La Tactical Support Wing, ou T.S.W., est une escadre aérienne embarquée de l'United States Navy Reserve mise en service le  et dont la mission principale est le soutien opérationnel et la formation des forces actives. Basée à la Naval Air Station Fort Worth (Joint Reserve Base), l'escadre aérienne est composée de cinq escadrons et de cinq Squadron Augment Unit (SAU) dans sept États.

C'est la seule escadre tactique actuelle de la Réserve navale. Elle a remplacé l'ancien Carrier Air Wing Reserve Twenty (CVWR-20) dissout le , dans le cadre du plan d'intégration de la réserve active (ARI) de la Marine.

Mission
Pour soutenir les forces actives et aider aux services de formation, au soutien des exercices, aux opérations de lutte contre les stupéfiants, au soutien contributif de la flotte et à la préparation du déploiement dans tout conflit prolongé et de fonctionner comme une escadre aérienne intégrée. L'aile répondrait également lors d'une crise nationale.

Les unités subordonnées

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Carrier Air Wing Reserve Twenty
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 TSW - Site Seaforces.org
 Tactical Support Wing - Site U.S. Navy Reserve
 US Navy Carriers

Carrier Air Wing de l'United States Navy
Aéronautique navale

Tactical Support Wing


إن تحليل الإخفاق هي عملية جمع وتحليل البيانات اللازمة من أجل تحديد أسباب إخفاق القطعة أو المنشأة الهندسية. إن العمل على الوقاية من الإخفاق هو مجال هام في دراسة المواد المستخدمة في التصميم الهندسي. حالياً يوجد العديد من الطرق المعروفة من أجل تحليل الإخفاق للمواد الهندسية، ويفيد تحليل الإخفاق بشكل خاص في تفادي حدوث الكوارث. يقدم ميكانيك الانكسار طريقة فعالة جداً من أجل تحليل الإخفاقات وأيضاً من أجل تعديل التصاميم الهندسية من أجل تفادي الإخفاقات الممكنة الحدوث. بشكل مشابه فإن الاختبارات اللا إتلافية تعمل كأحد التقنيات من أجل تحليل الإخفاقات بالإضافة لكونها طريقة من أجل التنبؤ ومنع حدوث الانهيار.

يحتل تحليل الإخفاق مكانة هامة في عملية التصميم الهندسي. حيث يتزايد الطلب أخلاقياً وقانونياً على فهم طبيعة الإخفاقات والعمل على تفادي الكوارث الهندسية في علم المواد والتصميم الهندسي.

أنواع الإخفاقات
هناك العديد من أنواع الإخفاقات من الممكن تعريفها، بشكل رئيسي تتوزع على ثلاثة أنماط رئيسية:
 إخفاق مطيلي: يلاحظ هذا النوع من الإخفاقات في العديد من المواد التي تخضع لتحميل زائد يدفع في المادة إلى ما وراء حد المتانة وبالتالي فإنها تنهار أو تنكسر.
 إخفاق قصف: هو نوع الإخفاق الذي يحدث فيه الإخفاق على شكل تشقق سريع بدون حدوث التشوه اللدن فيها.
 إخفاق الكلال: يكون نتيجة لإجهادات متكررة يكون كل من هذه الإجهادات تحت مستوى إجهاد الخضوع للمادة. حيث إن إخفاق التعب ينمو بشكل بطيء على شكل تشقق في المادة بحيث يشكل سطح الانكسار.
 إخفاق كلال تآكلي: يحدث نتيجة التأثيرات المتداخلة لدورات الإجهاد والتآكل. وبشكل عام فإن عمر المادة عند قيمة إجهاد معين تنقص تحت تأثير بيئة تآكل كيميائي.
 إخفاق إجهاد تآكلي: يكون أيضاً بسبب اجتماع الإخفاق الميكانيكي والكيميائي ولكن تكون الإجهادات ذات طبيعة غير دورية تحت قيمة إجهاد الخضوع تسبب بداية ظهور التشققات في المادة في بيئة كيميائية متوسطة الشدة.
 إخفاق مائي: يكون على طيف واسع من الضرر السطحي للمادة بسبب جريان الماء، ويكون الإخفاق على شكل تشوه أو اقتلاع أجزاء للسطح ويكون تأثيره كبيراً خاصة في التطبيقات التي تعتمد على سلاسة الجريان السطحي.
 إخفاق تآكل سائلي: هو نوع خاص من الضرر السطحي للأسطح الجريانية عندما يكون السائل ليس ماء ويحدث فيه أيضاً اقتلاع لأجزاء من السطح وتنتج فيه أجزاء سطوح على شكل بيوت النحل.
 تقصف هيدروجيني: يعتبر من أخطر أنواع الإخفاقات الميكانيكية في الفولاذ العالي المتانة. حيث تنحل بعض جزئيات من المليون من الهيدروجين في الفولاذ مسببة تشققات شعرية وبالتالي فقدان المطيلية للمادة. يأتي الهيدروجين أثناء خدمة القطعة في بيئات عمل خاصة غنية بهذا الغاز.
 إخفاق بالزحف: من الممكن أن يحدث عند تقريباً حوالي نصف درجة حرارة انصهار السبيكة. يعرف الزحف على أنه التشوه اللدن الذي يحدث في المادة التي تخضع لحمل ثابت لفترة زمنية طويلة. تحدث هذه الظاهرة عند درجة حرارة الغرفة في الكثير من المواد اللدنة ذات درجة حرارة الانصهار المنخفضة (مثل الرصاص) ومن الممكن أن تحدث عند درجة حرارة 1000 مئوية في المواد السيراميكية والمواد ذات درجة الانصهار العالية.
 إخفاق معقد: وفي هذا النوع يكون سبب الإخفاق تعاقب نوعان أو أكثر من مسببات الإخفاق. على سبيل المثال يحدث تشقق ابتدائي بسبب التآكل الإجهادي ثم يزداد التشقق سوءاً بسبب عمل القطعة في بيئة ذات طبيعة كيميائية.

طرق تحليل الإخفاق
تم تطوير العديد من الطرق من أجل تحليل الإخفاق للمواد الهندسية. وعلى الرغم أنه تختلف الطريقة باختلاف طبيعة الإخفاق فإن الخطوات الأساسية لتحليل هي:
 تجميع معلومات عن القطع وعينات
 اختبار أولي للقطعة المنهارة
 اختبار لاإتلافي
 اختبار ميكانيكي
 تنظيف سطوح الانهيار
 فحص ماكروسكوبي (1 إلى 100 ضعف) للسطوح المنهارة
 فحص ميكروسكوبي (أكبر من 100 ضعف) للسطوح المنهارة
 تطبيق ميكانيك الانكسار
 تحليل الأسباب، وضع الاستنتاجات وكتابة التقرير

طرق اختبار لا إتلافية
 اختبار بالأمواج الكهرومغناطيسية باستخدام أمواج الأشعة السينية
 اختبار بالأمواج الفوق صوتية باستخدام أمواج ذات أطوال بين 20 إلى 20000 هرتز.

اقرأ أيضاً
 تحليل نمط وآثار الإخفاق

مصادر

تحليل أشباه الموصلات
أخطاء هندسية
صيانة
هندسة الاعتمادية

تحليل الإخفاق الميكانيكي


Frank Raymond Stubbs junior (* 12. Juli 1909 in South Wellfleet, Massachusetts; † 20. April 1993 in Melrose, Massachusetts) war ein US-amerikanischer Eishockeyspieler.

Karriere
Frank Stubbs besuchte zwei Jahre lang die Harvard University, für deren Eishockeymannschaft er parallel spielte. Anschließend verließ er die Universität ohne Abschluss und spielte in der Folgezeit im Amateurbereich Eishockey, womit er sich für die Winterspiele 1936 empfehlen konnte. Während des Zweiten Weltkriegs diente er als Infanterist der United States Army in Europa und wurde mehrfach verwundet, wofür er das Purple Heart erhielt. Neben vielen weiteren Auszeichnungen erhielt er zudem den Bronze Star. Nach dem Krieg kehrte er in seine Heimat Massachusetts zurück und stieg in das Versicherungsgeschäft ein.

International
Für die USA nahm Stubbs an den Olympischen Winterspielen 1936 in Garmisch-Partenkirchen teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1936 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigte Staaten)
Eishockeyspieler (Harvard Crimson)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1936
Militärperson (United States Army)
Träger der Bronze Star Medal
US-Amerikaner
Geboren 1909
Gestorben 1993
Mann

Frank Stubbs


كربيد التنجستن (الصيغة الكيميائية WC) هو مركب كيميائى لاعضوي يحتوي على عدد ذرات متساوية من التنجستن والكربون وللتبسيط قد يطلق على هذا المركب كربيد، في الحالة الأساسية له يكون مسحوق رصاصي ناعم، ويمكن ضغطه وتشكيله في أشكال للاستخدام في مجال صناعة الآلات الصناعية. كربيد التنجستن أكثر صلابة من الصلب بثلاثة أضعاف ومعامل ينج له حوالي 550 جيجا بسكال. كثافته أكبر من الصلب والتيتانيوم. يمكن تلميعه وصقله باستخدام أدوات مصنوعة من الماس.

