Parno grijanje vrsta je grijanja koja koristi vodenu paru proizvedenu u parnom kotlu za prijenos toplinske energije. Para se dovodi u grijalice (radijatore) gdje se hladi i kondenzira, pri čemu se oslobađa i toplina isparavanja, a kondenzat se ponovno vraća kotlu. Upotrebom pare kao prijenosnika topline mogu se razmjerno velike količine topline s malom masom nositelja (u usporedbi s toplom vodom) prenositi cjevovodom na veće udaljenosti. Parom se brže zagrijavaju prostorije i takvo grijanje zahtijeva manje početne (investicijske) troškove. Nedostatci su takva grijanja otežana centralna regulacija, zbog čega su česta pregrijavanja prostorija i veći potrošak topline; manjak akumulacije topline u grijalicama; veća opasnost od korozije u vodovima kondenzata; visoka površinska temperatura grijalica koja ovisi o tlaku pare. Parno se grijanje uglavnom koristi za daljinsko grijanje.

Grijanje parom
Zbog navedenih nedostataka para se ne upotrebljava za grijanje stambenih i uredskih prostorija, ali se može uspješno upotrijebiti za grijanje velikih dvorana, koje su samo povremeno u pogonu i gdje se traži brzo zagrijavanje. Prema tlaku vodene pare u postrojenju razlikuju se: grijanje parom niskog tlaka, grijanje parom nižeg tlaka od atmosferskog (vakuumsko parno grijanje) i grijanje parom visokog tlaka.

Grijanje parom niskog tlaka ili otvoreni sustav parnog grijanja
Vodena para se proizvodi u posebnim niskotlačnim parnim kotlovima. Prema propisima pogonski tlak pare ne smije biti viši od 0,5 bara pretlaka (0,05 MPa). Prekoračenje dozvoljenog tlaka u niskotlačnim kotlovima sprečava se pomoću sigurnosne hidrostatske cijevi. Hidrostatska cijev je uspravna U cijev s vodom kao zapornom tekućinom. Kraći krak je u vezi s parnim prostorom kotla, a dulji krak, duljine koja odgovara pogonskom tlaku uređaja, spojen je s posebnom otvorenom posudom. Ako se pri višim tlakovima ne mogu hidrostatske cijevi smjestiti u strojarnicu, mogu se umjesto njih na kotlovima predvidjeti sigurnosni ventili opterećeni utezima.

Za dobar rad parnog grijanja važno je ispravno odabrati pogonski tlak vodene pare u kotlu i tlak ispred radijatorskih ventila. Tako se na primjer za velike praonice rublja, kuhinje i različite industrijske svrha obično ima tlak od 0,3 do 0,5 bara pretlaka.

Para koja se dovodi radijatoru specifično je lakša od zraka koji se nalazi u njemu, pa ga istisne kroz cjevovod za kondenzat. Da se omogući odzračivanje, mora se kondenzatni cjevovod spojiti s atmosferom. Podešavanjem dovoda pare radijatoru pomoću regulacijskog ventila, povećava se ili smanjuje površina kondenzacije, a time i odavanja topline radijatora.

Niskotlačno parno grijanje izvodi se, s obzirom na vođenje cjevovoda, s gornjom i donjom razdiobom pare.

Gornja razdioba
U uređajima s gornjom razdiobom para struji od kotla kroz uzlazni ogranak do razdjelne mreže u najvišem katu, a odatle preko silaznih parnih ogranaka do pojedinih radijatora. Kondenzat i zrak iz radijatora odvode se kroz silazne kondenzatne vodove u sabirnu mrežu kondenzata u podrumu i natrag u kotao. U kondenzatnom cjevovodu razina se vode nalazi iznad srednjeg vodostaja kotla, i to u iznosu koji odgovara pogonskom tlaku pare. To je takozvana tlačna zona.

Kad se sabirni kondenzatni vod nalazi ispod tlačne zone, naziva se vlažnim kondenzatnim vodom, jer je cijeli presjek cijevi ispunjen kondenzatom. Smještaj voda iznad tlačne zone naziva se suhim kondenzatnim vodom, jer je samo djelomično cijev ispunjena kondenzatom, a djelomično zrakom.

Donja razdioba
U uređajima s donjom razdiobom para se razvodi ispod stropa podruma s padom u smjeru strujanja pare. Parni vod odvodnjava se pomoću posebnih U cijevi, s duljinom kraka nešto većom od stupca vode između tlačne zone i srednjeg vodostaja kotla. Od razdjelne mreže para se kroz uzlazne ogranke dovodi radijatorima. Od radijatora odvodi se kondenzat i zrak kroz silazne ogranke u suhi ili mokri sabirni kondenzatni vod i natrag u kotao. U kondenzatnom vodu ispod vodostaja kotla odvodnjava se parni vod neposrednim spojem na sabirni kondenzatni vod. Tada se odzračuje posebnim odzračnim cjevovodom koji je smješten iznad tlačne zone.

Ako su radijatori postavljeni dovoljno visoko iznad kotlova, kondenzat će moći slobodnim padom dotjecati kotlu. Kad je pogonski tlak manji od 0,2 bara pretlaka, obično je dovoljna visinska razlika između sabirnog voda kondenzata i vodostaja kotla koja osigurava slobodnu cirkulaciju kondenzata. Pri višim tlakovima i nisko položenim kondenzatnim vodovima treba predvidjeti posebne uređaje za automatski povrat kondenzata u kotlove. U tim uređajima sakuplja se kondenzat u sabirni spremnik, a odatle se pomoću crpke tlači kondenzat u visoko položenu posudu za napajanje kotla. Visinska razlika razine vode u toj posudi i vodostaja kotla mora odgovarati pogonskom tlaku pare povećanom za iznos otpora strujanja u cijevima od posude do kotla i nekim sigurnosnim dodatkom.

Pri višim tlakovima posuda je zatvorena i priključena na parni vod. Površina je vode u posudi stalno pod pogonskim tlakom pare, pa je dovoljno da je visina iznad vodostaja kotla jednaka otporima strujanja u priključnom cjevovodu. Dotok vode u kotao podešava se prema vodostaju kotla pomoću automatskog regulatora vodostaja.

Vakuumsko parno grijanje
Tada u kondenzatnim vodovima vlada podtlak, koji se održava vakuumskom crpkom ili pumpom (kondenzatna zračna crpka) upijanjem zraka i moguće pare. Temperatura radijatora, a time i odavanje topline, podešava se izborom tlaka pare u uređaju i podtlaka u kondenzatnom vodu. Radijatori su uvijek napunjeni parom. Pomoću posebnog automatskog uređaja za odvod kondenzata osigurava se odvod nastalog kondenzata i zraka, a sprečava odvod pare. Prednosti takvog grijanja prema niskotlačnom parnom grijanju jesu: niža temperatura radijatora, bolja mogućnost centralne regulacije i brzi povrat kondenzata u kotao.

Nedostaci su: više ulaganje i pogonski troškovi zbog veoma precizne montaže.

Prema izvedbi mogu se razlikovati dva glavna tipa vakuumskog grijanja: jednostavno i diferencijalno grijanje.

Jednostavno vakuumsko parno grijanje
U kondenzatnom vodu obično se održava apsolutni tlak od 0,2 do 0,3 bara, a u parnom vodu vlada, već prema opterećenju uređaja, veći ili manji pretlak, odnosno podtlak. Vakuumska crpka dovodi kondenzat u kotao ili u spremnik, a zrak tlači u atmosferu.

Diferencijalno vakuumsko parno grijanje
Diferencijalno vakuumsko parno grijanje razlikuje se od jednostavnog grijanja time što se stalno između parnog i kondenzatnog dijela uređaja automatski održava konstantna razlika tlaka, i to oko 0,1 bara, dok se visina apsolutnog tlaka pare mijenja prema promjeni vanjske temperature. Pri veoma niskoj vanjskoj temperaturi tlak je pare u radijatoru približno jednak atmosferskom tlaku ili nešto viši od njega, a pri višim vanjskim temperaturama može se tlak pare smanjiti do najnižeg apsolutnog tlaka od oko 0,2 bara. Pri tom se mijenja temperatura pare od 100 °C do 60 °C. Ako je potrebni učin grijanja još manji nego što odgovara najnižoj temperaturi, toliko se učin može postići samo smanjenjem količine pare ili periodičnim grijanjem.

Grijanje parom visokog tlaka
Visokotlačno parno grijanje radi s pretlakom većim od 0,5 bara. Primjenjuje se za prijenos topline na veće udaljenosti za daljinsko grijanje, odnosno grijanje nekog područja, i za grijanje toplinskih naprava. Za neposredno grijanje prostorija ne upotrebljava se para visokog tlaka zbog visoke površinske temperature i slabe mogućnosti regulacije. Izuzetno se upotrebljava za grijanje tvorničkih hala kad se raspolaže odušnom parom iz parnih strojeva, i to pri tlakovima pare od 1 do 2 bara pretlaka. Da se sprijeći prodiranje visokotlačne pare u cjevovod za kondenzat, treba iza svakog trošila pare ugraditi automatski uređaj za odvod kondenzata posebne izvedbe za visoki tlak. Kondenzat od svih trošila pare sakuplja se u spremniku kondenzata, a odatle se pomoću automatskog uređaja za povrat kondenzata tlači u posudu za napajanje kotlova. Za kotlove i sve parne naprave s tlakovima iznad 0,5 bara pretlaka vrijede propisi za visokotlačne kotlove.

Geotermalno grijanje

Geotermalno grijanje se zasniva na izravnoj upotrebi geotermalne energije, a takav način grijanja se upotrebljava još od doba paleolitika. U 2004. godini je otprilike sedamdeset država svijeta izravno koristilo 270 PJ geotermalne topline, a ta brojka je u konstantnom porastu. Od 2007. godine instalirano je još 28 GW geotermalnog toplinskog kapaciteta diljem svijeta, zadovoljavajući time 0,07 % globalne potrošnje primarne energije. Geotermalno grijanje ima visoki stupanj termodinamičkoe iskoristivosti jer nema potrebe za pretvorbom energije, ali je efikasnost uporabe niska i iznosi oko 20 %, jer je posljedica sezonske upotrebe topline za grijanje (većinom zimi).

Geotermalna energija potječe iz topline sadržane u Zemlji. Ta toplina nastaje kao posljedica radioaktivnog raspadanja minerala i od solarne energije koja se apsorbirala na površini Zemlje. Većina visoko temperaturne geotermalne topline nastaje na mjestima spajanja tektonskih ploča, jer je tamo vulkanska aktivnost bliža površini Zemlje. Na tim mjestima temperature zemlje i podzemnih voda mogu biti veće od temperature koja je potrebna u sustavima za grijanje. Toplina je također pohranjena i u hladnijim predjelima Zemlje. Već na šest metara ispod Zemljine površine je temperatura konstantna, te je po iznosu jednaka prosječnoj godišnjoj temperaturi zraka. Ta se toplina može izvući pomoću toplinskih pumpi.

Izvori

Kućanski aparati

Parno grijanje


Nevermind, Nirvana grubunun 2. albümüdür. 1991 yılının sonbaharında piyasaya çıkmıştır.

Bu albümdeki "Smells Like Teen Spirit" şarkısı en çok dinlenen şarkılar arasına girmiştir. Şarkı 3 platin ödüle layık görülmüş ve dünya çapında 10 milyon kopya satmıştır. Smells Like Teen Spirit şarkısı, Billboard Hot 100 listesinde 6. sıraya kadar çıkmış, Rolling Stone'un "The 500 Greatest Songs of All Time" Listesinde 9 numaradadır, Q Magazine'in hazırladığı "1001 Best Songs Ever" listesinde de 3 numaradadır ve albüm ise Billboard 200 listesinde Michael Jackson'un Dangerous albümünü geçerek 1. sıraya kadar çıkmıştır . Bu albümle beraber grunge türünün ve Nirvana'nın tanırlılığı dünya çapında önemli ölçüde artmıştır. Albüm sadece Amerika'da 10 milyonu geçerek elmas sertifika almış ve dünyada 30 milyondan fazla satmıştır. Rolling Stone'un "The 500 Greatest Album of All Time" listesinde 17 numaradadır. Ayrıca albüm birçok müzik marketleri tarafından 90'lı yılların en iyi albümü seçildi.

Ekip
 Vokal, gitar: Kurt Cobain
 Bateri: Dave Grohl
 Bas gitar: Krist Novoselic

Albümdeki şarkılar
 "Smells Like Teen Spirit" (Cobain/Grohl/Novoselic) – 5:01
 "In Bloom" (Cobain/Nirvana) – 4:14
 "Come as You Are" (Cobain) – 3:39
 "Breed" (Cobain/Nirvana) – 3:03
 "Lithium" (Cobain) – 4:17
 "Polly" (Cobain/Nirvana) – 2:57
 "Territorial Pissing" (Cobain/Nirvana) – 2:22
 "Drain You" (Cobain/Nirvana) – 3:43
 "Lounge Act" (Cobain/Nirvana) – 2:36
 "Stay Away" (Cobain/Nirvana) – 3:32
 "On a Plain" (Cobain/Nirvana) – 3:16
 "Something In The Way" (Cobain/Nirvana) – 3:55
 "Endless, Nameless" (Saklı şarkı) - 6:43

Kaynakça

Nirvana albümleri
1991 albümleri
DGC Records albümleri
Billboard 200'de bir numara olan albümler

Nevermind


Þorramatur (pronunciado:thorramatur, comida de Þorri) es una selección de comida tradicional de Islandia, que se compone principalmente de productos cárnicos y pescado curados según prácticas tradicionales, que son cortados en rebanadas o trocitos y son servidos acompañados de rúgbrauð (pan de centeno, denso y oscuro), manteca y brennivín (la versión islandesa del akvavit).

El Þorramatur es consumido durante el mes nórdico denominado Þorri (Thorri), que corresponde a enero y febrero, particularmente en la fiesta denominada Þorrablót (thorrablot) que marca el punto medio del invierno como un tributo a la cultura antigua. Por lo tanto el Þorramatur se asocia con los tradicionales festivales de Þorrablót, el Þorramatur es por lo general servido como un buffet.

Referencias
 Þorramatur  del Reykjavík Grapevine, Iceland's main English-language newspaper. Fetched 28 November 2006.
Fiestas islandesas

Bibliografía
 Björnsson, Árni. 1986. Þorrablót á Íslandi. Reykjavík: Bókaklúbbur Arnar og Örlygs.
 Björnsson, Árni. 2007. Vida cotidiana en la Islandia tradicional: El marcado de las estaciones. Paper presented at the Beck Lectures on Icelandic Literature, University of Victoria, September 26. Electronic document, https://web.archive.org/web/20090126061631/http://gateway.uvic.ca/beck/wo_audio.html (around 1:14:00 - 1:16:45).
 Hastrup, Kirsten. 1998. A place apart: an anthropological study of the Icelandic world. Oxford; New York: Clarendon Press; Oxford University Press. (see pages 96–107)
 Lacy, Terry G. 1998. Ring of seasons: Iceland, its culture and history. Ann Arbor: University of Michigan Press. (see pages 58+)
 Simpson, Jacqueline. 1987. Review of Þorrablót á Íslandi by Árni Björnsson. Folklore 98(2):243-244.
 Torres, Jessica. 2008. Thorrablot: Consuming Icelandic Identity
 Maum, Courtney. 2008. A Pot-Porri of Fermentation: The Thorramatur Festival in Iceland
 Rögnvaldardóttir, Nanna. 2001. Feast Days and Food Days - A Few Icelandic Food Traditions

Gastronomía de Islandia
Platos nacionales

Þorramatur


O Museu de Artes Decorativas, inicialmente designado de Museu de Arte Regional, é um museu que se encontra instalado no Largo de São Domingos, em Viana do Castelo. O museu foi mandado edificar pelo arcebispo português Frei Bartolomeu dos Mártires.

