Cumbia refers to a number of musical rhythms and folk dance traditions of Latin America, generally involving musical and cultural elements from American Indigenous peoples, African slaves during colonial times, and Europeans. It is said to have come from funeral traditions in the Afro-Colombian community.

Cumbia traditionally uses three drums: tambora, tambor alegre, and lamador; three flutes: gaita hembra, gaito macho, and flauta de millo; and has a  or  meter. The sound of cumbia can be characterized as having a simple "chucu-chucu-chu" created by the guacharaca. The genre frequently incorporates brass instruments and piano.
In order to properly understand the interlocking relationship between cumbia's roots and its Pan-American (and then global) routes, Colombia's geocultural complexities must first be taken into account.

Examples of cumbia include:

 Colombian cumbia, is a musical rhythm and traditional folk dance from Colombia. It has elements of three different cultures, American Indigenous, African, and Spanish, being the result of the long and intense meeting of these cultures during the Conquest and the Colony. The Colombian cumbia is the origin of all the other variations, including the tradition of dancing it with candles in the dancers' hands.
 Panamanian cumbia, Panamanian folk dance and musical genre, developed by enslaved people of African descent during colonial times and later syncretized with American Indigenous and European cultural elements.

Regional adaptations of Colombian cumbia

Argentina
 Argentine cumbia
 Cumbia villera, a subgenre of Argentine cumbia born in the slums
 Cumbia santafesina, a musical genre emerged in Santa Fe, Argentina

Bolivia
 Bolivian cumbia

Chile
 Chilean cumbia
 New Chilean cumbia

Costa Rica
 Costa Rican cumbia

Ecuador
 Ecuadorian cumbia

El Salvador
 Salvadoran cumbia
 Cumbia marimbera, a subgenre of Cumbia that is widely popular in Southern Mexico and Central America

Guatemala
 Guatemalan cumbia
 Cumbia marimbera, a subgenre of Cumbia that is widely popular in Southern Mexico and Central America

Honduras
 Honduran cumbia
 Cumbia marimbera, a subgenre of Cumbia that is widely popular in Southern Mexico and Central America

Mexico
 Mexican cumbia
 Southeast cumbia or chunchaca, a variant of Mexican cumbia
 Northern Mexican cumbia, a variant of Mexican cumbia, developed in northeastern Mexico and part of Texas (former Mexican territory)
 Cumbia sonidera, a variant of Mexican cumbia
 Cumbia marimbera, a subgenre of Cumbia that is widely popular in Southern Mexico and Central America

Nicaragua
 Nicaraguan cumbia
 Cumbia chinandegana
 Cumbia marimbera, a subgenre of Cumbia that is widely popular in Southern Mexico and Central America

Panama
 Panamanian cumbia

Paraguay
 , a fusion of cumbia sonidera, norteña, vallenato and cumbia villera

Peru
 Peruvian cumbia also known as chicha or psychedelic cumbia
  or Andean tropical music
 Amazonian cumbia or jungle cumbia, a popular subgenre of Peruvian cumbia, created in the Peruvian Amazon
 Cumbia piurana, a set of styles and sub-genres linked to cumbia that have been produced in Piura, a region on the north Peruvian coast, since the mid-1960s
 Cumbia sanjuanera, a subgenre of cumbia piurana
 Cumbia sureña, a subgenre of Peruvian cumbia, a fusion of Andean cumbia and techno

Uruguay
 Uruguayan cumbia

Venezuela
 Venezuelan cumbia

References
<ref name="Pacini, Hernandez Deborah 3">{{cite web|title=Oye Como Va!: Hybridity and Identity in Latino Popular Music, Temple University Press, 2009. ProQuest Ebook Central|url=http://ebookcentral.proquest.com/lib/nvcc/detail.action?docID=449816.
Created from nvcc on 2023-07-23 11:58:20.

Cumbia


B-4 203-mm lik (8 inç) Sovyet yapımı ağır sınıf bir obüstür. Obüsün resmi adı 203-mm obüs model 1931 (Rusça: 203-мм гаубица образца 1931 года (Б-4)).Bu obüs özellikle şehir çatışmaları sırasında Nazi Alman ordusuna ait sığınak ve binaların yıkılmasında büyük fayda sağlamıştır.

Kaynakça ve Dış bağlantılar
 Shunkov V. N. - The Weapons of the Red Army, Mn. Harvest, 1999 (Шунков В. Н. - Оружие Красной Армии. — Мн.: Харвест, 1999.) ISBN 985-433-469-4

Çekili obüs
II. Dünya Savaşı'nda Sovyetler Birliği'nin topları

M-1931


Istočna provincija (engleski:Eastern Province) je jedna od tri provincije u Sijera Leoneu. Nalazi se u istočnom dijelu države na granici s Gvinejom i Liberijom. Prema podacima iz 2015. godine u provinciji živi 1.641.012 stanovnika na površini od 15.553 km2, dok je prosječna gustoća naseljenosti 105.511 stanovnika na km2.

Provincija je podjeljena na tri okruga:

Okrug Kailahun, središte Kailahun

Okrug Kenema, središte Kenema

Okrug Kono, središte Koidu Town

Granice

Istočna provincija graniči s:

Regija Nzérékoré, Gvineja: sjeveroistok

Okrug Lofa, Liberija: istok

Okrug Gbarpolu, Liberija: jugoistok

Okrug Grand Cape Mount, Liberija: jug

Južna provincija (Sijera Leone): zapad

Sjeverna provincija (Sijera Leone): sjeverozapad

Istočna provincije je jedina u Sijera Leoneu koja nema morsku obalu.

Izvor

Provincije Sijera Leonea

Istočna provincija (Sijera Leone)


නිකොලා ටෙස්ලා (සර්බියන්: Никола Тесла; 1856 ජුලි 10 – 1943 ජනවාරි 7) යනු සර්බියන්-ඇමරිකානු නව නිපැයුම්කරුවෙක්, විදුලි හා යාන්ත්‍රික ඉංජීනේරුවෙක් සහ අනාගතවාදියෙකි. ඔහු ප්‍රසිද්ධ වන්නේ නවීන ප්‍රත්‍යාවර්තන ධාරා විදුලි සැපයුම් පද්ධතියේ නිර්මාණයට සිදු කරන ලද දායකත්වය නිසාය.

ඔස්ට්‍රියන් අධිරාජ්‍යයේ ස්මිල්ජාන් හි උපත ලද ටෙස්ලා ස්වදේශීය සර්බියානුවෙක් වු අතර පසුව ඇමරිකන් පුරවැසිභාවය ලැබීය. ටෙස්ලා ප්‍රසිද්ධ වී ඇත්තේ 19 හා 20 වන ශත වර්ෂවල දී විදුලිය හා කාන්දම් ක්ෂේත්‍රයට සිදු කල විශාල දායකත්වයටය. මොහුගේ නිර්මාණ අතර ප්‍රත්‍යාවර්ත ධාරා ප්‍රේරණ මෝටරය ප්‍රධාන වේ. මෙම සොයා ගැනිම ඇමරිකාව තුළ විශාල වැදගත්කමක් ඇති කල අතර ටෙස්ලාගේ නාමය ද මේ වකවානුවේ එරට විශාල වශයෙන් ප්‍රසිද්ධ විය. නමුත් ඔහුගේ ස්වදේශීය පෙනුම හා විවිධ අවස්ථාවන් වලදී කල ආන්දෝලනාත්මක පර්යේෂණ හා පැහැදිළි කිරීම් හේතුවෙන් වරෙක මොහු උන්මත්තකයෙකු ලෙස නම් කෙරුණි. මේ හැරුණු කොට ටෙස්ලා රොබෝ විද්‍යාව, දුරස්ථ පාලක, රේඩාර් සහ පරිගණක විද්‍යාවට දායක ව ඇත. න්‍යෂ්ටික විද්‍යාව හා න්‍යායාත්මක භෞතික විද්‍යාවේ වර්ධනයට දායක වී ඇත. 1943 ඇමරිකානු ශ්‍රේෂ්ඨ අධිකරණය මොහුව රේඩියෝව නිර්මාණ කළ පුද්ගලයා වශයෙන් ඇගයීමට ලක් කළේය. මොහු සර්බියා හා ත්‍රෝට්ෂියා සම්මාන වලින් පුදනු ලද අතර චෙක් සමුහාණ්ඩුව විසින් වයිට් ලයන් සම්මානයෙන් පුදනු ලැබීය.

1870 දී ටෙස්ලා උපාධියක් නොලබාම ඉංජිනේරු විද්‍යාව සහ භෞතික විද්‍යාව හැදෑරීය. 1880 මුල් භාගයේ කන්ටිනන්ටල් එඩිසන් ආයතනයේ නව විදුලි බල කර්මාන්තයේ වැඩ කිරීමෙන් පළපුරුද්දක් ලැබූ ටෙස්ලා 1884 දී එක්සත් ජනපදයට විගමනය වී එහිදී දේශානුකූලකෘත පුරවැසියෙක් බවට පත් විය. Edison Machine Works ආයතනයේ සුලු කාලයක් සේවය කළ ටෙස්ලා එයින් ඉවත් වී ඔහුගේ අදහස් ක්‍රියාත්මක කිරීමට මුදල් සපයාගැනීම සඳහා සිය හවුල්කරුවන්ගේ උදවු ඇතිව නිව් යෝක් නගරයේ විද්‍යාගාර සහ ආයතන ඉදි කරන ලදි. ඒවායෙන් විදුලි සහ යාන්ත්‍රික උපකරණ නිපැදවීම සිදු කෙරුනි. ඔහුගේ ප්‍රත්‍යාවර්ත ධාරා ප්‍රේරණ මෝටරයට 1888 දී වෙස්ටින්හවුස් ඉලෙක්ට්‍රික් ආයතනය මගින් බලපත්‍ර ලත් අතර එයින් ඔහුට සැළකිය යුතු මුදලක් ලැබිණි.

පේටන්ට් බලපත්‍ර ලබාගත හැකි නව නිමැවුම් නිර්මාණය කිරීමේ අරමුණෙන් ටෙස්ලා යාන්ත්‍රික ද්‍යෝලකයන්/උත්පාදකයන්, විද්‍යුත් විසර්ජන නළයන් සහ මුල් කාලීන එක්ස් කිරණ ආදියෙන් පර්‍යේෂන සිදු කරන ලදි. ඔහු රැහැන් රහිතව පාලනය කළ හැකි බෝට්ටුවක් ද නිර්මාණය කළ අතර එය මුලින්ම ප්‍රදර්ශනය කරන ලද ඒවායින් එකකි. ටෙස්ලා නව නිපැයුම්කරුවෙකු ලෙස ප්‍රසිද්ධ වූ අතර, ඔහු තම නිර්මාණ ඔහුගේ විද්‍යාගාරයේදි කීර්තිමත් පුද්ගලයන්ට සහ ඔහුගේ අනුග්‍රාහකයින්ට පෙන්වා දුන්නේය. 1890 දශකයේ ටෙස්ලා සිය රැහැන් රහිත ආලෝකනය සහ ලෝක-ව්‍යාපිත-රැහැන්-රහිත-විදුලි-බල-බෙදාහැරීමේ-පද්ධතියක් ගැන තිබූ අදහස් වලට අනුව නිව් යෝක් සහ කොලරාඩෝ ස්ප්‍රින්ග්ස් හී අධි-වෝල්ටීය, අධි-සංඛ්‍යාත බලශක්තිය ගැන පර්‍යේෂණ සිදු කරන ලදි. 1893 දි ඔහු තම උපාංග අතර රැහැන් රහිතව සන්නිවේදනය කළ හැකි බව ප්‍රකාශ කළේය. ටෙස්ලා ඔහුගේ අදහස් වෝඩන්ක්ලිෆ් කුලුන නම් ව්‍යාපෘතියෙන් (අන්තර්-මහද්වීපික රැහැන් රහිත සන්නිවේදන සහ බලශක්ති සම්ප්‍රේෂකයක්)  ප්‍රායොගිකව ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට අදහස් කළද එය සම්පූර්ණ කිරීමට අරමුදල් හිඟ විය.

වෝඩන්ක්ලිෆ් වලින් අනතුරුව 1910 - 1920 අතර කාලයේ ටෙස්ලා නිමැවුම් ගණනාවක් සඳහා පර්‍යේෂණ සිදු කළ අතර ඒවා මිශ්‍ර ප්‍රථිපල ලබා දුන්නේය. මේ වනවිට තම මුදල් වලින් විශාල ප්‍රමාණයක් වියදම් කර තිබු ටෙස්ලා නිව් යෝර්ක් හී හෝටල් ගණනාවක ජීවත් විය. 1943 ජනවාරි 7 වැනිදා නිව් යෝර්ක් නගරයේදී ටෙස්ලා මරණයට පත් විය. ටෙස්ලාගේ දායකත්වයන් ඔහුගේ මරණයෙන් පසු සාපේක්ෂව අප්‍රසිද්ධියට පත්විය. නමුත් 1960 දී චුම්බක ස්‍රාව ඝනත්වය මැනිමේ සම්මත ජාත්‍යන්තර (SI) මිණුම ටෙස්ලා ලෙසින් නම් කරන ලද්දේ ඔහුට ගෞරවයක් ලෙසිනි.

මූලාශ්‍ර

ඉංජිනේරුවන්

නිකොලා ටෙස්ලා


Plataleorhynchus es un género extinto de pterosaurio pterodactiloide ctenocasmátido que vivió entre el Titoniense al Berriasiense, en el período Jurásico Superior o Cretácico Inferior en la formación Purbeck de Dorset, Inglaterra.

El género fue nombrado en 1995 por Stafford Howse y Andrew Milner. La especie tipo es Plataleorhynchus streptorophorodon. El nombre del género se deriva de Platalea, la espátula, y el griego rhynchos, "hocico", en referencia a la distintiva forma del frente del cráneo. El nombre de la especie se deriva del griego streptophoros, "con collar", y odon, "diente", refiriéndose a la forma de los dientes.

Está basado en el holotipo NHML R.11957 (antes BMNH R.11957), una mandíbula superior con dientes hallada en una cantera de piedra caliza cerca de Langton Matravers. El fósil está presente sobre una lámina; el envés es visible. Su mandíbula es notable porqwue se expande para formar una forma de espátula circular en el frente, en el que poseía 24 dientes que apuntaban a los lados. Otros cuarenta dientes (en realidad, sus alvéolos) estaban presentes en el resto del hocico; el total para la mandíbula superior está estimado en unos 76.

Aunque Plataleorhychus pudo haber sido similar en tamaño a los grandes gnatosaurinos como Gnathosaurus, su longitud craneal se ha estimado en un mínimo de cuarenta centímetros, la forma distinta de su hocico de espátula y la presencia de una cubierta de tejido córneo sobre el paladar, y los dientes pequeños sugieren que no se alimentaba de la misma manera; quizás removía a los animales acuáticos en entornos de barro o hierba.

Clasificación
Los autores clasificaron a Plataleorhynchus como un miembro de la familia Ctenochasmatidae, un grupo compuesto por pterosaurios filtradores. David Unwin en 2005 lo situó en la subfamilia de los Gnathosaurinae.

