doğu uzanımı esnasında çıplak gözle görülebilir. Bu gözlem koşulları, doğu uzanımı için güneşin batışını izleyen, batı uzanımı için ise güneşin doğuşundan az önceki kısa bir süre için gerçekleşir. Bu nedenle her 116 günlük dönemde Merkür bir kez 'akşam yıldızı', bir kez de 'sabah yıldızı' olarak izlenir. En yüksek uzanım, yörünge dış merkezliğin yüksek olması nedeniyle 18° ile 28° arasında değişir, ancak 28° bile rahat bir gözlem için yeterli değildir. Özellikle tutulum düzleminin ufka daha yakın olduğu yüksek enlemlerden gezegenin görülmesi çok zordur. Gözlem noktası Yer ekvatoruna yaklaştıkça Merkür'ün sabah ya da akşam alaca karanlığında ufuktan yüksekliği artacağı için çıplak gözle görülebilmesi daha kolay olur. Merkür'ün oldukça eliptik yörüngesinin uzun ekseninin Yer yörüngesine göre konumuna bağlı olarak, dünyanın güney yarı küresinin sonbahar başlangıcına denk gelen döneminde, gezegenin olası en yüksek batı uzanımı ile 7°'lik yörünge eğikliğinin üst üste gelmesi sayesinde Merkür için en uygun gözlem koşulları oluşur. Aynı şekilde olası en yüksek doğu uzanımı ile yörünge eğikliği açısının birbiri üzerine eklenmesi, yine güney yarı küreden bu kez kış aylarında gezegenin rahat gözlenmesine olanak sağlar. Yüksek dış merkezlik nedeniyle yörünge hızı dolanma sırasında çok değişir ve kavuşum süresi Yer'in Merkür yörüngesine oranla konumuna göre birkaç gün kayabilir.

Yer atmosferinin olumsuz etkilerini en aza indirebilmek amacıyla, teleskop kullanılarak yapılan profesyonel gözlemler Merkür'ün ufuktan iyice yüksekte bulunduğu gün ortası saatlerinde gerçekleştirilir. Tam güneş tutulmaları çok kısa süre için de olsa güneşe çok yakın konumdaki gezegenin gün ortasında çıplak gözle izlenebilmesine olanak sağlar.

Kısıtlayıcı etmenler nedeniyle, yeryüzünden yapılan gözlemler en güçlü teleskoplar kullanıldığında dahi Merkür'ün yüzey şekilleri hakkında yeterli bilgi sağlayamamış ve elimizdeki bilgilerin büyük kısmı Mariner 10 uzay sondası tarafından sağlananlarla sınırlı kalmıştır.

Evreler
Bir teleskopla izlendiğinde Merkür'ün Ay ve Venüs gibi evreleri olduğu görülür. Gezegenin yeryüzüne en uzak ve Güneş'in arkasında bulunduğu üst kavuşum anında görünen yüzeyinin tümü aydınlandığından ışıklı bir daire şeklinde 'dolun' evresi söz konusudur. Bu aynı zamanda uzaklık nedeniyle Merkür'ün görünür çapının en az olduğu dönemdir. En iyi gözlem koşullarının oluştuğu en yüksek uzanım anında gezegen bir yarım daire şeklinde görülür. Güneş ile Yer arasında kaldığı dönemlerde ise karanlık yüzünü göstererek bir 'hilal' şekli alır. Hilalin en ince olduğu dönemler gezegenin dünyaya en yakın olduğu ve görünür çapının en büyük olduğu dönemlerdir, ancak bu esnada güneş ışınları gezegenin görülmesini engeller.

Merkür'ün Güneş geçişleri
Merkür her yıl (ortalama) üç kez alt kavuşum konumundan geçtiği halde, yörüngesinin tutulum düzlemine 7 derecelik bir açı yapması nedeniyle güneş diskinin önünden geçişi nadiren gerçekleşir. Merkür yörüngesinin tutulum düzlemini kestiği noktalar, yani yörüngenin çıkan ve inen düğümleri ile Güneş ve Yer'in düz bir çizgi üzerinde yer almasını gerektiren bu durum her yüzyılda 12-14 kez ve yalnız Mayıs ve Kasım ayları içinde gözlenir. Güneş diski üzerinde küçük bir siyah beneğin ilerlemesi şeklinde izlenen bu olay, Merkür'ün yörünge hızının daha düşük olduğu günöte noktasına daha yakın olan Mayıs geçişlerinde daha yavaş olur ve 9 saat kadar sürebilir.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Merkür Mariner 10 Atlası – NASA
 Merkür isimlendirme ve özellik adları haritası - USGS gezegen adlandırma sayfası
 MESSENGER Görev web sitesi
 MESSENGER web sitesinden Merkür Quickmap
 SolarViews.com – Merkür
 Astronomy Cast: Merkür
 Geody Mercury NASA World Wind, Celestia ve diğer uygulamaları içeren bir arama motoru.
 Merkür'de bir gün  flash animasyon
 Planetary Science Research Discoveries'de Merkür makaleleri
 'BepiColombo', ESA'nın Merkür Görevi 5 Haziran 2013

 MESSENGER False Color Mercury Globe Spin  – APOD

Karasal gezegenler
Antik çağlardan beri bilinen astronomik cisimler

Merkür


QDOS is the multitasking operating system found on the Sinclair QL personal computer and its clones. It was designed by Tony Tebby whilst working at Sinclair Research, as an in-house alternative to 68K/OS, which was later cancelled by Sinclair, but released by original authors GST Computer Systems. Its name is not regarded as an acronym and sometimes written as Qdos in official literature (see also the identically pronounced word kudos).