تطبيقات

تطبيقات صناعية

يستخدم السطح القاطع للسبيكة لتهئية الأسطح المصنعة من مواد صلبة مثل الصلب الكربوني أو الصلب المقاوم للصدأ. وعند الإنتاج الكمي يستخدم لأنه سيعمل فترات أطول بسبب مقاومته القوية للتآكل ودرجات الحرارة المتولدة عند العمل بسرعات عالية.كما يستخدم كربيد التنجستن في صنع اوعية الطحن الميكانيكي Milling Mechanical حيث يستخدم هذا الوعاء الذي يصنع من كربيد التنجستن في سحق المادة لانتاج مساحيق نانوية تستخدم في تقنية النانو Nano

مراجع

تنغستن
مركبات التنغستن
مواد فائقة الصلابة

كربيد التنجستن


Tenis, raket ve topla iki kişi arasında ya da ikişer kişilik iki takım arasında oynanan olimpik bir spor. Oyuncular raketleri ile içi boş lastik bir tenis topunu ağ (file) üzerinden rakibinin sahasına (kort) atmaya çalışırlar. Kort toprak kort, çim kort ve sert kort türlerinde olur. Kurallar dahilinde en çok puanı alan oyuncu kazanır.

Kökleri Orta Çağ Fransa'sında elle oynanan bir oyuna dayanan ancak bugünküne oldukça yakın şekilde 1800'lü yıllar İngiltere'sinde oynanmaya başlayan oyun, öncelikle İngilizce konuşulan ülkelerde yayılmıştır. Tenis bugün bir olimpiyat sporu olup, her seviyeden, her yaştan ve her ülkeden oyuncusu bulunmaktadır.

Tenis dikdörtgen düz bir kortta genellikle beton (sert), kil (toprak), çim veya ahşap bir yüzeyde oynanır. Profesyonel teniste kortlar belirli ölçülere göre yapılmak zorundadır.

Etimoloji

Tenis sözcüğünün kökeni Anglo-Fransızca tenetz (bekle ve yakala) sözcüğüne dayanır. Bu sözcük de aynı anlamdaki Fransız eskica "tenez" sözcüğünden gelir. 14. yüzyılda Fransız şövalyelerin bir topa avuç içi ile vurmak suretiyle oynadığı ve "avuç içi oyunu" olarak bilinen bir oyunda oyuncular birbirlerine tenetz! diye bağırırlardı. Bu nedenle izleyiciler zamanla oyunu bu nida ile özdeşleştirdiler.

Kort

Profesyonel bir tenis kortu dikdörtgen şeklindedir ve 23,77m (78 feet) uzunluğunda, 10,97 m (36 feet) genişliğindedir. Tekler müsabakası için genişlik 8,23 m (27 feet)'dir.

Kort 1,07 metre (3 1/2 feet) yüksekliğindeki iki direğin üzerinden geçen çelik tel veya kordona asılmış ağ (net) ile ortadan ikiye ayrılmıştır. Ağ gergin olmalı, direkler arasını tamamen doldurmalı ve topun geçmeyeceği kadar sık dokunmuş olmalıdır. Ağın orta yüksekliği 0,914 m (3 feet) olup, fileyi tutan çelik telin üzerinden geçerek yere sabitlenen bir "orta bant" ile ağın yüksekliği ve gerginliği ayarlanır. Ağın üzerindeki çelik tel, bir bant tarafından (ağ bantı) örtülmüş olmalı, ağ bantı ve orta bant tamamıyla beyaz olmalıdır. Fileyle ilgili kurallar arasında şunlar yer alır:
 Çelik telin veya kordonun çapı en çok 0,8 cm (1/3 inç) olmalıdır.
 Ortada bulunan ağ bandının genişliği en çok 5 cm (2 inç) olmalıdır.
 Ağ bandının genişliği, çelik telin her iki yanından da aşağıya doğru en az 5 cm (2 inç), en çok 6,35 cm (2.1/2 inç) olmalıdır.

Kortların genişliğini belirleyen çizgilere sınır çizgileri denir. Bunların ortasındaki küçük işaretin adı ise çilekeş çizgisidir. Bu çizgilerin kalınlığı 5 cm dir.

Alan Türleri

Beş ana türde kort vardır. Kortların yüzeyinde kullanılan malzemeye bağlı olarak her topun yüzeye sekmesindeki hızı farklıdır. Bu da iki kişilik oyunlarda oyunun seviyesini etkileyebilir. En bilinen beş kort türü şunlardır:

 Toprak (kil)
 Çim
 Sert yüzey
 Halı saha
 Sentetik

Bazı oyuncular belirli yüzeylerde daha başarılı sonuçlar elde eder. Bu oyunculara başarılı oldukları kortun uzmanı (örneğin çim kort uzmanı) denilir.

Toprak kortları "yavaş" olarak tanımlanırlar; çünkü top rakete gelene kadar hız kaybeder, ondan sonra oldukça yükseğe zıplar ve yere çarptıktan sonra ani bir hızlanma olur. Bunun sebebi toprak kortta oyuncuların "top-spin" vuruşları tercih etmeleridir. Toprak korttaki maçlar "winner" adı verilen sayı alan vuruşların daha zor olması sebebiyle daha uzun sürer. Sayılar genellikle oyuncuların "basit hatalar" denilen topun filede kalması ya da çizgilerin dışarı atılması sonucu alınır. Toprak kortlarında oynanan oyunlarda topun bıraktığı izler belirgindir.

Sert ve çim kortlar daha "hızlı" yüzeylerdir. Bu hız yapıldıkları maddeye göre değişir. Bu yüzeylerin özelliği "kısa sıçrayışlar" dır. Bu kortlarda sert servis atan ve vuruşları sert olan oyuncuların avantajı vardır. Çim kortlarda topun sıçraması miktarı, çimin ne kadar sağlıklı ve ne sıklıkta biçildiğini gösterir.

Normal bir puanlık oyun:

Oyuncular veya çiftler nette karşılıklı bir biçimde durur. Bir oyuncu servisi uygular ve netin karşısındaki oyuncu(lar) yani rakip(ler)i alıcıdır. Servis kortun iki yarısı arasından değişir.

Her bir puan için, servis atan kişi sınır çizgisinin arkasında, orta işaret ile yan çizgi arasında durur. Alıcı onun tarafındaki netten istediği yerde durabilir ama genellikle servis kutusunun arkasındadır. Alıcı hazırsa servisi atan kişi atar.

Meşru olarak top nete değmeden, net üstünden rakibin çaprazdaki sahasına (service box) iner. Top eğer servis atarken dışarı çıkarsa "out" olur ve servisi atan kişi puan kaybetmiş olur.

Kavramlar

Servis

Servis, bir oyuncunun elindeki topu havaya attıktan sonra raketle vurarak karşı sahaya göndermesidir. Servis şu şekilde icra edilir (sağ elini kullanan oyuncular için):
1- Raket ve top birbirine paralel şekilde elde hazır olur.
2- Doğru servis kutusuna geçilir ve top alından yukarı doğru yaklaşık 2 kol boyu yükseltilir.
3- Top raketle eş zamanlı olarak birbirinden ayrılırken sağ eldeki raket geriye doğru hareket ettirilir.
4- Dirsekten, yukarıya doğru yükselen topa, omuzdan kuvvet alarak vuruş uygulanır ve raket sol ayağa doğru indirilerek vuruş tamamlanır.

Oyuncunun tek seferde iki servis atma hakkı vardır, ilk servisi atamadığında "Birinci hata" olarak nitelendirilir ve ikinci servis için atışı beklenir. İkinci servisi de atamadığı durumda ise puan karşı tarafın olur.

Forehand
Forehand, raket tutan elin avuç içi karşıya (vuruş yönüne) gelecek şekilde yapılan vuruştur. Bu vuruşta kol gergin bir şekilde geriye çekilir. Bu esnada bacaklar birbirine paralel olacak şekilde hafif bükük durulur. Gerilen raket aşağıdan giderek hafif bükülmüş dizin tam önünde durur, topa vurulur.

Backhand
Backhand vuruşunda geriye iki elle raket çekilir. Raket geriye çekildikten sonra raketin yüzü, karşıyı göstermelidir. Raket çekilirken dizler paralel bir biçimde hafif kırılmalıdır. Topa dizin biraz önünde raket iki elle vurulmalıdır. Raket topa vurulduktan sonra iki elle boyna çekilmelidir.

Maç, set ve galibiyet

Teniste 4 sayı alan tenisçi bir oyunu, 6 oyunu kazanan tenisçi bir seti, 3 setin ikisini veya 5 setin üçünü kazanan oyuncu da maçı kazanmış olur.

Bir taraf servis atarak oyunu başlatır. Kazanılan her sayıda oyuncunun puanı 15, 30, 40 ve oyun şeklinde artar. Sayı, topun rakibin sahasında kalması, rakibin topu hatalı atması, rakibin iki kere üst üste hatalı servis kullanması (çifte hata) gibi durumlarda kazanılır. Üç sayı alıp 40 puana erişen oyuncu, bir sayı daha kazanırsa, o set içinde 1 oyun kazanmış olur. Toplamda 6 oyun kazanan oyuncu, bir set kazanmış olur. Erkeklerin maçları genellikle 5 set ve kadın maçları 3 set üzerinden oynanır. Setlerin çoğunu kazanan oyuncu, galip gelir.

Eğer oyun sırasında 40-40'lık bir eşitlik meydana gelirse oyun uzar bir sonraki sayıyı kazanan oyuncu sadece avantaj kazanır. Böyle bir durumda aynı oyuncu bir sayı daha kazanırsa oyunu alır. Sayıyı rakibi kazanırsa eşitlik durumu yeniden oluşur. Bir oyuncu iki sayı üst üste (avantaj + sayı) kazanıncaya kadar mücadele bu şekilde devam eder.