A continuación se presenta un cladograma siguiendo la topología presentada por Andres, Clark y Xu (2014). En este análisis, ellos encontraron que Plataleorhynchus estaría en la familia Ctenochasmatidae, más exactamente dentro de la subfamilia Gnathosaurinae en una posición más derivada que la de Huanhepterus.

Referencias

Enlaces externos
Plataleorhynchus en The Pterosauria (en inglés)

Pterosaurios del Cretácico
Pterosaurios de Europa
Ctenochasmatoidea

Plataleorhynchus


Whelliton Augusto Silva (Santos, 23 de julho de 1972) é um político e ex-futebolista brasileiro que atuava como atacante. Fez parte do elenco do Santos vice-campeão brasileiro em 1995, além de ter sido campeão português em 2000–01 pelo Boavista.

Filiado ao PL, atualmente é vereador no município de Praia Grande.

Carreira no futebol
Whelliton estreou profissionalmente em 1993, no Santos, quando já tinha 19 anos. Porém, não foi aproveitado e foi para o Goiatuba no mesmo ano.

Regressou ao Alvinegro Praiano em 1994 e, no ano seguinte, atuou em 11 jogos pelo Campeonato Brasileiro, tendo feito 3 gols (2 contra o União São João e um contra o Sport, todos na primeira fase). Sem espaço no Santos, foi para o Vila Nova em 1996, atuando em 8 jogos e fazendo 2 gols. Defendeu também Anápolis, Santo André e Corinthians Alagoano até 1999, quando foi contratado pelo Boavista.

Em sua primeira temporada com a camisa dos Axadrezados, Whelliton jogou 28 partidas - 22 no Campeonato Português, 2 pela Taça de Portugal e 4 pela Liga dos Campeões da UEFA (uma pela fase de classificação e 3 na fase de grupos) - e fez 11 gols. O auge veio na temporada seguinte, quando o Boavista, comandado por Jaime Pacheco, surpreendeu ao conquistar seu primeiro (e único) título na primeira divisão portuguesa, e o primeiro de um clube que não fosse Benfica, Porto ou Sporting desde 1945–46, quando o Belenenses foi campeão. Somando todas as competições, Whelliton disputou 38 jogos e balançou as redes 10 vezes.

Ainda defendeu Córdoba e Beira-Mar até 2004, quando assinou com o Flamengo, onde jogou 19 vezes e marcou 2 gols. Entre 2005 e 2006, jogou na Portuguesa e no CRB, seu último clube como profissional.

Carreira política
Sua carreira política iniciou-se quando virou presidente do diretório do PT em Praia Grande, chegando a ser acusado de ter sido beneficiado por uma assessoria fantasma no gabinete do deputado federal Nilto Tatto.

Em 2020, Whelliton filiou-se ao PL para concorrer a uma vaga na Câmara Municipal de Praia Grande. O ex-atacante ficou em 16º lugar na eleição para vereador, recebendo 1.540 votos.

Títulos
 Boavista
 Primeira Liga: 2000–01

Naturais de Cachoeiro de Itapemirim
Futebolistas do estado de São Paulo
Futebolistas do Santos Futebol Clube
Futebolistas do Goiatuba Esporte Clube
Futebolistas do Sport Club Corinthians Alagoano
Futebolistas do Anápolis Futebol Clube
Futebolistas do Vila Nova Futebol Clube
Futebolistas do Clube de Regatas do Flamengo
Futebolistas do Esporte Clube Santo André
Futebolistas do Boavista Futebol Clube
Futebolistas do Córdoba Club de Fútbol
Futebolistas da Associação Portuguesa de Desportos
Futebolistas do Clube de Regatas Brasil
Membros do Partido dos Trabalhadores
Membros do Partido Liberal (2006)
Naturais de Santos

Whelliton Silva


Shakti fue un grupo de fusión acústica, que combinaba elementos de la música de India, con el jazz, que estuvo activo entre 1975 y 1978. Se considera uno de los pioneros de la world music.

Historial
Estuvo liderado por el guitarrista inglés John McLaughlin, pero también formaban parte de la banda el violinista indio L. Shankar, y los percusionistas Zakir Hussain (tabla), Ramnad Raghavan (Mridangam) y T. H. "Vikku" Vinayakram (Ghatam).

La banda fusionaba estilos musicales del este y del oeste de la India, además de integrar las tradiciones de la música clásica indostaní y de la música carnática, puesto que Hussain procedía del norte de la península y el resto de los miembros hindúes del sur.

"Shakti" se reunió en 1975, tras la disolución de la segunda versión de la Mahavishnu Orchestra, y actuó con intensidad en el periodo 1975-1977; solo muy excepcionalmente, y con cambios en su formación, actuó después de esta fecha. En este periodo grabaron tres discos con Columbia-CBS, quien a pesar de su relativo éxito, no mostró mucho interés en continuar con el grupo. Veinte años más tarde, McLaughlin y Hussain reunieron otra banda con el mismo concepto, llamada Remember Shakti, que incluía a V. Selvaganesh (hijo de T. H. "Vikku" Vinayakram), al mandolinista U. Shrinivas y, eventualmente, a Shankar Mahadevan.

Dos conciertos en el Festival de Jazz de Montreux (6 de julio de 1976, y 8 de julio de 1977) se incluyeron en la caja de 17 CDs editada por McLaughlin con todas sus intervenciones en el Festival.

Discografía
1976 Shakti (Columbia)- En vivo
1976 A Handful of Beauty (Columbia)
1977 Natural Elements (CBS)

Referencias

Notas

Bibliografía
 Joachim E. Berendt: El Jazz: Origen y desarrollo (Fondo de Cultura Económica. Madrid, 1986. ISBN 84-375-0260-8)
 CARLES, Phillipe; CLERGEAT, André & COMOLLI, Jean-Louis: Dictionaire du jazz . Robert Laffont Edt, París, 1988. ISBN 2-221-04516-5

 Este artículo está tomado en su versión inicial de Wikipedia en inglés

Grupos de jazz del Reino Unido
Grupos de música de India
Grupos de world music
Grupos de música formados en 1974

Shakti (banda)


Manuel Laureano Rodriguez Sanchez, cunoscut sub numele de "Manolete", () a fost un toreador spaniol.

Muzica
 1963: Herb Alpert & Tijuana Brass: The great Manolete (La Virgen de la Macarena), A&M Records
 1987: Vanessa Paradis: Manolo Manolete, Polydor
2012: Buika : Mamita

Note

Legături externe
 Manolete. elartetaurino.com

Nașteri în 1917
Decese în 1947
Spanioli

Manolete


Hans Christian Tomas Alfredson (1 de abril de 1965) es un actor y director de cine sueco, reconocido internacionalmente por la película dirigida en 2008, Déjame entrar (en sueco, Låt den rätte komma in, en inglés Let the Right One In), una revisión del mito vampírico. Alfredson ha recibido el Premio Guldbagge al mejor director en dos ocasiones, en 2005 por Four Shades of Brown, y en 2009 por Déjame entrar. Su película Tinker Tailor Soldier Spy (El espía que sabía demasiado), una adaptación del libro de John le Carré de 1974 y del mismo título, fue presentada en septiembre de 2011 en la edición 68ª del Festival de cine de Venecia. Déjame entrar y Tinker Tailor Soldier Spy son consideradas sus dos mejores películas, con influencias claras del director Ingmar Bergman. Las dos has sido alabadas por la crítica y por el público. Tinker Tailor Soldier Spy fue un gran éxito de crítica y público (recaudó en todo el mundo aproximadamente 100 millones de dólares) dónde deslumbró un gran reparto de actores británicos encabezado por Gary Oldman que recibió una nominación al Premio de la Academia en la categoría de Mejor Actor. La película recibió dos nominaciones más en las categorías de Mejor Guion Adaptado y Mejor banda sonora compuesta por el español Alberto Iglesias. La película recibió 11 nominaciones en los BAFTA. La Academia Británica de las Artes Cinematográficas y de la Televisión se rindió ante The Artist, que recibió 7 premios pero El Topo consiguió ganar 3 incluyendo el premio a Mejor Película Británica. Alfredson ya es considerado como el mejor director sueco desde Ingmar Bergman y uno de los máximos talentos del panorama internacional. Siendo consideradas sus dos películas internacionales de lo mejor en su género.

Primeros años
Alfredson nació en 1965 en Lidingö, Estocolmo län, Suecia. Siendo hijo del comediante, escritor y director Hasse Alfredson, estaba acostumbrado a ser tratado de manera diferente desde muy niño. "[Un pequeño] número de personas eran propiedad pública, y él era uno de ellos", dijo Alfredson sobre su padre. Hasse rara vez estaba en casa, y Tomas fue criado principalmente por su madre. "Pero participé en producciones cinematográficas [de Hasse] todos los veranos, probablemente fue una forma de llegar el uno al otro (...) Pensaba que era muy divertido".

Alfredson a menudo tenía papeles menores en las películas de Hasseåtage. Por ejemplo, interpretó al "Conde" en "The Apple War" (1971), siendo su única línea de diálogo "Adieu, mon plaisir".

Trayectoria como director
La carrera de Alfredson comenzó en Svensk Filmindustri, donde trabajó como asistente. Participó en la creación del canal de televisión TV4, donde trabajó en el departamento de entretenimiento. Uno de sus éxitos fue la adaptación sueca de Fort Boyard, "Fångarna på Fortet". Más tarde pasó a Sveriges Television, creando series de televisión como Ikas TV-kalas, un programa de televisión infantil protagonizado por Ika Nord, que más tarde aparecería en la película de Alfredson de 2008 Déjame entrar. Según Nord, Alfredson tenía "solo 25 años, pero era extremadamente competente". En 1994 Alfredson dirigió Bert, otra producción televisiva basada en los Diarios de Bert, una popular serie de novelas adolescentes escritas en forma de diario. En 1995 dirigió el largometraje, Bert: The Last Virgin, basado en la serie del mismo nombre, por el que Alfredson fue nominando en los premios Guldbagge como Mejor Director.

En 1999 se unió como director al grupo de comedia sueco Killinggänget. "Me parecieron un poco más divertidos que los demás, y un poco más minuciosos", declaró. Su primera colaboración con ellos fue una serie de cuatro películas para televisión en 1999, incluyendo el mockumentary Screwed in Tallinn, que representa a un grupo de solteros suecos que viajan a Estonia en autobús con la esperanza de encontrar novias. La película de 2004 Four Shades of Brown, dirigida por Alfredson, es el único largometraje de Killinggänget hasta la fecha. La película entrelaza cuatro relatos no relacionados que tienen en común una historia de traición, en particular los padres que traicionan a sus hijos. La película recibió cuatro premios Guldbagge, incluyendo Mejor Dirección para el propio Alfredson.

En 2004 el escritor sueco John Ajvide Lindqvist publicó su primera novela de terror Let the Right One In en 2004. Tras leerla, Alfredson quiso dirigir su adaptación cinematográfica, contactando para ello con Lindqvist: "Ellos eran una multitud llamando a su puerta para hacer una película, siendo yo era el número 40 o algo así. Cuando nos conocimos, él ya me conocía y le gustaba lo que había hecho anteriormente, y conectamos inmediatamente". La película narra la historia de un niño acosado de 12 años que se hace amigo de una niño vampira a principios de la década de 1980 en Blackeberg, Suecia. Además de dirigir, Alfredson editó la película en colaboración con Dino Jonsäter.

Let the Right One In (estrenada en castellano como Déjame entrar) se estrenó el 26 de enero de 2008 en el Festival Internacional de Cine de Gotemburgo, donde Alfredson ganó el Premio de Cine Nórdico. El largometraje también fue premiado en otros festivales, destacando el Premio Fundadores a la Mejor Película Narrativa en el Festival de Cine de Tribeca. La película se convirtió rápidamente en un éxito internacional, siendo vendidos sus derechos en más de cuarenta países antes de su estreno en cines el 24 de octubre de 2008. A nivel nacional, la película ganó cinco Premios Guldbagge, con Alfredson recibiendo su segundo galardón a la Mejor Dirección.

Carrera internacional
Tras el rodaje de Déjame entrar, Alfredson anunció públicamente que no haría más películas en un "futuro próximo". Declaró que se había cansado de la industria sueca del cine y la televisión, la cual consideraba "vaciada de energía, coraje y gravedad". Si bien había recibido varias ofertas de productores de Hollywood, era reacio a dejar su "hogar, hijos y todos los colegas de los que dependo para ser bueno". Sin embargo, en marzo de 2009 anunció que participaría en una gran producción cinematográfica internacional. En julio de 2009 quedó claro que Alfredson había firmado para dirigir una adaptación cinematográfica de la novela de 1974 de John le Carré, Tinker, Tailor, Soldier, Spy. La película sería producida por Tim Bevan y Eric Fellner de Working Title Films, estrenándose en septiembre de 2011 en el 68º Festival Internacional de Cine de Venecia.

En 2012 se anunció que Alfredson había adquirido los derechos para hacer una adaptación cinematográfica de la novela de Astrid Lindgren Los hermanos Corazón de León, con la idea de que el propio Alfredson la dirigiera y John Ajvide Lindqvist se encargase de la escritura del guión.

En 2017 Alfredson dirigió The Snowman. Pese a su elenco estelar y a la popularidad de la serie de libros de Jo Nesbø, la película fue objeto de críticas dispares, desde la aprobación del 6% en Rotten Tomatoes, o el 4,6 en Film Affinity hasta las valoraciones positivas del crítico de Clarín o la tibia acogida que recibió en la revista de cine Fotogramas.

Vida personal
Alfredson es el hermano del director de cine Daniel Alfredson. Tiene dos hijos con su ex esposa Cissi Elwin, quien es la directora gerente del Instituto Sueco del Cine. Reside en Estocolmo.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

 Perfil de Tomas Alfredson en el diario El País con motivo de su galardón en el certamen Cinema Jove de 2013
 Entrevista a cargo de Desirée de Fez en el diario El Periódico con motivo del estreno de Déjame entrar (17 de abril de 2009)
 Entrevista a cargo de Javier Estrada en el diario El Mundo con motivo del estreno de Déjame entrar (15 de abril de 2009)

Directores de cine de Suecia

Tomas Alfredson


Peroxidul de sodiu este un compus anorganic cu formula chimică Na2O2. Este un solid gălbui care se obține în urma arderii sodiului în exces de oxigen. Este unul dintre cei mai cunoscuți și utilizați peroxizi.

Proprietăți
Cristalele de peroxid de sodiu aparțin simetriei hexagonale. La încălzirea la 512 °C, forma hexagonală suferă tranziția într-o formă cu simetrie necunoscută. Creșterea temperaturii peste 675 °C favorizează descompunerea peroxidului în oxid de sodiu (Na2O) și oxigen molecular (O2), înainte de atingerea punctului de fierbere.
 2 Na2O2  →   2 Na2O   +   O2

În contact cu apa, peroxidul de sodiu este hidrolizat, și se obțin hidroxid de sodiu și peroxid de hidrogen conform reacției:
 Na2O2  +  2 H2O   →   2 NaOH  +  H2O2

Obținere
Peroxidul de sodiu poate fi obținut la scară industrială în urma reacției dintre sodiu metalic și oxigen la o temperatură de 130–200 °C. Acesta este un proces în urma căruia se obține oxidul de sodiu, compus care ulterior absoarbe oxigen:
 4 Na  +  O2  →   2 Na2O
 2 Na2O  +  O2  →   2 Na2O2

De asemenea, peroxidul de sodiu mai poate fi obținut și prin trecerea ozonului gazos peste iodură de sodiu într-un tub de platină sau paladiu. Ozonul oxidează sodiul cu formare de peroxid. Iodul trece în stare solidă, formând cristale, care la rândul lor pot fi sublimate prin încălzire ușoară. Metalele alese doar catalizează reacția, și nu sunt atacate de peroxidul care se formează.