História
O edifício no qual se encontra o Museu de Artes Decorativas, designado por Casa dos Barbosa Maciel, foi mandado construir em 1724, por António Felgueiras Lima, que mais tarde é adquirido pela família Barbosa Teixeira Maciel e, posteriormente, em 1920, pela Câmara Municipal de Viana do Castelo. A partir daqui, o Dr. Luís Augusto de Oliveira e o professor Serafim Neves iniciaram a instalação do museu no edifício.

Em 1990, a Câmara Municipal de Viana do Castelo decidiu expandir o museu, criando assim uma Ala Nova do museu, a qual foi planificada pelo arquiteto Luís Teles.

Em 2002, o Museu de Artes Decorativas passou a estar integrado na Rede Portuguesa de Museus.

Coleções apresentadas no Museu
O Museu de Artes Decorativas de Viana do Castelo dispõe:

 Coleções de faianças portuguesas;
 Coleções de cerâmica;
 Faianças da Fábrica de Louça de Viana do Castelo (1774-1855);
 Azulejos de Policarpo de Oliveira e de Valentim de Almeida;
 Desenhos e pinturas de artistas portugueses (séculos XVIII e XIX).
 Louça azul do século XVII e XVIII;
 Louças pós pombalinas;
 Mobiliário de fabrico Indo-Europeu dos séculos XVII e XVIII;
 Peças raras de marfim, esmalte e alabastro.

!Artigos novos
Museus no distrito de Viana do Castelo


Genista  is a genus of flowering plants in the legume family Fabaceae, native to open habitats such as moorland and pasture in Europe and western Asia. They include species commonly called broom, though the term may also refer to other genera, including Cytisus and Chamaecytisus. Brooms in other genera are sometimes considered synonymous with Genista: Echinospartum, Retama, Spartium, Stauracanthus, and Ulex.

Description
They are mainly deciduous shrubs and trees, often with brush-like foliage, often spiny to deter grazing, and masses of small, pea-like yellow blooms which are sometimes fragrant.  Many of the species have flowers that open explosively when alighted on by an insect, the style flying through the upper seam of the keel and striking the underside of the insect, followed by a shower of pollen that coats the insect.

The name of the Plantagenet royal line, which reigned in England from 1154 to 1485, is derived from this genus, being a dialectal variation of planta genista.

Several species are widely cultivated for their often sweet-smelling, abundant blooms early in the season, though many are not fully hardy. The cultivar 'Porlock' has received the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit.

Species
144 species are currently accepted. Genista includes the following species:

 Genista abchasica Sachokia
 Genista acanthoclada DC.

 Genista aetnensis (Biv.) DC.—Mount Etna broom

 Genista albida Willd.

 Genista anatolica Boiss.

 Genista anglica L.—petty whin, needle furze

 Genista angustifolia Schischkin

 Genista arbusensis Vals.
 Genista aristata C. Presl
 Genista armeniaca Spach
 Genista aspalathoides Lam.
 Genista aucheri Boiss.
 Genista ausetana (O. Bolòs & Vigo) Talavera

 Genista balearica Porta & Rigo
 Genista banatica (Simonk.) Holub

 Genista benehoavensis (Bolle ex Svent.) del Arco
 Genista berberidea Lange

 Genista burdurensis P.E. Gibbs

 Genista cadasonensis Vals.

 Genista canariensis L.

 Genista capitellata Coss.
 Genista carinalis Griseb.
 Genista carpetana Lange
 Genista cephalantha Spach
 Genista cinerascens Lange
 Genista cinerea (Vill.) DC.
 Genista clavata Poir.
 Genista compacta Schischkin
 Genista corsica (Loisel.) DC.

 Genista cupanii Guss.

 Genista depressa M. Bieb.

 Genista desoleana Vals.

 Genista dorycnifolia Font Quer

 Genista ephedroides DC.

 Genista falcata Brot.
 Genista fasselata Decne.
 Genista ferox Poir.
 Genista flagellaris Sommier & Levier
 Genista florida L.
 Genista fukarekiana Micevski & E. Mey.
 Genista gasparrinii (Guss.) C. Presl

 Genista germanica L.

 Genista haenseleri Boiss.
 Genista halacsyi Heldr.
 Genista hassertiana (Bald.) Buchegger

 Genista hillebrandtii H. Christ
 Genista hirsuta M. Vahl
 Genista hispanica L.
 Genista holopetala (Koch) Bald.

 Genista humifusa L.

 Genista hystrix Lange
 Genista ifniensis Caball.
 Genista involucrata Spach
 Genista januensis Viv.
 subsp. januensis Viv.
 subsp. lydia (Boiss.) Kit Tan & Ziel.

 Genista juzepczukii Tzvelev
 Genista kolakowskyi Sachokia

 Genista libanotica Boiss.
 Genista linifolia L.—flax broom

 Genista lobelii DC.

 Genista lucida Cambess.

 Genista maderensis (Webb & Berthel.) Lowe
 Genista majorica Canto & M.J. Sanchez

 Genista melia Boiss.
 Genista michelii Spach
 Genista micrantha Ortega
 Genista microcephala Coss. & Durieu
 Genista microphylla DC.
 Genista millii Boiss.
 Genista mingrelica Albov

 Genista monspessulana (L.) L.A.S. Johnson—French broom, cape broom, Montpellier broom
 Genista morisii Colla
 Genista mugronensis Vierh.

 Genista nevadensis (Esteve & Vara) Rivas Mart., Asensi, Molero Mesa & F. Valle
 Genista nissana Petrovic

 Genista numidica Spach
 Genista obtusiramea Spach

 Genista osmariensis Coss.

 Genista oxycedrina Pomel
 Genista paivae Lowe
 Genista parnassica Halacsy

 Genista pilosa L.
 Genista polyanthos Willk.

 Genista pseudopilosa Coss.

 Genista pulchella Vis.

 Genista quadriflora Munby
 Genista radiata (L.) Scop.

 Genista ramosissima (Desf.) Poir.

 Genista sagittalis L.

 Genista sakellariadis Boiss. & Orph.
 Genista salzmannii DC.
 Genista sanabrensis Valdes Brem. & al.
 Genista sandrasica Hartvig & Strid
 Genista sardoa Vals.

 Genista scorpius (L.) DC.—aulaga
 Genista scythica Pacz.
 Genista segonnei (Maire) P.E. Gibbs
 Genista sericea Wulfen
 Genista sessilifolia DC.

 Genista sibirica L.
 Genista spachiana Webb
 Genista spartioides Spach

 Genista spinulosa Pomel
 Genista splendens Webb & Berthel.
 Genista stenopetala Webb & Berthel.—sweet broom, Easter broom

 Genista suanica Schischkin
 Genista subcapitata Pancic
 Genista sulcitana Vals.

 Genista sylvestris Scop.
 var. pungens (Vis.) Rehder
 var. sylvestris Scop.

 Genista taurica Dubovik
 Genista tejedensis (Porto & Rigo) C. Vicioso
 Genista tenera (Murray) Kuntze

 Genista teretifolia Willk.
 Genista tetragona Besser
 Genista thyrrena Vals.
 Genista tinctoria L.—dyer's broom, woodwaxen
 var. ovata (Waldst. & Kit.) F. W. Schultz
 var. tinctoria L.
 Genista toluensis Vals.
 Genista tournefortii Spach
 Genista transcaucasica Schischkin
 Genista triacanthos Brot.

 Genista tricuspidata Desf.
 Genista tridens (Cav.) DC.
 Genista tridentata L.

 Genista ulicina Spach
 Genista umbellata (L'Hér.) Poir.
 Genista valentina (Spreng.) Steud.

 Genista verae Juz.
 Genista versicolor Boiss.

Species names with uncertain taxonomic status
The status of the following species is unresolved:

 Genista abyssinica Briq.
 Genista acquinoctialis Briq.
 Genista acutiflora Pau
 Genista acutifolia Spach
 Genista aegyptiaca Spreng.
 Genista aequinoctialis Briq.
 Genista affghanica Briq.
 Genista africana Briq.
 Genista albanica F.K.Mey.
 Genista alpicola Schur
 Genista alpina (Mill.) Spach
 Genista amana Rech.f.
 Genista amarella Lepech.
 Genista americana Spach
 Genista anabaptizata Briq.
 Genista andreana Puiss.
 Genista apetala Spach
 Genista aphylla DC.
 Genista aprutia C.Presl
 Genista arabica (Decne.) Briq.
 Genista arborea Spreng.
 Genista arborea Rouy
 Genista arborescens Mill. ex Spach
 Genista arcuata W.D.J.Koch
 Genista argentea (L.) Noulet
 Genista armata Poir.
 Genista artwinensis Schischk.
 Genista ascendens Briq.
 Genista austriaca (L.) Scheele
 Genista bakeri Briq.
 Genista bakeria Briq.
 Genista balansae (Boiss.) Rouy
 Genista ballii Briq.
 Genista barbara Munby
 Genista benehoavensis (Bolle) del Arco
 Genista bisflorens (Host) Rouy
 Genista bivonae C.Presl
 Genista bocchierii Bacch., Brullo & Feoli Chiapella
 Genista bourgaei Spach ex Nyman
 Genista bracteolata Link
 Genista britannica Rchb.
 Genista brugnieri Spach
 Genista brutia Brullo, Scelsi & Spamp.
 Genista caballeroi Pau ex Caball.
 Genista caespitosa K.Koch
 Genista calcicola Schur
 Genista calycina Briq.
 Genista capensis Spach
 Genista cappadocica Spach
 Genista cassia Boiss.
 Genista catalaunica (Webb) Rouy
 Genista cazorlana Debeaux & E.Rev.
 Genista charegia Coss. ex Batt.
 Genista cilentina Vals.
 Genista cineria DC.
 Genista cirtensis Pomel
 Genista collina Briq.
 Genista commixta Spach
 Genista compressa Sol. ex A.Cunn.
 Genista congesta (Willd.) Poir.
 Genista connata Briq.
 Genista contaminata Poir.
 Genista cordifolia Porta
 Genista coriacea Kit.
 Genista cosoniaca Bernardin ex Gand.
 Genista cossoniana Batt.
 Genista cotinifolia Burm.f.
 Genista crassifolia Briq.
 Genista crebrispina Pomel
 Genista cretica (L.) Spach
 Genista crotalarioides Briq.
 Genista csikii Kümmerle & Jáv.
 Genista cupani Guss.
 Genista cuspidata (Cav.) Spach
 Genista cuspidosa DC.
 Genista cytisoides Spach
 Genista dasycarpa Ball
 Genista daurica G.Nicholson
 Genista defoliata Lam.
 Genista delarbrei Lecoq & Lamotte
 Genista demarcoi Brullo, Scelsi & Siracusa
 Genista densa Poir.
 Genista discolor Webb ex Lowe
 Genista disperma Spach
 Genista divaricata Link
 Genista dorycnioides Briq.
 Genista dumetorum G.Nicholson
 Genista duriaei Spach
 Genista echinata Sennen
 Genista eckloniana Briq.
 Genista elias-sennenii Uribe-Ech. & Urrutia
 Genista elliptica (Willd. ex Spreng.) Steud.
 Genista elliptica Kit.
 Genista elongata Scheele
 Genista elongata (Waldst. & Kit.) E.H.L.Krause
 Genista emirnensis Briq.
 Genista ephedrifolia Pourr. ex Willk. & Lange
 Genista ericetorum Hoffmanns. ex Spreng.
 Genista erinacea Gilib.
 Genista erinaceoides (Loisel.) Vierh.
 Genista eriocarpa Kunze
 Genista europaea E.H.L.Krause
 Genista exaltata Link ex DC.
 Genista filifolia Licht. ex Walp.
 Genista filiformis Briq.
 Genista flaccida Briq.
 Genista foliolosa Link
 Genista formosa Carrière
 Genista fragrans Spach
 Genista friedrichsthaliana C.Presl
 Genista fritschii Rech.
 Genista frutescens Schloss. & Vuk.
 Genista gaditana Rouy
 Genista galioides Spach
 Genista gasparini C. Presl
 Genista genuensis Pers.
 Genista glabra Spach
 Genista gracilis Poir.
 Genista gracilis Spach
 Genista grandiflora (DC.) Spach
 Genista grossii Font Quer
 Genista gymnoptera Duby ex Nyman
 Genista halleri Reyn. ex DC.
 Genista harveyi Briq.
 Genista herbacea Lam.
 Genista hillebrandii Christ
 Genista hirta Rouy
 Genista hybrida E.H.L. Krause
 Genista hypericifolia Herb. ex Colla
 Genista incana Briq.
 Genista incerta Friv. ex Griseb.
 Genista incubacea Schur
 Genista inermis Gilib.
 Genista inermis Pančić
 Genista infesta G.Don
 Genista inops Boiss. & Balansa
 Genista insularis Bacch., Brullo & Feoli Chiapella
 Genista interrupta (Cav.) Steud.
 Genista italica Lodd. ex G.Don
 Genista jacquiniana Scheele
 Genista jaubertii Spach
 Genista jimenezii Pau ex Munuera
 Genista jordani Shuttlew. ex Rouy & Fouc.
 Genista jordanii Shuttlew.
 Genista juasi Buch.-Ham. ex D.Don
 Genista juncea Scop.
 Genista kabylica Coss. ex Batt.
 Genista kochii Rouy
 Genista kotschyi Briq.
 Genista laburnum (L.) E.H.L.Krause
 Genista lampropphylla Spach
 Genista lanigera Spach
 Genista laricifolia Burm.f.
 Genista leptophylla Spach
 Genista lipskii (Novopokr. & Schischk.) Novopokr. & Schischk.
 Genista longirostrata Sennen
 Genista lunaris Briq.
 Genista macrobotrys (Maire & Sennen) Sennen
 Genista madoniensis Raimondo
 Genista maroccana Briq.
 Genista martinii Verguin & Soulie
 Genista mauritiana Pau & Sennen
 Genista microsoma Briq.
 Genista millani Caball.
 Genista milli Heldr. ex Boiss.
 Genista minima Bubani
 Genista minor Lam.
 Genista minor Guillon ex Verl.
 Genista moesiaca Velen.
 Genista mogadorensis Pau
 Genista moleroi Talavera & P.E.Gibbs
 Genista mollis (Cav.) DC.
 Genista montbretii Spach
 Genista multibracteata Tausch
 Genista multicaulis Lam.
 Genista myrtifolia Burm.f.
 Genista nervata Hoppe ex Griseb.
 Genista nigricans (L.) Scheele ex Briq.
 Genista nigricans (L.) E.H.L.Krause
 Genista nitens (Willd.) Steud.
 Genista nitida Formánek
 Genista nodosa Tausch
 Genista notarisii Rouy
 Genista nubigena Link
 Genista nuda (Willd.) Steud.
 Genista obsoleta (Eckl. & Zeyh.) Briq.
 Genista odorata Moench
 Genista odoratissima Spach
 Genista odoratissima Pourr.
 Genista oliverii Spach
 Genista orientalis Spach
 Genista ornithopodioides (Jaub. & Spach) Briq.
 Genista ottomanica Formánek
 Genista ovina Bacch., Brullo & Feoli Chiapella
 Genista palmatiformis Maire & Sennen, in Sennen
 Genista palmiformis (Sennen & Mauricio ex Maire) Maire & Sennen
 Genista parviflora Brot.
 Genista parvifolia G.Don
 Genista pauciflorum Briq.
 Genista pedunculata L'Hér.
 Genista peloponnesiaca Spach
 Genista pendulina Lam.
 Genista persica Poir.
 Genista pestalozzae Boiss.
 Genista petitiana (A.Rich.) Briq.
 Genista philippi Lindl.
 Genista phrygia Bornm.
 Genista pichisermolliana Vals.
 Genista pilocarpa Link
 Genista pinastrifolia Spach
 Genista polygalaefolia DC.
 Genista polygalaephylla Brot.
 Genista polyphylla (Eckl. & Zeyh.) Briq.
 Genista polysperma Briq.
 Genista polytricha Spach
 Genista pomeli Mares & Vigineix
 Genista pomeliana Maire
 Genista pomelii Marès & Vigin.
 Genista postranensis Formánek
 Genista pratensis Pollini
 Genista pseudoumbellata Caball.
 Genista pteroclada (Boiss.) Spach
 Genista pulverulenta Fisch. & C.A.Mey.
 Genista pungens Poir.
 Genista purpurea (Scop.) E.H.L.Krause
 Genista ramentacea (Sieber) Briq.
 Genista ratisbonensis (Schaeff.) E.H.L.Krause
 Genista raymundi Maire & Sennen, in Sennen & Mauricio
 Genista retama G.Nicholson
 Genista rhodophon Webb ex Delile
 Genista rhodorhizoides Webb & Berthel.
 Genista richteri Rouy
 Genista rigens C.Presl
 Genista rosea (Jaub. & Spach) Briq.
 Genista rostrata Poir.
 Genista salditana Pomel
 Genista salesii Sennen
 Genista salicifolia Dippel
 Genista sauzeana (Burnham & Briq.) Rouy
 Genista schimperiana (Hochst.) Briq.
 Genista scolopendria Spach
 Genista scolopendrina Willk.
 Genista scoparia (L.) Lam.
 Genista scoparia Chaix
 Genista scopolii Rouy
 Genista scorpia St.-Lag.
 Genista scorpionia St.-Lag.
 Genista sennenii Font Quer ex Sennen
 Genista sepiaria Lam.
 Genista sessiliflora Briq.
 Genista sigeriana Fuss
 Genista silana Brullo, Gangale & Spamp.
 Genista sophoroides Spach
 Genista spathulata Spach
 Genista sphaerocarpa (L.) Lam.
 Genista spicata Eckl. & Zeyh. ex Meisn.
 Genista spiniflora Lam.
 Genista stenocarpa Janka
 Genista stenophylla Schur
 Genista stipulacea (Eckl. & Zeyh.) Briq.
 Genista stylosa (Spreng.) G.Don
 Genista subsecunda Schur
 Genista subsericans (Bornm.) Rech.f.
 Genista supranubia (L.f.) Spach
 Genista syriaca (Boiss. & Blanche) Boiss. & Blanche
 Genista tamarrutii Caball.
 Genista tchihatchewi Boiss.
 Genista tenella Willk.
 Genista tenorei G.Don
 Genista tenorii Steud.
 Genista tenorii G. Don
 Genista tenuispina Samp.
 Genista thebaica Spach
 Genista thyrsiflora G.Nicholson
 Genista tomentella Boiss. & Noë
 Genista tomentosa Poir.
 Genista transsilvanica Schur
 Genista trigonelloides (Jaub. & Spach) Briq.
 Genista tripolitana Bornm.
 Genista triquetra (Lam.) L'Hér.
 Genista triquetra Willd.
 Genista triquetra Waldst. & Kit.
 Genista tyrrhena Vals.
 Genista undulata Link
 Genista uniflora (Decne.) Briq.
 Genista valdes-bermejoi Talavera & L.Sáez
 Genista valsecchiae Brullo & De Marco
 Genista velutina (Eckl. & Zeyh.) Briq.
 Genista versiflora Tausch
 Genista villosa Lam.
 Genista villosa Spach
 Genista vulgaris Garsault
 Genista vulgaris Gray
 Genista vuralii A.Duran & Dural
 Genista walpersiana Briq.
 Genista weldeniana Scheele
 Genista zeyheri Briq.