Puan
Teniste Puanlama Sistemi aşağıdaki şekildedir.

Topu rakibin sahasına atan oyuncu şu koşullarda 1 puan (sayı) kazanır:
 Rakip topa vuramadan, top bir defadan daha fazla yere değerse (iki kere veya daha fazla sekerse),
 Rakip topa vuramaz (karşılayamaz) ve top içeri düşerse,
 Rakip topa vursa dahi topu dışarı atarsa,
 Rakip topa vursa dahi top fileye takılır ve kendi sahasına düşerse,
 Rakip topa vurduktan sonra (topu rakibin sahasına geçse dahi), rakibin raketi fileyi aşar ise,
 Rakip topu karşıladığında, topu doğru sahaya gönderse dahi, top kendi raketine bir kereden fazla değer ya da vücuduna değer ise.
Rakip puan kaybeder.
Top rakibin hava sahasına girdiğinde rakip oyuncu topun yerden sekmesini beklemek zorunda değildir, yani topu havada karşılayabilir.

Veteran tenisi
Veteran tenis turnuvaları belirli bir yaşı geçmiş tenisçiler için düzenlenen turnuvalardır. Ayrıcalıklı bazı durumları ise şunlardır:

 85 yaş ve üzeri oyuncular için düzenli olarak turnuvalar yapılır. Veteran teniste turnuvalar (kadın ve erkek için) 35 yaşta başlar ve beşer yıllık aralarla erkeklerde 85, kadınlarda 75 yaş kategorilerinde oynanır. Bütün bu kategorilerin ulusal ve uluslararası müsabakaları bulunmaktadır. Dünyada bir yılda 186 bireysel turnuva ve takım şampiyonası oynandığı bilinmektedir. Bilinen en yaşlı tenisçi 93 yaşındadır.
 Her yıl Dünya Veteran Şampiyonası (B serisi +55 +60 +65 +70 +75 +80 +85) Antalya ilinde 31 ülkeden 600 civarında kadın erkek tenisçinin katılacağı turnuva yapılır.

Turnuvalar

Uluslararası turnuvalar

Grand Slam kazanmış tenisciler
Bu listede yer alan tenisçiler, en az 5 Grand Slam turnuvası kazanmış olan tenisçileri göstermektedir.
Son güncelleme: 20.07.2013

Ayrıca bakınız
 Tenis terminolojisi
 Tenis turnuvaları listesi
 Tenis kayıtları ve istatistikleri listesi
 Tenisçiler listesi
Masa tenisi
Kraliyet tenisi
Plaj tenisi
Türkiye'de tenis
Türkiye Tenis Federasyonu
Kadınlar Tenis Birliği
Uluslararası Tenis Federasyonu
Yaz Olimpiyatları'nda tenis

Kaynakça

Çim sporları
Atletik sporlar
Raket sporları
Yaz Olimpiyatları sporları
Top oyunları

Tenis


Birgit Heeb-Batliner (1972-), skieuse liechtensteinoise.
 Christian Batliner (1968-), homme politique liechtensteinois.
 Gerard Batliner (1928-2008), homme politique liechtensteinois.
 Manfred Batliner (1963-), homme politique liechtensteinois.
 Thomas Batliner (1959-), cavalier liechtensteinois de saut d'obstacles.

Batliner


Hindiler (Meleagridinae), tavuksular takımına ait olan sülüngiller familyası içerisinde bir alt familya oluştururlar. Amerika'ya ilk göç edenler tarafından keşfedilmiş ve 17. yüzyıl'ın başlarında Avrupa'ya getirilmiştir. Günümüzde eti için yetiştirilen bir kümes hayvanı olarak tanınırlar.

Hindi, Galliformes'un taksonomik takımda Sülüngiller (sülün, Coturnix, kırkovul, keklik, frankolinler, hint kuşu, orman tavuğu ve akrabaları) familyasında sınıflandırılmaktadır. Meleagris cinsi, daha önce Meleagrididae ailesi olarak bilinen, ancak şimdi sülüngiller ailesinin içinde yer alan Meleagridinae alt ailesindeki tek mevcut cinstir.

Hindinin 2 türü vardır. Meleagris gallopavo Doğu ve Güney Amerika kökenli bir tür olup, 1 m'ye kadar büyür. Diğer tür Meleagris ocellataise Meksika Yucatan menşeli olup belirgin bir şekilde daha küçüktür.

Etimoloji
Hindi, Amerika'nın keşfi ile dünyaya yayılmış olmasına rağmen Türkçedeki Hindi kelimesinin Colomb'un Amerika'yı Doğu Hint Adaları sanması ile bir ilgisi yoktur. Çünkü yine hindiye benzeyen ve Afrika kıtasına ait olan bir kuş olan Gine tavuğu Türkler tarafından eskiden beri bilinmekteydi ve çeşitli kaynaklara göre Hint tavuğu olarak da bilinen bu kuşa halk arasında Hint illerinden gelen kuş manasında Hindi kuş da denilmekte idi. Keşiften sonra ise halk Gine tavuğuna benzerliği yüzünden hindiyi de aynı isimle çağırmaya başladı.

İngilizcede ise Turkey olarak anılan hindiye bu ismin verilmesi de buna benzer bir şekilde olmuştur. Keşfin yapıldığı yıllarda Akdeniz ticareti Levantenlerin elinde idi. Yeni kıtadan gelen hindiler de İngiliz halkına "Turkey Merchants" adı ile de bilinen "Levant Company" adlı şirket tarafından ulaştırılıyordu. Hatta bu sebepten Levantenler İngilizce'de "Turkey merchants" (Hindi tüccarları) olarak da anılırdı. Türkler tarafından getirilen bu yeni kuşun adına da halk Turkey bird (Türk kuşu) veya Turkey cock (Türk horozu) ismini vermekte gecikmemiştir. Aslında keşiften önce de yine Osmanlı denizciler tarafından İngiltere'ye getirilen Gine tavuğu da bir süre Turkey bird olarak anıldıysa da daha sonra Linnaeus tarafından başlatılan bu karmaşa çözülmüştür.

Fransızcada ise Colomb'un Amerika'yı Batı Hint Adaları sanmasına binaen Hintten gelen manasında cocq de l'Inde (hint horozu) ve sonraları kısaca dinde denilmiştir.

Hollandaca da ise kalkoen denilen hindiye bu isim aslında o zamanlar Hollandalı denizciler aktif olarak ticaret yaptıkları bir liman olan Hindistan'ın 'Kalikut' limanına istinaden bu isim verilmiştir. Çünkü Hollandalılar da bu kuşun Hindistan'dan geldiğini sanmışlardır ve halk o zaman Hollanda'ya pek çok malın getirildiği bu liman şehrinden geldiğini düşünüp bu ismi vermiştir. Önceleri Kalikutse Haan (Kalikut horozu) olarak halk ağzında kalkoen şekline dönüşmüştür. Hollandacadan bu kelime kuzeydeki Finlandiya, Norveç, İsveç ve Danimarka gibi ülkelerin dillerine geçmiştir. Almancada da önceleri Kalkuhn, sonraları Turkische Hahn (Türk horozu) şimdilerde ise Truthahn diye bilinmektedir.

Mısırlılarda Türkiye'den geldiğini düşünüp dikrum demişlerdir.

Herkes hindinin Hindistan'dan geldiğini düşünedursun, Hindistanlılar da Portekizliler aracılığı ile hindi oraya ulaştığında bu kuşun o zaman İspanyolların kontrolünde olan Peru'dan geldiğini düşünmüşler ve Peru bird (Peru kuşu) demişlerdir. Oysa o zamanlarda Peru'da hindi bulunmamaktaydı. Portekizce'de de Peru ismiyle bilinmektedir.

Tarihçe
Evcil hindinin Kuzey Amerika'ya ulaşması ise İngiltere üzerinden olmuştur. ABD'nin kurucularından Benjamin Franklin hindinin yeni kurulan devletin simgesi olmasını önerdiyse de bu kabul edilmemiş ve kel kartal seçilmiştir.

Kaynakça

Sülüngiller
Kümes hayvanları
Meleagrididae
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Hindi


جاك فيليب (22 مارس 1963 في برست)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الوسط .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم من بريست (فرنسا)
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من بريست (فرنسا)
فرنسيون من أصل بريتوني
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو كاين
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من بريتاني
لاعبو لافال
لاعبو نادي كويمبيريوس
مواليد 1963
مواليد في بريست (فرنسا)

جاك فيليب


Remote surgery (also known as telesurgery) is the ability for a doctor to perform surgery on a patient even though they are not physically in the same location.  It is a form of telepresence.  A robot surgical system generally consists of one or more arms (controlled by the surgeon), a master controller (console), and a sensory system giving feedback to the user. Remote surgery combines elements of robotics, telecommunications such as high-speed data connections and elements of management information systems. While the field of robotic surgery is fairly well established, most of these robots are controlled by surgeons at the location of the surgery. Remote surgery is remote work for surgeons, where the physical distance between the surgeon and the patient is less relevant. It promises to allow the expertise of specialized surgeons to be available to patients worldwide, without the need for patients to travel beyond their local hospital.

