The Blue Laws of the Colony of Connecticut are an invented set of harsh statutes governing conduct in the Puritan colony, listed in a history of Connecticut that was published in 1781 in London by the Reverend Samuel Peters, an Anglican who had been forced to leave America. Peters' book popularized the term "blue laws", referring to laws restricting activities on Sunday.

Background
Peters was an Anglican priest hostile to the cause of American independence and had been forced to flee to London in late 1774, shortly before the Revolutionary War began; he made up 45 harsh laws as a hoax to discredit America as backwards and fanatical, and in 1781 published them in a book called A General History of Connecticut, which contains numerous other tall tales.

According to Peters the blue laws "were never suffered to be printed", but especially in the 19th century they were confused with the Code of 1650 of the colonists of Connecticut and with the statutes drafted in 1655 by Governor Theophilus Eaton for the then unconnected Colony of New Haven, for which he drew on the writings of the Reverend John Cotton and the laws of the Massachusetts Bay Colony, and which were printed in London in blue covers for the use of the colonists.

Peters was probably the first to popularize the term "blue laws". Its etymology is unclear, but he implied a relationship to the expletive "bloody", saying that they "were very properly termed Blue Laws, i.e. Bloody Laws, for they were all sanctified with excommunication, confiscation, fines, banishment, whippings, cutting off the ears, burning the tongue, and death."

Supposed Connecticut Blue Laws
The Governor and Magistrates convened in general Assembly, are the supreme power under God of this independent Dominion.
 From the determination of the Assembly no appeal shall be made.
 The Governor is amenable to the voice of the people.
The Governor shall have only a single vote in determining any question; except a casting vote, when the Assembly may be equally divided.
The Assembly of the People shall not be dismissed by the Governor, but shall dismiss itself.
Conspiracy against this Dominion shall be punished with death.
Whoever says there is power and jurisdiction above and over this Dominion, shall suffer death and loss of property.
Whoever attempts to change or overturn this Dominion, shall suffer death.
The judges shall determine controversies without a jury
No one shall be a freeman, or give a vote, unless he be converted, and a member in full communion of one of the Churches allowed in this Dominion.
No man shall hold any office, who is not sound in the faith, and faithful to this Dominion; and whoever gives a vote to such a person, shall pay a fine of £1; for a second offence, he shall be disfranchised.
Each freeman shall swear by the blessed God to bear true allegiance to this Dominion, and that Jesus Christ is the only King.
No quaker or dissenter from the established worship of this Dominion shall be allowed to give a vote for the election of Magistrates, or any officer.
No food or lodging shall be afforded to a Quaker, Adamite, or other Heretic.
If any person turns Quaker, he shall be banished, and not suffered to return but upon pain of death.
No Priest shall abide in this Dominion: he shall be banished, and suffer death on his return. Priests may be seized by any one without a warrant.
No one to cross a river, but with an authorized ferryman.
No one shall run on the Sabbath day, or walk in his garden or elsewhere, except reverently to and from meeting.
No one shall travel, cook victuals, make beds, sweep house, cut hair, or shave, on the Sabbath day.
No woman shall kiss her child on the Sabbath or fasting day.
The Sabbath shall begin at sunset on Saturday.
To pick an ear of corn growing in a neighbor's garden, shall be deemed theft.
A person accused of trespass in the night shall be judged guilty, unless he clear himself by his oath.
When it appears that an accused has confederates, and he refuses to discover them, he may be racked.
No one shall buy or sell lands without permission of the selectmen.
A drunkard shall have a master appointed by the selectmen, who are to debar him from the liberty of buying and selling.
Whoever publishes a lie to the prejudice of his neighbor, shall sit in the stocks, or be whipped fifteen stripes.
No minister shall keep a school.
Every rateable person, who refuses to pay his proportion to the support of the Minister of the town or parish, shall be fined by the Court £2, and £4 every quarter, until he or she pay the rate to the Minister.
Men-stealers shall suffer death.
Whoever wears clothes trimmed with gold, silver, or bone lace, above two shillings by the yard, shall be presented by the grand jurors, and the selectmen shall tax the offender at £300 estate.
A debtor in prison, swearing he has no estate, shall be let out and sold, to make satisfaction.
Whoever sets a fire in the woods, and it burns a house, shall suffer death; and persons suspected of this crime shall be imprisoned, without benefit of bail.
Whoever brings cards or dice into this dominion shall pay a fine of £5.
No one shall read Common-Prayer, keep Christmas or saints-days, make minced pies, dance, play cards, or play on any instrument of music, except the drum, trumpet, and the jaw harp.
No gospel Minister shall join people in marriage; the magistrates only shall join in marriage, as they may do it with less scandal to Christ's Church.
When parents refuse their children convenient marriages, the Magistrates shall determine the point.
The selectmen, on finding children ignorant, may take them away from their parents, and put them into better hands, at the expense of their parents.
Fornication shall be punished by compelling the marriage, or as the Court may think proper.
Adultery shall be punished by death.
A man that strikes his wife shall pay a fine of £10; a woman that strikes her husband shall be punished as the Court directs.
A wife shall be deemed good evidence against her husband.
No man shall court a maid in person, or by letter, without first obtaining consent of her parents: £5 penalty for the first offence; £10 for the second; and, for the third, imprisonment during the pleasure of the Court.
Married persons must live together, or be imprisoned.
Every male shall have his hair cut round according to a cap.

References

Further reading
  Digital facsimile HathiTrust Digital Library, 2011.

 Digital facsimile HathiTrust Digital Library, 2010.

18th-century hoaxes
Legal history of Connecticut
1655 in the Thirteen Colonies
1655 in law
1655 in Connecticut

Blue Laws (Connecticut)


Manu Herbstein (born 1936) is the South African author of Ama, a Story of the Atlantic Slave Trade (2001), which won the 2002 Commonwealth Writers Prize for Best First Book, the first time the award had been given to an electronic book. The first chapter of the novel may be read on-line at the link below.

References

External links
Companion web site, including the first chapter, which may be read online.

South African Jews
1936 births
South African writers
Living people
Place of birth missing (living people)

Manu Herbstein


Ligu je osvojila ŠNK Baranja-Belje Beli Manastir, te u kvalifikacijama za 1. ŽNL Osječko-baranjsku izborila plasman u viši rang. Iz lige nitko nije ispao u 3. ŽNL Osječko-baranjsku.

Tablica

Rezultati

Kvalifikacije za 1. ŽNL Osječko-baranjsku
NK Klas Čepin - ŠNK Baranja-Belje Beli Manastir 2:1
ŠNK Baranja-Belje Beli Manastir - NK Klas Čepin 1:0

Zbog boljeg rezultata u gostima, u 1. ŽNL Osječko-baranjsku se kvalificirala ŠNK Baranja-Belje Beli Manastir.

Bilješke
NK Grabovac kažnjen je oduzimanjem 6 bodova

Izvori

 RSSSF.com

2016-17
osječko-baranjska-2-beli-m

2. ŽNL Osječko-baranjska NS Beli Manastir 2016./17.


The Flying Saucers Are Real este o carte non-fiction din 1950 a scriitorului și ofițerului american Donald Keyhoe. A fost republicată la 4 decembrie 2006.

Articolul lui Keyhoe, "Flying Saucers Are Real - Farfuriile zburătoare sunt reale", a apărut în ediția din 1950 a revistei True (publicat la 26 decembrie 1949) și a provocat o senzație. Deși astfel de afirmații sunt întotdeauna greu de verificat, căpitanul Edward J. Ruppelt, primul șef al Proiectului Blue Book, a raportat că "se zvonește printre editorii de reviste că articolul lui Don Keyhoe în True a fost unul dintre cele mai citite și mai discutate articole din reviste din istorie."

Capitalizând acest interes, Keyhoe a extins articolul într-o carte, The Flying Saucers Are Real; care s-a a vândut în peste jumătate de milion de copii broșate (paperback). El a susținut că Forțele Aeriene știau că farfuriile zburătoare erau extraterestre, dar au ascuns rapoartele pentru a evita panica publică. În viziunea lui Keyhoe, străinii   - oricare ar fi originile sau intențiile lor   - nu păreau ostili și probabil că supravegheau Pământul de două sute de ani sau mai mult, deși Keyhoe a remarcat că "observația lor a crescut brusc în 1947, ca urmare a seriei de explozii cu bombă A din 1945". Dr. Michael D. Swords a caracterizat cartea ca fiind "o reacție destul de senzațională, dar precisă a problemei". (Swords, p. 100) Boucher și McComas au apreciat-o drept "conștientă, inteligentă și convingătoare".

Carl Jung a susținut că primele două cărți ale lui Keyhoe (The Flying Saucers Are Real și Flying Saucers from Outer Space) au fost "bazate pe materiale oficiale și au evitat pe baza unor studii speculațiile sălbatice, naivitatea sau prejudecățile altor publicații [OZN]".

Note

Legături externe

Vezi și
 Flying Saucers from Outer Space (1953)

Cărți din 1950
Cărți de Donald Keyhoe
Ufologie

The Flying Saucers Are Real


Adonias Freestyle - Desistir Não É uma Opção é um longa-metragem brasileiro do gênero biográfico esportivo, criado, escrito e dirigido pelo diretor e produtor Denis Rodrigues, para a provedora de filmes e séries documentais YouDocs Company.

Com pré-estreia no dia 17 de novembro de 2021, no Espaço Itaú de Cinemas, na cidade de São Paulo, o filme apresenta em seu elenco, os nomes de Adonias Fonseca, Falcão, Fred Desimpedidos, Felipe Franco, Alex Escobar, Diego Freestyle e Nathalia Guitler, além das algumas pessoas próximas do convívio diário do atleta, diretamente ligadas à sua vida pessoal e, principalmente, à sua ascensão esportiva.

Enredo
Viajando no tempo, sem ordem cronológica definida, entre os anos de 1994, ano de nascimento do biografado, até o ano de 2021, o documentário narra a verdadeira história de Adonias que encontrou no futebol freestyle, a redenção para o seu grande sonho de infância de se tornar jogador de futebol profissional, que foi prematuramente frustrado, devido a um grave acidente de infância, no quintal de sua casa, em Miraí, no Estado de Minas Gerais.

A longa-metragem ainda revela, em detalhes, algumas das principais aparições do freestyler em diversos canais de televisão como, rede globo, no programa matinal Mais Você,  onde o iniciante disputaria seu primeiro campeonato de Futebol Freetyle, conquistando a terceira colocação.

No SBT, no Programa da Eliana, através do acervo fotos e vídeos, disponibilizado pelo próprio protagonista, o longa ainda revela, a sua primeira aparição na TV, na presença de diversos artistas e, também, do jogador de futebol Dentinho.

Trazendo à tona, diversas lembranças importantes da vida do atleta, um dos pontos altos é quando, Adonias Fonseca se apresenta na China, no canal de TV CCTV-5, em um evento esportivo ao vivo, transmitido pela emissora chinesa, em homenagem ao ícone lendário David Beckham que, na ocasião, acompanhou presencialmente.

Ainda no contexto da história, em seu depoimento, o amigo e parceiro na modalidade Diego Freestyle, relembra a incrível viagem da dupla, à Barcelona, na Espanha onde, através de uma vitória de Adonias Fonseca, conquistando o primeiro lugar no concurso Mestres da Precisão da Gillette, ambos se apresentaram no Camp Nou para o time profissional de futebol de salão do FC Barcelona, emplacando, somente naquele dia, mais de 2,4 milhões de visualizações num post feito diretamente na Fan Page oficial do clube no Facebook pelo Barça TV - FC Barcelona Official Channel.

Dentre as inúmeras participações do freestyler em conteúdos diversos e das suas principais contratações em trabalhos publicitários, tanto no Brasil, quanto ao redor do mundo, o filme ainda destaca a importância do trabalho configurando como destaque da modalidade no cenário nacional, através de sua atuação no comercial da Gillete Proglide, em parceria com o FC Barcelona em 2015, com participação especial de Neymar Jr..

Sob uma perspectiva sutil, revelando as principais conquistas do atleta, com trechos curtos de sua passagem por diversos países como China, Índia, Espanha, Rússia, Kuwait e Emirados Árabes Unidos, que levou o jogador a conhecer grandes nomes no mundo do futebol, dentre os principais, Luís Figo, Ryan Giggs, Paul Scholes, Michel Salgado e outros, o diretor Denis Rodrigues conduz a história de uma maneira fluida, revelando, minuciosamente, a transição do anonimato do futebolista de estilo livre, até a sua escalada para a mais alta conquista no Evento Reis e Rainhas do Drible de 2021 onde, integrando o time Falcão, desbancou o time rival, comandado pela, então, jogadora de futsal feminino Amandinha, eleita sete vezes como a melhor futebolista de futsal do mundo, e levou o troféu da edição consagrando-se o atual número um do evento no Brasil, no mesmo ano.

Elenco
Falcão, ex-jogador de futsal brasileiro

Lili Faria, modelo, digital influencer, esposa do Falcão.

Abner Fonseca , atleta profissional de Futebol Freestyle.

Diego Oliveira de Castro , atleta brasileiro de Futebol Freestyle.

Felipe Franco, fisiculturista, atleta profissional, vereador em São Paulo.

Bruno Carneiro Nunes , youtuber, apresentador de TV, jornalista, ex-jogador de futsal brasileiro.

Natalia Guitler, ex-tenista profissional brasileira, jogadora de futebol de estilo livre, futevôlei, teqball.

Renata Escudeiro Fonseca, modelo, digital influencer.

Alex Escobar da Silva , apresentador do Globo Esporte RJ.

Alice Faião Valente Vieira, filha de Adonias Fonseca.

Ana Paula Leal Graziano, CEO Savaget Excalibur, produtora do evento.

Bruno Vieira, CEO da Agência DS12.

Debora Dutra, Diretora de Marketing da Vitafor Nutrientes.

Carlos Roberto Rodrigues Vieira, pai de Adonias Fonseca.

Leonardo Rodrigues, produtor do evento.

Mara Dalila Vieira, mãe de Adonias Fonseca.

Produção

Filmagens
As filmagens ocorreram de janeiro a novembro de 2021 na residência de Adonias Fonseca em Miraí, município do Estado de Minas Gerais, em São Paulo, capital do Estado de São Paulo, no Parque Prefeito Celso Daniel, em Santo André, município do Estado de São Paulo, em Sorocaba, na residência de Falcão, localizada no interior do Estado de São Paulo, no Rio Beach Club e no Projac, no Rio de Janeiro, capital do Estado do Rio de Janeiro.

