Sürmene (Osmanlıca: ﺳﻮرﻣﻨﻪ Sürmene, Romeika: Σούρμενα, Súrmena), Trabzon'un bir ilçesidir.

Tarihçe
MÖ 8. yüzyılda Milet kolonicileri önce Sinop, sonrasında da Trabzon'a yerleşmeye (M.Ö. 756) başlayarak Kolhis halkları olarak tanımlanan yerli halkla ticaret yapmaya başlamışlardı. Trabzon'da yerleşimin daha eski dönemlere kadar uzandığı düşünülse de en azından Miletli kolonicilerin yerleşmesiyle bölgeden yazılı kaynaklarla haberdar olunmaya başlanmıştır. Sürmene adıyla bilinen yerinde bu tarihlerden sonra koloniciler ile yerli halkın ticaret içinde bulundukları bir pazar yeri olarak kurulmuş olması muhtemeldir. Doğu Karadeniz MÖ 6. yüzyıl başlarında  Pers topraklarına katılsa da koloniciler imtiyazlı haklara sahip olarak ticaretlerini sürdürebildiler. Herodot, Pers İmparatoru I. Serhas'ın günümüz Yunanistan topraklarına yaptığı sefer esnasında ordusunda yer alanlar arasında Trabzon bölgesinden Tiberenler, Makronlar ve Mosinikler gibi yerel halklardan olduğu bilgisini vermektedir. Ksenofon'un MÖ 4. yüzyılda kaleme aldığı Anabasis adlı eserinde de Trabzon'un doğusunda yaşayan yerel halklardan birisi olarak Makronlar'dan bahsetmiştir ki bunların Zanlar'ı oluşturan Lazlar ve Megrellerin ataları oldukları genel kabul görmektedir. Bir süre Mitridatis adlı bir Pers soylusu tarafından kurulan Pontus Krallığı (MÖ 281-66) topraklarında kalan Sürmene, sonrasında Roma topraklarına katıldı. Kısa süreli el değiştirmelerden sonra MÖ 63 yılında Trabzon bölgesi kesin olarak Roma idaresine girmiş oldu.

Tarih boyunca Sürmene adı, birbirine yakın birkaç yerleşim yeri için kullanılmıştır. Roma ve Bizans döneminde MS 3. yüzyıldan itibaren Sourmania/Susurmena/Sousourmena olarak bilinen yerleşimin adı zamanla Sürmene'ye evrilmiştir. Bu nedenle de günümüz Araklı ve Köprübaşı ilçelerinin tarihi 20. yüzyıl ortalarına kadar Sürmene tarihiyle iç içedir.
Roma valisi Arrianus'un MS 131/132 yılında yazdığı Periplus Ponti Euxini adlı eserinde İssiporto (Hyssiporto) Limanı olarak bahsettiği yer, günümüz Araklı Limanını tarif etmektedir. MÖ 6. yüzyılda yaşamış antik dönem coğrafyacısı Pseudo-Skylaks'ın Rize ve Trabzon arasında bulunduğundan bahsettiği Psaron Limanının da bu liman olması kuvvetle muhtemeldir. Limana ismini veren İsso/Hyssos Nehri de günümüzde Karadere olarak adlandırılmaktadır. Bu dönemde Roma İmparatorluğu'nun doğu sınırında olması nedeniyle Karadere'nin Karadeniz'e mansapladığı yerdeki limanı kontrol eden kalede bir Roma garnizonu (Hyssus Lejyonu) bulunmaktaydı. Limanı kontrol eden bu garnizonun, Canayer platosunda bulunan kale (Günümüz Araklı ilçesi Buzluca mahallesi sınırlarında) ya da Araklı Burnunda bulunan kale olduğu düşünülmektedir. Bazı görüşlere göre ise limanda bulunan kale, Caneyer kalesinin sahildeki uzantısı şeklinde bir parçasını oluşturmaktaydı. O dönemde günümüz Gümüşhane ilinin Sadak köyünde bulunan Satala Lejyonu ile bu limanın Karadere güzergâhı boyunca kara bağlantısı bulunuyordu ki bu sayede Trabzon'un iç bölgelere bağlantısı da sağlanabiliyordu. İç bölgelerin Karadeniz'e bağlantısında askerî açıdan önemli bir rol oynayan liman, buradaki kervan yolu sayesinde ticari açıdan da büyük öneme sahipti.

2. yüzyıldan itibaren Trabzon bölgesinde yaşayan yerli halk Hristiyanlaşmaya başlamış, I. Konstantin tarafından Hristiyanlık imparatorluğun resmi dini ilan edilmesiyle de Trabzon'da piskoposluk kurulmuştu. Bu sayede Trabzon bölgesinde bulunan Sürmene'de de yerli halk hızlı bir şekilde Hristiyanlaşarak ileriki yıllarda Rum olarak adlandırılacak Hristiyan topluluğunu oluşturmuştur. İlk olarak Araklı limanındaki yeri için bahsedilen Sürmene isminin ilerleyen yıllarda biraz daha yukarılardaki Canayer platosunda askeri üs amacıyla kurulan kale ve yerleşimi için kullanıldığı görülmektedir. Bununda Bizans ile Sasaniler arasında 541-562 yılları arasında gerçekleşen Lazika Savaşı esnasında limanı, kervan yolunu ve diğer kaleleri gören stratejik konumu nedeniyle olduğu düşünülmektedir. Bizans ve sonrasında Trabzon İmparatorluğu döneminde yerleşim "Sourmania" adıyla askeri ve idari bölge olan Sürmene Bandonu'nun merkezi konumundaydı. Limanı ve kervan yolu üzerinde olması dolayısıyla önemli bir konumda olan Sürmene, 1458 yılında Halanik'de (günümüzde Sürmene Zeytinli Mahallesi) önemli bir pazar yeri olarak yeniden kurulmuştur.

Akkoyunlu Devleti hükümdarı Uzun Hasan'ın 1458 yılında Trabzon İmparatorluğu IV. İoannis'in kızı Despina Hatun ile 1457/58 yılında evlendiğinde kendisine çeyiz (Drahoma) olarak verilen araziler arasında Sürmene Bandonunda yer alan ve manastır mülkü olan Zeytinli köyü de bulunmaktaydı. İlerleyen yıllarda Gemora (Yomra) Bandonu'nun lağvedilip Sürmene Bandonuna bağlandığı göz önünde bulundurulduğunda, söz konusu pazar yeri önemli bir pozisyonda olduğu anlaşılmaktadır.

1461 yılında Hersekzade Ahmet Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu, Karadere Vadisinin yukarısından sahile inerek kaleyi ele geçirmiş ve böylece Sürmene yerleşimi Osmanlı hakimiyetine girmişti. Trabzon'un da aynı yıl içerisinde Osmanlı topraklarına katılmasıyla yerleşimde yeni kurulan Trabzon sancağının bir nahiyesi (Osmanlıca: ﺳﻮرﻣﻨﻪ Sürmene) oldu. 1486 yılı tahririnde Sürmene'de devlet görevlisi-asker hariç Müslüman nüfus bulunmamaktaydı. Bununla birlikte sürgün ya da kendi isteğiyle olmak üzere 1486 yılında 26, 1515 yılında da 9 hanenin Sürmene nahiyesine yerleştirildiği görülmektedir. Ayrıca Sürmene'den de Hristiyan 10 hanenin Giresun'a, 4 hanenin de Tirebolu'ya göç ettirildikleri de kayıtlarda belirtilmektedir. Yerleşimdeki Müslüman ve Hristiyan göçleri ilerleyen yıllarda da süre gelmiştir. Örneğin 1554 yılı tahririnde yazılan bilgiye göre Sürmene nahiyesi Müslümanlarından 2 bekar ile 7 hane, Hristiyanlardan da 1 bekar ile 1 hane Canca'ya (Gümüşhane) göç etmiştir.

387 Numaralı Muhâsebe-i Vilâyet-i Karaman ve Rûm Defteri'ndeki kayıtlara göre 1520 yılında Sürmene nahiyesinin; Aho, Araklı, Halanik, Hamandos, Hara, İpoforya, İvyan, Kahora, Koloynasa-civara, Mahnovi, Mahora, Makavla, Manahos, Manhano, Misohor, Samayeri, Yarakar, Zaniki, Zaroha, Zavendika, Zavlı, Zavzaka ve Zeraniki olmak üzere 23 köyü ile 2 mezrası bulunmaktaydı. Bu tarihte Sürmene nahiyesinde 124'ü Müslüman, 2.390'ı Hristiyan olmak üzere toplam 2.514 hane bulunmakta ve 2.737 nefer (yetişkin erkek) yaşamaktaydı.

Bu tarihteki hane sayısı ve erkek nüfustan hareketle yapılan tahminle Sürmene nahiyesinde 13.478 kişi (290'ı Müslüman) yaşamakta olup Müslümanların oranı da %2,15 civarındaydı. 1554 yılı kayıtlarında Sürmene nahiyesinde 23 köy sayısı aynı kalırken, mezra sayısı 18 olmuştu. 1583 yılı tahririne göre ise Sürmene nahiyesi 54 köy ile 22 mezradan oluşmaktaydı. Bu dönemde Sürmene nahiyesi genelinde tahminen 16.817 kişi (2.702'si Müslüman) yaşamakta olup Müslümanların toplam nüfus içerisindeki oranı %16 civarındadır. 1583 tahririnde köy ve mezra sayısının artmasıyla tarıma açılan toprakların artmasının yanı sıra arazinin parçalanması da söz konusudur. Bu nedenle 1583 tahririnde Müslüman ahalide çok az toprağı olan anlamında gelen Bennak hane sayısı da 423 gibi oldukça yüksek rakama ulaşmıştır.

Görüldüğü üzere Osmanlı'nın ilk döneminde yerleşimde ağırlıklı olarak Rum nüfus bulunmaktaydı. Trabzonlu P. Minas Bıjışkyan'ın 1819 yılında yayınladığı "Karadeniz Kıyıları Tarih ve Coğrafyası" eserinde yazdıklarına göre, Hemşin tarafından göç ettiği düşünülen Ermenilerde çoğunlukla Karadere Vadisi (Araklı) dolaylarına yerleşmiştir. L. Haçikyan'da, P. Tumayant'ın 1870 yılında hazırladığı eserinde Karadere (Araklı) Ermenilerinin, 170-180 yıl önce Hemşin ağırlıklı olmak üzere Bayburt ve İspir'den din değiştirmekten kaçanlar olduğunu belirtmektedir ki belirttiği tarih 1690-1700 arasındaki yıllara tekabül etmektedir. P. Tumayant bununla birlikte 1780 yılından itibaren de bu Ermeniler'in bir kısmının Müslümanlaştığını, önemli bölümünün ise Trabzon merkezden Adapazarı'na kadar olan Karadeniz kıyısı boyunca önemli yerleşimlere göç ettiklerini belirtmiştir. 16. yüzyıl kayıtlarında Hristiyanlar içerisinde Ermenilerden ayrıca bahsedilmemesi ve 19. yüzyıl Osmanlı kayıtlarında nahiyede oldukça az sayıda Ermeni bulunması yukarıda anlatılan tarihi süreci doğrular niteliktedir.

Bununla birlikte Hemşin Ermenileri olmasa da Bayburt, İspir vb. yerlerden biraz daha erken dönemde Ermeni göçlerinin olması muhtemeldir. Örneğin 1652 yılına ait bir kayıtta, Muncana köyünden olup vergi toplamakla yükümlü Sürmene kadısına vergi vermeyerek saldıran şahıslar arasında Tatur adında bir Ermeni'den de bahsedilmektedir ki bu bilgi Ermeniler'in o dönemki Sürmene nahiyesine gelişinin 17. yüzyılın ilk yarısına kadar uzandığını göstermektedir.

Sürmene nahiyesindeki Müslüman sayısındaki artış ise, yerli halkın din değiştirmesi ya da dışarıdan gelen Müslüman göçleri sayesindedir. 1501 yılında Akkoyunlular'ın Safeviler tarafından ortadan kaldırılması sonucunda birçok Akkoyunlu beyi halkıyla birlikte Şehzade Selim döneminde Trabzon-Rize arasındaki topraklara yerleştirilmiş olup ilerleyen yıllarda da buna benzer yerleştirmelerin olması olağan görülmektedir. Örneğin 1583 yılı tahrir kayıtlarında Sürmene nahiyesinin Purnak/Burnak (Taştepe) köyü yer almaktadır ki bu isimle Akkoyunlu Türkmenlerinin bir aşiretinin olduğu dikkate alındığında Sürmene dolaylarına da Türkmen göçünün yaşandığı görülebilmektedir.

16. yüzyılın ilk yarısına kadar İslamlaşma yavaş olmakla birlikte aynı yüzyılın ikinci yarısından itibaren Müslüman nüfusta önemli artış yaşandığı görülmektedir. 18. yüzyıl başlarından itibaren Müslüman göçleri ile yerleşik Hristiyanlar'dan bir kısmının İslam'a geçmesi ya da dışarıya göç etmesiyle yerleşimde Müslüman nüfus baskın konuma geçmeye başlamıştır. Sürmene nahiyesinin merkezini oluşturan, o dönemde çarşının/pazarın kurulduğu Halanik'te (Zeytinli) ise 1486, 1515 ve 1520 yılı kayıtlarına göre hiç Müslüman bulunmazken, 1583 tahririne göre tahmini 118 olan Müslüman nüfusu Halanik'teki toplam nüfusun %10'u kadardı.

17. yüzyıl ortalarından itibaren bölgede çeşitli eşkıyalık faaliyetleri düzensizlik oluşturmakla birlikte, 18. yüzyıl ortalarından itibaren Osmanlı merkezi idaresinin zayıflamasıyla Sürmene'nin de içerisinde olduğu bölgede derebeyleri ile ağalar güçlenmeye başlamıştır. 19. yüzyıl başlarından itibaren ayanlardan Tuzcuoğlu Memiş Ağa'nın başlattığı isyana Sürmene ağası Deli Ahmet Ağa'da katılmış olup bu isyan güçlükle de olsa 1819 yılında bastırılabilmiştir.

1830 yılı yazında Sürmenelilerin, Trabzon Valisi Osman Paşa'nın talep ettiği vergiyi ödemeyi reddetmesinden sonra karışıklıkların yoğunlaşması ve çatışmaların çıkması üzerine Osman Paşa, 1832 Ağustos'unda 7.000 kişilik bir kuvveti Sürmene'ye göndermiştir. Halkın çoğunun tüm eşya ve hayvanlarını da yanlarına alarak dağlık alanlarına çekilmesiyle herhangi bir çatışma yaşanmamıştır. Ancak bu karışıklık esnasında isyancıları cezalandırmak maksadıyla Halanik yakılmış olduğundan ilerleyen yıllarda nahiye merkezi Manahoz Deresi'nin Karadeniz'e döküldüğü yerdeki Humurgan'da (Günümüz Sürmene Çarşı mahallesi dolayları) yeniden kurulmuştur.