Surgical systems
Surgical robot systems have been developed from the first functional telesurgery system-ZEUS-to the da Vinci Surgical System, which is currently the only commercially available surgical robotic system. In Israel a company was established by Professor Moshe Schoham, from the faculty of Mechanical Engineering at the Technion.  Used mainly for "on-site" surgery, these robots assist the surgeon visually, with better precision and less invasiveness to patients. The Da Vinci Surgical System has also been combined to form a Dual Da Vinci system which allows two surgeons to work together on a patient at the same time.  The system gives the surgeons the ability to control different arms, switch command of arms at any point, and communicate through headsets during the operation.

Costs
Marketed for $975,000, the ZEUS Robot Surgical System was less expensive than the da Vinci Surgical System, which cost $1 million.  The cost of an operation through telesurgery is not precise but must pay for the surgical system, the surgeon, and contribute to paying for a year's worth of ATM technology which runs between $100,000-$200,000.

The Lindbergh Operation

The first true and complete remote surgery was conducted on 7 September 2001 across the Atlantic Ocean, with a French surgeon (Dr. Jacques Marescaux) in New York City performing a cholecystectomy on a 68-year-old female patient 6,230 km away in Strasbourg, France.  It was named Operation Lindbergh, after Charles Lindbergh's pioneering transatlantic flight from New York to Paris.  France Telecom provided the redundant fiber optic ATM lines to minimize latency and optimize connectivity, and Computer Motion provided a modified Zeus robotic system.  After clinical evaluation of the complete solution in July 2001, the human operation was successfully completed on 9/7/2001.

The success and exposure of the procedure led the robotic team to use the same technology within Canada, this time using Bell Canada's public internet between Hamilton, Ontario and North Bay, Ontario (a distance of about 400 kilometers).  While operation Lindbergh used the most expensive ATM fiber optics communication to ensure reliability and success of the first telesurgery, the follow on procedures in Canada used standard public internet which was provisioned with QOS using MPLS QOS-MPLS.  A series of complex laparoscopic procedures were performed where in this case, the expert clinician would support the surgeon who was less experienced, operating on his patient.  This resulted in patient receiving the best care possible while remaining in their hometown, the less experienced surgeon gaining valuable experience, and the expert surgeon providing their expertise without travel.  The robotic team's goal was to go from Lindbergh's proof of concept to a real-life solution.  This was achieved with over 20 complex laparoscopic operations between Hamilton and North Bay.

Applications
Since Operation Lindbergh, remote surgery has been conducted many times in numerous locations. To date Dr. Anvari, a laparoscopic surgeon in Hamilton, Canada, has conducted numerous remote surgeries on patients in North Bay, a city 400 kilometres from Hamilton. Even though he uses a VPN over a non-dedicated fiberoptic connection that shares bandwidth with regular telecommunications data, Dr. Anvari has not had any connection problems during his procedures.

Rapid development of technology has allowed remote surgery rooms to become highly specialized. At the Advanced Surgical Technology Center at Mt. Sinai Hospital in Toronto, Canada, the surgical room responds to the surgeon's voice commands in order to control a variety of equipment at the surgical site, including the lighting in the operating room, the position of the operating table and the surgical tools themselves. With continuing advances in communication technologies, the availability of greater bandwidth and more powerful computers, the ease and cost-effectiveness of deploying remote surgery units is likely to increase rapidly.

The possibility of being able to project the knowledge and the physical skill of a surgeon over long distances has many attractions. There is considerable research underway in the subject. The armed forces have an obvious interest since the combination of telepresence, teleoperation, and telerobotics can potentially save the lives of battle casualties by providing them with prompt attention in mobile operating theatres.

Another potential advantage of having robots perform surgeries is accuracy. A study conducted at Guy's Hospital in London, England compared the success of kidney surgeries in 304 dummy patients conducted traditionally as well as remotely and found that those conducted using robots were more successful in accurately targeting kidney stones.

In 2015, another test was conducted on the lag time involved in the robotic surgery. A Florida hospital successfully tested lag time created by the Internet for a simulated robotic surgery in Ft. Worth, Texas, more than 1,200 miles away from the surgeon who was at the virtual controls. The team found out that the lag time in robotic surgeries, were insignificant. Roger Smith, CTO at the Florida Hospital Nicholson Center said that the team had concluded that, telesurgery is something that is possible and generally safe for large areas within the United States.

Unassisted robotic surgery
As the techniques of expert surgeons are studied and stored in special computer systems, robots might one day be able to perform surgeries with little or no human input. Carlo Pappone, an Italian surgeon, has developed a software program that uses data collected from several surgeons and thousands of operations to perform the surgery without human intervention. This could one day make expensive, complicated surgeries much more widely available, even to patients in regions which have traditionally lacked proper medical facilities.

Force-feedback and time delay
The ability to carry out delicate manipulations relies greatly upon feedback. For example, it is easy to learn how much pressure is required to handle an egg. In robotic surgery, surgeons need to be able to perceive the amount of force being applied without directly touching the surgical tools. Systems known as force-feedback, or haptic technology, have been developed to simulate this. Haptics is the science of touch. Any type of Haptic feedback provides a responsive force in opposition to the touch of the hand. Haptic technology in telesurgery, making a virtual image of a patient or incision, would allow a surgeon to see what they are working on as well as feel it. This technology is designed to give a surgeon the ability to feel tendons and muscles as if it were actually the patient's body. However these systems are very sensitive to time-delays such as those present in the networks used in remote surgery.

Depth perception
Being able to gauge the depth of an incision is crucial. Humans' binocular vision makes this easy in a three-dimensional environment. However, this can be much more difficult when the view is presented on a flat computer screen.

Possible uses
One possible use of remote surgery is the Trauma-Pod project conceived by the US military under the Defense Advanced Research Agency. This system is intended to aid wounded soldiers in the battlefield by making use of the skills of remotely located medical personnel.

Another future possibility could be the use of remote surgery during long space exploration missions.

Limitations
For now, remote surgery is not a widespread technology in part because it does not have sponsorship by the governments. Before its acceptance on a broader scale, many issues will need to be resolved. For example, establishing secure very fast connections between the two sites, establishing clinical protocols, training, and global compatibility of equipment. Another technological limitation is the risk of interference with the communications (hacking). Also, there is still the need for an anesthesiologist and a backup surgeon to be present in case there is a disruption of communications or a malfunction in the robot.  Nevertheless, Operation Lindbergh proved that the technology exists today to enable delivery of expert care to remote areas of the globe.

See also
 Waldo (short story) by Robert A. Heinlein.

References

External links

 BBC News SCI/TECH -- First transatlantic surgery

Surgical procedures and techniques
French inventions
Computer-assisted surgery
Telemedicine
Videotelephony
Telepresence

Remote surgery


A segunda temporada de CSI: Vegas, uma série de televisão de drama, procedimentos policiais e suspense, teve sua estreia em 29 de setembro de 2022 na CBS na temporada de televisão de 2022–2023 nos EUA.

Em CSI: Vegas, a série abre um novo capítulo em Las Vegas, a cidade onde tudo começou. A segunda temporada conta com os retornos de Paula Newsome, Matt Lauria e Mandeep Dhillon. Mel Rodriguez, Jorja Fox e William Petersen não retornaram.

A série conta com a chegada de Marg Helgenberger para reprisar seu papel como Catherine Willows. Em 24 de maio de 2022, foi anunciado que o ator recorrente Jay Lee seria atualizado para o elenco regular e que Lex Medlin e Ariana Guerra se juntariam ao elenco como regulares.

A presidente da CBS Entertainment, Kelly Kahl, confirmou que a segunda temporada terá mais de 13 episódios, embora a rede atualmente "não tenha feito uma contagem final ainda".

Em 15 de dezembro de 2022 foi anunciado que Eric Szmanda, deve reprisar seu papel como Greg Sanders durante a segunda metade da atual segunda temporada de CSI: Vegas. Sua passagem como convidado em vários episódios o reunirá com sua ex-co-estrela, Marg Helgenberger.

Elenco

Principal
Paula Newsome como Maxine "Max" Roby, chefe do Laboratório Criminal de Las Vegas;
Matt Lauria como Joshua "Josh" Folsom, um CSI de nível III que normalmente é o investigador principal em casos;
Mandeep Dhillon como Allie Rajan, uma CSI nível II que é uma imigrante que seguiu seus sonhos até Las Vegas;
Jay Lee como Christopher "Chris" Park, um CSI;
Lex Medlin como Beau Finado, um CSI Nível I;
Ariana Guerra como Serena;
Marg Helgenberger como Catherine Willows.

Recorrente
Sarah Gilman como Penny Gill, uma CSI;
Sean James como Will Carson, um detetive de homicídios;
Kat Foster como Nora Cross, uma detetive de Assuntos Internos;
Robert Curtis Brown como Undersheriff Cade Wyatt;
Kathleen Wilhoite como Dra. Diane Auerbach;
Sara Amini como Sonya, legista chefe;
Joel Johnstone como Jack, legista assistente e irmão mais velho de Sonya;
Katie Stevens como Lindsey Willows;
Sherri Saum como Jodi Wallach;
Eric Szmanda como Greg Sanders;
Derek Webster como Dr. Milton Hudson, médico legista substituto.