QDOS was implemented in Motorola 68000 assembly language, and on the QL, resided in 48 KB of ROM, consisting of either three 16 KB EPROM chips or one 32 KB and one 16 KB ROM chip. These ROMs also held the SuperBASIC interpreter, an advanced variant of BASIC programming language with structured programming additions. This also acted as the QDOS command-line interpreter.

Facilities provided by QDOS included management of processes (or "jobs" in QDOS terminology), memory allocation, and an extensible "redirectable I/O system", providing a generic framework for filesystems and device drivers. Very basic screen window functionality was also provided. This, and several other features, were never fully implemented in the released versions of QDOS, but were improved in later extensions to the operating system produced by Tebby's own company, QJUMP.

Rewritten, enhanced versions of QDOS were also developed, including Laurence Reeves' Minerva and Tebby's SMS2 and SMSQ/E. The last is the most modern variant and is still being improved.

Versions
QDOS versions were identified by numerical version numbers. However, the QL firmware ROMs as a whole (including SuperBASIC) were given two- or three-letter alphabetic identifiers (returned by the SuperBASIC function VER$).

The following version of QDOS were released (dates are estimated first customer shipments):

 0.08: the last pre-production version.
 1.00: corresponded to the FB version QL ROMs, released in April 1984.
 1.01: corresponded to the PM version ROMs. This was faster and had improved Microdrive support.
 1.02: corresponded to the AH ROM version released in June 1984. This fixed many bugs and was the first ROM version to be produced in quantity.
 1.03: included in ROM versions  JM and TB; a minor bug-fix release issued in late 1984.
 1.10: corresponded to the  JS and JSU (US export version) ROMs, released in early 1985. This was the last version used in QLs manufactured for the UK market.
 1.13: corresponding to the MGx series of ROM versions for European export markets. Included a significant number of bug fixes.  The following localised versions of the MG firmware are known to exist:
 MGE: Spanish
 MGF: French
 MGG: German
 MGI: Italian
 MGS: Swedish

The localised versions of QDOS were identified by the "." in the version number being replaced by the ROM version suffix letter used to identify the territory, e.g. the MGE ROMs contained QDOS version 1E13. All MG firmware versions shared the same bottom 32 KB ROM chip. Qdos 1.13 was also reported to be included in a Greek localised ROM version, known as ΣFP (marked on the ROMs as EFP).

Notes

References
 Andrew Pennell (1985). The Sinclair QDOS Companion: a guide to the QL operating system. London: Sunshine Books.
 Simon Goodwin. "Bugging the ROM", Sinclair QL World, August 1987
 QL History FAQ: Firmware

External links
 The official SMSQ/E site Source Code, binaries and documentation
 QDOS Internals Dokuwiki established by Norman Dunbar
 QL ROM versions list by Dilwyn Jones
 QL/E The QL runtime Environment
 Amiga implementation

Disk operating systems
Discontinued operating systems
Sinclair Research
Assembly language software
1984 software

Sinclair QDOS


Francisco de Paula Valdivieso y Prada (n. Lima, 10 de enero de 1773 - m. Lima, 9 de junio de 1828) fue un abogado, magistrado y político peruano. Fue ministro de Gobierno y Relaciones Exteriores (1822-1824); Encargado Interino del Gobierno (de junio a julio de 1823, mientras el general Sucre se encargaba del mando militar); presidente de la Corte Suprema (1825) y presidente del Congreso General Constituyente (1827).

Biografía
Sus padres fueron Miguel de Valdivieso y Torrejón (notable jurista y escritor limeño) e Isabel de Prada y Huidobro. Cursó estudios en el Real Convictorio de San Carlos. Tras optar el grado de doctor en Artes y Sagrada Teología, pasó a ejercer como catedrático de Artes en la Universidad de San Marcos (1791). Luego se bachilleró en Sagrados Cánones en el Real Convictorio (1796), donde ejerció como vicerrector y regente de los estudios de Filosofía y Teología (1797). Se recibió como abogado ante la Real Audiencia de Lima el 3 de octubre de 1797. En el ejercicio de su carrera obtuvo elevada reputación por sus elevados conocimientos y juicio.

Viajó a España en 1807 y retornó al Perú en 1811, reasumiendo la regencia de su cátedra. Por segunda vez viajó a España en 1813 al ser elegido uno de los dos diputados por Lima ante las Cortes Generales de España (el otro era el Marqués de Torre Tagle). Tras una actuación discreta, fue nombrado oidor de la Real Audiencia de Santiago de Chile (1815). Se embarcó en Cádiz en abril de 1817 y arribó al Callao en septiembre de ese año, pero no pudo seguir viaje hacia Chile pues los patriotas habían logrado ya la victoria de Chacabuco. Fue agregado, como auditor de guerra, a la expedición realista que partió hacia Chile bajo el mando del general Mariano Osorio, y tras ser derrotado éste en Maipú el 5 de abril de 1818, retornó a Lima con los restos de la expedición realista.

Con el arribo de la Expedición Libertadora comandada por José de San Martín, muchos notables de Lima se plegaron a la causa independentista. Valdivieso suscribió el acta de Declaración de Independencia que el pueblo limeño aprobó en sesión de cabildo abierto el 15 de julio de 1821. Por disposición del gobierno protectoral de San Martín pasó a ser vocal de la Alta Cámara de Justicia, así como integrante de la Junta de Secuestros, cuyo fin era disponer de los bienes de los realistas que habían emigrado de la ciudad. Poco después se encargó exclusivamente de la realización de tal tarea, al ser instituido como juez privativo de secuestros. El 10 de enero de 1822 fue incorporado a la Sociedad Patriótica, en cuyo seno actuó como censor, junto con Francisco Xavier de Luna Pizarro.