Tuzcuoğlu Tahir Ağa önderliğindeki isyancıların 1833 Ocak ayında Trabzon'a saldırısında Sürmene ağaları da bu isyana destek vermiştir. 1834 baharına gelindiğinde Osman Paşa topladığı birliklerle Sürmene'deki isyanı tamamen bastırabilmiştir. Bu tarihten sonra Rize dolaylarında isyan hareketleri görülse de Sürmene'de herhangi bir isyan hareketi görülmemiştir. 1834/35 yılına ait Sürmene Nüfus Defteri'ne göre nahiye genelinde toplam 58 köy bulunmaktaydı. Günümüzde bu köylerden 25'i Sürmene, 28'i Araklı, 3'ü Köprübaşı, 1'i Arsin, 1'i de Of ilçelerinde bulunmaktadır. 1867'de çıkarılan Vilayet-i Umumiye Nizamnamesi uyarınca kurulan Trabzon Vilayeti teşkilatında yapılan düzenleme sonucunda Sürmene nahiye olarak Of kazasında bağlanmıştır. Ancak kısa süre sonra 1875 yılında yeniden kaza statüsüne alınmıştır.

1869 Trabzon Vilayet Salnamesinde göre Sürmene nahiyesinde 15.353 Müslüman, 1.823 Rum ve 89 Ermeni olmak üzere toplam 17.265 erkek nüfus bulunmaktaydı. Bu dönemde nahiye merkezi Konakönü'ne taşınmıştır. Yeniden kaza olduktan sonra Belediye teşkilatı da 1876 yılında kurulmuştur. Belediye binası, Humurgan'a (Günümüz Çarşı mahallesi dolayları) Gölansa ve Zaruha (Zarha) köylerinin bağlanmasıyla oluşturulan mahallede kuruldu.

Kaymakamlık, nüfus ve tapu gibi dairelerin Konakönü'nde, belediye binası, askerlik şubesi ve telgrafhane gibi dairelerin Humurgan'da olmasının yaşattığı karışık durumun ortadan kaldırılması maksadıyla kazanın idare merkezi de 1915 yılında Humurgan'a taşınmıştır.

1877/78 yılı Trabzon Vilayeti Salnamesine göre Sürmene kazasında 74 köy (Bazen köyler bölünerek birden fazla yazılabiliyordu) bulunmaktadır. Kazada 7.301 hane bulunurken, 117'si Ermeni, 1.768'i Rum, 16.513'si Müslüman olmak üzere toplam 18.398 erkek nüfus yaşamaktaydı. Aynı kaynakta bakırcılık sanatının Sürmene'de yaygın olduğu, şimşir ağacından kaşık, diğer bazı ağaç türlerinden de çanak yapılarak Trabzon, Erzincan ve Erzurum'da satıldığı, tüfekçi ustalarının ürettikleri silahları çoğunlukla kaza içerisinde, bazen de Trabzon, Rumeli ve İstanbul'da satıldığı, yılda 500 top şal ve aba türü kumaş ile kendir üretildiği, ayrıca balıkçılık için ağ yapılarak İstanbul ve Rumeli'ye kadar başka yerlerde satıldığı belirtilmiştir. Yine aynı kaynağa göre, Hükûmet Konağına yarım saat mesafede iki, Çınar (Zeytinli mahallesi?) ve Gölansa (Zarha Kalesi) mahallelerinde birer adet olmak üzere harap halde toplam 4 adet kalenin bulunduğu da not edilmiştir.

1894 yılında Sürmene kazası 69 köyden oluşmaktaydı. 1900 yılı Trabzon Vilayet Salnamesinde Sürmene'de yaşayan nüfus, kadın ve erkek ayrı ayrı sayılarak kaydedilmiştir. Buna göre o dönemki Sürmene kazasında 42.202 Müslüman, 6.526 Rum, 208 Ermeni olmak üzere toplam 49.006 kişi yaşamaktaydı. 1902 yılı kayıtlarına göre Humurgan'da Cumartesi günleri, Araklı'da da Perşembe günleri olacak şekilde pazar kurulmaktaydı. 20. yüzyıl başlarında kayık ve gemi yapımı Sürmene ekonomisinde önemli rol oynamaktaydı. 1906 yılında Trabzon Vilayet Salnamesinde Sürmene'de çeşitli büyüklükte 262 adet geminin/teknenin kaydedilmesi bunu doğrular niteliktedir. 19. yüzyıl sonları ve 20. yüzyıl başlarında Sürmene'de yeterli toprak olmaması Osmanlı toprakları içerisine ve Rus idaresindeki Kafkasya topraklarına işçi göçünün yaşandığı dönemlerdir. Örneğin 20. yüzyılın başında Sohum'da tütün tarımının başlaması üzerine Sürmene ve Of'tan 8 ile 15 yaş arasındaki çocuklar çalışmaya gitmekteydi. Toprak azlığı ve ekonomik yetersizlikler nedeniyle Sürmene halkından çalışma amaçlı göçler yoğun olarak görülmekte olup özellikle Hristiyan nüfus göç ettikleri yerlerde yerleşik düzene de geçmekteydi. 19. yüzyıl başlarındaki kayıtlarda belirtilmekle birlikte muhtemelen bir süre öncesinden de Sürmene yunuslardan elde edilen yağıyla meşhurdur ki bu faaliyet 20. yüzyılın üçüncü çeyreğine kadar ilçede devam etmiştir. Bijişkyan'a göre Sürmene'deki ticarette önemli yeri olan yunus balığı yağı, Rize'ye kadarki bölgede kandil olarak kullanılmış, hediye olarak İstanbul'a gönderilmiştir.

20. yüzyıl başlarında az sayıdaki Ermeni nüfusun bir kısmı Rusya topraklarına göç ederken kalanları da 1915 tehcirinde zorunlu göçe tabi tutuldu. Osmanlı belgelerine göre 1915 başından itibaren Sürmene'den az sayıda Ermeni nakilleri görülmekle birlikte, 1 Temmuz 1915 tarihli belgeye göre yerleşimdeki 290 Ermeni'nin daha Trabzon limanından başka yerlere nakledildiği belirtilmektedir ki bu sayı geçmiş yıllarda yapılan tahminler dikkate alındığında Sürmene kazasında yaşayan Ermeniler'in tamamıdır. I. Dünya Savaşı sırasında Sürmene'deki liman 30 Aralık 1915'te Rus donanması tarafından bombalandı. Yerleşim merkezi 30 Mart 1916'da da Ruslar tarafından ele geçirildi. Ruslar gelmeden önce, çoğunluğu kadın ve çocuklardan oluşan Müslüman nüfusun önemli kısmı batıya doğru göç etmek zorunda kaldı. 1917'de Rusya'da yaşanan Bolşevik İhtilali nedeniyle Rus ordusunda karışıklıklar baş göstermeye başlaması üzerine 18 Aralık 1918'de Osmanlı ile Erzincan Mütarekesi imzalanmış ve Rus güçleri geri çekilmeye başlamıştır. Sürmene 25/26 Şubat'ta Osmanlı ordularınca geri alındı.

Ancak Rusların çekilmesiyle Sürmene'nin de yer aldığı bölgede otorite boşluğu ortaya çıkmış, geri dönüşlerle birlikte artan Müslüman nüfus ile Rumlar arasında yaşanan olaylar nedeniyle Rumlar'ın bir kısmı da Batum başta olmak üzere Rusya'ya göç etmiştir. 1920 yılında başlayan Pontus Ayaklanması sonrasında kalan az sayıdaki Rum'da 1923 yılında uygulamaya geçen Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesi uyarınca Yunanistan'da Atina'nın 10 km güzeyindeki o dönem ıssız bir yer olan günümüz Elliniko şehrine yerleştirildi.

Cumhuriyet döneminde gerçekleşen 1927 yılı nüfus sayımına göre merkezde 3 203, kırsalda ise 54 379 olmak üzere toplam ilçe genelinde 57 582 kişi yaşamaktaydı. O dönemde ilçe 1.115 km² yüz ölçüme sahipti. 1940 yılında merkez nüfusu 2 968 olup, köylerde ise 67 896 kişi yaşamaktaydı. Buna göre ilçenin toplam nüfusu 70 864 kişiden oluşuyordu.

Sürmene, 5 Temmuz 1929 yılında başlayan aşırı yağışlar sonucu Manahoz Deresi vadisi boyunca oluşan sel ve heyelanlar nedeniyle oldukça büyük hasara uğramıştır. Yaşanan afette Sürmene çarşısı ile Aksu, Ormanseven ve Çifteköprü köyleri başta olmak üzere çok sayıda köy de hasarlanmıştır. Afet sonucu evsiz kalmalar ve yiyecek sıkıntısı gibi nedenlerle Sürmene'den ilk planda 193 haneden 989 nüfusun Maçka ve köylerine yerleştirildiği sonrasında da Bayburt ve yine Maçka taraflarına iskanların yaşandığı görülmüştür.

1932 yılına gelindiğinde tarım arazilerinin yetersizliğinden kaynaklanan geçim sıkıntısı nedeniyle Sürmene'den 140 ev halkı Van ve dolaylarında iskan edilirken, 1946 yılında bu defa Sürmene'den Gökçeada'ya bazı ailelerin iskan edildiği görülmektedir. 1953 yılına gelindiğinde Araklı ilçesinin kurulmasıyla çok sayıda köyde Sürmene'den ayrılarak yeni kurulan bu ilçeye bağlandı. 1990 yılında da Köprübaşı ilçesinin kurulmasıyla bazı köyleri de bu yeni kurulan ilçeye bağlandı.

Sürmene'de tarihi yapı olarak, ilki 1698 yılında inşa edilen ve kitabesinde "Sahibul hayrat ve hasenat, sahib ve mâlik İbrahim Paşa sene 1110 (h.)" yazılı Çavuşlu Cami, kaynaklar derlendiğinde Sürmene'nin ilk camisi olma özelliği taşır. Dirlik köyünde Timiou Stavrou kilisesi adıyla 1891 yılında inşa edilen ve daha sonra camiye çevrilen yapı bulunmaktadır. Yeniay mahallesinin Baştımar (Kastel) köyünde, 1856'da Hacı Yakupoğlu Memiş Ağa tarafından yaptırılmış konak ile 18. yüzyılda inşa edildiği düşünülen Yakup Ağa Konağı 2000'li yıllarda restore edilerek turizm için kullanılmaktadır. Yine 1895 yılında Efendizade Mehmet Ağanın oğlu Hüseyin Ağa tarafından dedesi Haşim ağa adına Gültepe mahallesinde yaptırılan Haşimağa Konağı da turizm amacıyla kullanılmaktadır. Gültepe mahallesinde üç adet tarihi cami bulunmaktadır. Birisi Yukarı Kefeli muhitinde 1867 yılından hemen önce yapılan cami olup, uzun yıllardır kullanılmamaktadır. İkincisi mahallenin içinde, mezarlığındaki mezar taşlarından 18. yüzyıl veya öncesi öncesinde inşa edildiği düşünülen Merkez Cami ile Aşağı Kefeli muhitinde 1890-99 yılı arasında inşa edildiği düşünülen camidir.

Ticaret

Anadolu'nun ilk ticaret odası; denizcilik, deniz ticareti ve tersanecilik ve kesercilikten kaynaklanan zengin bir ticari alt yapıdan dolayı Sürmene ilçesinde 1903'te kurulmuştur.

1950'li yıllarla başlayan araba  yollarının yapımı sürecinde Sürmene iç bölgelerin denize ve anayollara ulaşım üssü olamamıştır. Bu uzun solukta Sürmene'de ticaret hayatının gerilemesini beraberinde getirmiş ve eskiden Sürmene bölgenin bir ticaret merkezi iken bu özelliğini başta Araklı ilçesi olmak üzere bölgedeki başka yerleşim birimlerine kaptırmıştır.

Bugün itibarıyla Sürmene'de ticaretin esas unsurunu hala bağlı köylerden gelen köylülerin yarattıkları iktisadi hareketlilik oluşturmaktadır. Ancak Sürmene ilçesine bağlı köylerde de tüm Türkiye'de yaşanan köyden kente göç olgusu sonucu nüfus azalması sonucu bugün Sürmene de ticaret hacmi önceki yılların son derece altına düşmüştür. İlçe; İstanbul, Zonguldak, Samsun, Ankara, Aydın, İzmir, Antalya, Bursa, Eskişehir, Kocaeli, Düzce, Adapazarı gibi yerlere oldukça fazla göç vermiştir.

İlçede asırlardır alışılagelmiş şekilde bıçak üretimi yapılmakta ve bu bıçaklar yurt içinde ve yurt dışında satılmaktadır.

Eğitim

Sürmene ilçesi Cumhuriyet'in ilk yıllarından itibaren birçok eğitim kurumuna sahip olmuştur. Bugün itibarıyla Sürmene'de bir fakülte (Karadeniz Teknik Üniversitesi Sürmene Deniz Bilimleri Fakültesi), bir tane Meslek Yüksek Okulu (Abdullah Kanca Meslek Yüksek Okulu) beş tane meslek lisesi, iki tane anadolu lisesi bulunmaktadır. Ayrıca ilçede birçok ilköğretim okulu da mevcuttur. Üniversite öğrencilerinin barınması için bir öğrenci yurdu da ilçede bulunmaktadır. Ayrıca ilçede bir kapalı spor salonu, biri sunî olmak üzere 2 adet çim futbol sahası bulunmaktadır. İlçenin spor kulübü olan Sürmenespor özellikle futbol branşında faaliyet göstermekte ayrıca ortaoğretim kurumlarının bünyesinde de çeşitli spor dallarında gençlerin kendini geliştirebilme olanağı mevcuttur.

Sosyal yaşam

Sürmene sosyal yaşam yönünden uzun yıllar Doğu Karadeniz'in öncüsü olmayı başarabilmiş bir ilçedir. İlçe merkezinin nüfusunun onbine yeni ulaştığı dönemlerde bile Sürmene'de iki adet sinema salonu uzun yıllar hizmet verebilmiştir. Ayrıca Sürmene'de Karadeniz Sahil Yolu inşaatı yapılmadan önce özellikle yaz aylarında oldukça hareketli bir sosyal yaşam gözlemleniştir. Bu dönemde Sürmene ilçesinde sokaklardaki hareketlilik gece saat ikilere kadar uzayabilmekte ve ilçe oldukça hareketli bir turizm merkezi görünümü arz etmekteydi. 1995 yıllarında Sürmene merkezde başlayan ve bugün hala devam eden aşırı yapılaşma sonucu ilçe merkezi adeta büyük kentlerdeki plansızlıkla karşı karşıya kalmıştır. Ayrıca uzun süren inşaat dönemleri yazlıkçı olarak gurbetten gelen Sürmenelilerin yaz aylarında inşaatların gürültüsüne maruz kalmaları sonucu Sürmene'ye gelmekten vazgeçmeleri sonucu Sürmene'de turizm gelirleri oldukça düşmüştür. Bu bağlamda bugün itibarıyla 13000 olan ilçe merkezinin nüfusu yaz aylarında da önemli bir artış gösterememektedir. Sürmene'de çeşitli branşlarda faaliyette bulunan spor kulübü yanı sıra etkin bir folklor derneği ve Atatükçü Düşünce Derneği gibi sivil toplum kuruluşları etkinliklerde bulunmaktadır. Ayrıca Sürmene Yardımlaşma Vakfı ve Sürmene Kültür ve Turizm Derneği adlı İstanbul merkezli yerel amaçlı sivil toplum kuruluşlarının da Sürmene'de etkinlikleri vardır. Sürmene her ne kadar birçok ilk ve orta öğretim kurumuna sahipse de bu kurumların mezun ve mensupları arasında dayanışmayı ön plana çıkaran mezun dernekleri Sürmene'de yoktur.