Episodios

Temporadas de séries de televisão de 2022
CSI: Crime Scene Investigation
Séries da CBS
Séries de televisão de mistério dos Estados Unidos
Séries de televisão de drama policial dos Estados Unidos
Séries de televisão de ação policial dos Estados Unidos
Séries de televisão de suspense dos Estados Unidos
Programas de televisão dos Estados Unidos que estrearam em 2022
Programas de televisão produzidos pela CBS Studios

CSI: Vegas (2.ª temporada)


Em estatística, uma amostra aleatória simples é um subconjunto de indivíduos (uma amostra) escolhidos de um conjunto maior (uma população) no qual um subconjunto de indivíduos é escolhido aleatoriamente, todos com a mesma probabilidade. É um processo de selecionar uma amostra de forma aleatória. Nessa amostragem, cada subconjunto de k indivíduos tem a mesma probabilidade de ser escolhido para a amostra que qualquer outro subconjunto de k indivíduos. Uma amostra aleatória simples é uma técnica de amostragem imparcial. A amostragem aleatória simples é um tipo básico de amostragem e pode ser um componente de outros métodos de amostragem mais complexos.

O princípio da amostragem aleatória simples é que todo conjunto de itens tem a mesma probabilidade de ser escolhido. Por exemplo, suponha que N estudantes universitários querem comprar um ingresso para um jogo de basquete, mas há apenas X < N ingressos para eles, então eles decidem ter uma maneira justa de ver quem vai. Então, todos recebem um número na faixa de 0 a N -1, e números aleatórios são gerados, seja eletronicamente ou a partir de uma tabela de números aleatórios. Números fora do intervalo de 0 a N -1 são ignorados, assim como qualquer número selecionado anteriormente. Os primeiros números X identificariam os vencedores do bilhete de sorte.

Em populações pequenas e muitas vezes em populações grandes, essa amostragem é tipicamente feita "sem reposição", ou seja, evita-se deliberadamente escolher qualquer membro da população mais de uma vez. Embora a amostragem aleatória simples possa ser realizada com reposição, isso é menos comum e normalmente seria descrito mais detalhadamente como amostragem aleatória simples com reposição. A amostragem feita sem reposição não é mais independente, mas ainda satisfaz a permutabilidade, portanto, muitos resultados ainda são válidos. Além disso, para uma amostra pequena de uma grande população, a amostragem sem reposição é aproximadamente igual à amostragem com reposição, pois a probabilidade de escolher o mesmo indivíduo duas vezes é baixa.

Conceitualmente, a amostragem aleatória simples é a mais simples das técnicas de amostragem probabilística. Requer um quadro de amostragem completo, que pode não estar disponível ou viável de construir para grandes populações. Mesmo que um quadro completo esteja disponível, abordagens mais eficientes podem ser possíveis se outras informações úteis estiverem disponíveis sobre as unidades da população.

Relação entre amostra aleatória simples e outros métodos

Amostragem de probabilidade igual
Um método de amostragem para o qual cada unidade individual tem a mesma chance de ser selecionada é chamado de amostragem de probabilidade igual.

Usar uma amostra aleatória simples sempre levará a uma amostragem de probabilidade igual, mas nem todas as amostras de amostragem de probabilidade igual são amostragens aleatórias simples. Por exemplo, se uma professora tem uma turma organizada em 5 linhas de 6 colunas e quer pegar uma amostra aleatória de 5 alunos, ela pode escolher uma das 6 colunas aleatoriamente. Esta seria uma amostragem de probabilidade igual, mas nem todos os subconjuntos de 5 alunos são igualmente prováveis aqui, pois apenas os subconjuntos organizados como uma única coluna são elegíveis para seleção. Existem também formas de construção de amostragem multiestágio, que não são amostras aleatórias simples, enquanto a amostra final será uma amostragem de probabilidade igual. Por exemplo, a amostragem aleatória sistemática produz uma amostra para a qual cada unidade individual tem a mesma probabilidade de inclusão, mas diferentes conjuntos de unidades têm diferentes probabilidades de serem selecionadas.

Algoritmos
Vários algoritmos eficientes para amostragem aleatória simples foram desenvolvidos. Um algoritmo ingênuo é o algoritmo draw-by-draw onde, a cada passo, removemos o item naquele passo do conjunto com igual probabilidade e colocamos o item na amostra. Continuamos até que tenhamos uma amostra do tamanho desejado . A desvantagem desse método é que ele requer acesso aleatório no conjunto.

O algoritmo de seleção-rejeição desenvolvido por Fan et al. em 1962 requer uma única passagem de dados; no entanto, é um algoritmo sequencial e requer conhecimento da contagem total de itens , que não está disponível em cenários de streaming.

Um algoritmo de ordenação aleatória muito simples foi provado por Sunter em 1977. O algoritmo simplesmente atribui um número aleatório extraído da distribuição uniforme  como uma chave para cada item, então ordena todos os itens usando a chave e seleciona a menor quantidade  de Itens.

J. Vitter propôs algoritmos de amostragem de reservatórios em 1985, que são amplamente utilizados. Este algoritmo não requer conhecimento do tamanho da população  com antecedência, e usa espaço constante.

Ver também
 Amostragem não probabilística
 Pesquisa de opinião
 Pesquisa de marketing quantitativa

Método científico
Estatística
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Amostra aleatória simples


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1902:

فردي رجال

 لورنس دوهيرتي هزم  أرثر جور. النتيجة: 6-4 6-3 3-6 6-0

فردي سيدات

 موريل روب هزمت  شارلوت كوبر. النتيجة: 7-5, 6-1

مراجع

بطولة ويمبلدون 1902
أحداث 1902 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1902 الرياضية
أحداث يونيو 1902 الرياضية
كرة المضرب في 1902

بطولة ويمبلدون 1902


Josh Emmett (født 4. marts 1985 i Sacramento i Californien i USA) er en amerikansk MMA-uddøver som siden 2016 har konkurreret i organisationen Ultimate Fighting Championship (UFC). Han har bemærkelsesværdige sejre over kæmpere som Jon Tuck, Scott Holtzman, Felipe Arantes, Ricardo Lamas og Michael Johnson, mens han har tabt til Desmond Green og Jeremy Stephens.

Han har været professionel kæmper siden 2011 og har også konkurreret i King of the Cage.

Mesterskaber og hæder

Mixed martial arts
 West Coast Fighting Championship (WCF) Lightweight Champion (1 gang)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Josh Emmett – UFC.com

MMA-udøvere fra USA

Josh Emmett


Vladimir Ivanovich Dal (; November 22, 1801 – October 4, 1872) was a noted Russian-language lexicographer, polyglot, Turkologist, and founding member of the Russian Geographical Society. During his lifetime he compiled and documented the oral history of the region that was later published in Russian and became part of modern folklore.

Early life
Vladimir Dal's father was a Danish physician named Johan Christian von Dahl (1764 – October 21, 1821), a linguist versed in the German, English, French, Russian, Yiddish, Latin, Greek and Hebrew languages. His mother, Julia Adelaide Freytag, had German and probably French (Huguenot) ancestry; she spoke at least five languages and came from a family of scholars.

The future lexicographer was born in the town of Lugansky Zavod (present-day Luhansk, Ukraine), in Novorossiya – then under the jurisdiction of Yekaterinoslav Governorate, part of the Russian Empire. (The settlement of Lugansky Zavod dated from the 1790s.)

Novorossiya, in the late 18th century, had Russian as a common language in cities, but Ukrainian was prevalent in smaller towns, villages, and rural areas. On the outskirts, the ethnic composition varied; it included such nationalities as Ukrainians, Greeks, Bulgarians, Armenians, Tatars, and many others. Dal grew up under the influence of this varied ethnic mixture of people and cultures.

Dal served in the Imperial Russian Navy from 1814 to 1826, graduating from the Saint Petersburg Naval Cadet School in 1819. In 1826 he began studying medicine at Dorpat University; he participated as a military doctor in the Russo-Turkish War and in the campaign against Poland in 1831–1832. Following disagreement with his superiors, he resigned from the Military Hospital in Saint Petersburg and took an administrative position with the Ministry of the Interior in Orenburg Governorate in 1833. He took part in General Perovsky's military expedition against Khiva of 1839-1840. Dal then served in administrative positions in Saint Petersburg (1841–1849) and in Nizhny Novgorod (from 1849) before his retirement in 1859.

Dal had an interest in language and folklore from his early years. He started traveling by foot through the countryside, collecting sayings and fairy tales in various Slavic languages from the region. He published his first collection of fairy-tales () in 1832. Dal's friend Alexander Pushkin (1799–1837) put some other tales, yet unpublished, into verse. They have become some of the most familiar texts in the Russian language. After Pushkin's fatal duel in January 1837, Dal was summoned to his deathbed and looked after the great poet during the last hours of his life. In 1838 Dal was elected to the Saint Petersburg Academy of Sciences.

Lexicographic studies
In the following decade, Dal adopted the pen name Kazak Lugansky ("Cossack from Luhansk") and published several realistic essays in the manner of Nikolai Gogol. He continued his lexicographic studies and extensive travels throughout the 1850s and 1860s. Having no time to edit his collection of fairy tales, he asked Alexander Afanasyev to prepare them for publication, which followed in the late 1850s. Joachim T. Baer wrote:While Dal was a skilled observer, he lacked talent in developing a story and creating psychological depth for his characters. He was interested in the wealth of the Russian language, and he began collecting words while still a student in the Naval Cadet School. Later he collected and recorded fairy tales, folk songs, birch bark woodcuts, and accounts of superstitions, beliefs, and prejudices of the Russian people. His industry in the sphere of collecting was prodigious.