Hybrids
The following hybrids have been described:

 Genista ×altoportillensis Egido & Puente García
 Genista ×arizagae Elorza et al.
 Genista ×fritschii Rech.
 Genista ×martinii Verg. & Soulié
 Genista ×norpalentina J.M.Aparicio et al.
 Genista ×oweniana auct.
 Genista ×rivasgodayana J.Andrés & Llamas
 Genista ×segurae Uribe-Ech. & Urrutia
 Genista ×uribe-echebarriae Urrutia

References

Fabaceae genera
Taxa named by Carl Linnaeus

Genista


The national flag of Lebanon () is formed of two horizontal red stripes enveloping a horizontal white stripe. The white stripe is twice the height (width) of the red ones (ratio 1:2:1)—a Spanish fess. The green cedar (Lebanon cedar) in the middle touches each of the red stripes and its width is one third of the width of the flag.

Symbolism

The presence and position of the Cedar in the middle of the flag is directly inspired by the Lebanese cedar (Cedrus libani). The Cedar is the symbol of Lebanon.  The Cedar of Lebanon has its origin in many biblical references.

The cedar of Lebanon is mentioned seventy-seven times in the Bible, notably in the book Psalms, chapter 92, verse 12, where it says that "The righteous shall flourish like the palm tree, He shall grow like a cedar in Lebanon" and Chapter 104, verse 16, where it is stated: "[t]he trees of the Lord are well watered, the cedars of Lebanon that he planted".

Alphonse de Lamartine (1790–1869), marveling at the cedars of Lebanon during his trip to the Middle East with his daughter Julia, had these words: "[t]he cedars of Lebanon are the relics of centuries and nature, the most famous natural landmarks in the universe. They know the history of the earth, better than the story itself".

Antoine de Saint-Exupéry (1900–1944), who loved the cedars and also had visited Lebanon in 1935, wrote in his work Citadel "[t]he peace is a long growing tree. We need, as the cedar, to rock its unity".

In 1920, in a text of the proclamation of the State of Greater Lebanon, it was said: "[a]n evergreen cedar is like a young nation despite a cruel past. Although oppressed, never conquered, the cedar is its rallying. By the union, it will break all attacks".

The white color on the flag represents the snow as a symbol of purity and peace. The two red stripes refer to the Lebanese blood shed to preserve the country against the successive invaders.

Construction sheet

According to the Article 5 of the constitution of Lebanon: "The Lebanese flag shall be composed of three horizontal stripes, a white stripe between two red ones. The width of the white stripe shall be equal to that of both red stripes. In the center of and occupying one-third of the white stripe is a green cedar tree with its top touching the upper red strip and its base touching the lower red stripe".

Colors scheme

History

Flag of the Lamaite princes

Flag of Maanid emirate

French Mandate of Lebanon

During the French Mandate of Lebanon, the Lebanese flag was designed by the president of the Lebanese Renaissance Movement, the late Naoum Mokarzel. It was similar to the tricolour flag of France but with a green cedar (Lebanon Cedar) in the middle.

Lebanese Republic
The present Lebanese flag was adopted just prior to independence from France in 1943. Seeking independence, the actual flag was first drawn by member of parliament Henri Pharaon in the Chamber of Deputies Saeb Salam's house in Mousaitbeh by the deputies of the Lebanese parliament. It was adopted on 7 December 1943, during a meeting in the parliament, where article 5 in the Lebanese constitution was modified.

One theory is that Henri Pharaon based the composition of the flag on the Lebanese geography and therefore, the first red represents the Mount Lebanon and the second red represents the Anti-Lebanon Mountains and the white represents the Beqaa Valley, which is situated in the middle of the two mountain ranges on the map of Lebanon. And the green cedar (Lebanon Cedar) in the middle of the white part touches each of the red stripes is added because Lebanon is sometimes metonymically referred to as the Land of the Cedars. The composition of the white stripe (a Spanish fess) could have been inspired by the red-yellow-red Flag of Spain, where the flag structure is based on the Lebanese connection to the Mediterranean Sea and its Phoenician past that reached to the Mediterranean shores of present-day Spain.

However, the most likely inspiration for the modern flag is the flag of the precursor to the modern republic, The Mount Lebanon Emirate. The Emirate bore the flag of the Ma'an dynasty, a Druze dynasty which included one of the most influential figures in the shaping of an independent Lebanese identity, Emir Fakhr al-Din II, who struggled through his reign to establish independence from the Ottoman Empire. The flag has the exact same color scheme and even a similar composition. Red, white, and green being the primary colors with the green wreath in the center being replaced by the cedar in the modern flag; it is entirely probable that the modern flag is simply a redesign of this older, dynastic flag. Further evidence is supported by the fact that many government institutions in Lebanon continue to use the Ma'anid flag, such as the flag of the Lebanese Armed Forces, but without the green wreath, and it is still in place to this day.

Variant flags of Lebanon
The following is a list of variant flags used in Lebanon

Official Lebanese flags from 1918–present

Flags of municipalities in Lebanon

Other flags

See also

 Coat of arms of Lebanon
 Insignia of the Republican Guard (Lebanon)
 Maronite flag

Notes

External links

Lebanese Flag Accurate, high quality, & high resolution flags of Lebanon.

Lebanon
National symbols of Lebanon
Lebanon
Lebanon

Flag of Lebanon


Lille mand - lille mand er en børnefilm fra 2002 instrueret af Kathrine Windfeld efter manuskript af Claus Mandøe.

Handling
En dreng vandrer ensom rundt i sit boligkvarter med sin pind, som han forestiller sig kan trylle. Han mistrives hjemme, hvor forældrene skændes. Inden dagen er omme, har han forelsket sig i en noget ældre pige, hvis lillebror han hjælper til at undslippe en bande større drenge. Som tak får han lillebrorens hue. Tilfældigt kommer han til penge, så han kan købe en gave til pigen, og uretfærdigt beskyldes han for at have stjålet sin nye vens hue. En film om svigt, håb, trylleri, kærlighed og venskab.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 2002

Lille mand - lille mand


O Cavalo de Leonardo (também conhecido como Cavalo Sforza ou Gran Cavallo ("Grande Cavalo")) é um projeto para uma escultura de bronze encomendada a Leonardo da Vinci em 1482 pelo duque de Milão, Ludovico il Moro, mas nunca foi concluída. Pretendia ser a maior estátua equestre do mundo, um monumento ao pai do duque, Francesco Sforza. Leonardo fez um extenso trabalho preparatório, mas produziu apenas um grande modelo de argila, que mais tarde foi destruído.

Cerca de cinco séculos depois, os desenhos remanescentes de Leonardo foram usados como base para esculturas destinadas a concretizar o projeto.

História

Um monumento equestre foi encomendado a Leonardo da Vinci em 1482 pelo Duque de Milão, Ludovico il Moro. Pretendia ser a maior estátua equestre do mundo, um monumento ao pai do duque, Francesco Sforza. Setenta toneladas de bronze foram recolhidas por Ludovico para a moldagem da estátua, que se aproximava 8 metros de altura, superando os monumentos anteriores de cavalos de Donatello e do antigo mestre de Leonardo, Verrocchio.   Leonardo inicialmente planejou um design mais dinâmico do que os de seus predecessores, inicialmente incluindo um soldado caído para apoiar o cavalo empinado, mas em algum ponto, ele foi com um modelo mais simples, de um cavalo andando.

Em preparação para o trabalho, Leonardo estudou sobre cavalos e escreveu uma dissertação sobre anatomia equina. Outra dissertação, intitulada Of Weight, incluía planos detalhados para a aparência da estátua,  que teria sido feita em peças ocas separadas e apresentava braçadeiras de ferro para suporte interno.   Em novembro de 1493, um modelo de argila em tamanho real do cavalo (sem seu cavaleiro) foi exibido em um dos casamentos dos Sforzas, resultando em uma fama significativa para Leonardo.  Em uma nota de 20 de dezembro de 1493 de Leonardo, ele declarou que estava pronto para iniciar o processo para o molde, mas em novembro de 1494, Ludovico deu o bronze a seu sogro, Ercole d'Este, para ser usado para forjar canhões para defender a cidade da invasão de Carlos VIII.    O rival de Leonardo, Michelangelo, o encontrou em algum momento em Florença e o insultou, sugerindo que ele era incapaz de realizar o molde.

O modelo de argila foi usado como alvo de tiro com arco pelos soldados franceses quando invadiram Milão em 1499 no início da Segunda Guerra Italiana ; depois foi destruída por inúmeros ciclos de chuvas e geadas.  Em 1511, Leonardo desenvolveu uma estátua equestre como um túmulo para Gian Giacomo Trivulzio, na qual ele novamente projetou uma pose empinada e uma vítima de apoio - mas isso nunca foi modelado devido a uma união de forças suíças, espanholas e venezianas que expulsaram os franceses de Milão.

Influência e versões modernas
Em 1640, Pietro Tacca construiu o primeiro monumento equestre com um cavalo empinado (de pé por si só, não preso a nenhum suporte) e o rei Filipe IV da Espanha, para o qual Galileo Galilei ajudou a calcular soluções gravitacionais - semelhantes às de Leonardo - para lidar com seu peso deslocado. O Cavaleiro de Bronze de Étienne Maurice Falconet realizou um feito semelhante, embora tampouco alcançou a escala física do projeto de Leonardo.

Cerca de cinco séculos após o fracasso do projeto original, os materiais de design remanescente de Leonardo foram usados como base para esculturas destinadas a concretizar o projeto.

O cavalo
Charles C. Dent, um artista amador e entusiasta da aviação desde a juventude, esforçou-se para se tornar um piloto pioneiro da United Airlines por profissão, bem como um devotado colecionador de arte. Em 1977, ele leu na edição de setembro da National Geographic o artigo sobre a história do cavalo e da estátua de Leonardo. Dent então iniciou um projeto para recriar a escultura inacabada em sua cidade natal, Allentown, Pensilvânia, e fundou a organização sem fins lucrativos Leonardo da Vinci's Horse, Inc. (LDVHI) para apoiar o projeto. Seus esforços para arrecadar fundos para o projeto, a fim de expandir a organização, provaram ser uma tarefa difícil, levando mais de 15 anos

O custo projetado de Dent para o cavalo chegou a quase US$ 2,5 milhão. Ele construiu um estúdio/oficina em Allentown, do qual ele pessoalmente começou a conceituar a recriação e modelagem inicial da escultura. Em 1988, ele contratou o escultor/pintor Garth Herrick para começar a trabalhar meio período na escultura. Quando Charles Dent morreu da doença de Lou Gehrig em 25 de dezembro de 1994, ele deixou sua coleção de arte particular para a LDVHI, cuja venda rendeu mais de US$ 1 milhões para o fundo. O Conselho da LDVHI cumpriu sua promessa a Dent de completar o objetivo de Dent.

