Pjesma Eurovizije 2021. bio je 65. po redu natjecanje za najbolju pjesmu Eurovizije. Natjecanje se održalo u Rotterdamu nakon pobjede Duncana Laurenca s pjesmom Arcade na Eurosongu 2019. Nizozemska je trebala biti domaćin Eurosonga 2020. koji je otkazan zbog Pandemije koronavirusa 2019.-20. Ovo će biti peti put kako je Nizozemska domaćin Pjesme Eurovizije, prije toga bili su domaćini 1958., 1970, 1976. i 1980.

U organizaciji sudjeluje Europska radiodifuzijska unija, te nizozemske televizijske kuće NPO, NOS i AVROTROS. Natjecanje će se održati u dvorani Rotterdam Ahoy te će sastojati od dva polufinala (18. svibnja i 20. svibnja) te jedne polufinalne večeri (22. svibnja). EBU je nakon otkazivanja prošlog Eurosonga dao mogućnost nacionalnim televizijskim kućama da izvođači koji su odabrani predstavljati svoje zemlje da to mogu učiniti i ove godine, ali s drugim izabranim pjesmama. Sve tri večeri domaćini će biti Chantal Janzen, Edsilia Rombley, Jan Smit and Nikkie de Jager.

Na natjecanju je bilo 39 zemalja, Bugarska i Ukrajina se vraćaju na natjecanje nakon što su napravili pauzu 2019 godine, dok su već prošle godine odustali od natjecanja Crna Gora te Mađarska. Prvotno na natjecanju su trebali biti i Armenija i Bjelorusija. Armenija se naknadno povukla s natjecanja zbog krize uzrokovane ratom između Armenije i Azerbajdžana 2020 godine. Bjelorusija je diskvalificirana s natjecanja zbog riječi u pjesmi koje se kose s pravilima natjecanja.

Pobjednik natjecanja 2021. jest Italija s pjesmom "Zitti e buoni" skupine Måneskin, koja je osvojila 524 boda. To je treća pobjeda Italije nakon 1964. godine i 1990. godine, te je Italija uz Njemačku jedina iz skupine Velikih 5 koja je pobijedila otkad je uvedeno pravilo. Francuska je završila na drugom mjestu s osvojenih 499 bodova, a na trećem je mjestu Švicarska. Francuska i Švicarska ostvarile su svoj najbolji plasman još od 1991. i 1993. To je prvi put od 1995. godine da su prve tri pjesme otpjevane na jeziku koji nije engleski. Također je prvi put otkad je uveden novi način glasovanja od 2016. godine da su četiri zemlje od publike dobile nula bodova: Nizozemska, Španjolska i Njemačka, a Ujedinjeno Kraljevstvo nije dobilo ni jedan bod općenito. Posljednji je put UK 0 bodova dobio 2003.

Australija nije uspjela proći u veliko finale još od njezina prvog nastupa 2015. godine, zbog čega je Ukrajina postala jedina država koja se plasirala u veliko finale svaki put od uvođenja polufinala 2004. godine.

Format

Lokacija

Natjecanje će se održati u Rotterdamu nakon pobjede Duncana Laurenca s pjesmom Arcade na Eurosongu 2019. Nizozemska je trebala biti domaćin Eurosonga 2020. koji je otkazan zbog Pandemije koronavirusa 2019. – 20. Ovo će biti peti put kako je Nizozemska domaćin Pjesme Eurovizije, prije toga bili su domaćini 1958., 1970, 1976. i 1980. Rotterdam Ahoy je bio domaćin i Dječjeg Eurosonga 2007. te je trebao biti domaćin i 2020 godine.

Odabir grada domaćina
Po eurovizijskoj tradiciji nakon pobjede, Nizozemska je ostvarila pravo za biti domaćinom Pjesme Eurovizije. Nizozemske televizijske kuće NPO, NOS i AVRTOTROS organizirale su izbor za odabir grada domaćina te su gradovi Arnhem, 's-Hertogenbosch, Maastricht, Rotterdam te Utrecht predali svoje biltene na ceremonijalnoj večeri u gradu Hilversumu 10. srpnja 2020. godine. Već 16 srpnja u uži krug ušli su gradovi Maastricht te Rotterdam. 30. kolovoza 2019. odlučeno je kako će grad domaćin biti Rotterdam.
Nakon otkazivanja Eurosonga 2020. Europska radiodifuzijska unija započela je pregovore s nizozemskim televizijskim kućama te s gradom Rotterdamom o mogućnosti ponovnog odabira Rotterdama kao grada domaćina. !! 23. travnja 2020. općinsko vijeće Rotterdama odobrilo je povećani proračun nakon što su nizozemski mediji izvijestili da će gradu biti potrebno dodatnih 6,7 milijuna eura za domaćinstvo natjecanja. !!!! Odluka je bila neizbježna jer je bilo potrebno da se EBU obavijesti do kraja travnja je li Rotterdam spreman biti domaćin natjecanja. Ako je Rotterdam odbio biti domaćin događaja, NPO, NOS i AVROTROS trebali su pronaći alternativu do sredine svibnja 2020. godine.
Tijekom prijenosa emisije Eurovision: Europe Shine A Light 16.svibnja 2020. Rotterdam je potvrđen kao domaćin natjecanja.

Produkcija
Pjesma Eurovizije bit će koprodukcija tri povezane nizozemske televizijske organizacije - Nederlandse Publieke Omroep (NPO), Nederlandse Omroep Stichting (NOS) and AVROTROS od kojih je svaka preuzela različitu ulogu u organizaciji.
Sietse Bakker i Astrid Dutrénit služit će kao izvršni producenti, dok će Emilie Sickinghe i Jessica Stam služiti kao zamjenice izvršnih producentica.

U siječnju 2020. EBU je najavio kako će novi izvršni nadzornik Pjesme Eurovizije biti šveđanin Martin Österdahl koji će na prijestolje sjesti nakon Jona Ole Sanda koji je izvršni nadzornik bio od 2011 godine. Prije nego što je postao izvršni producent Österdahl je bio izvršni redatelj za Eurosong 2013 i Eurosong 2016. te član član referentne skupine za Pjesmu Eurovizije između 2012 i 2018 godine.

Utjecaj pandemije koronavirusa
Dana, 7. svibnja 2020. godine, nizozemske vlasti zabranile su sva masovna okupljanja dok god ne bude dostupno cjepivo protiv COVID-19 virusa. Tada su televizijske kuće objavile kako procjenjuju odluku i kako će se ona odraziti na natjecanje.
18. rujna 2020. Europska radiodifuzijska Unija objavila je sažetak scenarija za nepredviđene situacije koje uključuju:
 Događaj će se održati kao što se održavao i ranije (Opcija A)
 Događaj će se održati uz poštovanje mjera udaljenosti (Opcija B)
 Pružanje mogućnosti prikazivanja nastupa iz države iz koje dolazi natjecatelj u slučaju da Kraljevina Nizozemska onemogući ulazak osoba u državu zbog tzv. crvene liste (Opcija C)
 Ako Nizozemska ponovno uđe u lockdown kao u prvoj polovici 2020., Eurosong 2021. će se održati bez publike i bez aktivnosti diljem Rotterdama. (Opcija D)

U veljači 2021. EBU i televizijski domaćini objavili su kako se natjecanje sigurno neće održati po scenariju A. Opcija C je malo izmijenjena – svi nastupi bit će izvedeni na daljinu kao i u opciji D. Protokol o zdravlju i sigurnosti za natjecanje objavljen je 2. ožujka 2021. godine, a EBU je potvrdio da će se natjecanje održati prema scenariju B, istodobno ponavljajući da opcije smanjenja skale ostaju na stolu ako se okolnosti promijene. 30.travnja odlučeno je i objavljeno kako će se natjecanje održati pod opcijom B.

Moguća četiri modela za održavanje Pjesme Eurovizije 2021.

Dana 1. travnja 2021. objavljeno je kako će se Eurosong održati uz prisutnost publike, i to po 3500 gledatelja na svakoj emisiji uživo, uključujući i 6 proba. Nizozemska Vlada službeno je potvrdila ovaj navod 29.travnja. Svi oni koji žele biti dio showa moraju imati negativan test na COVID-19.

Format

Grafički dizajn
Dana 18. rujna 2020. je zajedno s objavljivanjem mogućih opcija održavanja Eurosonga, odlučeno je da će slogan ''Open Up''  biti korišten i za ovogodišnju Pjesmu Eurovizije. Izvršni producent Sietse Bakker potvrdio je da će logotip koji je bio planiran za 2020. biti redizajniran i da će biti predstavljen nakon što se kompletira konačna lista sudionika. Redizajnirani logotip objavljen je 4. prosinca 2020. i predstavlja apstraktnu prezentaciju boja zemalja u smislu udaljenosti 41 zemlje sudionice od lokacije Rotterdama kao centra kruga. Također krug u animaciji predstavlja vjetrenjače po kojima je Nizozemska poznata, kao i mješavinu sva 4 prethodna logotipa koja su bila kada je Nizozemska bila domaćin.

Voditelji

Također se 18. rujna zajedno s objavljivanjem mogućih opcija za održavanje natjecanja, EBU je objavio kako će voditelji biti isti kao što su trebali biti i 2020.; televizijska voditeljica i glumica Chantal Janzen, pjevač, voditelj, kao i nizozemski komentator natjecanja Jan Smit, pjevačica Edsilia Rombley koja je Nizozemsku na Eurosongu predstavljala na Pjesmi Eurovizije 1998. i 2007. te internet bloggerica Nikkie de Jager poznatija na platformi YouTube NikkieTutorials.

Natjecateljske pjesme
Nakon otkazivanja Pjesme Eurovizije 2020 godine, EBU razmatra opciju o prijenosu pjesama koje su se trebale natjecati na Eurosongu 2020 budu natjecateljske pjesme 2021 godine. O tome su u pregovorima bili referentna grupa te EBU, međutim 20. ožujka 2020 godine objavljeno je kako se takvo nešto kosi s pravilima natjecanja te izabrane pjesme neće biti natjecateljske pjesme na Eurosongu 2021. Međutim, s druge strane izvođači mogu i ne moraju biti isti, a o tome odlučuje nacionalna televizijska kuća sama. Određene države su ostavile svoje izvođače, a neke su organizirale nove izbore za Pjesmu Eurovizije.

Snimljeni nastupi
Kako nebi došlo do ponovnog otkazivanja natjecanja, EBU je 18. studenog 2020. objavio da je svaka delegacija obavezna napraviti rezervni snimak iz svoje zemlje koji će se koristiti u prijenosu uživo, u slučaju da neka od delegacija zbog epidemiološke situacije ne bude u mogućnosti doći u Rotterdam i nastupati u areni.

Prateći vokali
Zbog situacije izazvane pandemijom virusa COVID-19, EBU je dopustio korištenje nasnimljenijh pratećih vokala na matricu pjesme za 2021. kako bi se pokušao smanjiti broj prisutnih ljudi na sceni. Svaka delegacija može odabrati hoće li koristiti nasnimljene vokale ili će prateći vokali nastupiti na pozirnici uživo. Kombinacija živihi nasnimljenih vokala je dozvoljena.

Ždrijeb polufinala

Dana 17. studenoga 2020. EBU je objavio kako se ždrijeb polufinala neće održati te da će se na natjecanju 2021. koristiti isti raspored natjecatelja po polufinalima koji je trebao biti korišten na natjecanju 2020. godine.

Napomene:a - Armenija je trebala nastupiti u drugom polufinalu, ali se povukla s natjecanja

b - Bjelorusija je trebala nastupiti u prvom polufinalu, ali su diskvalificirani s natjecanja

Zemlje sudionice

Dana 26. listopada 2020. EBU je objavio kako bi na natjecanju trebala nastupiti 41 zemlja; isti broj natjecatelja trebao je biti i 2020 godine. Bugarska i Ukrajina vratile su se nakon pauze 2019 godine, dok su se Mađarska i Crna Gora povukle s natjecanja.

Međutim, do početka natjecanja Armenija se odlučila povući s natjecanja zbog nestabilne situacije u državi koja je nastala kao posljedica u Gorskom Karabahu u jesen 2020 godine. Bjelorusija je diskvalificirana s natjecanja ubog slanja pjesme koja nije u skladu s pravilima natjecanja i nemogućnosti promjene pjesme. Tako je broj natjecatelja pao na 39.

Povratnici

Prvo polufinale
Prvo polufinale održalo se 18. svibnja 2021. u 21:00 po CEST-u. U prvom polufinalu je sudjelovalo 16 zemalja. Pravo glasa je imala publika i članovi žirija iz Italije, Njemačke i Nizozemske. Bjelorusija je prvobitno trebala nastupiti u ovom polufinalu, ali je diskvalificirana s natjecanja zbog slanja pjesme koja nije u skladu s pravilima natjecanja i nemogućnosti promjene pjesme. Pjesme koje su prošle u finale su obojane.

Drugo polufinale
Drugo polufinale održalo se 20. svibnja 2021. u 21:00 po CEST-u. 17 zemalja je sudjelovalo u drugom polufinalu. Pravo glasa imala je publika i članovi žirija iz Ujedinjenog Kraljevstva, Francuske i Španjolske. Armenija se odlučila povući se s natjecanja zbog nestabilne situacije u državi koja je nastala kao posljedica u Gorskom Karabahu u jesen 2020. godine.

Finale
Veliko finale održao se 22. svibnja 2021. u 21:00 po CEST-u. Sudjelovao je 26 zemalja,  po 10 najboljih zemalja iz svakog polufinala, zemlja domaćin (Nizozemska) te zemlje Velike petorke. Svih 39 zemalja su glasali u finalu.

Ostale države
Pravo na potencijalno sudjelovanje na Eurosongu zahtijeva nacionalnu televiziju s aktivnim članstvom u EBU-u koja će moći prenositi natjecanje putem mreže Eurovizije. EBU će svim zainteresiranim članicama izdati poziv za sudjelovanje u natječaju.

Aktivne članice EBU-a
 - u studenom 2019. iz stranke Demokrati za Andoru, koja je vodeća stranka u Andori izjavili su da će se vratiti na natjecanje ako se prije toga procjene troškovi.
 - U ožujku 2020., islandski pjevač Daði Freyr, koji je trebao predstavljati Island na natjecanju 2020. godine, objavio je da će biti otvoren za predstavljanje Islanda na Euroviziji 2021. s bendom Gagnamagnið, ako ga Ríkisútvarpið (RÚV) interno odabere.
 - Latvijska televizija LTV potvrdila je kako će još pričekati na konačnu odluku o nastupu na Eurosongu 2021., točnije žele vidjeti kako će se razvijati situacija s pandemijom koronavirusa. Naime, još tijekom slanja preliminarnih prijava za Eurosong 2020., LTV je čekao nešto dulje na potvrdu nastupa zbog financijskih restrikcija, zbog čega je i Supernova doživjela smanjenje na samo jednu večer.
 - U ožujku 2020. izvor iz službenog grčkog kluba za natjecanje, OGAE Grčka, rekao je da je Gordon Bonello, menadžer Destiny Chukunyere, najavio kako će ona predstavljati Maltu na Eurosongu 2021. Međutim, takvu izjavu nije potvrdila Malteška nacionalna televizija.
 - Kao odgovor na glasine da se Maroko vraća na Pjesmu Eurovizije te da su u tijeku nekakvi dogovori s EBU-om, direktor marokanske necionalne televizije (SNRT) izjavio je da se o mogućem povratku Maroka na natjecanje još nije razgovaralo.
 - U ožujku 2020. Elisa, koja je izabrana za predstavljanje Portugala na natjecanju 2020., izjavila je da Rádio e Televisão de Portugal (RTP) neće interno izabrati da predstavlja Portugal 2021. godine.