His magnum opus, Explanatory Dictionary of the Living Great Russian Language, was published in four huge volumes in 1863–1866. The Sayings and Bywords of the Russian people, featuring more than 30,000 entries, followed several years later. Both books have been reprinted innumerable number of times. Baer says: "While an excellent collector, Dal had some difficulty ordering his material, and his so-called alphabet-nest system was not completely satisfactory until Baudouin de Courtenay revised it thoroughly in the third (1903–1910) and fourth (1912–1914) editions of the Dictionary."

Dal was a strong proponent of the native rather than adopted vocabulary. His dictionary began to have a strong influence on literature at the beginning of the 20th century; in his 1911 article "Poety russkogo sklada" (Poets of the Russian Mold), Maximilian Voloshin wrote: Just about the first of the contemporary poets who began to read Dal was Vyacheslav Ivanov. In any case, contemporary poets of the younger generation, under his influence, subscribed to the new edition of Dal. The discovery of the verbal riches of the Russian language was for the reading public like studying a completely new foreign language. Both old and popular Russian words seemed gems for which there was absolutely no place in the usual ideological practice of the intelligentsia, in that habitual verbal comfort in simplified speech, composed of international elements.

While studying at Cambridge, Vladimir Nabokov bought a copy of Dal's dictionary and read at least ten pages every evening, "jotting down such words and expressions as might especially please me"; Aleksandr Solzhenitsyn took a volume of Dal with him as his only book when he was sent to the prison camp at Ekibastuz. The encompassing nature of Dal's dictionary gives it critical linguistic importance even today, especially because a large proportion of the dialectal vocabulary he collected has since passed out of use. The dictionary served as a base for Vasmer's , the most comprehensive Slavic etymological lexicon.

For his great dictionary Dal was honoured by the Lomonosov Medal, the Constantine Medal (1863) and an honorary fellowship in the Russian Academy of Sciences.

He is interred at the Vagankovo Cemetery in Moscow. To mark the 200th anniversary of Vladimir Dal's birthday, UNESCO declared the year 2000 The International Year of Vladimir Dal.

Legacy
 In 1986 a museum in Moscow, Russia, was opened in honor of Dal.
 In Luhansk, Ukraine, the home of Dal has been converted into a Literary Museum where the employees managed to collect the lifetime editions of Dal's complete literary works.
 In 2001, a Luhansk (Ukraine) university was named after Dal, the East Ukrainian Volodymyr Dahl National University (from his name in Ukrainian).
 In 2017, the State Literary Museum in Moscow, Russia received a new official name: the State Museum of the History of Russian Literature named after V. I. Dal.
 On November 22, 2017, Google celebrated his 216th birthday with a Google Doodle.

Damascus affair

Dal served in the Ministry of Domestic Affairs. His responsibilities included overseeing investigations of murders of children in the western part of Russia.

In 1840, the Damascus affair had resulted in the accusation that Jews use the blood of Christian children for ritual purposes, and Nicholas I instructed his officials, especially Vladimir Dal, to thoroughly investigate the claim. In 1844, just 10 copies of a 100-page report, intended only for the Czar and senior officials, were submitted. The paper was entitled "Investigation on the Murder of Christian Children by the Jews and the Use of Their Blood." The document stated although the vast majority of Jews had not even heard of ritual murder, such murders and the use of blood for magical purposes were committed by sects of fanatical Hasidic Jews. While the paper is often attributed to Dal, the question of the authorship (or multiple authorships) remains contested.

In 1914, 42 years after Dal's death, during the blood libel trial of Menahem Mendel Beilis in Kyiv, the then 70-year-old report was published in Saint Petersburg under the title Notes on Ritual Murders. The name of the author was not stated on this new edition, intended for the general public.

References

Sources
Dal, Vladimir, Explanatory Dictionary of the Living Great Russian Language, Vol.I, Diamant, Sankt Peterburg, 1998 (reprinting of 1882 edition by M.O.Volf Publisher Booksellers-Typesetters)
Terras, Victor, Handbook of Russian Literature (Yale University Press, 1990),

External links

Vladimir Ivanovich Dal
Dal Dictionary on-line Dal's Dictionary
Searchable version of Dal's dictionary
Searchable version of Dal's, Ushakov's and Ozhegov's dictionary
Bicentennial tribute

1801 births
1872 deaths
People from Luhansk
People from Slavyanoserbsky Uyezd
Russian people of German descent
Russian people of Danish descent
Converts to Eastern Orthodoxy from Protestantism
Russian lexicographers
Linguists from Russia
Dialectologists
Collectors of fairy tales
Slavophiles
Russian people of the November Uprising
19th-century writers from the Russian Empire
19th-century male writers from the Russian Empire
Toponymists
Turkologists
19th-century lexicographers
Corresponding members of the Saint Petersburg Academy of Sciences
Honorary members of the Saint Petersburg Academy of Sciences
Founding members of the Russian Geographical Society
Burials at Vagankovo Cemetery
Russian scientists

Vladimir Dal


جبيل قد تعني الأسماء التالية

 جبيل: المدينة اللبنانية
 قضاء جبيل: القضاء اللبناني في محافظة جبل لبنان
 الجبيل: المدينة السعودية على الخليج العربي

انظر أيضاً
 الجبيل (توضيح)

جبيل (توضيح)


Jules Haag (né le  à Flirey – mort le  à Besançon) est un mathématicien français, spécialisé dans les problèmes de chronométrie.

Biographie
Haag est reçu à l'École Normale Supérieure en 1903 et passe l'agrégation de mathématiques en 1906. Il soutient sa thèse de doctorat de mathématiques en 1910, consacrée aux Familles de Lamé, composées de surfaces égales : généralisations, applications sous la direction de Gaston Darboux.

Haag est d'abord professeur de mathématiques spéciales au lycée Albert-Châtelet de Douai de 1906 à 1908 puis maître de conférences d'astronomie à la faculté des sciences de Clermont-Ferrand et enfin professeur de mécanique rationnelle en 1910.

Ses connaissances de la dynamique le font affecter au centre d'essais de l'artillerie de Gâvres pendant la Première Guerre mondiale.

En 1927, il est nommé directeur du nouvel Institut de  Chronométrie de Besançon (E.N.S.M.M. depuis 1980). Ses recherches concernent les applications de la géométrie différentielle et des équations différentielles non-linéaires aux oscillations non-linéaires et au frottement des pendules et à la synchronisation des instruments d'astronomie. Au début des années 1930, il produit plusieurs publications sur les oscillations entretenues et les oscillations de relaxation.

Haag est conférencier invité des Congrès international des mathématiciens de Toronto (1924) et de Zurich en 1932.

Notes

Liens externes

Naissance en août 1882
Naissance en Meurthe-et-Moselle
Élève de l'École normale supérieure
Agrégé de mathématiques
Mathématicien français du XXe siècle
Décès à Besançon
Décès en février 1953
Décès à 70 ans

Jules Haag


Hugo III (;  – 24 de março de 1284), também conhecido como Hugo de Antioquia-Lusinhão e o Grande, foi rei do Chipre a partir de 1267 e rei de Jerusalém a partir de 1268. Nascido na família dos príncipes de Antioquia, efetivamente governou como regente dos reis menores de idade Hugo II do Chipre e Conrado III de Jerusalém por vários anos. Prevalecendo sobre as reivindicações de seu primo Hugo de Brienne, sucedeu os dois jovens monarcas após a morte de ambos e parecia pronto para ser um líder político e militar eficaz.

Como o primeiro rei de Jerusalém a residir no reino desde a década de 1220, tentou restaurar o domínio real, reafirmar a autoridade real sobre os vassalos cada vez mais independentes do continente e evitar mais perdas de território para os mamelucos egípcios. As alianças conjugais trouxeram a ele a lealdade inabalável das famílias nobres mais poderosas, os Ibelins e os Montforts, mas seus esforços no continente foram condenados ao fracasso pela hostilidade dos mercadores venezianos e dos Cavaleiros Templários. Seus vassalos insulares, por outro lado, se ressentiam de sua determinação de implantar exércitos cipriotas em defesa dos estados cruzados. Em 1275 ele não conseguiu se estabelecer como regente do Condado de Trípoli.

O mais problemático é que seu direito ao trono de Jerusalém foi contestado por sua tia Maria de Antioquia, que vendeu sua reivindicação a Carlos I de Anjou em 1277. Com o apoio dos venezianos e dos templários, Carlos prontamente tomou Acre, a última cidade do continente que pertencia diretamente ao rei. Depois de duas tentativas frustradas de recuperar Acre, Hugo morreu em Tiro, uma cidade continental mantida pelos leais Montfort. Foi sucedido por seu filho João I.

Pano de fundo
Hugo era filho de Isabel do Chipre e Henrique de Antioquia, que se casaram  1233. Isabel era irmã do rei Henrique I de Chipre, enquanto seu pai era o filho mais novo do príncipe Boemundo IV de Antioquia. A avó materna, Alice de Champanhe, foi uma candidata mal sucedida ao Reino de Jerusalém. Como herdeira presuntiva de seu sobrinho-neto, o rei Conrado II de Jerusalém, ela foi selecionada para governar o reino como regente em 1243. Ela morreu em 1246 e a regência passou para seu filho, Henrique I do Chipre, passando por cima da reivindicação de sua meia-irmã Melisenda do Chipre. O rei Henrique governou o reino continental como regente até sua morte em 1253.