Fue nombrado Ministro de Gobierno y Relaciones Exteriores del Perú, cargo que ejerció del 22 de julio de 1822 a 17 de julio de 1823. Oyendo el clamor del pueblo limeño contra los procedimientos arbitrarios del ministro Bernardo Monteagudo (un mulato argentino imbuido de un enfermizo odio hacia los españoles), dispuso su expulsión del país (25 de julio de 1822). Interinamente ejerció como Ministro de Hacienda, del 21 de septiembre de 1822 a 2 de abril de 1823.

Tras la deposición del presidente José de la Riva Agüero, fue autorizado por el Congreso Constituyente para ejercer interinamente del Poder Ejecutivo «en los lugares que no sirven de teatro a la guerra», en tanto que el general venezolano Antonio José de Sucre, lugarteniente de Bolívar, ejercía el «poder militar». Este mandato provisional se extendió del 23 de junio hasta el 17 de julio de 1823, cuando asumió la presidencia José Bernardo de Tagle (Marqués de Torre Tagle).

Consumada la victoria patriota en los campos de Junín y Ayacucho, Valdivieso fue nombrado vocal de la Corte Suprema de Justicia cuya presidencia llegó a ejercer (1825). Integró además una comisión a la cual se encargó la redacción de proyectos de Código Civil y Código Penal. Fue condecorado con la medalla cívica con el busto de Bolívar (10 de octubre de 1825). Desde la Corte Suprema contribuyó a la aprobación de las sentencias de muerte dictadas contra Juan de Berindoaga y Pablo Terón por presunto delito de traición (11 de abril de 1826).

En 1827 fue elegido diputado por Lima y se incorporó en el Congreso General Constituyente, cuya presidencia ejerció de 4 de agosto a 4 de octubre de 1827, reemplazando a Luna Pizarro.

Falleció en Lima a las tres de la tarde del 9 de junio de 1828, «a consecuencia de una parálisis que hace algunos años padecía», según refiere la noticia del deceso publicada en El Telégrafo de Lima del 19 de junio de aquel año.

Referencias

Bibliografía
 Basadre, Jorge: Historia de la República del Perú. 1822 - 1933, Octava Edición, corregida y aumentada. Tomo 1. Editada por el Diario "La República" de Lima y la Universidad "Ricardo Palma". Impreso en Santiago de Chile, 1998.
 Mendiburu, Manuel de: Diccionario histórico-biográfico del Perú. Parte primera que corresponde a la época de la dominación española. Tomo VIII. Lima, 1890.
 Tauro del Pino, Alberto: Enciclopedia Ilustrada del Perú. Tercera Edición. Tomo 17. VAC/ZUZ. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-166-9
 Vargas Ugarte, Rubén: Historia General del Perú. Sexto y Sétimo Tomo. Tercera Edición. Editor Carlos Milla Batres. Lima, Perú, 1981. ISBN 84-499-4818-5

Nacidos en Lima
Fallecidos en Lima
Abogados de Perú
Carolinos de Lima
Firmantes del Acta de Declaración de Independencia de Perú
Ministros del Interior de Perú
Ministros de Relaciones Exteriores de Perú
Ministros de Economía y Finanzas de Perú
Presidentes de Congresos Constituyentes de Perú
Gobernantes de Perú
Presidentes de la Corte Suprema de Perú
Catedráticos de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Sanmarquinos (siglo XVIII)
Sanmarquinos (siglo XIX)
Diputados constituyentes de Perú (1827)
Diputados por Lima

Francisco Valdivieso y Prada


Glazba u 1961. godini.

Svijet

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Koncertne turneje
Održane koncertne turneje.

Istaknuti koncerti
Povijesno važni koncerti, prvi povijesni koncert nekog glazbenog subjekta ili posljednji (oproštajni) koncert nekog glazbenog subjekta.

Europska natjecanja
Europska glazbena natjecanja.

 Pjesma Eurovizije:

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba, pojava (nastanak ili dolakak) glazbenog pravca i sl.

 Prince Buster (Cecil Bustamante Campbell), jamajčanski pjevač, tekstopisac i glazbeni producent se pojavio na glazbenoj pozornici.
 The Beach Boys

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.
 13. siječnja – Henry Rollins
 18. lipnja – Alison Moyet
 21. lipnja –  Manu Chao
 22. lipnja – Jimmy Somerville
 25. kolovoza –  Billy Ray Cyrus

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Festivali
 Održan prvi Festival mladih skladatelja i izvođača Omladina u Subotici.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Nagrade

Hrvatska i u Hrvata

Kandidiranje za europska i svjetska natjecanja
Hrvatski kandidat za Pjesmu Eurovizije na Jugoviziji.

Festivali

Nagrade

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, udruga, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba, pojava (nastanak ili dolakak) glazbenog pravca i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.
Jadran Dučić Čićo, hrvatski jazz bubnjar

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Izvori

1961.
Godine 20. stoljeća

Glazba u 1961.


Saint Andrew (normando: Saint Andri) (francés: Saint-André-de-la-Pommeraye) es una parroquia de la isla principal del Bailiazgo de Guernsey, situado en el centro de la isla. Tiene fronteras al norte con Lé Vale, al este con la capital Saint Peter Port, al sureste con Saint Martin, al suroeste con Forest, al oeste con Saint Saviour y al noroeste con Lé Casté. Es la única parroquia de la isla que no tiene una costa. Es la tercera parroquia más pequeña (4,51km²) y tiene la cuarta población más pequeña (2.409 en el censo de 2001). La parroquia lleva el nombre del San Andrés, uno de los doce apóstoles de Jesús.