Trailer Oficial
O trailer oficial do filme foi lançado em 27 de setembro de 2021 no Canal da YouDocs e, também, em sua rede social do Instagram.

Marketing & Parcerias

Pré-estreia
Em julho de 2021, como apoio estratégico de divulgação e realização da sessão premiere de pré-estreia no dia 17 de Novembro de 2021, a YouDocs Company, produtora do longa, fechou uma parceria colaborativa com a Vitafor Nutrientes, patrocinadora oficial do evento, realizado no Espaço Itaú de Cinemas, do Shopping Bourbon, em São Paulo.

A bordo do time de apoiadores estão a Penalty e a Zaya Flour, juntamente com os parceiros da Agência DS12, do evento Reis do Drible e do Espaço Itaú de Cinemas.

Filmes de esporte do Brasil
Documentários sobre esportes do Brasil
Filmes sobre futebol
Filmes em língua portuguesa
Filmes baseados em biografias
Cinebiografias de desportistas

Adonias Freestyle - Desistir Não É Uma Opção


Tenhya (auch: Tenhia, Tenhiya, Tenihiya) ist eine Landgemeinde im Departement Tanout in Niger.

Geographie
Tenhya liegt in der nördlichen Sahelzone. Die Nachbargemeinden sind Aderbissinat im Nordwesten, Tabelot im Nordosten, Tesker im Osten, Tanout im Süden und Tarka im Westen. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um drei Dörfer und 101 Wasserstellen. Der Hauptort der Landgemeinde ist Tenhya.

Geschichte
Die Landgemeinde Tenhya wurde als Verwaltungseinheit 2002 im Rahmen einer landesweiten Verwaltungsreform in einem zuvor gemeindefreien Gebiet gegründet.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 31.057 Einwohner, die in 5580 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 15.122 in 2729 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 386 Einwohner in 68 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 715 in 130 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 84 in 23 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Tuareg, Kanuri und Fulbe. Hier leben Angehörige der Fulbe-Untergruppe Wodaabe und der Tuareg-Untergruppen Ichiriffen, Imdan, Inesseliman, Kel Ates, Kel Iferwane und (im Westen der Landgemeinde) Ifoghas, die alle auf Fernweidewirtschaft spezialisiert sind.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 12 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 6 PNDS-Tarayya, 5 NIGERENA und 1 MPR-Jamhuriya.

Wirtschaft und Infrastruktur
Im Hauptort und im Dorf Farak Gadambo werden von Tuareg Kamele gezüchtet. Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort sowie in den Siedlungen Farak Gadambo und Tiggar vorhanden. Beim Centre de Formation aux Métiers de Tenhya (CFM Tenhya) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum.

Einzelnachweise

Ort in Niger
Zinder (Region)
Ort in Afrika

Tenhya


Branko Ružić (Slavonski Brod, 4. ožujka 1919. — Zagreb, 27. studenoga 1997.) je bio hrvatski kipar i slikar. Stvarajući kiparska djela, istodobno arhetipska i suvremena, zauzima istaknuto mjesto u hrvatskom suvremenom kiparstvu.

Životopis
Rođen je 4. ožujka 1919. godine u Slavonskom Brodu, tadašnjem "Brodu na Savi". U Vinkovcima je završio srednju školu, a 1944. godine diplomirao kiparstvo na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu. 1948. godine, na istoj akademiji završio slikarstvo. Putovao je i stvarao po Italiji, Francuskoj i Ujedinjenom Kraljevstvu.

Bavio se pedagoškim radom te pisao o umjetnosti. Imao je šezdeset i sedam samostalnih izložaba u zemlji i inozemstvu. Njegovi radovi bili su izloženi na više od dvije stotine skupnih izložaba.

Od 1961. do 1985. godine, bio je profesor na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu. Od 1993. godine, sudjelovao je u pripremama za otvaranje galerije "Branko Ružić i suvremenici" u Slavonskom Brodu.

Preminuo je 27. studenoga 1997. godine u Zagrebu.

Stvaralaštvo
Autor je brojnih spomenika i skulptura u Zagrebu, Osijeku, Vinkovcima, Sarajevu, Beogradu, Fallerslebenu, Wolfsburgu i Querceti.

Među njima isticaju:
 Spomenik "Moša Pijade", Beograd 1969.
 Spomenik "Ljudi" (poznat kao "Skupina građana"), Osijek 1977.
 Spomenik palim Zagrepčanima, Zagreb, 1981.

Likovni pedagoški rad
U njegovoj klasi likovnu umjetnost su završili Ljubica Dragojević Buble i drugi.

Galerija

Nagrade
Dobitnik je petnaestak nagrada, od kojih su neke Nagrada općine Rovinj (1967., 1972.), Nagrada grada Zagreba (1968.) i "nagradu za životno djelo Vladimir Nazor" (1985.).

Izvori

Vanjske poveznice
Branko Ružić, enciklopedija.hr

Životopisi, Slavonski Brod
Hrvatski kipari
Hrvatski slikari
Dobitnici_nagrade_HAZU

Branko Ružić


Atabask dilleri, Athabaska dilleri ya da Dene dilleri olarak da bilinen bu grup, Sibirya kökenli Na-Dene dilleri ailesinin en büyük grubudur ve Eyakça ile birlikte bir üst grupta toplanırlar. Atabasklar tarafından konuşulurlar. Kanada (Kanada Atabaskları) ve Alaska'da (Alaska Atabaskları) yoğundurlar. ABD'nin Kuzey Pasifik kıyılarında ve orta güney bölgelerinden Meksika'nın kuzey sınır bölgelerine kadar adacıklar olarak yer alırlar. Coğrafi konumları baz alınarak Kuzey Atabask dilleri, Pasifik Atabask dilleri ve Güney Atabask dilleri biçiminde üç alt grupta toplanırlar. Apaçi ve Navahoların  dilleri son grupta yer alır.

Atabask halklarının nüfusu 200.000 kişidir ve bunun büyük bir kısmı (170.000 den fazlası) Navaholardandır.

Adı, Atabask gölü (Athabasca Gölü)'nün adından gelir. Dene ise kendi dillerinde "insanlar/halk" anlamına gelen sözlerden yola çıkılarak dilcilerce oluşturulmuştur. [Yandaki haritada büyük kırmızı sahadaki üç gölden en altta olanı Atabask gölüdür]

Atabask dil bilimi çalışanları Athabascanist/Athabaskanist olarak da adlandırılır.

Sınıflandırma

 Kuzey Atabask dilleri
 Ahtnaca (konuşanı 80 kişi)
 Denağinaca  (konuşanı 75 kişi)
 Değinakça (konuşanı 15 kişi)
 Holikaçukça (Mart 2012 de tükendi)
 Koyukonca  (konuşanı 150 kişi)
 Kuskokvimce (konuşanı 40 kişi)
 Aşağı Tananaca  (konuşanı 30 kişi)
 Tanakrosça  (konuşanı 35 kişi)
 Yukarı Tananaca  (konuşanı 100 kişi)
 Kuzey Tuçoncası  (konuşanı 200 kişi)
 Güney Tuçoncası  (konuşanı 200 kişi)
 Guçince  (konuşanı 770 kişi)
 Hanca  (konuşanı 10 kişi)
 Tagişçe  (konuşanı 2 kişi)
 Tahltanca  (konuşanı 55 kişi)
 Kaskaca  (konuşanı 400 kişi)
 Danezaca  (konuşanı 300 kişi)
 Sekanice  (konuşanı 30-40 kişi)
 Denetaca  (konuşanı 2.310 kişi)
 Sahtuca  (konuşanı 1.235 kişi)
 Tlınçonca  (konuşanı 2.135 kişi)
 Denesulinece  (konuşanı 765 kişi)
 † Tsetsautça  (1927'de yok oldu)
 Tsutinaca  (konuşanı 50 kişi)
 Nadoten-Vetsuvetence  (konuşanı 292 kişi)
 Dakelce
 Çilkotince  (konuşanı 2.000 kişi)
 Nikolaca (yok oldu)
Kwalhioqua–Tlatskanai dili (1930 öncesinde tükendi)
 Pasifik Atabask dilleri
Mattolece  (1930'larda tükendi)
Hupaca  (konuşanı 64 kişi)
Eel Nehri Atabaskçası (tükendi)
 Güney Atabask dilleri
 † Ova Apaçicesi  (yakınlarda tükendi)
 Hikarilaca (konuşanı 1000 kişi)
 † Lipanca (büyük ihtimalle 1980 lerde tükendi)
 Meskalero-Çirikavaca (konuşanı 1800 kişi)
 Batı Apaçicesi (konuşanı 12.693 kişi)
 Navahoca

Coğrafi dağılım

 Kanada
 Yukon Toprakları: Guçince, Hanca, Kaskaca, Tagişçe, Kuzey Tuçoncası, Güney Tuçoncası, Yukarı Tananaca
 Kuzeybatı Toprakları: Denesulinece, Guçince, Satuca, Denetaca, Tlınçonca
 Nunavut: Denesulinece
 Britanya Kolombiyası: Nadoten-Vetsuvetence, Çilkotince, Dakelce, Kaskaca, Nikolaca, Sekanice, Danezaca, Denetaca, Tagişçe, Tahltanca, Tsetsautça
 Alberta: Denetaca, Denesulinece, Tsutinaca
 Saskatchewan: Denesulinece
 Manitoba: Denesulinece
 Amerika Birleşik Devletleri
 Alaska: Ahtnaca, Değinakça, Denağinaca, Guçince, Hanca, Holikaçukça, Koyukonca, Aşağı Tananaca, Tanakrosça, Tsetsautça, Kuskokvimce, Yukarı Tananaca
 Washington: Çilkotince, Kwalhioqua, Nikolaca
 Oregon: Tlatskanie, Applegate, Galice, Tututni, Upper Coquille, Tolowa, Upper Umpqua
 Kaliforniya: Eel Nehri Atabaskçası, Hupaca, Mattole-Bear River, Tolowa
 Utah: Navahoca
 Kolorado: Hikarilaca, Navahoca
 Arizona: Çirikavaca, Navahoca, Batı Apaçicesi
 New Mexico: Çirikavaca, Meskaleroca, Hikarilaca, Lipanca, Navahoca
 Teksas: Meskaleroca, Lipanca
 Oklahoma: Çirikavaca, Hikarilaca, Ova Apaçicesi
 Meksika
 Sonora ve Chihuahua : Çirikavaca

Çalışmalar
Dene Languages Conference (ya da Athabascan Languages Conference) adlı konferans serisinde ele alınır. Bu konferansta dil bilimciler, konuşmacılar, eğitimciler ve politikacılar biraya gelerek Atabask dil ve kültürleri üzerine çalışmalar yapılır. İlki 1980 yılında New Mexico Üniversitesinin evsahipliği ve sponsorluğunda yapılan konferans 2012 yılında Western Washington University tarafından düzenlenmiştir. 2013 yılındaki konferans ise Calgary, Kanada'da yapılacaktır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Alaska Yerli Dil Merkezi
 Yukon Yerli Dil Merkezi

Na-Dene dilleri

Atabask dilleri


''
අයිරින් සුළි කුණාටුව 2005 අත්ලාන්තික් සුළු කුණාටු සමයේ දිගු කලක් කේප් වර්ඩ් හි පැවති සුළි කුණාටුවකි. කුණාටුව අගෝස්තු 4 වන දින කේප් වර්ඩ් ආසන්නයේ සෑදී අත්ලාන්තික් හරහා ගමන් කර එය තවත් නිවර්තන කලාපයක් වූ අග්නිදිග නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්තයට පෙර බර්මියුඩා වලින් උතුරු දෙසට හැරවෙනවා. අයිරින් 2005 වසරේ නිවර්තන පද්ධතියක වැඩිම කාලයක් පැවති කුණාටුව ලෙස දින 14 ක් තිස්සේ දිගටම පැවතුණා. එය වාර්තාගත කාලය තුල පැවති 9 වන කුණාටුව සහ 4 වන සුළි කුණාටුව විය.

අයිරින් කුණාටුව එය දෝලනය වන ශක්තිය අනුව එහි අමාරුතාව පිළිබඳව අනාවැකි පල කළා. පසුව අගෝස්තු 10 දින විසිරී යාමට පෙර අයිරින් උච්ච අවස්ථාවකට එනවා ප්‍රභේද දෙකකින්. අගෝස්තු 16 දින විශාල නිවර්තන පද්ධතියේ තීව්රවතාවය අඩු වීමට පෙර සහ අගෝස්තු 18 වන දින. නමුත් ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයට බයක් තිබුණා අවිනිශ්චිතව කුණාටුව ගොඩබිමට සේන්දු වෙයි කියලා. නමුත් එය ගොඩබිමට සේන්දු නොවූ නිසා වාර්තාගත අලාභ හානි සිදු නොවිණි. කෙසේ වුවද එය අඩි 8(මීටර් 2.4) ක් තරම් විශාල විය. තවද එක් මාරක විපතකද සමඟින් නිව් යෝර්ක් හි දිගු වැලියේ දිය රැළි ශක්තිමත් විය.

කාලගුණික ඉතිහාසය
ශක්තිමත් නිවර්තන තරංග සීතල මුහුදු මට්ටමේ උෂ්ණත්වය නිසා අප්‍රිකාවේ බටහිර වෙරළ තීරයෙන් ඉවතට ගමන් කරන්නට විය. සංවහන ධාරා වැඩිවීමත් සමඟ එය කේප් වර්ඩ් හි බටහිර දෙසට චලනය වීමට විය. මේ පද්ධතිය බොහෝ සන්විධානය වීමෙන් හා සංවර්ධනය වීමෙන් අගෝස්තු 4 වනදා දහවල් කේප් වර්ඩ් දූපතේ නිරිත දෙසින් සැතපුම් 690 (කිලෝමීටර් 1100) දුරින් අවපාතයක් බවට පත විය. අගෝස්තු 5 වනදා අවපාතය අනපේක්ෂිත ආකාරයට දැඩි සුළං ප්‍රවාහ සමඟින් වයඹ දෙසට හැරිණි. මේ හේතුවෙන් පරිගණක ආකෘති අවපාතය විනාශ වේවි යයි අනාවැකි පල කරන අතරම අනෙක් අය එය අනවරත ලෙස ශක්තිමත් වේ යයි අනාවැකි පල කළේය. කුණාටුවේ අනපේක්ෂිත අවදානමත් සමඟ ජාතික සුළි කුණාටු මධ්‍යස්ථානයේ අනාවැකි පල කරන ලික්සියොන් අවෛලා විසින් "නිවර්තන කලාපයේ ප්‍රභවයන් ගැන අපි දන්නේ කෙතරම් අල්පයක්ද" යන්න ප්රයකාශ කළේය. නිවර්තන අවපාතය තදින්ම පැවතිලා එය අගෝස්තු 7 වන දින අයිරින් සුළි කුණාටුව බවට පත්විය.