A mãe de Hugo o criou junto com seu primo Hugo de Brienne, filho de sua falecida irmã mais velha, Maria. Ele se casou com Isabel, membro da Casa de Ibelin, que era a principal nobreza do Reino de Jerusalém. O casamento, ou pelo menos um noivado, ocorreu em 1255, quando foi emitida uma dispensa. Hugo era bonito e charmoso, mas foi prejudicado por seu mau humor e falta de tato.

Regência

A mãe de Hugo, Isabel, era tia do jovem Rei Hugo II do Chipre e seu parente mais próximo de sangue real. A mãe do rei, Plaisance de Antioquia, governou em seu nome como regente até morrer em 1261. Isabel então assumiu a regência como herdeira presuntiva de Hugo II. Ela cedeu a regência a seu filho, Hugo de Antioquia, que provou ser um governante capaz. Como Hugo II também era herdeiro presuntivo do rei Conrado III de Jerusalém, que vivia na Europa, ele tinha o direito de governar o Reino de Jerusalém como regente. Mas, como era menor de idade, essa regência precisava ser exercida por seus parentes mais próximos, e Isabel aceitou esse papel em 1263.

Isabel morreu no ano seguinte, e surgiu uma disputa entre Hugo de Brienne e Hugo de Antioquia. O primeiro alegou que agora deveria exercer a regência em Jerusalém porque sua mãe era mais velha que a de Hugo de Antioquia. Mas, como regente do Chipre, este poderia contribuir mais militarmente para o minguante reino continental e estava melhor conectado, sendo primo em primeiro grau do príncipe Boemundo VI de Antioquia, além de ser casado com a poderosa família Ibelin. A Suprema Corte de Jerusalém decidiu que, uma vez que os contendores eram parentes igualmente próximos do jovem rei, o mais velho deles deveria ter prioridade, e esse era Hugo de Antioquia. Ser escolhido como regente efetivamente o marcou como herdeiro presuntivo de Hugo II.

Como regente, Hugo considerava seu dever defender os estados cruzados. Ele foi o primeiro governante do Chipre em mais de uma década a implantar o exército cipriota em defesa do Reino de Jerusalém. Seu exército, no entanto, chegou tarde demais para impedir que o governante mameluco do Egito, Baibars, conquistasse a Cesareia Marítima, Arzufe, Haifa, Safed, Toron e Chastel Neuf. O regente provavelmente se concentrou em reforçar a defesa de Acre, a única cidade real remanescente no continente.

Reino

Adesões

O rei Hugo II morreu em dezembro de 1267, aos 14 anos, sem atingir a maioridade, e foi devidamente sucedido como rei do Chipre por seu primo e regente Hugo de Antioquia (Hugo III). A coroação de Hugo III ocorreu na Catedral de Santa Sofia, em Nicósia, em 25 de dezembro de 1267. Em maio de 1268, o novo rei navegou para Acre para ser reconhecido como regente formal e, portanto, herdeiro presuntivo de Conrado III de Jerusalém. A Suprema Corte estava preparada para aceitá-lo, mas ele ficou surpreso ao ver a reclamação contestada por sua tia Maria de Antioquia. Ela insistiu que tinha mais direito à regência por ser uma parente mais próxima de Conrado; enquanto Hugo era bisneto de sua ancestral comum, a rainha Isabel I de Jerusalém, Maria era neta. O caso de Maria era legalmente mais forte e, ao contrário de Hugo, ela veio preparada para o debate. Hugo, porém, era uma escolha mais desejável, pois era um homem experiente no governo e com tropas à disposição. No início de 1268, Baibars havia conquistado Jafa, Beaufort e Antioquia, o que levou a Suprema Corte a decidir a favor do regente.

Em 29 de outubro de 1268, Conrado foi executado em Nápoles pelas ordens de Carlos I de Anjou, que havia conquistado o Reino da Sicília dele. Assim, Hugo tornou-se rei de Jerusalém também. Em vez de nomear um bailio para governar o novo reino em seu nome, dividiu seu tempo entre Chipre e Acre. Pela primeira vez desde a década de 1220, o reino continental tinha um monarca residente.

Política
Os barões do Reino de Jerusalém tornaram-se independentes da autoridade real durante os reinados dos reis ausentes. Hugo tentou melhorar o sistema de governo, introduzindo um conselho interno e o uso de um selo privado, provavelmente importados do Chipre. Os regentes haviam alienado grande parte do domínio real por meio de concessões legalmente tênues, que se tornaram inválidas com a ascensão do novo rei. Os casos mais notáveis foram as concessões dos senhorios de Arzufe aos Cavaleiros Hospitalários, Sídon aos Cavaleiros Templários e Tiro a Filipe de Montfort. Hugo recusou-se a aceitar isso como um fato consumado, mas estava disposto a fazer concessões para encontrar soluções. Sua política se concentrava em promover relações estreitas com os Montforts, uma família poderosa que controlava a importante cidade de Tiro. Com Filipe, Hugo chegou a um acordo que previa que sua irmã, Margarida, se casasse com o filho dele, João, a quem cederia Tiro, e que o rei cederia a cidade ao herdeiro dos Montforts e os descendentes com sua irmã. O acordo permitiu que Hugo fosse coroado, apesar dos protestos de Maria, em 24 de setembro de 1269 pelo bispo de Lida na Catedral de Tiro, onde os reis e rainhas de Jerusalém haviam sido coroados desde a perda da cidade em 1187.

Em junho de 1271, Acre ficou exposta quando Baibars conquistou o Castelo Montfort a nordeste. Ele imediatamente fez uma tentativa malsucedida de ataque ao Chipre. Naquela época, o príncipe inglês Eduardo levou um pequeno exército de cerca de 1 mil homens em uma cruzada para o Oriente latino, chegando até Acre em 9 de maio de 1271. Eduardo logo se desiludiu com a falta de cooperação dos cristãos locais. O ataque fracassado de Baibars em sua ilha perturbou os cavaleiros cipriotas, que recusaram a convocação de Hugo para servir no continente. Eles argumentaram que o rei não poderia esperar que eles lutassem por ele fora do Chipre. Eduardo foi chamado para arbitrar. A desobediência deles foi humilhante para Hugo. Foi decidido que os cavaleiros poderiam ser comandados para servir no exterior por quatro meses a cada ano, se liderados pelo rei ou seu filho. Eduardo ajudou o rei cipriota a invadir o território de Baibars e, no início de 1272, Hugo garantiu uma trégua, após a qual Acre permaneceu em paz até 1291. Eduardo partiu em 16 de junho de 1272.

O único feudo leigo no continente além de Tiro era Beirute, mantido por Isabel de Ibelin. Seu marido, Hamo le Strange, desconfiava do rei Hugo e colocou ela e seu feudo sob a proteção de Baibars em seu leito de morte em 1273. Como vassala, Isabel foi legalmente obrigada a se casar com um dos três candidatos apresentados pelo rei. Desejando atrair um cavaleiro capaz para o Oriente oferecendo sua mão em casamento, Hugo levou Isabel para o Chipre. Baibars exigiu que ela fosse devolvida a Beirute e, como a Suprema Corte não ofereceu apoio, o cipriota cedeu. O rei não retomou o controle de Beirute até muito depois da morte de Baibars. Apesar de alguns sucessos, no final Hugo achou impossível ser mais do que "Rei de Acre", como os escritores muçulmanos o chamavam.

Boemundo VI, o último príncipe de Antioquia, morreu em 1275, deixando dois filhos, Boemundo VII e Lúcia. Boemundo VII herdou o Condado de Trípoli de seu pai, mas era menor de idade. O rei do Chipre chegou a Trípoli para reivindicar a regência como o herdeiro adulto mais próximo da família governante. A mãe de Boemundo VII, Sibila da Armênia, já havia se estabelecido como regente, porém, como era seu direito de acordo com o costume da família. Hugo não encontrou apoio em Trípoli. Ele obteve apenas uma pequena vitória diplomática quando negociou com Baibars uma trégua cobrindo Lataquia, preservando o último remanescente do Principado de Antioquia.

Oposição baronial

Hugo conseguiu consertar as divergências entre seus vassalos leigos, os Ibelins e os Montforts, mas os mercadores de Veneza e Gênova eram irreconciliáveis. Os venezianos, em particular, ficaram ofendidos com seu tratamento preferencial aos genoveses. Os Templários e os Cavaleiros Teutônicos se opuseram à sua própria reaproximação com Filipe de Montfort, enquanto a comuna de Acre se ressentia do renovado envolvimento real em seus assuntos e do favor mostrado a Tiro. Embora não gostasse dele, o grão-mestre dos Templários, Tomás Berardo, nunca o desafiou abertamente. Mas Guilherme de Beaujeu, eleito para suceder Berardo em 1273, mostrou-se determinado a minar o rei.

O principal problema de Hugo, entretanto, era a persistência de sua tia Maria em reivindicar o trono de Jerusalém. O rei enviou procuradores para responder ao apelo dela à Santa Sé em 1273, mas ela já estava considerando a venda de sua reivindicação a Carlos de Anjou, cuja ambição de dominar o Mediterrâneo Hugo temia desde 1269. Carlos teve o apoio de Guilherme de Beaujeu, seu parente. Como governante da Sicília e irmão do célebre rei Luís IX da França, ele rivalizava com o que o rei cipriota poderia oferecer militar e diplomaticamente. Carlos também foi pessoalmente hostil a Hugo, encorajando as reivindicações de Maria a Jerusalém e de Hugo de Brienne ao Chipre.