Durante la ocupación alemán de la isla durante la Segunda Guerra Mundial, los alemanes tenía un hospital subterráneo en la parroquia. Es un museo desde el 29 de julio de 1954.

Población

 1901: 1.552
 1911: 1.751
 1921: 1.704
 1931: 1.800
 1951: 1.850
 1961: 1.964
 1971: 2.232
 1976: 2.295
 1981: 2.230
 1986: 2.281
 1991: 2.357
 1996: 2.342
 2001: 2.409

Referencias

Localidades de Guernsey

Saint Andrew (Guernsey)


Razor Computadores é uma empresa brasileira fabricante de computadores de alta performance focada no nicho de workstations. Criada em 2014, seus produtos focam em profissionais de design, fotógrafos, editores de video, engenheiros, arquitetos, pesquisadores entre outros. A companhia buscou se diferenciar focando em vendas consultivas dos seus produtos.

Segundo o site da própria empresa, a mesma foi participante do programa de aceleração de startup's Scale Up Endeavor no ano de 2019.

Captação de Investimento
A empresa, que iniciou como assistência técnica em informática. cresceu e captou investimentos que totalizam cerca de R$6,2 milhões na modalidade equity crowdfunding, sendo R$1.8 milhões captados em 2020 e mais R$4,4 milhões em junho 2022 buscando entrar no segmento de notebooks.

Ver também
Workstation
Avell Notebooks
Positivo Tecnologia
Município de Passo Fundo

Ligações externas

Empresas fundadas em 2014
Empresas de informática do Brasil
Empresas de tecnologia do Brasil
Empresas de Passo Fundo

Razor Computadores


A 25.ª edição da clássica ciclista BEMER Cyclassics celebrou-se na Alemanha a 21 de agosto de 2022 sobre um percurso de 216,7 km. pelos arredores da cidade de Hamburgo.

A corrida fez parte do UCI WorldTour de 2022, sendo a vigésimo sétima competição do calendário de máxima categoria mundial. O vencedor foi o austriaco Marco Haller do Bora-Hansgrohe, quem esteve acompanhado no pódio pelos belgas Wout van Aert do Jumbo-Visma e Quinten Hermans do Intermarché-Wanty-Gobert Matériaux, segundo e terceiro classificado respectivamente.

Equipas participantes
Tomaram parte na corrida 21 equipas: os 18 de categoria WorldTour e 3 categoria UCI ProTeam, formando assim um pelotão de 146 ciclistas dos que acabaram 130. As equipas participantes foram:

Classificação final
 ''A classificação finalizou da seguinte forma:

Classificação geral

Ciclistas participantes e posições finais

Convenções:
 AB: Abandono
 FLT: Retiro por chegada fora do limite de tempo
 NTS: Não tomou a saída
 DES: Desclassificado ou expulsado

UCI World Ranking
A BEMER Cyclassics outorgou pontos para o UCI World Ranking para corredores das equipas nas categorias UCI WorldTeam, UCI ProTeam e Continental. As seguintes tabelas são o barómetro de pontuação e os dez corredores que obtiveram mais pontos:

Referências

Ligações externas
 Página oficial

2022
UCI WorldTour de 2022
Desporto na Alemanha em 2022

BEMER Cyclassics de 2022


Tatlıcak, Samsun ilinin Ladik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Samsun iline 88, Ladik ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ladik'in mahalleleri

Tatlıcak, Ladik


Arjen Robben () (23 Ocak 1984, Groningen), Hollandalı eski futbolcudur. En son Bundesliga ekiplerinden Bayern Münih takımında forma giydikten sonra başka bir takımla anlaşmayıp futbolu 2019 yazında bıraktığını açıklamıştır. 27 Haziran 2020 tarihinde FC Groningen takımı ile anlaşarak, gelecek sezon futbola geri döneceğini açıklamıştır. Forvet arkası ve sağ kanat oyuncusu olarak görev yapmıştır. Hollanda'da iki kez yılın oyuncusu seçilen Robben, Hollanda millî futbol takımının en önemli oyuncuları içinde yer almıştır. 2014 yılında Hollanda millî futbol takımı formasıyla İspanya'ya 5-1 galip gelen Arjen Robben FIFA Dünya Kupası'nda büyük işler başararak futbolcu sıralamasında 3. olmuştur.

15 Temmuz 2021'de Robben profesyonel futbolu bıraktığını açıkladı.

Kulüp kariyeri
Robben futbol kariyerine doğduğu yer olan Groningen şehrinin FC Groningen kulübünde başlar. Ligde ilk maçına FC Twente maçında Leonardo dos Santos Silva'nın yerine oyuna girerek çıkmıştır. Robben 2000-01 İlk sezonunda 18 maça çıkıp 2 gol atar ve takımında yılın futbolcusu seçilir. İkinci sezonunu daha iyi geçiren robben 28 maça çıkıp 6 gol atar ve sezon sonunda 3.9 milyon € karşılığında PSV takımına transfer olur.

Robben Mateja Kežman ile iyi bir ikili olur ilk sezonunda 33 maça çıkıp 12 gol atar. Manchester United teknik direktörü Sir Alex Ferguson'dan PSV kulübüne Robben'i transfer etmek için 8 milyon € 'luk bir teklif gelir ancak yönetim kabul etmez. Robben 2002-03 ilk sezonunda yılın Hollandalı futbolcusu ödülünü kazanır. 2003-04 Sezonunu bir önceki sezona nazaran kötü geçiren Robben, 23 maça çıkıp 5 gol atar. Sezon sonunda Chelsea Robben'i 12 milyon € karşılığında transfer eder.