පරිසරයේ අඩංගු වූ වියලි වාතය හා දැඩි ප්‍රවාහ හේතුවෙන් අගෝස්තු 8 වන දා වන විට නිවර්තන අවපාතය දුර්වල විය. ඉතිරි වූ අයිරින් කුණාටුවේ අවපාතය අගෝස්තු 10 උදෑසන එය ලෙෂර් ඇන්ටිලස් පසුකර ගමන් කරන්නට විය. නමුත් අනාවැකිකරුවන් අනාවැකි පල කළා ඒ ගැන විශ්වාස කරන්න අපහසුයි සහ තව දුරටත් කුණාටුව පැවතිය හැකි බවට. කෙසේනමුත් උණුසුම් ජලය සහ අඩු සුළං ප්‍රවාහ ඉඩ ලබාදුන්නා අගෝස්තු 11 වනදා බර්මියුඩාවේ දකුණු ප්රුදේශයේදී නැවත අයිරින් සුළි කුණාටුව ඇතිවීමට.

කුණාටුව පහත් නිවර්තන කලාපවල ගැටි සමඟ සිදුවන ප්‍රතික්‍රියාවන් නිසා ආකෘති විසින් කුණාටුවේ අනාගතය ගැන අපැහැදිලි සංඥා ලබා දෙන්නට විය. සමහර ආකෘති අයිරින් කුණාටුව උතුරු කැරොලිනා වල ගොඩබිමට සේන්දු විය හැකි බවට අනාවැකි පල කරන අතරම තවත් සමහර ආකෘති අයිරින් අඩු වී යා හැකි බවට අනාවැකි පල කරන්නට විය. අවසානයේ කුණාටුව දුර්වල වී උතුරු කැරොලිනාව හා බර්මියුඩාව අතර පිටත ඉවුරු පසුකර ගිය පසු මේ අවිනිශ්චිතතාවය නැති විය. අගෝස්තු 16 සවස මෙය බර්මියුඩාවේ ඊසාන දෙසින් සැතපුම් 350 (කිලෝමීටර 560)ක් අතර පළමුව සුළි කුණාටුවක් බවට පත්වී පසුව පැයට කිලෝමීටර 170 ක් උච්ච තීව්ර5තාවක් ඇති විය. මේ වෙලාවේ දී මෙහි අඩුම පීඩනය මිලි බාර් 970 ක් විය. තවද අයිරින් සුළි කුණාටුවක් බවට පත් වේ යයි ජාතික සුළි කුණාටු මධ්‍යස්ථානයේ විදඥා‍යින් සිතීය. නමුත් ඔවුන් විශාලත්වය විශාල ලෙස තියුණු වේ යයි බලාපොරොත්තු නොවීය.

අගෝස්තු 18 උදෑසන නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් වල කේප් රේස් වලට සැතපුම් 520 (කිලෝමීටර 830)ක් දුරින් වැඩිවන සුළං ප්රිවාහ සහිත ප්ර දේශයට අයිරින් ඇතුල් වීමෙන් එය දුර්වල වීමට විය. අගෝස්තු 18 දින ගෙවී යාමත් සමඟ දින 14 ක් තිස්සේ පැවති අයිරින් නිවර්තන පද්ධතියක් බවට පත්විය. මෙය 2005 වසරේ වැඩිම කාලයක් පැවති කුණාටුවයි.

බලපෑම, වාර්තාව සහ නම් කිරීම
අයිරින් පැවතියේ ගොඩබිමට ඈතින් නිසා වෙරළබඩ ජනතාවට අනතුරු ඇඟවීමක් කර නොතිබුණි. දිගු කලක් පැවති අයිරින් වලින් නැව් සම්බන්ධව වාර්තාවක් නොමැත. සැලකිය යුතු අලාභ හානි හෝ මරණ සිදු නොවිණි. කෙසේ වුවද ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ නැගෙනහිර වෙරළ තීරයට දියවැල් නිසා ඇතිවන අවදානම වැඩි විය. නිව් ජර්සි වල බොහෝ වෙරළ තීරයන්හි දින තුනක් සඳහා පිහිනුම් කටයුතු නතර කළ අතර හා ජීවිත ආරක්ෂක කටයුතු යොදවා තිබුණි. අගෝස්තු 14 නිව් යෝර්ක් හි වෙරළ තීරයට අඩි 4 සිට 8 (මීටර 1.2 සිට 2.4) දක්වා වන තරංග සේන්දු විය. මෙදින නිව් යෝර්ක්හි ලෝන්ග් බීච් හිදී අවුරුදු 16 ක් වයසැති පිරිමි ළමයෙකු දියවැල් විසින් අල්ලාගෙන ජීවිතක්ෂයට පත්විය. ඔහුගේ මෘත ශරීරය දින දෙකකට පසු අගෝස්තු 16 දින වෙරළට ගොඩගසා තිබුණි.

අගෝස්තු 7 මුල්ම දිනයේ සෑදුනු කුණාටුව අත්ලාන්තික් කලාපයේ සුළි කුණාටු සමයේ සැදුණු 9 වැනි කුණාටුව විය. එය 1936 වර්ෂයේ කුණාටු සමයේ දින 13 ක් පැවති කුණාටුවේ වාර්තාව බිඳ හෙලන ලදී. අවස්ථා 5 ක් පැවති නිසා අත්ලාන්තික් නිවර්තන කලාපයේ සැදුණු මෙම කුණාටුව "අයිරින්" ලෙස නම් කරන ලදී. මෙය ගොඩබිමට සිදුකළ බලපෑම අවම නිසා මේ නම ලෝක කාළතුණ විද්‍යාඥයින්ගේ සංගමය විසින් 2011 අත්ලාන්තික් කුණාටු සමය සඳහා ද නැවත භාවිත කරන ලදී.

මේවාද බලන්න
 2005 අත්ලාන්තික් සුළිකුණාටු සමය

මූලාශ්‍ර
 ^ a b c d e f g National Hurricane Center. "Tropical Cyclone Report: Hurricane Irene" (PDF). NOAA. Retrieved April 24, 2006.
     ^ National Hurricane Center. ["http://www.nhc.noaa.gov/archive/2005/dis/al092005.discus.004.shtml Discussion for Tropical Depression Nine, 11:00 a.m. EDT, August 05 2005"]. NOAA. Retrieved April 24, 2006.
     ^ National Hurricane Center. "Discussion for Tropical Storm Irene, 5:00 a.m. EDT, August 10, 2005". NOAA. Retrieved April 24, 2006.
     ^ National Hurricane Center. "Discussion for Tropical Storm Irene, 11:00 a.m. EDT, August 11, 2005". NOAA. Retrieved April 28, 2006.
     ^ National Hurricane Center. "Discussion for Tropical Storm Irene, 5:00 p.m. EDT, August 14, 2005". NOAA. Retrieved April 24, 2006.
     ^ a b National Hurricane Center; Hurricane Research Division; Atlantic Oceanographic and Meteorological Laboratory (February 15, 2013). "Atlantic hurricane best track (Hurdat)". United States National Oceanic and Atmospheric Administration. Retrieved March 24, 2013.
     ^ Associated Press (August 16, 2005). "Hurricane Irene Affecting Jersey Shore" . 6ABC. Retrieved May 10, 2006.
     ^ a b c Richard Weir and Michael White (August 16, 2005). "Lost Boy's Body Found On Shore". New York Daily News. Retrieved December 29, 2009.
     ^ "NCDC Event Report: New York Rip Current". National Climatic Data Center. 2005. Retrieved April 13, 2009.

බාහිර සබැදි
 National Hurricane Center's archive on Hurricane Irene
 National Hurricane Center's Tropical Cyclone Report on Hurricane Irene
 Photo gallery of surf from Hurricane Irene in North Carolina
 NASA article on Irene's rainfall

අයිරින් සුළි කුණාටුව (2005)


The Equality Party () was a political party in Quebec, Canada, that promoted the use of English in Quebec on an equal basis with French.  Four Equality Party members were elected to Quebec's National Assembly in 1989, as part of an anglophone reaction to changes made by the governing Liberals to Quebec's language law.  The party had no success in subsequent elections, and stopped organizing after the 2003 Quebec election.

History

Foundation to 1989 election
The party was formed in 1989 as a reaction to then-Premier Robert Bourassa invoking the "Notwithstanding clause" of the Canadian constitution to override a Supreme Court ruling overturning parts of the Charter of the French Language (commonly known as "Bill 101").  The court ruling would have allowed languages other than French to appear on store signs and outdoor advertising; the government instead allowed other languages only on small signs inside shops.  Another issue that fed Equality Party support was the Quebec Liberal Party's forcing anglophone Members of the Quebec National Assembly (MNAs) to condemn a report from the Official Languages Commissioner suggesting Quebec anglophones felt "humiliated" by laws such as Bill 101.

The Equality Party's platform called for equality of both languages (French and English) in Quebec, opposing Bill 101 which made French the sole official language of Quebec, imposed restrictions on the use of English on public signs, and required children to attend school in French unless one of their parents went to school in English in Canada.  The Equality Party drew virtually all of its support from elements of Quebec's anglophone minority, and only ran candidates in electoral districts with very high anglophone populations.

The party first came to prominence in the 1989 general election, when it won four seats on Montreal Island in the National Assembly with 3.7% of the popular vote. Along with its then-sister party, the Unity Party (which ran candidates outside the Montreal Island), it won 4.7% of the provincial popular vote. The winning candidates were Gordon Atkinson, Neil Cameron, Richard Holden and party leader Robert Libman, who won popular votes ranging from 41 per cent to 58 percent in their respective ridings.

In the National Assembly 1989-1994
The party did not receive official party status in Quebec's National Assembly, being eight members short of the required twelve necessary for recognition, nor had they received 20% of the popular vote which would have otherwise qualified them for official status. The Liberals and Parti Quebecois agreed that the Equality Party caucus would receive some of the privileges of an "official party", including  having their members' seats in the National Assembly placed together and office space allocated close to each other, as well as some research funding; however, they were not allocated a guaranteed number of questions in the National Assembly's daily Question Period, meaning that their opportunity to speak was left to the Speaker's discretion.  (This arrangement was repeated in later elections when Action démocratique du Québec won fewer seats in the National Assembly than required for official status).

The four members took an active role in National Assembly debates, most notably when Party leader Robert Libman made headlines by using his parliamentary privilege to reveal the details of confidential, money-losing contracts signed between Hydro-Québec and some of Quebec's aluminum producers.

The party voted against Bill 150, a law providing for a referendum on sovereignty for Quebec, (which was later cancelled in favour of a referendum on the Charlottetown Accord).

The Unity Party merged with the Equality Party on May 7, 1990, increasing the party's membership to what the party reported as 16,000.  The party's published financial statements, however, reported that only $7795 in membership dues were collected in 1990, down 75% from 1989 and enough to account for only 1,559 dues-paying members.

From 1990 onward, the party suffered from frequent and public infighting, clashing over personalities and over issues such as whether to support the Meech Lake Accord and Charlottetown Accord. This peaked when Richard Holden, Equality MNA for the overwhelmingly Anglophone Westmount riding, left the party and eventually defected to the Parti Québécois, a party which had little support in Westmount due to its support of Bill 101 and Quebec independence.
Three of the Equality Party's four elected members, including Libman, the party's leader, quit the party before the next election.

In addition to the infighting and defections, the Equality Party's raison d'être arguably vanished when the government amended the Charter of the French Language in 1993 to allow for more prominent English language text on commercial signs, so that the law no longer needed the use of the "notwithstanding clause" to withstand constitutional challenge.
Furthermore, opinion polls prior to the 1994 election showed a close race between the two largest parties (the Liberals and the Parti Québécois), with the PQ explicitly promising an independence referendum if it was victorious. All of these factors encouraged Equality Party voters from 1989 to switch their support back to the Liberals in 1994.

Post-1994 activities
The Equality Party never repeated its electoral success of 1989.  Cameron, the party's sole remaining MNA, was defeated in the 1994 general election.  Two subsequent general elections in 1998 and 2003 did nothing to improve the party's fortunes.

The party continued to exist for another decade in a desultory fashion.  Its remaining members held meetings, maintained a website and ran candidates for office until 2003.  During these years, the party promoted political positions such as the reversal of the 2002 municipal mergers on the island of Montreal. Following the party's poor showing in the 2003 election, its leader, Keith Henderson, announced he would resign once a new leader was chosen, which never occurred. The party stopped holding meetings, updating its website or running candidates in elections, but continued to file annual reports with the Director General of Elections until it was removed from the list of registered political parties at the end of 2012.

In 2013, a group attempted to restart the party under the name of "Equality Party 2.0 - Parti Égalité 2.0", but abandoned efforts due to lack of support.

Leaders

 Robert Libman (1989–1994)
 Keith Henderson (1994-2012)

Members of the Quebec National Assembly
 Gordon Atkinson (1989–1994)
 Neil Cameron (1989–1994)
 Robert Libman (1989–1994)
 Richard Holden (1989–1992)

Election results

See also

 Politics of Quebec
 List of Quebec general elections
 List of Quebec premiers
 List of Quebec leaders of the Opposition
 National Assembly of Quebec
 Timeline of Quebec history
 Political parties in Quebec
 Partition of Quebec
 Canadian Party of Quebec
 Bloc Montreal

References

External links
 Facebook page of the resurrected "Equality Party 2.0 - Parti Égalité 2.0"
 New website of the "Equality Party 2.0 - Parti Égalité 2.0" (Under Construction)
 Equality Party website (No longer working as of 23 June 2006)
 Equality Party website (from archive.org)
 National Assembly historical information
 History of the Equality Party quebecpolitique.com
 Bill 199 Charter of the French and English Languages

Political parties of minorities
Defunct provincial political parties in Quebec
Political parties established in 1989
Quebec Anglophone culture
1989 establishments in Quebec
2012 disestablishments in Quebec
Political parties disestablished in 2012

Equality Party (Quebec)


Johann Sulpiz Melchior Dominikus Boisserée, nascido em 2 de agosto de 1783 em Colônia e morreu em 2 de maio de 1854, em Bonn é colecionador de pinturas, historiador da arte e arquitetura alemã. Ele desempenhou um papel importante na promoção do projeto de conclusão da Catedral de Colônia.