Sürmene'ye özgü üretimler

 Sürmene Bıçağı
 Sürmene Pidesi
 Sürmene Keseri
 Sürmene Takası
 Sürmene Tahta Kaşığı
 Sürmene Gemi Tersaneleri

Sürmeneliler

Sürmene bütün Karadeniz kentleri gibi yoğun bir şekilde göç hareketlerine sahne olmuştur. Bugün için Sürmene de yaşayan Sürmenelilerden daha fazlası başta İstanbul, Zonguldak ve Samsun olmak üzere Türkiye'nin ve dünyanın dört bir yanına yayılmıştır. Bu göç hareketleri sonrası bazı kişiler yaptıkları işlerde isim yapmıştır. Aşağıda bunlardan bir kısmı yer almaktadır. Ancak bu kişilerin Sürmenelilikle değil yaptıkları işlerle iyi veya kötü isim yaptıklarını unutmamak gerek. Ünlü tarihçi Xenophon, "On Binler" adlı eserinde Sürmene ve Sürmenelilerden bahsetmiştir.

Ulaşım

Karayolu
Sürmene yaklaşık olarak Trabzon ve Rize illerinin tam ortasında, iki ile de yaklaşık olarak 35 km mesafededir. Karadeniz sahil yolu kenarında yer almaktadır. Türkiye'nin çoğu yerinden Sürmene'ye otobüs firmalarıyla seyahat edilebilmektedir. Trabzon Şehirlerarası Terminalinde inilmesi halinde, terminale 5 dakika mesafedeki şehirlerarası yola çıkarak Sürmene dolmuşlarına veya Trabzon Büyükşehir Belediyesi Özel Otobüslerine binerek yaklaşık 30 dakikada Sürmene'ye ulaşabilmektedir.

Demiryolu
Trabzon ve bölge illerinde demiryolu taşımacılığı olanakları bulunmamaktadır.

Havayolu
Türkiye'nin büyük kent merkezlerinden, Trabzon'a her gün uçak seferleri yapılmaktadır. Havayolu ile Trabzon Havalimanı'na indikten sonra havalimanında bulunan taksi-özel otobüs veya 5 dakika mesafedeki şehirlerarası yola çıkarak Sürmene dolmuşlarına veya Trabzon Belediyesi Özel Otobüslerine binerek Sürmene'ye ulaşılabilmektedir.

Denizyolu
Sürmene'de liman bulunmaktadır. Fakat Sürmene ilçesine deniz ile toplu ulaşım mümkün değildir. Özel ve yük gemileri bu limanlara demirleyebilmektedirler.

Coğrafya

Sürmene'nin en önemli akarsuları Küçükdere ve Manahos Çayıdır. Bunların dışında Sürmene'de dağların denize paralel olması ve yağışlı iklimden dolayı küçük çapta birçok dere ilçeyi bölerek denize kavuşur.

Sürmene tipik Doğu Karadeniz kasabası özelliklerini coğrafyasında gösterir. Denizle, denizin hemen yanı başından bazen içinden yükselen dağlarla deniz arasında kurulu Sürmene'de Manahos Çayı'nın yanında bulunan ve bugün fabrikalar bölgesi olan Kavaklık ovasının dışında ova yoktur. Dağların kuş uçuşu çok kısa mesafede 2000'li metrelere ulaştığı Sürmene'de turistik tesisleri de barındıran Zarha Dağı (asıl adı Koyunyatağı Dağı) ve ilçenin en yüksek tepesi olan Madur Dağı (2742 m) bulunmaktadır.

Flora ve fauna yapısı
Türkiye'nin 2100 metrede dünya da nadir bulunan turbalığına sahiptir. Ağaçbaşı yaylasında yer alır. Endemik Türler: .
 Zehirli biberiye (Andromeda polifolia),
 Böcek yiyen bitkilerden Drosera,
 Pamukotu (Eriophorum angustifolia ve E. latifolium),
 Kurtayağı (Lycopodium inundatum),
 Kara ot (Rhynchospora alba)

Ligarba (Yaban Mersini) meyvesinin ormanda çalılıklarda yetişen ve yaylada otçul olan türleri de Sürmene'de yetişmektedir.

Ayrıca sonbahar ve ilkbahar kuş göç yolu için iki geçiş vadisi var. Karadere - Küçükdere Vadisinden geçerler.

İklim Özellikleri
Doğu Karadeniz kıyı kuşağında yer alan Sürmene'de tipik bir Karadeniz iklim özellikleri yaşanır. Trabzon merkeze göre daha yağışlı olan Sürmene'de her mevsim bol yağışlı geçer. Kışları ılık yazları serin geçen ilçede en çok yağış sonbaharda, en az yağış ilkbaharda görülür. Yağış miktarı 1500 mm'yi bulur. Nem oranı oldukça fazladır. Buna bağlı olarak bitki örtüsü oldukça yoğundur. Kar yağışları azdır. Topoğrafik özellikler kısa mesafede sıcaklık ve yağış koşullarında değişmelere neden olur.

Spor
İlçenin futbol kulübü Sürmenespor'dur. Maçlarını İsmet Gürbüz Civelek Stadyumunda oynamaktadır. 1970 yılından itibaren futbol ve voleybol dallarında başarı grafiğini yükselten Sürmenespor Kulübü 1977 yılında futbol dalında 2. Amatör kümede şampiyon olarak 1. amatör kümeye çıkma başarısını göstermiştir.1984-1985 sezonunda futbolda Sürmenespor "genç takımı" Trabzon Mavi Grup birincisi olmuş ve Türkiye şampiyonasına katılmıştır. 1985-1986 sezonunda Trabzon il birincisi olan voleybol takımı aynı zamanda bölge birinciliğini de elde etmiştir. 1986-87 sezonunda da yine il birincisi olmuş, bölge grup maçlarında ikinciliği elde etmiştir. 1998-1999 sezonunda tarihinde ilk kez 3. lige yükselen Sürmenespor 1999-2000 sezonunda 3. ligde mücadele etmiş ve ertesi sezon amatör lige düşmüştür. 2005-2006 sezonunda ise 3. lige tekrar yükselmiş fakat 2009-2010 sezonunda tekrar amatör lige düşmüştür. 2010-2011 sezonunda Bölgesel Amatör ligde mücadele etmiştir.

Nüfus

Mahalleleri

Sürmene fotoğrafları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Sürmene Belediyesi
 Sürmene Kaymakamlığı

Sürmene


Hugh Segal  (October 13, 1950 – August 9, 2023) was a Canadian political strategist, author, commentator, academic, and senator. He served as chief of staff to Ontario Premier Bill Davis and later to Canadian Prime Minister Brian Mulroney. Segal resigned from the Senate of Canada on June 15, 2014, as a result of his appointment as master (later principal) of Massey College in Toronto.

Life and career

Politics and public policy
Segal was inspired by a visit from Prime Minister John Diefenbaker in 1962 to his school, United Talmud Torah Academy in Montreal. Segal went on to graduate from the University of Ottawa and was an aide to federal Progressive Conservative Leader of the Opposition Robert Stanfield in the early 1970s, while still a university student.

At the age of 21, he was an unsuccessful Progressive Conservative candidate in Ottawa Centre for the House of Commons of Canada in the 1972 general election. He was defeated again in 1974.

As a member of the Big Blue Machine, Segal was a senior aide to Ontario Progressive Conservative Premier Bill Davis in the 1970s and 1980s, and he was named Deputy Minister at age 29. From 1992 to 1993, he was Chief of Staff to Prime Minister Brian Mulroney.

Segal finished second to Joe Clark after the first ballot of the 1998 Progressive Conservative leadership election, but he chose to withdraw and support Clark (the eventual winner) in the second ballot runoff vote against third-place finisher David Orchard. He had also briefly considered running for the PC leadership in 1993.

Senate

In 2005, Segal was appointed to the Senate of Canada by Liberal Prime Minister Paul Martin. He was the chairman of the Senate Foreign Affairs Committee until he "reluctantly" agreed to resign in 2007 at the request of the Conservative government, which reportedly wished to appoint a more ideologically conservative senator to the role after the committee issued a report critical of the Conservative government's foreign aid policy. Segal insisted, however, that the move was an administrative one. Segal later served as Chair of the Special Senate Committee on Anti-Terrorism.

In December 2013, Segal announced his intention to resign from the Senate in June 2014, twelve years before he would reach the mandatory retirement age of 75, to accept an academic appointment as Master of Massey College in Toronto.

Commonwealth
On July 7, 2010, Segal was appointed to the Commonwealth Eminent Persons Group (EPG) by Secretary General Kamalesh Sharma.  The group's mandate is to set out decisive recommendations on how to strengthen the Commonwealth and fulfill its potential in the 21st century. In December 2011 the federal government appointed him special envoy to the Commonwealth with the task of convincing individual countries to sign on to the EPG's 106 recommendations.

Political views

Segal espoused a moderate brand of conservatism that has little in common with British Thatcherism or US neoconservatism. He was a Red Tory in the tradition of Benjamin Disraeli, Sir John A. Macdonald, John Diefenbaker and his mentors Robert Stanfield and Bill Davis. This political philosophy stresses the common good and promotes social harmony between classes. It is often associated with One Nation Conservatism. The focus is on order, good government and mutual responsibility. Individual rights and personal freedom are not considered absolute. In his book Beyond Greed: A Traditional Conservative Confronts Neo-Conservative Excess (Toronto: Stoddart, 1997), Segal sought to distinguish what he called "traditional" conservatives from neo-conservatives, notably those in the United States.

In an earlier book, his 1996 memoir No Surrender (page 225), Segal wrote: "Progressive Conservatives cannot embrace the nihilistic defeatism that masquerades as a neo-conservative polemic in support of individual freedom and disengagement." He went on to deplore "American fast-food conservatism." In a speech to the National Press Club on June 21, 1995, Segal referred to the "selfish and directionless nature of the American revolution -- which was more about self-interest, mercantile opportunity, and who collected what tax than it was about tolerance or freedom."

Segal opposed on civil liberties grounds the imposition of the War Measures Act by Prime Minister Pierre Trudeau in the October Crisis of 1970. He favours strengthening Canada's military and encouraging investment, while maintaining a strong social safety net. His 1998 proposal to reduce Canada's Goods and Services Tax from 7% to 6% (and then 5%) was adopted by Stephen Harper and the Conservative Party in 2005. During his leadership campaign he stated his support for capital punishment. Segal's most recent book is The Long Road Back: The Conservative Journey, 1993-2006 (Toronto: HarperCollins, 2006).

On 6 June 2012, Segal had a comment published in the National Post outlining his views on Basic Income. In December 2012, Segal published an essay in the Literary Review of Canada promoting the benefits of a guaranteed annual income.

Journalism
In the 1980s and 1990s, Segal became a television pundit and newspaper columnist. In the private sector, Segal has been an executive in the advertising, brewing, and financial services industries.

Publishing
Segal's book Two Freedoms: Canada's Global Future was published by Dundurn Press in April 2016.

Published by On Point Press, an imprint of UBC Press on October 15, 2019, Segal released his second book, Bootstraps Need Boots: One Tory's Lonely Fight to End Poverty in Canada.

Academic work
Segal lived in Kingston, Ontario, and until 2014 was a faculty member at Queen's University's School of Policy Studies, and has also taught at the university's school of business. He served as president of the Institute for Research on Public Policy, a Montreal think tank, from 1999 to 2006. He sits on the board of directors and is a distinguished fellow at the Canadian Defence and Foreign Affairs Institute. He is also a member of the Trilateral Commission.

Segal was appointed Master of Massey College in the University of Toronto (effective at the end of June 2014) and retired from the Senate in order to accept the position. He retired from the Massey College position effective June 30, 2019, five years into his seven-year term, and was succeeded by Nathalie Des Rosiers.

Personal life and death
Segal was the brother of corporate executive and former university administrator Brian Segal, and of artist Seymour Segal. He was married to Donna Armstrong Segal, a former Ontario Ministry of Health executive. They had one daughter, Jacqueline.

Segal died on August 9, 2023, in Kingston, Ontario, at the age of 72.

Honours
In 2003, Segal was made a Member of the Order of Canada which was later promoted to the grade of Officer. Segal held an honorary doctorate degree from the Royal Military College of Canada, University of Ottawa and Queen's University.
In 2004, Segal was named honorary captain in the Royal Canadian Navy in 2004.
He was made chair of the NATO Association of Canada in 2013.
In 2013, Segal was honored with a Peace Patron Award by The Mosaic Institute, an NGO based in Toronto working to promote pluralism reducing conflict in Canada and abroad.
In 2016, he was made a member of the Order of Ontario.
 In 2017 He was awarded the Canadian Forces Decoration (CD) for 12 years service with the Royal Canadian Navy.

Electoral record
1998 Progressive Conservative Party of Canada leadership election

1974 Canadian federal election - Ottawa Centre

1972 Canadian federal election - Ottawa Centre

References

External links
Hugh Segal fonds at Queen's University Archives

1950 births
2023 deaths
Canadian political consultants
Canadian senators from Ontario
Chiefs of staff of the Canadian Prime Minister's Office
Conservative Party of Canada senators
Jewish Canadian politicians
Members of the Order of Ontario
Officers of the Order of Canada
Academic staff of Queen's University at Kingston
Massey College, Toronto people
Academic staff of the University of Toronto
University of Ottawa alumni
Sun Life Financial
Canadian corporate directors
Politicians from Kingston, Ontario
Politicians from Montreal
Politicians from Ottawa
21st-century Canadian politicians
Universal basic income writers
Progressive Conservative Party of Canada leadership candidates

Hugh Segal


"Can't Stand Losing You" é uma canção da banda de rock britânica The Police, lançada em seu álbum de estreia, Outlandos d'Amour, de 1978. Ela também foi lançada como single no ano seguinte, alcançando o segundo lugar na parada de singles do Reino Unido. Foi composta pelo vocalista e baixista Sting e fala sobre suicídio.