Indignado com a oposição que enfrentou, Hugo de repente empacotou seus pertences e deixou Acre para sempre em outubro de 1276. A gota d'água foi a compra de uma aldeia perto dessa comuna pelos Templários, para a qual deliberadamente não buscaram a aprovação do rei e ignoraram suas reclamações. Os Templários e os Venezianos ficaram satisfeitos com sua partida, mas a decisão surpreendeu os Hospitalários, os Cavaleiros Teutônicos e o patriarca latino de Jerusalém, Tomás de Lentino. Eles enviaram delegados a Tiro, onde o rei havia se retirado com a intenção de navegar para Chipre, implorando-lhe que pelo menos nomeasse um bailio. Foi necessária a intercessão de seu cunhado João de Montfort para fazer com que o rei irado nomeasse um administrador, Balião de Ibelin. O rei Hugo imediatamente embarcou e foi para Chipre, de onde justificou sua ação ao Papa João XXI.

A venda da reivindicação de Maria a Carlos foi concluída, com aprovação papal, em março de 1277. Em poucas semanas, o representante de Carlos, Rogério de San Severino, chegou até Acre para reivindicar o governo, sem enfrentar oposição de Hugo. Rogério proclamou Carlos rei de Jerusalém e exigiu que os barões o homenageassem como bailio do angevino. Para preservar o senso de legalidade, os barões pediram duas vezes a Hugo que os absolvesse de sua lealdade a ele, mas ele se recusou a responder. Os detentores dos senhorios mais importantes, João de Tiro e Isabel de Beirute, continuaram a reconhecer Hugo como seu rei legítimo.

Lutas por Acre
Hugo tentou duas vezes reocupar Acre, mas não teve sucesso. Em 1279, trouxe um grande exército cipriota para Tiro, esperando que uma demonstração de força e suborno fosse suficiente para restaurar sua autoridade sobre a cidade. João de Montfort estava do seu lado, mas a oposição duradoura de Guilherme de Beaujeu ao rei frustrou seu plano. Ao retornar ao Chipre, apreendeu as propriedades dos Templários e destruiu suas fortificações em represália. Os Templários reclamaram com o papa, que pediu a Hugo que restaurasse suas propriedades, mas ele recusou. Embora restrito desde 1277 em sua capacidade de apoiar o continente contra os mamelucos, Hugo pode ter planejado ajudar os mongóis em sua tentativa de invasão do Levante controlado pelos mamelucos.

1282 testemunhou a retirada de Rogério de San Severino devido a uma grande revolta na Sicília contra Carlos, bem como a morte de Isabel de Beirute e a consequente passagem de seu senhorio para sua irmã, Eschiva, cujo marido, Humberto de Montfort, era amigo íntimo de Hugo. Assim encorajado a tentar novamente retomar Acre, partiu do Chipre no final de julho de 1283 com seus filhos Henrique e Boemundo. Em vez de pousar na cidade, foi levado para Beirute, onde foi recebido em 1º de agosto. Enquanto seu exército marchava para Tiro, foram emboscados por invasores muçulmanos, que o rei acreditava terem sido incitados pelos Templários. Hugo chegou a Tiro pelo mar, encontrando maus presságios: seu estandarte caiu no mar e a cruz carregada pelo clero reunido quebrou acidentalmente o crânio de seu médico judeu da corte. Hugo esperou em vão ser recebido na cidade. O novo bailio de Carlos em Acre, Odo Poilechien, acabara de concluir uma trégua com os mamelucos, e Hugo pode ter temido a intervenção deles caso atacasse.

O rei perdeu seu filho mais promissor, Boemundo, em 3 de novembro de 1283. Um golpe ainda mais sério foi a morte de seu amigo e cunhado, João de Montfort. Os cipriotas o deixaram depois que o período acordado de quatro meses expirou, mas Hugo permaneceu em Tiro, onde morreu em 24 de março de 1284. Ele foi sucedido por seu filho sobrevivente mais velho, João I, que morreu no ano seguinte e foi seguido por outro filho, Henrique II.

Descendência
Com sua esposa, Isabel de Ibelin, Hugo teve onze filhos:

Bibliografia

Reis de Jerusalém
Reis de Chipre
Cristãos da Nona Cruzada

Hugo III do Chipre


ملكية العلامة التجارية هي القيمة التقديرية التي يدفعها المستهلك للحصول على منتج ذو علامة تجارية مقارنة بنفس المنتج من غير هذه العلامة التجارية.
والعلامة التجارية هي رمز أو اسم للدلالة على مصدر المنتج، وهي تضيف غالباً قيمة سوقية للمنتج إذا اشتهرت وقُدرت بين الناس.

القيمة التقديرية لتملك العلامة التجارية
يمكن النظر إليها من عدة نواحي :

ناحية مالية
وتكون القيمة التقديرية التي يدفعها المستهلك للحصول على منتج ذو علامة تجارية مقارنة بنفس المنتج من غير علامة تجارية.
فقد يشتري عمر سيارة بمبلغ باهظ من علامة تجارية ممتازة، ولكن قد لا يشتري نفس السيارة تماماً بنفس هذا المبلغ ولكن من علامة تجارية أقل شهرة وهذا يعطينا قيمة تقديرية لتملك العلامة التجارية.

ناحية التوسع التجاري
فعندما تقرر علامة تجارية معروفة التوسع في مجالها، فإنها لن تحتاج إلى أن تدفع مبالغ طائلة في التسويق لهذا المنتج الجديد، بل ستستفيد نسبياً من ثقة الناس في علامتها التجارية. فلنفرض أن شركتان أ وب ستنتجا مسحوق غسيل، فلأن أ ذات علامة تجارية معروفة في مواد التنظيف فإنها ستستفيد من علامتها التجارية وستخصص مبلغ بسيط للإعلان، بينما ستضطر شركة ب لأن تخصص مبالغ طائلة قيمة الأعلان نظراً لأن علامتها التجارية غير معروفة مسبقاَ. هذا الفرق بين قيمة الإعلان قد يعطينا أيضاً قيمة تقديرية لتملك العلامة التجارية.

ناحية المستهلك
وهي القيمة المعنوية لارتباط المستهلك بهذه العلامة التجارية، وثقته بها وبما تنتجه من بضائع أو ما تقدمه من خدمات. وهي أيضاً ما يتبادر إلى ذهنه من صفات ومميزات عند ذكر هذه العلامة التجارية.

ناحية أصول الشركة

وهذه القيمة نحصل عليها بتقدير ما تساويه الشركة، ثم نطرح منها قيمة الأصول الملموسه(المصانع، الأدوات، العمال وغيرها)، فيكون الناتج هو قيمة الأصول الغير ملموسة المتمثلة في قيمة تملك العلامة التجارية.

بناء ملكية العلامة التجارية
هناك ثلاث خطوات يجب القيام بها وهي:
 تقديم منتج ذو جودة مناسبة ترتبط به العلامة التجارية.
 أن تكون العلامة التجارية سهلة الحفظ والتذكر.
 أن ترتبط العلامة التجارية بمستوى معين من الجودة لا يتغير من مكان لآخر أو من وقت لآخر.

المحافظة على ملكية العلامة التجارية

يجب أن يتوافق المزيج التسويقي (المكون من أربع عناصر هي المنتج، السعر، التوزيع، والإعلان) مع العلامة التجارية. فلو كان الهدف مثلاً بناء ملكية لعلامة تجارية ذات درجة ممتازة فإنه يجب أن يخدم المزيج التسويقي هذا التوجه.

قيمة تملك العلامة التجارية
هناك من يشكك في القيمة الحقيقية لتملك العلامة التجارية، وقد يرى أنها غير ذات أهمية، أو أن قيمتها الحقيقة قليلة ولا تكاد تذكر؛
ولكن بالنظر إلى بعض الشركات الرائدة كمثال فإننا نستطيع البت في قيمتها الكبيرة، مثلاً القيمة السوقية التقريبية لشركة كوكاكولا هو 113 مليار دولار ؛ منها 10 مليارات دولار قيمة الأصول الملموسة(مصانع، أجهزة، شاحنات،..)بينما الباقي هو قيمة الأصول الغير ملموسة وهي في معظمها قيمة تملك العلامة التجارية.

فائدة تملك العلامة التجارية
هناك فوائد كثيرة تعود على الشركة نتيجة تملكها لعلامة تجارية قوية، نذكر على سبيل المثال التالي:
 الشركات ذات ملكية لعلامة تجارية قوية لن تحتاج إلى مصروفات تسويقية مرتفعة حتى تروج لبضائعها.
 كما أنها تستطيع الاستفادة من اسم العلامة التجارية للتحكم في أسعار منتجاتها نسبياً.
 كما ذكرنا مسبقاً؛ أن تملك علامة تجارية يعتبر ملكية، أي أن الشركة تستطيع بيع هذه العلامة التجارية أو تأجيرها.

يرى البعض أنه من الغير ممكن أن يكون لتملك العلامة التجارية أثر سلبي، إلا أن الدراسات أكدت أن ذلك ممكن فعلاً، كان ترتبط العلامة التجارية بمنتج سيء أو أسعار مرتفعة غير مبررة أو أفكار وتوجهات غير مقبولة.

المصادر

شركات العلامات التجارية

ملكية العلامة التجارية