Em 1997, a Tallix Art Foundry, em Beacon, Nova York, a empresa contratada pela LDVHI para construir o cavalo, sugeriu trazer Nina Akamu, uma experiente escultora de animais, a bordo para melhorar o cavalo Dent-Herrick. Depois de vários meses, Nina Akamu determinou que o modelo original não poderia ser recuperado e concluiu que uma nova escultura precisava ser feita.

Leonardo havia feito vários pequenos esboços de cavalos para ajudar a ilustrar suas anotações sobre os complexos procedimentos de moldagem e fundição da escultura. Mas suas anotações estavam longe de ser sistemáticas, e nenhum dos esboços aponta para a posição final do cavalo, sem nenhum desenho definitivo da estátua. Akamu pesquisou várias fontes de informação para obter informações sobre as intenções do escultor original. Ela estudou tanto as anotações e desenhos do cavalo de Leonardo quanto os de outros projetos nos quais ele estava trabalhando. Ela revisou suas ideias sobre anatomia, pintura, escultura e fenômenos naturais. Sua pesquisa se expandiu para incluir os professores que influenciaram Leonardo. Akamu também estudou raças de cavalos ibéricos, como o Andulasian, que foram favorecidos pelos estábulos Sforza no final do século XV.

No Hipódromo de San Siro em Milão, foi apresentado em 10 de setembro de 1999 um molde em tamanho real do projeto de Akamu, chamado "O Cavalo". Foram feitos dois moldes em tamanho real para a produção da escultura de 24 ft (7.3 m).

O Da Vinci Science Center em Allentown, Pensilvânia, detém os direitos do Cavalo de Leonardo da Vinci como resultado de sua fusão em 2003 com a LDVHI.

Versões adicionais de O Cavalo de diferentes tamanhos são exibidas nos Estados Unidos e na Itália.

Cavalo Leonardo da Vinci, Inc.
Charles C. Dent fundou a Leonardo da Vinci Horse, Inc. (LDVHI) em 1982 como uma organização 501(c)(3) sem fins lucrativos no estado da Pensilvânia. Sua missão era "criar um cavalo de estilo renascentista de bronze dourado de 24 pés (7 metros) no espírito de Leonardo da Vinci e apresentá-lo à Itália como um presente do povo americano".

O conselho de trabalho orientou a administração, captação de recursos, publicações, publicidade e relações-públicas; parcerias e contratos jurídicos; A seleção de Nina Akamu como escultora para o modelo mestre final; negociações com funcionários públicos, corporativos e culturais dos EUA e da Itália; e arranjos para as cerimônias de instalação e inauguração do Cavalo. O Conselho foi reestruturado em 2000 e anunciou em 2003 a fusão da LDVHI com o Discovery Center of Science and Technology para se tornar o Leonardo da Vinci Science Center*. Três curadores da LDVHI se juntaram ao Discovery Center Board.

Diretoria original: Roger Enloe (presidente e presidente), Milan J. Kralik, Jr. (redator do projeto), Rod Skidmore (vice-presidente), Diane Skidmore (secretária/tesoureira); 1995 - Peter C. Dent (Asst. Secretária/Ass. Tesoureiro) e Richard P. Munger. Equipe e consultores: Barbara Tripp Strohl, (Gerente de Negócios e Editora Scribe (1988)); Daniel J. Strohl, (Consultor Técnico); Nancy Mohr, (Consultora Chefe de Captação de Recursos/Assistente Especial do Presidente (1997)); John Sheppard (1999) e Bernadette Sterling (1999).

2000- Equipe e Conselho Reestruturados: Peter C. Dent (Presidente e CEO); Cynthia Farris; Milan J. Kralik, Jr.; Mário Galante; Jeffrey Matzkin; Larry Miley; Edith Ritter; Martha (Missie) Saxton (presidente)

Curadores Eméritos: Roger Enloe, Richard P. Munger; Diane Skidmore; Rod Skidmore.

O Cavalo Americano

O segundo molde em tamanho real do design de Nina Akamu ficou conhecido como The American Horse, que foi encomendado pelo filantropo Frederik Meijer e foi colocado no Frederik Meijer Gardens and Sculpture Park, um jardim botânico e parque de esculturas em Grand Rapids, Michigan, em 7 de outubro, 1999.

O Cavalo Vinci
No Jardim Memorial Charles C. Dent na Baum School of Art, onde foi dedicado em 4 de outubro de 2002.Uma versão de 2,5 metros (8,2 pés) em bronze da escultura fica no local de nascimento de Leonardo, Vinci, Itália, onde foi inaugurado em 17 de novembro de 2001. Possibilitado com doações de vários benfeitores, incluindo Peter F. Secchia, o ex-embaixador dos Estados Unidos na Itália, e sua esposa, Joan, o Cavalo Vinci inspirou uma relação de cidade irmã entre Vinci, Itália, e Allentown, Pensilvânia. Uma praça em Vinci, Itália, também foi nomeado em memória de Charles C. Dent.

O Cavalo da Escola Baum
Uma réplica de 3,6 m (12 pés) foi colocada na cidade natal de Charles C. Dent, Allentown, pensilvania, no Jardim Memorial Charles C. Dent na Baum School of Art, onde foi dedicado em 4 de outubro de 2002.

O Cavalo do Centro de Ciências Da Vinci
O Da Vinci Science Center – a organização formada pela fusão da LDVHI e o que era então conhecido como Discovery Center of Science and Technology – exibe em seu saguão principal uma réplica do Cavalo (1 m), inaugurado quando o centro de ciências inaugurou sua localização atual em 30 de outubro de 2005. A escultura do Da Vinci Science Center também apareceu no Discovery Times Square na Cidade de Nova York, Nova York, e no The Franklin Institute na Filadélfia, Pensilvânia.

O Cavalo Wyoming
Uma réplica de O Cavalo com 2,5 metros de altura foi colocada em Sheridan, Wyoming, onde foi inaugurada em 20 de agosto de 2014. O Cavalo Wyoming foi encomendado pela Wyoming Community Foundation em nome do Comitê de Artes Sheridan como parte do compromisso da cidade com as artes. Os patrocinadores do Cavalo Wyoming foram Sheridan Media, Frackelton's Restaurant; A Phoenix Limited Partnership; a Sheridan Johnson Community Foundation; a Fundação Comunitária de Wyoming; e Kim e Mary Kay Love.

Interpretações adicionais
Outra recriação de 24 pés de altura (7,3 m) do cavalo Sforza, com base em diferentes interpretações de design, foi fabricado pela Opera Laboratori Fiorentini Sp A., em colaboração com o Polo Museale Fiorentino e o Instituto e Museu de História da Ciência de Florença, Itália. É feito de estrutura de aço com fibra de vidro revestida com resina especial, para parecer bronze. É feito de seis peças e pode ser transportado e remontado. Esteve em exibição em vários locais durante exposições sobre Leonardo. Alguns dos locais foram;

 "The Mind of Leonardo" no Museu de Arte Moderna, Debrecen, Hungria. (16 de agosto a 2 de dezembro de 2007).
 "Leonardo: 500 Years into the Future" no Tech Museum, San Jose, EUA (27 de setembro de 2008 a 25 de janeiro de 2009)
 "The Mind of Leonardo" no Palazzo Venezia, Roma, Itália (1 de maio a 30 de agosto de 2009)
 "Leonardo da Vinci – Hand of the Genius" Sifly Piazza no High Museum of Art em Atlanta, Geórgia, (6 de outubro de 2009 a 6 de fevereiro de 2010).

Veja também

 Grave Stele of Dexileos
 Horse and Rider (Leonardo da Vinci)
 Rearing Horse and Mounted Warrio
 Horses in art
 Vebjørn Sand Da Vinci Project

Referências
Notas de rodapé

Citações

Fontes

Ligações externas

 "O colosso de Leonardo da Vinci" – exposição online da Europeana
 "Leonardo e o Cavalo" – Da Vinci Science Center
 "Nina Akamu's Story" - História do elenco moderno para homenagear o Cavalo de Leonardo da Vinci
 "Location in America" – Fotos e exposição ao vivo do Cavalo de Da Vinci

Estátuas equestres da Itália

Cavalo de Leonardo


هاري هوديني  (24 مارس 1874 - 31 أكتوبر ، 1926) أستاذ في فن الوهم ، ممثل ومخرج أفلام هنغاري أمريكي. يعتبر من أكبر الأسماء في فن الإيحاء والتخلص من القيود، إكتسب شهرة عالمية، أدى هوديني أعمالاً إعلامية مذهلة ليثير اهتمام الجماهير . أصبح هوديني معروفًا بنقده الوسطاء الروحيين الذين يزعمون أن في استطاعتهم الإتصال بأرواح الموتى. وكان يعتقد أن الوسطاء يخدعون الجمهور، وكان يعيد عرض أعمالهم محاولاً أن يبين أنهم كانوا دجالين مخادعين. وأصبح هوديني نجمًا في عدة أفلام.

نشأته
ولد هوديني في بودابست بالمجر من أسرة يهودية. وإنتقلت أسرته إلى أبلتن بولاية ويسكونسن بالولايات المتحدة الأمريكية وذلك عندما كان طفلاً، ثم زعم هوديني بعد ذلك أنه ولد في أبلتن. وكان اسمه الحقيقي إيريك وايس. وأخذ اسمه المسرحي من جين يوجين روبرت هودين الذي كان ساحرًا فرنسيًا مشهورًا في السنوات القريبة من القرن التاسع عشر الميلادي. وبعد ذلك جعل من هذا الاسم إسمًا شرعيًا له.

مسيرته

بدأ هوديني مهنته بأداء حيل أوراق اللعب لكوتشينة في المتحف . وفي عام 1900م، بعد أن طور أعمال هروبه من المأزق، أصبح نجمًا يقدم عروضًا في كثير من مسارح القمة في جميع أرجاء العالم. وكان العرض الذي يقدمه هوديني يصور حيلاً سحرية ووضعًا وشروحًا لما كان يعد خداعًا روحيًا.

كان هوديني من النوع الذي لا يكل ولا يمل من الدعاية لنفسه وعمله على غرار بي. تي. بارنوم صاحب السيرك المشهور بإسمه، مع أنه لم يستخف بذكاء الجمهور. وتروي السيرة عرض الفرار الذي أقيم في العام 1902 في بلاكبورن بإنجلترا، حين رفض هوديني أن يستسلم على رغم استعمال الأغلال المحكمة التي جعلت فراره مستحيلاً. وبعد ساعتين استطاع هوديني الإفلات من السلاسل التي قيدته، وإستقبله الجمهور بالوقوف والتصفيق الحاد. ويروي الكتاب أنه في اليوم التالي كان ذراعا هوديني ممزوقتين ومتورمتين بشكل مخيف، لأن الأصفاد كانت مثبتة بشكل معقد فلم يكن أمام خيار سوى أن يمزق لحمه ليتخلص منها.

إستهزاء هوديني المتواصل من حركة الروحانيين التي كان من دعاتها الروائي أرثر كونان دويل مؤلف روايات شرلوك هولمز، أدى في النهاية إلى موته. وقد كانت الحركة تدعي أن أعضاءها يستطيعون الإتصال مع الموتى، فيما كان هوديني يصرعلى أنهم مشعوذون.
في مطلع القرن إنضم هوديني إلى زوجته ''قارئة الطالع المشهورة'' في تقديم عرض مزيف قام فيه بدور الروحاني فيما لعبت هي دور الوسيط. ولكن هوديني إجتاز الخط إلى الجانب الآخر في النهاية وفضح الوسطاء الروحانيين الأدعياء مثلما كان يفضح السحرة الذين يقلدون عروض فراره.
نشرت زوجته الرسالة التي كتبها قبل وفاته والتي يقول فيها:

انظر أيضًا
 حاج علي

مراجع

وصلات خارجية

 هوديني تريبيوت 400+ صور وفيديو وحتى مقاطع بصوت هوديني.
 هاري هوديني، حياته وفنه

هاري هوديني
أشخاص من أبلتون (ويسكونسن)
أمريكيون من أصل يهودي مجري
روحانيات
سحرة أمريكيون
سحرة مجريون
سحرة يهود
شكوكية علمية
طيارون أمريكيون
فنانو هروب
فنانون أدائيون أمريكيون
فنانون أدائيون مجريون
فنانون أمريكيون يهود
فنانون من بودابست
فنانون يهود
ماسونيون أمريكيون
محققو خوارق
مدافن في ولاية نيويورك
مشككون أمريكيون
مشككون يهود
ممثلون ذكور يهود أمريكيون
مواليد 1874
مواليد في بودابست
موسيقيون من بودابست
مؤدو الفودفيل
مؤدو مشاهد خطيرة أمريكيون
نقاد ما وراء علم النفس
نمساويون مجريون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
وفيات 1926
وفيات بسبب التهاب البريتون
وفيات في ديترويت
وفيات مرتبطة بالمرض في ميشيغان
يهود أمريكيون
يهود مجريون
يهود من الإمبراطورية النمساوية المجرية

هاري هوديني


Destutt de Tracy, tam adı Antoine Louis Claude Destutt de Tracy (d. 20 Temmuz 1754 - ö. 9 Mart 1836), Fransız filozof.

Destutt de Tracy ideoloji fikrinin öncü ismidir. Ona göre ideoloji, bilimsel bir disiplindir. Doğru ile yanlışı, yanılsama ile gerçekliği, safsata ile bilimsel olanı ayırmaya dönük bir bilimdir söz konusu olan. Destutt de Tracy ve onunla birlikte İdeologlar olarak adlandırılan diğer entelektüeller bu bağlamda ideolojiyi bir "fikirler bilimi" olarak formüle ederler.

Destutt de Tracy'de John Locke, Condillac ve Cabanis gibi daha çok duyumcu düşünürlerin etkisi belirgindir.

Klasik liberaller
Fransız filozoflar
1754 doğumlular
1836 yılında ölenler
Fransız liberaller

Destutt de Tracy


موزيلا الصين  (بالصينية: 谋智网络技术有限公司) هي منظمة غير ربحية تهدف إلى تعزيز ونشر منتجات موزيلا في الصين.

تأسست موزيلا الصين في 4 مارس 2005. المنظمة مستقلة عن مؤسسة موزيلا لكنها منتسبة إليها.

يترأس المنظمة لي جونج منجشو لي، اللذان سوف يكونان في اللجنة التوجيهية مع ميتشل بيكر، رئيسة مؤسسة موزيلا.

موزيلا الصين سوف تقوم بعمل نسخة صينية من موقع موزيلا، مقدماً توجيهات تقنية ومعمارية لمطوري موزيلا في الصين.

مراجع

شركات صينية أسست في 2005
تأسيسات سنة 2005 في الصين
شركات برمجيات أسست في 2005
شركات برمجيات في الصين
شركات مقرها في بكين
موزيلا

موزيلا الصين


Piqûres !!! (Shots!!! en VO) est le 3ème épisode de la saison 23 de South Park et le 300e épisode de la série.

Synopsis
Randy n'arrête pas de se vanter du cap des 300 000 $ atteint par sa ferme, Cartman quant-à-lui refuse de se faire vacciner pour la simple et bonne raison qu'il croît que les vaccins rendent artistiques. Il est pris de pulsions étranges devant une seringue.