Pridružene članice EBU-a
 - U siječnju 2020. iz EBU-a su izjavili da će procijeniti hoće li se SAD ikada natjecati na ovome natjecanju kada se vidi kako će proći američka verzija Pjesme Eurovizije (American Song Contest). Nekoliko emitera u Sjedinjenim Državama pridruženi su članovi EBU-a.

Vanjske poveznice
 Službena stranica Eurovizije
 Službena Twitter stranica Eurovizije
 Eurosong.hr
 Facebook stranica

Bilješke

Izvori

 2021
Rotterdam

Pjesma Eurovizije 2021.


Dumping anvendes i flere sammenhænge:

 Social dumping - anvendelse af uforholdsmæssigt billig arbejdskraft
 Havaffald - også kaldet oceandumping, udkastning af affald i havene
 Dump - i datalogien produktion af data, når et program uventet går ned

Dumping


Ángela Aguilar Álvarez Alcalá né à Los Angeles (Californie) le , est une chanteuse américano- mexicaine de musique régionale mexicaine.
Elle a obtenu une reconnaissance notable après avoir interprété La Llorona au  Latin Grammy Awards en 2018. Elle est la petite-fille d'Antonio Aguilar.

Biographie

Ángela Aguilar, fille de Pepe Aguilar et d'Aneliz Álvarez-Alcalá, est née à Los Angeles en Californie, le 8 octobre 2003, alors que son père était en tournée. Elle a la double nationalité avec le Mexique et les États-Unis.

En 2012, alors qu'elle n'a que neuf ans, elle sort le single New Tradition avec son frère Leonardo. Il comportait quatre chansons interprétées par Leonardo et quatre par Angela.

En 2016, elle a participé au festival BBC 100 Women à Mexico. À seulement 13 ans – elle était la plus jeune artiste – elle a déclaré à BBC News que l'industrie de la musique était dominée par les hommes et qu'elle espérait que cela changerait.

Le 20 septembre 2018, elle a été nominée pour le meilleur nouvel artiste et son album, Primero soy Mexicana a été nominé pour le meilleur album de  aux  Latin Grammy Awards.

Notes et références

Liens externes

Naissance en octobre 2003
Auteure-compositrice-interprète américaine
Chanteuse américaine du XXIe siècle

Ángela Aguilar


Musikdownload eller digitalt download er en digital overførsel af musik via internettet til en enhed, der er i stand til at afkode og afspille musikken, såsom en computer, MP4-afspiller eller smartphone. Udtrykket omfatter både legal download og download af piratkopiering af copyrightbeskyttet materiale. Ifølge en rapport fra Nielsen stod downloadet musik for 55,9% af alt musiksalg i USA i 2012. I januar 2011 havde Apples iTunes Store en omsætning på $1,1 mia. i det første kvartal i finansåret.

Noter

Referencer

Fildeling
Musikindustri

Musikdownload


فاكوم 100 أول جهاز حاسوب ياباني تم إنتاجه عام 1954 م من قبل شركة فوجيتسو اليابانية
للجهاز القدرة على القيام بالعمليات الحسابيه وعرض النتيجة من خلال ثمان خانات لعرض الارقام,
يستغرق الجهاز ما مقداره 0,35 ثانيه للقيام بعمليتي الجمع والطرح وما مقداره 1,8 ثانية لعملية الضرب و 5 ثواني لعملية القسمة.
كذلك فان نظام الجهاز يتحقق من صحة العمليات الحسابيه، فان وجد خطأ فان العمليات الحسابية تعاد ,وان استمر حدوث الخطأ فانه يتم الإشارة إلى ذلك بانارة مصابيح التنبيه الموجودة في الجهاز، وتبلغ القدرة الحسابية للجهاز من 40 - 100 ضعف قدرة الإنسان الحسابية
اما بالنسبة للحجم كذلك فان نظام فاكوم 100 المتكامل كان يشغل مساحه كبيره, حيث بلغت المساحة التي يشغلها ما يقارب الـ 40 متر مربع
ولا يمكن تحريكه.

حواسيب عقد 1950
حواسيب

فاكوم 100


كلية اليرموك هي جامعة عراقية أسست في عام 1996 وتقع في محافظة ديالى. المالك سلمان اللهيبي

أقسام الكلية
تضم الكلية 8 أقسام وهي: قسم اللغة الإنجليزية، وقسم القانون، وقسم علوم الحاسوب، وقسم هندسة تقنيات الحاسوب، وقسم تقنيات التحليلات المرضية، وقسم طب الأسنان، وقسم الصيدلة.

انظر أيضا
جامعات وكليات أهلية عراقية

مراجع

تأسيسات سنة 1996 في العراق
جامعات العراق
يرموك
جامعات وكليات أسست في 1996
يرموك

كلية اليرموك الجامعة


ජලය ෆ්ලොරයිඩ්කරණය යනු දත් දිරායාම අඩු කිරීම සඳහා පොදු ජල සැපයුමට පාලිත ලෙස ෆ්ලෝරයිඩ් එකතු කිරීමයි.
ෆ්ලොරයිඩ්කරණය වූ

ජලය ෆ්ලොරයිඩ්කරණය


Baidu, Inc. (kineski: 百度; pinyin: Bǎidù, što znači "sto puta") je kineska multinacionalna tehnološka tvrtka specijalizirana za usluge i proizvode povezane s internetom i umjetnom inteligencijom, sa sjedištem u pekinškom okrugu Haidian. Jedna je od najvećih svjetskih tvrtki za umjetnu inteligenciju i internet. Holding društvo grupe registrirano je na Kajmanskim otocima. Baidu su u siječnju 2000. godine osnovali Robin Li i Eric Xu. Internetska tražilica Baidu trenutno je četvrta najposjećenija web stranica na svijetu na Alexa Internet ljestvici. Baidu vuče podrijetlo iz RankDexa, ranije tražilice koju je Robin Li razvio 1996. godine, prije nego što je osnovao Baidu 2000. godine, kao kinesku inačicu Googlea.

Baidu nudi razne usluge, uključujući kinesku tražilicu, kao i uslugu mapiranja pod nazivom Baidu Maps. Baidu nudi oko 57 usluga pretraživanja i zajednice, kao što su Baidu Baike (internetska enciklopedija), Baidu Wangpan (usluga pohrane u oblaku) i Baidu Tieba (forum za raspravu zasnovan na ključnim riječima).

Baiduova globalna poslovna jedinica (GBU) odgovorna je za međunarodne proizvode i usluge tvrtke Baidu za tržišta izvan Kine. Portfelj proizvoda tvrtke Baidu GBU uključuje tipkovnice Simeji i Facemoji Keyboard, platformu za preporuku sadržaja popIn, mrežu proširene stvarnosti OmniAR, japanski pametni projektor popIn Aladdin i oglasnu platformu MediaGo, koja je usmjerena na kineske oglašivače, koji žele doseći inozemne korisnike. 2017. godine Baidu GBU sklopio je partnerstvo sa Snap Inc. da djeluje kao službeni prodavač oglasa tvrtke Snapchat u Kini, Južnoj Koreji, Japanu i Singapuru. Partnerstvo je produženo 2019.

2018. Baidu je prodao dio svog poslovanja u inozemstvu "Global DU business", koji je razvio niz uslužnih aplikacija, uključujući ES File Explorer, DU Caller, Mobojoy, Photo Wonder i DU Recorder, itd. Ovo poduzeće sada posluje neovisno o tvrtki Baidu pod nazivom DO Global.

Baidu je druga po veličini internetska tražilica na svijetu, a na kineskom tržištu tražilica imao je 76,05% tržišnog udjela. U prosincu 2007. Baidu je postala prva kineska tvrtka koja je uključena u indeks NASDAQ-100. Od svibnja 2018. tržišna je kapitalizacija Baidua porasla na 99 milijardi američkih dolara. U listopadu 2018. Baidu je postala prva kineska tvrtka koja se pridružila konzorciju računalne etike sa sjedištem u Sjedinjenim Američkim Državama "Partnerstvo umjetne inteligencije".

Izvori

Kineske tvrtke
Internetske tražilice
Web stranice

Baidu


Central Plaza Hong Kong, kuzey Wanchai semti Harbour Road da, 374 metre yüksekliğinde ve 78 kattan oluşan gökdelendir.

2 Uluslararası Finans Merkezi nden sonra Hong Kong un 2. en yüksek gökdelenidir.

Dış bağlantılar
 Mimari Araştırma
 Hong Kong'un Gökdelenlerinin Karşılaştırması
 Google Map Uydu Görünümü

Hong Kong'daki gökdelenler
350 metrenin üzerindeki gökdelenler

Central Plaza


Abell 2667 é um aglomerado de galáxias . É um dos aglomerados de galáxias mais luminosos na banda de raios-X conhecida em um desvio para o vermelho de cerca de 0,2.

Este aglomerado é também uma conhecida lente gravitacional.

Em 2 de março de 2007, uma equipe de astrônomos relatou a detecção da Galáxia do Cometa neste aglomerado.  Esta galáxia está sendo dilacerada pelo campo gravitacional do aglomerado e ambiente hostil. A descoberta lança luz sobre o misterioso processo pelo qual galáxias em forma de espiral ricas em gás podem evoluir para galáxias irregulares ou elípticas pobres em gás ao longo de bilhões de anos.

Referências

Aglomerados Abell
Aglomerados de galáxias
Constelação de Sculptor

Abell 2667


Christopher Vere Awdry (born 2 July 1940) is an English author. He is best known for his contributions to The Railway Series of books featuring Thomas the Tank Engine, which was started by his late father, Wilbert Awdry (1911–1997). He also produced children's books based on a number of other railways, as well as non-fiction articles and books on heritage railways. He was born at Devizes, the family moving to Kings Norton, Birmingham, when he was aged 5 months. Awdry was educated at Worksop College, a public school in North Nottinghamshire.

Christopher Awdry and the Railway Series
Christopher Awdry is in a way responsible for the creation of Thomas and his railway, which started as a story told to him by his father during a bout of measles in 1942. When his father retired in 1972, he wrote several Thomas books himself. The series came to be called Thomas & Friends after that.

In 2006, the current publishers, Egmont Books, decided to reprint the entire series in their original form; the fourteen books by Christopher were re-released at the beginning of August 2007. His favourite character is Toby.

The new interest from the publishers has gone beyond merely re-releasing the existing books. Christopher Awdry has written a new book for the series, titled Thomas and Victoria, which focuses on stories relating to the railway preservation movement. This, the forty-first book in the series, was released on 3 September 2007. In April 2010, Egmont Books confirmed that another Railway Series book, no 42 in the series, would be published in 2011. The publication date was later confirmed as 4 July 2011, and the illustrator as Clive Spong. It was published under the title Thomas and His Friends. This book would become the final book in the Railway Series to be published.

Other works
In 2001, Christopher Awdry wrote six stories featured in two books concerning railway safety, which were distributed to every primary school and library in the country (Bad Days for Thomas and His Friends / More Bad Days for Thomas and His Friends). The train operator Virgin Trains produced a colouring book for young passengers based on the stories.

A series of six books has been produced featuring locomotives from the Eastbourne Miniature Steam Railway, and illustrated by Marc Vyvyan-Jones.

Bibliography

Railway Series volumes

27. Really Useful Engines (1983)
28. James and the Diesel Engines (1984)
29. Great Little Engines (1985)
30. More About Thomas the Tank Engine (1986)
31. Gordon the High Speed Engine (1987)
32. Toby, Trucks and Trouble (1988)
33. Thomas and the Twins (1989)
34. Jock the New Engine (1990)
35. Thomas and the Great Railway Show (1991)
36. Thomas Comes Home (1992)
37. Henry and the Express (1993)
38. Wilbert the Forest Engine (1994)
39. Thomas and the Fat Controller's Engines (1995)
40. New Little Engine (1996)
41. Thomas and Victoria (2007)
42. Thomas and His Friends (2011)

Other 'Thomas' books
Thomas and the Missing Christmas Tree (1986)
Thomas and the Evil Diesel (1987)
Thomas and the Hurricane (1992)
Sodor: Reading Between the Lines (2005)

Thomas easy-to-read books
Published by Dean (Reed Children's Books), 1990–1997, illustrated by Ken Stott.
(Also published as Egmont 'mini books' (1997–1998))
Thomas and the Tiger
James and the Balloons
Percy and the Kite
Thomas and the Birthday Party
Henry and the Ghost Train
Thomas and the Dinosaurs
Thomas and the Pony Show *
Thomas goes to School *
Henry Goes to the Hospital *
Thomas the Tank Engine Easy-To-Read Treasury (1997) – incorporating the 3 titles marked * in a combined volume.

Eastbourne Series
01. General Takes Charge – illustrated by Marc Vyvyan-Jones
02. Rachel and the Goose – illustrated by Marc Vyvyan-Jones
03. Western and the Lost Ring – illustrated by Marc Vyvyan-Jones
04. Oily Keeps Things Going – illustrated by Marc Vyvyan-Jones
05. Eastbourne's Wedding Special – illustrated by Marc Vyvyan-Jones
06. Oily and the Flood – illustrated by Marc Vyvyan-Jones

Other railway stories
Railway for Sale
Luke Goes Flying – illustrated by Jonathan Clay
LOTI and the Enchanted Forest
LOTI and the Lost Locket
The Chips Express
Heave-Ho Hamish
Hugh Goes Sliding

Non-fiction

References

External links
 – Formerly www.awdry.family.name (Dead link discovered April 2010)
 – Formerly www.sodor.co.uk (Dead link discovered April 2010)
Official Thomas site
Egmont Books – Interview with Christopher Awdry

British children's writers
Awdry, C.
People from Devizes
1940 births
Living people

Christopher Awdry


Fjölnir Geir Bragason (f. 5. febrúar 1965, d. 11. desember 2021) eða Fjölnir Tattoo, var einn þekktasti húðflúrari Íslands.
Hann útskrifaðist úr Myndlista- og handíðaskóla Íslands árið 2000, lokaritgerð hans fjallaði um húðflúr, Fjölnir starfaði við greinina frá árinu 1995 og stofnaði til FO TATT FEST hátíðina í Færeyjum árið 2012 ásamt félaga sínum.