Composição
"Can't Stand Losing You" apresenta letras que, de acordo com Sting, são "sobre um suicídio adolescente, que é sempre levado como piada". Também afirmou que a letra levou apenas cinco minutos para ficar pronta.<ref name="Sting">{{cite web|title= The Police: Can't Stand Losing You, 7 |website= Sting.com |accessdate= 28 de janeiro de 2022 |url= http://www.sting.com/discography/index/album/albumId/141/tagName/Singles%20(The%20Police) |urlmorta= sim |archiveurl= https://web.archive.org/web/20180802223551/https://www.sting.com/discography/index/album/albumId/141/tagName/Singles%20(The%20Police) |archivedate= 2 de agosto de 2018}}</ref> Ela é musicalmente semelhante a "Roxanne", com ambas as músicas tendo uma influência do reggae e um refrão de rock. A música também faz uso do Echoplex. Sting canta os vocais principais, que ele descreveu como "cantando para cima e para baixo, estranho e agudo". "Dead End Job", o lado B de "Can't Stand Losing You", é baseado em um riff que Stewart Copeland escreveu na escola.

Recepção
A revista Cash Box elogiou o poder do refrão e disse que "os vocais combinam facilmente com a energia dos instrumentais de três peças".

O single original foi banido pela BBC por causa da polêmica capa (uma capa alternativa foi lançada em alguns lugares). Como Sting descreveu: "A razão pela qual eles [a BBC] tiveram um problema com 'Can't Stand Losing You' foi porque a foto na capa do single tinha Stewart de pé em um bloco de gelo com uma corda no pescoço, esperando o gelo derreter". Apesar disso, ou talvez por causa da atenção extra da controvérsia, tornou-se o primeiro single do grupo a entrar nas paradas.

Posição nas paradas musicais
O single original chegou ao número 42 no final de 1978, mas a reedição de junho de 1979 quase liderou as paradas de singles do Reino Unido, detida apenas por "I Don't Like Mondays" do The Boomtown Rats. "Can't Stand Losing You" também apareceu nas paradas de singles do Reino Unido em 1980, como parte da compilação Six Pack. O pacote alcançou o número 17 nas paradas do Reino Unido em junho de 1980. Em 1995, uma versão ao vivo da música foi lançada como single e alcançou o número 27 nas paradas.

Paradas semanais

Paradas de fim de ano

Certificações

Apresentações ao vivo
A faixa instrumental "Reggatta de Blanc" do álbum de mesmo nome originou-se de uma jam session improvisada tocada durante apresentações ao vivo de "Can't Stand Losing You". Este instrumental ganhou o Grammy Award para Melhor Desempenho de Rock Instrumental em 1981.

A primeira apresentação televisiva do Police foi ao tocar a canção no programa The Old Grey Whistle Test em 1978. Sting usava um par de óculos de sol grandes como resultado de um acidente com uma lata de spray'' de cabelo durante a maquiagem, o que exigiu uma ida ao hospital.

Singles de The Police
Canções sobre suicídio
Canções sobre fim de relacionamento
Singles de 1978
Singles de 1979

Can't Stand Losing You


An Cynorkis rolfei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bénédict Pierre Georges Hochreutiner. An Cynorkis rolfei in nahilalakip ha genus nga Cynorkis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cynorkis

Cynorkis rolfei


Fertighecken (oder Heckenelemente, Heckenmodule) als Produkte von Baumschulen bieten eine Möglichkeit, eine Grünfläche einzufrieden. Als Basis für die Heckenelemente dienen gängige Heckenpflanzen.
In den produzierenden Baumschulen werden in der Regel 3–4 Pflanzen einer Gattung so gepflanzt, dass sie zu einem Element der Länge 100 cm verwachsen. Die Höhe der Elemente ist variabel und reicht dabei von 100 bis 220 cm.

Produktion der Fertighecken
Für die Produktion sind aufwändige Verfahren notwendig, um die Gleichmäßigkeit des Wuchses und der einzelnen Elemente sicherzustellen. Mit Hilfe exakt positionierender Maschinen werden die einzelnen Elemente gepflanzt, verschult und auch für den Versand ausgemacht.

Vergleich mit klassischen Hecken und Zäunen
Gegenüber klassischen Heckenpflanzen haben Fertighecken den Vorteil, sofort einen Sichtschutz zu bieten und nicht über Jahre hinweg blickdicht werden zu müssen bzw. bis zur gewünschten Endhöhe heranzuwachsen müssen. Außerdem sind sie auch für schmale Grundstücke gut geeignet, da die Fertighecken durch die professionelle Produktion nur eine Tiefe von 40 cm aufweisen und so wenig Platz einnehmen.
Von der Verwendung und dem Platzbedarf ähneln Fertighecken also einem Zaun oder einer Sichtschutzmauer. Gegenüber diesen Möglichkeiten zur Einfriedung von Flächen haben Fertighecken aber den Vorteil, dass sie naturnah sind, d. h., sie bieten nicht nur eine natürliche Optik, sondern auch einen Lebensraum für die jeweilige Fauna.

Die Pflege der Fertighecken ist dabei identisch zur Pflege von normalen Hecken: Durch regelmäßigen Rückschnitt und eine eventuelle Düngung werden das Bild der Hecke und der Sichtschutz erhalten.

Krankheiten
Da die Fertighecken aus normalen Heckenpflanzen bestehen, können die gleichen Krankheiten auftreten wie bei normalen Heckenpflanzen.

Verwendung
Neben der Verwendung im Privatbereich als Ersatz für klassische Hecken oder andere Sichtschutzeinrichtungen wie Zäunen, Mauern etc. werden Fertighecken im professionellen Bereich vermehrt für Messen oder andere (gastronomische) Events genutzt, um einen mobilen, pflanzlichen Sichtschutz und im Gegensatz zu anderen, raumtrennenden und gleichzeitig mobilen Wänden, eine naturnahe Atmosphäre zu schaffen. Als Alternative zu einer mobilen Stellwand können die einzelnen Elemente der Fertighecken nach Bedarf positioniert werden und eignen sich sowohl für die Nutzung im Innenbereich (bspw. für den Messebau, auf Empfängen oder Feierlichkeiten). Auch im Bereich der Außengastronomie werden die Fertighecken eingesetzt, um bspw. eine räumliche Trennung zwischen einem Sitzbereich innerhalb einer Fußgängerzone abzugrenzen.

Heckenarten
Folgende Heckenpflanzen sind als Fertighecke oder Heckenelement erhältlich:
 Ahorn (Acer)
 Hainbuche (Carpinus betulus)
 Kornelkirsche (Cornus mas)
 Rotbuche (Fagus sylvatica)
 Blutbuche (Fagus sylvatica 'Purpurea')
 Stechpalmen (Ilex meserveae)
 Bambus (Phyllostachys bisettii)
 Europäische Eibe (Taxus baccata)
 Riesen-Lebensbaum (Thuja plicata)
Zusätzlich werden auch Rankpflanzen mit Rankgerüsten als Fertighecke  angeboten:
 Trompetenblume (Campsis × tagliabuana)
 Efeu (Hedera helix) hier meist die winterharte Sorte "Wörneri"

Einzelnachweise

Weblinks
 Fertighecken - So verschwindet der Nachbar sofort (Augsburger-Allgemeine)

Baumschulwesen
Begrünung

Fertighecke


An Pennisetum pauperum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Pennisetum pauperum in nahilalakip ha genus nga Pennisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pennisetum

Pennisetum pauperum


The U Sports Men's Basketball Championship, branded as the Men's Basketball Final 8, is a Canadian university basketball tournament conducted by U Sports, and determines the men's national champion. The tournament involves the champions from each of Canada's four regional sports conferences. The W. P. McGee trophy is awarded to the winners.

Twenty different schools have won the tournament. Carleton University have the most tournament wins with 17 championships. The University of Victoria has eight championships, Saint Mary's University, Brandon University, and the University of Windsor have four championships, the University of Alberta, St. Francis Xavier University, and Acacia University have three championships, Brock University, and the University of British Columbia have two championships. Ten programs are tied with one national championship.

History

The tournament first consisted of only conference champions (four or five teams) and held that format from 1963 until 1971. In 1972 and 1973, only four teams qualified, regardless of conferences. In 1974, the championship expanded to include eight teams, similar to the format seen today. That was again changed in 1983 where regional championships took place with up to 16 teams participating in up to five different cities with the national championship featuring four teams in the main host city.

In 1984, Dalhousie University hosted the championship in what would be the first of 24 straight years that Halifax, Nova Scotia would host. The format reverted to an eight team national championship in 1987, which would be the consistent format until 2004 when the tournament expanded to ten teams. The Final 10 format would last only three years, until it was again reverted to a Final 8 tournament in 2007. In 2008, the finals moved to Scotiabank Place in Ottawa for three years. After two years back in Halifax, the next two tournaments were held in the now renamed Canadian Tire Centre (formerly Scotiabank Place). The 2015 championship was hosted by Ryerson University, while the 2016 tournament was hosted by the University of British Columbia.

The 2021 championship tournament was cancelled due to the COVID-19 pandemic.

Format
The championship consists of an eight-team single-elimination tournament. Four teams automatically qualify for the tournament as one of the winners of the four conferences, two qualify as the runners-up of both the OUA and Canada West conference, one qualifies as the host, and one is given an at-large berth.

The tournament is played over four days. The quarterfinals are played on the Thursday, the consolation semi-finals on Friday, the consolation final and championship semi-finals on Saturday, and the bronze and gold medal games on Sunday. This format has been in use since 2015.

Results

Multiple champions

See also
 NCAA Division I men's basketball tournament
 College basketball

References

U Sports trophies

Basketball trophies and awards

U Sports men's basketball championship


Mr Bellevue Roosevelt est un intellectuel et homme politique d'origine haïtienne. Il a été enseignant-chercheur en France et Haïti et ministre haïtien des Affaires sociales et du travail entre mars 2017 et août 2017. Poste qu'il a laissé en raison de son combat contre la corruption et de ses réformes ambitieuses.

Biographie

Formation

Entre 2004 et 2007 il obtient successivement a l'Université de Limoges une licence III Sciences de l'Éducation, un Master I et un Master II DEA en Sciences de L'Éducation et Études Francophones. Il a entamé une formation de Master en linguistique appliquée qu'il n'a pas poursuivie jusqu'au bout.

En 2014 il obtient à l'Université de Limoges son Doctorat en sciences de l'éducation et action publique, avec la thèse Influence comparative du pragmatisme deweyen dans le processus de publicisation du progressisme scolaire haïtiano-américain (1915-1934).

En 2020 il poursuit une formation en Master II en Sciences politiques et relations internationales à la Hautes Études Internationales et Politiques (HEIP).

Parcours dans l'enseignement
En 2007-2008, Roosevelt Bellevue enseigne à l'École Normale Supérieure (ENS) et en 2008 à l'Institut Universitaire des Sciences de l'Éducation (CREFI) à Port-au-Prince.

De 2008 à 2014 il est initiateur du partenariat France-Haïti permettant aux étudiants de CREFI de venir faire leur stage de fin d'études dans les établissements français basés à Limoges et ailleurs.
Dans cette période il donne des cours à l'Université de Limoges en France et des séminaires en Haïti à l'École Normale Supérieure (ENS) , à l'École Nationale des Arts (ENARTS) et à l'Institut Supérieur d'Études et de Recherches en Sciences Sociales (ISERSS, Université d'État d'Haïti). En 2013 il est, pour le compte de l'ENSA de Limoges, missionné à Haïti pour mettre en place un protocole partenarial entre l'ENSA de Limoges et l'ENARTS et l'ISERSS de Port-au Prince, Haïti.

De 2014 à 2016 il est successivement consultant au Ministère de l'éducation national haïtien, à l'ISERSS et à
l'Institut National d'Administration de Gestion et des Hautes Études Internationales (INAGHEU) et en 2015-2016 il est conseiller au cabinet du Président de la République d'Haïti Jocelerme Privert.

Parcours sociopolitique
Le  il est nommé Ministre des Affaires Sociales et du Travail en Haïti. Poste qu'il a laissé en raison de son combat contre la corruption et de ses reformes ambitieuses.

En 2018 il est nommé Ambassadeur à l'Organisation Mondiale du Commerce (OMC), nomination qu'il n'a pas acceptée. En 2022 il devient Président de l'organisation non profit Union des Haïtiens progressistes pour le changement d'Haïti (UHPCH) basée à Boston et Haïti. Il est aussi actuellement membre de l'Association For Supervision and Curriculum(ASCD) et de JEBCA editions.

Actes De Colloques
En 2023

Conférence en 2023, Massachusetts, Etats-Unis : La sortie du chaos haïtien.

En 2022

Conférence à Boston: Citoyenneté démocratique prospérante.

Conférence à l'Université publique du Nord: Drapeau et citoyenneté dans la perspective de l'État-nation.

En 2021
Association pour la DIffusion des SAVoirs en Éducation (ADISAVED) : John Dewey figure inspirante pour l'éducation à paris

En 2013
Proposition de colloque acceptée en Mai 2013 à Oxford en Angleterre : Apport pertinent de la créolisation au profit d'une approche enrichie et décomplexée de la langue française dans les écoles antillaises francophones.

En 2011
Communication en novembre École national d'art de Limogne(ENSA) : L'esthétisme «expérientiel» Chez John Dewey.
Communication en novembre, Université de Limoges : La problématique décisionnelle dans les politiques publiques.
Colloque national organisé par le collège doctoral de Limoges en juin pour Titre de la communication : Dualité du silence pédagogique.

En 2010
Colloque international réalisé par l'équipe de recherche DYNAmiques et enjeux de la DIVersité linguistique et culturelle (Dynadiv): Enjeux de la « réflexivité » dans l'approche idéelle du changement (politiste) systémique.
Débats éducatifs (CM) 3ème année de licence sciences de l'éducation et Sociologie Faculté des Lettres et Sciences Humaines (FLSH) Limoges : L'idée du changement dans les politiques publiques : Contextes d'émergence et enjeux institutionnels.
Colloque National à l'occasion de la journée mondiale de la francophonie à Limoges : L'enjeu d'une nouvelle gouvernance dans l'hypothèse d'une « construction » ou « Reconstruction » du système universitaire haïtien.

Articles publiés
En 2023 Le national

Haïti! La marche de l'histoire!

En 2022 Le national

L'impérative réactivité de la diplomatie haïtienne face à la violation des droits des migrants haïtiens en République dominicaine

En 2021 Le nouvelliste

Volcanisation génocidaire diplomatique haitiano-américaine

En 2021 LE NATIONAL

Machinerie de la politicaillerie haïtienne à l'épreuve de l'assassinat de l'ex-président Jovenel Moise

En 2020 LE NATIONAL

Diasporarisation positive de la crise sociopolitique haïtienne á Washington

La diaspora haïtienne face au projet référendaire de Jovenel Moise

Antidemocratisation électorale en Haïti

Haïti au bord du gouffre de la politicaillerie insécuritaire

Haïti crise: Lecture de Bellevue Roosevelt, ex-ministre haïtien

En 2015 Challenges

La réforme de l'Etat: ce qu'il faut savoir

Quelles langues pour la réouverture des classes?