Résumé
Randy Marsh célèbre seul le cap des 300 000 dollars de profit de son entreprise, Plantation Tégrité, a réalisé en vendant toute sa marijuana en organisant un défilé et en produisant une pub vantant la nouvelle clientèle résultant de son accord récent avec le gouvernement chinois. Cependant, sa femme Sharon est en colère contre lui pour avoir entrepris ces efforts sans tenir compte du coût, ni de la consulter malgré le fait qu'ils ont acheté la ferme ensemble pour éviter le type d'entreprise qu'elle est maintenant devenue. Elle est également contrariée de la complicité de Randy avec Xi Jinping qui a mené à arrêter des manifestants chinois sans raison en prétextant qu'ils ont acheté du cannabis.

Pendant ce temps, Eric Cartman, élève en CM1 ayant la phobie des piqûres refuse le vaccin requis par l'école élémentaire de South Park. Quand un médecin s'approche de lui pour le vacciner, il se met à couiner comme un cochon, se déshabiller et courir dans tous les sens. Lorsque le médecin et sa mère se rendent compte qu'ils sont impuissants face à Cartman, ils arrêtent la séance et Cartman repart avec un jouet. Étant menacé d'expulsion, il essaie d'éviter la vaccination par le lobbying à désigner une objection de conscience, racontant avec crainte que les vaccins rendent "artistiques" (un jeu de mots avec "autistes"). Il demande à sa mère de répéter cette idée lors de l'assemblée municipale. Mais elle abandonne le plan de son fils et avoue juste avec exaspération qu'elle ne peut pas le retenir. Craignant que cela ne menace l'immunité collective des enfants, les autres parents de la ville créent un plan avec Mme Cartman pour tendre une embuscade à son fils et le vacciner pendant qu'il dort. Cela ne réussit pas, ils décident d'engager un "lutteur de cochon" expert du nom de Big Mesquite Murph puisse le retenir. Un rodéo est donc organisé opposant des lutteurs de cochons aux enfants non vaccinés de la ville pour tenter d'immuniser tous les enfants.

Randy en profite pour faire sa pub partout en créant des t-shirts pour promouvoir le cap acquis par sa ferme, même Servietsky est fatigué du comportement de Randy et lui fait la tête. Liane arrive chez elle pour lui demander un peu de cannabis, les deux ont alors une conversation personnelle à propos de leurs problèmes. Quand elle lui dit qu'il devrait être chanceux d'avoir un partenaire, Randy se rend compte à quel point il a changé. Liane, elle, réalisé qu'elle n'est bonne qu'à être une mère. Les deux décident donc d'aller là où ils devraient être au lieu de se défoncer et de parler. Randy lui retourne vers Servietsky en balade pour s'excuser et admettre qu'il est devenu cupide et qu'il a manqué de "tégrité", il va également rompre son accord avec le gouvernement chinois. Cartman est piégé par les lutteurs mais fait de son mieux, quand soudain, sa mère arrive et se bat avec les lutteurs. Lorsque Cartman est sûr le point de recevoir une fléchette composée du vaccin, sa mère se poste derrière lui comme bouclier et prend le vaccin à sa place. Elle s'en va très remontée contre les parents et son propre fils en l'interdisant de prendre un jouet. Une fois chez le médecin, Cartman est en salle d'attente et demande à ce dernier si sa mère va bien. Le médecin lui avoue que Liane a eu des effets secondaires au vaccin, provoqués par la forte dose qu'elle a reçue. En entrant dans la salle où se trouve sa mère, elle est en train de peindre une nature morte. Cartman est horrifié car comme il le disait, le vaccin peut bien rendre les gens "artistiques".

Références culturelles
La série a déjà proposé des jeux de mots par rapport à des épisodes où des moments intrigants dans la série comme Chiasse Burger.

L'épisode est partiellement la suite de À l'assaut de la Chine.

Notes
Cet épisode a gardé le générique de la Plantation Tégrité.

L'épisode est déconseillé aux moins de 12 ans comme tous ceux de la saison 23.

C'est le 300ème épisode de la série.

Quand Randy fait un gâteau où il est marqué 300 et son défilé où il est marqué 300, ceci est une petite référence au fait que c'est le 300ème épisode de la série.

Au moment où Randy et Servietsky se réconcilient et que Randy promet de mettre un terme à son accord avec le gouvernement chinois, ceci est une petite référence à la censure totale de South Park en Chine d'autant plus quand Randy dit « Va te faire f*****, gouvernement chinois ! ».

C'est l'épisode le plus regardé de la saison.

Réception critique
Jesse Schedeen d'IGN a évalué l'épisode à 6/10 et a critiqué à plusieurs reprises l'épisode pour ne pas vraiment avoir célébré le palier des 300 épisodes aussi vivement que la série l'avait fait pour l'épisode 200. Bien qu'il ait apprécié l'humour de la scène en rodéo, il a également déclaré que l'épisode n'est pas vraiment la célébration épique de l'anniversaire que South Park méritait. La plus petite échelle par rapport aux épisodes précédents comme 200 n'est pas le problème. C'est plus que cet épisode est décousu avec deux intrigues qui n'ont pratiquement aucun rapport.

John Hugar de The A.V. Club était beaucoup plus favorable à l'épisode, lui attribuant une note de « A » en l'appelant l'épisode le plus drôle de la saison 23 et de loin, et honnêtement, probablement le meilleur épisode de pure comédie depuis Fils de Potter. Il a fait l'éloge à plusieurs reprises de l'histoire de refus de Cartman de se faire vacciner et les problèmes rencontrés par Liane dans ses tentatives d'être une bonne mère pour son fils, ainsi que le complot entourant Randy et sa ferme. Après avoir commenté que la saison s'est amélioré à chaque épisode, a-t-il déclaré : « Cet épisode nous a donné beaucoup d'espace pour comprendre et comprendre ses personnages, ainsi que de nombreuses bonnes blagues en cours de route. Alors que tant de ses contemporains sont devenus obsolètes, donnant aux téléspectateurs de moins en moins de raisons de s'en soucier, South Park reste aussi pointu que jamais. »

Dani Di Placido de Forbes a commenté que cet épisode, tout comme toute la série de South Park, était solide dans sa valeur morale de refuser de vendre ou censurer des histoires. Il a fait l'éloge de son humour au détriment des théoriciens du complot anti-vax et a noté dans son résumé que « Bien que le 300e épisode de South Park ne puisse pas tout à fait rivaliser avec l'éclat de l'épisode de la semaine dernière, le spectacle ne semble que s'améliorer avec l'âge. »

Références

Épisode de South Park, saison 23

Piqûres !!!


Les attaques de 2022-2023 dans l'ouest de la Russie sont une série d'explosions signalées depuis le mois de février 2022 en Russie occidentale, principalement, mais pas uniquement, dans les oblasts de Briansk et de Belgorod, à proximité de la frontière avec l'Ukraine. Pendant son offensive en Ukraine, la Russie affirme à de multiples reprises que des tirs d'artillerie et des missiles ont atteint son sol. Elle affirme aussi que les destructions ont été causées par des frappes aériennes ukrainiennes. Ces derniers nient cependant, dans la plupart des cas, toute responsabilité, décrivant ces incidents comme de la propagande russe.

Déroulé

Février-mars 2022
Le 25 février 2022 des missiles apparemment ukrainiens atteignent la base aérienne de Millerovo. Le 29 mars 2022, plusieurs réservoirs de carburant de Belgorod sont détruits par deux hélicoptères Mi-24, action de nouveau imputée à une attaque ukrainienne par la Russie. L'Ukraine nie et rejette la responsabilité de cet événement sur son envahisseur. Avant les explosions de Belgorod et Briansk, plusieurs régions russes avaient été placées au deuxième niveau de menace d'agression armée sur un total de trois niveaux .

Selon les autorités russes, les 24 février et 29 mars 2022, un point de contrôle frontalier près de  (, oblast de Koursk) aurait été bombardé depuis le territoire ukrainien ; aucune victime ou destruction n'a cependant été signalée.

Avril 2022
Le  avril, un dépôt de carburant dans l'Oblast de Belgorod aurait été attaqué par l'Ukraine.

Le 9 avril 2022, le gouverneur russe de la région de Koursk accuse les Ukrainiens d'avoir bombardé au mortier un poste-frontalier ; aucune victime, aucun dégât n'ont été signalés. Le 13 avril, les autorités russes affirment qu'un point de contrôle frontalier dans l'oblast de Koursk a été attaqué par armes à feu, sans faire de victimes ni de destructions.

Le 14 avril, le Service des frontières russe signale que la veille, un poste de contrôle frontalier près de , dans l'Oblast de Briansk, a essuyé des tirs de mortier ukrainiens. Un groupe d'environ trente réfugiés ukrainiens aurait été présent au moment de l'attaque. Deux voitures sont endommagées, selon les déclarations officielles, mais aucun blessé n'est déclaré .

Le même jour, les autorités régionales et municipales russes déclarent que l'Ukraine a bombardé le village de , dans l'Oblast de Belgorod, provoquant plusieurs explosions. Bien qu'il n'y ait aucun blessé, la population du village est temporairement évacuée de crainte d'une éventuelle escalade. Une localité voisine est également évacuée. Le   déclare que l'attaque est « venue du côté ukrainien ».

Le même jour, le Comité d'enquête de la fédération de Russie déclare que des hélicoptères d'attaque ukrainiens ont lancé six frappes de missiles sur des zones résidentielles de la ville de  dans l'oblast de Briansk, endommageant six bâtiments. Des responsables du Ministère russe de la Santé déclarent que sept personnes ont été blessées, dont deux grièvement. Selon le personnel de l'hôpital de la ville, parmi les blessés figurent une femme enceinte et un enfant de deux ans. , le gouverneur de l'oblast de Briansk, déclare qu'environ cent résidences ont été endommagées par les « Ukrainiens » ayant bombardé Klimovo. Ces faits n'ont pas été confirmés de manière indépendante. Selon Radio Free Europe/Radio Liberty, une vidéo non vérifiée d'une maison à Briansk en train de brûler est devenue virale sur Internet. Le lendemain, les services de sécurité russes ont affirmé avoir abattu, lors de l'incident, un hélicoptère Mi-8 piloté par des militaires ukrainiens.

Le 19 avril 2022, le gouverneur de Belgorod accuse les forces ukrainiennes d'avoir frappé le village de , endommageant plus de trente maisons et blessant légèrement trois habitants. Une vidéo d'un habitant enregistrant les conséquences de l'événement a été publiée sur le site d'Izvestia. L'un des habitants interrogés y affirme qu'un BM-27 Uragan a été utilisé pour l'attaque.

Le 23 avril, le gouverneur de Koursk  a déclaré que le poste-frontière du  a subi une attaque au mortier d'envahisseurs ukrainiens ; un bâtiment du Rosselkhoznadzor a pris feu. Le lendemain, l'agence de presse d'État russe TASS rapporte qu'un village de l'oblast de Belgorod a été bombardé avec un projectile lancé depuis le territoire de l'Ukraine.

Les 24 et 25 avril, trois autres cas de bombardements sont signalés par le gouverneur de Belgorod, notamment à . Les deux premiers incidents ont endommagé plus de quarante bâtiments résidentiels et un certain nombre de voitures. La troisième attaque a lieu le 25 avril dans la soirée, à Jouravliovka. Selon un communiqué préliminaire émanant de l'administration locale, au moins deux habitants, un homme et une femme, ont été blessés.

Une autre attaque a lieu à Briansk : le 25 avril, dans la matinée, deux explosions et incendies importants se produisent dans deux installations pétrolières, une civile et une militaire. Des vidéos et images postées sur les réseaux sociaux montrent de larges colonnes de fumée noire plusieurs heures après les premières explosions. Un analyste a déclaré à The Guardian que les incendies étaient probablement un acte de sabotage par l'Ukraine, bien que la responsabilité en reste incertaine. Des informations non confirmées dans les médias russes suggèrent que les incendies pourraient avoir été causés par une attaque de drone. Le même jour, deux drones Bayraktar TB2 auraient été abattus dans l'oblast de Briansk.

Juillet 2022
Le 3 juillet, de « fortes explosions » à Belgorod font trois morts et endommagent 39 maisons et 11 immeubles. Selon le porte-parole du ministère russe de la Défense, trois missiles Tochka-U à sous-munitions lancés par des « nationalistes ukrainiens » contre Belgorod ainsi que deux drones ukrainiens TU-143 « chargés d'explosifs » se dirigeant vraisemblablement vers la ville de Koursk.

Décembre 2022
Le 5 décembre, deux bases aériennes sont frappées par des drones : la base Engels-2 de l'oblast de Saratov, où sont endommagés deux bombardiers Tu-95 et des camions-citernes de ravitaillement, ainsi que la base aérienne de Dyagilevo de l'oblast de Riazan.

Le 26 décembre, la base Engels-2 est à nouveau frappée par un drone. Abattu sans faire de dégâts matériels d'après les forces russes, l'attaque fait toutefois trois victimes parmi le personnel et certains médias occidentaux rapportent que plusieurs bombardiers auraient été endommagés.

Mai-juin 2023

Attaques de 2023 de l'oblast de Belgorod en deux phases, fin mai par l'incursion de troupes de la Déclaration d'Irpin puis des bombardements en juin en particulier sur Chebekino.

Conséquences

Réponses des Russes
Les écoles de l'oblast de Briansk sont fermées à la suite de l'attaque du 14 avril et quatre régions de Russie renforcent leurs mesures de sécurité. Le 15 avril, la Russie lance d'importantes frappes de missiles sur la capitale ukrainienne Kiev en représailles aux attaques. Ces attaques russes sont les plus importantes du genre à avoir lieu depuis que la Russie a annulé son offensive dans l'oblast de Kiev.

Réponse des Ukrainiens
L'Ukraine tente de détourner l'attention de l'information selon laquelle elle était responsable des attaques du 14 avril, affirmant à la place que les services de renseignement russes tentaient de « commettre des actes terroristes pour attiser l'hystérie anti-ukrainienne » dans le pays. Selon les agences de presse ukrainiennes Interfax-Ukraine et , après l'attaque, les services de sécurité ukrainiens ont publié des conversations présumées (non vérifiées) entre des soldats russes dans lesquelles ils déclarent que la Russie aurait délibérément tiré sur les villages afin d'en accuser l'Ukraine. L'un des soldats russes dit à sa femme que l'attaque était « la nôtre » et qu'elle a été commise pour « faire semblant que les Ukrainiens provoquent (la Russie) ». La conversation fait également référence aux attentats à la bombe contre des appartements russes en 1999 qui ont servi de prétexte au lancement de la seconde guerre de Tchétchénie et que certains historiens et journalistes considèrent comme une opération sous fausse bannière des services de sécurité russes pour aider Poutine à conquérir le pouvoir. En réponse à l'attaque du point de contrôle frontalier, Anton Gerashchenko déclare qu'un objet dans une installation militaire « [était] tombé et [avait] pris feu » près de la frontière avec Briansk. Sans « nier explicitement que l'Ukraine était responsable », Gerashchenko accuse la Russie d'avoir « immédiatement utilisé » cette occasion pour blâmer l'Ukraine.

Cependant, certains responsables ukrainiens, comme Yuri Ignat, sans affirmer directement l'implication de leurs forces dans les attaques qui ont eu lieu depuis février, laissent entendre que des frappes similaires à celles de décembre surviendraient à nouveau, « encore plus loin en territoire russe » tant que l'offensive russe se poursuivrait.