18 ára var hann handtekinn fyrir hundahald í Reykjavík en það uppgötvaðist þegar hundurinn komst á snoðir á lík í Öskjuhlíð.. Síðar var hundahald leyft í borginni.

Tilvísanir

Íslenskir listamenn
Húðflúr

Fjölnir Geir Bragason


Aurel Cosma (n. 26 septembrie  1867, Beregsău Mare – d. 31 iulie 1931, Timișoara) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Date biografice
A fost un avocat și om politic, președinte al Partidului Național Român și al Consiliului Național Român din Timișoara, membru al Marelui Sfat Național Român, primul prefect al județului Timiș-Torontal după alipirea Banatului la România, deputat, senator și ministru al Lucrărilor Publice.

Studii
Aurel Cosma s-a născut ca fiu al învățătorului Damaschin (1844–1915) și al Mariei Panaiot. A urmat școala primară la Topolovățu Mare, unde tatăl său fusese mutat și — deoarece, pentru a putea urma liceul trebuia să termine școala generală la o școală de stat — la Școala Maghiară din Fabric. Gimnaziul și liceul l-a făcut la Liceul Piarist din Timișoara, luându-și bacalaureatul în 1888. În continuare, beneficiind de o semibursă (150 florini) "Emanuil Gojdu", a urmat dreptul, inițial la Debrețin, apoi la Universitatea din Budapesta, unde la 28 aprilie 1894 a obținut titlul de doctor în științe juridice și în științe de stat cu teza Pedeapsa cu moartea. Timp de un an, între 1890–1891 și-a făcut stagiul militar la Școala de Artilerie de la Sibiu. În timpul studiilor a avut un rol important în distribuirea documentului Cestiunea română din Transilvania și Ungaria, interzis de autorități.

La 23 septembrie 1894 s-a căsătorit cu Lucia, una din fiicele lui Partenie Cosma.

Activitate profesională
Stagiatura și-o face în birourile de avocatură ale lui Pavel Rotariu și Emanuil Ungurianu. Examenul de avocat ("cenzura") îl trece la 16 aprilie 1896, iar din 7 mai face parte din Camerei Avocaților Timișoara. La 7 februarie 1921 adunarea generală a membrilor a hotărât transformarea Camerei Avocaților în barou. Cu acea ocazie a fost ales primul decan al baroului în persoana avocatului Aurel Cosma. A profesat avocatura până la moarte.

Activitate politică
Ca avocat, a scris în gazetele vremii numeroase articole politice și a colaborat la partea de jurisprudență din Enciclopedia Română. A fost membru fondator al Școalei Politehnice și a propus înființarea în Timișoara a unei Academii Comerciale. De asemenea, a sprijinit Biserica, fiind mereu deputat sinodal al diecezei Aradului.

Din 1902 a fost președintele Partidului Național Român din Timișoara, însă nu și deputat în Dieta Ungariei, înainte de 1904 respectând doctrina de pasivitate a partidului.

În timpul Primului Război Mondial a fost căpitan în armata austro-ungară, iar la sfârșitul războiului era comandantul lagărului de prizonieri din Timișoara. La 31 octombrie 1918, odată cu proclamarea Republicii Bănățene, în calitate de comandant a organizat Consiliul Militar Român din Timișoara și Garda Națională Românească. Tot atunci a organizat Consiliului Național Român din Timișoara, el fiind ales președinte. În calitate de conducător de facto al Banatului este ales în Marele Sfat Național Român.

La 17 noiembrie 1918 armata sârbă a ocupat Timișoara — revendicând întreg Banatul — și desființând organizațiile românești. Deși ocupanții au încercat să împiedice delegații din Banat să participe la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, totuși, delegația, al cărei șef era Aurel Cosma, s-a dus și a cerut unirea Banatului cu România.

La 27 iulie 1919 ultimele unități ale armatei sârbe s-au retras, iar comandantul trupelor franceze care preluaseră Banatul, generalul Charles de Tournadre l-a numit prefect pe Aurel Cosma. Deși guvernul Averescu după venirea la putere în 13 martie 1920 l-a confirmat în mod excepțional ca prefect al județului (guvernul înlăturase toți ceilalți funcționari membri ai PNR), la 4 aprilie Aurel Cosma și-a dat demisia și a organizat filiala din Banat a Partidului Național Liberal, fiind președintele ei. În perioada 24 ianuarie 1922 – 30 octombrie 1923 a fost ministru al Lucrărilor Publice în guvernul Brătianu. În 1927 este ales deputat din partea județului Timiș-Torontal, iar în primăvara anului 1931 senator.

Decorații și onoruri
 Ordinul Național Steaua României, Comandor;
 Ordinul "Coroana României", Mare Cruce;
 Ordinul "Ferdinand I", Comandor;
 , Mare Cruce;
 Ordinul Polonia Restituta, Mare Cruce;
 , Mare Cruce;
 Ordinul Sfântului Mormânt, Mare Ofițer;
 Medalia "Meritul comercial și industrial", clasa I;
 Cetățean de onoare al orașului Timișoara;
 Bust pe Aleea Personalităților, inaugurat la 3 august 2009;
 O stradă din Timișoara îi poartă numele.

Note

Lectură suplimentară
 Vasile Dudaș, Aurel Cosma (1867–1931), Timișoara, Ed. Mirton, 1998, ISBN 973-578-591-9
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005
 Ioan I. Șerban (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
 dspace.bcucluj.ro: BCUCLUJ_FP_280244_1935_001_009.pdf, în Luceafărul 1 septembrie 1935, pag. 390 - 397, accesat 27 noiembrie 2020:
 Amintiri despre Dr. Aurel Cosma - de Dr. Vasile Lăzărescu, Episcop al Caransebeșului
 Prinos memoriei  lui  Dr. Aurel Cosma - de Cornel Cornean
 Un îndrumător al Românilor Bănățeni: dr. Aurel Cosma - de St. Vlădescu
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri pe 26 septembrie
Nașteri în 1867
Decese pe 31 iulie
Decese în 1931
Avocați români
Politicieni ai Marii Uniri
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Membri ai Marelui Sfat Național Român
Prefecții județului interbelic Timiș-Torontal
Deputați români
Senatori români
Miniștri ai lucrărilor publice români
Decorați cu Ordinul Steaua României
Decorați cu Ordinul Coroana României
Decorați cu Ordinul "Ferdinand I"
Decorați cu Ordinul Sfântul Sava
Decorați cu Ordinul Polonia Restituta
Decorați cu Ordinul Phoenix (Grecia)
Decorați cu Ordinul Sfântului Mormânt
Bănățeni
Timișoreni

Aurel Cosma


البلاعم السنخية  أو الخلايا الغبارية  أو الخلايا الأكولة الحويصلية  هي نوع من البلاعم توجد في الحويصلات الرئوية بجوار الخلايا الرئوية لكنها تفصل عنهم بحاجز معين.

يعتبر نشاط البلاعم السنخية كبير نسبياً لأنه يوجد في الأسناخ الرئوية التي تصل الجزء الداخلي من الرئة الذي يصله الهواء الخارجي المشبع بالمكروبات والغبار بالجزء الداخلي من الجسم، وكما هو الحال في في كل البلاعم تتكون البلعمية السنخية بعد بلوغ الخلية الوحيدة (إحدى أنواع خلايا الدم البيضاء) الموجودة في الرئتين لتقيتها من الغبار والمكروبات.

تشاهد عادةً البلاعم السنخية حاملةً معها حبيبات من البيئة الخارجية مثل جزيئات الكربون التي تلتقطها من سطح الجهاز التنفسي الداخلي، وبإمكان تمييز المدخنين عن طريق رؤية حبيبات سوداء على هذه الخلايا وقد تتواجد أيضاً لمن يعيش في المدن ذات الشوارع المزدحمة بسبب دخان السيارات.

لتوضيح عمل البلاعم يتنفس الإنسان بعض الميكروبات والمواد الغريبة التي تهدد سلامة الإنسان للخطر، وهكذا تتعرض المسالك الهوائية بما فيها الحنجرة والرغامى والقصيبات التنفسية تحتوي جميعها على خلايا ظهارية محدبة (أحد أنواع خلايا الظهارة أو النسيج الطلائي) هذه الخلايا مهددة دائماً للتلف عن طريق مسببات المرض والمواد السامة، لهذا السبب عندما تتعرض هذه المناطق للخطر يقوم جهاز المناعة بارسال خلايا متخصصة تسمى البلاعم لتدمير المكروبات وتنظيف الجسم من المواد الغريبة، هذا فيما يخص المسالك الهوائية أما في السنخ الرئوي فيوجد خلايا متخصصة جداً تسمى البلاعم السنخية، تقوم هذه البلاعم بحماية الخلايا الرئوية في السنخ الرئوي بما فيها الخلايا السنخية من النمط الأول والخلايا السنخية من النمط الثاني التي تكون أنسجة السنخ الرئوي.

بهذا تقوم البلعمية بحماية السنخ الرئوي من المكروبات وتنظيف الجسم من المواد الغريبة بالإضافة إلى وظيفة أخرى وهي رفع النسيج الطلائي للسنخ الرئوي للأعلى، وبسبب هذه الأهمية فإن الخلايا البلعمية تتواجد بكثافة كبيرة في الرئتين.

روابط خارجية

  - "Respiratory System: lung (human), alveolar macrophages"
  "Alveoli"
 Slide at ufl.edu

مراجع

بلعميات
جهاز تنفسي
خلايا أكولة كبيرة
فيزيولوجيا تنفسية

خلية غبارية


An Scaphyglottis reflexa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Scaphyglottis reflexa in nahilalakip ha genus nga Scaphyglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Scaphyglottis

Scaphyglottis reflexa


La Magnolia Service Station est une ancienne station-service américaine à Texola, dans le comté de Beckham, en Oklahoma. Située le long de la route 66, elle a été construite vers 1930. Elle est inscrite au Registre national des lieux historiques depuis le .

Liens externes

Station-service le long de l'U.S. Route 66
Station-service inscrite au Registre national des lieux historiques en Oklahoma
Registre national des lieux historiques en 1995
Comté de Beckham

Magnolia Service Station


Hankou Spor Merkezi, Çin'in Vuhan şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Hankou Spor Merkezi, 30.000 seyirci kapasitelidir.

Çin'deki stadyumlar

Hankou Spor Merkezi


Lou Andreas-Salomé (Sankt Peterburg, 12. veljače 1861. — Göttingen, 5. siječnja 1937.) bila je rusko - njemačka psihoanalitičarka, filozofkinja, intelektualka. Bila je u prijateljstvu s mnogim poznatim osobama kao što su: Friedrich Nietzsche, Rainer Maria Rilke i Sigmund Freud.

Rođena je kao Louise (Luíza) u Sankt Peterburgu kao kći generala njemačkoga porijekla u službi ruskoga cara Aleksandra II., i majke koja je bila Dankinja. Mala "Lou", kako su je zvali imala je bolje obrazovanje nego ono koje je uglavnom bilo rezervirano za žene njenoga vremena.

Lou Salomé bila je fascinacija za najveće mislioce muškoga spola njenog vremena iako nije pripala nijednome od njih. U 21. godini srela je Friedricha Nietzschea koji je tada imao 38 i koji s njom 1882. godine doživljava romancu na platonskoj razini. Isto oduševljenje dijelio je i Paul Rée, filozof židovskoga porijekla koji joj je predlagao i brak. Ljubav troje intelektualaca ostaje ipak platonska. Pasionirana je hinduizmom. Slaboga je zdravlja i zbog toga često putuje u Italiju. Lou i Nietzsche provest će mnogo vremena u raspravi o filozofiji. Nietzsche vidi u Lou vrlo talentiranu djevojku, ali koja u isto vrijeme ima i težak karakter. Naposljetku je Elizabeth Nietzsche, sestra filozofa udaljila Lou od svoga brata koji joj je to zamjerio. Nietzsche zbog toga pada u depresiju i piše svoje poznato djelo "Tako je govorio Zaratustra".

Kada je imala 26 godina udala se za orijentologa Friedricha Carla Andreasa 1887. godine, zbog njegove prijetnje da će izvršiti samoubojstvo ako ne pristane na brak. Bez ikakvog interesa za taj brak Lou će ostati u njemu sve do smrti svog muža 1930. i zadržat će i kasnije njegovo prezime. Živi život pan-europskog intelektualnog boema, neprestano putuje i u kontaktu je s najvećim misliocima svoga vremena. Piše i objavljuje.

U svojoj 36. godini sreće Rainera Maria Rilkea, koji je 14 godina mlađi od nje i koji će se također zaljubiti u nju. Odlaze na putovanje u Rusiju 1900. godine. Njihova veza trajat će tri godine, ali dopisivat će se čitavoga života. Ona je ta koja je promijenila njegovo ime od René u Rainer i koja je bila njegova inspiracija.

Godine 1911., upoznala se sa Sigmundom Freudom tijekom nastanka psihoanalize. Bila je prijateljica s Freudovom kćerkom ljubimicom Annom Freud. Održavat će kontakt dopisujući se s njim iz Beča i aktivno će sudjelovati u razradi glavnih koncepata Freudovog učenja.

Lou Andreas-Salomé napisala je brojna književna djela kao što su: "Ruth" (1895.), "Rodinka" (1922); eseje o Nietzcheu, Lavu Tolstoju, Rilkeu, psihoanalizi, feminizmu i dr. Također je autorica autobiografije za koju je željela da bude objavljena poslije njene smrti i čiji je naslov "Moj život" (1951.)

Umire u 76. godini u Njemačkoj u kojoj u to vrijeme dominira nacizam.