Referințe

Peroxizi
Compuși ai sodiului
Oxidanți

Peroxid de sodiu


Silezia austriacă, numită oficial Ducatul Sileziei de Sus și de Jos, era o parte a Țărilor Coroanei boeme încorporată în Monarhia Habsburgică. Regiunea a rezultat din împărțirea Sileziei din 1742, când cea mai mare parte a fost cedată Prusiei, o parte rămânând însă țară a coroanei. În perioada 1850–1918 a fost o țară a coroanei în Imperiul austriac, respectiv în Austro-Ungaria.

După desprinderea Ungariei din imperiu și crearea uniunii reale a Austro-Ungariei în 1867, țările coroanei care au mai rămas au fost numite oficial Cisleithania sau Regatele și Țările reprezentate în Consiliul Imperial. În 1918 cea mai mare parte din Silezia austriacă a ajuns în componența nou întemeiatei Cehoslovacii, iar o mică parte a intrat în componența Poloniei. Regiunea Silezia Cehă din zilele noastre este formată în bună parte din Silezie austriacă cedată Cehoslovaciei, din ținutul Hlučín și dintr-o veche enclavă a Moraviei în Silezia.

Silezia
Monarhia Habsburgică
Regate și țări ale Austro-Ungariei

Silezia austriacă


قافة رقصة شركسية. وقد تتنوع مواضيع الرقص الشركسي بين موضوعات الحرب أو الزواج أو قد تخبر قصة حدثت خلال احتلال الروس لبلادهم في منطقة القوقاز وكيف أنهم هبوا دفاعا عن وطنهم ودفاعا عن وجودهم.

ومن أهم الرقصات التي تقوم الجمعية الخيرية الشركسية في الأردن بعرضها على التلفزيون الأردني في الثمانينات من القرن العشرين؛ رقصة تعبر عن مراسم الزواج حسب الخابزة. وهي تدور حول شاب يقوم بالبحث عن فتاة يتزوجها، فإذا ما بدا أن الشاب في رقصة من الرقصات معجباً بالفتاة، فإن أهل الشاب يقومون بإيداع الفتاة أمانة في بيت غير بيت أهلها وذلك تمهيداً لعمل ترتيبات العرس.

مراجع

تراث شعبي شركسي

قافة


قسم شرطة العاصمة طوكيو  هو رئاسة الشرطة المسؤولة عن منطقة العاصمة طوكيو، اليابان. تأسس عام 1874 يترأسه مفتش عام يعين من قبل مفوضية الأمن العام الوطنية ويصدق عليه من قبل رئيس الوزراء.

يشرف القسم على أكثر من 40000 شرطي، وأكثر من 2500 موظف مدني متوزعين على 101 مركز للشرطة في طوكيو، وهذا بمعدل شرطي لكل 290 قاطن في طوكيو.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لقسم شرطة العاصمة طوكيو

تأسيسات سنة 1874 في اليابان
حكومة طوكيو
منظمات أسست في 1874

قسم شرطة العاصمة طوكيو


Gloria Garayua (n. 18 de octubre de 1978) es una actriz estadounidense de cine y televisión. Hizo su debut en el cine en un papel pequeño en Fun with Dick and Jane. Luego apareció en Six Feet Under y Weeds, fue elegida para Grey's Anatomy.

Nacida y criada en Bronx, es de ascendencia de Puerto Rico. Actualmente vive en Los Ángeles. Es una pianista.

Referencias

Actrices de Nueva York
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Bronxeños
Actores de Puerto Rico

Gloria Garayua


Hasle Station (Hasle holdeplass) er en tidligere jernbanestation på Solørbanen, der ligger i Våler kommune i Norge. Mens den var i drift, lå den omtrent vis-à-vis med militærlejren Haslemoen leir

Stationen åbnede som trinbræt 25. april 1955. Oprindeligt hed den Svenneby, et navn der også havde været benyttet om en anden station halvanden kilometer længere mod syd, der blev nedlagt i 1943. Den nye station ændrede dog navn til Hasle allerede i november 1955. Betjeningen med persontrafikken blev indstillet 1. juni 1986 (eventuelt 1990) men blev genoptaget 2. juni 1991. Persontrafikken på hele banen ophørte 29. august 1994. Den tidligere station fremgår stadig af Bane Nors stationsoversigt, men i praksis er stort set alle spor af den i dag væk.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Solørbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1955

Hasle Station (Solørbanen)


කොළඹ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය නගරය ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ නගරයේ පිහිටා ඇති විශේෂ වෙළඳ කලාපයක් සහ ජාත්‍යන්තර මූලය මධ්‍යස්ථානයක් වේ. එය මේ වන විට ගාලු මුවදොර අසල පිහිටි ගොඩ කරන ලද භූමි භාගයක් ඉදි වෙමින් පවතී. භූමිය ගොඩ කිරීමේ කටයුතු සම්පූර්ණ වූයේ 2018 වර්ෂයේ ජනවාරි මාසයේ දී ය. ඒ සඳහා වැය වන මුදල ඩොලර් බිලියන 15ක් පමණ වේ. පසුගිය රජය විසින් සැලසුම් කරන ලද 'වරාය නගරය' නව රජය විසින් ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් පසු, මෙම ව්‍යාපෘතිය කොළඹ ජාත්‍යන්තර වෙළඳ නගරය ලෙස 2016 අගෝස්තු මාසයේ දී ත්‍රිපාර්ශ්වික ගිවිසුමකට යටත් ව නැවත ආරම්භ කෙරිණි. එය පුළුල් සැලසුමක් වන බටහිර මහානගර සැලසුමෙහි එක් අදියරකි.

පිහිටීම
මූල්‍ය නගරය ඉදි කෙරෙනුයේ නව කොළඹ දක්ෂිණ වරායේ දකුණු අන්තයත් කොටුව ප්‍රදීපාගාරයත් අතර ප්‍රදේශයේ ය. මුහුදෙන් ගොඩ කරන ලද භූමි ප්‍රමාණය හෙක්ටයාර 269 ක් විය.

පසුබිම

කොළඹ වරාය නගරය
වරාය නගරය හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ සංකල්පයකි. කොළඹ දක්ෂිණ වරාය සඳහා මුහුද ගොඩ කිරීම අධීක්ෂණය කිරීමේ දී ඔහුට මෙම අදහස පැන නැගී ඇත. මෙම නවීන වරාය නගරය පූර්ව සැලසුම් මත පදනම් ව 'චයිනා හාබර් ඉංජිනියරිංග් කම්පැනි' නම් සමාගම විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද ස්වයං යෝජනාවකි. මෙහි ඉදිකිරීම් කටයුතු 2011 මාර්තු මාසයේ දී ඇරඹුණු නමුත් ඇතැම් සිද්ධීන් කිහිපයක් හේතුවෙන් ව්‍යාපෘතිය අතරමග ඇනහිටුණි. 2012 වර්ෂයේ මැද භාගයේ දී, ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරිය, කොළඹ වරාය නගර ව්‍යාපෘතියේ ඉදිකිරීම් කටයුතු 2014 සැප්තැම්බර් මස 17 වන දින ඇරඹෙන බව නිවේදනය කළේ ය. ඇස්තමේන්තුගත වියදම ඇ.ඩොලර් 1.5 ක් විය. මෙහි ආයෝජකයා ලෙස ඉදිරිපත් වී සිටි චයිනා හාබර් ඉංජිනේරු සමාගම විසින් භූමිය ඉදි කිරීම් කටයුතු පවත්වාගෙන ගියේ ය. භූමියෙන් හෙක්ටයාර 125ක ප්‍රමාණයක් රජයට පවරා දුන් අතර හෙක්ටයාර 88ක ප්‍රමාණයක් වසර 99ක බදු පදනමක් යටතේ චීන සමාගමට පවරා දීමට සැලසුම් කෙරිණි. හෙක්ටයාර 20ක් චීන සමාගමට සින්නක්කර ව පවරා දීමට සැලසුම් කෙරිණි. කොළඹ වරාය නගර ව්‍යාපෘතියේ ඉදිකිරීම් කටයුතු 2014 සැප්තැම්බර් මස 17 වන දින ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ සහ චීන ජනාධිපති ෂී ජින්පිංග්  යන මහත්වරුන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් ආරම්භ කෙරුණි. විවිධ හේතූන් මත වරාය නගරය විවේචනයට ලක් විය. බොහෝ පරිසරවේදීහු, වරාය නගරය හේතුවෙන් බොහෝ පාරිසරික ගැටලු ඇති වන බවත් එම අහිතකර බලපෑම් වරාය නගරයෙන් ලැබෙන ආර්ථික ප්‍රතිලාභ වලට වඩා වැඩි වනු ඇති බවටත් ප්‍රකාශ කළ හ. සාගර අංශයේ ක්‍රියාකාරීහු ද, අධි-ආරක්ෂිත කලාපයක පිහිටි භූමි භාගයක අයිතිය චීනයට ලබා දීම හේතුවෙන් ශ්‍රී ලංකාවට මුහුණ පෑමට සිදුවන අනතුරුදායක තත්වයත් ශ්‍රී ලංකාවේ ස්වෛරීත්වයට ඉන් ඇති වන බලපෑමත් පෙන්වා දුන් හ. එමෙන් ම, ව්‍යාපෘතිය විනිවිදභාවයෙන් යුක්ත නොවීමත්, භූමිය ඉදි කිරීමේ කටයුතු සඳහා ශ්‍රී.ල.නි.ප. මැදිහත් වීම වැනි අක්‍රමිකතාත් හේතුවෙන් ද ව්‍යාපෘතිය විවේචනයට බඳුන් විය. එම පක්ෂයට වරාය සහ නාවුක කටයුතු පිළිබඳ එසේ මැදිහත් වීමට අධිකරණ බලතල නොතිබුණි.

කොළඹ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය මධ්‍යස්ථානය
රාජපක්ෂ රජයේ බිඳවැටීමට පසු ව, ශ්‍රී ලංකාවේ ස්වෛරීත්වයට වන හානිය සහ අහිතකර පාරිසරික බලපෑම් හේතුවෙන් වරාය නගරය තහනම් කෙරිණි. කොළඹ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය මධ්‍යස්ථානය සඳහා දැඩි පාරිසරික සීමා පැනවීම් ද ඇතුළත් ව මූලික වෙනස්කම් කිහිපයක් සමඟ අත්සන් කරන ලද නව ගිවිසුමෙන් පසු ව්‍යාපෘතිය ප්‍රතිස්ථාපනය කෙරිණි. එම වෙනස්කම් පහත පරිදි ය.

සින්නක්කර ඉඩම්
රාජපක්ෂ රජය විසින් 2014 සැප්තැම්බර් මාසයේ දී අත්සන් තබන ලද ගිවිසුමට අනුව, හෙක්ටයාර 20 ක භූමි ප්‍රමාණයක් සී/ස සී.එච්.ඊ.සී. පෝර්ට් සිටි (පුද්) සමාගමට සින්නක්කර ව ද ඉතිරි භූමි ප්‍රමාණය 99 අවුරුදු බදු පදනමකට ද යටත් ව පවරා දීමට නියමිත ව තිබුණි. නව රජයේ උපදෙස්වලට අනුව කිසිදු භූමි ප්‍රමාණයක් සින්නක්කර ව ලබා නොදෙනු ඇති අතර, මුළු භූමි ප්‍රමාණය ම 99 අවුරුදු බදු පදනමකට පවරා දෙනු ඇත.  රජය හෙක්ටයාර 20 ක භූමි ප්‍රමාණය ඉල්ලා නොසිටින්නේ නම්, සමාගමට භූමිය තවත් 99 අවුරුද්දකට පවරා දෙනු ඇත.

ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරියේ සහ නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියේ භූමිකාව
වරාය අධිකාරි පනතේ මුල් ගිවිසුමට අනුව, හෙක්ටයාර 62ක භූමි ප්‍රමාණයක් ව්‍යාපෘති සමාගම විසින් සිය භාවිතය සහ සංවර්ධන කටයුතු සඳහා පවරා දීමට හැකි වන පරිදි සංශෝධනය විය යුතු ව තිබුණි.

පනතෙහි 6වන වගන්තියට අනුව, මෙය වරාය අධිකාරියේ අරමුණු වලට සීමා විය. නිශ්චල දේපළ වල සංවර්ධනය උදෙසා ශ්‍රී ලංකාවේ භූමි භාවිත කළ හැකි බව රාජපක්ෂ රජය ප්‍රකාශ කර සිටිය ද, අංක 6 දරන වගන්තිය යටතේ එවැනි කිසිදු බලයක් පවරා දෙනු නොලැබුණි. නව ගිවිසුම යටතේ, නිශ්චල දේපල ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරියට පවරා නොදෙනු ඇති අතර, එහි වගකීම් වර්තමාන ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරි පනත මගින් අවසර දෙනු ලබන ක්‍රියාකාරකම් දක්වා සීමා කෙරෙනු ඇත. එබැවින්, ඉදි කරන ලද ඉඩම් පවරා දීමට වඩාත් ම සුදුසු ආයතනය වන්නේ නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය බව තීරණය කෙරී ඇත.

මහනගර  සහ බස්නාහිර සංවර්ධන අමාත්‍යංශයේ භූමිකාව
නව ගිවිසුම යටතේ, ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරී පනතෙහි සංශෝධන ඇතුළු රජයේ වගකීම් දැරීමේ වගකීම වරාය සහ නාවුක කටයුතු අමාත්‍යංශයට අයත් වේ. පසුගිය රජය විසින් 2014 සැප්තැම්බර් මස 16 වන දින අත්සන් කරන ලද ගිවිසුම වෙනුවට, මහනගර සහ බස්නාහිර සංවර්ධන අමාත්‍යංශය (රජය පාර්ශ්වයෙන්), නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය සහ ව්‍යාපෘති සමාගම අතර ත්‍රිපාර්ශ්වික ගිවිසුමක් අත්සන් කෙරෙනු ඇත.