Catedral de Colônia

Boisserée passou grande parte de seu tempo fazendo campanha para a restauração e conclusão da Catedral de Colônia, onde a construção havia parado durante a Reforma. Logo depois de se estabelecer em Heidelberg em 1810 ele encomendou um levantamento do edifício e um conjunto de desenhos que foram publicados como gravuras. Após o fim das guerras napoleónicas, conseguiu adquirir, separadamente, as duas metades de um enorme desenho de finais do século XIII, mostrando o desenho original do extremo poente, incluindo a torre noroeste e a empena oeste não construídas, e toda a a torre sudoeste, que havia sido apenas parcialmente construída. Ele foi capaz de interessar o príncipe herdeiro Frederico Guilherme da Prússia (mais tarde Rei Frederico Guilherme IV) no projeto, e em 1817 o príncipe encomendou um relatório ao arquiteto Karl Friedrich Schinkel. O trabalho na catedral foi finalmente retomado em 1842, e a construção foi concluída no final do século XIX.
Historiadores de arte

Sulpiz Boisserée


Karólína Lea Vilhjálmsdóttir, née le  à Reykjavik, est une footballeuse internationale islandaise, qui joue au poste de milieu de terrain au Bayer Leverkusen, prêtée par le Bayern Munich.

Biographie

En club
Karólína Lea Vilhjálmsdóttir commence sa carrière au FH Hafnarfjörður. À l'âge de 14 ans, le , elle fait ses débuts en championnat, en entrant à la mi-temps contre le ÍA Akranes. Moins de dix minutes après son entrée en jeu, elle inscrit l'unique but du match. Lors de sa première saison, elle dispute 13 autres matchs, sans pour autant inscrire d'autre but. La saison suivante, en 2017, elle inscrit deux buts en 14 matchs.

En 2018, elle rejoint le Breiðablik Kópavogur, avec qui elle est sacrée championne d'Islande et remporte la Coupe d'Islande dès sa première saison. En début de saison 2019, elle remporte la Supercoupe. Vilhjálmsdóttir inscrit son premier but en Ligue des champions le  contre le club macédonien du ŽFK Dragon 2014 (victoire 11-0 dans le cadre de la phase de qualifications). Le En , en 16e de finale face au Sparta Prague (victoire 3-2), elle inscrit son premier but en phase éliminatoire. Le Breiðablik Kópavogur est éliminé au tour suivant par le Paris Saint-Germain.

En , Vilhjálmsdóttir paraphe un contrat jusqu'en 2024 avec le Bayern Munich. Lors de son premier match sous ses nouvelles couleurs, en Ligue des champions face au BIIK Kazygurt (victoire 6-1), elle marque quelques minutes après son entrée en jeu.

À la fin de la saison, le Bayern est sacré champion d'Allemagne. En , elle prolonge son contrat jusqu'en 2025.

En sélection
Vilhjálmsdóttir joue pour les équipes de jeunes islandaises à partir de 2016. Elle dispute 11 matchs pour deux buts avec les moins de 16 ans. Avec les moins de 17 ans, elle participe aux qualifications à l'Euro des moins de 17 ans 2017. Elle inscrit un but face à la Biélorussie le , mais ne peut empêcher l'élimination de l'Islande au dernier tour de qualification.

Vilhjálmsdóttir honore sa première sélection en équipe d'Islande le  en match amical face à la Finlande. Lors de cette victoire 1-0, elle entre en jeu à la place de Hlín Eiríksdóttir à la  minute de jeu.

Elle inscrit son premier but le  lors d'une victoire 9 à 0 face à la Lettonie dans le cadre des qualifications à l'Euro 2022.

En , elle est sélectionnée par Þorsteinn Halldórsson pour disputer l'Euro 2022 en Angleterre.

Statistiques
Le tableau ci-dessous retrace la carrière de Karólína Lea Vilhjálmsdóttir depuis ses débuts :

En club

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeuse internationale islandaise
Joueuse du FH Hafnarfjörður
Joueuse du Breiðablik Kópavogur
Joueuse du Bayern Munich
Joueuse du Bayer Leverkusen
Naissance en août 2001
Naissance à Reykjavik

Karólína Lea Vilhjálmsdóttir


Međunarodna federacija novinara (IFJ) je najstarija i najveća udruga novinara na svijetu. Sjedište IFJ je u Bruxellesu, u Belgiji.

Povijest
Utemeljena 1926. godine, ponovo pokrenuta 1946, i opet u sadašnjem obliku 1952. IFJ danas predstavlja oko 600.000 članova u više od 140 država. Službeni jezici IFJ su: engleski, francuski i španjolski.

Standardi
 IFJ promovira slobodu štampe, socijalnu pravdu preko jakih, slobodnih i neovisnih sindikata novinara;
 IFJ ne podržava bilo koju političku opciju, ali promovira ljudska prava, demokraciju i pluralizam;
 IFJ se protivi diskriminaciji svih vrsta, osuđuje uporabu medija u propagandne svrhe ili kao sredstvo za promociju netolerancije i sukoba;
 IFJ vjeruje u slobodu političkog i kulturnog izražavanja,obranu sindikata i drugih osnovnih ljudskih prava;
 IFJ zastupa novinare u okviru sistema Ujedinjenih naroda, ali i u okviru međunarodnog sindikalnog pokreta.
 IFJ podržava novinare i njihove sindikate kad god se bore za svoja radna i profesionalana prava i osnovala je Medjunarodni sigurnosni fond za pružanje humanitarne pomoći novinarima u nevolji.

Vidi još
 Hrvatsko novinarsko društvo
 Udruga BH novinari

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice

Novinarstvo
Međunarodne organizacije
Dobitnici Povelje Republike Hrvatske

Međunarodna federacija novinara


Die Portugal International 2004 im Badminton fanden Mitte Januar 2004 in Caldas da Rainha statt. Es war die 39. Auflage dieser internationalen Titelkämpfe von Portugal.

Finalergebnisse

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=D37B0ECB-4896-40E6-8313-36396448DF2B

2004
Badminton 2004
EBU Circuit 2003/04
Badmintonwettbewerb in Caldas da Rainha

Portugal International 2004


In the mathematical theory of metric spaces, a metric map is a function between metric spaces that does not increase any distance. These maps are the morphisms in the category of metric spaces, Met. Such functions are always  continuous functions.
They are also called Lipschitz functions with Lipschitz constant 1, nonexpansive maps, nonexpanding maps, weak contractions, or short maps.

Specifically, suppose that  and  are metric spaces and  is a function from  to . Thus we have a metric map when, for any points  and  in ,

Here  and  denote the metrics on  and  respectively.

Examples

Consider the metric space  with the Euclidean metric. Then the function  is a metric map, since for , .

Category of metric maps
The function composition of two metric maps is another metric map, and the identity map  on a metric space  is a metric map, which is also the identity element for function composition. Thus metric spaces together with metric maps form a category Met. Met is a subcategory of the category of metric spaces and Lipschitz functions. A map  between metric spaces is an isometry if and only if it is a bijective metric map whose inverse is also a metric map. Thus the isomorphisms in Met are precisely the isometries.

Strictly metric maps
One can say that  is strictly metric if the inequality is strict for every two different points. Thus a contraction mapping is strictly metric, but not necessarily the other way around. Note that an isometry is never strictly metric, except in the degenerate case of the empty space or a single-point space.

Multivalued version
A mapping  from a metric space  to the family of nonempty subsets of  is said to be Lipschitz if there exists  such that

for all , where  is the Hausdorff distance. When ,  is called nonexpansive and when ,  is called a contraction.

See also

References

Theory of continuous functions
Lipschitz maps
Metric geometry

Metric map


Stefan Airapetjan (en ), également connu sous son seul prénom Stefan (parfois stylisé en capitales), est un auteur-compositeur-interprète estonien d'origine arménienne, né le  à Viljandi en Estonie. À la suite de sa victoire à l'édition 2022 de l'Eesti Laul, il représente l'Estonie au Concours Eurovision de la chanson 2022, à Turin en Italie, avec sa chanson Hope. Il termine à la treizième place de la finale, totalisant 141 points.

Jeunesse et débuts

Stefan Airapetjan naît le  à Viljandi en Estonie, de parents arméniens. Il a une sœur nommée Stefania.
Il commence à chanter dès l'enfance, et participe à plusieurs concours de chant.

Carrière

La première de ses quatre participations à l'Eesti Laul, sélection nationale estonienne pour le Concours Eurovision de la chanson, remonte à 2018. Il présente alors, au sein du duo Vajé, sa chanson Laura (Walk with Me). Se qualifiant pour la finale puis pour la superfinale, le duo termine à la troisième place, derrière Stig Rästa et la gagnante Elina Nechayeva.

Il retente sa chance l'année suivante, en 2019, en solo cette fois, avec sa chanson Without You. Il se qualifie là aussi pour la finale où, plébiscité par le jury, il termine troisième à l'issue de la superfinale, derrière Uku Suviste et le vainqueur Victor Crone.

Il participe à l'édition 2020, avec sa chanson By My Side, où il se classe septième en finale.

Toujours en 2020, il remporte la première saison de Maskis Laulja, la version estonienne de Masked Singer, dans le costume du Bélier ().

En 2022, il participe une quatrième fois à la compétition, avec sa chanson Hope, et en sort vainqueur. De ce fait, il représente l'Estonie au Concours Eurovision de la chanson 2022, qui aura lieu à Turin en Italie.

À l'Eurovision

Stefan participe à la seconde demi-finale du Concours, le jeudi , et est le douzième à monter sur scène (sur dix-huit participants). À l'issue de celle-ci, il se qualifie pour la finale du samedi , terminant cinquième avec 209 points.
Lors de la finale, il est le vingt-cinquième et dernier à présenter sa chanson. Il termine à la treizième place, avec 141 points (43 du jury et 98 du public, parmi lesquels 12 points du public arménien).

Vie privée
Le , sa compagne, Victoria Koitsaar, donne naissance à leur premier enfant, une fille prénommée Maya.

Discographie

Singles

En tant qu'artiste principal

 2018: Without You
 2019: Better Days
 2019: We'll Be Fine
 2019: By My Side
 2020: Oh My God
 2020: Let Me Know
 2021: Doomino (avec Liis Lemsalu)
 2021: Hope

En tant qu'artiste invité

 2021: Headlights (Wateva ft. Stefan)

En tant que membre de Vajé

 2017: Soldier
 2018: Laura (Walk with Me)
 2018: Home

Références

Naissance en décembre 1997
Naissance à Viljandi
Chanteur estonien
Participant au Concours Eurovision de la chanson 2022
Participant au Concours Eurovision de la chanson pour l'Estonie

Stefan Airapetjan


Martín Francisco Peraza y Cárdenas (30 de enero de 1804 - 5 de enero de 1872), fue un militar, escritor y político federalista mexicano, nacido y fallecido en la ciudad de Mérida, Yucatán. Participó en 1841, con Miguel Barbachano y otros, en la exigencia al Congreso de Yucatán para que se decretara la independencia de la entidad y se constituyera la república de Yucatán. Fue gobernador de Yucatán en 1857. Firmó los tratados de límites entre el recién creado estado de Campeche y Yucatán cuando se escindió políticamente esta última entidad. Participó en la llamada guerra de castas, combatiendo la insurrección indígena como jefe de la línea oriental. Fue tío del general Manuel Cepeda Peraza, quien liberó la ciudad de Mérida de las fuerzas imperialistas durante la segunda intervención francesa en México.

Datos históricos
En 1828, Martín Peraza acompañó a Antonio López de Santa Anna cuando este se sublevó y proclamó a Vicente Guerrero presidente de México. Después, en 1832, también estuvo con Santa Anna en la insurrección en contra de Anastasio Bustamante. Recibió el grado de teniente coronel en 1833. Estando en Tampico, Tamaulipas, tuvo que huir a los Estados Unidos cuando Santa Anna cambió al bando centralista y conservador, porque además de ser destituido de su puesto en la plaza, iba a ser aprehendido acusado de conspirar contra el propio Santa Anna.

Combatió contra los rebeldes en Texas en la batalla de El Álamo y fue hecho preso en la batalla de San Jacinto. Retornó a Yucatán en 1840. Ya constituida la república de Texas viajó nuevamente con la representación del gobierno de Miguel Barbachano a ese lugar, con el propósito de alquilar barcos de la nueva nación y evitar que se atacase a la península de Yucatán. Esos barcos sirvieron después para hacer frente a las fuerzas centralistas de México cuando estas atacaron Yucatán, para finalmente ser derrotadas en Tixpéhual.

Peraza fue diputado al congreso de Yucatán y después diputado federal de 1852 a 1854. Combatió con éxito en la guerra de castas, utilizando para ello el sistema de guerrillas, por lo cual fue elogiado.

Fue comandante general y gobernador de Yucatán en 1857, correspondiéndole firmar en 1858 el acuerdo de límities geográficos con la nueva entidad federativa que surgió de la escisión política de Yucatán: el estado de Campeche. Martín Peraza reconoció el gobierno imperial de Maximiliano de Habsburgo, aunque regresó a abrazar la bandera republicana cuando su sobrino, Manuel Cepeda Peraza combatió y triunfó sobre las tropas del imperio liberando a la ciudad de Mérida el 15 de junio de 1867.

Como escritor, publicó la biografía de José Antonio Mejía. Fue presidente de la Sociedad Mexicana de Geografía y Estadística. Falleció en la ciudad de Mérida, poco antes de cumplir los 68 años.

Véase también
Historia de Yucatán
Historia de Campeche
Guerra de castas
Antonio López de Santa Anna
Independencia de Texas

Referencias

Enlaces externos
 Memoria política de México. El Congreso del Estado decreta la independencia de la República de Yucatán. Con acceso el 9 de febrero de 2012.
  Con acceso el 9 de febrero de 2012.