Njemački filozofi
Ruski filozofi
Njemački književnici
Psiholozi

Lou Andreas-Salomé


Oocystaceae, porodica zelenih algi u redu Chlorellales. Postoji 304 vrste u 71 rodu, od čega 5 rodova u dvije potporodice

Potporodice i rodovi

 Subfamilia Makinoelloideae Stenclová 13
 Elongatocystis L.Krienitz & C.Bock 1
 Makinoella Okada 1
 Reticulocystis X.D.Liu, G.X.Liu & Z.Y. Hu 1
 Willea Schmidle 10
 Subfamilia Oocystoideae Korshikov 1
 Kufferathiella Molinari, Mayta & Guiry 1
 Amphikrikos Korshikov 6
 Catenocystis F.Hindák 2
 Cerasterias Reinsch 2
 Chodatella Lemmermann 4
 Chodatellopsis Korshikov 1
 Chondrosphaera Skuja 1
 Coenolamellus Proshkina-Lavrenko 1
 Crucigeniella Lemmermann 2
 Cryocystis Kol ex Komárek & Fott 2
 Dactylococcus Nägeli 2
 Densicystis X.Liu, H.Zhu, H.Song, Q.Wang, X.Xiong, C.Wu, G.Liu & Z.Hu 1
 Didymocystis Korshikov 2
 Droopiella Darienko, Rad-Menéndez, C.Campbell & Pröschold 3
 Ecballocystis Bohlin 9
 Ecballocystopsis Iyengar 5
 Ecdysichlamys G.S.West 5
 Echinocoleum C.-C.Jao & K.T.Lee 3
 Eremosphaera De Bary 8
 Ettliella F.Hindák 1
 Euchlorocystis X.Liu, H.Zhu, H.Song, Q.Wang, X.Xiong, C.Wu, G.Liu & Z.Hu 1
 Fotterella R.Buck 1
 Franceia Lemmermann 12
 Glochiococcus De Toni 1
 Gloeotaenium Hansgirg 2
 Gloxidium Korshikov 1
 Granulocystis Hindák 6
 Granulocystopsis Hindák 6
 Hemichloris Tschermak-Woess & Friedmann 1
 Juranyiella Hortobagyi 1
 Keriochlamys Pascher 1
 Kirchneriellosaccus A.K.Islam 1
 Lagerheimia Chodat 25
 Micracantha Korshikov 1
 Mycacanthococcus Hansgirg 3
 Mycotetraedron Hansgirg 1
 Nephrochlamys Korshikov 6
 Oocystaenium Gonzalves & Mehra 1
 Oocystella Lemmermann 7
 Oocystidium Korshikov 2
 Oocystis Nägeli ex A.Braun 52
 Oocystopsis Heynig 1
 Oonephris Fott 2
 Pachycladella P.C.Silva 3
 Palmellococcus Chodat 3
 Pilidiocystis Bohlin 2
 Planctonema Schmidle 1
 Planctonemopsis Liu, Zhu, Liu, Hu & Liu 1
 Planktosphaerella Reisigl 1
 Pseudobohlina Bourrelly 1
 Pseudochlorococcum P.A.Archibald 2
 Pseudococcomyxa Korshikov 5
 Quadricoccopsis X.Liu, H.Zhu, H.Song, B.Liu, Q.Wang, G.Liu & Z.Hu 3
 Quadricoccus Fott 5
 Rayssiella Edelstein & Prescott 3
 Reinschiella De Toni 1
 Rhombocystis Komárek 3
 Saturnella Mattauch & Pascher 3
 Schizochlamydella Korshikov 1
 Scotiella Fritsch 9
 Selenoderma K.Bohlin 3
 Sestosoma Hortobagyi 1
 Siderocystopsis E.M.F.Swale 4
 Tetrachlorella Korshikov 5
 Thelesphaera Pascher 1
 Trigonidiella P.C.Silva 1
 Trochiscia Kützing 33

Izvori

Chlorellales

Oocystaceae


Eymir Gölü, Ankara il sınırları içinde yer alan bir göldür. Arazisi Orta Doğu Teknik Üniversitesi'ne aittir. ODTÜ Spor Kulübü Kürek ve Yelken Takımları çalışma alanıdır; göl kenarında takımlara ait kayıkhane vardır. Göl kendine has bir fauna ve floraya sahiptir.

"Eymir" adı adeta ODTÜ ile özdeşleşmiştir. ODTÜ mezunlarınca 1986 yılında kurulmuş olan "Eymir Kültür Vakfı" da  adını buradan almıştır

ODTÜ Ağaçlandırması ve Eymir Arazisi
1930'lara ait seyahat notlarında Nahid Sırrı Örik gölün çevresinin tamamen kıraç arazilerden oluştuğunu ve herhangi bir yeşillik bulunmadığını belirtmiştir. 1956 yılında özel kanunla kurulan ODTÜ -  Orta Doğu Teknik Üniversitesi'ne tahsis edilen 45 kilometrekare büyüklüğündeki arazi Eymir Gölü'nü de kapsamaktaydı. 60'lı yıllardaki ODTÜ rektörü Kemal Kurdaş'ın özel çabalarıyla tüm bu arazi ve bu arada Eymir Gölü çevresi ağaçlandırılmış ve bozkırın ortasında bir yeşillik haline gelmiştir. 1995 yılında, Kemal Kurdaş ve ODTÜ ağaçlandırma direktörü Alattin Egemen bu çabaları ve neticelerinden dolayı uluslararası Ağa Han Mimarlık Ödülü'ne (the Aga Khan Award for Architecture) müştereken layık görülmüşlerdir.

Göl arazisinde, ODTÜ Kürek Takımı Kayıkhanesi'ne çok yakın bir mesafede, orman içinde, 1963 yılında yapılmış BARIŞ ÇEŞMESİ de yer almaktadır. Pek çok ODTÜ hocası, öğrencisi, ve mezununun dahi varlığından pek az haberdar oldukları, ağaçlar arasında gizlenmiş bu zarif Anıt-Çeşme, yavaş yavaş ve sessizce akan suyu ile yanına varanlara huzur vermektedir.

Fiziki Özellikleri

Gölbaşı ilçesinin ve Ankara-Konya kara yolunun böldüğü Mogan Gölü ve Eymir Gölü Ankara-Konya devlet karayolu altından da geçen bir kanalla birbirlerine bağlı olup, Eymir Gölü'nün beslenmesi Mogan Gölü'ndendir; yani gölün esas kaynağı Mogan Gölü'dür ve Mogan çıkışındaki regülatör ve kanal vasıtasıyla Mogan'dan 3 metre daha düşük seviyede bulunan Eymir Gölü beslenmektedir. Ayrıca iki göl arasındaki 10–15 km. kalınlığa sahip alüvyal tabakalar, yağışlarla kabaran Kepekliboğazı deresi ve diğer talî derelerin topladığı suları bünyesine çekerek tabandan da Eymir gölünün beslenmesine yardımcı olur. Eymir Gölü'nün çıkışı İmrahor Vadisi'ne doğrudur ve gölün fazla suları Batı-Doğu doğrultusunda İmrahor Vadisi'ne akan İmrahor Deresi'ni oluşturur. (Mogan Gölü  ise toplam 11 dereyle beslenmekte olup bunların başlıcaları Sukesen, Başpınar, Gölova, Yavrucak, Çolakpınar, Tatlım, Kaldırım ve Gölcük dereleridir.)

Seyyah Kandemir, "Ankara Vilayeti" adlı kitabında, 1910 yılında oluşan aşırı yağışlar akabinde iki gölün yüzeyde birleşerek geçici olarak tek göl halini almış olduğunu belirtmektedir.

Gerek Mogan Gölü, gerekse Eymir Gölü "set gölleri"dirler; Ankara Elmadağı'ndan inen derelerin sürüklediği bol miktardaki kum, çakıl gibi taş parçaları eski bir vadide yer yer birikinti konileri biçiminde yığılmış, gerilerinde Eymir gölünün ve Mogan Gölü'nün (5-10 metre derinliğindeki) çanakları belirmiştir - göllerin uzanışı bir vadi uzanışına uymaktadır.

Eymir gölünün yüzey alanı 108.8 Hektar (1.09 km²), ortalama derinliği 3.80 m., su yüzey kotu 969 m, göl çevresi uzunluğu 9 km, uzunluğu 4.2 km, genişliği ortalama 0.25 km'dir. Kurak zamanda en derin yeri 5.5 metre olup, suyun en yüksek olduğu dönemde ortalama derinliği 5 metre civarına çıkmaktadır.

Mogan Gölü'nün yüzey alanı 561.2 Hektar (5.61 km² ), ortalama derinliği 2.80 m., su yüzey kotu 972 m, göl çevresi uzunluğu 14 km, uzunluğu 11 km ve genişliği  ortalama 0.5 km'dir. Kurak zamanda en derin yeri 4.5 metre olup, suyun en yüksek olduğu dönemde ortalama derinliği 5 metre civarına çıkmaktadır.

Doğal Hayat
Kıyıları yoğun bağlık, etrafı tarımsal arazi, güneyi sulak çayırlarla kaplı bu göller yaklaşık 160 kuş türüne ev sahipliği yaparlar. Mogan Gölü'nde günümüze değin 226 kuş türü kaydedilmiştir. Göl, özellikle dikkuyrukların ve pasbaş patkaların dünya üzerindeki en önemli üreme alanlarından birisidir. Eymir Gölü'nde ise en çok görülen kuş türleri sakarmeke, yeşilbaş ördek, elmabaş patka ve bahridir.

1995 yılı öncesine kadar, kürek sporu başta olmak üzere değişik su sporlarının yapılabildiği, içerdiği sazan, yayın, turna ve kadife balıklarıyla sportif balıkçılığın yanı sıra, kerevitle ticarî balıkçılığın da önemli ilgi merkezi olan göllerde, doğal bir yaşlanma süreci ve aşırı besin yüklemesinin zararlı sonuçları olarak toplu balık ölümleri ve kuş türlerinin azalması gözlemlenmektedir.

İmara Açma Çabaları ve Çevre Kirliliği Tehdidi
Yöredeki çarpık kentleşme, göl sahilinin kötü kullanımı, iki göl arasındaki alanın düzensiz bir cüruf ve çöp depolama sahasına dönüşmesi, yine bu alandan geçen ve gürültü ile hava kirliliğine yol açabilecek çevre otoyolu, gerek çevredeki yerleşimden, gerekse göl kıyısındaki lokanta ve benzeri tesislerden yapılan direkt atıklar, atık suların göllerin toplama havzasına boşaltılması, geçmişte kullanılan tarımsal ilaçlar göllerin bugünkü hale gelmesine neden olmuşlardır. 2010 ve 2011 yıllarında Ankara çevresinde görülen bol yağış hem Mogan hem de Eymir Gölü'nü olumlu anlamda etkilemiş, çok uzun yıllar sonra ilk defa çok bol miktarda su Mogan Gölü'nden Eymir Gölü'ne regülatör kapakları açılması sayesinde salınmıştır - bu sayede Mogan Gölü  çevresindeki rekreasyon alanı da su baskınından korunmuş ve Eymir Gölü'nde ise su altı ve su üstü yaşam biraz zenginleşebilmiştir.

Ankara'nın 1950'lerden ve özellikle 1980'lerden sonra plansız ve sağlıksız büyümesi sebebiyle şehir dört bir yana büyürken güneybatı yönündeki ODTÜ arazisi sayesinde bu yönde sağlıksız bir gelişme olmamış ve yeşil alan korunabilmiştir. Ancak 1994'te Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı olan İ. Melih Gökçek, başkan olduğu ilk günden itibaren Eymir Gölü'nün ODTÜ'den alınarak kendi belediyesine bağlanması için çaba göstermektedir. Büyük arazi talanı, arazilerden  edilen haksız ve vergisiz rantı destekleyen politikalarıyla tanınan İ. Melih Gökçek'in Eymir Gölü'nü ele geçirerek tüm bu bölgeyi de imara açma çabaları içinde olduğunun farkında olan (tüm mezunlarıyla beraber) ODTÜ camiası, sayısız Türk sivil toplum kuruluşu (STK) ve bilinçli Türk vatandaşları bu çabalara karşı mücadele ederek, kendine has bir doğal hayatı barındıran bu göl ve çevresinin bu imara açma çabalarından korunması ve çevreye duyarsız politikacılar ile arazi rantı meraklılarının yeni bir çevre felaketine yol açmasının önünde durulması yönünde (10 Temmuz 2012 tarihi itibarıyla) hala mücadele etmektedirler.

Ankara'da yapılaşmaya henüz açılmamış ve bu sayede hâlen hayatta kalan en son vadi olan ve Eymir Gölü çıkışı ve diğer derelerden beslenen İmrahor Deresi'nin aktığı İmrahor Vadisi'nin geleceği de adeta simbiyotik bir ilişki içinde olduğu Eymir Gölü'nün geleceğine bağlıdır.

Eymir Gölü'nün doğu kapısında su pompalama istasyonu vardır; yeraltı kuyularından temin edilen su pompalanarak bir yeraltı isale hattı ile tüm Orta Doğu Teknik Üniversitesi kampüsüne su sağlanmaktadır. İmar ve yapılaşmaya bağlı çevre kirliliğinin önlenmesi bu bakımdan da büyük önem taşımaktadır.

Sportif Etkinlikler
Eymir Gölü'nde, eskiye kıyasla daha az da olsa, kürek ve su sporları, balık avlama (olta ile) ve piknik gibi etkinlikler yapılabilmektedir. İçeriye gazi ve engelli kartı olan araçlar alınmaktadır. Bisiklet ve yaya trafiğine açıktır. Tek yönde trafik vardır. Yakınında ücretsiz otoparklar mevcuttur.

1962 yılında kurulmuş olan ODTÜ Spor Kulübü Kürek Takımı'nın  başlıca çalışma merkezi Eymir gölü ve burada bulunan kayıkhanesidir. ODTÜ Kürek Takımı yıl içinde (genelde Temmuz ve Ağustos ayları hariç olmak üzere) tüm antenmanlarını burada yapmakta ve ODTÜ mensubu olsun olmasın herkesin katılabileceği kürek kursları düzenlemektedir. ODTÜ Kürek takımı Galatasaray ve Fenerbahçe gibi büyük spor kulüplerinin de katıldığı kürek şampiyonalarına eskiden düzenli olarak katılmış ve Büyükler-A kategorisinde 1993 yılında şampiyonluk sahibi de olmuştur.  Çalışmalar hâlen Büyükler-B, Gençler, ve Hafif Kilo kategorilerinde kadın ve erkek sporcularla devam etmektedir.

Yönetim ve Denetim
ODTÜ arazisinde bulunan Eymir Gölü'nün yönetim ve güvenliği ile göle giriş-çıkışların denetimi ODTÜ Rektörlüğü İç Hizmetler Müdürlüğü Eymir Amirliği'nce sağlanmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça
1.Eymir Gölü Tarihine Dair: ODTÜ'lüler Bülteni, Mayıs 2004, Sayı 130, Sayfa 8-9:
https://web.archive.org/web/20160318233817/http://odtumd.org.tr/bulten/130/

2.Eymir Gölü Tarihine Dair: ODTÜ'lüler Bülteni, Haziran 2004, Sayı 131, Sayfa 10-11:
https://web.archive.org/web/20160317104116/http://odtumd.org.tr/bulten/131/

3.Eymir Gölü/nden Hatıralar: https://web.archive.org/web/20110516191226/http://www.odtumd.org.tr/bellek/dizi/golbayrami.pps

4.Barış Çeşmesi: ODTU'lüler Bülteni, Aralık 2008, Sayı 180, Sayfa 45:
https://web.archive.org/web/20110919231504/http://www.odtumd.org.tr/bulten/180/aralik2008.pdf

6.ODTÜ Spor Kulübü Kürek Takımı: https://web.archive.org/web/20120607235545/http://www.odtukurektakimi.org/

7.Kayıkhane: https://web.archive.org/web/20120703035821/http://www.odtukurektakimi.org/odtu_kurek_takimi/kayikhane_tesisleri.html

8.Ankara Vilayeti, Seyyah Kandemir.  III+290+XII sayfa., Türk Maarif Cemiyeti Neşriyatı No.: 1, Türkiye Seyahatnamesi: 1.  Müdevvenat Matbaası, Ankara, 1932.