22 Ağustos 2007 tarihinde, İspanya'nın Real Madrid kulübüyle 5 yıllık sözleşme imzalamıştır. 2009-10 sezonu öncesinde, başkanlığa Florentino Pérez'in seçilmesi ve Cristiano Ronaldo ile Kaká'nın transferleri sonucunda kulüpten ayrılmaya karar vermiştir.

28 Ağustos 2009 tarihinde, yaklaşık 25 milyon € bonservis bedeliyle, Almanya'nın Bayern Münih kulübüne transfer olmuştur. Robben, yeni takımında en son Roy Makaay tarafından giyilen "10" numaralı formayı giymeye başlamıştır. 2013 yılında, takımı Bayern Münih ile Şampiyonlar Ligi kupasını kazanmıştır. 19 Mart 2014 tarihinde, Bayern Münih ile sözleşmesini 3 yıl daha uzattı. İmza sonrasında Bayern ile çok başarılı bir 5 sene geçirdim ve şimdi 3 yıl daha burada olacağım. Amacım Bayern Münih ile daha fazla kupa kazanmak. açıklamalarında bulundu. 2019 yazında futbolu bıraktığını açıklamıştır.

Geçen sene kariyerini sonlandırdığını açıklayan Hollandalı Robben futbola geri dönerek, 27 Haziran 2020'de kariyerine başladığı kulüp olan Hollanda Eredivise takımlarından FC Groningen ile sözleşme imzalayarak futbola geri döndüğünü açıkladı. Groningen adına ilk golünü sezon öncesi hazırlık maçında Arminia Bielefeld'e karşı attı. 13 Eylül 2020'de Groningen formasıyla ilk maçına PSV karşısında çıktı, ancak sakatlığı nedeniyle sadece 28 dakika sonra başka bir oyuncu ile değiştirildi. Yaklaşık yedi aylık bir aradan sonra, 11 Nisan 2021'de SC Heerenveen'e yenildikleri maçın kadrosuna yedek oyuncu olarak geri döndü. Robben, 9 Mayıs'ta Groningen'in ilk 11 kişilik kadrosunda yer alarak geri döndü; Emmen'de 4-0 kazandıkları maçta iki asist yaptı.

15 Temmuz 2021'de Robben, profesyonel futboldan ikinci ve son kez emekliliğini açıkladı.

Başarıları
PSV Eindhoven
Eredivisie: 2002-03
Johan Cruijff Schaal: 2002-03, 2003-04

Chelsea
Premier League: 2004-05, 2005-06
FA Cup: 2006-07
EFL Cup: 2004-05,  2006-07
FA Community Shield: 2005

Real Madrid
La Liga: 2007-08
Supercopa de España: 2008

Bayern Münih
 Bundesliga: 2009-10 2012-13, 2013-2014, 2014-15, 2015-16
 DFB-Pokal: 2009-10, 2012-13, 2013-14
 DFL-Supercup: 2010, 2012
 UEFA Şampiyonlar Ligi: 2012-13
 UEFA Süper Kupası: 2013
 FIFA Kulüpler Dünya Kupası: 2013
 UEFA Şampiyonlar Ligi ikinciliği: 2009-10, 2011-12

Hollanda
FIFA Dünya Kupası ikinciliği: 2010

İstatistikleri

Kulüp Takım İstatistikleri

1Diğer müsabakaları içerir; UEFA Süper Kupası, FIFA Kulüpler Dünya Kupası.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Real Madrid profili

Yaşayan insanlar
1984 doğumlular
Hollandalı futbolcular
Hollanda millî futbol takımı futbolcuları
FC Groningen futbolcuları
PSV futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
Real Madrid CF futbolcuları
FC Bayern München futbolcuları
Hollandalı gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Almanya'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki Hollandalı gurbetçiler
İspanya'daki Hollandalı gurbetçiler
Almanya'daki Hollandalı gurbetçiler
Eredivisie futbolcuları
Premier League futbolcuları
La Liga futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Hollanda 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
Kanat futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular

Arjen Robben


النمر أحد اجناس فصيلة السنوريات: ينتمي تحت هذا الجنس الكثير من الأنواع

 النمر الأرقط : الذي يعرف عادة خطأ على أنه الفهد، اسمه العربي الفصيح نمر
 ببر: جمعه ببور، يطلق عليه الناس عادة الاسم العام : النمر
 اليغوَر: أو الجغوَر، الذي يُسمى أيضا النمر الأمريكي.
 نمر سيفي: حيوان منقرض منذ نحو 10000 سنة.
 جنس النمور، أحد أجناس فصيلة السنوريات الذي ينتمي إليه كل من الأسد، الببر، النمر، واليغوَر.
 الفهد، لا ينتمي لجنس النمور، لكنه يُعرف باسم "النمر الصياد"، يسميه عامّة العرب اليوم "الفهد الصياد"
 عين النمر (وثائقي) : هو فيلم وثائقي من إنتاج قناة ناشونال جيوغرافيك عن حياة نمرة لمدة ثلاثة سنوات ونصف.
صفحات توضيح أسماء أماكن

نمر (توضيح)


Außerbittlbach ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Lengdorf im Landkreis Erding. Das Kirchdorf liegt auf einer Anhöhe über dem Isental, etwa in der Mitte zwischen Lengdorf und Innerbittlbach.

Geschichte
758 übergab ein Adeliger namens Haholt aus dem Ort Bittlbach (Poatilinpach) seinen Sohn Arn dem Kloster zu Isen und damit dem Bischof zu Freising. Arn wurde ein bedeutender Kirchengelehrter und der erste Erzbischof von Salzburg. Er war ein Ratgeber der damals politisch Mächtigen: Herzog Tassilo von Bayern und später Karls des Großen.