Nacidos en Mérida (México)
Gobernadores de Yucatán del siglo XIX
Militares de Yucatán
Fallecidos en Mérida (México)

Martín Francisco Peraza


Lime Rock bezeichnet:

 eine US-amerikanische Motorsport-Rennstrecke, siehe Lime Rock Park

Lime Rock ist der Name folgender

Orte in den Vereinigten Staaten:

 Lime Rock (Alabama)
 Lime Rock (Connecticut)
 Lime Rock (Rhode Island)

Inseln in den Vereinigten Staaten:

 Lime Rock (Narragansett Bay), Rhode Island

Lime Rock


Hiromasa Yamamoto (født 5. juni 1979) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Júbilo Iwata, Cerezo Osaka og Ehime FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiromasa Yamamoto


Marquess of Lansdowne is a title in the Peerage of Great Britain created in 1784, and held by the head of the Petty-Fitzmaurice family. The first Marquess served as Prime Minister of Great Britain.

Origins
This branch of the Fitzmaurice family descends from John Fitzmaurice, second son of Thomas Fitzmaurice, 1st Earl of Kerry (see Earl of Kerry for earlier history of the family), and his wife Anne, the daughter of the political economist Sir William Petty, whose wife had been created Baroness Shelburne for her own life only and whose two sons had been created at different times Baron Shelburne in the peerage of Ireland and Earl of Shelburne respectively, but who had both died without heirs. In 1751, on the death of his maternal uncle Henry Petty, Earl of Shelburne, John Fitzmaurice succeeded to his estates and assumed by Act of Parliament the surname of Petty in addition to FitzMaurice. That same year, he was created Viscount FitzMaurice and Baron Dunkeron in the Peerage of Ireland. In 1753, the earldom held by his uncle was revived when he was made Earl of Shelburne, in the County of Wexford, in the Peerage of Ireland. He later represented Wycombe in the House of Commons as a Whig, his Irish peerages not disbarring him. However, in 1760 Viscount FitzMaurice was created Baron Wycombe, of Chepping Wycombe in the County of Buckingham, in the Peerage of Great Britain, which gave him a seat in the House of Lords at Westminster and meant that he could no longer sit in the Commons.

Through his first wife Lady Sophia Carteret (1745–1771), only daughter of Robert Carteret, 3rd Earl Granville, Fitzmaurice acquired large estates, including Lansdowne Hill near Bath, from which his son later took a new title.

From 1765 until the Reform Act 1832, the head of the family controlled the two seats in parliament of the pocket borough of Calne in Wiltshire. After 1832, there was only one seat and a wider franchise, but a member of the family was usually elected until the borough was abolished in 1885.

Creations
The first Earl of Shelburne of the new creation was succeeded by his eldest son William Petty-FitzMaurice, 2nd Earl of Shelburne. He was a prominent statesman and served as Prime Minister of Great Britain from 1782 to 1783. His  brother Thomas FitzMaurice (1742–1793) of Cliveden, was a Member of Parliament.
In 1784, the second Earl of Shelburne was created Marquess of Lansdowne, in the County of Somerset, Earl of Wycombe, of Chepping Wycombe, and Viscount Calne and Calston, referring to Calne and Calstone in the County of Wiltshire, all in the Peerage of Great Britain. However, he is better known to history under his former title of Earl of Shelburne. He was succeeded by his son from his first marriage to Lady Sophia Carteret, John Henry Petty-Fitzmaurice, 2nd Marquess of Lansdowne. He died childless in 1809 and was succeeded by his half-brother, the third Marquess, the son of their father's second marriage, to Lady Louisa FitzPatrick. Known as Lord Henry Petty from 1784 to 1809, he was one of the most influential Whig politicians of the first half of the 19th century. In a ministerial career spanning over fifty years, he served as Chancellor of the Exchequer from 1806 to 1807, as Home Secretary from 1827 to 1828, as Lord President of the Council from 1830 to 1834, 1835 to 1841, and 1846 to 1852, and as Minister without Portfolio from 1852 to 1858. He twice declined to become Prime Minister and in 1857 refused the offer of a dukedom from Queen Victoria. In 1818 Lansdowne also succeeded his cousin as fourth Earl of Kerry. His eldest son William Petty FitzMaurice, Earl of Kerry, was a Member of Parliament for Calne, but predeceased his father, without having a son. Lansdowne was therefore succeeded by his second son, the fourth Marquess. He had already in 1856 been summoned to the House of Lords through a writ of acceleration in his father's junior title of Baron Wycombe and served under Lord Palmerston as Parliamentary Under-Secretary of State for Foreign Affairs from 1856 to 1858. He married as his second wife Emily Jane Mercer-Elphinstone-de Flahault, 8th Lady Nairne (see the Lord Nairne), eldest daughter of the French general and statesman Charles Joseph, comte de Flahaut, and his wife Margaret Nairne, 7th Lady Nairne.

He was succeeded by his eldest son from his second marriage, the fifth Marquess. Like his grandfather, he was a prominent statesman and had an equally long ministerial career. Lord Lansdowne was Governor-General of Canada from 1883 to 1888, Viceroy of India from 1888 to 1894, Secretary of State for War from 1895 to 1900, Foreign Secretary from 1900 to 1905, Leader of the Conservative Party in the Lords from 1911 to 1916, and also served in the war-time coalition government as Minister without Portfolio from 1915 to 1916. In 1895 he succeeded his mother as Lord Nairne. His eldest son, Henry Petty-Fitzmaurice, sat as Unionist Member of Parliament for West Derbyshire from 1908 to 1918 and was a Senator of the Irish Free State in 1922. In 1927 he succeeded his father and became the 6th Marquess.

On his death in 1936 he was succeeded by his second but eldest surviving son, the seventh Marquess, who was killed in action in 1944 during the Second World War, unmarried. As the third and youngest brother, Lord Edward Norman Petty-Fitzmaurice, had been killed in action only a week before, the Scottish lordship of Nairne was passed on to their eldest sister Katherine (see Lord Nairne for later history of this title). Lord Lansdowne was survived in the remaining titles by his first cousin, the eighth Marquess. He was the son of Major Lord Charles George Francis Mercer Nairne Petty-Fitzmaurice (1874–1914), second son of the fifth Marquess. Born George John Charles Mercer Nairne, he assumed by Decree of the Lord Lyon the additional surnames of Petty-Fitzmaurice in 1947. Lord Lansdowne sat on the Conservative benches in the House of Lords and served as Joint Parliamentary Under-Secretary of State for Foreign Affairs from 1958 to 1962 and as Minister of State for Colonial Affairs from 1962 to 1964. As of 2014 the titles are held by his eldest son, the ninth Marquess, who succeeded in 1999.

The courtesy title for the Lord Lansdowne's eldest son and heir apparent alternates between Earl of Kerry and Earl of Shelburne.

The family seat is Bowood House, near Calne, Wiltshire. The family's former London residence was Lansdowne House in Berkeley Square. A major late-1990s/early-2000s housing development in the northwest of Calne was named Lansdowne Park after the local seat.

Earls of Shelburne (1753)
John Petty-Fitzmaurice, 1st Earl of Shelburne (1706–1761)
William Petty-Fitzmaurice, 2nd Earl of Shelburne (1737–1805), created Marquess of Lansdowne in 1784

Marquesses of Lansdowne (1784)

William Petty-Fitzmaurice, 1st Marquess of Lansdowne (1737–1805)
John Henry Petty-Fitzmaurice, 2nd Marquess of Lansdowne (1765–1809)
Henry Petty-Fitzmaurice, 3rd Marquess of Lansdowne (1780–1863)
Henry Petty-Fitzmaurice, 4th Marquess of Lansdowne (1816–1866)
Henry Charles Keith Petty-FitzMaurice, 5th Marquess of Lansdowne (1845–1927)
Henry William Edmund Petty-FitzMaurice, 6th Marquess of Lansdowne (1872–1936)
Charles Hope Petty-FitzMaurice, 7th Marquess of Lansdowne (1917–1944)
George John Charles Mercer Nairne Petty-FitzMaurice, 8th Marquess of Lansdowne (1912–1999)
Charles Maurice Petty-FitzMaurice, 9th Marquess of Lansdowne (b. 1941)

The heir apparent is the present holder's son, Simon Henry George Petty-Fitzmaurice, Earl of Kerry (b. 1970)
The heir apparent's heir apparent is his son George Henry Charles Petty-Fitzmaurice, Viscount Calne and Calstone (b. 2020)

Line of succession

  George Petty-Fitzmaurice, 8th Marquess of Lansdowne (1912–1999)
  Charles Petty-Fitzmaurice, 9th Marquess of Lansdowne (born 1941)
 (1)  Simon Petty-Fitzmaurice, Earl of Kerry (born 1970)
  (2)  George Petty-Fitzmaurice, Viscount Calne and Calstone (born 2020)
  (3) Lord William Petty-Fitzmaurice (born 1973)
  (4) Lord Robert Mercer Nairne (born 1947)
 (5) Samuel George Mercer Nairne (born 1976)
 (6) George Yvan Mercer Nairne (born 2009)
  (7) Harold Charles Mercer Nairne (born 2011)
  (8) Joseph Douglas Mercer Nairne (born 1980)
  (9) Fergus Grey Mercer Nairne (born 2009)
  (10) Angus John Mercer Nairne (born 2013)

Middleton connection
It was reported in 2012 that the direct descendants of Thomas FitzMaurice, brother of the first Marquess, included brothers Lieut. Osmund Fitzmaurice Bullock and Sir Christopher Bullock and that Sir Christopher's wife, Lady Bullock (née Barbara May Lupton), was a second cousin of Olive Middleton (née Lupton), the great grandmother of the Princess of Wales.

See also
Edmond Petty-FitzMaurice, 1st Baron FitzMaurice
Lord Nairne
Baron Lansdowne
Earl of Kerry, now a courtesy style (along with Earl of Shelburne) for the heir apparent
Earl of Orkney, held by the Fitzmaurice family for some generations

References

Sources

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

External links

Marquessates in the Peerage of Great Britain
Noble titles created in 1784

Peerages created for prime ministers of the United Kingdom

Marquess of Lansdowne


Benjamin Woodward ( - ) est un architecte irlandais qui, en partenariat avec Sir Thomas Newenham Deane, conçoit un certain nombre de bâtiments à Dublin, Cork et Oxford.

Biographie

Woodward est né à Tullamore, Comté d'Offaly, en Irlande. Il suit une formation d'ingénieur mais développe un intérêt pour l'architecture médiévale, produisant des dessins mesurés de l'abbaye de Holy Cross dans le Comté de Tipperary. Ces dessins sont exposés au RIBA de Londres en 1846.

La même année, il rejoint le bureau de Sir Thomas Deane et devient associé en 1851 avec le fils de Deane, Thomas Newenham Deane. Il semble que Deane se soit occupé des questions commerciales et ait laissé le travail de conception à Woodward.

Les deux bâtiments les plus importants de Woodward sont le Museum de Trinity College, Dublin (1854-1857) et le Musée d'histoire naturelle de l'université d'Oxford, (1854-1860). Il est également responsable du Kildare Street Club à Dublin (1858-1861)  et du Queen's College Cork, aujourd'hui University College Cork, (1845-1849).

Le travail de Deane et Woodward se caractérise par une décoration naturaliste avec des feuillages et des animaux sculptés dans des chapiteaux et des plinthes autour des fenêtres et des portes. Il est vanté par John Ruskin en particulier lors de sa visite au musée du Trinity College de Dublin. Woodward collabore avec les frères O'Shea. James et John O'Shea sont des sculpteurs sur pierre du comté de Cork. Avec des sculpteurs londoniens, ils sculptent l'abondante pierre décorative de Trinity, montrant des hiboux, des lézards, des chats et des singes, ainsi que d'autres espèces de la flore et de la faune . Plus tard, les O'Sheas sculptent la pierre au Kildare Street Club, notamment la célèbre pièce de fenêtre montrant les membres du club comme des singes jouant au billard. Certaines histoires racontent que les O'Sheas ont eu des ennuis et ont peut-être même été limogés pour avoir sculpté des chats ou des singes au musée de l'université d'Oxford.

Références

Bibliographie

 Frederick O'Dwyer, L'architecture de Deane et Woodward, Cork, 1997 ( )

Liens externes

Architecte néo-gothique
Architecte irlandais du XIXe siècle
Décès en mai 1861
Naissance en novembre 1816
Décès à 44 ans

Benjamin Woodward


ريتشي كيتوكو  (مواليد 11 يونيو 1988 في كينشاسا - جمهورية الكونغو الديمقراطية) لاعب كرة قدم بلجيكي الجنسية كونغولي ديمقراطي المولد يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى أودينيزي الإيطالي منذ 2009 في مركز الوسط المهاجم .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية بلجيكيون
لاعبو كرة قدم رجالية بلجيكيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
بلجيكيون من أصل كونغولي ديمقراطي
رياضيون بلجيكيون مغتربون في اليونان
رياضيون بلجيكيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون بلجيكيون من أصل كونغولي ديمقراطي
رياضيون من كينشاسا
كونغوليون ديمقراطيون مهاجرون إلى بلجيكا
لاعبو أستيراس تريبوليس
لاعبو ألباسيتي ب
لاعبو أودينيزي
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو راسينغ سانتاندير
لاعبو ريال خاين
لاعبو كرة قدم بلجيكيون
لاعبو كرة قدم بلجيكيون مغتربون
لاعبو كرة قدم كونغوليون ديمقراطيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون من جمهورية الكونغو الديمقراطية
لاعبو كرة قدم من كينشاسا
لاعبو منتخب بلجيكا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب بلجيكا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي أبولون سميرني
لاعبو نادي ألباسيتي
لاعبو نادي تنريفه
لاعبو نادي جامعة مرسية
لاعبو نادي جيرونا
لاعبو نادي غرناطة
مواليد 1988
مواليد في كينشاسا

ريتشي كيتوكو


Humania Assurance est une compagnie d'assurance québécoise, dont le siège social est situé à Saint-Hyacinthe. Établie en 1874, l'entreprise est l'une des plus anciennes compagnies d'assurance au Canada.

Historique
Humania Assurance, connue à ses débuts sous le nom de l'Union Saint-Joseph de Saint-Hyacinthe, a été fondée en 1874 comme société de secours, « visant la protection des familles en cas de maladie ou de décès de l'un de ses membres. » Selon un article du Courrier de Saint-Hyacinthe, « Jusqu'à , la cotisation mensuelle des associés était de . La contribution au décès coûtait, pour chaque associé, la somme de . À cette occasion, la veuve ou les orphelins touchaient la somme de . » Avec l'industrialisation et l'urbanisation grandissante, son objectif est de répondre aux besoins de la classe ouvrière, les membres des professions libérales n'y étant pas admis.