ගොඩ කිරීමට යෝජනා වී ඇති භූමියේ නීතිමය තත්වය
පසුගිය රජය විසින් අත්සන් කෙරුණු මූලික සහනශීලී ගිවිසුම යටතේ ගොඩ කිරිමට නියමිත වූ භූමියෙහි නීතිමය තත්වය අපැහැදිලි ය. එම භූමීන් කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයට අයත් ප්‍රදේශයක් නොවේ. එබැවින්, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 5 වන වගන්තියට අනුව එය ශ්‍රී ලංකා දේශ භූමියට අයත් වන භූමියක් ලෙස සැලකෙන්නේ නැත. නව නීතිය යටතේ, එම භූමිය කොළඹ පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කයට ගෙන එනු ඇති අතර, එය කොළඹ මහ නගර සභාවෙන් යෝජිත මූල්‍ය නගර සමාගමට පවරා දෙනු ඇත. මූලික ගිවිසුමට අනුව ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරිය විසින් ව්‍යාපාති සමාගමට පවරා දෙන භූමි වල බදු පදනම සම්බන්ධ මූලික බදු සැලසුමක් හඳුන්වා දෙනු ඇත. නව ගිවිසුම යටතේ, ගොඩ කරන ලද ඉඩම් භූමි ආඥා පනත යටතේ ජනාධිපතිවරයා විසින් ගැසට් කෙරෙනු ඇති අතර ඉන්පසු නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියට පවරා දෙනු ඇත.නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය එම ඉඩම් නාගරික සංවර්ධන අධිකාරි පනත යටතේ සංවර්ධන ප්‍ර‍දේශ ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරනු ඇත.  ව්‍යාපෘති සමාගමට 99 අවුරුදු පදනම මත භූමිය බදු දීමට පෙර මෙය සිදු වනු ඇත.

ධීවරයන්ගේ ආදායමට සහය දීමේ වැඩසටහන
මූලික ගිවිසුම යටතේ, ධීවරයන්ගේ ආදායමට අරමුදල් සැපයීමේ වැඩසටහනෙහි වගකීම ශ්‍රී.ල.නි.ප.යට පැවරී තිබුණි. එහෙත් එවැනි වැඩසටහනක් ශ්‍රී.ල.නි.ප.යේ පසුගිය පරිපාගනය විසින් ආරම්භ නොකෙරුණි. නව ගිවිසුම යටතේ, ධීවර හා ජලජ සම්පත් සංවර්ධන අමාත්‍යාංශයේ උපදෙස් අනුව ධීවරයන්ගේ ආදායමට සහය දීමේ වැඩසටහන ආරම්භ කිරීම සඳහා මහනගර සහ බස්නාහිර සංවර්ධන අමාත්‍යංශයට ව්‍යාපෘති සමාගම රු. මිලියන 500ක් ලබා දෙනු ඇත.

උපයුක්තතා සහ ප්‍රවාහන යටිතල පහසුකම්
මූලික ගිවිසුමට අනුව, ඉදි කරනු ලබන ප්‍රදේශයේ ඇති සියලු ම මාර්ග සහ උපයුක්තතා සඳහා වන ආයෝජනයන්හි වගකීම ව්‍යාපෘති සමාගම සතු විය. එමෙන් ම  ඉදිකිරීම් භූමියේ පර්යන්ත පුදේශය සඳහා සියලු ම උපයුක්තතා සහ මාර්ග යටිතල පහසුකම් සැපයීමේ වගකීම ශ්‍රී ලංකා රජය සතු වේ. නව ගිවිසුම යටතේ, ව්‍යාපෘති සමාගම හරහා පොදු හා පෞද්ගලික හවුල් ව්‍යාපාර පැවැත්වීමේ හැකියාව, වැඩබිමෙහි පර්යන්ත ප්‍රදේශයට මාර්ග යටිතල පහසුකම් සහ උපයුක්තතා කළමනාකරණය කිරීමේ විධිවිධාන පිළිබඳ ශ්‍රී ලංකා රජය සතු වගකීම ලිහිල් කිරීම සඳහා දිගුකාලීන විසඳුමක් ලෙස සැලකෙනු ඇත.

ඉදි කෙරෙන ප්‍රදේශයේ කළමනාකරණය සහ නඩත්තුව
කොළඹ වරාය නගරය (ඉදිකිරීම් භූමිය) ගාලු පාරේ සිට දැක බලා ගත හැකි ය. මූලික ගිවිසුම යටතේ, ශ්‍රී ලංකා රජයට අයත් ඉඩම් කළමනාකරණ සමාගමක්, ආයෝජකයන් වෙතින් කළමනාකරණ ගාස්ත අය කරමින් වරාය නගරයේ පොදු ප්‍රදේශ කළමනාකරණය, නඩත්තුව සහ ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමට නියමිත ව තිබුණි. එනමුත්, ඉඩම් කළමනාකරණ සමාගම ස්ථාවරත්වයට පත් වන තුරු, ශ්‍රී ලංකා රජයට හෝ ශ්‍රී.ල.නි.ප.යට හෝ ඉඩම් කළමනාකරණ සමාගමේ කටයුතු සඳහා අරමුදල් සැපයීමට සිදු විය. එබඳු ක්‍රියාවකට අරමුදල් සැපයීම සඳහා වූ ශ්‍රී ලංකා රජයේ අරමුණ පහසු කිරීම සඳහා, නව ගිවිසුම යටතේ, ව්‍යාපෘති සමාගම ඉඩම් කළමනාකරණ සමාගම ස්ථාපිත කිරීම සහ ක්‍රියාවට නැංවීම සඳහා ශ්‍රී ලංකා රජයට සහය දැක්වීම පිළිබඳ සලකා බැලීමට එකඟ විය.

ශ්‍රී ලංකා රජයේ ඉඩම් සංවර්ධනය කිරීම පිළිබඳ පැනවූ සීමාවන්
මූලික ගිවිසුම, අධ්‍යාපනික සහ සංස්කෘතික ක්‍රියාකාරකම් සඳහා පමණක් ඉදි කිරීම් කටයුතු සම්පූර්ණ වීමෙන් වසර තුනක කාලයක් තුළ සිය ඉඩම්වල ශ්‍රී ලංකා රජයට කළ හැකි සංවර්ධනයන් සීමා කරයි. නව ගිවිසුම යටතේ, ශ්‍රී ලංකා රජයට සෞඛ්‍ය ආයතන හා රෝහල්, ප්‍රදර්ශන හා සම්මේලන මධ්‍යස්ථාන සහ කොළඹ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය මධ්‍යස්ථානය ඇතුළත් කළ හැකි වන පරිදි ඉහත කොන්දේසිය පුළුල් කර ඇත.  එමෙන් ම, කොළඹ වරායේ උතුරු සහ බටහිර තොටුපළවල්වල සංවර්ධන කටයුතු සිදු කිරීමට ද බාධාවක් නැත. මීට අමතර ව, ව්‍යාපෘති සමාගම, ප්‍රථමයෙන් ඉදිකර නිම වෙන භූමි භාගයෙහි කොළඹ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය මධ්‍යස්ථානය සඳහා නව ආයෝජන කිරීම ද ඇතුළු ව එම ගොඩනැගිල්ල ස්ථාපනය කිරීමට ද එකඟ වී ඇත. ඉදි කරන ලද භූමියක ගොඩනැගිල්ලක් තැනීම තාක්ෂණික වශයෙන් සාධ්‍ය ද යන්න සලකා බැලිය යුතු හෙයින් එය ඉතා කඩනමින් සිදු නොවනු ඇති අතර ශක්‍යතා පරීක්ෂණයකට පසු ශ්‍රී ලංකා රජය සමඟ අන්‍යෝන්‍ය ව එකඟ වූ කොන්දේසි මත එය ඉදි කෙරෙනු ඇත.

හානිපූරණය
ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිවරයාගේ සහ අග්‍රමාත්‍යවරයාගේ චීන සංචාරයන් මගින් නිර්මාණය වූ හොඳ හිත හේතුවෙන්,  අවශ්‍ය පාරිසරික අවසරයන් ලබා ගැනීමට ශ්‍රී.ල.නි.ප.යේ පසුගිය පාලනය අසමත්වීම හේතුවෙන් ව්‍යාපෘතිය තහනම් වීම නිසා ඇති වූ අලාභයන්හි හානිපූරණය මුළුමනින් ම අවලංගු කිරීමට ව්‍යාපෘති සමාගම එකඟ වී ඇත. ඔවුනගේ මූලික සැලැස්මෙහි රාත්‍රී ධාවන තරඟ සඳහා විධිවිධාන යොදා තිබුණි. මේ වන විට ඔවුහු එම සැලැස්ම මුළුමනින් ම අත්හැර ඇත. මේ අනුව බලන කල, විකිණිය හැකි ඉඩම් විශාල ප්‍රමාණයක් මෙම භූමියෙහි ඇත. මේ අතරින්,  රජයට අයත් හෙක්ටයාර 62ක භූමි ප්‍රමාණය අඩු කිරීමකින් තොර ව හෙක්ටයාර දෙකක් ඔවුනට පවරා දෙනු ඇත. මෙය ඔවුන්ගේ හොඳහිත වෙනස් කරන ක්‍රියාවක් වනු ඇති අතර එය සියලුම හානිපූරණයන් සම්පූර්ණයෙන් ම අතහැරීමට ගත් තීරණයට බලපානු ඇත. ජනතාවට වරාය නගරය වඩාත් ආකර්ෂණීය කිරීමට මූලික ව සැලසුම් කළ ප්‍රමාණයට වඩා හෙක්ටයාර 28ක ප්‍රමාණයකින් පොදු භූමි (පොදු ජනයාට භාවිත කළ හැකි උද්‍යාන, මාර්ග, මංතීරු ආදිය ) ප්‍රමාණය වැඩි කිරීමට මේ වසරේ නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය විසින් අනුමත කෙරුණු නව ප්‍රධාන සැලැස්මට ව්‍යාපෘති සමාගම එකඟ වී ඇති නිසා මෙම යෝජනාව ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් පිළිගැනුණි. උදාහරණයක් ලෙස, ඉදිකර අවසන් වූ පසු වරාය නගරයට උද්‍යාන භූමි හෙක්ටයාර 45 ක් සහ කෘතිම වෙරළ භූමි හෙක්ටයාර 13ක් අයත් වනු ඇත.

පාරිසරික අනුමැතීන්
මූලික ගිවිසුමට අනුව, ව්‍යාපෘතිය සඳහා වන පාරිසරික අනුමැතීන් සියල්ලක් ම භාර ගැනීමේ සහ මුදල් යෙදවීමේ වගකීම ශ්‍රී.ල.නි.ප.ය වෙත පැවරී තිබුණි. ශ්‍රී.ල.නි.ප.යේ පසුගිය පාලනය විසින් ලබාගත් පාරිසරික අනුමැතීන් දෝශ සහගත විය. ව්‍යාපෘති සමාගම විසින් අනුග්‍රහය දක්වන ලද සහයෝගයන්හි සහ අරමුදල්වල වූ එබඳු දෝශ පිළිබඳ සාකච්ඡා කිරීමට 2015 වර්ෂයේ දී මහනගර අමාත්‍යාංශය විසින්  නව පුළුල් අතිරේක පාරිසරික බලපෑම් පිළිබඳ තක්සේරු කිරීමක් පවත්වන ලදී.

නව පාරිසරික කොන්දේසි
2011 දී පවත්වන ලද මූලික පාරිසරික බලපෑම් තක්සේරු කිරීම යටතේ, වෙරළ සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් සිය සංවර්ධන අවසරයන් තුළ පනවා තිබුණේ කොන්දේසි 42ක් පමණි. එහෙත්, 2015 දෙසැම්බර් මාසයේ දී මහජන මත විමසුම සඳහා ඉදිරිපත් කරන ලද, ඉදි කරන ලද භූමියෙහි හෙක්ටයාර 269ක් සඳහා මහනගර අමාත්‍යාංශය විසින් ක්‍රියාත්මක කරන ලද නව අතිරේක පාරිසරික බලපෑම් තක්සේරුව යටතේ, වෙරළ සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් නිකුත් කරන ලද නව සංවර්ධන අවසරයට පාරිසරික බලපෑම් අවම කිරීසම සඳහා පැනවූ කොන්දේසි 70ක් ඇතුළත් වේ.

තත්ව විපර්යාසය
රාජපක්ෂ පාලනය මෙම භූමිය ගොඩකිරීමේ ව්‍යාපෘතිය රාත්‍රී ධාවන පථ ඇතු‍ළු නිශ්චල දේපළ, ක්‍රීඩා, අධ්‍යාපන සහ සංස්කෘතික සංවර්ධනය සඳහා පහසුකම් සලසන්නක් ලෙස සැලකුවේ ය. එම නිසා, මෙම භූමි ප්‍රමාණය රජය විසින් නිශ්චල දේපළ සංවර්ධනය සඳහා ඉදිරිපත් නොකෙරුණි. දැන්, මෙම භූමිය සිංගප්පූරුව සහ ඩුබායි අතර ඇති රික්තය පිරවීම සඳහා වන මූල්‍ය නගරයක් ගොඩනැගීම සඳහා යොදා ගැනීමට චීන රජය සමඟ එකඟ වී ඇත. මෙමගින් අක් වෙරළ මෙහෙුම් සඳහා ඉඩ සැලසෙනු ඇත. මෙම කාරණය සඳහා, රජය, ඩුබායි රාජ්‍යයෙහි මෙන් අක් වෙරළ ක්‍රියාකාරකම් පාලනය කිරීම සඳහා නව නීති යෝජනා කරනු ඇත. මෙම මූල්‍ය නගරය ශ්‍රී ලංකාව සඳහා ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ගයක් සහ රැකියා සපයන්නක් බවට පත් වනු ඇත. කොළඹ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය නගරය ඉදිකිරීම සඳහා 2018 දෙසැම්බර් මාසයේ දී අනුමැතිය හිමි විය. මෙම යෝජිත නගරය, එහි වැඩබිම ආසන්නයේ පිහිටි, මේ වන විට ඉදිවෙමින් පවතින, කොළඹ වරාය පුළුල් කිරීමේ ව්‍යාපෘතියේ ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය  භාවිත කරනු ඇත.

විශේෂ නීති රාමුවක්
කොළඹ ජාත්‍යන්තර වෙළඳ නගරය ස්වාධීන අධිකාරියකින් පාලනය කෙරෙනු ඇති බවටත් කොළඹ මහනගර සභාවට යටත් නොවනු ඇති බවටත් යෝජනා කෙරී ඇත. ශ්‍රී ලංකා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අභියාචනා විධිවිධාන සහ මූලික විමර්ශන උසාවිය ලෙස සේවය කරන ඔවුන්ගේ ම කොළඹ විශේෂ මූල්‍ය අධිකරණය සමඟ ගිවිසුම් සහ වෙළඳ ගනුදෙනු මත, අනන්‍ය වූ වාණිජ නීති උපකුලකයකට අනුව ක්‍රියා කිරීම සඳහා, විශේෂ නීති රාමුවක් කොළඹ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය නගරයට අවස්ථාව සලසනු ඇත. එයට, සිය නීති මත පාලනය වන නගරයක් බවට පත් විය හැකි ඔවුන්ගේ ම තීරකීකරණ මධ්‍යස්ථාන හිමි වනු ඇත. මෙමගින්, එය දූෂිත ප්‍රභවයන් මගින් පැමිණි මුදල් පිරිසිදු කරනා මධ්‍යස්ථානයක් බවට පත් වනු ඇත.