Vom Hochmittelalter bis zur Säkularisation im frühen Königreich Bayern gehörte Außerbittlbach zur Obmannschaft Oberndorf der freisingschen Herrschaft Burgrain. Im Jahr 1739 bestand das Dorf aus 10 Anwesen, deren Grundherr das Burgrainer Kastenamt war. Im Zuge der Neuordnung Bayerns (Gemeindeedikt 1818) wurde der Ort der Gemeinde Lengdorf und somit dem Bezirksamt Erding zugeschlagen.

Ab dem 18. September 1900 hatte Außerbittlbach einen Haltepunkt (Bittlbach) an der Bahnstrecke Thann-Matzbach–Haag, der bei Penzing auf Westacher Gemeindegebiet lag. Der Personenverkehr wurde am 28. September 1968 eingestellt und die Gleisanlagen 1992 abgebaut.

Filialkirche St. Stephanus

Bereits 1315 wird eine Kirche als Filiale von Walpertskirchen genannt. Die heutige Kirche ist ein spätgotischer Saalbau aus der Zeit um 1500 mit polygonalem Chorabschluss und angefügter Sakristei. Der Dachreiter mit Zwiebelhaube und das Äußere und Innere wurden von Hans Kogler 1686 barockisiert. Die Kirche besteht im Inneren aus einem 3-jochigen Langhaus und einem polygonal abgeschlossenen 2-jochigen Chor. Das Bild auf dem Hochaltar (1765 von Matthias Fackler), das die Steinigung des hl. Stephanus darstellt, wurde 1768 vom Freisinger Hofmaler Johann Deyrer angefertigt.

Dörfliche Infrastruktur
Seit mindestens des 17. Jahrhunderts gab es in Außerbittlbach ein Gasthaus, dieses wurde im Burgrainer Salbuch von 1630 angegeben. Im Jahr 1800 wird die Wirtschaft von Franz Kindleger erwähnt, die vor 1900 in den Besitz von Martin Altmann übergegangen ist. Das Dorfgasthaus musste um die Jahrtausendwende schließen.

Bevölkerung
Im Mai 1987 lebten im Kirchdorf Außerbittlbach 58 Einwohner in 15 Wohngebäuden.

Literatur
 Eugen Press: Im Zeichen des Pferdes: ein Buch vom Landkreis Erding. Münchener Zeitungsverlag, München 1963.
 Gerald Deckart: Landkreis Erding – Land und Leute, Geschichte, Wirtschaft, Kultur. Landratsamt, Erding 1985.
 Georg Brenninger: Die Kirchen im Pfarrverband Isen. Katholische Kirchenverwaltung Isen, Isen 1997.
 Wolfgang Schierl: Die Kapellen des Landkreises Erding. Kreisverein für Heimatschutz und Denkmalpflege, Erding 1991, S. 123/124.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Erding
Geographie (Lengdorf)
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Außerbittlbach


Laura Stoica – Ediție specială este un album video ce conține filmări din arhiva Televiziunii Române cu solista de muzică pop rock Laura Stoica. Materialul a fost lansat sub formă de DVD pe data de 15 octombrie 2007 prin intermediul casei de discuri TVR Media, fiind produs de Ioana Bogdan. Selecția video cuprinde filmări în care artista interpretează piese din repertoriul său în diverse emisiuni realizate de TVR, în cadrul programelor de Revelion ale aceleași televiziuni, pe scenele festivalurilor Cerbul de Aur și Mamaia, dar și câteva videoclipuri.

Piese
 Doar tu (1994) (Vlady Cnejevici / Nana Cnejevici, Laura Stoica)
 Locul tău e aici (1991) (Dani Constantin / Laura Stoica)
 Când ești singur (1995) (Geff Harrison / Iulian Vrabete)
 Sunt cuminte (1999) (Laura Stoica, Remus Carteleanu / Laura Stoica)
 Dă, Doamne, cântec (1990) (Viorel Gavrilă / Eugen Rotaru)
 Vino (2000) (Mihai Coman / Laura Stoica)
 Am nevoie de iubire (1995) (Florin Ionescu, Laura Stoica / Iulian Vrabete, Laura Stoica)
 Nu e prea târziu (2000) (Mihai Coman / Laura Stoica)
 Nu e de-ajuns (1998) (Iulian Vrabete / Iulian Vrabete)
 Mi-ai luat inima / Când ești singur – Laura & Bodo (2002) (Proconsul / Geff Harrison / Iulian Vrabete)
 Ai fost laș (1992) (Ionel Tudor / Andreea Andrei)
 Îngerii nu plâng (1999) (Ion Cristinoiu / Roxana Popescu)
 Așteaptă până mâine (2000) (Remus Carteleanu / Laura Stoica)
 Dă-mi din nou curajul de-a trăi (1993) (Cornel Fugaru / Mirela Voiculescu Fugaru)
 În singurătate (2001) (Laura Stoica / Laura Stoica)
 Toamnă pe autostradă (1997) (Eugen Mihăescu / adaptare după Adrian Păunescu)
 ...Nici o stea (1997) (Nicu Damalan / Laura Stoica)
 Cartierul cântă rock (1997) (Nicu Damalan / Laura Stoica)
 Mereu mă ridic (2005) (Laura Stoica, Remus Carteleanu, Matei Bulencea / Zoia Alecu)
 Focul (1992) (Răzvan Mirică, Laura Stoica / Laura Stoica)
 Un actor grăbit (1991) (Bogdan Cristinoiu / Andreea Andrei)
 Luna (2005) (Laura Stoica, Emanuel Gheorghe / Laura Stoica)
 Bonus – Lauri pentru Laura la Festivalul Cerbul de Aur (2003) (realizator Doru Ionescu)
 Bonus – Laura și dragostea pentru teatru (2002) (realizator Sorin Avram)

Realizatori: Doina Anastasiu, Aurora Andronache, Ioana Bogdan, Doru Ionescu, Gh. E. Marian, Dan Mihăescu, Dumitru Moroșanu, Titus Munteanu, Diana Pascal, Nicoleta Păun, Liana Săndulescu, Mariana Șoitu. Producător executiv: Ioana Bogdan. Director general: Andrei Enescu.