En 1937, l'entreprise change de statut pour devenir La Survivance, qui, elle-même se scinde en deux entités distinctes en 2012, l'une d'entre elles devenant Humania Assurance.

Elle a été reconnue dans le Top 100 des employeurs du Canada, selon Mediacorp, trois années consécutives et a remporté le prix « Employeur de l'année - PME » lors de la  des Mercuriades.

Produits
Humania Assurance lance en 2014 un premier produit à émission instantanée vendu en ligne par des représentants, ASSEM (assurance sans examen médical). Sont ensuite mises sur le marché l'assurance maladies graves pour enfants Enfants360 en 2015 et la plateforme HuGO en 2016, toutes deux entièrement vendues en ligne. La plateforme HuGO utilise l'intelligence artificielle « afin d'augmenter encore plus les ratios d'émission instantanée . » Les assurés peuvent à partir de 2019 souscrire une assurance maladies graves en ligne avec le produit 5575, puis en 2020 est lancée une assurance salaire-accident en ligne également.

Partenariats
Humania Assurance est l'assureur derrière le produit d'assurance vie en ligne Emma. Le site web permet d'acheter aux femmes enceintes une assurance vie en ligne, sans examen médical.

Au niveau local, l'entreprise s'est associée en 2014 avec la ville de Saint-Hyacinthe pour soutenir le centre culturel qui réunit différents organismes socioculturels de la région. L'infrastructure porte le nom de Centre culturel Humania Assurance.

Notes et références

Entreprise fondée en 1874
Compagnie d'assurances ayant son siège au Canada

Humania Assurance


Twenty or 20 may refer to:
 20 (number), the natural number following 19 and preceding 21
 one of the years 20 BC, AD 20, 1920, 2020

Science
 Calcium, an alkaline earth metal in the periodic table found in bones and teeth
 20 Massalia, an asteroid in the asteroid belt

Music

Albums
 20 (2nd Chapter of Acts album), 1992
 20 (Cunter album), 2011
 20 (Dragana Mirković album), 2012
 20 (Harry Connick, Jr. album), 1988
 20 (Jan Smit album), 2016
 20 (Kate Rusby album), 2012
 20 (Terminaator album), 2007
 20 (TLC album), 2013
 20 (No Angels album), 2021
 #20 (Edmond Leung album), 2011
 20th (album), by Casiopea, 2000
 20 [Twenty], an album released in Japan by South Korean rock band F.T. Island, 2012
 Twenty (Boyz II Men album), 2011
 Twenty (Chicane album), 2016
 Twenty (Jebediah album), 2015
 Twenty (Lynyrd Skynyrd album), 1997
 Twenty (Robert Cray album), 2005
 Twenty (Taking Back Sunday album), 2019

Songs
 "Twenty" (The Rippingtons song) from 20th Anniversary, 2006
 "Twenty", a song by Karma to Burn from the album Wild, Wonderful Purgatory, 1999

Tours
 The Twenty Tour, a 2019 music concert tour by Irish pop vocal band Westlife
 Twenty (concert), a 2006 music concert by Filipina singer Regine Velasquez

Places
 Twenty, Lincolnshire, a hamlet in England
 Twenty railway station, a former railroad station in Lincolnshire, England
 The Twenty, Georgia or West Green, an American unincorporated community in Coffee County
 Twenty Lake, a lake in Minnesota
 Twenty Lakes Basin, in California's eastern Sierra

Other uses
 20 (TV channel), Italy
 Twenty (film), a 2015 South Korean film
 20, the international dialing code for Egypt.

See also
 Twenty dollar bill (disambiguation)
 Twenty pence (disambiguation)
 XX (disambiguation)
 XX Corps (disambiguation)
 List of highways numbered 20

20


Der Lazika (, Lasika) ist ein georgischer Schützenpanzer, welcher im Februar 2012 zum ersten Mal auf einem Militärgelände zur Schau gestellt wurde. Die Entwicklung durch den georgischen Rüstungsbetrieb STC Delta soll nicht mehr als ein Jahr in Anspruch genommen haben. Weitere Varianten des Fahrzeuges sind geplant. Teilweise basiert er auf Komponenten des sowjetischen Schützenpanzers BMP-1. Das Hauptmerkmal ist seine im Vergleich zu ähnlichen Modellen starke Panzerung. Der Lazika ist das dritte militärische Fahrzeug, das in Georgien seit 2010 für die eigenen Landstreitkräfte entwickelt wurde.

Die Bezeichnung des Panzers bezieht sich auf das in der Antike im Westteil des heutigen Georgien existierende Königreich Lasika.

Bewaffnung
Die primäre Bewaffnung der ersten Version besteht aus einer 23-mm-Maschinenkanone, die Granaten im Kaliber 23×152 verschießt und einem 7,62-mm-PKT-Maschinengewehr, die beide auf einer fernbedienbaren Waffenplattform installiert sind. Sekundärbewaffnung können Panzer- und Flugabwehrraketen sein.

Ausstattung
Der Lazika ist mit mehreren Nachtsicht- und Wärmebildkameras ausgestattet, die sowohl dem Fahrer als auch dem Schützen zur Verfügung stehen. Die Elektronik und Kommunikationssysteme sind nach eigenen Angaben auf dem neuesten Stand der Technik. Monitore zeigen digitale Karten und sind mit einem satellitengestützten Navigationssystem verbunden. Des Weiteren gibt es ein Freund-Feind-Erkennungssystem, ähnlich wie bei Kampfpanzern. Zum Komfort der mitfahrenden Schützen wurden getrennte Sitze mit Sicherheitsgurten eingebaut. Oberhalb der Sitze gibt es jeweils eine Luke als Notausstieg oder zum Führen eines Feuerkampfes.

Panzerung
Die kombinierte Panzerung gewährleistet einen Rundum-Schutz vor panzerbrechender Munition im Kaliber 14,5×114 mm, vor Explosionen von 10-kg-Minen in unmittelbarer Distanz sowie von 6-kg-Minen direkt unterhalb der Wanne. Die genaue Zusammensetzung der Panzerung unterliegt der Geheimhaltung.

Weblinks

 Website des Verteidigungsministeriums von Georgien (englisch)
 Video: Lazika (englisch)
 Lazika Infantry fighting vehicle (englisch)

Schützenpanzer
Georgisches Militärfahrzeug

Lazika (Schützenpanzer)


Halef Sultan Zaviyesi (Halef Sultan Hankahı), Anadolu Selçukluları devrinde Halef İbn Süleyman adına Tokat'ta inşa edilmiş bir yapıdır.

Tokat'ın 13. yüzyılda fethinden sonra yolcuları, mutasavvıfları, öğrencileri, fakirleri ağırlamak için inşa edilmiş, varlığını Osmanlı Devleti'nin yıkılışına kadar sürdürmüştür. Günümüzde Vakıflar Genel Müdürlüğü'ne bağlı Kütüphane olarak hizmet vermeyi sürdürür.

Geçmişi
Başbakanlık Osmanlı Arşivinde bulunan 18 Şubat 1295 tarihinde yazılmış vakfiyeden tekkeye gelir getirmek üzere köy, değirmen ve bahçeler vakfedildiği anlaşılır. Vakfiyede zaviyedeki sofilere yemek verilmesi şartı vardır.

Halef bin Süleyman'ın kimliği zaviyenin dış duvarında bulunan inşa kitabesinde yazmaktadır.  Kitabeden ve Başbakanlık Osmanlı Arşivinde bulunan 18 Şubat 1295 tarihinde yazılmış vakfiyesinden  Halef bin Süleyman'ın Anadolu Selçuklu Devleti zamanında II. Mesut döneminde Tokat'ta yaşayan yerel bir bey olduğu anlaşılır ve hanedan soyundan olduğu düşünülür. Son dönemlerdeki belgelerden onun bir tarikat şeyhi olarak algılandığı anlaşılır.

Kurulduğunda şehrin dışında bulunan Halef Sultan Tekkesi, zamanla şehrin içerisinde kalınca zaviye özelliği ortadan kalkmış; gelip giden insanların uğrak yeri olmuş ve vakfiyede olmamasına rağmen uğrayan kişilere tütün ve kahve ikram edilmeye başlanmıştır.

Kuruluş aşamasında herhangi bir tarikata bağlı olarak kurulmayan zaviye ,19. yüzyılın ortalarından itibaren tarikatların dikkatini çekmiş Nakşibendiler ve Rufailer zaviyede şeyhlik görevini alabilmek için dilekçe yazmışlardır.

Mimari özelikleri
Yapısal olarak dikdörtgen yapılıdır. Giriş kapısından içeriye adım atıldığında iki tane kubbesi bulunan oda karşımıza çıkmaktadır. Bir araştırmacıya göre geniş olan odanın toplantı odası olarak kullanıldığı bilinmektedir. Dervişlere tahsis edildiği varsayılmaktadır.

Giriş kısımları güney ve doğu yönlerinden gerçekleştirilmektedir. Orijinalliğini korumayı başarmış yapılardan bir tanesidir.

Zaviyenin farklı tonlara sahip taşlardan oluştuğu da bilinen kapısı vardır. Ana kapısında farklı renklere sahip blok taşlardan oluşmaktadır. Kemerli bir yapıya sahip olduğu bilinen bir kapısı vardır. Pencerelerinin bazıları büyük bazıları ise küçüktür.

Semahanesi zaviyenin en geniş bölümünü kapsar. Büyük çaplı bir doğal afet sonrası zarar görmüştür. Üst kısmında bulunan kubbesinde bazı yapısal bozukluklar oluşmuştur. Restorasyonu yapıldıktan sonra halka açılmış ve günümüzde kütüphane olarak kullanılmaktadır.

Kaynakça

Tokat ilindeki yapılar
13. yüzyılda tamamlanan yapılar
Selçuklu yapıları

Halef Sultan Zaviyesi


إثيل باريمور (15 أغسطس 1879 - 18 يونيو 1959)  كانت ممثلة أمريكية، حصلت على جائزة أوسكار 1944 لأفضل ممثلة مساعدة عن دورها في فيلم لا شيء غير القلب الوحيد.

نشأتها
ولدت باريمور في فيلادلفيا وحملت عند ولادتها اسم إثيل ماي بليث، هي المولود الثاني للممثل موريس باريمور (اسمه الحقيقي هربرت بليث) والممثلة جورجيانا درو.

هي أخت الممثلين جون ولايونيل باريمور، وعمة الممثل جان درو باريمور، وعمة أحد والديّ الممثلة درو باريمور. وحفيدة الممثلة ومديرة المسرح لويزا لين درو (السيدة جون درو)، وابنة أخت جون درو جونيور. أمضت طفولتها في فيلادلفيا والتحقت بالمدارس الكاثوليكية هناك.

أبحرت الأسرة في عام 1884 إلى إنجلترا وبقيت هناك عامين. ورثت موريس كمًا كبيرًا من المال من عمتها وقررت عرض مسرحية وأداء دور البطولة في بعض المسرحيات في مسرح هايماركت في لندن. وذكرت إثيل أنها كانت خائفة في أول لقاء مع أوسكار وايلد عند تسليمه بعض الكعك وقد وبّخها والداها لإظهار خوفها من وايلد. أخذها والدها إلى لعبتها الأولى للبيسبول في الولايات المتحدة الأمريكية في عام 1886. أحبت البيسبول وأرادت أن تكون عازفة بيانو. كانت سنوات إنجلترا أسعد سنوات طفولتها لأن عائلة الباريمور كانت عائلة متكاملة في لندن أكثر منها في الولايات المتحدة الأمريكية.

مسيرتها المهنية
كانت باريمور بصحبة والدتها جورجي في صيف عام 1893 والتي كانت تعاني من مرض السل وأخذت إجازة علاجية طويلة الأمد في مدينة سانتا باربارا في كاليفورنيا. لم تتعافَ جورجي وتوفيت في يوليو عام 1893 قبل أسبوع من عيد ميلادها السابع والثلاثين. انتهت طفولة إثيل وليونيل عندما توفبت جورجي. أجبرا على الذهاب إلى العمل في سن المراهقة قبل الانتهاء من المدرسة الثانوية. بقي جون الأصغر ببضع سنوات مع جدته وأقاربهم الآخرين. كان أول ظهور لباريمور على مسرح برودواي في عام 1895 في مسرحية حملت عنوان الحبيبان الطائشان والتي أدى دور بطولتها عمها جون درو جونيور ومود آدامز. ظهرت مع درو وآدامز مرة أخرى في عام 1896 في مسرحية روزماري.

ذهبت إثيل في عام 1897 مع ويليام جيليت إلى لندن لأداء دور الآنسة كيتريدج. كانت على وشك العودة إلى الولايات المتحدة الأمريكية مع فرقة جيليت عندما عرض عليها هنري إيرفينغ وإلين تيري دور أنيت في مسرحية الأجراس. أُغرم الرجال في كل مكان بإثيل، وأبرزهم ونستون تشرشل الذي طلب الزواج منها. لم ترغب في أن تكون زوجة سياسية لذلك رفضت طلبه. تزوج ونستون بعد سنوات من كليمنتين هوزييه ذات الجمال الساحر الذي كان يشبه إلى حد كبير جمال إثيل. ظل ونستون وإثيل صديقين حتى نهاية حياتها. بقيت حياتهما الرومانسية سرًا إلى أن أفشى ابن تشرشل السر بعد 63 عامًا.

عادت إثيل إلى الولايات المتحدة الأمريكية بعد موسمها في لندن. مثلت مع مدير المسرح تشارلز فرومان مسرحية كاثرين. أعطى فرومان إثيل بعد ذلك الدور الذي جعلها نجمة: مدام ترينتوني في الكابتن جينكس من الفرسان، والتي عرضت في مسرح غاريك في ويست إند في لندن في 4 فبراير عام 1901. لم تعرف إثيل أن والدها موريس شهد العرض مع الجمهور حتى مشى إليها وهنأها وعانقها. كانت هذه المرة الأولى والوحيدة التي رآها على خشبة المسرح. تفوقت على اثنتين من أبرز الممثلات في يومها عندما اختتمت الجولة في بوسطن في يونيو وهما السيدة باتريك كامبل وميني مادرين فيسك.