9.Anadolu'da Yol Notları, Nahid Sırrı Örik. 134 sayfa, Ankara Kütüphanesi No.: 16, Kanaat Kitabevi, İstanbul, 1939. (Bu kitap; yazarın 1941 yılında yayınlanan "Bir Edirne Seyahatnamesi" ve 1955 yılında yayınlanan "Kayseri, Kırşehir, Kastamonu" adlı kitaplarını da ihtiva eden "Anadolu'da Yol Notları-Kayseri, Kırşehir, Kastamonu-Bir Edirne Seyahatnamesi" adıyla 240 sayfa halinde, 2000 yılında, Arma Yayınları tarafından tekrar yayınlanmıştır.)

10.Başkentin Kuşları / Birds of Ankara, Doç Dr.Levent Turan ve Uzm.Biyolog Ayhan Göktaş. 110 sayfa, Ankara Valiliği Çevre Koruma Vakfı Başkanlığı, Ankara, 2000.

11.Başkentin Doğal Bitkileri, Prof.Dr.Sadık Erik, Y.Doç.Dr.Galip Akaydın ve Uzm.Biyolog Ayhan Göktaş. 195 sayfa, Ankara Valiliği Çevre Koruma Vakfı Başkanlığı, Ankara, 1998.

12.Türkiye Amfibi ve Sürüngenleri, İbrahim Baran. 165 sayfa, TÜBİTAK Popüler Kitapları No.:207, Başvuru Kitaplığı No.:21, TÜBİTAK, Ankara, 2005.

13.ODTÜ Yıllarım-Bir Hizmetin Hikâyesi, Kemal Kurdaş. 352 sayfa, ODTÜ Geliştirme Vakfı Yayıncılık, Ankara, 1998.(Bu kitap 2004 yılında tekrar yayınlanmıştır.)

14.ODTÜ'yü ODTÜ Yapan Rektör:Kemal Kurdaş-Anılar, Görüşler, Ayşe Ataman Taylan, 293 sayfa, Eymir Kültür Vakfı, İstanbul, 2006.

15.Hayatım Mücadeleyle Geçti-Kemal Kurdaş Kitabı, Şengün Kılıç Hristidas. 414 sayfa, İş Bankası Kültür Yayınları, İstanbul, 2010.

16.ODTÜ Anları, Anıları, Kemal Kurdaş. 96 sayfa, ODTÜ, Ankara,2011.

17.ODTÜ:Tarihçe (1956-1980), Nurettin Çalışkan. 339 sayfa, Arayış Yayınları, Ankara, 2002.

Dipnotlar

Dış bağlantılar

Ankara'daki göller
Orta Doğu Teknik Üniversitesi
Türkiye'deki Alüvyal Set Gölleri

Eymir Gölü


236616 Gray este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
236616 Gray este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mauna Kea de Paul Wiegert. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,64 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 2,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 236001-237000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

236616 Gray


Parricide refers to the deliberate killing of one's own father and mother, spouse (husband or wife), children, and/or close relative. However, the term is sometimes used more generally to refer to the intentional killing of a near relative. It is an umbrella term that can be used to refer to acts of matricide and patricide.

Matricide refers to the deliberate killing of one's own mother. Patricide refers to the deliberate killing of one's own father. The term parricide is also used to refer to many familicides (i.e. family annihilations wherein at least one parent is murdered along with other family members).

Societies consider parricide a serious crime and parricide offenders are subject to criminal prosecution under the homicide laws which are established in places (i.e. countries, states, etc.) in which parricides occur. According to the law, in most countries, an adult who is convicted of parricide faces a long-term prison sentence, a life sentence, or even capital punishment. Youthful parricide offenders who are younger than the age of majority (e.g. 18 year olds in the United States) may be prosecuted under less stringent laws which are designed to take their special needs and development into account but these laws are usually waived and as a result, most youthful parricide offenders are transferred into the Adult Judicial System.

Parricide offenders are typically divided into two categories, 1) youthful parricide offenders (i.e. ages 8–24) and 2) adult parricide offenders (i.e. ages 25 and older) because the motivations and situations surrounding parricide events change as a child matures.

Prevalence
As per the Parricide Prevention Institute, approximately 2–3% of all U.S. murders were parricides each year since 2010. The more than 300 parricides occurring in just the U.S. each year means there are 6 or more parricide events, on average, each week. This estimate does not include the murders of grandparents or stepparents by a child – only the murders of their natal or legally adoptive parents.

Youthful motives
Youthful parricide is motivated by a variety of factors. Current research conducted by the Parricide Prevention Institute indicates the top five motives causing a child (aged 8–24 years old) to commit parricide are:
 issues of control - 38% (e.g. put on restriction, phone taken away, etc.);
 issues of money - 10% (access to life insurance, wants money for a party, etc.);
 stop abuse of self or family - 8%;
 fit of anger - 8%;
 wants a different life - 7% (e.g. wants to live with non-custodial parent, etc.).

Child abuse
It is a common misconception that youthful parricide offenders murdered their parent/s to escape egregious child abuse. This is actually not the case. In fact, this notion was challenged beginning in 1999 when Hillbrand et al. suggested that child abuse is simply only one variable among myriad variables that lead to adolescent parricide, rather than the primary reason for youthful parricide occurrences. In a study published by Weisman et al. (2002), they noted there was a remarkable absence of child abuse and emphatically stated that their research did not statistically validate the generalization that prior child abuse had prompted the majority of these crimes. In 2006 Marleau et al. noted that in their study only 25% of all study participants had been subjected to any kind of family violence; refuting the generalization that child abuse is the primary motivator for parricide by youthful offenders. They called for more research on the alleged connection between child abuse and parricidal acts. Bourget et al. (2007) noted many shortcomings in the extant literature and suggested alternative causes of parricide rather than accepting a general notion that child abuse was the primary cause of parricide by youthful offenders. In their commentary on methodological problems plaguing parricide research, Hillbrand and Cipriano (2007) noted the challenges posed by studies on parricide; acknowledging that most studies utilized very small sample sizes that should not have been generalized. This call for more research was answered by a study in 2019 when the study by Thompson and Thompson statistically invalidated the general theory that most adolescent parricides were the result of abuse of the child at the hands of the parents who had been murdered. Their research (N = 754) revealed that only 15% of youthful parricide offenders alleged abuse at the hands of the parent/s they had killed. A full 66% were not abused, did not allege abuse and were not perpetrators of abuse. Of the remaining population, 13% of the offenders had alleged abuse that was not substantiated (some of these children had lied about abuse and it could not be proven that abuse had occurred in other cases). Additionally, 6% of the youthful parricide offenders had been found to have actually abused their parent/s prior to the murder/s. Child abuse, while a factor present in some youthful parricide occurrences, is not the primary motivator for these murders. As noted above, issues of control are the most typical motive behind the murder.

Notable modern-day cases
 The Criminal Code of Japan once determined that patricide brought capital punishment or life imprisonment. However, the law was abolished because of the trial of the Tochigi patricide case in which a woman killed her father in 1968 after she was sexually abused by him and bore their children.
 Charles Whitman killed his mother and his wife before climbing the bell tower at UT-Austin and randomly killing people in 1966. Upon autopsy he was found to have a tumor on his amygdala.
 Lyle and Erik Menéndez worked as a team to kill their parents in 1989.
 Dana Ewell hired two of his friends to murder his father, mother and sister in 1992. All three were convicted of murder.
 Kip Kinkel killed his parents before committing the Thurston High School shooting in 1998.
 Suzane von Richthofen killed her father and her mother with the help of her boyfriend and his brother in São Paulo in 2002.
 Nicole Kasinskas killed her mother with the help of her boyfriend in 2003.
 Sarah Marie Johnson was the only female to kill both of her parents without the help of an accomplice in 2003.
 Thomas Bartlett Whitaker killed his mother and his brother (and tried to kill his father but failed) in 2003.
 Adam Lanza killed his mother before committing the Sandy Hook Elementary School shooting in 2012.
 Dellen Millard killed his father in 2012 and inherited millions. He and his friend Mark Smich worked together as serial killers both before and after the murder; murdering Laura Babcock and Tim Bosma.
 Henry Chau Hoi-leung killed and dismembered his parents in 2013.
 Joel Michael Guy Jr. killed and dismembered both of his parents on the Saturday after Thanksgiving in 2016.
 Chandler Halderson killed and dismembered both of his parents on July 1, 2021.
 A 19 year old Japanese man in Tosu, Saga Prefecture,  killed his parents by stabbing them with a knife in the neck on March 9, 2023.

Notable historical cases
 Tullia the Younger, along with her husband, arranged the murder and overthrow of Servius Tullius, her father, securing the throne for her husband.
 Lucius Hostius reportedly was the first parricide in Republican Rome, sometime after the Second Punic War.
 Mary Blandy (1720–1752) poisoned her father, Francis Blandy, with arsenic in England in 1751.
 Lizzie Borden (1860–1927) was an American woman accused and acquitted of murdering her father and stepmother.

Legal definition in Roman times
In the sixth century AD collection of earlier juristical sayings, the Digest, a precise enumeration of the victims' possible relations to the parricide is given by the 3rd century AD lawyer Modestinus:

Gallery

See also
 Avunculicide, the killing of one's uncle
 Filicide, the killing of one's child
 Fratricide, the killing of one's brother
 Mariticide, the killing of one's husband
 Nepoticide, the killing of one's nephew
 Patricide, the killing of one's father
 Matricide, the killing of one's mother
 Prolicide, the killing of one's offspring
 Sororicide, the killing of one's sister
 Uxoricide, the killing of one's wife

References

External links

 Dictionary.com entry for parricide
 https://www.parricide.org/

Killings by type

Family disruption
Homicide
Domestic violence

Parricide


O golpe de estado na Venezuela em 1948 foi um golpe militar na Venezuela ocorrido em 24 de novembro de 1948, que o presidente democraticamente eleito Rómulo Gallegos foi deposto e exilado. Em seu lugar, foi substituído por uma junta militar encabeçada pelo coronel Carlos Delgado Chalbaud.

Antecedentes
Após a derrubada do presidente Isaías Medina Angarita, iniciou-se na Venezuela um período conhecido como Trienio Adeco, que trouxe consigo importantes reformas políticas como o sufrágio universal e a Constituição venezuelana de 1947 e foi caracterizado por um forte sectarismo do partido governista, Ação Democrática.

Nesse período desenrolaram diversas tensões políticas, principalmente entre os partidos de oposição com o partido governista; além de conspirações militares e apurações de casos de corrupção envolvendo funcionários do ex-regime andino.

Nas eleições presidenciais de 1947, o candidato com apoio do AD, Rómulo Gallegos obteve uma vitória esmagadora e tomou posse em 15 de fevereiro de 1948 como o primeiro presidente eleito democraticamente na história da Venezuela.

Golpe
Os três principais chefes militares; Carlos Delgado Chalbaud, Marcos Pérez Jiménez e Luis Llovera Páez, exigiram 3 pontos essenciais ao governo de Rómulo Gallegos, a saída de Rómulo Betancourt do país, o desarmamento de milícias da Ação Democrática, e uma reorganização do gabinete retirando os militantes adecos e os trocando por pessoas sem partidarismo.

O presidente Rómulo Gallegos se recusou a ceder às reivindicações militares e às suspeitas de um possível golpe de estado em 21 de novembro, suspendendo as garantias constitucionais. Em 24 de novembro de 1948, Gallegos foi deposto e preso, permanecendo assim até 5 de dezembro, quando foi expulso do país. O presidente do Congresso Nacional, Valmore Rodríguez, tentou assumir a presidência da República, designando um gabinete de emergência em Maracay, que não foi realmente estabelecido.

Após a derrubada de Gallegos, formou-se e assumiu uma junta formada exclusivamente por seus ex-aliados militares no golpe de 1945. Era integrada pelo ex-ministro da Defesa de Gallegos, coronel Carlos Delgado Chalbaud, e pelos tenentes-coronéis Marcos Pérez Jiménez e Luis Llovera Páez. Justificaram a sua ação "dada a incapacidade do Governo Nacional para resolver a crise existente no país". A ditadura duraria até 1958, quando a democracia foi restaurada.

1948
1948 na Venezuela

Golpe de Estado na Venezuela em 1948


Baressa (sardisk: Arèssa) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 165 meters højde og har 651 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 12,51 km² og grænser til kommunerne Baradili, Gonnoscodina, Gonnosnò, Siddi, Simala, Turri og Ussaramanna.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Baressa


මරදන්කඩවල යකඩයා යනු අවුරුදු 120ක් දිවිගෙවූ සිංහල ශ්‍රී ලාංකිකයෙකි. ඔහුගේ නියම නම වන්නේ සාංචි ආරච්චිගේ ජිනදාස යනුවෙනි. ඔහු වෙතින් දිස්වූ අපූර්ව කාය ශක්තිය හේතුවෙන්ම, ඔහු හට මෙම "යකඩයා" යන අන්වර්ථ නාමය පටබැඳිනි. තුරුණු වියයෙහිදී ඔහු  අනුරාධපුරය ප්‍ර‍දේශයෙහි තුප්‍රකටව සිටියේ නොපනත්කම් හා අසාධාරණ හමුවේ ඔහු‍ගේ නොඉවසිලිමත්බව නිසාම ප්‍රාදේශීය  "රොබින් හුඩ්" වරයෙකු බවට පත් වීම නිසාය. මෙම ගතිගුණ නිසාම, ඔහු වරක් මරණ දණ්ඩනයට නියම කරන ලදි. එහෙත් ඔහු පෝරකයෙන් නිදහස ලැබ පසුව හොඳ කල්ක්‍රියාව මත වසරක් තුල දඟගෙයින් නිදහස ලැබීය.

මරදන්කඩවල යකඩයා සමස්ත රට වැසියන්ගේ අවධානයට පාත්‍ර වූයේ ඔහුගේ නොහික්මුණු බව නිසාම නොව  සැණින් උණුවන ඔහුගේ හදවත නිසාත් සත්‍යගරුක ශ්‍රේෂ්ඨ පෞරුෂත්වය නිසාත්ය. ඔහු පවසන පරිදි, ඔහුගේ අසහාය කාය බලය හා දිගු දිවියෙහි රහස වනුයේ ශාකභක්ෂකයෙකු වීම හා සුචරිතවත් දිවි පැවැත්මයි. ඔහුගේ වයස  107 බවට විශ්වාස කෙරෙතත්, ඔහු ඊට වඩා වෘද්ධයෙකු විය හැක. ඔහු භාවිතා කරන සැරයටිය, ඔහුට වඩා වයසින් බාලයෙකුට එසවීමට පවා අසීරු එකකි.

ඔහු මේ වන විට සිටින්නේ මුල්ලේරියාව මානසික රෝහලේ ය.