Bibliografie
 "«Nu e prea târziu»! - Laura Stoica, pe DVD" (Cătălina Iancu, Jurnalul Național, 17 octombrie 2007)
 Pagina albumului video Laura Stoica – Ediție specială pe site-ul Discogs.com
 Coperte și broșură album video Laura Stoica – Ediție specială (DVD, TVR Media, 2007)
 Caraman Fotea, Daniela și Nicolau, Cristian. Dicționar rock, pop, folk... remix (ediția a II-a), Editura Humanitas Educațional, București, 2003. ISBN 973-50-0355-4

Albume de Laura Stoica
Albume din 2007
Albume rock
Albume pop
Albume de muzică ușoară
Albume muzicale video
Compilații

Laura Stoica – Ediție specială


ටිටූස් ලීවියුස් (ක්‍රිපූ 64 හෝ 59 ක්‍රිව 17)— ලිවී ලෙසින්ද හැඳින්වෙන—යනු,
ක්‍රිපූ 753 දී දැමුණු එහි සාම්ප්‍රදායික අඩිතාලමට පෙරවූ රෝමය පිළිබඳ ආදිතම පුරාවෘත්තයන්ගේ  සිට, ලිවීගේ ජීවිත කාලයේදී  වූ ඔගස්ටස්ගේ රාජ්‍ය පාලන කාලය දක්වා කාලසීමාව ආවරණය කරමින්,  රෝමය සහ රෝමානු ජනතාව පිළිබඳ අනුස්මරණීය ඉතිහාසයක් –  අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා ලීබ්‍රි (නගරය සොයාගැනුමෙහි සිට පොත්) – ලියූ  රෝමානු ඉතිහාසඥයෙකි.

ලිවී


قرص مفصلي  قرص رقيق بيضوي من غضروف ليفي موجود في عدة مفاصل في الجسم ويفصل الأجواف الزليلية عن بعضها. وبهذا الفصل يمكن استقلال الحركة في كل طرف.

مراجع

مفاصل

قرص مفصلي


Asprey International Limited, tidligere Asprey & Garrard Limited, er en britisk virksomhed, der designer, fremstiller og sælger smykker, sølvtøj, lædervarer, ure og porcelæn.

Aspreys flagskibsbutik ligger på New Bond Street i London. Asprey har leveret kroner og sceptre til kongefamilier i hele verden, og selskabet er kongelig hofleverandør for prins Charles.

Fra 1996 til 1998 havde Asprey et partnerskab med Ferraris Formel 1-hold.

Asprey i film
Asprey havde designet Havets Hjerte-halskæden som er med i James Cameron film Titanic fra 1997.
Asprey derudover er deres produkter også blevet brugt i følgende film:

 Help! (1965)
 Flawless
 Match Point (2005)
 Notes on a Scandal (2006)
 Sherlock Holmes
 Confessions of a Shopaholic (2009)
 The Ghost Writer
 Nanny McPhee: The Big Bang (2010)
 The Tourist
 My Week with Marilyn (2011) blev filmet hos Asprey, 167 New Bond Street

I 2009 blev Asprey den officielle smykke-sponser af The Orange British Academy Film Awards.
Asprey har samarbejdet med Angelina Jolie og Brad Pitt for at skabe Asprey's Protector Collection i 2009.

Referencer

Eksterne henvisninger

 http://www.christopherlong.co.uk/pri/asprey.html
 https://www.theguardian.com/film/2010/feb/21/baftas-jewellers
 https://www.theguardian.com/business/2009/sep/27/hermes-asprey-bond-street-shop
 http://www.fosterandpartners.com/Projects/1151/Default.aspx
 https://www.nytimes.com/2004/05/25/style/25iht-fasp_ed3_.html
 Asprey Press Releases
 Asprey News & Events
 https://www.telegraph.co.uk/news/uknews/1341164/Asprey-and-Garrard-go-separate-ways.html

Designvirksomheder
Etableret i 1781
Virksomheder i London
Kongelige hofleverandører
Fremstillingsvirksomheder fra Storbritannien

Asprey


Friedrich Wilhelm Engelhard (né le  à Grünhagen, mort le  à Hanovre) est un peintre et sculpteur hanovrien.

Biographie
Engelhard suit d'abord une formation de tailleur d'ivoire à Londres et à Paris avant de commencer ses études de sculpture à l'école supérieure de commerce de Hanovre en 1837, avec le soutien de la famille royale hanovrienne. Il devient l'élève de Bertel Thorvaldsen à Copenhague en 1839 et de Ludwig Schwanthaler à Munich en 1841. En 1848, il est portraitiste à Hambourg et membre de l'. De 1855 à 1858, il vit à Rome et en 1859, nommé par le roi , il revient à Hanovre pour participer à la décoration du château de Marienburg, où il conçoit la . Engelhard est membre de l' à partir de 1859 et devient professeur à l'École polytechnique en 1869. Bien qu'il soit encore aujourd'hui représenté à Hanovre avec un grand nombre de sculptures, de monuments et d'œuvres d'art, il n'est pas le plus connu des sculpteurs hanovriens.