قدمت إثيل عروضًا رائعة في العديد من الإنتاجات بعد نجاحها في الكابتن جينكس، وذكرت أحد أكثر عباراتها شهرة: «هذا كل ما في الأمر، لم يعد هناك شيء».

وأدت دور نورا في مسرحية بيت الدمية لإيبسن عام 1905، ودور جولييت في مسرحية روميو وجولييت لشكسبير عام 1922.

أعمالها
 1947: ابنة المزارع (The Farmer's Daughter)

مواقع خارجية

مراجع

رومان كاثوليك أمريكيون
مؤدو الفودفيل
متعاقدو مترو غولدوين ماير
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أفلام صامتة أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 19
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات إذاعة أمريكيات
ممثلات حائزات على جائزة أوسكار لأفضل ممثلة مساعدة
ممثلات مسرح أمريكيات
ممثلات من فيلادلفيا (بنسلفانيا)
مواليد 1879
مواليد في فيلادلفيا (بنسيلفانيا)
وفيات 1959
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في بيفرلي هيلز (كاليفورنيا)
وفيات ناجمة عن الأمراض القلبية الوعائية في كاليفورنيا

إثيل باريمور


Arabesk (bale pozisyonu), temel bale pozisyonlarından biri.
 Arabesk (film), 1988 yapımı Türk filmi.
 Arabesk müzik, oryantal bir müzik türü.
 Arabesk kültür, 1980'li yıllarda şehre göçün sonucu ortaya çıkan yaşam tarzı ve dünya görüşünü yansıtan altkültür.
 Arabesk (sanat), Arap mimarisinde rastlanan ince taş işlemeleri sanatı.

Arabesk


Antero Frederico de Seabra (1874 - 1952) foi um naturalista português. Foi fundador e presidente da Society of Biological Sciences. Especializou-se particularmente em entomologia, publicando uma série de artigos fundamentais sobre a família Aradidae.

Trabalho científico
Descreveu as espécies:
 Pipistrelle de Anchieta ( Pipistrellus anchietae )
 Morcego frugívoro de D'Anchieta ( Plerotes anchietae )
 Serotina amarela (Neoromicia flavescens )
 Hemiberlesia camarana

Homenagens
Em sua homenagem o seu nome foi dado às espécies:

 Morcego peludo angolano ( Cistugo seabrae )
 Geocharis antheroi

Referências

Naturalistas de Portugal
Cientistas de Portugal
Mortos em 1952
Nascidos em 1874

Antero Frederico de Seabra


An Trias picta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni E.C.Parish ngan Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Samuel Pollock Parish och William Botting Hemsley. An Trias picta in nahilalakip ha genus nga Trias, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Trias

Trias picta


Edmund Josef Bendl (* 10. Februar 1914 in Wien; † 2. Juni 1984 in Mürzzuschlag, Steiermark) war ein österreichischer Lehrer und Autor. Bekannt wurde er durch seine Bemühungen zur Erhaltung des Sonnblickobservatoriums.

Biografie
Edmund Josef Bendl war nach dem Abschluss seiner Ausbildung zunächst hauptsächlich als freier Schriftsteller, aber auch als Lehrer tätig. 1947 trat er in den Schuldienst ein und war in einer Hauptschule in Wien-Floridsdorf (21. Bezirk) und später in der Peter-Rosegger-Hauptschule in Mürzzuschlag, Steiermark, als Lehrer tätig.

Große Bekanntheit erlangte er durch seine Bemühungen zur Rettung des Observatoriums auf dem Hohen Sonnblick, das aus finanziellen Gründen geschlossen werden sollte. Zu diesem Zweck hielt er über 200 Vorträge und schrieb das erfolgreiche Buch Der Sonnblick ruft, das auch verfilmt wurde.

Für diese Leistung wurde er 1952 einer der Preisträger des Karl-Renner-Preises. Am 7. Oktober 1975 beschloss die Wiener Landesregierung die Verleihung des Goldenen Verdienstzeichens des Landes Wien an Bendl.

Bibliografie

 Der Sonnblick ruft. Eine Erzählung aus Österreichs Bergen. 1952
 Die Hallstatt-Buben. Erzählungen aus dem Salzkammergut. 1953
 Die vierte Saite. Eine Erzählung aus Wien. 1956
 Brücke über den Abgrund. Roman um Südtirol. 1965
 Das Dorf der tausend Wunder. Ein Kinderdorfroman. 1965
 Das Spiel von der Heiligen Nacht. 1965

Literatur
 Wiener Rathauskorrespondenz. 10. Dezember 1952, Blatt 1937
 Wiener Rathauskorrespondenz. 13. Dezember 1952, Blatt 1966
 Wiener Rathauskorrespondenz. 6. Februar 1974, Blatt 235
 Konrad Feilchenfeldt (Hrsg.): Deutsches Literatur-Lexikon. Das 20. Jahrhundert. Band 2, K. G. Saur Verlag, München 2001, ISBN 3-908255-02-3, S. 233, 234.

Weblinks

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Deutsch)
Heimatliteratur
Karl-Renner-Preisträger
Zentralanstalt für Meteorologie und Geodynamik
Träger des Goldenen Verdienstzeichens des Landes Wien
Österreicher
Geboren 1914
Gestorben 1984
Mann

Edmund Josef Bendl


Hamza Hamiani Akbi, né le  à Fès, est un footballeur marocain. Il évolue au poste de gardien de but au sein du club de la RS Berkane.

Biographie
Formé au Wydad de Fes, il fait ses débuts professionnels en D2 marocaine.

Le 1er juillet 2019, il signe un contrat de quatre saisons à la RS Berkane. Le 23 février 2020, il dispute son premier match avec la RS Berkane face au Rapide Oued Zem (match nul, 0-0). Il participe à la Coupe de la confédération lors de la saison 2021-22.

Le 20 mai 2022, il remporte la Coupe de la confédération après avoir remporté la finale sur une séance de tirs au but face à l'Orlando Pirates FC (match nul, 1-1). Le 10 septembre 2022, il est titularisé sous son nouvel entraîneur Abdelhak Benchikha à l'occasion de la finale de la Supercoupe de la CAF face au Wydad Athletic Club. Le match se solde sur une victoire de 0-2 au Stade Mohammed-V.

Palmarès

Distinctions personnelles
Homme du match de la finale de la Supercoupe de la CAF en 2022

Notes et références

Liens externes

Footballeur marocain
Gardien de but au football
Joueur de la Renaissance sportive de Berkane
Naissance en février 1994
Naissance à Fès

Hamza Hamiani


An Chloris lamproparia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Chloris lamproparia in nahilalakip ha genus nga Chloris, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chloris

Chloris lamproparia


Christophe Salomon, dit Cric ou Chric, est un scénariste et dessinateur de bande dessinée né à Grenoble le , et mort le .

Biographie

En 1973, il écrit et dessine une première BD et, dès 1975, devient un lecteur assidu de Métal Hurlant. Au lycée, il hésite entre deux métiers possibles : l'archéologie ou la bande dessinée.

En 1981, après avoir obtenu un bac de philo-arts plastiques, il tente vainement de s'imposer comme dessinateur et auteur de BD. En 1985, avec un ami d'enfance, il crée une librairie spécialisée. Celle-ci connaît un vif succès en éditant des sérigraphies de Loisel, Conrad, Wendling, Vatine et Crisse notamment.

Parallèlement à ses activités de libraire et d'éditeur, il écrit des histoires dont le Récit d'un Siècle oublié, un scénario mis en images par Phil Castaza et sorti en album en 1998 (Ed. Le Téméraire).

En 2001, il publie K, une jolie comète sous le pseudo de Flip avec Efix aux éditions « Petit à petit », puis en 2004 Lieutenant Kate et enfin Autour de Kate en 2009.

Avec Verron au dessin, Cric a participé à plusieurs ouvrages collectifs : Comix 2000 en 2000 (Ed. L'Association), Edith Piaf en 2001 et Léo Ferré en 2002 (Vent d'Ouest).

C'est lui qui commente avec humour, les instantanés graphiques pris "Au Fil du Zinc" par le dessinateur d'Odilon Verjus pour la nouvelle collection "Petits Délires" du Lombard. Ils enchaîneront un deuxième album, dans la même collection deux ans plus tard : Tête de gondole. Les deux copains continueront leur collaboration à travers plusieurs albums, dont Boule et Bill.

Liens externes

Références

Scénariste français de bande dessinée
Dessinateur français de bande dessinée
Naissance en juin 1963
Naissance à Grenoble
Décès en juin 2020

Christophe Salomon (auteur)


Sprehe ist der Familienname folgender Personen:

 Albert Sprehe (* 1955), deutscher Unternehmer (Lebensmittel, Pferdezucht), Bruder von Paul Sprehe
 Heike Sprehe (* 1961), deutsche Politikerin (SPD)
 Jan Sprehe (* 1985), deutscher Springreiter, Sohn von Albert Sprehe
 Jörne Sprehe (* 1983), deutsche Springreiterin, Tochter von Josef Sprehe
 Kristina Bröring-Sprehe (* 1986), deutsche Dressurreiterin, Tochter von Paul Sprehe
 Paul Sprehe (* 1957), deutscher Unternehmer (Lebensmittel, Pferdezucht), Bruder von Albert Sprehe

Sprehe ist außerdem die Bezeichnung für:
 Sprehe-Gruppe, deutsche Unternehmensgruppe der Fleischindustrie
 Gestüt Sprehe, deutsches Pferdezuchtunternehmen, siehe Sprehe-Gruppe#Pferdezucht

Sprehe


Nestoritherium es un género de ungulados ramoneadores extintos del orden Perissodactyla y la familia Chalicotheriidae, que vivieron desde el período Mioceno superior hasta el Pleistoceno en lo que ahora es Asia.

Referencias

Chalicotheriidae
Mamíferos del Mioceno
Mamíferos del Plioceno
Mamíferos del Pleistoceno
Mamíferos extintos de Asia

Nestoritherium


ويليام موير  ( غلاسكو 27 أبريل 1819 – نيبال 11 يوليو 1905) مستشرق أسكتلندي وليد في غلاسكو، قام بعمل دراسات حول حياة النبي محمد والخلافة الإسلامية المبكرة. وتولى إدارة جامعة إدنبرة.

روابط خارجية

المراجع

  موير موسوعة المستشرقين للدكتور عبد الرحمن بديوي، 1992
  موير - الأعلام، خير الدين الزركلي، 1980

إسكتلنديون في القرن 19
إسكتلنديون من الإمبراطورية البريطانية
أشخاص متعلمون في هيليبيري وامبريال سيرفيس كوليج
أشخاص من غلاسكو
أصحاب أعمال إسكتلنديون في القرن 19
باحثون في تاريخ الإسلام في العصور الوسطى
حائزون على وسام نجمة الهند من رتبة قائد فرسان
خريجو جامعة إدنبرة
كتاب إسكتلنديون في القرن 19
مدفونون في مقبرة دين
مستشرقون إسكتلنديون
مواليد 1234 هـ
مواليد 1819
مواليد 1918
مواليد في غلاسكو
موظفو خدمة مدنية إسكتلنديون
موظفو خدمة مدنية من غلاسكو
مؤرخو الإسلام
نقاد للإسلام
وفيات 1323 هـ
وفيات 1905
وفيات في إدنبرة

وليم موير


الجُزُر العِقَادِيّة  جزر إيطالية تقع غرب جزيرة صقلية، وهي:
 جزيرة الراهب.
 جزيرة اليابسة.
 جزيرة مليطمة.

مراجع

الجزر العقادية
أرخبيلات إيطاليا

الجزر العقادية


O prédio dos Bombeiros da Polícia Militar do Pará é o antigo comando geral da corporação de bombeiros militar do estado do Pará, inaugurado em 1903 pelo então senador e intendente Antônio Lemos, situado à rua João Diogo no bairro da Campina na cidade brasileira de Belém. O prédio abrigou o comando geral da corporação no período de 1903 à 2005 e, foi tombado em 1982 como patrimônio histórico em nível estadual.

Cultura de Belém (Pará)

Prédio do Corpo de Bombeiros da Polícia Militar do Estado


Progress D-436 er en turbofan flymotor udviklet af den ukrainske virksomhed Ivchenko-Progress. Den blev certificeret i 1987.

Eksterne henvisninger

 An-148 Awarded Russian and European Type Certification

Flymotorer

Progress D-436


Clasa 4E Sudafricană este o serie de locomotive electrice din Africa de Sud, fabricată de către Fabrica de Locomotive Nord-Britanică din Glasgow, cu echipamentele electrice fiind livrate de către General Electric Company plc din Regatul Unit între anii 1952 și 1954. A fost una dintre cele mai puternice locomotive a Căilor Ferate Sudafricane, fiind construită special pentru Defileul râului Hex.

Locomotive electrice

Clasa 4E (Africa de Sud)


Hirdalan (Azerski: Xırdalan) je naseljeno mjesto u Azerbajdžanu. Hirdalan je središte Apšeronskoga rajona. Prema popisu stanovništva iz 2010. Hirdalan ima 37,949 stanovnika.

Zemljopis

Hirdalan se nalazi sjeverozapadno od glavnog grada Azerbajdžana, Bakua na poluotoku Apšeronu.

Vanjske poveznice

Naselja u Azerbajdžanu

Hirdalan


Command & Conquer: Red Alert 2, bir 2.5D Gerçek zamanlı strateji bilgisayar oyunudur. Westwood Studios tarafından Command & Conquer: Red Alert serisi devamı olarak 16 Eylül 2000'de piyasaya sürüldü. Oyun 1970'lerin başlarında geçmektedir. Oyunun bu serisinde Müttefikler (Allies) ve Sovyetler (Soviets) eski serilere oranla daha yeni ünitelerle karşımıza çıktığını gördük. Red Alert hikâyesinin devamı olan oyunda multiplayer özellikleri de artırılmış olarak karşımıza çıkarılmış. Command & Conquer: Red Alert 2 için bir genişletme sürümü de çıkarılmıştır (Yuri's Revenge). Oyunun hala müdavimleri mevcuttur ve oynanabirliği ile en çok tutulan oyunlardan biridir.