Séminaires et certifications
En 2011 École doctorale de l'Université de Limoges sur la Prise de parole en public

En 2010 École doctorale de l'Université de Limoges sur la Gestion de projet

En 2002  Service culturel de l'ambassade américain sur la Gestion de conflits

Notes et références

Ministre haïtien des Affaires sociales
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Ministre haïtien du Travail

Roosevelt Bellevue


Artur Sobiech ([ˈartur ˈsɔbjɛx]; n. 12 iunie 1990, în Ruda Śląska) este un fotbalist polonez profesionist, care în prezent joacă în Bundesliga la clubul Hannover 96.

Cariera la club
După ce și-a petrecut patru ani la Ruch Chorzów, unde și-a început cariera la profesioniști, Sobiech a semnat un contract cu Polonia Varșovia în iulie 2010. Polonia Varșovia a plătit un milion de euro în schimbul transferului său. A fost numit descoperirea anului în Ekstraklasa.

Pe 30 iunie 2011, Sobiech s-a transferat în Bundesliga la Hannover 96, semnând un contract până în iunie 2014. În luna mai a anului 2013, clubul a anunțat că i-a prelungit contractul până la 30 iunie 2017.

Carieră la națională
După ce a jucat pentru Polonia U-21, Sobiech a primit prima sa convocare la echipa națională de fotbal a Poloniei în luna mai 2010. A debutat pe 29 mai, împotriva Finlandei, înlocuindu-l Ireneusz Jeleń în minutul 89. Meciul s-a încheiat cu scorul de 0-0. El a marcat primul său gol pe 22 mai 2012, într-un amical câștigat cu scorul de 1-0 în fața Letoniei. A marcat al doilea gol la națională într-un meci amical cu Liechtenstein, dintr-o pasă dată de Bereszyński, meci disputat la data de 4 iunie 2013 pe stadionul Mareșalul Józef Piłsudski din Cracovia, Polonia. A făcut parte din lotul care a participat la Euro 2012.

Note

Legături externe

Nașteri în 1990
Fotbaliști ai Hanovra 96
Fotbaliști ai Polonia Varșovia
Fotbaliști ai Ruch Chorzów
Fotbaliști internaționali polonezi
Sportivi polonezi în viață

Artur Sobiech


Branko ist als Verkleinerungsform von Branislav oder Branimir ein häufig vorkommender, insbesondere südslawischer männlicher Vorname. Die weibliche Verkleinerungsform lautet Brankica.

Namensträger

Vorname

 Branko Andrić (1942–2005), serbischer Schriftsteller und Künstler
 Branko Andrić (* 1983), serbischer Künstler
 Branko Bošković (* 1980), montenegrinischer Fußballspieler
 Branko Bošnjak (1923–1996), jugoslawischer Philosoph
 Branko Cikatić (1954–2020), kroatischer Kickboxer
 Branko Ćopić (1915–1984), jugoslawischer Schriftsteller
 Branko Crvenkovski (* 1962), Präsident Mazedoniens (2004 bis 2009)
 Branko Elsner (1929–2012), jugoslawischer Fußballspieler und slowenischer Fußballtrainer
 Branko Grahovac (* 1983), bosnisch-herzegowinischer Fußballspieler
 Branko Grünbaum (1929–2018), israelischer Mathematiker
 Branko Ilič (* 1983), slowenischer Fußballspieler
 Branko Ivanković (* 1954), kroatischer Fußballtrainer
 Branko Ivanković (* 1968), kroatischer Komponist, Dirigent, Musiker, Arrangeur und Musikproduzent
 Branko Klepac (* 1979), deutscher Basketballspieler
 Branko Kosic (* 1983), liechtensteinischer Poolbillardspieler
 Branko Lustig (1932–2019), kroatischer Produzent und Schauspieler
 Branko Merxhani (1894–1981), albanischer Soziologe und Publizist
 Branko Mikulić (1928–1994), jugoslawischer Politiker
 Branko Miljuš (* 1961), jugoslawischer Fußballspieler
 Branko Oblak (* 1947), jugoslawischer Fußballspieler
 Branko Pejaković (1927–2016), serbischer Jazz-Bassist
 Branko Radičević (1824–1853), serbischer Dichter der Romantik
 Branko Radivojevič (* 1980), slowakischer Eishockeyspieler
 Branko Samarovski (* 1939), österreichischer Schauspieler
 Branko Strupar (* 1970), kroatisch-belgischer Fußballspieler
 Branko Zebec (1929–1988), jugoslawischer Fußballspieler und -trainer

Familienname
 Pavel Branko (1921–2020), tschechoslowakischer Filmkritiker, Filmtheoretiker, literarischer Übersetzer und Autor

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Kurzform (Vorname)
Slawischer Personenname

Branko


Kapsül aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Kapsül (bakteriyoloji)
 Kapsül (botanik)
 Kapsül (film)
 Kapsül (ilaç)
 Kapsül (patlayıcı)
 Kapsül (uzay)

Kapsül


Fußbach und Fussbach sind geographische Namen:

Ort:
 Fußbach (Gengenbach), Siedlungsplatz der Stadt Gengenbach, Ortenaukreis, Baden-Württemberg

Gewässer:
 Fußbach (Frischnaubach), rechter Zufluss des Frischnaubachs (zur Elz) bei Frischnau, Gemeinde Biederbach, Landkreis Emmendingen, Baden-Württemberg
 Fußbach (Haubach), zwei Zuflüsse des Haubachs (zur Kinzig) im Stadtgebiet von Gengenbach, Ortenaukreis, Baden-Württemberg zwischen Fußbach und der Stadt selbst; flussabwärts:
 Fußbach (Haubach), linker Zufluss
 Alte Fußbach, linker Zufluss
 Fußbach (Lutter) linker Zufluss der Lutter (Aa) bei Bethel, kreisfreie Stadt Bielefeld, Nordrhein-Westfalen
 Fußbach (Ringsbach), linker Hauptstrang-Oberlauf des Ringsbachs (zur Enz) bei Mettendorf, Eifelkreis Bitburg-Prüm, Rheinland-Pfalz
 Fußbach (Simmerbach), teils auch Fussbach, rechter Zufluss des Simmerbachs vor Simmern/Hunsrück, Rhein-Hunsrück-Kreis, Rheinland-Pfalz
 Fußbach (Spiegelbach), rechter Zufluss des Spiegelbachs (zum Kaumbergbach, zur Triesting) in Markt Kaumberg, Bezirk Lilienfeld, Niederösterreich

Siehe auch:
 Füßbach

Fußbach


Los eucosmodóntidos (Eucosmodontidae) son una familia fósil de mamíferos multituberculados. Se conocen especímenes que datan del Cretácico Superior al Eoceno Inferior de Norteamérica, y del Paleoceno Inferior al Eoceno inferior de Europa. Esta familia podría estar relacionada con los Djadochtatherioidea o con los Taeniolabidoidea (Lofgren et al.). Aparte de algún trozo mandibular, la evidencia fósil se limita a los dientes.

Referencias
  MESOZOIC MAMMALS; Eucosmodontidae, Microcosmodontidae y Taeniolabidoidea.
 Kielan-Jaworowska Z. and Hurum J.H. (2001), "Phylogeny and Systematics of multituberculate mammals". Paleontology 44, p.389-429.
 D. L. Lofgren, B. E. Scherer, C. K. Clark and B. Standhardt. 2005. First record of Stygimys (Mammalia, Multituberculata, Eucosmodontidae) from the Paleocene (Puercan) part of the North Horn Formation, Utah, and a review of the genus. Journal of Mammalian Evolution 12(1/2):77-97.

Multituberculata
Mamíferos del Cretácico
Mamíferos del Paleoceno

Eucosmodontidae


L'Élégie sur le mode antique, op. 110, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1918.

Composition
Mel Bonis compose son Élégie sur le mode antique pour voix moyenne et piano sur un texte de Georges Rivollet. L'œuvre est publiée aux éditions Hamelle en 1918, puis rééditée chez Armiane en 2013, puis 2014.

Analyse
Il se peut que l'inspiration de la Grèce antique soit due à Louis-Albert Bourgault-Ducoudray, qui tenait la classe d'histoire de la musique, créée par la réforme de 1878 et obligatoire pour les élèves étudiant l'harmonie ou la composition.

Réception

Discographie
Mel Bonis, l'œuvre vocale: Doron musique, 2006

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Mélodie française
Œuvre réalisée en 1918

Élégie sur le mode antique


منصور السخيري (المنستير، 9 ماي 1929 - تونس العاصمة، 23 فيفري 1994)، هو سياسي تونسي لعب دورا بارزا في نهاية عهد الرئيس الحبيب بورقيبة.

سيرته
درس السخيري الهندسة المدنية في فرنسا وعمل كمدير للأشغال في بلدية تونس. عين عام 1974 واليا على سوسة ثم عام 1977 واليا على المنستير. بقي في منصبه إلى سبتمبر 1985 تاريخ تعيينه وزيرا مديرا للديوان الرئاسي باقتراح من الوزير الأول محمد مزالي. أصبح السخيري لاعبا مهما في قصر قرطاج خصوصا بعد طلاق بورقيبة من زوجته وسيلة وإبعاد الحبيب بورقيبة الابن. في 7 أفريل 1986 أضيفت إليه حقيبة الوظيفة العمومية والإصلاح الإداري التي اكتست أهمية خاصة في ظل الحملة التي أعلنها الرئيس بورقيبة ضد الفساد. توترت علاقته بمحمد مزالي بعد سعيه إلى توسيع صلاحيات وزارته على حساب الوزارة الأولى. في جوان 1986 عين كأحد ثلاثة أمناء عامين مساعدين للحزب الاشتراكي الدستوري الحاكم إلى جانب زين العابدين بن علي وعمر الشاذلي، وفي نوفمبر من نفس العام أنتخب عضوا في مجلس النواب عن دائرة المنستير. أضيفت إليه في 30 مارس 1987 حقيبة النقل، وفي 16 ماي عين أيضا كوزير للتجهيز والإسكان  خلفا لمحمد الصيّاح، في حين عوضه عمر الشاذلي كمدير للديوان الرئاسي وحسين الشريف على رأس وزارة الوظيفة العمومية والإصلاح الإداري.

أعتقل السخيري فجر يوم 7 نوفمبر، تاريخ إزاحة بورقيبة عن الحكم، أثناء تواجده في نزل في نفطة جنوب البلاد، وفي 18 نوفمبر 1987 أقيل من مهامه كأمين عام مساعد وعضو في الديوان السياسي للحزب. حوكم عام 1988 بتهم تتعلق بالفساد وظل معتقلا إلى نوفمبر 1989 تاريخ إطلاق سراحه بمناسبة الذكرى الثانية لتولي بن علي الحكم. ابتعد بعدها عن الحياة العامة إلى وفاته في فيفري 1994. تزوج عام 1969 من السيدة فوزية بسباس وأنجب منها أربعة أبناء (عامر، شيراز، معز، محمد شكيب).

مراجع

مهندسون تونسيون
مواليد 1347 هـ
مواليد 1929
مواليد في المنستير
وزراء تجهيز تونسيون
وزراء وظيفة عمومية تونسيون
وفيات 1414 هـ
وفيات 1994
وفيات في مدينة تونس
ولاة الجمهورية التونسية

منصور السخيري


Pectorale fascie er et tyndt lag, der dækker overflade af pectoralis major, og sendere mange forlængelser mellem dets fascikler: den hæfter, på den midterste linje, mod fronten af sternum; øverst på kravebenet; lateralt og nederst sammenhængende med fascien på skulder, armhule og thorax.

Referencer

Muskelsystemet

Pectorale fascie


John Treworgie (born ca. 1618, date of death unknown) was the last Proprietary Governor of Newfoundland. Treworgie had worked as an agent at a Kittery, Maine trading post from 1635 to 1650. In 1651 he was named as one of a party of six sent to Newfoundland to arrest Sir David Kirke who had been accused of withholding taxes collected on behalf of the crown and otherwise violating the royal charter which granted him the governorship of Newfoundland. His party was also ordered to administer the fishery and collect taxes on fish and oil from foreign fishermen. He remained after the arrest of Kirke and was named governor by the English government and given authority over both migratory fisherman and colonists and ordered to fortify the colony. John Treworgie was the son of James Treworgie (or Treworgy), the son-in-law of Alexander Shapleigh, a Devonshire merchant and fisheries owner who founded Kittery, Maine. John Treworgie was the brother-in-law of Hon. John Gilman of Exeter, New Hampshire.

In 1654 Treworgie and two other commissioners were arrested for illegally taking possession of David Kirke's property and was found guilty. Oliver Cromwell ordered a second trial which cleared him and Treworgie continued as governor until 1660.

In 1660, he asked for another term as governor but the legal conflict between Cecil Calvert, 2nd Baron Baltimore and the Kirke family over ownership of Newfoundland complicated matters and it is unlikely Treworgie ever returned to the island.

References

External links
Government House The Governorship of Newfoundland and Labrador

1618 births
Governors of Newfoundland Colony
Members of the New Hampshire House of Representatives
Year of death missing
People from Kittery, Maine

John Treworgie


An Philodendron micranthum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Friedrich Poeppig ngan Heinrich Wilhelm Schott. An Philodendron micranthum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron micranthum


Kosmos 2034, sovjetski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus.

Lansiran je 25. srpnja 1989. godine u 07:48 s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 133/3. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Orbita mu je 968 km u perigeju i 1013 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 82,94°. Spacetrackov kataloški broj je 20149. COSPARova oznaka je 1989-059-A. Zemlju obilazi u 104,91 minutu. Pri lansiranju bio je mase 825 kg.

Iz misije je ostao još jedan dio koji je ostao kružiti u niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1989 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Parus (GLONASS-M, 11F627) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2034


Irena Ráček, geboren Čagalová (* 2. April 1948 in Stupné, Tschechoslowakei) ist eine österreichische Malerin slowakischer Abstammung, Illustratorin, Kinderbuchautorin, Kunstpädagogin und Kuratorin von Kunst- und Kulturprojekten.

Leben
Nach der Grundschule absolvierte Ráček 1963 bis 1968 die Kunstgewerbliche Mittelschule in Brünn und in Uherské Hradiště. Nach der russischen Okkupation im Jahr 1968 emigrierte sie mit ihrem Mann aus der Tschechoslowakei nach Österreich. Zuerst lebte und arbeitete sie in Wien, 1978 übersiedelte sie nach Sitzendorf an der Schmida. Sie ist mit dem Schriftsteller Milan Ráček verheiratet. Zwischen 1981 und 1990 organisierte sie gemeinsam mit ihm die Sitzendorfer Kulturtage mit Schwerpunkt Kultur der Nachbarn.