Il est le père du sculpteur .

Œuvres

 Berlin-Gross Lichterfelde
 Statue colossale de l'archange Michel, au sommet du dôme de l'École principale prussienne des cadets (1876)
 Hanovre
 Reliefs sur la "Maison des domaines provinciaux", Schiffgraben (aujourd'hui ) (vers 1880)
 Reliefs et figures de la , Sophienstraße (vers 1855)
 Monument à Wotan, Planckstrasse (arrière du Musée de Basse-Saxe) (1888)
 Monument à Schiller,  (1863)
 Figures de la fontaine du marché, Am Markt (à côté de l') (1881) d'après les dessins de Hermann Schaper
 Hanovre-Herrenhausen
 Statue assise de l'électrice Sophie, dans le  de Herrenhausen (1876-1878)
 Bad Harzburg
 Relief de Bismarck sur la  sur le Burgberg (1877), en collaboration avec l'architecte Hermann Strümpelt

Bibliographie

 Technische Hochschule Hannover: Catalogus professorum 1831–1981. Festschrift zum 150-jährigen Jubiläum der Universität Hannover. Band 2. Hannover 1956, S. 57.
 : Geschichte der Residenzstadt Hannover von den ältesten Zeiten bis auf die Gegenwart. Mit Plänen und Abbildungen. Kniep, Hannover 1880, S. 999.
 Helmut Zimmermann: Hannover in der Tasche. 2. erweiterte Auflage. Hannover 1988, S. 117.
 Helmut Knocke, Hugo Thielen: Engelhard(t), Wilhelm. In: .
 : Biographie von W. Engelhard, in: . Jg. 19, Nr. 17, 1914.
 Hugo Thielen: Engelhard(1), Friedrich Wilhelm. In: Dirk Böttcher, Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein, Hugo Thielen: Hannoversches Biographisches Lexikon. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2002 , S. 109 u.ö. (books.google.de).
 Bildwerke aus drei Jahrhunderten in Hannover. Kunstverein, Hannover 1957.
 Hugo Thielen: Engelhard(t), (1), Friedrich Wilhelm. In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009 , S. 160.

Notes et références

Liens externes

Peintre allemand du XIXe siècle
Peintre allemand du XXe siècle
Sculpteur allemand du XIXe siècle
Sculpteur allemand du XXe siècle
Naissance en septembre 1813
Décès en juin 1902
Décès à 88 ans
Décès à Hanovre
Décès dans la province de Hanovre
Naissance dans l'électorat de Brunswick-Lunebourg
Professeur à l'université Gottfried-Wilhelm-Leibniz de Hanovre

Wilhelm Engelhard (artiste)


Salihler, Antalya ilinin Akseki ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski adı Hotarya'dır. Hotarya kelimesinin Hitit dilinden geldiği düşünülmektedir.

Coğrafya
Antalya iline 183 km, Akseki ilçesine 39 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Akseki'nin mahalleleri

Salihler, Akseki


A Igreja Livre Australiana (ILA) - em Inglês: Australian Free Church - formam uma denominação reformada presbiteriana, conservadora fundada na Austrália, em 1979, por um grupo de igrejas que se separaram da Igreja Presbiteriana da Austrália Oriental.

História

As igrejas presbiterianas são oriundas da Reforma Protestante do século XVI. São as igrejas cristãs protestantes que aderem à teologia reformada e cuja forma de organização eclesiástica se caracteriza pelo governo de assembleia de presbíteros. O governo presbiteriano é comum nas igrejas protestantes que foram modeladas segundo a Reforma protestante suíça, notavelmente na Suíça, Escócia, Países Baixos, França e porções da Prússia, da Irlanda e, mais tarde, nos Estados Unidos.

Em 1979, o Rev. Eric Turnbull (1928-2013) foi removido do cargo de ministro da Igreja Presbiteriana da Austrália Oriental porque "se recusou a deixar de ensinar que a [Bíblia do Rei Jaime]] é a própria Palavra de Deus com a exclusão de outras traduções". Consequentemente, no mesmo ano, o pastor e a maior parte da congregação que ele servia formaram a Igreja Livre Australiana.

Em 1994, a Igreja Livre Australiana solicitou a adesão à Igreja Presbiteriana Livre da Escócia, mas sua inscrição foi recusada. Em 2002 a denominação organizou formalmente seu primeiro presbitério.

Doutrina
A ILA subscreve a Confissão de Fé de Westminster, Catecismo Maior de Westminster e Breve Catecismo de Westminster. Além disso, a denominação não permite a ordenação de mulheres, pratica a salmodia exclusiva e proíbe o uso de instrumentos musicais nos cultos públicos. A denominação se diferencia de outras do país por usar apenas a Bíblia do Rei Jaime em seu púlpito e acreditar que ela é a versão mais fiel da Bíblia em inglês.

Relações Inter-eclesiásticas

A denominação tem relações inter-eclesiásticas com a a Igreja Livre da Escócia (Continuada) e a Igreja Presbiteriana do Sul da Tasmânia.

Denominações presbiterianas na Austrália

Igreja Livre Australiana


Kandy (en tamil: கண்டி) es un distrito de Sri Lanka en la provincia Central. Código ISO: LK.KY.

Comprende una superficie de 1940 km².

El centro administrativo es la ciudad de Kandy.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población total de 1 431 000 habitantes, de los cuales 733 000 eran mujeres y 698 000 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Kandy

Distrito de Kandy