චරිතාපදානය
සමහර අය පවසන්නේ ඔහු උපන්නේ දකුණු ලක මාතර කිතලගම ප්‍රදේශයේ කියාය. එහෙත් පැරැණි පුවත්පත් වාර්තා අධ්‍යයනය කිරිමේදී පෙනී යන්නේ පේරාදෙණියේ උඩඊරියගම ප්‍රදේශයේ ඔහු උපත ලබා ඇති බවය. ඔහුගේ නම සාංචි ආරච්චිගේ ජිනදාසය. එහෙත් ඔහු මෙරට පතල වූයේ උපන් ගම හා සැබෑ නම සහිතව නොවේ. මුළු දිවයිනම ඔහු හඳුනා ගත්තේ මරදන්කඩවල යකඩයා යන නමිනි. සාංචි ආරච්චිගේ ඩේවිඩ් හා ජේන් නෝනා යන යුවළට දරු දෙදෙනෙක් වූහ. ජිනදාස වැඩිමලා වූයේය. ඔහුගේ නැගණිය ඇලිස් නෝනාය. කුඩා කල පටන්ම දඩබ්බරයකු වූ ජිනදාස සිය පාසල් ගමන හමාර කළේ බීමත්ව පාසලට පැමිණි ගුරුවරයකුට පහර දිමෙන් අනතුරුව බව පැවසෙයි. ජිනදාසගේ පෙම්වතිය දෙවැනි ලෝක යුද සමයේදී මෙරටට කැඳවා තිබූ කාපිරි හමුදා අතින් දූෂණයට ලක්ව මිය ගිය බවද , ජිනදාස දාමරිකකම්වලට යොමු වූයේ ඉන් අනතුරුව බවද කියැවේ. දාමරිකකම්වලට යොමුවීමට පෙර කාපිරි සෙබළුන් සෑහෙන ගණනක් මරු තුරුළට යැවීමට ජිනදාස සමත් වූ බව කට කතාවලින් පැවසෙතත්, ඒ බව සනාථ වන සාධක නැත.

පසු කලෙක ජිනදාස තම මවුපියන් හා සොහොයුරිය සමඟ මනම්පිටිය ප්‍රදේශයේ පදිංචියට පැමිණ තිබේ. ඊට පැහැදිලි හේතු පෙනෙන්නට නැතත් සමහර විට ඒ ජිනදාසගේ දාමරිකකම් නිසා වන්නට පුළුවන. පසු කලෙක ඔහු මනම්පිටිය අතැර පැමිණ වැඩිපුර ගැවසී ඇත්තේ කැකිරාව ප්‍රදේශයේය.

වත්මන් තත්ත්වය
මිය යාමෙන් අනතුරුව සිරුර බාර ගන්නට කෙනෙකු නොමැතිව ජිනදාසගේ දේහය සති දෙකක් තිස්සේ මෘත ශරීරාගාරයේ තිබිණි. පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයේදී සිරුර එස්. ඒ. ජිනදාසගේ හෙවත් යකඩයාගේ බව හෙළි වීමෙන් අනතුරුව දේහය කැකිරාවට ගෙන යනු ලැබිණි. පසුගිය ඔක්තෝබර් 29 සෙනසුරාදා කැකිරාවේ නෙල්ලිගම සුසාන භූමියේදී සාංචි ආරච්චිගේ ජිනදාස හෙවත් මරදන්කඩවල යකඩයා අවසන් ගමන් ගියේ තම සොහොයුරියගේ දරුවන්ගේ හා ඥාතීන්ගේ කර පිටිනි. මිය යන විට ඔහුගේ වයස අවුරුදු 111 ක් බව මාධ්‍යයන්හි සඳහන් වූවත් පැරැණි පුවත් පත් වාර්තාවක දැක්වෙන්නේ ඔහු 1921 උපන් බවකි.

යකඩයාගේ පුරුෂාර්ථ
ජිනදාසට මරදන්කඩවල යකඩයා යන නම පට බැඳුණේ කෙසේද යන්න ගැටලුවකි. වරෙක ඔහු මාධ්‍ය වෙත පවසා තිබුණේ දුම්රිය මඟ ගමන් කරද්දී ඊට බාධා කළ කංකානම කෙනෙකුගේ සිරුර සිර වන පරිදි යකඩ පටියක් නැවූ හෙයින් තමාට එම නම ලැබුණා කියායි. තවත් විටෙක ඔහු මා්‍යධවේදියකුට පවසා තිබුණේ මනම්පිටිය පාලම අසලදී තමා හා ගැටෙන්නට ආ මිනිසකුගේ සිරුර එසේ යකඩයක් නවා හිර කළ බවකි. කෙසේ වෙතත් ඔහුට හොඳ කාය ශක්තියක් තිබෙන්නට ඇත. සොරකමේ ගිය අවස්ථාවන්හිදී නිවාසයන්හි කවුළුවල වූ යකඩ කූරු ඔහු තම දෑතින් ඈත් කර නිවාසයන්ට ඇතුළු වූ බවද පැවසෙයි.

කෙසේ වෙතත් ඔහුගේ නියම නමට වඩා මරදන්කඩවල යකඩයා යන නම රට පුරා පතල වූයේ කැකිරාවේ තැපැල්හල කොල්ල කා එහි තැපැල් ස්ථානාධිපතිවරයා ලෙස කටයුතු කළ තම්බයියා මහතා මරා දැමීමත් සමඟිනි.

මෙම කොල්ල කෑමට ඔහු සමඟ මාපා මුදියන්සේලාගේ විලියම් හෙවත් ජිමී, එන්ගා හෙවත් කපුරුහාමි, සාර්ලිස් සිල්වා සහ ජේමිස් සිඤ්ඤෝ යන අය සහභාගි වූ බව පොලීසිය අනාවරණය කර ගත්තේය. මේ අය අතරින් විලියම් හෙවත් ජිමී මහේස්ත්‍රාත්වරයකු ඉදිරියේ පෞද්ගලිකව පාපෝච්චාරණයක් කර තිබිණි. තැපැල් මහතාට වෙඩි තැබූයේ ජිනදාස හෙවත් යකඩයා යන්න එම පාපෝච්චාරණයෙන් හෙළි වී තිබිණි. එහෙත් ජිනදාස ඒ වන විට පේදුරු තුඩුවෙන් ඉන්දියාවට පැන ගොස් තිබිණි. වරෙක පැවසුණේ පේදුරු තුඩුවේ සිට සැතපුම් 20 ක් දුර මුහුදෙන් පිහිනා ඔහු ඉන්දියාවට ළඟා වූවා කියාය.

පිහිනා ගිය කතාවේ ඇත්ත නැත්ත කුමක් වුවත් ඉන්දීය පොලීසියෙන් අත් අඩංඩගුවට ගැනුණ ඔහු මෙරටට එවනු ලැබිණි. නඩු විභාගය අවසන ඔහුට මරණ දඬුවම නියම වූ නමුත් පසුව එය ජීවිතාන්තය දක්වා සිර දඬුවමකට පෙරළිණි. වසර 16 කට පසු 1968 දී ඔහු සමාව ලබා බන්ධනාගාරයෙන් නිදහස් වී ඇත.

බන්ධනාගාර අධිපතිවරුන්ගේ වාර්තා අනුව ඔහු යාපනය සිර ගෙදර ද සිට ඇත. මත් ද්‍රව්‍ය ජාවාරමක් බන්ධනාගාරය ඇතුළත පවත්වා ගෙන යෑමට උපකාර කිරීම නිසා 1961 දී ඔහු යාපනයේ සිට වැලිකඩ බන්ධනාගාරයට එවා තිබේ.

කෙසේ වෙතත් පසු කලෙක ජිනදාස හෙවත් යකඩයා මාධ්‍ය වෙත ද තම නෑ හිතවතුන්ට ද පුන පුනා පවසා තිබුණේ තමන් අතින් මිනීමැරුමක් සිදු වූයේ නැත කියාය. තමන් හා සිටි අයකු තැපැල් ස්ථානාධිපතිවරයාට වෙඩි තැබුව ද, ඊට හසු වූයේ තමා බව ඔහු අවස්ථා කිහිපයකදීම පවසා තිබිණි.

චිත්‍රපටය හා සත්‍යය
1977 දෙසැම්බර් 9 දා මෙරට ප්‍රදර්ශනය ඇරඹූ "යකඩයා" චිත්‍රපටයට පාදක වී තිබුණේ සාංචි ආරච්චිගේ ජිනදාස හෙවත් මරදන්කඩවල යකඩයා ගේ පුවතය. රත්නපාල මරවනාගොඩ නිෂ්පාදනය කළ "යකඩයා" නීල් රූපසිංහයන්ගේ අධ්‍යක්ෂණයකි.  යකඩයා ලෙස ගාමිණී ෆොන්සේකා රඟපෑ අතර බස් රථයකින් මාංචු දමා ගෙන යමින් සිටියදී බසයේ යකඩ පොල්ලකට ගසා මාංචු කඩාගෙන අත් අඩංගුවෙන් මිදී පලා යාම එහි ජනප්‍රිය වූ දර්ශනයක් විය. එහෙත් බන්ධනාගාර වාර්තා අනුව යකඩයා කිසි විටෙක බන්ධනාගාරයෙන් පැන ගොස් නැත. එමෙන්ම එම චිත්‍රපටයේ දැක්වුණ යකඩයා දුම්වැටි හා මත්පැන් පානය කරන්නෙක් වූයේය.

පසු කලෙක ජිනදාස මාධ්‍ය වෙත පවසා තිබුණේ තමන් කිසි දිනෙක දුම් හෝ මත්පැන් පානය නොකළ බවත් මස් මාංශ ආහාරයට නොගත් බවත්ය

චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන නළු ගාමිණී ෆොන්සේකා ඔහුගේ වත්තල නිවෙසේදී හමු වී එම දර්ශනවලට තම විරෝධය පළ කළ බවත් ජිනදාස මාධ්‍ය වෙත පවසා තිබිණි. තම ජීවන පුවත ඇසුරෙන් නිපැයුණ චිත්‍රපටය සඳහා තමන් කිසිම මුදලක් ලබා නොගත් බව ද ඔහු පවසා තිබිණි.

ඔහු මස් මාංශ අනුභවයෙන්, මත්පැන්, දුම් පානයෙන් තොර අයකු බව ඔහුගේ මරණයත් සමඟ ඥාතින් මාධ්‍ය වෙත දක්වා තිබූ අදහස්වලින් පැහැදිලි වේ.

ජනපති හමුව
2011 වසරෙහිදී ඔහු මිය යාමට වසර දෙකකට ඉහතදී යකඩයා අරලියගහ මන්දිරයෙහිදී ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂයන් හමුවීමට වරම් ලැබීය. පෙරදී කුප්‍රකට සාපරාධියෙක් සුපිරි වීරයෙක් කිරීමට මෙම  සිදුවීම ඉවහල් වූයේ යැයි කියති. ජන ප්‍රසාදය උපයා ගැනුමට කුමන දේ කල යුතු දැයි යකඩයා ඉතා මැනවින් දැන සිටි බව පෙනේ. මෙහිදී දේශපාලනඥයන් අතර පවතින විරක්ෂිභාවය පිළිබඳ භීතිය ඔහු විසින් රිසි සේ ප්‍රයෝජනයට ගත් බව පෙනේ. ජනාධිපතිවරයාට ඇති මහත් ආරක්ෂා හමුවේ වුව මහත් මන්ත්‍ර බලයක් ඇතැයි පැවසුනු  ජීවම් කල සුරයක් ඉතා වැදගත් වස්තුවක් බවට පත් කිරීමට හේ සමත් විය.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලාංකිය ජනයා
සිංහල ජනයා
ශ්‍රී ලාංකිය ශතායුෂ්කයන්

මරදන්කඩවල යකඩයා


Folketingsvalget 2019 på Færøerne var en del af folketingsvalget 2019. Ved valget valgtes på Færøerne 2 af de 179 medlemmer i det danske Folketing. Valget blev afholdt den 5. juni 2019.

Valgregler
Valget blev ledet af en valgbestyrelse på 13 medlemmer som er udpeget af Landsstyret. Rigsombudsmanden på Færøerne fastsætter valgdatoen, træffer afgørelser i sager om optagelse på valglisten, indberetter valgresultatet og varetager forskellige andre opgaver i forbindelse med valget.

Valgret
Man kunne stemme til Folketingsvalget hvis man havde dansk indfødsret, var fyldt 18 år og boede i det danske rige, medmindre man var umyndiggjort. Vælgere som boede på Færøerne, skulle stemme ved valget på Færøerne.

Vælgere som tidligere havde boet på Færøerne, men som ved valget boede midlertidigt uden for det danske rige, kunne også stemme ved folketingsvalget på Færøerne i nogle tilfælde. Rigsombudsmanden træffer afgørelse om betingelserne for stemmeret på Færøerne er opfyldt. Personer fra Færøerne som midlertidigt boede i Danmark eller Grønland, skulle stemme ved Folketingsvalget i Danmark henholdsvis Grønland.

Partier og kandidater
Til folketingsvalget på Færøerne kunne opstille kandidater for partier som blev repræsenteret i det færøske parlament, Lagtinget, ved det sidst afholdte lagtingsvalg, og som fortsat var repræsenteret i Lagtinget ved folketingsvalgets udskrivelse, samt kandidater uden for partierne. Partierne i Landstinget skulle godkende kandidater som stillede op for partiet. Kandidater uden partierne skulle have 150-200 stillere.

Kandidater til Folketingsvalget 2019 skulle anmeldes senest 25. maj 2019 kl. 18.00.

Ved det foregående valg til Lagtinget 2015 blev der indvalgt 7 partier, som derfor var opstillingsberettigede til folketingsvalget 2019. Det var:
 Javnaðarflokkurin (Socialdemokratiet, 8 mandater)
 Tjóðveldi (Det Republikanske Parti, 7 mandater)
 Fólkaflokkurin (Folkepartiet, 6 mandater)
 Sambandsflokkurin (Samhørighedspartiet, 6 mandater)
 Framsókn (Det Liberale Nationalistiske Parti, 2 mandater)
 Miðflokkurin (Centerpartiet, 2 mandater)
 Nýtt Sjálvstýri (Selvstyrepartiet, 2 mandater)

Miðflokkurin stillede ikke op til folketingstingsvalget. De øvrige seks partier i Lagtinget stillede op, og der var ingen kandidater uden for partierne.

Opgørelse
Folketingsvalget på Færøerne opgøres efter d'Hondts metode: Stemmetallene for hvert parti og hver kandidat uden for partierne deles med 1 og 2, og de to største kvotienter giver valg til partiet eller kandidaten. Det vil i praksis sige at det største parti får begge mandater hvis det har fået mere end dobbelt så mange stemmer som det næststørste parti; ellers får de to største partier et mandat hver.