Künstlerisches Schaffen

Kinderbücher
 Der tapfere Martin. Verlag Jugend & Volk, München 1973, ISBN 3-8113-1156-5.
 Nikonor der Winterzauberer. Verlag Jugend & Volk, München 1973, ISBN 3-8113-1605-2.
 Gewitter der Welt. Gedichte von Jaroslav Seifert. NÖ Pressehaus, St. Pölten 1984, ISBN 3-85326-734-3.
 Neue Freunde. Breitschopf Verlag, Wien 1989, ISBN 3-7004-0906-0.
 Keltische Märchen. Breitschopf Verlag, Wien 1992, ISBN 3-7004-0196-5.

Ausstellungen

Werke

Symposien

Pädagogische Tätigkeit
Künstlerische Beraterin und Seminarleiterin für die Landentwicklung Niederösterreich, Montessori-Werkstatt in der Wachau und die Pädagogische Akademie Niederösterreich.

Auszeichnungen und Preise

Kataloge
 7. Monstra Internazionale d´Illustrazione per l`Infanca (1989), Bologna.
 8. Monstra Internazionale d´Illustrazione per l`Infanca (1990), Bologna.
 11. Monstra Internazionale d´Illustrazione per l`Infanca (1993), Bologna.
 11. Exposición Internacional de Illustraciones para Ninos (1994), Sevilla.
 Irena Ráček (1996), Niederösterreichisches Landesmuseum, Wien.
 Im Zeichen des Kreises (2000), Katalog zum int. Kunstsymposium, Schloss Wetzdorf.
 Terrea Arte (2002), Slowakische Vertretung in der EU, Brüssel.
 Künstler im Weinviertel (2005), Niederösterreichisches Kulturforum, St. Pölten.
 Atelier an der Donau (2006), Katalog zum int. Kunstsymposium, Pöchlarn.
 Tschechische Kunst im Exil (2010), Philosophische Fakultät der Palacký-Universität in Olomouc

Weblinks
 Website von Irena Ráček
 "Tor zum Neolithikum"
 Soilart

Einzelnachweise

Maler (Österreich)
Illustrator (Österreich)
Österreicher
Geboren 1948
Frau

Irena Ráček


Grumpynators er et dansk band rockabillyband fra 2011. Bandet består af Emil Øelund, Christian Nørgaard, Jakob Øelund og Per Fisker.

Gruppens debutalbum, Wonderland, udkom i 2015.

Historie
Bandet blev grundlagt i februar 2011 af Christian Nørgaard (guitar) og Emil Øelund (forsanger og guitar). Kort efter fulgte Jakob Øelund (kontrabas) og Kasper Jensen (trommer). De mødte hinanden da de turnede med det danske heavy metalband Volbeat. Nørgaard spillede akustisk guitar og de tre andre var supportband for Volbeat med Neo Rockabilly bandet Taggy Tones. Jakob Øelund havde desuden spillet kontrabas på Volbeats nummer "16 Dollars" fra albummet Beyond Hell/Above Heaven fra 2010. Gruppen udgav en selvbetitlet demo i 2011, der udkom i 200 eksemplarer. Den blev efterfølgende produceret i yderligere 300 eksemplarer, da der var stor efterspørgsel ved koncerter.

I november 2012 forlod Jensen bandet og Per Fisker, der tidligere havde spillet i heavy metalbandet Jackal, overtog pladsen som trommeslager.

De spillede første gang live på festivalen Barnyard Rumble i Tikøb i august 2011. Herefter spillede de på flere mindre klubber i København. I marts 2012 var de opvarmningsband for rockgruppen Magtens Korridorer på den første del af deres forårsturne. De spillede atter på Barnyard Rumble i august 2012.

I dagene 19.-24. februar 2013 var bandet supportact for Volbeats "The First 5" turne i Danmark. Jakob Øelund spillede atter en gang kontrabas på et af bandets numre, nemlig "Lonesome Rider" fra albummet Outlaw Gentlemen & Shady Ladies der udkom i april dette år.

Gruppens debutalbum, Wonderland, udkom i marts 2015, og musikmagasinet GAFFA gav det 3/6 stjerner.

I 2017 udkom gruppens andet album kaldet City of sin

Diskografi
 2011 Grumpynators (ep)
 2015 Wonderland
 2017 City of sin
 2020 Still Alive

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Rockgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 2011
Rockabilly

Grumpynators


When Christmas Comes Around... é o nono álbum de estúdio da cantora norte-americana Kelly Clarkson. Foi lançado em 15 de outubro de 2021, pela Atlantic Records. Produzido por Jesse Shatkin, Jason Halbert, Joseph Trapanese e Aben Eubanks, é seu segundo álbum de Natal depois de Wrapped in Red (2013) e um seguimento de seu oitavo álbum de estúdio, Meaning of Life (2017). Apresentando versões cover de canções de Natal, bem como faixas originais co-escritas e duetos com Chris Stapleton, Ariana Grande e Brett Eldredge, seu lançamento foi precedido pelo single principal do álbum "Christmas Isn't Canceled (Just You)".

A promoção do álbum incluiu um especial de Natal com o mesmo título, que estreou na NBC em 1 de dezembro de 2021.

Antecedentes e gravação

Após o lançamento de seu primeiro álbum de Natal Wrapped in Red em 2013 pela RCA Records, Clarkson foi transferida para a Atlantic Records e lançou as faixas de Natal "Christmas Eve" (2017), "Under the Mistletoe" (com Brett Eldredge) e um cover de "All I Want for Christmas Is You" (2020) de Vince Vance & the Valiants. Em uma entrevista para o programa de televisão Entertainment Tonight, ela revelou que originalmente não pretendia gravar outro álbum de estúdio de Natal devido ao seu carinho pelo primeiro, mas depois decidiu seguir o estresse emocional induzido pelo divórcio altamente divulgado no ano anterior.  Ao gravar o álbum, Clarkson gravou versões cover de vários clássicos do Natal e escreveu um novo material com duetos com os artistas americanos Chris Stapleton e Ariana Grande.

Temas e inspirações
A Atlantic Records promoveu When Christmas Comes Around... como uma exploração de "uma ampla gama de emoções e experiências de férias ancoradas pelas incomparáveis proezas vocais de Clarkson". Clarkson elaborou que o álbum irá explorar vários temas de amor, perda, esperança e otimismo — emoções que as pessoas tendem a experimentar durante a temporada de férias.

Inspirando-se em suas experiências durante os últimos dois anos, ela comentou sobre o título do álbum, seu primeiro a não ter uma faixa titular desde My December (2007), como "quando chega o Natal, estamos todos em lugares diferentes." Acrescentando ainda que sua seleção de faixas irá evocar uma atmosfera sombria e postular uma atmosfera alegre. Caracterizando-o como "um álbum de Natal diferente", ela retratou When Christmas Comes Around... como se parecesse mais com um álbum de estúdio normal, mas "há Natal borrifado nele."

Lançamento
When Christmas Comes Around... foi lançado pela Atlantic Records em 15 de outubro de 2021. Uma edição especial enviada exclusivamente para as lojas de varejo da Target também apresentaria um cartão de Natal assinado por Clarkson. Seu primeiro single "Christmas Isn't Canceled (Just You)", foi lançado em 23 de setembro de 2021. "Glow" com Stapleton e "Santa, Can't You Hear Me" com Grande foram lançados como singles promocionais junto com o lançamento do álbum.

Recepção critica
Mike DeWald, da Riff Magazine, elogiou como Clarkson consegue fazer a música de Natal certa e não é exagero e uma novidade. Ele também ficou impressionado em como as canções originais de Natal de Clarkson são "algo novo e ouvível". Sal Cinquemani da Slant Magazine, que deu ao álbum três e meia de cinco estrelas, criticou algumas escolhas de produção, mas elogiou os vocais "impressionantes" de Clarkson e as "variações melódicas" dos clássicos como o "principal argumento de venda". Marcy Donelson, do AllMusic, deu ao álbum três de cinco estrelas, chamou-o de "um conjunto vibrante, totalmente orquestral e alto volume em média" e destacou "Merry Christmas (To the One I Used to Know)" e "Santa, Can't You Hear Me" como destaques entre as faixas mais recentes."

Justin Curto do Vulture, chamou Kelly Clarkson de "a rainha das festas", dizendo como o projeto do disco é um presente para o Natal de 2021. Curto agradece especialmente a colaboração com Ariana Grande, pois soa "tão majestosa quanto você esperaria das duas cantoras".

Lista de faixas

Desempenho nas tabelas musicais

Histórico de lançamento

Ligações externas

Álbuns de 2021
Álbuns de Kelly Clarkson
Álbuns de Natal
Álbuns de música pop
Álbuns da Atlantic Records
Álbuns em língua inglesa

When Christmas Comes Around...


بريد عدن عرفت عدن البريد منذ 15 يونيو 1839 أي بعد سنة من الاحتلال البريطاني، برغم أن مكتب البريد الرسمي لم يدشن إلا عام 1857.

اُستخدم في عدن الطوابع البريدية لكل من بريطانيا والهند إلى أن صارت تسمى مستعمرة عدن في 1 أبريل 1937.
موقع عدن الاستراتيجي جعل منها ميناء مشهور ومحطة مشهورة أيضاً لتبادل البريد من المحيط الهندي إلى أوروبا من بداية ظهور الطوابع.

برغم أن طوابع هذه المرحلة لم تحمل أي إشارة مميزة، لكن استخام الرقم 124 كرمز بريدي ينسب لعدن كجزء من النظام العددي البريدي الهندي.

ثم عندما أنشأ البريطانيون مستعمرة عدن عام 1937 أصبح لها مجموعات من الطوابع البريدية التي تحتوي على صور ويطبع اسم عدن  عليها.
في العام 1939 اصدرت مجوعة بريدية جديدة تحتوي على صورة للملك جورج السادس، لكن سلاطين حضرموت -الذين كانوا تحت مظلة محمية عدن التي تسيطر عليها بريطانيا منذ ثمانينات القرن التاسع عشر- رفضوا ذلك ولهذا اصدرت بريطانيا مجوعة بريدية منفصلة في عام 1942، ولكنهذه المرة مع إدراج عبارة وصور تعبر عن السلطنة الكثيرية في سيؤن والسلطنة القعيطية في الشحر والمكلا -صارت لاحقاً السلطنة القعيطية في حضرموت- إضافة لصور السلاطين.

معرض الصور

المصادر

بريد اليمن
تاريخ عدن
شركات بريد
طوابع بريدية حسب البلد
مبان حكومية في اليمن
مبان ومنشآت في عدن
محافظة عدن
مستعمرة عدن
هواية جمع الطوابع البريدية حسب البلد

بريد عدن


الاِمام  محمد بن عبد اللّه الوزير (المنصور باللّه) من مواليد 20 شعبان 1217هـ - 1802م. إمام اليمن منذ 1270هـ - 1853م حتى إخراجه من صنعاء في نفس العام واستمر داعيا لنفسه بالإمامة في وادي السر بني حشيش حتى وفاته في سنة 1307 هـ - 1889م.

درس العلم والقران في محل ال الوزير في هجره السر ثم دخل إلى صنعاء ليكمل دراسته في الجامع الكبير على يد مشائخها وأخذ إجازاتهم العلمية.

دخوله إلى صنعاء وتوليه الإمامة
في فترة اعترت الدولة في صنعاء الفتنه والمشاكل المتعددة، توجه إلى صنعاء في يوم الجمعة السابع من سنة 1270هجرية الموافق 1853م، وتوجه إلى الجامع الكبير وبعد أن صلى الجمعة ذهب إلى دار الطواشي وفي يوم السبت خرج للنظر في قضايا الأمة، لم يستمر في وجوده داخل صنعاء طويلا واضطر بعد فترة وجيزة لترك صنعاء والدعوة لنفسه بالإمامة في وادي السر في بني حشيش حتى وفاته بعد استئثار الإمام المحسن بن أحمد على الحكم في صنعاء حتى دخول الأتراك إليها ونقل مقر إمامته إلى حوث مع بقاء دعوات منافسة له كدعوة الإمام الوزير.

مؤلفاته
 إيضاح البراهين والدلائل على ما أشكل من المسائل.
 جواهر اللآل في حل الإشكال ونسب مذهب الآل.(في الرد على المقبلي، والجلال) وسمي أيضاً (فرائد اللآل). قال السيدمجد الدين المؤيدي: جمع فيه من علوم آل محمد وبيان عقائدهم، وحل شبه من عدل عن الطريق الأقوم والصراط الأعظم ما يثلج الخاطر ويقر الناظر، ويسمى أيضاً: (لآلى الفرائد وجواهر الفوائد) و(نفائس اللالئ في نحور عرائس الأماني)، وهو ـ خ ـ ضمن مجموع ـ خ ـ سنة 1339هـ بمكتبة السيد محمد عبد العظيم الهادي، أخرى ج1، ج2 مكتبة آل الهاشمي ـ خ ـ سنة 1335هـ، أخرى في خزانة القاضي حسين السياغي.
 الدراري المشرقة والشهب المحرقة.(رسالة) في أصول الدين، ـ خ ـ رقم 55 (علم الكلام) _ المكتبة الغربية.
 الرسالة الشمسية في الرد على رسالة الكبسي.ـ خ ـ رقم 111 (كلام)، ق21 ـ 36 _ المكتبة الغربية.
 رسائل الإمام المنصور. (مجموع رسائله وكتبه، 16 كتاب ورسالة، قال حفيده زيد الوزير: إنها تحت الطبع بتحقيقه، وأدرج منها حفيده أحمد بن محمد بن عبد الله خمس رسائل في كتابه المطبوع (الإمام محمد بن عبد الله الوزير)، ومن رسائله التي احتواها مجموع برقم 268 _ مكتبة آل الهاشمي:
أ - رسالة حول اختلاف أهل الفطن والعلوم من المسلمين فيما بينهم.
ب ـ رسالة إلى بعض العلماء والعقال، وقد بلغه أنهم كاتبوا الأمير محمد بن عايض.
ج ـ رسالة إلى أنصاره وأشياعه.
د ـ رسالة في الحثِّ على محاربة أعداء الدين. كتبها سنة 1288هـ.
هـ ـ رسالة أخرى سنة 1288هـ.
و ـ رسالة تذكير ونصيحة. خطت سنة 1282هـ.
ز ـ رسالة أخرى. خطت سنة 1274هـ.
ح ـ رسالة دعوته إلى علماء هجرة ضحيان وبقية الهجر. ـ خ ـ سنة 1281هـ.
ط ـ رسالة تعزية في القاضي عبد الله بن علي الغالبي، آخرها وصية لأولاده. خطت سنة 1279هـ.
ي - السيف الصارم المنتضى في الرَّد على السيد المرتضى. ـ خ ـ رقم 86 (مجاميع) _ المكتبة الغربية.
ك - صوارم الحق الباترة للوتين في الرد على شُبَهْ الزائغين. ـ خ ـ منه أربع نسخ بأرقام 110 ـ 113 _ المكتبة الغربية.
ل - القول الصائب في تحريم صرف الواجب. ـ خ ـ 116 (مجاميع) _ المكتبة الغربية.
م - رسالة والجواب عليها. (مؤلفات الزيدية).
ن - الشهد اليماني في الرَّد على الشوكاني.(هجر العلم).
ص - السيوف الهاشمية في الرد على أحمد بن إسماعيل العلفي. (هجر العلم).