ඉදි කිරීම
මෙම ව්‍යාපෘතියේ සමාරම්භය 2014 දී සිදු වූ අතර සංශෝධිත සැලසුමක් සමඟින් 2019 ඔකතෝම්බර් මාසයේ දී නැවත ආරම්භ විය. ජලය ගොඩ කිරීමේ කටයුත්ත මාස 28කින් පමණ සම්පූර්ණ වන ආකාරයට එය ව්‍යාපෘතිගත කෙරුණි. මෙම නගරය 2041 දී සම්පූර්ණයෙන් ඉදි කර අවසන් වනු ඇත. මෙම යෝජනාව සහ ඉදිකිරීම දේශීය ආර්ථිකය වර්ධනය වීමට සහාය වී ඇත. 2019 මුල් භාගයේ දි ෂින්හුවා රැකියා 4000ක් පිළිබඳ පවසමින් ලිපියක් සම්පාදනය කළේ ය.

භූමිය ගොඩ කිරීම
මෙම වරාය නගරයට හෙක්ටයාර 269ක පමණ ගොඩ කරන ලද භූමි ප්‍රමාණයක් අවශ්‍ය වනු ඇත. හෙක්ටයාර 116ක් චීන වරාය ඉංජිනේරු සමාගමට අයත් චීන සන්නිවේදන ඉදිකිරීම් සමාගමට අයත් වනු ඇති අතර, ශ්‍රී ලංකා රජය තවත් හෙක්ටයාර 91ක් මහජන අවකාශය සඳහා සූදානම් කර ඇත.

ඉදිකිරීම් කටයුතු වල මුල් අදියර
2018 ජූලි මාසයේ දි පැවැ.ති ප්‍රශ්න විචාරාත්මක වැඩසටහනක දී අග්‍රමාත්‍යවරයා පැවසූයේ, භූමිය ගොඩ කිරීමේ කටයුතු වසරක් තුළ අවසන් වන අතර ඊළඟ වර්ෂය වන විට ඉදිකිරීම් කටයුතු ඇරඹිය යුතු බවත්, පරිපාලන ප්‍රදේශය සඳහා නීතිමය ගිවිසුම් ඇති කිරීම සඳහා රජය සහයෝගය අපේක්ෂා කරන බවත් ය. මෙය මහනගර සහ බස්නාහිර සංවර්ධන අමාත්‍යංශයට අනුව 2019 ජනවාරි මාසයේ දී සාර්ථක ව සම්පූර්ණ කරන ලදී. මෙම ව්‍යාපෘතිය, 2019 ජනවාරි මාසයේ දී අපේක්ෂිත සම්පූර්ණ කරගැනීම සඳහා මාස තුනක පමන කාලයක් ඉතිරි ව තිබුණි.

මූලික යටිතල පහසුකම්
චයිනා ඩේලි පුවත්පතට අනුව වරාය නගරය සඳහා අවශ්‍ය මූලික යටිතල පහසුකම් ඉදිකිරීම් කටයුතු සඳහා මාස 15ක පමණ කාලයක් ගත වනු ඇත.

විශේෂයෙන් ම, 2020 වන විට සම්පූර්ණ වීමට නියමිත නාගරික පහසුකම් ඉදිකිරීමේ කටයුතු සමඟ, ජල ආකෘතික ඉදිකිරීමේ කටයුතු 2019 මැද භාගය වන විට සම්පූර්ණ වනු ඇත.

නව මාර්ග ජාලය සඳහා අනුමැතිය මාර්ග සංවර්ධන අධිකාරිය විසින් එවා ඇති අතර පාලම්වල ඉදිකිරීම් කටයුතු ආරම්භ වී ඇත.

කොළඹ වෙළඳ නගරය


An Nidema ottonis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nathaniel Lord Britton och Charles Frederick Millspaugh. An Nidema ottonis in nahilalakip ha genus nga Nidema, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Nidema

Nidema ottonis


Octavian Goga () este un politician român care a ocupat funcția de deputat în legislatura 2016-2020 din partea . În iunie 2017, a trecut la .

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară
Vot fără cunoștință de cauză

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Mișcarea Populară

Octavian Goga (deputat)


ඉන්දිය සංගීත භාණ්ඩ ප්‍රධාන වශයෙන් සම්භාව්‍ය, බටහිර සහ ජන වර්ග තුනකට වර්ග කළ හැක. කර්ණාටක සංගීතය සහ හින්දුස්ථානී සංගීතය බලන්න. එම උපකරණ පිටුපස ඇති විද්‍යාව මත පදනම්ව තවත් උප වර්ගීකරණය කර ඇත.

 සන්තූරය
 සරෝදය
 Seni Rabab
 සිතාරය
 Surbahar
 Swarabat
 Swarmandal
 Tambura
 වීණාව
 මාගධී විණාව
 මෝහන් වීණාව
 නකුල වීණාව
 රුද්‍රා වීණාව
 සරස්වතී වීණාව
 විචිත්‍ර වීණාව

අළුවෙන් වැයෙන සංගීත භාණ්ඩ
 චිකරා
 දිල්රුබාව
 එස්රාජය
 Kamancha
 මයුර වීණාව or Taus
 Pena or Bana
 Ravanhasta
 සාරංගිය
 Sarinda
 ෂහ්නායි
 වයලීනය

සුළඟින් (පිඹීමෙන්) වැයෙන සංගීත භාණ්ඩ

පිත්තලමය
 භන්කෝරා

බටනලා
 බන්සූරි
 Bombashi or Bommbanshi
 Pullanguzhal
 වීණු (කර්නාඨක බ‍ටනලාව)

තනි ඉපිය
 Pepa
 Pungi or Been

ද්වි ඉපිය
 Alghoza
 Kuzhal
 Nadaswaram
 Shehnai

නිදහස් ඉපිය
 Gogona
 Morsing

නිදහස් ඉපිය හා bellow
 Surpeti
 Hand-pumped හාමෝනියම්

සමාඝාත සංගීත භාණ්ඩ

Membranophones

Idiophones
 Chimpta - a fire tong with brass jingles
 Chengila
 Ghatam
 Ghungroo
 Jal tarang
 Khartal
 Kasht tarang
 Manjira or jhanj or tala
 Thaarai
 Thappatai

නාදමය උදාහරණ
Sound Samples of Indian Instruments (non-commercial page)  Courtesy of www.superbrass.com

බාහිර සබැඳුම්
 I-Soft Sangeet Research on Indian & Pakistani music
 Indian Instruments  - Chandrakantha.com's extensive treatment on the musical instruments of India

සංගීතය
හින්දුස්ථානි සංගීතය

ඉන්දීය සංගීත භාණ්ඩ


تسمية الأرياف أو البدو لمستقر محدود عرف بالتوازن الطبيعي. مرگد الاسم الملخص لكل ما تهدف إليه الفلسفة الحديثة التي سميت بالإيكولوجية. مرگد من الحكم العديدة واللامتناهية للعقيدة البدوية لمقاومة الهشاشة، الاسم الإشارة لمناخ محدود قد يبدو ضيق لكنه معاش بكل المقاييس تتناغم داخله الثلاثية، الهواء، الأرض والصحة. مكان دائم التكامل والاستقرار، ثقافة عالقة وهادفة لحماية الوسط البيئي المدر للدخل الذي يؤمن استقرار العائلة والدوار. اسم يؤرخ بتلقائية للممارسة الإيكولوجية عند البدو و يؤجج لحكمة إدماج التعلق بالمركد في المعاملات اليومية عند الإنسان بالتعقل والتبصر دون قيد أو شرط، فقط هو الإيمان والصراحة وبتركيبة لغوية بسيطة، الضمانة الكافية التي لا تقهر لتخليده أبد الدهر، في الوقت الذي ظلت الإيكولوجية المتعددة التركيبة التي صنعها الإنسان المتحضر تعاني كل أنواع التعثر والغبنة في انتظار عمومية تقبل الطرح والهدف.

فلسفة حديثة

مرقد (فلسفة)


Neu Mühle ist der Name folgender Orte:
 Neu Mühle, Ortsteil der Gemeinde Mistorf im Landkreis Rostock in Mecklenburg-Vorpommern

 Siehe auch
 Neumühle
 Neue Mühle
 Neumühl

Neu Mühle


Asterodeia oder Asterodia ( und ) ist in der griechischen Mythologie:

 Asterodeia (Gattin des Aietes), eine kaukasische Nymphe
 Asterodeia (Tochter des Deion), Gattin des Phokos
 Asterodeia (Tochter des Eurypylos), Gattin des Ikarios
 Asterodeia (Gattin des Endymion)

Asterodeia


Diego de Aguilar, OP (1616 - 1 de outubro de 1692) foi um prelado católico romano que serviu como bispo de Cebu (1676–1692).

Biografia
Diego de Aguilar nasceu em Medina de Río Seco, Espanha, e foi ordenado sacerdote na Ordem dos Pregadores. A 16 de novembro de 1676, o Papa Inocêncio XI nomeou-o Bispo de Cebu. No dia 14 de novembro de 1677, foi consagrado bispo por Payo Afán Enríquez de Ribera Manrique de Lara, arcebispo do México. Serviu como Bispo de Cebu até à sua morte a 1 de outubro de 1692. Enquanto bispo, foi o principal consagrador de Felipe Fernandez de Pardo, arcebispo de Manila (1681), e o principal co-consagrador de Andrés González, bispo de Nueva Cáceres (1686).

Mortos em 1692
Nascidos em 1616
Bispos católicos

Diego de Aguilar (bispo)


Altea, İspanya'nın Comunidad Valenciana özerk bölgesinde yer alan Alicante'ye bağlı bir kasabadır. Akdeniz kıyısında yer alan şirin kasaba taşlı bir sahile sahip olup, bir tepenin en üst kısmında güzel bir kiliseye sahiptir.

1990'lardan sonra yoğun bir Kuzey Avrupalı nüfus daha sıcak bir yerde yaşama amacıyla Altea'ya ve çevresine de yerleşmiştir. Yerli halkı Katalancanın başka bir ağzı olan Valensiyaca dilinde konuşur ve bu dil aynı zamanda İspanyolca ile birlikte resmi dildir.

Ekonomisi turizm ve tarıma dayalıdır. Yoğun olarak badem ve portakal yetiştirilir.

İspanya'daki şehirler

Altea


An Carex lenticularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni André Michaux. An Carex lenticularis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. l. dolia
 C. l. impressa
 C. l. lenticularis
 C. l. limnophila
 C. l. lipocarpa

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex lenticularis


Kacper Trelowski, né le  à Częstochowa en Pologne, est un footballeur polonais qui évolue au poste de gardien de but au Śląsk Wrocław.

Biographie

En club
Né à Częstochowa en Pologne, Kacper Trelowski est notamment formé par le Raków Częstochowa, qu'il rejoint en 2014. Appelé pour la première fois en équipe première en 2019, il fait finalement ses débuts en professionnels au , où il est prêté en , jusqu'à la fin de la saison.

Il est intégré à l'équipe première du Raków Częstochowa lors de la saison 2021-2022, où il est notamment la doublure de Vladan Kovačević. Il prolonge son contrat avec le Raków Częstochowa le 15 février 2022, étant alors lié au club jusqu'en juin 2025.

Kacper Trelowski remporte la Coupe de Pologne, jouant la finale le  contre le Lech Poznań. Il est titularisé et son équipe s'impose sur le score de trois buts à un.

Le 28 juin 2023, Kacper Trelowski est prêté au Śląsk Wrocław pour une saison.

En sélection
En , Kacper Trelowski est appelé pour la première fois avec l'équipe de Pologne espoirs.

Palmarès
 Raków Częstochowa
 Coupe de Pologne (1) :
 Vainqueur : 2021-22.

Notes et références

Liens externes

Footballeur polonais
Gardien de but au football
Joueur du Raków Częstochowa
Joueur du Śląsk Wrocław (football)
Naissance en août 2003
Naissance à Częstochowa

Kacper Trelowski


Sport (în ) este o stație a premetroului din Antwerpen, care face parte din rețeaua de tramvai din Antwerpen. Stația este situată în nordul orașului, sub Piața M. Grégoireplein, nu departe de Sportpaleis.

Caracteristici
Stația Sport a fost inaugurată pe 1 aprilie 1996, odată cu deschiderea circulației prin secțiunea de nord a premetroului, în lungime de 4,2 km, între Opera și Sportpaleis. Sport este o stație modernă și luxoasă, deoarece la construcția sa a fost pus la dispoziție un buget suplimentar. Ea este poziționată într-un viraj al tunelului, fiind situată pe o buclă de întoarcere pentru tramvaiele care vin dinspre stația Schijnpoort. Aspectul său a fost conceput de arhitecții Renaat Braem și Jan Willems și este caracterizat printr-un model în mozaic și o semnalizare modernă. Pereții stației sunt decorați cu figuri din lemn reprezentând cicliști și patinatori. Începând din septembrie 2005, stația Sport este echipată cu ascensoare și panouri de semnalizare pentru nevăzători.

Sala de bilete este situată la nivelul -1, deasupra peroanelor. Acestea se află la nivelul -2 (peroanele dinspre și către stația Schijnpoort), respectiv -3 (peronul spre Merksem).

Începând din 27 octombrie 2007, în afară de tramvaiele liniei 3, prin stație circulă și cele ale liniei 6, iar din 1 septembrie 2012, prin stația Sport trec și tramvaiele liniei 2.

Note

Vezi și
Premetroul din Antwerpen

Stații de premetrou din Antwerpen

Sport (stație de premetrou din Antwerpen)


Coğrafya
 Karadeniz: Türkiye'nin kuzeyinde, Ukrayna'nın ise güneyinde bulunan bir deniz.
 Kara Denizi: Rusya'nın kuzeyinde bulunan bir deniz.
 Karadeniz Bölgesi: Türkiye'nin coğrafi bölgelerinden biri.

Kişiler
 Gökdeniz Karadeniz: Türk futbolcu
 Batuhan Karadeniz: Türk futbolcu

Diğer
 Karadeniz Gazetesi: Karadeniz Bölgesinde yayımlanan bir yerel gazete.
 Karadeniz (albüm):  Şevval Sam albümü.
 Karadeniz (soyadı): Türkçe soyadı.

Karadeniz (anlam ayrımı)


Jarlshof ( ) is the best-known prehistoric archaeological site in Shetland, Scotland. It lies in Sumburgh, Mainland, Shetland and has been described as "one of the most remarkable archaeological sites ever excavated in the British Isles". It contains remains dating from 2500 BC up to the 17th century AD.

The Bronze Age settlers left evidence of several small oval houses with thick stone walls and various artefacts including a decorated bone object. The Iron Age ruins include several different types of structures, including a broch and a defensive wall around the site. The Pictish period provides various works of art including a painted pebble and a symbol stone. The Viking Age ruins make up the largest such site visible anywhere in Britain and include a longhouse; excavations provided numerous tools and a detailed insight into life in Shetland at this time. The most visible structures on the site are the walls of the Scottish period fortified manor house, which inspired the name "Jarlshof" that first appears in an 1821 novel by Walter Scott.

The site is in the care of Historic Scotland and is open from April to September. In 2010 "The Crucible of Iron Age Shetland"  including Mousa, Old Scatness and Jarlshof was added to those seeking to be on the "tentative list" of World Heritage Sites.

Location and etymology
Jarlshof lies near the southern tip of the Shetland Mainland, close to the settlements of Sumburgh and Grutness and to the south end of Sumburgh Airport. The site overlooks an arm of the sea called the West Voe of Sumburgh and the nearby freshwater springs and building materials available on the beach will have added to the location's attraction as a settlement. The south Mainland also provides a favourable location for arable cultivation in a Shetland context and there is a high density of prehistoric settlement in the surrounding area. Jarlshof is only one mile from Scatness where the remains of another broch and other ruins of a similar longevity were discovered in 1975. There is a small visitor centre at Jarlshof with displays and a collection of artefacts.