Resultat

Færøernes første mandat gik til Edmund Joensen fra det borgerlige parti Sambandsflokkurin. Partiet fik 28,3 % af stemmerne, og Edmund fik 1.885 personlige stemmer. Det andet mandat var genvalg til Sjúrður Skaale fra det socialdemokratiske Javnaðarflokkurin. Partiet fik 25,5 % af stemmerne, og Sjúrdur fik med 3.331 stemmer valgets højeste personlige stemmetal.

Det konservative Fólkaflokkurin fik på tredjepladsen 23,8 % af stemmerne, mens uafhængighedspartiet Tjódveldi kun fik 18,6 % og derved mister det mandat som Magni Arge havde før valget.

Stemmeprocenten var 70,3 % hvilket var en stigning fra 65,6 fra folketingsvalget i 2015.

Personlige stemmer

Se også
 Folketingsvalget 2019 i Grønland

Referencer

2019 på Færøerne
Politiske valg i 2019
Politiske valg på Færøerne

Folketingsvalget 2019 på Færøerne


Anne Moffat (born 30 March 1958) is a Scottish Labour Party politician who was the Member of Parliament (MP) for East Lothian from 2001 to 2010.  She was deselected by her Constituency Labour Party and replaced by Fiona O'Donnell.

Early life
Born in Dunfermline, Scotland, in 1958, she is of the Moffat family of East Lothian and Fife, but was known by her married name, Anne Picking. She contested the 2005 election under her married name, despite having been divorced for two years, so as not to confuse the voters. Following the election she returned to her maiden name. She attended Woodmill High School in Dunfermline before embarking on a career in nursing.

She joined the Fife Health Board in 1975 as a nursing assistant, becoming a pupil nurse in 1977, before becoming a State Enrolled Nurse in 1978 working at the Lynebank Hospital in Dunfermline. In 1978 she left Fife and joined the Northern Ireland Eastern Health Service in 1980, leaving in 1983 as a staff nurse.

She moved to England in 1983 and joined the East Kent Community Health Care Trust as a staff nurse. She became a councillor in 1994 on the Ashford Borough Council where she served until 2000. She has been a member of the National Executive Committee since 1990. Moffat is also a member of UNISON and the Trades Union Congress's General Purposes Committee.

Parliamentary career
Moffat was elected to the House of Commons for the East Lothian constituency in the 2001 general election.

She served on a number of select committees including the Modernisation and Accommodation and Works Committee (2004–2005), the European Scrutiny Committee (2004–2005) and Trade and Industry Select Committee (2005–2007). She was also Parliamentary Private Secretary to Alan Johnson at the Department of Health from 2008 to 2009.

In November 2008, Moffat was one of 18 MPs who signed a Commons motion backing a Team GB football team at the 2012 Summer Olympics, saying that football "should not be any different from other competing sports and our young talent should be allowed to show their skills on the world stage". The football governing bodies of Scotland, Wales and Northern Ireland are all opposed to a Great Britain team, fearing it would stop them competing as individual nations in future tournaments.

Travel expenses
In 2003–2004, Moffat billed the taxpayer £39,744 for travel expenses – the highest of any Member of Parliament.

Green Party activist Michael Collie fought to have the details of the claims published under the Freedom of Information Act. The UK Parliament refused to disclose the information for a total of two years, going as far as the High Court to prevent its disclosure. It was not until November 2007 that Moffat's expenses were finally made public.

Moffat claimed for first-class rail and air fares and trips to Malta and Portugal. Moffat claimed £9,792 in rail fares, with the average claim for a London to Glasgow/Edinburgh journey being £277. She had also claimed £1,817 in rail fares for 42 trips between Heathrow and Central London – an average of £43 when the highest priced ticket costs £18. Moffat claimed £15,712 for air travel between London and Scotland, plus £12,289 in mileage (a total of 24,129 miles). In total for the period 2002–2005 Moffat's travel expenses amounted to £95,539. She cut her claims by 70% in 2006–07, claiming £12,331. In 2007/2008 she had the joint highest expenses claims for Additional Costs Allowances including claims for £400 per month for food even when Parliament is not sitting.

Hitler comparison of First Minister
On 23 May 2007, she compared the newly elected Scottish First Minister Alex Salmond to Adolf Hitler, saying that "proportional representation gave Germany Adolf Hitler and in Scotland to a lesser degree we've had the member for Banff and Buchan" during a debate in the House of Commons on the 2007 Scottish Parliament election. Angus Robertson criticised Moffat's conduct, saying: "It was ignorant, it was ill-judged, it was plain wrong, and it was very dangerous." Moffat said, "What I was referring to was the voting system, the proportional representation and electoral voting system, not about individuals. I was just giving examples."

Deselection by constituency party
In November 2008 the East Lothian constituency party passed a vote of no confidence in Moffat. Her critics claimed dissatisfaction over Moffat's travel expenses and disputes with constituency staff. In response, the national Labour Party suspended the constituency party.

However, the East Lothian Labour Party proceeded to vote on 22 January 2010 to deselect Anne Moffat. This was confirmed by a further vote by 130 to 59 on 19 March 2010.

Her critics, who included senior party officials in the constituency, asserted that she had neglected her duties as an MP, as exemplified by having been, at one point, the MP to make the lowest number of speeches in the House of Commons; that she had failed to attend party meetings; and that she had failed to properly represent her constituents.

On 23 March the National Executive Committee of the Labour Party rejected her appeal. On 25 March it emerged that she had negotiated a retirement deal as an MP on the grounds of poor health.

Personal life
Moffat is married to her second husband Lawrence McCran. She has one son.

In May 2008, Moffat was attacked and robbed near her home by a gang of youths. She was knocked unconscious and had her watch and jewellery stolen.

On 25 May 2009, The Independent reported that Moffat had visited hospital with what was described as "traces of blood on the pituitary gland".

See also

 Candidate deselection (Labour Party)

References

External links

 Guardian Unlimited Politics – Ask Aristotle: Anne Picking MP
 TheyWorkForYou.com – Anne Picking MP

1958 births
Living people
Scottish Labour MPs
Politicians from Dunfermline
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
Scottish nurses
Politics of East Lothian
Councillors in Kent
Female members of the Parliament of the United Kingdom for Scottish constituencies
21st-century Scottish women politicians
21st-century Scottish politicians
People educated at Woodmill High School
Women councillors in England

Anne Moffat


Rhodellophyceae, razred crvenih algi u poddiviziji Proteorhodophytina.

Postoji 7 priznatih vrsta unutar dvije porodice

Redovi
 Dixoniellales Yokoyama, J.L.Scott, G.C.Zuccarello, M.Kajikawa, Y.Hara & J.A.West, Yokoyama, J.Scott, G.Zuccarello, M.Kajikawa, Y.Hara & J.West 3 vrste
Dixoniellaceae Yokoyama et al. ex J.L.Scott et al. 3 vrste
 Bulboplastis A.Kushibiki, A.Yokoyama, M.Iwataki, J.Yokoyama, J.A.West & Y.Hara 1 vrsta
 Dixoniella J.L.Scott, S.T.Broadwater, B.D.Saunders, J.P.Thomas & P.W.Gabrielson 2 vrste
 Glaucosphaerales E.C.Yang, J.L.Scott, H.S.Yoon & J.A.West
 Glaucosphaeraceae Skuja 3 vrste
 Glaucosphaera Korshikov 1 vrsta
 Neorhodella J.L.Scott, A.Yokoyama, C.Billard, J.Fresnel & J.A.West 1 vrsta
 Rhodella L.V.Evans 1 vrsta
 	Skujapeltaceae W.T.Hall & G.Claus  1 vrsta
 Rhodellales H.S.Yoon, K.M.Müller, R.G.Sheath, F.D.Ott & D.Bhattacharya bez priznatih vrsta

Izvori

Proteorhodophytina

Rhodellophyceae


Ladislau Vékás () este un fizician român, membru titular al Academiei Române.

Note

Legături externe
 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – V

Nașteri în 1945
Fizicieni români
Membri titulari ai Academiei Române
Arădeni
Maghiari din România
Maghiari români membri ai Academiei Române

Ladislau Vékás


Wa Shan (eller Washan) er et 3.253 m højt bjerg, som ligger i amtet Hongya på vestsiden af en dyb slugt langs floden Dadu i den kinesiske provins Sichuan. Bjerget er berømt som en botanisk og økologisk værdifuld lokalitet, der er blevet undersøgt af bl.a. W.P. Fang og Ernest Henry Wilson.

Sichuan
Bjerge i Kina

Wa Shan


عَدْنان بن أدد هو جد العرب العدنانيين المشترك بحسب الإرث الثقافي لدى النسابة والإخباريين مثل ابن إسحاق وابن السائب الكلبي. عدا ذلك تشح الإشارات إليه في المؤلفات أو الشعر أو في الآثار أو النصوص الدينية القديمة، والاستثناءات هي بيت منسوب للبيد بن ربيعة وآخر للعباس بن مرداس، والعرب العدنانيون تركزوا في شمال وغرب ووسط شبه الجزيرة العربية، بينما كان عرب جنوب الجزيرة يعرفون بالقحطانيين نسبة إلى قحطان. وينسب النسابون محمد بن عبد الله نبي الإسلام إلى عدنان وبأنه جده العشرون.

ويختلف النسابة فيمن بعد عدنان بن أدد، وفي ذلك قال البلاذري:. وقال عامر الشعبي:.

نسب عدنان إلى إسماعيل
اتفق النسابون على أن عدنان من ذرية إسماعيل بن إبراهيم، ولكن اختلفوا في سرد النسب إلى إسماعيل، وفي ذلك قال أبو المنذر الصحاري: . وقد أختلف في النسب على عدة أقوال منها الآتي:

الأقوال المنسوبة
 عدنان بن أدد بن الهميسع بن نابت بن إسماعيل بن إبراهيم، وهو قول أم سلمة رواه الحاكم في صحيحة.
 عدنان بن أدد بن الهميسع بن نابت بن إسماعيل، وهو قول البخاري.
 عدنان بن أدد بن الهميسع بن يشجب - أشجب - بن نبت بن قيدار بن إسماعيل، وهو قول ابن شهاب الزهري ونحوه عن محمد بن السائب الكلبي. وفي ذلك قال البلاذري:.
 عدنان بن أدد بن مقوم بن ناحور بن تيرح بن يعرب بن يشجب بن نابت بن إسماعيل، وهو قول محمد بن إسحاق.
 عدنان بن أد بن أدد بن الهميسع بن تيمن بن نبت بن إسماعيل، وهو قول المسعودي.
 عدنان بن أدد بن الهميسع بن سلامان بن عوص بن يوز بن قموال بن أبي بن العوام بن ناشد بن حزا بن بلداس بن تدلاف بن طابخ بن جاحم بن ناحش بن ماخي بن عبقى بن عبقر بن عبيد بن الدعا بن حمدان بن سنبر بن يثربي بن نحزن بن يلحن بن أرعوي بن عيفى بن ديشان بن عيصر بن أقناد بن إبهام بن مقصي بن ناحث بن زارح بن شمى بن مزى بن عوص بن عرام بن قيذر بن إسماعيل، وهو قول ينسب إلى محمد بن السائب الكلبي، ولم يسمعه هشام الكلبي عنه. وقد زعم المسعودي أنه رأى النسب هكذا - مع فرق في الترجمة - عن سفر باروخ.
 عدنان بن أدد بن أمين بن شاجب بن ثعلبة بن عنز بن سريج بن محلم بن العوام بن المحتمل بن رائمة بن العفيان بن علة بن شحدود بن الضريب بن عيفر بن إبراهيم بن إسماعيل بن يزن بن أعوج بن المطعم بن الطمح بن القسور بن عتود بن دعدع بن محمود بن الزائد بن ندوان بن أمامة بن دوس بن حصين بن النزال بن الغمير بن محشر بن معذر بن صيفي بن نبت بن قيدار بن إسماعيل، وهو قول ينسب إلى دغفل النسابة.

أقوال مجهول أصحابها
 وقيل: عدنان بن أدد بن الهميسع بن نبت بن سليمان - وهو سلامان - بن حمل بن نبت بن قيذر بن إسماعيل.
 وقيل: عدنان بن أد بن ادد بن اليسع بن الهميسع بن سلامان بن نبت بن حمل بن قيدار بن إسماعيل.
 وقيل: عدنان بن أدد بن الهميسع بن أسحب بن سعد بن سعد بن بريح بن نضير بن حميل بن منجم بن لافث بن الصابوح بن كنانة بن العوام بن نبت بن قيذر بن إسماعيل.
 وقيل: عدنان بن أدد بن المقوم بن ناحور بن مشرح بن يشجب بن مالك بن أيمن بن النبيت بن قيذر بن إسماعيل.
 وقيل: عدنان بن أدد بن زيد بن يقدر بن يقدم بن هميسع بن نبت بن قيذر بن إسماعيل.
 وقيل: عدنان بن أدد بن أشجب بن أيوب بن قيذر بن إسماعيل.
 وقيل: عدنان بن ميدع بن منيع بن أدد بن كعب بن يشجب بن يعرب بن الهميسع بن قيذر بن إسماعيل.
 وقيل: عدنان بن أد بن أدد بن الهميسع بن يشجب بن نبت بن جميل بن قيدار بن إسماعيل.

أمه وزوجه
اختلف الإخباريون في أمه على قولين:
 أنها: المتمطرة بنت علي من جرهم أو من جديس.
 أنها: بلها بنت يعرب بن قحطان، وقيل بلها بنت ماعز بن قحطان.

وكذلك اختلفوا في زوجه على قولين:
 أنها: مهدَد بنت اللهم بن جلحب بن جديس وقيل أنها من طسم والأول أثبت.
 أنها: تيمة بنت يشجب بن يعرب بن قحطان.

أولاده وعقبه

المراجع

انظر أيضًا
 عدنانيون

أجداد الصحابة
أجداد العرب
أشخاص عرب
ثقافة عربية
ساميون
عدنانيون
نسب النبي محمد
أسلاف النبي محمد

عدنان


صفريات  رتبة تضم العديد من عائلات الديدان الأسطوانية ثلاثية الشفاه في نهايتها الأمامية.

مراجع

صفريات
ديدان أسطوانية
طفيليات

صفريات


Genetrix (Génitrix) este un roman din 1923 de François Mauriac. A apărut prima dată în decembrie 1923 la Éditions Grasset.

François Mauriac finalizează scrierea romanului Génitrix pe 23 septembrie 1923 în orașul său natal Saint-Symphorien, Gironde. Autorul dedică cartea fratelui său Pierre Mauriac, profesor de medicină la Universitatea din Bordeaux. Scriitorul pune în scenă romanul său chiar în locul copilăriei sale.

Romanul începe cu moartea Mathildei Cazenave în patul ei, suferind de o infecție cauzată de un avort spontan. Soacra sa, Félicité Cazenave, născută Péloueyre, o ura de când s-a căsătorit cu singurul ei fiu Fernand, care avea 50 de ani.