Voir aussi
 Attaque de l'aéroport de Millerovo
 Fusillade du 15 octobre 2022 en Russie
 Rébellion du groupe Wagner

Références

Bataille de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022
2022 en Ukraine
Avril 2022
Oblast de Belgorod
Oblast de Briansk

Attaques de 2022-2023 dans l'ouest de la Russie


Carl Andersen ist der Name folgender Personen:

* Carl Andersen (Turner) (1879–1967), dänischer Turner
 Carl Andersen (Regisseur) (1958–2012), österreichischer Regisseur, Drehbuchautor und Filmkritiker
 Carl Albert Andersen (1876–1951), norwegischer Leichtathlet und Turner
 Carl-Ebbe Andersen (1929–2009), dänischer Ruderer

Siehe auch:
 Karl Andersen
 Carl Andresen

Carl Andersen


කසම් — තේරේ ප්‍යාර් කි (සිංහල: ඔබේ ප්‍රේමය ගැන දිව්රන්න) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු හින්දි ප්‍රේමකථා රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. 2016 මාර්තු 7වන දින විකාශය ඇරඹි මෙය කලර්ස් ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා ප.ව. 10.00ට විකාශය කෙරේ. මෙම කතාමාලාව නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් වෙනුවෙන් ඒක්තා කපූර් විසිනි. මෙම කතාමාලාව දෙමළ බසින් "එන් කාදලේ" ලෙස හඬකවා පොලිමර් ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය කිරීමට නියමිත ය.

ක්‍රාතිකා සෙන්ගාර් සහ ෂාරද් මල්හෝත්‍රා විසින් මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරනු ලබයි. පන්ජාබය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වී ඇති මෙම කතාමාලාව මගින් විවිධ කාල පරාසයන්හි ඔවුන්ගේ ප්‍රේමය ජයගන්නා ආකාරය නිරූපණය වේ.

කථාපුවත
මෙම කථාව ගෙතී ඇත්තේ ළමා වියේ මිතුරන් වන තනුශ්‍රී ඛුරානා හෙවත් තනු (ක්‍රාතිකා සෙන්ගාර්) සහ රිෂි (ෂාරද් මල්හෝත්‍රා) වටා ය. එක් දිනෙක, රිෂි ගං ඉවුරේ ඇද වැටෙයි. තනු ඔහුව බේරා ගනියි. පසුව ඔවුන් දෙදෙනා මා කාලි දේවාලය වෙත රැගෙන යනු ලැබෙයි. එහි සිටින කත්‍යායණි නැමැති පූජකවරියක තනු සහ රිෂිගේ කුණ්ඩලි හොඳින් ගැළපෙන බවටත්, තනු විසින් රිෂිව සියලු බාධාවන්ගෙන් රැකගන්නා බවටත් අනාවැකියක් බවසයි. නමුත් රිෂිගේ මව වන රානෝ (විභා චිබ්බර්) තනු සහ ඇගේ පවුලට ප්‍රිය නොකරයි. රානෝ සිය සැමියාට ඇමරිකාව කරා සංක්‍රමණය වන ලෙස ඉල්ලා සිටියි.

වසර 17ක් ගෙවී යයි. රිෂි නැවත එනතෙක් තනු මහත් ආශාවෙන් බලා සිටියි. රිෂි සහ ඔහුගේ පවුල තනු ජීවත් වන පාටියාලා වෙත පැමිණති. එම දිනයේම, ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරයකින් තනුගේ දෙමාපියන් මියයන්නේ ශෝකජනක අයුරිනි. රිෂිගේ පවුල තනුගේ නිවස වෙත පැමිණෙන අතර, සිය මිතුරා මියගොස් ඇති බව ඔවුන් දැන ගනී. තනුගේ නැන්දණිය වන බානි, රිෂි සහ ඔහුගේ පවුල මුම්බායි වෙත රැගෙන යයි. එහි බානිගේ දියණියන් වන ස්වාති සහ නේහා ජීවත් වේ. නමුත් ඇය පවසන්නේ සිය දියණිය වන නේහා යනු තනු බවයි. මේ අතර තනු සහ අහානා ද මුම්බායි වෙත පැමිණෙන නමුත්, බානි පවසන්නේ ඇය සිය ඥාතිවරියක වන තාන්වි බවයි. එම රාත්‍රියේ රිෂි සහ තනු හමුවෙයි. සැබෑ තනු කවුරුන්දැයි නොහඳුනන රිෂි නේහා වෙත ආකර්ෂණය වේ. දැන් රිෂිගේ සහ නේහාගේ (තනු ලෙස පෙනී සිටින) විවාහය යෝජනා වී තිබේ. විවාහ ගිවිස ගන්නා දිනයේ, තමන් නේහා සමග විවාහ ගිවස ගෙන ඇති බව දැනගැනීමෙන් පසු රිෂි කම්පාවට පත්වේ. මෙය ඔහුට දැඩි ශෝකයක් වන්නේ ඔහු තාන්වි (සැබෑ තනු) ට ප්‍රිය කරන බැවිනි. මේ වනවිට, තාන්විගේ විවාහය පවන් සමග සිදු කිරීමට යෝජනා වී තිබේ. රිෂි පවන්ට ප්‍රිය නොකරන්නේ ඔහු තාන්වි පෙම් කරන බැවිනි. මේ වනවිටත් පවන් සලෝනි සමග විවාහ වී ඇති බව රිෂි සොයා ගනියි. මෙම සම්බන්ධය නතර කරවීමට ඔහු නොයෙකුත් ප්‍රයත්න දැරුව ද එය අසාර්ථක වේ. නමුත් තාන්වි සහ පවන්ගේ විවාහ දිනයේ ඔහු තාන්විට නිද්‍රාකාරක ඖෂධයක් ලබා දී දේවාලයක් වෙත ඇයව රැගෙන යන්නේ ඇය සමග විවාහ වීමටයි. නැවත සිහිය ලබන විට, රිෂි තමන් සමග සිටිනු දැකීමෙන් ඇය මවිතයට පත්වේ. මඳ වේලාවකින් එතැනට පැමිණෙන කත්‍යායණි තාන්වි යනු තනු බව හෙළිකරවයි. තානු සිය සැබෑ අනන්‍යතාව හෙළි කරන්නී ය. රිෂි මවිතයට පත්වේ. ඔවුන් දෙදෙන විවාහ වෙති. නමුත් පවන් ඔවුන් පසුපසින් සිටියි. සිදුවීම් ගණනාවකින් පසු, ඔවුහු යළි නිවස බලා පිටත් වෙති. සිය විවාහය දෙදරා යාම පිළිබඳ කෝපයෙන් පසුවන නේහා සිය පෙම්වතා වන සැන්ඩි හට රිෂි තමන්ට අතවර කරන්නට තැත් කළ බව පවසයි. මින් කෝපයට පත්වන සැන්ඩි රිෂිව මරාදැමීමට අදහස් කරයි. තනු සහ රිෂි සිටින ස්ථානය වෙත සැන්ඩි ගමන් කරයි. ඔහු සිය ගිනිඅවිය රිෂි වෙත එල්ල කොට වෙඩි තබයි. නමුත් තනු දිව එන අතර, ඇයට වෙඩි වැදේ. රිෂිගේ දෙඅත් මත තනු සිය අවසන් හුස්ම හෙළයි. තනුගේ මරණය පිළිබඳ නේහා ප්‍රීතියෙන් පසුවෙයි.

මඳ කලකින්ම බේදි පවුල සත්‍යය දැනගනියි. ඔවුන් වහාම රිෂි සහ තනු වෙත දිව යයි. තනුගේ නිසල දේහය රිෂිගේ දෑත් මත තිබෙනු දැක ඔවුහු කම්පාවට පත් වෙති. රිෂි සියදිවි නසා ගැනීමට තැත් කරයි. නමුත් තනුගේ ආත්මය ඔහුව ඉන් වළකයි. සිය මරණයෙන් පසුව පවා, තනු රිෂිගේ දිවි බේරයි. සිය මරණය සිදුවූ දින, තනු සැන්ඩිගේ සොයුරාගේ දියණිය වන තනූජා ලෙසින් යළි උපත ලබයි.

වසර 20කට පසු
රිෂි දැන් ධනවත් සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයකුව සිටියි. නමුත් ඔහු ප්‍රේමය අගය නොකරයි. සිය සේවකය්නට ඔහු කෲර අයුරින් සලකයි. යුව්රාජ් දිව්‍යා සමග විවාහ වී නකුල් නැමැති පුත්‍රයකු සිටියි. මන්ප්‍රීත් සහ අහානා යුවළට ද ස්මයිලී සහ චින්ටු නැමැති දරුවන් දෙදෙනකු වේ. රිෂි හට මලිකාගෙන් විවාහ යෝජනාවක් පැමිණිය ද, ඔහු එය ප්‍රතික්ෂේප කරයි. බානි තවත් රුදුරු වී සිටින්නී ය. රානෝ වෙත ලිපියක් ලියන ඇය තමන් සහ සිය සැමියා පිළිකාවකින් පීඩා විඳින බවත්, සිය අවසන් දින කිහිපය ගතකරන බවත් දන්වා සිටියි. මේ අතර අනතුරකට ලක්ව නේහා සහ සැන්ඩි කෝමා තත්ත්වයෙන් පෙළෙන අතර, නේහාගේ දියණියන් වන විධි සහ නිධි මෙන්ම සැන්ඩිගේ ලේලිය වන තනූජා පිළිබඳ සොයා බැලීමට කිසිවකුත් නැත. රානෝට ලිපිය ලැබෙන නමුත්, ඇය ඔවුන්ව සිය නිවසේ තබා ගැනීමට අකමැති වන්නී ය. නමුත් පසුව, ඇය ඔවුනට සිය ගබඩා කාමරයේ විසීමට අවසර දෙන්නී ය.

තනූජා සහ රිෂි කිහිප වරක් මුණගැසුණ ද, ඔවුන් එකිනෙකා හඳුනා නොගනී. එක්දිනෙක තනූජා මුහුණ තදබල ලෙස පිළිස්සෙයි. ඇයට ප්ලාස්ටික් සැත්කමක් සිදු කිරීමට නිර්දේශ වන අතර, බිජි තනූගේ ඡායාරූපයක් රැගෙන එයි. තනූජාට තනූගේ මුහුණ හිමි වන අතර, සෑම දෙනාම ඇයව වරදවා වටහා ගනියි. ක්‍රමයෙන් ඇයව ඇගේ නිවසෙන් පලවා හැරෙයි. රිෂිට පෙම් කරන මලයිකා නැමැති තරුණියක් රිෂිගේ නිවසට පැමිණෙයි. එක් දිනක, තනූජා පාරේ ඇවිදිමින් සිටිය දී, ඇයව මලයිකාගේ කාරයේ ගැටේ. මලයිකා තනූජාව බේදි නිවස වෙත රැගෙන එයි.

තනූජා සහ රිෂි එකිනෙකාට සමීප වන අතර, එකිනෙකාගෙන් ඈත්ව විසීමට සිදුවේ. රිෂිට මිලයට ගැනීම පිණිස හෝටලයක් සෙවීමට තනූජා, රිෂි සහ මලයිකා පිටත් වේ. නමුත් එම හෝටලයට ත්‍රස්තවාදීන් පහර දෙන අතර කිහිප දෙනකු මරණයට පත්වේ. රිෂිව බේරා ගැනීමට ගොස් තනූජාට වෙඩි වැදෙයි. රිෂි ඇයව රෝහල වෙත රැගෙන යන අතර, කනූජාගේ දිවි බේරෙයි. රිෂි හට මලයිකා සමග විවාහ වන මෙන් රානෝ බල කරයි. ඔහු ඇයට යෝජනා කරන අතර, සිය තීරණය පවුලට දැනුම් දෙයි. තමන් රිෂිට පෙම් කරන බව වටහා ගන්නා තනූජා ඉන් ශෝකයට පත්වේ...

චරිත නිරූපණය
 ෂාරද් මල්හෝත්‍රා, රිෂි රාජ් සිං බේදි ලෙස - නිදහස් මිනිසකු වන මොහු, සිය භාර්යාව වන තනුගේ මරණය හේතුවෙන් සිත් තැවුලට පත්ව සිටියි. නමුත් තනූජා සමග විවාහයෙන් ඔහු යථා තත්ත්වයට පත්වේ.
 ක්‍රාතිකා සෙන්ගාර්, තනු /තනූජා රිෂි සිං බේදි ලෙස - සරල දැරියක වන මැය රිෂිගේ භාර්යාවයි. නමුත් රිෂිව බේරා ගැනීමට ගොස් ඇය මියයයි. ප්ලාස්ටික් සැත්කමකින් තනූජා තනූගේ මුහුණ ලබන්නී ය. මුලින් තනුගේ මරණයත් සමග, ඇගේ නැවත උපත ෂිවානි තොමර් විසින් නිරූපණය කරන ලදී. නමුත් ප්‍රේක්ෂක ඉල්ලීම අනුව, පසුව එම චරිතයට තොමාර් ප්ලාස්ටික් සැත්කමකට ලක්වූයේ යැයි පවසා සෙන්ගාර්ව යළි යොදවා ගැනිණි.
 ෂිවානි තොමාර්, තනූජා ලෙස - සෙන්ගාර් යළි කතාමාලාවට පිවිසීමට ප්‍රථම තොමාර් විසින් මසක පමණ කාලයක් තනූජාගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලදී. තොමාර් සහ මල්හෝත්‍රා අතර රසායන විද්‍යාව මඳ වීම හේතුවනේ ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාර දුර්වල වීම මීට හේතු වන්නට ඇත.
 ප්‍රාණව් මිෂ්රා, නකුල් යුව්රාජ් සිං බේදි ලෙස - යුව්රාජ්-දිව්‍යා යුවළගේ පුත්‍රයායි. බොක්සිං ක්‍රීඩකයෙකි.
 ස්මෘති ඛන්නා, මලයිකා මල්හෝත්‍රා - ඇය ඇමරිකාවේ සිට පැමිණෙන්නේ රිෂි සමග විවාහ වීමටයි. නමුත් ඇගේ සැබෑ සැලසුම රිෂිගේ පවුල විනාශ කොට සිය පෙම්වතා වූ ශේඛර් සමග විවාහ වීමටයි.
 සුබර් කේ. ඛාන්, මන්ප්‍රීත් රාජ් සිං බේදි ලෙස - රිෂිගේ සොයුරායි. අහානාගේ සැමියායි. ප්‍රීතිමත් පුද්ගලයෙකි. චින්ටු සහ ස්මයිලීගේ පියායි.
 ආදිති ෂර්මා, අහානා මන්ප්‍රීත් සිං බේදි ලෙස - තනුගේ සොයුරිය වන මැය නිර්භීත දැරියකි. මන්ප්‍රීත්ගේ භාර්යාවයි. ස්මයිලී සහ චින්ටුගේ මෑණියන් ය.
 ෆර්හාඩ් ඛාන්/චාන්ද්නි කොවුර්, ස්මයිලී මන්ප්‍රීත් සිං බේදි ලෙස - (මන්ප්‍රීත් සහ අහානාගේ දියණියයි) යහපත් දැරියක වන ඇය ඇගේ පෙම්වතා නිසා ගැබ් ගෙන සිටියි.
 දේවාර්ෂ් නිර්මාල්, චින්ටු මන්ප්‍රීත් සිං බේදි ලෙස - අහානා සහ මන්ප්‍රීත්ගේ පුත්‍රයායි.
 ලලිත් බිෂ්ත්, යුව්රාජ් රාජ් සිං බේදි ලෙස - රිෂිගේ හදාගත් සොහොයුරායි. දිව්‍යාගේ සැමියායි. නකුල්ගේ පියායි.
 විජේ කාශ්‍යප්, රාජ් සිං බේදි ලෙස - රිෂි, මන්ප්‍රීත් සහ යුව්රාජ්ගේ ආදරණීය පියායි.
 විභා චිබ්බර්, රානෝ රාජ් බේදි ලෙස - ආදරණීය මවක් වන මැයි විටෙක රළු වන්නී ය.
 සාබා මිර්සා, බිජි ලෙස - රිෂිගේ මිත්තණියයි.
 චේත්නා කයින්තුරා, දිව්‍යා යුව්රාජ් සිං බේදි ලෙස - යුව්රාජ්ගේ භාර්යාවයි. නිඛිල්ගේ මෑණියන් ය.
 රෝමා බාලි, බානි කුල්ජීත් ඛුරානා ලෙස - කුරිරු ස්ත්‍රියකි. මුදල් පසුපස හඹා යයි.
 චන්දන් කක්රෝෂ්, කුල්ජීත් ඛුරානා ලෙස - බානිගේ සැමියායි.
 සුමන් ජායින්, ස්වාති කුල්ජීත් ඛුරානා ලෙස - නේහාගේ සොයුරියයි.
 රෙනී ද්‍යානි, නේහා සංදීප් සිකන්ද් ලෙස - බානිගේ දියණිය වන මැය ද කුරිරු තැනැත්තියකි.
 ෂර්හාන් සිං, සංදීප් සිකන්ද්/ සැන්ඩි ලෙස - නේහාගේ සැමියායි.
 හේමා සූද්, නිධි සංදීප් සිකන්ද් ලෙස - සැන්ඩි සහ නේහාගේ දියණියයි.
 ශ්‍රේයා ගුප්තා, විධි සංදීප් සිකන්ද් ලෙස - සැන්ඩි සහ නේහාගේ දියණියයි.
 මල්හාර් පාණ්ඩ්‍යා, පවන් මල්හෝත්‍රා ලෙස - තනුගේ හිටපු ආදරවන්තයායි.
 සෙහ්රිෂ් අලි, සලෝනි පවන් මල්හෝත්‍රා ලෙස - පවන්ගේ භාර්යාවයි.
 පර්වීන් කුමාර්, සාවිත්‍රි මල්හෝත්‍රා ලෙස - පවන්ගේ මෑණියන් ය.
 මනෝරමා භාටිෂ්‍යාම්, කත්‍යායණි ලෙස - රිෂි සහ තනුගේ ප්‍රේම දෛවඥවරියයි.
 වීරු ඛුරානා, වීරේන්ද්‍ර ඛුරානා ලෙස - තනුගේ පියායි.
 ජ්‍යෝති ගෞබා, ෂර්දා වීරේන්ද්‍ර ඛුරානා ලෙස - තනුගේ මවයි.
 රෝහිත් ෂර්මා, ශිඛර් ලෙස - මලයිකාගේ පෙම්වතායි.
 රිෂානා සාමි, මාම්තා ලෙස - නේහා සහ ස්වාතිගේ මිතුරියයි.
 ප්‍රවීන් කොවුර්, සාවිත්‍රි ලෙස - පවන්ගේ මෑණියන් ය.
 රෝහිත් ඛුරානා, වෛද්‍ය මානය් ගරේවාල් ලෙස