The name Jarlshof meaning "Earl's Mansion" is a coinage of Walter Scott, who visited the site in 1814 and based it on the Scottish period name of "the laird's house". It was more than a century later before excavations proved that there had actually been Viking Age settlement on the site, although there is no evidence that a Norse jarl ever lived there.

History

The remains at Jarlshof represent thousands of years of human occupation, and can be seen as a microcosm of Shetland history. Other than the Old House of Sumburgh (see below) the site remained largely hidden until a storm in the late 19th century washed away part of the shore, and revealed evidence of these ancient buildings. Formal archaeological excavation started in 1925 and Bronze Age relics were soon discovered. Jarlshof was one of two broch sites which were the first to be excavated using modern scientific techniques between 1949 and 1952. Although the deposits within the broch had been badly disturbed by earlier attempts, this work revealed a complex sequence of construction from different periods. Buildings on the site include the remains of a Bronze Age smithy, an Iron Age broch and roundhouses, a complex of Pictish wheelhouses, a Viking longhouse, and a mediaeval farmhouse. No further excavations have been undertaken since the early 1950s and no radiocarbon dating has been attempted.

Neolithic
The earliest finds are pottery from the Neolithic era, although the main settlement dates from the Bronze Age (see below). A site nearby has been dated to 3200 BC.

Bronze Age
The Bronze Age in Scotland lasted from approximately 2000 BC to 800 BC. The oldest known remains on the Jarlshof site date from this period, although there is evidence of inhabitation as far back as 2500 BC. The remains of several small oval houses with thick stone walls date to the late Bronze Age and the structures show some similarity to Skara Brae on Mainland, Orkney, but are smaller and of a later date. These buildings may have been partly subterranean at the earliest period of inhabitation, a technique that provided both structural stability and insulation.

There is also evidence of a cattle stall with a waste channel leading to a tank in a courtyard and a whale vertebra set into a wall that may have been used as a tethering post. Broken moulds from the smithy indicate that axes, knives, swords and pins were produced there and a bronze dagger was found at the site. The objects indicate the smith was trained in the Irish style of working. Bone pins and awls also survive and an extraordinary bone "plaque". This latter object is  long, has three holes bored into the ends and is decorated with various linear patterns. Its function is unknown. The Bronze Age structures are overlain with sterile sand, suggesting a break in occupation prior to the next phase of building.

Iron Age and Pictish period

The inhabitants of the Iron Age built part of their settlement on top of the Bronze Age one. The structures include a complex roundhouse, replaced at a later stage by an "aisled roundhouse". Neither have been dated although artefacts found at this level include querns that suggest the latter may have been constructed prior to 200 BC.

It is in this period that the broch was built. Part of the structure has been lost to coastal erosion, and modern sea defences have been erected. The tower was probably originally 13 metres (40 feet) or more high and as with many broch sites the position would have commanded fine views of the surrounding seas. During this period archaeological sites in Shetland usually exhibit defensive fortifications of some kind, and Jarlshof is no exception. An outer defensive wall associated with the broch contained a substantial (although rather poorly constructed) house and byre at one time. This wall was utilised at a later stage to build a large roundhouse in the lee of the broch.

The earliest part of the wheelhouse complex has been dated to 200 BC, although other parts were built later, post-dating the 1st century BC–2nd century AD profusion of these structures in the Western Isles by several centuries. Construction used the stones of the broch itself and two of the four main structures are amongst the best examples of their type. Three successive periods of construction were undertaken, and the best preserved retains a significant proportion of the stone part of its roof and displays a series of corbelled bays. One structure was built as a circular building and the radial piers were inserted afterwards. This may have been an earlier, less stable design. In one case the piers are alternately rectangular and V-shaped, in another all are to the latter design, again suggesting a developing style. Unlike many wheelhouses elsewhere in Scotland that are built into the earth, the Jarlshof structures seem to have been built from ground level upwards.

Amongst the artefacts dated to the later Pictish period is a bone pin with a rounded head probably used as a hair or dress pin. It has been dated to AD 500–800. "Painted pebbles" are associated with more than two dozen Pictish sites and one such stone was unearthed at Jarlshof. This rectangular slate fragment had a cross painted onto it and two small "S" shaped scrolls suggesting an association with Christian beliefs. One of only two Pictish symbol stones found in Shetland was found here, exhibiting a double disc shape and a Z-rod. Pottery finds include buff ware from the period after AD 10, including bowls with flat rims. The quality of the pots appears to decline in the period prior to Viking settlement, becoming thinner-walled and generally more crude in design.

In AD 43 and 77 the Roman authors Pomponius Mela and Pliny the Elder referred to the seven islands they call Haemodae and Acmodae respectively, both of which are assumed to be Shetland. Another early written reference to the Shetland islands may have been when Tacitus reported that the Roman fleet had seen "Thule" on a voyage that included the Orkney archipelago in AD 98. Watson in 1926 stated that Tacitus was referring to southern Shetland, probably the area of the brochs in Jarlshof.

Norse period
Remains from this era used to cover most of the site, and it is believed the Norse inhabited the site continuously from the ninth to the 14th centuries. Excavations in the 1930s by Alex Curle found the first confirmed Norse longhouse in the British Isles and later digs in the 1950s found evidence of fishing and farming activities. Sheep, cattle, pigs and ponies were kept, Atlantic cod, saithe and ling were eaten, and whale and seal bones have also been found along with the remains of a single dog. Chicken bones are rare in the Norse levels.

There are seven Norse-era houses at Jarlshof, although no more than two were in use at one time. There were several outbuildings, including a small square structure with a large hearth that may have been a sauna and which was later replaced by two separate outhouses. The largest house from this period is a  rectangular chamber with opposing doors, timber benches along the long sides, and a hearth in the centre. Unlike the earlier structures that had conical thatched roofs, those of the Norse buildings had ridged timber frames. At a later period this large structure was also used to shelter domesticated animals (at which stage it had a paved centre and animal stalls along the sides) and later still may have become an outbuilding. The door to the byre puzzled archaeologists as it appeared to be too narrow to admit a cow. The mystery was solved when a byre door was excavated at Easting on Unst which had a narrow base similar to Jarlshof's but which widened out to become cow-shaped. Another outbuilding has been interpreted as a corn-drying room. Later houses were built at 90 degrees to the longhouse and these are of a type and size that is similar to croft houses that were common in Shetland until the mid-19th century.

One hundred and fifty loom weights were found suggesting wool was an important aspect of Norse-era life. Line weights from the later Norse period and associated evidence from elsewhere in Shetland indicates that deep-water fishing was also a regular undertaking. The Jarlshof site also produced ample evidence of the use of iron tools such as shears, scissors, sickles, and a fish-hook and knife. The ore was locally obtained bog iron. Hazel, birch and willow grew in the area at this time but the pine and oak must have been driftwood or imported timber.

Drawings scratched on slate have been found of dragon-prowed ships, portraits of an old man and of a young, bearded man and of a four-legged animal. The drawings were found in the Viking levels but are Pictish in style and may either pre-date the arrival of the Norse or indicate a continuity of art and culture from one period to the next. Similarly, although the rectangular shape of the Norse-era buildings are quite unlike the earlier rounded Pictish style, the basement courses of the two periods are constructed in the same way. The Viking-style loom weights, spindle whorls and other vessels were found with stone discs and other objects of a Pictish design. A bronze–gilt harness mounting made in Ireland in the 8th or 9th centuries has also been found and many items from this period are in the Shetland Museum. Jarlshof contains the most extensive remains of a Viking site visible anywhere in Britain.

Old House of Sumburgh

The castle, now known as Jarlshof House, was built during the Scottish period. Originally a medieval stone farmhouse, it was converted into a fortified house during the 16th century, by Robert Stewart, 1st Earl of Orkney after Scotland annexed Shetland. The building was named "New Hall" at this time. It was further modernised in the early 17th century by his son Patrick Stewart, 2nd Earl of Orkney who renamed it the "Old House of Sumburgh". It then passed into the keeping of John Buchanan and Margaret Hartsyde, but was abandoned in the late 17th century. The structure was also known as "The laird's house" and "Stewart Mansion".

Cultural references
Walter Scott set part of his 1821 novel The Pirate in the Old House of Sumburgh during the 17th century, which he named Jarlshof.

Man, however, had in former days considered this as a remote or unlikely event; for a Norwegian chief of other times, or, as other accounts said, and as the name of Jarlshof seemed to imply an ancient Earl of the Orkneys had elected this neck of land as the place for establishing a mansion-house. It has been long entirely deserted, and the vestiges only can be discerned with difficulty; for the loose sand, borne on the temptestuous gales of those stormy regions, has overblown, and almost buried, the ruins of the buildings; but in the end of the seventeenth century, a part of the Earl's mansion was still entire and habitable. It was a rude building of rough stone, with nothing about it to gratify the eye, or to excite the imagination; a large old-fashioned narrow house, with a very steep roof, covered with flags composed of grey sandstone, would perhaps convey the best of idea of the place to a modern reader. The windows were few, very small in size, and distributed up and down the building with utter contempt of regularity. Against the main structure had rested, in former times, certain smaller compartments of the mansion-house, containing offices, or subordinate apartments, necessary for the Earl's retainers and menials. But these had become ruinous; and the rafters had been taken down for fire-wood, or for other purposes; the walls had given way in many places; and, to complete the devastation, the sand had already drifted amongst the ruins, and filled up what had been once the chambers the contained, to the depth of two or three feet.

Amid this desolation, the inhabitants of Jarlshof had contrived, by constant labour and attention, to keep in order a few roods of land, which had been enclosed as a garden, and which, sheltered by the walls of the house itself, from the relentless sea-blast, produced such vegetables as the climate could bring forth, or rather as the sea-gale would permit to grow; for these islands experience even less of the rigour of cold than is encountered on the mainland of Scotland; but, unsheltered by a wall of some sort of other, it is scarce possible to raise even the most ordinary culinary vegetables; and as for shrubs or trees, they are entirely out of the question, such is the force of the sweeping sea-blast.

See also
Shetland
Broch of Clickimin
Broch of Mousa
Old Scatness
Scalloway Castle

Other
Prehistoric Scotland
Timeline of prehistoric Scotland
Prehistoric Orkney
Brough of Birsay – a site of similar antiquity in Orkney
Oldest buildings in the United Kingdom

References
 Armit, Ian (2003), Towers in the North: The Brochs of Scotland. Stroud. Tempus.
 Armit, Ian (2006), Scotland's Hidden History. Stroud. Tempus.
 Ballin Smith, B. and Banks, I. (eds) (2002), In the Shadow of the Brochs: The Iron Age in Scotland, .
 Watson, William J. (1994) The Celtic Place-Names of Scotland. Edinburgh. Birlinn. . First published 1926.

Notes

External links

Shetlopedia, Jarlshof pages

Jarlshof – Megalithic Portal
Jarlshof – Shetland Heritage
Orkney and  Shetland Touring Company (temporarily offline)
Pictures of Jarlshof
More pictures of Jarlshof

The Pirate at Walter Scott Digital Archive, the University of Edinburgh library

1st-millennium BC architecture in Scotland
3rd-millennium BC architecture in Scotland
Historic Scotland properties in Shetland
Archaeological sites in Shetland
Bronze Age sites in Scotland
Brochs in Shetland
Iron Age sites in Scotland
Picts
Viking Age populated places
Viking Age sites in Scotland
17th century in Scotland
Walter Scott
History of Shetland
Former populated places in Scotland
Museums in Shetland
Celtic archaeological sites
Archaeological museums in Scotland
Viking Age museums
History museums in Scotland
Neolithic Scotland
Scheduled Ancient Monuments in Shetland
Mainland, Shetland

Jarlshof


León (formlega León de Los Aldama) er fjölmennasta borg mexíkóska fylkisins Guanajuato og fjórða stærsta borg landsins. Um 1,7 milljónir búa þar en á stórborgarsvæðinu búa 2,1 milljón (2020).

León er á mexíkósku hásléttunni. Hún er ein hjólavænasta borg Mexíkó með hjólastígakerfi. Einnig er hún þekkt fyrir leður- og skógerð.

Borgir í Mexíkó

León (Guanajuato)


An Rhynchospora globularis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alvin Wentworth Chapman, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Kunkel Small. An Rhynchospora globularis in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 R. g. globularis
 R. g. pinetorum
 R. g. saxicola

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rhynchospora

Rhynchospora globularis


Hadîm Süleyman Paşa (d. 1467 - Eylül 1547, Malkara), I. Süleyman saltanatı döneminde Nisan 1541-28 Kasım 1544 arasında sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamı ve Serdarıdır. İki kez Mısır Valiliği yapmış ve Hindistan'a sefere çıkan ilk Osmanlı Donanması'na komuta etmiştir.

Hayatı
Hadım Süleyman Paşa devşirme olarak saraya geldi. Enderun'dan çıkınca hadım akağalar arasına girdi. Önce hazinedarbaşılığa yükseldi. Daha sonra Macaristan sınırını korumakla görevlendirildi.

Birinci Mısır beylerbeyliği
1524'te Şam beylerbeyiliğine atandı. Mısır'a gidip Hain Ahmed Paşa isyanının bastırıp onu ortadan kaldıran Sadrazam Pargalı İbrahim Paşa'nın davet üzerine 14 Haziran 1525'te de Mısır Beylerbeyiliğine atandı. Mısır'da bulunduğu 10 yıllık süre zarfında Osmanlı merkezi yönetiminin güçlenmesini ve eyalet gelirinin artmasını sağladı. Osmanlı egemenliğini Yemen ve güney Mısır'da genişletip pekiştirmek istemekteydi.

Aynı zamanda Hint ticaretine Portekiz Krallığı tehdidi ortaya çıkmıştı. Portekizlilerin Ümit Burnu'nu geçip o zamanlarda Müslümanların tekelinde bulunan Baharat Yolu ticaretine alternatif bir yol açmaları ve Portekiz Krallığı'nın yeni limanlarda söz sahibi olmak istemeleri İmparatorluğun Doğusunda gerginliği arttırmıştı. Aden Körfezi ve çevresinde seyrüseferin güvenli olması ayrıca Aden ve Yemen'in tam bir Osmanlı hakimiyeti altına girmesi için Hadım Süleyman Paşa, I. Süleyman'dan bir donanma kurmak için izin istedi. Gelen olumlu cevaba müteakiben 80 parçalık gemi yapılmak üzere gerekli malzemeler Süveyş tersanesi istikametine doğru peyderpey 1530-31 yılları içerisinde ulaştırıldı. Lakin bu donanmanın yapımı için ayrılan Mısır Eyaleti vergisi İran'a savaş açılması sebebiyle bu cepheye kaydırıldığı için Süveyş tersanesindeki donanma projesi bir süreliğine ertelendi.

Padişah İran'a savaş açılıp Irakeyn Seferi'ne başlayınca, yeni cepheye destek olmak için padişahın talimatıyla 26 Şubat 1535'te Mısır Beylerbeyliği görevini Divane Hüsrev Paşa'ya bıraktı.