Ecranizări

Note

Romane din 1923
Romane de François Mauriac
Romane franceze

Genitrix


Gellerup Museum er placeret i en 5-værelseslejlighed i Gellerupparken i Brabrand, Aarhus. Museet har eksisteret siden 2010.

Museets beliggenheden giver en særlig autenticitet. Museet giver et indblik i, hvordan det er at bo i et af Danmarks største sociale boligbyggerier.

Eksterne henvisninger
 Gellerupmuseum

Museer i Aarhus
Museer etableret i 2010

Gellerup Museum


Mauricio Wainrot (Buenos Aires, 1946) es un coreógrafo argentino. Es una de las mayores figuras de la danza contemporánea argentina, y exrepresentante Especial para Asuntos Culturales de la Cancillería Argentina.

Inicios

Nació en una familia de inmigrantes polacos; su padre, Jacobo era zapatero y falleció de cáncer cuando Mauricio tenía 17 años; su mamá, Clara Raquel, trabajaba cuidando niños. Su padre fue quien lo llevó por primera vez, en 1952, a la Escuela Nacional de Danzas, pero fue rechazado. Después de la muerte de su padre comenzó a estudiar teatro y a los 20 años fue que se inició en la danza.

Estudió danza en el Teatro Colón de Buenos Aires con los maestros Vasil Tupin y Eda Aisemberg. En 1968 se creó el Ballet Contemporáneo del Teatro San Martín de Buenos Aires bajo la dirección artística de Oscar Aráiz, del que formó parte como bailarín desde el inicio y hasta 1970. En 1977 ingresó al nuevo grupo de danza contemporánea del mismo teatro, que fuera dirigido por Ana María Stekelman. En 1982 asume por primera vez la dirección artística de este grupo, trabajo que realizó hasta 1994. Luego de crear varias obras para el Grupo de danza Contemporánea del Teatro San Martín, en 1986 es invitado por el coreógrafo Ulf Gaad, director artístico del Goteborg Opera Ballet de Suecia, a presentar con la mencionada compañía europea sus obras Anne Frank, Sinfonía de Salmos y Tres Danzas Argentinas.

Carrera internacional
Después de esta invitación comienza su carrera internacional, recibe invitaciones para montar sus obras en varias compañías del mundo, entre las cuales se encuentran el Royal Swedish Ballet, Ballet de l´Opera de Bordeaux, Ballet du Capitole, Ballet de l´Opera de Niza, en Francia, English National Ballet, el Royal Ballet of Flanders, Ballet Royal de Wallonie ambas en Bélgica, Royal Winnipeg Ballet de Canadá, Staatstheater Hannover (Opera) y el Staatstheater Wiesbaden ( Opera) en Alemania, Bat Dor dance Company of Israel, Singapore Dance Theatre, Julio Bocca y el Ballet Argentino, el Hubbard Street Dance Chicago, el Ballet Florida, el North Carolina Dance Theater, el Cincinnati Ballet, el Juilliard Dance Ensemble, en los Estados Unidos, el Bat Dor Dance Company de Israel, Les Ballet Jazz de Montréal, el Ballet Nacional de México, Ballet Nacional Chileno, Ballet de Santiago de Chile y el Ballet del Teatro Colón, entre otras instituciones.

En 1986, deja Argentina para residir primero en Bruselas y luego en Montreal. Monta para Les ballets Jazz de Montreal, Canadá, tres obras: Libertango, Fiesta y After que se estrenaron en octubre de ese mismo año. En 1988 es nombrado coreógrafo residente de esta compañía. En 1992 será nombrado como director artístico de Les ballets Jazz de Montreal, trabajo que desarrolló hasta 1994.

En 1991 recibió la invitación del Royal Ballet de Flandes, de Bélgica, para crear algunas coreografías, y posteriormente fue nombrado Guest Permanent Choreographer. Esta colaboración finalizó en 2004 creando 11 obras para ellos: Carmina Burana, El Mesías, Las 8 Estaciones, Consagración de la Primavera, Tango Plus, Looking Through Glass, Beyond Memory, Pájaro de Fuego, Canciones del Caminante, Journey y Distant Light.

Fue jurado del Concurso Coreográfico de la Villa de Madrid en 1992 y en 1997. En el 2004 fue director Artístico del work-shop de coreografía: Swiss Choreographic Project, patrocinado por el Gobierno de Suiza. Fue invitado a participar como jurado en la Competición de Danzas del Mundo en Montecarlo en el 2000, el Prix de Laussane en 2006, el Benois de la Danse y el New York Internacional Dance Competition en 2007 donde fue nuevamente invitado en 2009. En 2010 nuevamente fue jurado del Prix de Laussane en Suiza.

Regreso a Argentina
En 1999 asume nuevamente la dirección artística del Ballet Contemporáneo del Teatro San Martín, cargo que ocupó hasta junio de 2016, que dejó debido a su nombramiento como Director Nacional de Asuntos Culturales de la Cancillería Argentina, cargo que ocupó hasta finales de 2017.
En 2004 Wainrot formó parte como director y coreógrafo del film 18J, realizado en conmemoración del 10 año del atentado a la AMIA.

Fue primer bailarín invitado del Royal Winnipeg Ballet de Canadá, del Ballet del Teatro Municipal de Río de Janeiro y del Ballet de Cámara de Caracas.
Fue coreógrafo permanente del Royal Ballet de Flandes, de Bélgica, desde 1991 hasta 2004, creando para esta compañía europea 11 de sus obras: Carmina Burana, El Mesías, Las 8 estaciones, Consagración de la primavera, Tango plus, Looking through Glass, Beyond memory, Pájaro de fuego, Canciones del caminante, Journey y Distant light.

Wainrot ha sido profesor invitado en el MUDRA Internacional, escuela de danza del Ballet del Siglo XX bajo la dirección de Maurice Bejart, en Bruselas, en la Hochschule fur Müsik und Darstellende Kunste en Frankfurt, (Escuela Superior de Arte de Espectáculos y Música en la Juilliard School de New York), en la Universidad de Iowa, y en Buenos Aires en la Escuela de Arte del Teatro Colón y del Taller de Danza del Teatro San Martín.

Junto al escenógrafo y artista plástico Carlos Gallardo crearon más de 40 obras, que han sido representadas por 44 compañías de danza y ballet en todo el mundo.

Premios y reconocimientos
 1991: Premio APES de la Asociación de Críticos de Chile a la mejor producción del año, por Anne Frank
 1993: Choo-San Go Choreographic Award, por Perpetual Motion obra que creó para el Hubbard Street Dance Chicago.
 1994: Premio APES de la Asociación de Críticos de Chile a la mejor producción del año, por 4 Janis para Joplin
 1998: Choo-San Go Choreographic Award, por Now and Then,<ref>{{Cita web |url=http://www.worldandi.com/subscribers/feature_detail.asp?num=25049 |título='"Now and Then" |fechaacceso=15 de diciembre de 2011 |urlarchivo=https://web.archive.org/web/20070810005351/http://www.worldandi.com/subscribers/feature_detail.asp?num=25049 |fechaarchivo=10 de agosto de 2007 }}</ref> creada para el Richmond Ballet.
 1998: Premio APES de la Asociación de Críticos de Chile a la mejor producción del año, por Libertango 1999: Premio APES de la Asociación de Críticos de Chile a la mejor producción del año, por El Mesías 1999: Premio Konex de Platino por Mejor Coreógrafo de la Década en Argentina.
 1999: Premio Teatros del Mundo, Universidad de Buenos Aires, por Mejor Producción de Danza del año 1999
 2000: Premio Trinidad Guevara por Un Tranvía Llamado Deseo 2000: Premio ACE de la Asociación de Críticos de Argentina a la mejor producción del año, por Un Tranvía Llamado Deseo 2001: Premio Teatro XXI a la Mejor Producción de Danza del Año por Now and Then 2002: Premio Maria Ruanova del Consejo Argentino de la Danza.
 2003: Gran Premio Internacional Benois de la Danse, Mención especial por su obra
 2007: Premio Laurel de Plata a la Personalidad del Año, otorgado por el Rotary Club de Buenos Aires.
 2008: Condecoración Caballero de la Orden de Leopoldo I'' de Bélgica, por su gran aporte artístico al mundo de la danza.
 2014: nominado al Gran Premio Benois de la Danse 2014, por su creación La Canción de la Tierra, (Das Lied von der Erde), creada en noviembre de 2014 para el Ballet Contemporáneo del Teatro San Martín. La ceremonia se realizó en el Teatro Bolshoi de Moscú.
 2006 Premio Clarín por La Tempestad, mejor obra coreográfica.

Obras

Referencias

Enlaces externos
 Espacio web del Teatro San Martín
 Imágenes de un trabajo de Mauricio Wainrot

Coreógrafos de Argentina
Porteños
Bailarines de Argentina
Judíos de Argentina
Directores de compañías de danza

Mauricio Wainrot


Shusaku Nishikawa (født 18. juni 1986) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2009||1||0
|-
|2010||2||0
|-
|2011||4||0
|-
|2012||1||0
|-
|2013||4||0
|-
|2014||3||0
|-
!Total||15||0
|}

Eksterne henvisninger

 Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Shusaku Nishikawa


مطب البوراشد قرية سورية تتبع ناحية الكرامة في منطقة مركز الرقة في محافظة الرقة. بلغ عدد سكانها 3165 نسمة في عام 2004 حسب إحصاء المكتب المركزي للإحصاء.

تقع في الجهة الشرقية لمدينة الرقة وتشرف على نهر الفرات من الضفة اليسرى. يعمل أكثر الاهالي في مجال الزراعة اللهجة المحلية هي اللهجة العربية الفراتية. تبعد عن مركز مدينة الرقة حوالي 65 كم باتجاه الشرق.

مراجع

مطب البوراشد

مطب البوراشد


El Municipal de Calella Josep Maria Codina i Bagué, también conocido como Museo-Archivo de Calella, es un museo municipal de Calella (comarca del Maresme, Cataluña) instalado en un casal del  conectado por un gran patio al archivo, que se encuentra en un edificio de construcción reciente. El museo muestra la tradición y la obra de varios artistas locales. Sus orígenes se remontan a 1959, aunque no abrió sus puertas al público hasta 1979.
Tiene especial interés el fondo documental conservado en el Archivo Histórico, nutrido principalmente de la aportación de diversas familias de la población, con pergaminos que se remontan al  y que permiten seguir la historia de la ciudad desde sus orígenes.

Exposición permanente
La exposición permanente tiene por tema la historia de Calella y del Maresme. Ofrece gran diversidad de objetos patrimoniales: minerales, fósiles, materiales arqueológicos, azulejos, cerámica popular, maquinaria textil, muestrarios de género de punto, herramientas de oficios tradicionales, documentos, vestidos, bordados, etc. Cuenta también con una pinacoteca dedicada a Lluís Gallart i Garcia, la antigua farmacia Barri, de principios del , y la reproducción de una cocina antigua.

Arqueología

El Museo expone restos arqueológicos de diferentes períodos, aunque se centra en piezas ibéricas y romanas como ungüentarios, monedas y ánforas, algunas procedentes del yacimiento romano de El Mujal. En este espacio se pueden ver desde piezas de telar del , hasta un fragmento de dolia romana que servía para almacenar aceite o cereal. Hay que hacer mención especial a la colección de vasos de cerámica de  sigillata aretina , entre los siglos I-II dC, de carácter temprano.

Cerámica
Se exhibe una muestra de cerámica catalana azul, principalmente de finales del  a principios del . Se muestran azulejos del  con los oficios de la época y otros novecentistas del XX. Destaca un panel cerámico del  con una representación de Santa Madrona frente al puerto de Barcelona. Son también destacables las tejas vidriadas y los azulejos andaluces encontrados en la Torre de los Ingleses o el fragmento de un plato de color verde manganeso.

Maquinaria textil
El fondo del Museo incluye máquinas de coser familiares como una Kaiser de lanzadera de fabricación alemana de 1870 o una Singer inglesa de cadeneta de 1878. Entre las máquinas españolas destacan una Veritas y una Santasusana de 1925 o una Gratovil de 1940. La colección se amplía con máquinas industriales para la confección de medias y géneros de punto. Hay que hacer mención de una máquina textil hecha de madera, una de las más antiguas de la comarca.

Oficios y vida doméstica
El espacio muestra herramientas de diferentes oficios artesanos como las garlopas para alisar la madera, los triscadores para acoplar los tapones de las barricas, las azuelas para la fabricación de embarcaciones o el gato manual para levantar grandes pesos. Se exhibe una prensa de vino del , una máquina refinadora de almendras de 1910 o un molino para moler cacao y hacer chocolate anterior a 1850. Especial mención a una romana de 1841, unos pesos metálicos usados antes de la implantación del sistema métrico decimal, una chocolatera o una embutidora del .

Farmacia modernista
La farmacia Barri es de 1919, cuando Lluis Barri i Caballé llegó a Calella. El espacio recupera la estructura de la antigua farmacia modernista. El mostrador principal está rodeado por estanterías llenas de recipientes de boticario de diferentes épocas y estilos, balanzas de precisión, densímetros o pildoreros. Detrás del mostrador para despachar y debajo de un gran reloj de pared con incrustaciones de marfil, se encuentra la trastienda donde se exhiben los recipientes más antiguos, datados del . La colección presenta objetos para guardar polvos, tinturas y jarabes.

Indumentaria
Importante colección del pasado textil de Calella con vestidos, casullas, estolas, bordados, blondas o encajes de bolillos cedida por familias del municipio. En el fondo de piezas se encuentran vestidos femeninos del  al  muy bien conservados o casacas de adulto y niño del . Del  se pueden admirar un juego de cama bordado, un mantón de Manila hecho a mano o un vestido de novia. El visitante puede ver los utensilios que utilizaban las encajeras para trabajar. Entre los elementos más antiguos destacan un corpiño de seda amarilla de 1719 y un chaleco de terciopelo de 1799. En la sala principal de la colección se exhibe la fotografía familiar del prohombre calellense Josep Martorell Cuní y sus parientes, con ademanes y vestidos característicos de la época. Los Martorell de Calella y Barcelona mantuvieron importantes contactos e intereses trasatlanticos durante todo el .

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial
 Web del Museo más grande de Cataluña

Museos de la Red de Museos Locales de la Diputación de Barcelona
Calella
Museos de España inaugurados en 1979
Calella

Museo Archivo Municipal de Calella Josep M. Codina i Bagué


Vaterpolska reprezentacija Arube predstavlja Arubu u međunarodnom športu muškom vaterpolu.

Utakmice

Igre Srednje Amerike i Kariba 1998.

  -  23:3
  -  16:2
  -  24:1

 20. kolovoza 1998.:  -  8:7

 za sedmo mjesto 21. kolovoza 1998.:  -  13:3

Povezani članci

 Vaterpolska reprezentacija Nizozemskih Antila

Aruba

Vaterpolska reprezentacija Arube