Karakterler

Müttefikler (Allies)
 Michael Dugan - Amerika Birleşik Devletleri Başkanı. Oynayan Ray Wise.
 General Carville - Yüksek derecede saygın Teksas Eyaleti Ordu Komutanı. Amerikan Ordusu Komutanı. Oynayan Barry Corbin.
 Özel Ajan ve Komando Tanya - Özel harekât komandosudur. Askerleri kısa sürede alt edip hedef binalara C4 koyarak yok etme becerisine sahiptir. Ancak tanklara karşı güçlü değildir. Oynayan Kari Wuhrer.
 Prof. Albert Einstein - Müttefikler (Allies) için çalışan bir bilim adamıdır. Chronosphere adındaki zaman makinesini keşfetmiştir. Ve bu makine ile Adolf Hitler'i tarihten silmiştir. Oynayan Larry Gelman.
 Teğmen Eva Lee - Müttefiklerin oyununda oyuncuya rehberlik eder. Tüm görevler boyunca brifing verir. Oynayan Athena Massey.
 General Lyon - Fransız orduları komutanı. Hikâyede görüldüğü yer Avrupa'yı tehdit eden Sovyet Füzelerinin imhasının konuşulduğu 4'lü müttefikler toplantısı. Oynayan Frank Bruynbroek.

Sovyetler (Soviets)
 Premier Alexander Romanov - Sovyetler Birliği Başkanı. Son Rus Çarı Nikolay Aleksandroviç Romanov'ın soyundan gelmektedir. Bolşevikler tarafına geçmiştir. Sovyetler Birliği yerine Dünya Sosyalistler Birliğini kurmak için harekete geçmiştir. Bu amacı doğrultusunda Amerika Birleşik Devletleri'ne savaş ilan etmiştir. Oynayan Nicholas Worth.
 Yuri - Premier Alexander Romanov'un savaştaki yardımcısıdır. Sovyetlerin düşmanı ele geçirmesinde ruhsal teknolojiden sorumludur. Yuri'nin Romanov'a sadakati şüphelidir. General Vladimir'de Yuri'nin sadakatinden oldukça şüphelidir. Yuri düşman birimlerin ruhsal kontrolünü ele geçirerek kendisi için o kişiyi yönetebilir. Oynayan Udo Kier.
 General Vladimir - Sovyetler Birliği'nin sadık generali. Florida Keys ve civarındaki fetihlerde yol gösterendir. Yuri den oldukça şüphelenmektedir. Oynayan Adam Greggor.
 Teğmen Zofia - Sovyet görevlerinin brifingini verir oyuncuya klavuzluk yapmaktadır. Oynayan Aleksandra Kaniak.
 Albay Yerşenko2 - Oyuncunun oynadığı karakterdir. Oyun arası videolarda Vladmir'in öldürüldüğü sahnede görülmektedir. Oynayan Oleg Stefan.

Ülkeler

Red Alert 2 de çıkan dünya savaşı sonucu dünya iki ayrı kutupta yoğunlaşmıştır. Müttefikler (Allies) ve Sovyetler (Soviets).

Müttefikler (Allies)

Avrupa Devletleri (Birleşik Krallık, Fransa, Almanya) çıkan savaşta Müttefikler safındadır. Hikâyenin önceki bölümlerinde büyük yıkıma uğrayan Yunanistan ise Amerika Birleşik Devletleri'ne katılmıştır. Müttefiklerin tarafındaki bir diğer devlet ise uzak doğudaki Güney Kore'dir. Müttefikler hava ve denizde üstünken karada güçsüzdür ancak teknolojik üstünlükleriyle bunu kapatmaktadırlar örneğin müttefiklerin son bölümünde Chronosphere adlı bir makina ile Moskovaya askeri kuvvet ışınlayıp Kremlin'i kuşatmışlardır. Müttefik Devletlerin Kendilerine özel üniteleri:

 Amerika - Paraşütçü
 Fransa - Dev Top
 Almanya - [Tank] Yokedici
 Büyük Britanya - Keskin Nişancı
 Kore - Kara Kartal Jeti

Sovyetler (Soviets)

Sovyetlere bağlı devletler tam olarak açıklanmamaktadır. Sovyetlerin Soğuk Savaş Döneminde denizaltı teknolojisi oldukça gelişmiştir. Bu dönemde Orta Doğu da Irak, Kuzey Afrika da Libya ve yine bu dönemde oldukça güçlenen ayrıca Sovyetlere en büyük yardımı yapan Küba'da bu safta yer almıştır. Sovyetler Karada güçlü iken hava ve denizde güçsüzdür. Havada güçsüz olmalarının nedeni Red Alert'ın sonunda herhangi motorlu savaş uçağı üretiminin yasaklanmasıdır. Sovyetler bu açığı Kirov adında ağır bombardıman zeplini ile kapatmaya çalışmıştır. Sovyet yandaşı Devletlerin Kendilerine özel üniteleri:

 Rusya - Tesla Tankı
 Küba - Terörist
 Irak - Desolator
 Libya - Yıkım Kamyonu

Hikaye'nin Gidişi

Serinin önceki oyunu Red Alert'in olaylarından sonra Müttefikler kazanmış kabul edilir. Red Alert 2'de ise Stalin yok edilmiş yerine Sovyetler Birliği'ni yönetmesi için Müttefikler tarafından Alexander Romanov kukla olarak başa geçirilmiştir. Bu komünist parti üyesi asilzade, barışın avukatı olduğunu beyan etmektedir. Fakat Romanov'un başka planları vardır. Meksika'da çıkan iç savaşı bastırmak bahanesiyle Sovyet Kuvvetlerini ve Yuri'nin savaş birimlerini, General Vladimir Komutasında bu ülkeye yollar. Meksika'da büyük bir işgal kuvveti oluşturulur ve Amerika Birleşik Devletleri'ne sürpriz bir saldırı ile taarruz başlar. Amerika Birleşik Devletleri Güneyden beklemediği bir saldırıya maruz kalmıştır. Aynı anda tüm Sovyet Kuvvetleri Atlas Okyanus'u ve Büyük Okyanus'tan da saldırıya geçmiştir. Bu saldırıya karşı Amerikan yönetimi Sovyetlere karşı nükleer füzeleri ateşleme emrini verir. Fakat Yuri zihin kontrol teknolojisini kullanarak bu nükleer misillemeyi sabote etmiştir. Bunun üzerine ABD Başkanı Dugan ordusuna savunma ve aynı zamanda Müttefik kuvvetler ile bir araya gelme emrini vermiştir.

Sovyetler ile ilerleme

Amaç Müttefiklere karşı saldırıların zaferle bitmesidir. Sovyet fetihleri tüm dünyada sürerken gelişen olaylar zarfında, Yuri Sovyetler Birliğini eski yerine koymak için Romanov'u hasta göstererek hastaneye kapatmıştır. General Vladimir'i ise Beyaz Sarayda öldürtmüştür. Ve Sovyetler Birliği'nin idaresini ele geçirmiştir. Sonunda Bu olayların Yuri'nin yüzünden olduğu açığa çıkmıştır. Bütün bu olayların Yuri'nin yüzünden olduğu gerçeği tüm dikkatleri Moskova'ya Kremlin'e çevirmiştir. Sovyetler Birğinin ve etkisindeki dünyanın başındaki oyuncu Yuri'yi Moskova'da devletin idaresini ele geçirdiği, Kremlin'de kuşatır. Sovyet Ordusu Kremlini Yuri ile birlikte yok eder. Alaska'daki son Müttefik üssündeki Cronosphere yok edildikten sonra Sovyet egemenliği tüm dünyaya yayılır ancak Romanov ölmüştür ve serinin diğer oyunlarında (Yuri's Revenge hariç) olduğu gibi Sovyetlerin başına oyuncu geçmiştir.

Müttefikler ile ilerleme

Müttefik ilerlemesinde ise Sovyetlere karşı savaşılır. Dünyayı Sovyetlerden koruma mücadelesi verilir. Sovyet işgali etkisiz kalmaya başlar. Sovyetler saldırılarında hüsranla karşılaşır. Tüm dünyada Sovyet işgali durdurulur ve karşı atak başlar. Sovyetlerin yeterince güçsüz kaldığı durumda Moskova'ya düzenlenen bir operasyonla Alexander Romanov Kremlin'de Tanya tarafından tutuklanır ve devlet başkanlığından indirilir ve barış yeniden dünyaya hükmeder.

Fakat Yuri saldırılardan kurtulur ve kendi ordusunu kurarak ileride yeniden tüm dünyada kaos başlatır. Bu hikâyenin devamı oyunun ek paketi Command & Conquer: Yuri's Revenge de devam etmektedir.

Oynanış
Red Alert 2 oyuncunun hem maden toplamak, üsler yapmak gibi ekonomik, hem de asker üretip oluşturulan orduyu kontrol etmek gibi askeri görevleri üstlendiği gerçek zamanlı strateji serisi'nin bir parçasıdır.

Red Alert 2 kullanıcı arabirimi sayesinde oldukça övülen bir oyun oldu, zira zamanın oyunları Red Alert serisine oranla teknik açıdan çok geriydiler. Ayrıca RA1'in aksine daha sonra üretilmesi için üniteye birden fazla tıklanabiliyor.

Red Alert 2'de savaşlar hava, kara ve deniz olmak üzere üçe ayrılmıştı. İki taraf da (Müttefik ve Sovyetler) hava, kara ve denizde savaşabilecek üniteler üretebiliyordu. Ayrıca Red Alert 2 oyuncusuna özgün üniteler sunuyordu. İki tarafın da kendine özgü üniteleri vardı, bu üniteler kesinlikle birbirlerine benzemiyorlardı. Birbirinin aynısı tek ünite mühendislerdi.

Denge
Oyundaki taraflar arası denge oyunun çıkış tarihine göre inanılmaz derecede başarılıydı.

Sovyetler Tiberian Dawn'dan GDI'a benzer bir biçimde, elindeki ateş gücüne, saf saldırıya ve teknolojiye güvenirken, Müttefikler de Brotherhood of Nod'a benzetiliyordu. Müttefikler ünitelerine verdikleri sabotaj görevleri ile düşmanlarına darbe vurmaya çalışıyordu. Taraf açısından bakılınca, dünyayı Brotherhood of Nod'un yarattığı terörizmden kurtarmaya çalışan GDI ile Sovyetlerin zulmüne karşı çıkan müttefikler benzetilse de, bu kesinlikle gerçek dışı bir bilgi değildir, zira II. Dünya Savaşı'nda Müttefikler M4 Sherman gibi güçsüz olmasına rağmen sayısı sayesinde üstünlüğünü sağlayan ünitelere sahipti. Fakat Müttefikler bugün M1 Abrams, Leopard 2 ve Challenger 2 gibi ağır zırhlı tanklar üreterek tehdit içeren ülkelere üstünlüğünü sağlamaya çalışmaktadır.

Müttefiklerin II. Dünya Savaşındakine daha yakın çizilmeye çalışıldığı barizdir, zira Müttefik güçleri kara ünitelerinin kalitesine değil sayısına güvenir. Sovyetler ise II. Dünya Savaşı Almanyası gibi düşünülmüştür askeri açıdan, karşı tarafa göre daha iyi tankları, geniş menzilli roketler ve denizaltılar kullanma gibi özellikleriyle göze çarpar.

Red Alert serisi "taş-kâğıt-makas" dengesini kuran eski oyunların aksine, oyuncunun seçtiği tarafı en iyi biçimde kullanmasının ve tarafının güçlü ve zayıf yanlarını bilmesinin zafer getirdiği oyundur. Açık savaş ile kazanmak isteyen generaller sovyetleri seçerken, Müttefikler sunduğu hız ve gizlilik daha taktiksel bir seçim olur.

Notlar

Görüntü modlu bir Red Alert Oyunundan alınmıştır.
Yerşenko ismi Planetcnc tarafından verilmiş ve resmi kaynaklarca doğrulanmamaktadır.

İç bağlantılar
 Command & Conquer: Red Alert
 Command & Conquer: Red Alert 3

Dış bağlantılar

 Command & Conquer Anasayfa
 RA2 resmi sitesi

Kaynakça

Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları
Microsoft Windows oyunları
2000 video oyunları
Gerçek zamanlı strateji oyunları
Command & Conquer: Red Alert serisi
Konusu Amerika Birleşik Devletleri'nde geçen video oyunları
Konusu Fransa'da geçen video oyunları
Konusu Almanya'da geçen video oyunları
Konusu Küba'da geçen video oyunları
Konusu Meksika'da geçen video oyunları
Konusu Polonya'da geçen video oyunları
Konusu Sovyetler Birliği'nde geçen video oyunları
Albert Einstein hakkındaki kültürel tasvirler
Soğuk Savaş video oyunları
Video oyun devamları
III. Dünya Savaşı video oyunları
İzometrik grafiğe sahip video oyunları
Kurguda zihin kontrolü

Command & Conquer: Red Alert 2


Tordenskjold & Kold  er en dansk spillefilm fra 2016 instrueret af Henrik Ruben Genz efter manuskript af Erlend Loe. Filmen handler om den dansk-norske søhelt Peter Wessel Tordenskiold, hvis liv er brat forandret efter afslutningen af svenskerkrigen. Han drager på turné med sin kammertjener Kold fra Christianshavn ned gennem Danmark og til en række byer i Nordtyskland.

Handling

Tordenskjold (Jakob Oftebro) er efter krigen mod Sverige blevet udnævnt til viceadmiral, men er yderst rastløs efter den hektiske periode med de succesfulde søslag. Han er en stor helt i Danmark og et trækplaster i selskabslivet. Hans kammertjener Kold (Martin Buch) fungerer i bedste moderne rockmusikerstil som heltens impressario og arrangerer hans besøg i passende selskaber. Kold forsøger også at arrangere et ægteskab med en rig engelsk adelskvinde for ham. For at møde hende tager han turen fra Christiania ned gennem Sønderjylland og til nogle af de store byer i det nordlige Tyskland, og i den forbindelse har den virile Tordenskjold en række affærer med villige kvinder. Men da han når til Hannover, narres han ud i en duel, tilsyneladende arrangeret af hævngerrige svenskere.

Medvirkende
Jakob Oftebro som Tordenskjold
Martin Buch som kammertjener Kold
Natalie Madueño som Leonora Ployart
Kenneth M. Christensen som kaptajn Ployart
David Dencik som doktor Mabuse
Björn Kjellman som Axel Staël von Holstein
Martin Greis som kong Frederik 4.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2016
Dramafilm fra Danmark
Film fra Danmark (administrationskategori)
Film instrueret af Henrik Ruben Genz
Dansksprogede film

Tordenskjold & Kold