İran Seferi ve ikinci Mısır beylerbeyiliği
Irakeyn Seferi dönüşünde 1535'te Anadolu Beylerbeyiliğine atandı.

Bu sırada Portekiz Krallığının Hindistan'da baskıları sürüyordu. Gucerat Sultanı Bahadır Şah, hem hediyelerle Osmanlı Devleti Padişahına ulak göndermişti hem de hazinesini işgal altındaki ülkesinden daha güvenli Haremeyn bölgesine emaneten 3 adet kalyon ile yola çıkartmıştı. 1536 yılında Edirne'ye ulaşan Gucerat Sultanı Bahadır Şah'ın elçisi Edirne'de Padişah huzuruna kabul edildi. Bahadır Şah hem ülkesini işgal eden Türk-Moğol imparatoru Hümâyun Şah'a hem de Portekiz Krallığı'na karşı yardım istiyordu. Osmanlı İmparatorluğu, Hindistan'daki Müslüman devletlerin iç işlerine karışmayı reddetti. Lakin Portekiz Krallığı'nı orada bir tehdit olarak gördüğünü belirterek bir donanma hazırlığına başlayacaktı. Elçiyle bu görüşme yapıldığında Portekizliler Diu limanını ele geçirmişlerdi.

Hadim Süleyman Paşa bu olaylar doğrultusunda Ocak 1537'de tekrar Mısır Beylerbeyiliğine getirildi ve İran seferi dolayısıyla yarım kalan Süveyş Donanmasını bitirmesi için görevlendirildi. Diğer taraftan Portekizlilere Süveyş'te bir Osmanlı filosu kurulma haberinin almışlardı. Diu kalesini tahkim ettiler. Şubat 1537'de Bahadır Şah'ı Portekizliler hile ile öldürüp kardeşi Mahmut'u Gücerat Sultanı yaptılar. Bahadır Şah, Portekizlilerce öldürüldü. Haberi Osmanlı Devleti'ne tam bir yıl sonra Şubat 1538'de ulaştı.

Bunun üzerine Padişah Mısır'a donanma yapımının hızlandırılması talimatını verdi. Ayrıca Bahadır Şah'ın varisi olmadığı için Gucerat'ta veraset kavgaları baş göstermişti. Bunun üzerine Kanuni Sultan Süleyman Bahadır Şah'ın elçi yolladığı sırada Mekke'ye 3 kalyonla gönderdiği Gücerat devlet hazinesini İstanbul'a getirmeye karar verdi. Önce İskenderun'a getirilen hazine Salih Reis gözetiminde İstanbul'a getirilecekti. Bu nakliyat haberini alan Cenevizli amiral Andrea Doria, Salih Reis'in filosunu zaptetmeye çalıştıysa da Barbaros Hayreddin Paşa'nın müdahale etmesi üzerine emeline ulaşamadı.

Donanma hazırlığı hem yeni gemilerin yapımıyla hem de eski gemilerin toplarla takviye edilmesiyle sürüyordu. Bu sırada Venedik Cumhuriyeti ile Osmanlı Devleti'nin arası bozulduğu için İskenderun'da ve İstanbul'da Venedik ticaret gemilerine el konulmuş ve mürettebatı da esir edilmişti. Hadım Süleyman Paşa bazı mürettebatı donanmayı güçlendirmek için sefere beraberinde götürdü.

Aden'in Zaptı

Hadım Süleyman Paşa kendi arzusu üzerine Süveyş Donanması Serdarlığına atandı. 13 Haziran 1538'de 76 parça gemi ve 1500'u yeniçeri 6500 asker ile Süveyş'ten ayrıldı. Tur'da bulunan 30 gemi de donanmaya katıldıktan sonra Temmuz ayının ortasında tüm donanma Cidde'de toplandı. Kameran limanının geldiğinde daha önce Osmanlı egemenliğini kabul etmiş olan Aden Emiri Amir bin Davud'u tekrar itaata davet etti. 3 Ağustos 1538'de ise donanma Aden Limanı'na demirledi. Portekiz Krallığı'na daha yakın olan Aden Emiri Amir Bin Davud önce Süleyman Paşa tarafından gemisine çağrıldı. Zamanın kroniklerine bakılacak olursa da önceden hasta askerlerin tedavisi bahanesiyle hasta olmayan askerler de şehre sokulmuş ve onlara refakatçi olarak da askerler Aden'e girmişlerdi. Aden Emiri Süleyman Paşa'nın gemisine 4 önemli adamıyla geldiğinde tutuklandı ve asılarak idam edildi. Bu sırada top atışı ile işaret verildi. Hem limandaki donanmada bulunan askerler hem de içeriye hasta olarak ve refakatçi olarak girmeyi başaran 500 silahlı asker Aden'i işgal ettiler. Şehir yağmalandı. Ganimet Süleyman Paşa'nın emriyle toplanıp haznedarına teslim etti. 16 gün Aden'de kalıp sukûneti sağladıktan sonra Behram Bey'i ve 500 askeri burada bırakarak Hindistan'a doğru yola koyuldu. Gucerat kıyılarına yöneldi.

Hindistan Seferi ve başarısızlık

19 Ağustos 1538'de Aden'den demir alan Hadım Süleyman Paşa Serdarlığındaki Osmanlı donanması Cücerat kıyılarına erişip 2 Eylül'de Diu'nun 100 mil açıklarında demirledi. Ayın 4'unde ise Diu limanına yakın bir yerde demirledi. Ayın 7'sinde patlak veren fırtınada donanma hasar gördü. Gemilerin tamiri için Diu'ya 20 mil mesafedeki Madresabat(Caffarâbâd) limanına demirledi. Burada yaklaşık 3 hafta kaldı. Bu süre zarfında hem Diu limanına gelen Portekiz yardım gemilerini engelleyememiş olacaktı hem de Portekizlilere hazırlık için 3 hafta daha vermiş olacaktı. Ayrıca Madresebad'a demirlerken 4 gemi haliçte karaya oturdu. Yüklerin bir kısmı döküldü. Bunların içinde at eyeri de vardı. Bu durum yerel yöneticilerce Türk'lerin kendi ülkelerini de istila edeceklerine yoruldu. Bu olaydan sonra yerel yönetimlerin erzak ve at destekleri sekteye uğradı. Hindistan'daki yerel yöneticilere varmadan önce destekleri için mektuplar yollayan Süleyman Paşa, hem bu son olaya yüzünden hem de daha önce izlediği politikalar sebebiyle çok fazla destek göremedi. Bu durumun, kroniklerde ve günümüz tarihçilerinin görüşlerinde birleştiği üzere Hadim Süleyman Paşa'nın Başta Aden Emiri'ni idam etmesi gibi ven vermeyen politikalarından kaynaklandığı söylenebilir. Eylül ayında Diu Kuşatması'nı başlattı ama Portekiz muhafızı Antonio de Silva'nın direnişi ile çok iyi takhim edilmiş bu kaleyi eline geçiremedi.

Hindistan'da Diu limanını bir üs olarak kullanması gerektiğinin bilincinde olduğu düşünüldüğünde Hadim Süleyman Paşa'nın daha fazla müttefik edinmesi için daha ılımlı bir politika gütmesi gerektiği genel kabul görmektedir. Bölgedeki Türk devletleri Hadim Süleyman Paşa'nın askerlerle topraklarından geçmelerini bir tehdit olarak görmüş mümkün mertebe desteklerini belli etmeden de olsa geciktirerek ya da tam bir karşı duruşla esirgemişlerdir.

Hindistan'dan geri dönüş
Hindistan'dan başarısız dönüş Hadim Süleyman Paşa'nın saldırgan yönetim tarzını daha da sertleştirdiği kabul edilebilir. Önce Zebid kalesine hücum etmiştir. Yenilgiyi kabul ederek boynunda urgan ile teslim olan Zebid Beyi Nâhüda Ahmed'i idam ettirmiştir. Zebid'den geri dönüş yolunda 140 Portekizli esirin idam edilmesi sertliğinin bir başka göstergesidir.

Zebid kalesini eline geçirdikten sonra bir idari reform yaparak 1539'da Yemen, Aden ve Zebid'i de içine alan Yemen Eyaleti' ni oluşturdu. Bu eyalet valiliğine Bıyıklı Mehmet Paşa'nın oğlu Mustafa Paşa'yı vali tayin etti. Cidde'ye 31 Mart 1539'da geldi. Donanmayı Süveyş'e geri gönderip kendisi Cidde'den kara yolu ile Mekke ve Medine'ye hacca gitti. Sonra Mayısta Mısır'a geri döndü. İstanbul'dan gelen emirle Divan-ı Humayun'a rapor vermek üzere Kasım ayında İstanbul'a döndü.

İstanbul yılları ve ölümü
1539 sonlarına doğru İstanbul'a dönüp Kubbealtı Vezirliğine getirildi. Önce ikinci vezirliğe yükseldi sonra da Nisan 1541'de Lütfi Paşa yerine Sadrazam oldu. Kanuni Süleyman'ın 1541 Macaristan seferi sırasında ülkenin doğu sınırını korumak hedefiyle Tokat bölgesinde Artükabada'a gönderildi. Daha sonraki Istolni-Belgrad seferinde ise Kanuni'nin maiyetinde bulundu.

28 Kasım 1544'te yerine Mısır Beylerbeyiliğine getirilen Divane Hüsrev Paşa ile Hadim Süleyman Paşa'nın Mısır Beylerbeyi olduğu sıradaki uygulamaları hususunda suçlamalarda bulununca aralarında tartışma çıktı. Hatta padişah önünde hançerler çekildi. Bunun üzerine Kanuni Sultan Süleyman her iki Paşayı da görevden aldı.

Hadim Süleyman Paşa Malkara'ya sürüldü. Hakkında öne sürülen suçlamalardan aklanmasının ardından kısa bir süre sonra Eylül 1547'de Malkara'da hayatını kaybetti.

Değerlendirme
Sicill-i Osmani'de şöyle değerlendirilmektedir.
Sert, tedbirli ve cesurdu. İhtişama düşkün olup bin nefer kölesi vardı.

Eserleri
Kahire kalesini tamir ettirmiştir. Kusun'da bir zaviye, Bulak ve Yemen'de camii, ribat, hamam gibi hayır eserleri yaptırmıştır.

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Danişmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul:Türkiye
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı (8.bas.:1998) Osmanlı Tarihi II. Cilt: İstanbul'un Fethinden Kanunî Sultan Süleyman'ın Ölümüne Kadar . Ankara:Türk Tarih Kurumu ISBN 975-16-0012-X Say.:393-397, 549
 Aslan, Adnan, "Süleyman Paşa (Hadım)", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.567-668 ISBN 975-08-0072-9
 Kerr, R. ve F.A.Eden, (1972) Particular relation of the expedition of Solayman Pasha from Suez to India against the portuguese at Diu, Edinburg.

Dış bağlantılar

 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.1II say.78-79 Online:
 Afyoncu, Erhan (2010) "Süleyman Paşa, Hadım" Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi Cilt:38 Sayfa:96-98 . Ankara:TDIV Online:

Doğum tarihi bilinmeyenler
1547 yılında ölenler
16. yüzyılda Osmanlı sadrazamları
I. Süleyman'ın sadrazamları
Tekirdağ'da ölenler

Hadım Süleyman Paşa


Bauhinia /boʊˈhɪniə/[4] , සර්ව නිවර්තන කලාපීය විහිදුමක් සහිත වන ෆැබේසියේ ( Fabaceae, කොබෝලීල) කුලයේ සෙසල්පිනියොය්ඩේ (Caesalpinioideae) උපකුලයේ සපුෂ්පික ශාක විශේෂ 500 කට වැඩි ගණනක් ඇතුළත් ගණයකි. මෙම ගණය ස්විස් - ප්‍රංශ උද්භිදවේදීන් වන බෝහින් සහෝදරයන් සිහි කරමින් නම් කර ඇත.

බොහෝ විශේෂ ගණනක් විශේෂයෙන් ඉන්දියාව, ශ්‍රී ලංකාව, වියට්නාමය සහ දකුණු පෙරදිග වීනය තුළ ඕකිඩ් ගස් ලෙස පුළුල් නිවර්තන වගාවන් ලෙස කර ඇත. අනෙකුත් පොදු නම් අතරට කඳුකර කළුවර (mountain ebony) සහ කච්නාර් (kachnar - ඉන්දියාවේ සහ පාකිස්තානයේ) ඇතුළත් වේ. එක්සත් ජනපදයේ දී හවායි, වෙරලබඩ කැලිෆෝනියා, ටෙක්සාස්, ලුසියානා, සහ ෆ්ලොරිඩා ප්‍රාන්තවල වැවේ. Bauhinia × blakeana හොන්කොන් හි නිල රාජ්‍ය ලාංඡනයයි. ඕකිඩ් මලේ සමමිතික රුවක් හොන්කොන් ජාතික ධජයේ සහ හොන්කොන් ගුවන් සේවයේ ගුවන් තදබද සන්නිවේදනයේ ගුවන්විදුලි ඇමතුම් සංඥාව ලෙස "බොහීනියා" භාවිතයට ගැනේ.

විස්තරය
Bauhinia ගස් දර්ශීය වශයෙන් මීටර් 6-12 ක් තරම් උසට වැවෙන අතර එහි අතුපතර මීටර් 3-6 ක් තරමට විහිදෙයි. දෙබෙදි පත්‍ර සාමාන්‍යයෙන් සෙන්ටිමීටර් 10-15 ක් තරම් විශාල වේ.

පොදුවේ රතු, රෝස, දම්, තැඹිලි, හෝ කහ පාටින් යුත් නිබඳවම පාහේ සුවඳවත් මල්වල පෙති පහ විශ්කම්භය සෙන්ටිමීටර් 7.5-12.5 ක් පමණ වේ. සිසිරයේ අග මල් හට ගැනීම පටන් ගන්නා අතර ගිම්හානයේ මුල දක්වාම සිදු වේ. විශේෂය අනුව බොහීනියා මල්, දීප්තිමත් රතු උද්දීපන සහිතව මැජෙන්ටා, ලා දම්, රෝස හෝ සුදු පැහැය ගැනීම සාමාන්‍යය වේ.

වගාව
බීජ හෝ ඉති වලින් බොහීනියා ප්‍රචාරණය සිදුවේ. ආම්ලික පසට රුචි ඒවා ලවණ මිශ්‍ර පස ප්‍රිය නොකරයි. හොඳින් හිරු එළියට නිරාවරණය වන විට ඉතා කැමැත්තෙන් වැඩෙන මේ ගස් අඩ එළියේ දී වැවෙනු හැකිය. ගිම්හානයේ දී ජලය දැමීම අවශ්‍ය වේ; සිසිරයේ දී මැද මට්ටමේ ආර්ද්‍රතාවක් පවත්වා ගැනීම සුදුසු වේ.