المصادر

سيرته بعنوان (تحفة الفكر في سيرة الإمام المجدد على رأس المائة الثالثة عشر تأليف عبد الله بن علي العنسي ـ خ ـ ذكرها زبارة في (أئمة اليمن) في القرن الرابع عشر ص6، سيرة أخرى مطبوعة لزبارة في 120 صفحة، جعلها القسم الأول من أئمة اليمن في القرن الرابع عشر، جواهر الدر المكنون لمحمد بن إسماعيل الحبشي، طبعت في مجلد، بتحقيق زيد بن علي الوزير، مصادر الحبشي 631، فرجة الهموم 248 ـ 249، التحف 176، الجامع الوجيز ـ خ ـ، بلوغ المرام 132، شرح ذيل أجود المسلسلات 52 ـ 55، المقتطف 204، الأعلام 7/222، الأمالي الصغرى رجال السند 42 ـ 43، لوامع الأنوار 2/56، الجواهر المضيئة ـ خ ـ ص187، صفحات مجهولة من تاريخ اليمن 53، مؤلفات الزيدية 1/382، 453، 2/27، 45، 119، 233، 360، هجر العلم 188، الإمام محمد بن عبد الله الوزير (سيرة)، طبع، تأليف أحمد بن محمد بن عبد الله الوزير، حفيد المترجم، مصادر المؤلف.

أئمة اليمن
أئمة زيديون
حكام اليمن
عرب في القرن 19
مواليد 1217 هـ
مواليد 1802
وفيات 1307 هـ
وفيات 1890
يمنيون في القرن 19

محمد بن عبد الله الوزير


Fluvisol (FL) (von lat.: fluvius = Fluss) ist eine der 32 Referenzbodengruppen der World Reference Base for Soil Resources (WRB). Die Gruppe umfasst junge Böden aus geschichteten, fluviatilen, marinen oder lakustrinen Ablagerungen. Nach der deutschen Bodensystematik fallen Auenböden in diese Gruppe – sofern diese nicht zu den Gleysolen, Phaeozemen oder Umbrisolen gehören.

Diagnostische Merkmale
Fluvisole  werden durch das Vorhandensein von fluvic Material definiert, das in spätestens 25 cm Tiefe beginnt. Fluvic Material ist gekennzeichnet durch erkennbare Schichtung über mindestens 25 % des Bodenvolumens in einem spezifizierten Tiefenbereich. Mit der Tiefe unregelmäßig abnehmende Gehalte an organischem Kohlenstoff reichen dabei als Indikator für Schichtung aus. Die Schichtung resultiert von Überflutungen, die so jung sind, dass die Schichtung noch nicht durch bodenbildende Prozesse wie Gefügebildung oder Bioturbation unsichtbar geworden ist.

Horizonte
Fluvisole besitzen in der Regel nur eine schwach ausgeprägte Profildifferenzierung mit vorwiegend A- und C-Horizonten, die teilweise Kalk-, Salz- und Sulfidanreicherungen aufweisen können. Durch die Wasserbeeinflussung der Böden sind häufig hydromorphe Merkmale (Rostflecken) vorhanden.

Verbreitung
Fluvisole sind azonale Böden und kommen auf allen Kontinenten und in allen Klimaten vor. Sie sind an die Überschwemmungsbereiche der Küsten, Flüsse und Seen gebunden, in denen Sedimentation vorherrscht.
Die Referenzbodengruppe der Fluvisole nimmt weltweit eine Fläche von 350 Millionen Hektar ein, wobei über die Hälfte davon in den Tropen liegt.

Eigenschaften und Nutzung
Die meisten Fluvisole besitzen eine hohe natürliche Fruchtbarkeit, da regelmäßig Nährstoffe nachgeliefert werden; aber je nach Standort, angeliefertem Material und Grundwasserstand besitzen Fluvisole unterschiedlichste Eigenschaften. Dadurch variiert das Nutzungspotenzial stark. Wo unvorhersehbare Überflutungen vorkommen, ist das ackerbauliche Nutzungspotential eingeschränkt. Reisanbau ist eine klassische Nutzungsform auf Fluvisolen tropischer und subtropischer Regionen. Auf salzreichen Standorten (z. B. Küstenbereiche) sind häufig Mangroven oder andere salztolerante Pflanzen anzutreffen.

Weblinks
 Profilfotos (mit Klassifikation) WRB homepage
 Profilfotos (mit Klassifikation) IUSS World of Soils

Literatur
 IUSS Working Group WRB: World Reference Base for Soil Resources, fourth edition. International Union of Soil Sciences, Vienna 2022, ISBN 979-8-9862451-1-9. ().
 W. Zech, P. Schad, G. Hintermaier-Erhard: Böden der Welt. 2. Auflage. Springer-Spektrum, Heidelberg 2014. ISBN 978-3-642-36574-4.
 W. Amelung, H.-P. Blume, H. Fleige, R. Horn, E. Kandeler, I. Kögel-Knabner, R. Kretschmar, K. Stahr, B.-M. Wilke: Scheffer/Schachtschabel Lehrbuch der Bodenkunde. 17. Auflage. Heidelberg 2018. ISBN 978-3-662-55870-6.

Bodentyp

Fluvisol


Celón  (asturisch Zalón) ist eine Parroquia und ein Ort in der Gemeinde Allande, in der autonomen Gemeinschaft Asturien im Norden Spaniens.Die 117 Einwohner (2011) leben auf einer Fläche von 3,83 km². Pola de Allande, der Verwaltungssitz der Gemeinde, ist nach 5 km zu erreichen.

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche Santa Maria

Dörfer und Weiler

Weblinks
 Infoseite im Tourismusportal vivirasturias en, es
 Karte von Asturien (PDF; 12,52 MB)

Ort in Asturien
Allande

Celón


Gerhard Karl Mitter (Krásná Lípa, Čehoslovačka, 30. kolovoza 1935. – Nürburgring, Njemačka, 1. kolovoza 1969.) je bivši njemački vozač automobilističkih utrka.

Rezultati u Formuli 1

Izvori

Vanjske poveznice

Njemački vozači Formule 1

Gerhard Mitter


USS David R. Ray (DD-971), was a Spruance-class destroyer named for United States Navy Hospital Corpsman Second Class David Robert Ray who was killed in action in 1969 while assigned to a Marine Corps artillery unit during the Vietnam War and posthumously awarded the Medal of Honor.

The David R. Ray was built by the Ingalls Shipbuilding Division of Litton Industries at Pascagoula, Mississippi, and commissioned on November 19, 1977, in Pascagoula. The principal speaker at the event was James R. Sasser, U.S. Senator from Tennessee and the ships sponsor was Mrs. Donnie M. Ray, HM2 Ray's mother. The David R. Ray was decommissioned in 2002 and sunk as a target in 2008.

Ship's history
On the voyage from Pascagoula to her new homeport of San Diego, the David R. Ray passed through the Panama Canal. David R. Ray, nicknamed "Sting Ray", crossed the equator for the first time on 16 May 1978. On 19 February 1979, she became the first ship to intercept a supersonic drone with the NATO RIM-7 Seasparrow Missile System. The ship first deployed on 8 September 1979 and made port calls in Pearl Harbor, Guam, Yokosuka, Inchon, Subic Bay, and Hong Kong. In 1982, David R. Ray went through her first major overhaul in Seattle, Washington. On 18 October 1983, David R. Ray began another "WESTPAC" to the Western Pacific and Indian Ocean. After port visits to Pearl Harbor, Subic Bay, Pusan, Chinhae, Hong Kong and Pattaya, the ship participated in a joint Thailand-U.S. naval exercise. Later, the Ray spent 54 continuous days underway, spanning from the northwest Indian Ocean to northernmost Sea of Japan following and performing surveillance operations (SURVOPS) on the newest Soviet carrier, "Novorossiysk".

Late in 1984, David R. Ray became the Navy's primary test platform for the Rolling Airframe Missile (RAM) System. On 15 January 1986, David R. Ray deployed with Battle Group Foxtrot. During this deployment, the ship made worldwide news when it prevented the boarding of the U.S. Vessel President McKinley by an Iranian Saam class frigate on 12 May 1986.

David R. Ray'''s second major overhaul began in June 1988, which coincided with the ship's shift of homeport from San Diego to Long Beach, California. During this overhaul, the ship received a Vertical Launch System. After the overhaul, the ship completed four CNO projects, including RAM, NATO Seasparrow RIM-7P, BGM-109 Tomahawk Block 2 and ASROC. David R. Ray deployed on 27 April 1990 and was in the Persian Gulf at the onset of Iraq's invasion of Kuwait. The ship played a critical role in the early stages of Operation Desert Shield before returning to the United States. Deploying again to the Middle East Force on 22 April 1992, the ship served as flagship during Maritime Interception Force Operations before returning to Long Beach, California, on 22 October 1992.David R. Ray deployed to the Persian Gulf in October 1994 and served as flagship to Commander, Destroyer Squadron Fifty conducting Maritime Interception Operations in boarding numerous suspect vessels resulting in the diversion and detention of three vessels. Upon return from deployment in April 1995, the ship continued a very fast operational tempo, including trips to Catalina Island, Seattle Sea Fair, and San Francisco Fleet Week.David R. Ray completed a nine-month regular overhaul at Long Beach Naval Shipyard in June 1996 and then a homeport change to Everett, Washington, in July 1996. The ship completed a full workup cycle before deploying on 20 May 1997 to the Western Pacific and Persian Gulf as senior ship of a Middle East Force / Surface Action Group. During this deployment, the ship conducted 49 boardings and over 700 flight hours in support of Maritime Interception Operations. Upon return in November 1997, the ship went into holiday stand down and commenced a nine-week maintenance availability on 11 February 1998 which ended 15 April 1998. David R. Ray spent the remainder of 1998 preparing for its next deployment. On 9 March 1999, David R. Ray received no notice tasking to act as the Surface Action Group Commander for the sinking of the M/V New Carissa off the coast of Oregon. The ship's quick response and control of the elements of the Surface Action Group averted a potentially disastrous oil spill. The ship and her crew earned the Coast Guard Unit Commendation with Operational Device for its participation in this effort.

On 16 April 1999 the David R. Ray deployed to the Persian Gulf on PACMEF 99-2 as the Surface Action Group Commander. The ship and crew conducted 55 boardings and over 850 hours of flight operations. David R. Ray was again in the news when her crew helped to delivery a healthy baby girl on aboard an Iraqi ferry. The ship returned to its homeport on 4 October 1999. Since returning from deployment, David R. Ray participated in various training opportunities, including Anti-Air Warfare and Naval Surface Fire Support exercises. Prior to the ship's change of command on 29 April 2000, David R. Ray visited Puerto Vallarta and escorted the ex-USS South Carolina (CGN-37) as she was towed to Bremerton, Washington, for deactivation and nuclear-powered vessel recycling.

In May 2001 the "David R. Ray" deployed on her final assignment to the Caribbean and Eastern Pacific on a Counter Narcotic Deployment, returning to its home port in October 2001.

On 28 February 2002, USS David R. Ray was decommissioned and spent its remaining years anchored in Sinclair Inlet off Highway 303 in Bremerton, Washington. On 17 June 2008, the ex-USS David R. Ray was towed by fleet tug to Pearl Harbor, Hawaii, where she was to be sunk as a target as part of the annual RIMPAC exercises. ex-David R. Ray was sunk during RIMPAC 2008 on 11 July 2008 by fire from eight U.S. and Japanese ships along with three aircraft using naval artillery and Harpoon missiles. ex-David R. Ray sank after sunset that night.

Awards
 Navy Unit Commendation - (Oct 1997-Apr 1998)
 Navy Meritorious Unit Commendation - (Nov 1979-Feb 1980, Jan-Aug 1986, May-Sep 1992)
 Battle "E" - (1981)
 Navy Expeditionary Medal - (Nov 1979-Feb 1980, May-Sep 1981, Oct 1981)
 Southwest Asia Service Medal - (Au-Sep 1990)
 Humanitarian Service Medal - (9 Oct 1980)

 In popular culture

The destroyer is a secondary setting for the 45th installment of the Bande dessinée series Buck Danny, Les secrets de la Mer Noire, set during the early 1990s, where the hero's sidekicks Jerry Tumbler and Sonny Tuckson are on board on a mission of distant support for Buck Danny, himself on a PR mission on the soviet carrier Admiral Kuznetsov.

 Ship's crest
The coat of arms of David R. Ray serves as a heraldic reminder of the ship's namesake. The light blue center section and white inverted star allude to the Medal of Honor pendant. The light blue and two Navy blue stripes represent the courage, perseverance and selfless devotion of Petty Officer Ray in the performance of his duties as corpsman with Battery D, Second Battalion, Eleventh Marine Regiment, First Marine Division (Reinforced), Fleet Marine Force, in South Vietnam. The battery's position is indicated by the scarlet and gold embattled border.

Navy blue, gold and scarlet are the colors of the Navy and Marine Corps. The navy blue caduceus is the insignia worn by hospital corpsmen in the U.S. Navy. The artillery howitzer cartridges allude to the medical services the Navy provides to Marine Corps artillery units, in particular, the action in which Petty Officer Ray, though fatally wounded, gave medical assistance and protection to wounded Marine comrades. The ship's motto, "Determined, Ready, Resourceful" alludes to the initials of Petty Officer Ray and epitomizes his legacy to the ship that bears his name. The motto served as a guide and inspiration for the men and women who served on the David R. Ray'' throughout the years.

Gallery

Notes

External links

 navsource.org: USS David R. Ray
 united-states-navy.com: USS David R. Ray

Spruance-class destroyers
Cold War destroyers of the United States
Gulf War ships of the United States
1975 ships
Ships sunk as targets

USS David R. Ray


Nutriția oamenilor (hrănirea) constă în   ingerarea de alimente (mâncare) și băuturi și servește omului la construirea  corpului său și la menținerea funcțiior vitale ale vieții.   Nutriția influențează sensibil constituția și buna dispoziție corporală, fiziologică, spirituală și socială a oamenilor. De asemenea hrănirea  conștientă cu mâncare și lichide (băuturi) reprezintă și o dimensiune umană culturală și religioasă.

Legături externe

Nutriție
Îngrijire de sine

Nutriția oamenilor


An Drepanostachyum ampullare in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Tong Pei Yi, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jean-Pierre Demoly. An Drepanostachyum ampullare in nahilalakip ha genus nga Drepanostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Drepanostachyum

Drepanostachyum ampullare


The year 1999 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 April 19 – The Bundestag holds its first meeting at the Reichstag building in Berlin (following a redesign by Norman Foster) since 1933.