අන්තර්ජාතික විකාශය
මෙම කතාමාලාව කලර්ස් ටීවී නාළිකාව හා සමගාමීව පාකිස්ථානයේ ෆිල්මේසියා නාළිකාව ඔස්සේ 2016 ඔක්තෝබර් 15 දින තෙක් විකාශය කරන ලදී.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

2016 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
ඉන්දියානු නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
කලර්ස් (රූපවාහිනී නාළිකාව) කතාමාලා
හින්දි-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
රූපවාහිනී කතාමාලා

කසම් තේරේ ප්‍යාර් කි


Gemeinde Kazlų Rūda  (Kazlų Rūdos savivaldybė) ist eine Selbstverwaltungsgemeinde (savivaldybė) in Litauen. Sie umfasst neben der Stadt Kazlų Rūda das Städtchen (miestelis) Jūrė und 182 Dörfer und hat 14.620 Einwohner.

Amtsbezirke
Sie ist eingeteilt in vier Amtsbezirke (seniūnija), Einwohnerzahlen von 2001:
 Antanavas – 900
 Jankai – 1420
 Kazlų Rūda – 12.454
 Plutiškės – 830

Bürgermeister
 2000–2003: Valdas Kazlas (* 1955)
 2005–2007, 2011–2015: Aidas Vaišnora (* 1967)
 2015–2019:  	Vytautas Kanevičius (* 1950), Ehrenbürger der Stadt
 Seit 2019: Mantas Varaška (* 1979)

Städtepartnerschaften
  Gussew (Gumbinnen), Russland
  Frombork (Frauenburg), Polen
  Lwówek (Neustadt bei Pinne), Polen, Woiwodschaft Großpolen
  Sondershausen, Thüringen, seit 2000
  Korjukiwka, Ukraine

Personen
 Magdalena Karčiauskienė (* 1919), litauische Pädagogin, Professorin

Weblinks

 Homepage von Stadt und Kreis

Kazlu Ruda

Gemeinde Kazlų Rūda


Narodna volja (Hrvatska), novine revolucionarnog radničkog pokreta, tiskane u Požegi
 Narodna volja (Bugarska), makedonsko glasilo u Pirinskoj Makedoniji, u Republici Bugarskoj

Narodna volja


Jane Waddington Wyatt ( ; August 12, 1910 – October 20, 2006) was an American actress. She starred in a number of Hollywood films, such as Frank Capra's Lost Horizon, but is likely best known for her role as homemaker and mother Margaret Anderson on the CBS and NBC television comedy series Father Knows Best, and as Amanda Grayson, the human mother of Spock on the science-fiction television series Star Trek. Wyatt was a three-time Emmy Award–winner.

Early life
Wyatt was born on August 12, 1910, in Campgaw, a neighborhood in Franklin Lakes, New Jersey, and raised in Manhattan. Her father, Christopher Billopp Wyatt, was a broker. Her mother was Euphemia Van Rensselaer Wyatt. Wyatt had two sisters and a brother.

Education
While in New York City, Wyatt attended Miss Chapin's School, where she had roles as Joan of Arc and as Shylock. She later attended two years of Barnard College. After leaving Barnard, she joined the apprentice school of the Berkshire Playhouse at Stockbridge, Massachusetts, where for six months she played a variety of roles.

Stage and film

One of her first jobs on Broadway was as understudy to Rose Hobart in a production of Trade Winds—a career move that cost her her listing in the New York Social Register (she later was relisted upon her marriage). Receiving favorable notices on Broadway and celebrated for her understated beauty, Wyatt made the transition from stage to screen and was placed under contract by Universal Pictures.

She made her film debut in 1934 in One More River. In arguably her most famous film role, she co-starred as Ronald Colman's character's love interest in Frank Capra's Columbia Pictures film Lost Horizon (1937). She reflected on  Lost Horizon  sixty years later in St. Anthony Messenger magazine:
During the war, they cut out all the pacifist parts of the film—the High Lama talking about peace in the world. All that was cut because they were trying to inspire those G.I.'s to get out there and go "bang! bang! bang!" which sort of ruined the film.

Other film appearances included Gentleman's Agreement with Gregory Peck, None but the Lonely Heart with Cary Grant, Boomerang with Dana Andrews, and Our Very Own with Farley Granger. Wyatt co-starred in the crime dramas Pitfall and House by the River, and with Randolph Scott in a Western, Canadian Pacific. She played the wife of Gary Cooper in the war story Task Force.

Her film career suffered due to her outspoken opposition to Senator Joseph McCarthy, the chief figure in the anti-Communist investigations of that era, and was temporarily derailed for having assisted in hosting a performance by the Bolshoi Ballet during the Second World War, though it was at the request of President Franklin D. Roosevelt. Wyatt returned to her roots on the New York stage for a time and appeared in such plays as Lillian Hellman's The Autumn Garden, opposite Fredric March.

Television
For many people, Wyatt is best remembered as Margaret Anderson on Father Knows Best, which aired from 1954 to 1960. She played opposite Robert Young as the devoted wife and mother of the Anderson family in the small town of Springfield. This role won consecutive Emmy Awards for her in 1958, 1959 and 1960 for best actress in a comedy series. After Father Knows Best, Wyatt guest-starred in several other series.

On June 13, 1962, she was cast as the lead in "The Heather Mahoney Story" on NBC's Wagon Train. In 1963, she portrayed Kitty McMullen in "Don't Forget to Say Goodbye" on the ABC drama Going My Way, with Gene Kelly and Leo G. Carroll, a series about the Catholic priesthood in New York City. In 1964 Wyatt appeared as Mrs. Sarah Brynmar on The Virginian in the episode "The Secret of Brynmar Hall". In 1965, Wyatt was cast as Anne White in "The Monkey's Paw – A Retelling" on CBS's The Alfred Hitchcock Hour.

Wyatt portrayed Amanda Grayson, Spock's mother and Ambassador Sarek's (Mark Lenard) wife, in the 1967 episode "Journey to Babel" of the original NBC series Star Trek (credited as Miss Jane Wyatt), and the 1986 film Star Trek IV: The Voyage Home. Wyatt was once quoted as saying her fan mail for these two appearances in this role exceeded that of Lost Horizon.

In 1969, she made a guest appearance on Here Come the Brides, but did not have any scenes with Mark Lenard, who was starring on the show as sawmill owner Aaron Stemple.  Also in 1969, Wyatt appeared as a concerned mother in the first episode of the ABC comedy anthology series Love, American Style in a segment titled "Love and the Pill."

In 1970, Wyatt guest-starred in the episode "Wedding Day?????" (the five question marks being part of the title) in the second season of the TV sitcom The Ghost & Mrs. Muir, which played on ABC (the first season having played on NBC). She portrayed Emily Williams, the mother of Mrs. Muir.

In 1976, she guest-starred in an episode of Gibbsville, and she appeared as Anna, mother of the Virgin Mary, in the 1978 television film The Nativity. Late in her career, she appeared in a recurring role in the 1980s medical drama St. Elsewhere, as Katherine Auschlander, wife of hospital administrator Dr. Daniel Auschlander (Norman Lloyd).

Personal life
Wyatt was married to investment broker Edgar Bethune Ward from November 9, 1935, until his death on November 8, 2000. The couple met in the late 1920s when both were weekend houseguests of Franklin D. Roosevelt at Hyde Park, New York.

Ward later converted to the Catholic faith of his wife. Wyatt suffered a mild stroke in the 1990s but recovered well. She remained in relatively good health for the rest of her long life.

Death
Wyatt died on October 20, 2006, at her home in Bel-Air, California, aged 96. Wyatt's family included three grandchildren and five great-grandchildren.

Filmography

Television films

Radio appearances

References

External links

 Jane Wyatt: Representative of American Liberalism; article by Norman Markowitz, politicalaffairs.net; accessed February 2, 2014.
 "'Father Knows Best' mother Wyatt dead at 96", CNN.com; accessed February 2, 2014.

1910 births
2006 deaths
20th-century American actresses
Actresses from New York City
American film actresses
American stage actresses
American television actresses
Barnard College alumni
California Democrats
Catholics from New York (state)
Chapin School (Manhattan) alumni
Jane Waddington
New York (state) Democrats
Outstanding Performance by a Lead Actress in a Comedy Series Primetime Emmy Award winners
People from Franklin Lakes, New Jersey
Jane Waddington
Jane Waddington

Jane Wyatt


O grou-sarus (Antigone antigone) é uma ave gruiforme da família Gruidae.

Distribuição
Esta espécie ocorre em certas partes do subcontinente indiano, no Sueste Asiático e na Austrália.

Conservação
A espécie encontra-se ameaçada com o estatuto de Vulnerável. Os dados disponíveis apontam para a existência de um total de 13.000 a 15.000 grous-sarus maturos na natureza, com os principais núcleos populacionais na Índia e na Austrália.

Antigone

Grou-sarus


«El run run» es el primer sencillo de Estopa, editado en 2009 del álbum Estopa X Anniversarivm.

En un principio estaba incluido en el álbum Allenrok de 2008, pero su mayor repercusión fue cuando se lanzó como primer sencillo del disco Estopa X Anniversarivm interpretado por Estopa junto a Rosario Flores, en el 2009.

Fue la canción más descargada y la más tocada en las radios de ese año. Estopa X Anniversarivm entró directo al número 1 de la lista oficial de álbumes más vendidos en España y El run run se mantuvo siete semanas en el número 1 de la lista de las canciones más vendidas con triple disco de platino.

Posicionamiento en listas

Certificaciones

Referencias

Enlaces externos
 Videoclip oficial de la canción.

Sencillos de Estopa
Sencillos de 2009
Sencillos certificados de triple platino por Productores de Música de España
Canciones de España de 2008

El run run


Blood and Bone ist ein Action-Film von Ben Ramsey nach dem Drehbuch von Michael Andrews aus dem Jahr 2009. Der Film wurde direkt für den DVD-Markt produziert. Neben Martial-Arts-Schauspieler Michael Jai White in der Hauptrolle spielen zahlreiche Kämpfer aus der MMA-Szene mit, wie Bob Sapp, Kimbo Slice und Gina Carano.

Inhalt
Im Waschraum eines Gefängnisses wird der Häftling Bone von mehreren anderen Häftlingen um Anführer JC mit selbst gebastelten Stichwaffen angegriffen, verteidigt sich jedoch erfolgreich und überlegen.

Nach seiner Entlassung findet Bone in einem Vorort von L.A. ein Zimmer bei Tamara, die eine kleine Pension betreibt. Am Abend mischt er sich unter die Zuschauer der illegalen Straßenkampf-Szene. Dort lassen Gangs ihre besten Kämpfer gegeneinander antreten, auf die mit hohen Einsätzen gewettet wird. Bone wird Zeuge, wie Hammerman, der Schläger des skrupellosen Bandenchefs James, den Kämpfer von Promoter Pinball bewusstlos schlägt. Bone macht einen Deal mit Pinball, ihn als Kämpfer in die Szene einzubringen und 20 % des gewonnenen Geldes zu kassieren. Nach anfänglichem Zögern willigt Pinball ein. Bone lernt James kennen, der als Handlanger des Mafia-Bosses McVeigh die Schmutzarbeit erledigt, sowie dessen Geliebte Angela. Von Pinball erfährt Bone, dass James dem Mann von Angela einen Dreifachmord angehängt hat, für den dieser verurteilt und ins Gefängnis gesteckt wurde. Als James herausfand, dass Angela schwanger war, zwang er sie zur Abtreibung, machte sie drogenabhängig und zu seiner Gespielin.

Bone besiegt seinen Gegner mit zwei schnellen Kicks. An den folgenden Abenden bringt Pinball ihn an die verschiedenen Austragungsorte für Straßenkämpfe in der Stadt, wo Bone meist überlegen siegt und seinem Manager hohe Summen einspielt. Tagsüber lernt er die Menschen in seiner Pension näher kennen: Tamara, seine alleinerziehende Vermieterin, Roberto, ein älterer Mann, mit dem er Schach spielt, sowie Jared, einen Jungen, den Tamara bei sich aufnahm, als dessen Vater ins Gefängnis musste und dessen Mutter verschwand.