Buildings and structures

Buildings opened

 March – Pero's Bridge in Bristol, England, designed by Eilis O'Connell with Ove Arup & Partners.
 March 6 – Stadium Australia in Sydney, Australia.
 May 3 – The Venetian Las Vegas, United States (casino resort), designed by KlingStubbins.
 September 7 – Black Diamond (library) (part of Royal Danish Library) in Copenhagen, designed by Schmidt Hammer Lassen Architects.
 October – Peggy Notebaert Nature Museum, Chicago, Illinois, designed by Perkins and Will.
 October 8 – The new Embassy of the United States, Ottawa, Canada, designed by David Childs, is dedicated by President Bill Clinton.
 December – Burj al Arab, Dubai, United Arab Emirates.
 December 31
 London Eye, designed by David Marks and Julia Barfield.
 Millennium Dome in London, designed by Richard Rogers.
 Jubilee Line Extension of the London Underground Jubilee line.

Buildings completed

 Burj Al Arab in Dubai, United Arab Emirates, designed by Tom Wright
 March – Main Tower in Frankfurt, Germany.
 Jewish Museum, Berlin, designed by Daniel Libeskind.
 Lille Cathedral in France (Basilica of Notre Dame de la Treille), begun in 1854.
 Palais de Justice de Bordeaux, Bordeaux, France, designed by Richard Rogers Partnership.
 Town Hall extension, Murcia, Spain, by Rafael Moneo.
 Kursaal Congress Centre and Auditorium, San Sebastián, Basque Country, Spain, by Rafael Moneo.
 Great Court of the British Museum, redesigned by Norman Foster.
 Maretas Museum, Lanzarote, designed by Enric Miralles Benedetta Tagliabue.
 Millennium Tower in Vienna, Austria.
 Arthur and Yvonne Boyd Centre, Riversdale, West Cambewarra, New South Wales, Australia, designed by Glenn Murcutt with Reg Lark and Wendy Lewin.
 Conde Nast Building in Manhattan, New York City, United States.
 Lloyd's Register building, London, designed by Richard Rogers Partnership.
 88 Wood Street, London, designed by Richard Rogers Partnership.
 Lord's Media Centre in London by Future Systems.
 Melbourne Museum by architects Denton Corker Marshall, Melbourne, Australia.
 The Lighthouse (Glasgow), a conversion by Page\Park Architects of John Keppie's offices for The Glasgow Herald, opens as Scotland's Centre for Architecture, Design and the city.
 Culture House ("Hagymaház" auditorium), Makó, Hungary, designed by Imre Makovecz.
 Contact Theatre in Manchester, England, rebuilt by Alan Short and Associates.
 Daimler complex (Linkstraße), Potsdamer Platz, Berlin, designed by Richard Rogers Partnership.
 House at La Clota, Barcelona, Catalonia, designed by Benedetta Tagliabue.
 Reconstructed House of the Blackheads in Riga, Latvia.
 Vistet Fritid (vacation cabin) prototype, Sweden, designed by Thomas Sandell and Anders Landström.
 University of Warsaw Library, Poland, by Marek Budzyński.
 Supreme Court of Poland, Poland, by Marek Budzyński.
 Hundertwasser Toilets, Kawakawa, New Zealand, designed by Friedensreich Hundertwasser.

Awards
 AIA Gold Medal – Frank Gehry.
 Architecture Firm Award – Perkins and Will.
 Grand Prix de l'urbanisme – Philippe Panerai and Nathan Starkman.
 Grand prix national de l'architecture – Massimiliano Fuksas.
 Praemium Imperiale Architecture Laureate – Fumihiko Maki
 Pritzker Architecture Prize – Norman Foster.
 Prix de l'Académie d'Architecture de France – Jean Nouvel.
 RAIA Gold Medal – Richard Leplastrier.
 RIBA Royal Gold Medal – Barcelona.
 Stirling Prize – Future Systems, Lord's Media Centre.
 Thomas Jefferson Medal in Architecture – Richard Rogers.
 Twenty-five Year Award – John Hancock Center.
 UIA Gold Medal – Ricardo Legorreta Vilchis.
 Vincent Scully Prize – Vincent Scully.

Deaths
 January 14 – Aldo van Eyck, Dutch Structuralist architect (born 1918)
 January 23 – Jay Pritzker, US entrepreneur, founder of the Pritzker Architecture Prize (born 1922)
 August 15 – Sir Hugh Casson, British architect, interior designer, artist, writer and broadcaster on 20th-century design (born 1910)
 October 3 – Gordon Tait, British architect (born 1912)
 October 27 – Charlotte Perriand, French architect and designer (born 1903)

References

20th-century architecture

1999 in architecture


ඉතාලි ජාතික ගැලලියෝ ගැලලී භෞතික විද්‍යාඥයෙකු , ගණිතඥයකු , තාරකා විද්‍යාඥයකු සහ දාර්ශනිකයෙකු වූ අතර විද්‍යාත්මක විප්ලවය / පුනරුදය උදෙසා විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. ඔහුගේ මූලික ක්‍රියාකාරකම් අතරට දුරේක්ෂය වැඩි දියුණු කිරීම සහ එමගින් තාරකා විද්‍යාත්මක සොයාගැනීම් සිදු කිරීම සහ කොපර්නිකානු වාදයට සහය පළ කිරීම ද වේ. ගැලීලියෝ "නූතන විද්‍යාවේ පියා" "විද්‍යාවේ පියා" "නූතන භෞතික විද්‍යාවේ පියා" සහ "නුතන නිරීක්ෂණාත්මක තාරකා විද්‍යාවේ පියා" යනාදී විරුධාවලිවලින් පිදුම් ලබන්නෙකි. ප්‍රගති විද්‍යාව යටතේ ගැලීලියෝ විසින් වර්තමානයේ භෞතික විද්‍යාත්මක ඉගැන්වීම් පටිපාටිවල ආරම්භක අවධියේ උගන්වනු ලබන ඒකාකාර ත්වරණයෙන් චලිත වන වස්තූන් පිළිබද අධ්‍යයනය කරන ලදී. සූර්ය ලප නිරීක්ෂණය හා ඒවා පිළිබද වැඩිදුර අධ්‍යයනය සිදු කිරීමත් , ගැලීලියානු චන්ද්‍රයන් ලෙස වර්තමානයේ දී හැදින්වෙන බ්‍රහස්පතිගේ විශාලම චන්ද්‍රයන් සිව්දෙනා සොයාගැනීමක් ගැලීලියෝ තාරකා විද්‍යාවට දැක්වූ දායකත්වයට උදාහරණ වේ. තවද ව්‍යවහාරික විද්‍යාව හා තාක්ෂණය පිළිබද කටයුතු ය‍ටතේ ගැලීලියෝ විසින් මාලිමා යන්ත්‍ර සැලැස්ම ද වැඩි දියුණු කරන ලදී. කොපර්නිකානුවාදයට ගැලීලියෝ විසින් සහාය දැක්වීම ඔහුගේ ජීවිත කාලය තුළ දී විවාදයට තුඩු දුන් කරුණක් විය. භූකේන්ද්‍රවාදය ඇරිස්ටෝටල්ගේ කාලයේ සිටම පිළිගත් මතවාදය වූ අතර ගැලීලියෝ විසින් එය බැහැර කිරීම නිසා කතෝලික පල්ලිය විසින් සූර්ය කේන්ද්‍රවාදය සත්‍ය බව අදහස් පළ කිරීම තහනම් කරන ලදී. ඒ සදහා බලපෑ ප්‍රධාන හේතු වූයේ සූර්ය කේන්ද්‍රවාදය බයිබලයේ වචනාර්ථ අරුතට පටහැනි වීම සහ සූර්ය කේන්ද්‍රනවාදය සදහා වූ සාක්ෂි එකල අල්ප වීමයි. මෙම ක්‍රියාදාමයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ගැලීලියෝට සිය සූර්ය කේන්ද්‍රවාදී අදහස් ප්‍රසිද්ධියේම බැහැර කිරීමට සිදු වූ අතර කතෝලික පරීක්ෂක සභාවේ නියෝග මත ජීවිතයේ අවසාන කාලය නිවාස අඩස්සියට යටත්ව ගෙවීමට සිදු විය.

විද්‍යා පුනරුදය කෙරෙහි මහඟු සේවයක් කළ මොහු ව භෞතික විද්‍යාවේ පියා සහ නූතන විද්‍යාවේ පියා  යන නම් වලින් හැදින්වේ.  ඔහුගේ සොයාගැනීම් අතරට එක්වන ප්‍රධානම දේවල් වන්නේ බ්‍රහස්පතිගේ විශාලතම චන්ද්‍රයන් 4 දෙනා, හිරු ලප පිළිබඳ කළ අධ්‍යයන සහ දියුණු කල මාලිමා යන්ත්‍රයයි.

සංගීතඥයන් වූ වින්සන්සෝ ගැලීලි සහ ජුයිලා අම්මානාති ට දාව පීසා නගරයේදී උපන් දරු සය දෙනාගෙන් පළමු වැන්නා ගැලීලියෝය. ළමා වියේදී පූජකයෙක් වීමට වුවමනා වුවද තම පියාගේ අනුදැනුම පරිදි පීසා සරසවියේ වෛද්‍ය උපාධියක් සඳහා ඇතුළත් විය. 1591 දී පියාගේ මරණයෙන් පසුව පාදුවා සරසවියට මාරුවක් ලද ඔහු 1610 වනතුරු එහි භූගෝල විද්‍යාව, යාන්ත්‍ර විද්‍යාව හා අභ්‍යවකාශ විද්‍යාව ඉගැන්වීය. මේ කාලයේදී ඔහු චාලක විද්‍යාව, අභ්‍යවකාශය, පදාර්ථමය ශක්තිය හා දුරදක්නයේ වැඩිදියුණු කිරීම් මගින් විශාල මෙහෙයක් කරන ලදි.

1610 දී ඔහු දුරදක්නයෙන් බ්‍රහස්පතිගේ චන්ද්‍රයන් පිළිබඳව කරන ලද පරික්ෂණ වල වාර්තා එළිදැක්විණි. මීළඟ අවුරුද්දේදී ඔහු රෝමයේ ගණිතඥයන් සහ දර්ශනවාදීන්ට තම දුරදක්නය පිළිබඳ වැඩි විස්තර ලබාදුන්නේය. ගැලීලියෝද සහය දුන් "හිරු මධ්‍යගත ග්‍රහලෝක පද්ධතිය" නම් මතයට 1612 දී දැඩි විරෝධයක් එල්ලවිය. ඔහුගේ ප්‍රථම ග්‍රන්ථය වූ "Dialogue Concerning the Two Chief World Systems", කෘතිය 1623 දී ප්‍රකාශයට පත් කෙරිණි. දිගින් දිගටම ඔහුගේ මතවාදවලට විරෝධයන් එල්ලවූ අතර 1632 දී ඔහුට රෝමයේ ශුද්ධ වූ කාර්යාලයට වාර්තා කරන ලෙස අණ කෙරිණි.

සටහන්

1642 මරණ
1564 උපත්
ඉතාලි ජාතිකයින්

ගැලලියෝ ගැලලී


بوكينو  هي مدينة في ماكفا في مقاطعة تامبوف أوبلاست في روسيا.

مراجع

مدن مقاطعة تامبوف

بوكينو (ماكفا)


Die Gitstapper Mühle ist eine Wassermühle mit einem mittelschlächtigen Wasserrad.

Geographie
Die Gitstapper Mühle hat ihren Standort am Gitstappermolenweg in Vlodrop in der Gemeinde Roerdalen in der niederländischen Provinz Limburg. Das Mühlengebäude steht auf der rechten Seite vom Rothenbach. Der Mühle vorgelagert ist ein Mühlenweiher, dessen Wasserspiegel bei 33 m ü. NN liegt. Oberhalb der Gitstapper Mühle liegen die Dalheimer Mühle, die Rödgener Mühle (1803–1899) und die Helpensteiner Mühle (14./16. Jahrhundert).

Gewässer
Der Rothenbach hat seinen Ursprung im Helpensteiner Bach, der in der Nähe des Siemens-Prüfcenters an der Friedrich-List-Allee seine Quelle hat. Die Quellhöhe liegt bei 84 ü. NN. Der Helpensteiner Bach durchfließt auf seinem Weg den Rödgener Burgweiher, auch Rakyweiher genannt, und versorgte bis 1899 die Dalheimer Mühle über ein oberschlächtiges Mühlrad mit Wasser. Der weitere Bachverlauf führt durch waldreiches Gebiet bis hin zur Dalheimer Mühle, wo der Helpensteiner Bach den vorgelagerten Mühlenteich durchfließt und hinter der Mühle als Rothenbach auf einer Strecke von 5,5 km den Grenzverlauf zwischen den Niederlanden und Deutschland bildet. Auf seinem Weg wird die Gitstapper Mühle mit Wasser versorgt, bevor der Rothenbach bei Vlodrop auf niederländischem Gebiet als "Rode Beek" in die Rur fließt. Die Mündungshöhe liegt bei 28 m ü. NN.

Geschichte
Die Gitstapper Mühle hat schon 1377 ihre erste  Erwähnung und gehörte dem Herrn von Vlodrop. Die Freiheiten in Wassenberger Land kamen der Gitstapper Mühle zugute, denn der Gitstapper Müller aus dem Geldrischen durfte ungehindert auch auf der Jülicher Seite sein Mahlgetreide holen. Das heutige Mühlengebäude wurde 1750 als Steingebäude errichtet. Die Mühle wurde als Mahl- und Ölmühle betrieben. Anfang des 20. Jahrhunderts war die Mühle in einem schlechten Zustand, so dass 1918 der Betrieb der Ölmühle eingestellt wurde. 1987 kauft die Gemeinde das Gebäude, stellt es unter Denkmalschutz (Rijksmonument Nr. 37867) und restaurierte die Mühle und das Gebäude. Das Objekt wurde 1988 als Schau- und Museumsmühle mit zwei Funktionen als Wasser- und Elektromühle wieder eröffnet.

Galerie

Literatur
 Peter Geuskens: Die Geschichte der Gitstapper Mühle bis zum Jahr 1800 Heimatkalender des Kreises Heinsberg, 2013, ISBN 978-3-925620-34-8, Seite 57–64
 Niederrheinische Wassermühlen – Führer von Hans Vogt
 Die Schwalm – Tal der Mühlen von Horst Jungblut – Helmut Elstner
 Heimatbuch der Stadt Wegberg – Zusammengestellt von Heinz Cohnen
 Kulturführer Wegberg

Weblinks

 Mühlentour

Bauwerk in der Provinz Limburg (Niederlande)
Wassermühle in den Niederlanden
Roerdalen
Mühle in Europa
Ölmühle

Gitstapper Mühle