Eines Abends findet der Kampf gegen den bisher unbesiegten Hammerman statt, James' besten Kämpfer. Obwohl dieser körperlich überlegen scheint, kann Bone ihn aufgrund seiner Schnelligkeit und technischen Überlegenheit besiegen. James zeigt sich beeindruckt und schlägt Bone ein Geschäft vor. Die internationale Straßenkampf-Szene wird durch eine Organisation mächtiger, zahlungskräftiger Männer kontrolliert, genannt das "Konsortium". Deren Manager Franklin McVeigh, ein Schwarzmarkt-Waffenhändler, organisiert Kämpfe, bei denen es um Millionenbeträge geht. James möchte, dass Bone gegen den besten Kämpfer des Konsortiums antritt, den ungeschlagenen Pretty Boy Price.

Bone entgegnet, dass er sich die Sache überlegen wird. Um ihm die Entscheidung zu erleichtern, schickt James ihn zusammen mit Angela, von der Bone sich offensichtlich angezogen fühlt, aufs Zimmer. Auf dem Zimmer eröffnet Bone Angela, dass er der Zellengenosse von Danny war, Angelas Mann. Eine Rückblende zeigt, dass Bone Danny versprach, sich nach seiner Entlassung um dessen Familie zu kümmern. Kurz danach wird Danny von denselben Schlägern, mit denen Bone im Waschraum zu tun hatte, niedergestochen und tödlich verletzt.

Angela erzählt, dass sie, kurz nachdem ihr Mann ins Gefängnis musste, einen Sohn zur Welt brachte, aber das Sorgerecht verlor und nicht weiß, ob er noch lebt. Bone, dem klar wird, dass es sich bei dem verlorenen Sohn um Jared handeln muss, bittet James, dass Angela ihn für einige Zeit begleiten darf. Statt in seine Pension bringt er sie jedoch in eine Reha-Klinik.

Am nächsten Tag trifft James sich mit McVeigh und bietet ihm 5 Millionen Dollar für einen Kampf von Bone gegen Pretty Boy Price. McVeigh setzt James unter Druck, er dürfe sich nicht blamieren, und droht mit Bestrafung. Abends findet Bone den alten Roberto, der in einer Nebenstraße von James' Hunden zerfleischt wurde, da er unfreiwillig Zeuge eines Mords durch James geworden war. Bone sagt daraufhin den geplanten Kampf ab, was James in Rage versetzt. Er schickt seine Schläger in die Reha-Klinik. Dort werden sie von Pinball und Bone erwartet, die sie ausschalten und Angela in Sicherheit bringen. Da James telefonisch droht, alle umbringen zu lassen, auch Tamara und den Jungen, folgen sie ihm zur Villa von McVeigh. Dort trifft Bone auf das Konsortium und James. Dieser verrät ihm, dass er Angelas Mann den Mord angehängt und auch dessen Tod im Gefängnis organisiert hat. Bone filmt dies heimlich mit dem Handy, und Pinball, der mithört, schickt die Aufnahme direkt an die Polizei.

Bone weigert sich erneut, gegen Pretty Boy Price zu kämpfen, aber als dieser auftaucht, ist die Auseinandersetzung unvermeidlich. Kurz bevor er Price besiegt, klopft Bone jedoch auf dem Boden ab, zum Zeichen seiner Aufgabe. James, der dadurch seinen gesamten Einsatz verloren hat, zieht sein Katana aus dem Gehstock und greift Bone wütend an. McVeighs Leibwächter wirft Bone ein Jian zu, doch dieser wirft die Klinge weg und verteidigt sich nur mit der Scheide. Mitten im Kampf blockt er einen Angriff von James, wodurch dieser sich durch den Schwung die eigene linke Hand abschneidet. In diesem Moment taucht die Polizei auf, doch Bone kann verschwinden.

Am nächsten Tag kann Angela in Tamaras Pension ihren Sohn wieder in die Arme schließen. Tamara bietet Bone an zu bleiben, dieser lehnt jedoch ab, bietet ihr stattdessen einen Umschlag mit Geld und bittet sie, Angela bei ihr wohnen zu lassen, bis diese wieder "clean" ist. Am Schluss verabschiedet er sich von Pinball mit den Worten, er habe noch Dinge zu erledigen. Schließlich wird James von JCs Bande im Waschraum des Gefängnisses angegriffen, um ihn "mit Grüßen von McVeigh" zu vergewaltigen.

Kritiken

Hintergrund
Das Budget betrug 4 Mio. US-Dollar. Drehorte waren verschiedene Locations in Los Angeles.

Deutsche Synchronfassung
Die deutsche Synchronbearbeitung entstand bei der VSI Synchron GmbH in Berlin. Dieter B. Gerlach schrieb das Dialogbuch und führte Dialogregie.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2009
US-amerikanischer Film
Actionfilm

Blood and Bone


Balkan dil birliği, Balkanlar'da konuşulan ve özünde çok farklı olan diller arasında dil bilgisi, söz dizimi, sözcük dağarcığı ve ses bilimi açısından mevcut bazı benzerlikleri açıklamak için ortaya atılmış bir dilbilim kuramıdır. Kuramın Türkçeyi ilgilendiren yönleri de bulunmaktadır. Ancak öncelikle, hepsi özgün birer Hint-Avrupa dili olan Yunanca ve Arnavutça, üç Slav dili (Bulgarca, Makedonca, Sırpça) ve dört Latin dili (Rumence, Arumence, Megleno-Rumence ve İstro-Rumence) arasındaki ilişkileri konu etmektedir.

Bu dört grupta anılan diller arasındaki ortak sözcük varlığı görece azdır. Ancak dilbilim ve sözdizimi çözümlemelerinde dikkat çekici ortak eğilimler mevcuttur.

Tarih
Balkan dilleri arasında mevcut bu benzerliklere ilk kez Sloven dilbilimci Jernej Kopitar tarafından 1829 yılında dikkat çekilmiştir. Ancak kuram, özellikle Gustav Weigand ve Kristian Sandfeld-Jensen'in katkılarıyla 1920'li yıllarda olgunlaştırılmıştır. "Balkan dil birliği" terimi ilk kez 1958'de Rumen dilbilimci Alexandru Rosetti tarafından ortaya atılmıştır. Sözcük dağarcıkları apayrı olan bu dillerde esasen birlikten ziyade yapısal benzerlikler söz konusu olmakla birlikte, bu terim geniş ölçüde benimsenmiştir. Yapısal ögeler arasındaki yakınlığın bu anlamda bir birlik oluşturduğunu öne süren dilbilimciler de bulunmaktadır. Tartışma bu benzeşmelerin ne ölçüde coğrafi yakınlıkla, ne oranda da bu dillerin kendi içlerindeki evrimleriyle ilgili olduğu üzerinde yoğunlaşmaktadır.

Birliğin Kökeni
Bu konuda tartışmalar sürmekte olup, çeşitli varsayımlar ortaya atılmıştır.

Trakça, Daçça ve İllirce
Balkanlardaki Latin ve Slav dillerinde göze çarpan bazı özellikler diğer coğrafyalardaki Latin ve Slav dillerinde görülmediğinden, kuramın ilk olarak geliştirildiği dönemlerde araştırmalar yürütmüş olan dilbilimciler bu özelliklerin Balkanların eski yerli dillerinin kalıntıları olabileceğini, Trakça, Daçça ve İllirce'nin böylece günümüz Balkan dilleri için bir alt katman (substratum) teşkil etmiş olabileceklerini öne sürmüşlerdir. Ancak bu tarihi diller üzerindeki bilgi çok az olduğundan Balkan dil birliğine giren özellikleri bulundurup bulundurmadıkları da bilinmemektedir.

Eski Yunanca
1930'larda ortaya atılmış bir varsayım, Yunan kültürünün diğer Balkan dillerinin kültüründen daha ileri aşamalarda bulunmuş olduğu savından hareketle, Balkan dil birliğine yol açan bütün etkenlerin eski Yunanca'dan nüfuz etmiş olduğudur. Ancak Balkan dil birliğine giren özelliklerin hiçbiri eski Yunanca'da bulunmamaktadır. Bizzat günümüz Yunanca'sındaki Balkanizm unsurları Klasik Dönem ve Bizans İmparatorluğu'dan sonra girmiş yenilikler görünümündedir. Yunanca'nın Balkan dil birliğine dahil edilebilecek yönleri de daha azdır.

Latince
Roma İmparatorluğu Balkanların tamamını belli bir süre yönetimi altında tutmuş olduğundan, Rumence'nin atası olan Latin diyalektinin bütün Balkan dillerine etkide bulunmuş olması ve sonradan gelen Slavlar için de bir substratum teşkil etmiş olması mümkündür. Ancak diğer coğrafyalardaki Latin dillerinde bu Balkan dil birliği unsurlarına fazla rastlanmamaktadır. Öte yandan, Latince'den türemiş Vlahca'nın Makedonca için bir alt katman işlevi görmüş olması mümkündür. Ancak, bu düşünce de Balkan dil birliği unsurlarının Vlahca'ya nasıl girdiğini açıklamamaktadır.

Çoklu Etkileşimler
Günümüzde en sık dile getirilen açıklamadır. Bütün ortak unsurların tek bir kaynaktan gelmediği ve diller arasında karşılıklı etkileşimler cereyan ettiği şeklindedir. Yunan, Latin ve Slav dillerinin özelliklerinin farklı gruplardaki dillere nüfuz etmesi gibi, Romanya'da Latinler öncesi, güney Balkanlarda Slavlar öncesi kavimlerin dillerinden aktarılmış bir alt katman da rol oynamıştır. Bizans İmparatorluğu'nun şaşaalı döneminde ve Osmanlı İmparatorluğu boyunca da 500 yıl Balkan yarımadasının tek bir devletin sınırları içinde olması da diller arası alışverişleri kolaylaştırmıştır. Nüfus hareketleri ve bireylerin birden fazla dil konuşma alışkanlığı Balkan dillerine ortak eğilimler kazandırmıştır. Bulgarların Slavlaşmasından önce ve Osmanlı yönetiminde Türk unsurların siyasi hakimiyetinin söz konusu olduğu da unutulmamalıdır. Arnavutça ise hem Latin hem de Slav dillerinden etkilenmiştir.

İlk temaslar, muhtemelen, Arnavutların ataları ile uzantıları bugünkü Makedonya ve kuzey Yunanistan'da mevcut Ulah toplumu olan Latin kökenli halklar arasında M.S. 1. yüzyıl ve 5. yüzyıl arasında gerçekleşmiştir. Arnavutça'daki Balkan Latincesi kökenli sözcükler ve Ulah'dan alıntılar bunu doğrulamaktadır. Dil birliğinin Rumence için de geçerli olması, bu temasların Balkanlardaki Latin halkları dağılmadan önce gerçekleştiğini doğrulamaktadır.

Bu dağılmada en önemli etken Slavların Balkanları istilası (8. yüzyıl - 12. yüzyıl arası) olmuştur. Sırpçada dil birliği unsurlarının azlığı ve bu unsurların özellikle Sırpça ve Bulgarca arasında bir ara diyalekt olan Torlakçada belirmesi, Sırpçanın dil birliğine en son girmiş dil olduğunu göstermektedir. Arnavutçanın coğrafyası ise Osmanlı yönetiminde genişlemiş ve bu arada çeşitli bölgelere Türk nüfus iskan edilmiştir. Osmanlı İmparatorluğu'nun zayıflaması ve Hristiyan Balkan halklarının Avrupa'da gerçekleşen yenilikleri (sağlık, eğitim gibi) daha erken benimsemiş olmaları nüfus dengelerinin ibresini Slav ve Yunan halkları lehine çevirmiştir.

Gramer Özellikleri

İsim Hâlleri
İsim hallerinin azalması bütün Balkan dillerinde görülmüştür. Edebi Sırpça bu eğilimin tek istisnasıdır. Özellikle genitif (iyelik hali) ve datif (-e hali) kaynaşması dikkat çekicidir. Gelecek zaman İngilizcede olduğu gibi analitik hale gelmiş, başka bir deyişle fiilin şeklinin değiştirilmesinden ziyade fiilden önce bir yardımcı fiil (İngilizcede 'will') kullanma alışkanlığı yerleşmiştir.

Mastar Hâlinin Seyrekleşmesi
Fiilerin mastar hali Balkanlar dışındaki Latin ve Slav dillerinde ve standart Türkçede canlılığı korumakta iken, bu dillerin Balkanlar'daki temsilcilerinde genelde dilek kipi ile değiştirilmektedir.

 Makedonca, Yunanca ve Tosk Arnavutçasında fiillerin mastar hali dilden tamamen kaybolmuştur.
 Arumence, Bulgarca ve güney Sırp diyalektlerinde fiillerin mastar hali dilden neredeyse tamamen kaybolmuştur.
 Gheg Arnavutçası ve Megleno-Rumencesi (Yunanistan'da birkaç bölgede az sayıda kişi tarafından konuşulmaktadır) fiillerin mastar hali kısıtlı sayıda ifade tarzlarında varlığını sürdürmektedir.
 Standart Rumence, Sırpça ve Hırvatçada fiillerin mastar hali ile dilek kipi arasında pek çok işlev benzerlikleri bulunmaktadır.
 Deliorman gölgesinde konuşulan Türkçede de fiillerin mastar hali dilden tamamen kaybolmuştur.

Bazı Balkan dillerinde "Yazmak istiyorum" aşağıdaki şekillerde söylenmektedir:

Sözcük Hazinesi
Balkan dil birliğine birkaç yüz sözcük de dâhildir. Bu sözcüklerin çoğunun menşei Yunanca veya Türkçedir. Bizans İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğu'nun bölgedeki hâkimiyetinin kalıntılarıdır.

Ayrıca, özellikle Arnavutça, Bulgarca ve Rumence arasında sözcük alışverişleri de olmuştur.

İdiomatik ifadelerde de dikkat çekici paralellikler bulunmaktadır.

Kaynakça

  Batzarov, Zdravko. "Balkan Linguistic Union" (at the Encyclopædia Orbis Latini)
  Du Nay, André. (1977) "The Origins of the Rumanians" : Balkan Linguistic Union
  Grey Thomason, Sarah. (1999) "Linguistic areas and language history" (PDF)
  Joseph, Brian D. (1999) "Romanian and the Balkans: Some Comparative Perspectives" (PDF)
  Kopitar, Jernej K. (1829). "Albanische, walachische u. bulgarische Sprache". Jahrbücher der Literatur (Wien) 46, pp. 59–106.
  Rosetti, Alexandru (1965-1969). "History of the Romanian language" (Istoria limbii române), 2 vols., Bükreş.
  Russu, Ion (1967). "The Language of the Thraco-Dacians" (Limba Traco-Dacilor), Editura Ştiinţifică, Bükreş
  Tomić, Olga Mišeska (2003). "The Balkan Sprachbund properties: An introduction to Topics in Balkan Syntax and Semantics" (PDF)
  Lindstedt, J. et al. (2000) Languages in Contact; Rodopi ISBN 90-420-1322-2
  Winford, Donald (2003) An Introduction to Contact Linguistics; Blackwell Publishing ISBN 0-631-21251-5

Dilbilim
Balkanlar

Balkan dil birliği