විශේෂ

පිළිගත් විශේෂ
Bauhinia ගණයට යටත් පිරිසෙයින් මෙම විශේෂ ඇතුළත් වේ:

අවිනිශ්චිත නාමකරණ තත්ත්ව යටතේ වන විශේෂ
පහත සඳහන් විශේෂ වල නාමකරණය නිරාකරණය කර නැත:

 Bauhinia abyssinica A.Rich.
 Bauhinia acuminata Bruce
 Bauhinia aimouta Steud.
 Bauhinia amatlana Wunderlin
 Bauhinia andax DeWitt
 Bauhinia angularis Harms ex Glaz.
 Bauhinia angulata Vell.
 Bauhinia articulata Oliv.
 Bauhinia audax (de Wit) G.Cusset
 Bauhinia aurea H. Lév.
 Bauhinia ayabacensis Wunderlin
 Bauhinia bacuria Buch.-Ham. ex Wall.
 Bauhinia baueriana Steud.
 Bauhinia benzoin Kotschy ex Schweinf.
 Bauhinia bequaerti De Wild.
 Bauhinia bryoniflora Franch.
 Bauhinia burkeana Benth. ex Harv. & Sond.
 Bauhinia cancara Buch.-Ham. ex Steud.
 Bauhinia candelabriformis R.S. Cowan
 Bauhinia choriophylla Vogel
 Bauhinia cissoides Welw. ex Oliv.
 Bauhinia compacta Regel
 Bauhinia congesta—Anacacho Orchid Tree
 Bauhinia cookii Rose
 Bauhinia corymbosa Roxb. ex DC.
 Bauhinia crocea Drake
 Bauhinia cucullata Desv.
 Bauhinia cumingiana (Benth.) Fern.-Vill.
 Bauhinia damiaoshanensis T.C. Chen
 Bauhinia depauperata Glaz.
 Bauhinia dobbierum Rose
 Bauhinia dubia G. Don
 Bauhinia eriophora Ten.
 Bauhinia esmeraldasensis Wunderlin
 Bauhinia eximia Miq.
 Bauhinia fabrilis (de Wit) K. Larsen & S.S. Larsen
 Bauhinia farec Desv.
 Bauhinia geniculata Wunderlin
 Bauhinia grahami Steud.
 Bauhinia grandifolia Steud.
 Bauhinia herrerae (Britton & Rose) Standl. & Steyerm.
 Bauhinia holzei F.Muell.
 Bauhinia hostmanniana Miq.
 Bauhinia hypochrysa T.C. Chen
 Bauhinia hypoglauca Tang & F.T. Wang ex T.C. Chen
 Bauhinia indica Ladd ex Loud
 Bauhinia isopetala Griff.
 Bauhinia jenningsii Paul G. Wilson
 Bauhinia leichhardtii F.Muell.
 Bauhinia lingyuenensis T.C. Chen
 Bauhinia longiracemosa Hayata
 Bauhinia longiseta Fróes
 Bauhinia longistipes T.C. Chen
 Bauhinia longistyla Benth.
 Bauhinia maculata Ten.
 Bauhinia maglesia Lindl.
 Bauhinia malacotrichoides R.S. Cowan
 Bauhinia marlothii Engl.
 Bauhinia marowijnensis Kleinh.
 Bauhinia montana Lanza
 Bauhinia mucora Bolle
 Bauhinia ovatifolia T.C. Chen
 Bauhinia parkinsonii C.E.C.Fisch.
 Bauhinia paucinervata T.C. Chen
 Bauhinia persichii F.Muell.
 Bauhinia pinnata Blanco
 Bauhinia platisiliqua Steud.
 Bauhinia platysiliqua Perr. ex DC.
 Bauhinia polyacantha Steud.
 Bauhinia polyantha Vogel
 Bauhinia purpurea Wall.
 Bauhinia pyrrhocarpa Hochst.
 Bauhinia quinnanensis T.C.Chen
 Bauhinia reniformis Royle ex Baker
 Bauhinia rubescens Pers.
 Bauhinia ruficarpa Desv.
 Bauhinia scortechinii Prain ex King
 Bauhinia sellowiana Vogel
 Bauhinia siamensis K.Larsen & S.S.Larsen
 Bauhinia sirindhorniae K.Larsen & S.Larsen
 Bauhinia stenoscypha Baker
 Bauhinia strychnoidea Prain ex King
 Bauhinia subclavala Benth.
 Bauhinia superba Steud.
 Bauhinia tamarindacea Delile
 Bauhinia tenuis Span.
 Bauhinia teysmanniana Scheff.
 Bauhinia timorensis Decne.
 Bauhinia timoriana Steud.
 Bauhinia timoriensis Baker
 Bauhinia trichosepala (L.P.Queiroz) Wunderlin & Eilers
 Bauhinia tuichiensis Cayola & A. Fuentes
 Bauhinia umbriana Britton & Killip
 Bauhinia vahlii Villar
 Bauhinia venustula T.C. Chen
 Bauhinia welwischii Oliv.

දෙමුහුන් ප්‍රභේද
දෙමුහුන් විශේෂ එකක් දැකිය හැකිය:
 Bauhinia ×blakeana S. T. Dunn (Bauhinia variegata × Phanera purpurea)—Hong Kong Orchid Tree

අසංයෝගී ගණ
Barklya, Gigasiphon, Lasiobema, Lysiphyllum, Phanera, Piliostigma, Schnella, සහ Tylosema ගණවල විශේෂ ඇතැම් විට Bauhinia (sensu lato)යටතේ ඇතුළත් කර ඇත.

ඡායාරූප භවන - මයිල Bauhinia racemosa

ඡායාරූප භවන - පෙතන් Bauhinia tomentosa

ආශ්‍රිත ලේඛන

 The Lovely Plants

බාහිර සබැඳි
 "Bauhinia". Integrated Taxonomic Information System.

කොබෝලීල (Bauhinia)


Hervé Alicarte (født 7. oktober 1974 i Perpignan, Frankrig) er en fransk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Alicarte tilbragte størstedelen af sin karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet repræsenterede Montpellier og Bordeaux. Med Bordeaux var han i 1999 med til at vinde det franske mesterskab. Han havde også et kortvarigt ophold i schweizisk fodbold, hos Servette FC.

Titler
Ligue 1
 1999 med Bordeaux

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra Girondins Bordeaux
Fodboldspillere fra Montpellier HSC
Fodboldspillere fra Toulouse FC
Fodboldspillere fra AC Ajaccio
Fodboldspillere fra Servette FC
Fodboldspillere fra Nîmes Olympique
Personer fra Perpignan

Hervé Alicarte


Marfa Vasiliadis dite Odette Valéry (état civil inconnu), est une danseuse, chanteuse et actrice française d'origine grecque.

Biographie

Jeunesse
Odette Valéry a toujours entretenu un certain flou sur ses origines et sa famille. Selon la presse, elle serait née sous le nom de Marfa Basiliadi, Hélène Vasilardi ou Marpha de Vasiliadis, à Athènes en 1879, 1880 ou 1883.

Ses parents seraient originaires d'Athènes. Elle commence à étudier la danse à Rome où ses parents se sont établis. À quinze ans, elle fait partie de l'école de danse de l'Opéra de Paris. Remarquée par un imprésario, elle fait ses débuts à la Scala de Milan, passe au Constantino de Rome et à l'opéra de Rome. Elle parle français, allemand, italien, espagnol et russe, ainsi qu'un peu d'anglais, et elle joue bien du piano.

Aux Folies-Bergère
En avril 1898, elle est engagée par Édouard Marchand aux Folies Bergère où elle danse avec le Ballet Excelsior. Elle débute comme première danseuse dans Diamant, ballet d'Edmond Mize et Eugène Vivier et dans Le Rêve d'Elias de Paul Lacôme. En , elle crée, L'Enlèvement des Sabines, ballet-pantomime d'Adrien Vély et Charles Dutreil, musique de Paul Marcelles, avec Jane Margyl. Le , aux côtés de Jane Margyl et Jane Thylda, elle crée La Princesse au sabbat, ballet-pantomime de Jean Lorrain, musique de Louis Ganne. En mai 1899, elle crée le rôle de Vénus dans Les Grandes courtisanes, de Hubert Desvignes, musique d'Edmond Missa.

Danses grecques
Elle en vient à considérer la danse sur pointe comme danse « à l'ancienne » et se fait un nom en reconstituant des danses grecques anciennes, pieds nus, comme Isadora Duncan. Elle passe au Casino de Paris et danse ses danses grecques dites danses lascives dans la presse de l'époque. Elle interprete le rôle de Sylvia dans La Statue du commandeur, pantomime de Paul Eudel et Evariste Mangin, musique d'Adolphe David, reprise au théâtre de l'Athénée. Elle passe aux Capucines, aux Folies-Parisiennes.

Théâtre
En 1901, elle est engagée au Ronacher Theatre à Vienne. La même année, elle s'essaye à la comédie dans le rôle de Claire Beaulieu dans une reprise du Maître des Forges de Georges Ohnet aux Bouffes du Nord ; elle y joue aussi dans une reprise de Nana de Zola et créée le rôle de la Renommée dans La Mort de l'Aigle.

Music-hall
Elle revient au music-hall en 1902, en interprétant des danses et des chants napolitains au Casino de Paris. Elle passe au théâtre des Mathurins.

En 1903, elle part à Buenos-Aires, puis revient à Paris et passe au Casino de Paris.

En 1907, elle passe au Moulin-Rouge dansant le rôle du Modèle dans La Victoire d'Igra, pantomime d'André Arnyvelde.

En 1908, elle danse au Casino de Paris dans Fumées d'opium, ballet-pantomime d'Auguste Germain et R.Trébor. En mars 1908, elle interprète La danseuse aux Crotales au Gymnase. Puis, elle tourne en Angleterre, interprétant la scène de séduction de Salomé ; elle est interdite à Nottingham parce que le spectacle de la tête de Jean-Baptiste parait déplacé aux édiles. Elle danse la Valse de Phryné et Salomé au Coliseum Theatre de Londres. Plus tard, elle interprète Cléopâtre au Coliseum Theatre et danse avec un aspic vivant.

En novembre 1908, engagée par Oscar Hammerstein I, elle fait sensation au Manhattan Opera lorsqu'elle danse le dernier acte de Samson et Dalila avec un serpent, avec les crocs enlevés. Trois serpents sont soignés par son propre domestique, Robert, qu'elle a engagé en plus des autres et qui voyagent avec elle,

En 1909, elle joue et danse dans La Chair de Georges Wague et Léon Lambert, musique d'Albert Chantrier au Manhattan Opera House de New York.

En 1910, elle gagne 1000 dollars par semaine en dansant au Teatro comunale de Bologne. Elle possède plusieurs automobiles et amasse une fortune en bijoux.

En mars 1911, la presse annonce son mariage avec un journaliste connu sous le nom de Maurice de la Croisette, qui lui a récemment écrit un sketch pour le Little-Palace, mais elle dément elle-même la nouvelle peu après.

Fin de carrière
Odette Valéry dépense sans compter et, en 1912, elle est démunie. Elle n'a plus d'argent lorsqu'elle doit subir une opération et elle ne peut pas travailler pendant une période prolongée. Bien que son salaire hebdomadaire corresponde à ce qu'un ouvrier gagne en un an à l'époque, elle n'a pas économisé un sou. Elle se retrouve malade et affamée dans une pension bon marché de Notting Hill à Londres où son fils Gaetan, âgé de sept ans, prend soin d'elle. Elle survit ainsi depuis un an en mettant en gage ses bijoux. Un ami qui se produit au Hammerstein's London Opera House, la retrouve, la recueille et prévoit de la renvoyer chez elle en France pour récupérer.

Elle revient à Paris et bien qu'elle aurait eu vingt-huit aventures amoureuses en un an au sommet de sa gloire, elle a peu de vrais amis et continue à vivre dans la misère. Le journal Comœdia lance une souscription. Georges Bonjean propose de la recueillir à la villa Médicis Libre à Villepreux. Une représentation à bénéfice est organisée pour elle par Madame Rasimi, directrice du Ba-Ta-Clan, le 16 décembre 1912. Elle part ensuite se reposer à Villepreux à partir du 1er janvier 1913.

Une héritière californienne, Aimee Crocker, vient à son aide en voyant son sort et donne un bal en son honneur pour collecter des fonds au . L'hôtesse porte un python vivant autour du cou pour l'événement.

En mars 1913, elle remonte sur scène et joue le rôle d'Estella dans Angoisse, mimodrame de Léon Xanrof, musique d'Hedwige Chrétien et Louis Ancel, à la Sirène. Ce sera sa dernière apparition connue sur une scène de théâtre. Elle avait alors 34 ans.

En 1914, éthéromane et morphinomane, elle est internée quelque temps à Sainte-Anne.
Son nom apparaît encore dans une rubrique mondaine en mai 1933 avant de disparaître définitivement.

Iconographie
Odette Valéry a fait l'objet de nombreux portraits tirés par les grands photographes parisiens de l'époque tels Reutlinger, Charles Ogerau ou Édouard Stebbing, et largement diffusés par l'édition de cartes postales.

Le peintre Henri-Gabriel Ibels en a fait également le portrait sous le titre La Danseuse en 1899.

Bibliographie
 :

.
Les reines de Paris. Odette Valéry, article paru en première page de Gil Blas le 18 mai 1899.
Médaillon. Odette Valéry, article de Charles Bert paru à la page 3 de Gil Blas le 17 mars 1908.

Notes et références

Liens externes

.
 Odette Valery ritratta a mezzo busto, frontalmente. Ritratto femminile par Witcomb, A.S. - Internet Culturale / Istituto Centrale per il Catalogo Unico delle biblioteche italiane e per le informazioni bibliografiche - Roma, Italy - No Copyright - Other Known Legal Restrictions.

Danseuse française du XXe siècle
Danse moderne
Nom de scène
Naissance en 1879
Naissance à Athènes
Date de décès non renseignée (XXe siècle)
Lieu de décès inconnu

Odette Valéry


Holland Park is an area of Kensington, on the western edge of Central London, that contains a street and public park of the same name. It has no official boundaries but is roughly bounded by Kensington High Street to the south, Holland Road to the west, Holland Park Avenue to the north, and Kensington Church Street to the east. Adjacent districts are Notting Hill to the north, Earl's Court to the south, and Shepherd's Bush to the northwest.

The area is principally composed of tree-lined streets with large Victorian townhouses, and contains many shops, cultural tourist attractions such as the Design Museum, luxury spas, hotels, and restaurants, as well as the embassies of several countries. The street of Holland Park is formed from three linked roads constructed between 1860 and 1880 in projects of master builders William and Francis Radford, who were contracted to build and built over 200 houses in the area. Notable 19th-century residential developments in the area include the Royal Crescent and Aubrey House.

History

The district was rural until the 19th century, and most of the area now referred to by the name Holland Park was formerly the grounds of a Jacobean mansion called Cope Castle. In the later decades of that century the owners of the house sold off the more outlying parts of its grounds for residential development, and the district which evolved took its name from the house. It also included some small areas around the fringes which had never been part of the grounds of Holland House, notably the Phillimore Estate (there are at least four roads with the word Phillimore in their name) and the Campden Hill Square area.

In the late 19th century, a number of notable artists (including Frederic Leighton, P.R.A. and Val Prinsep) and art collectors lived in the area, known as the Holland Park Circle, especially in Melbury Road and Holland Park Road.

Lansdowne House
Lansdowne House, at Lansdowne Road. is a Grade II listed eight-storey building which was originally constructed in 1902–04 by Scottish architect William Flockhart, for South African mining magnate Sir Edmund Davis. The building contained apartments and artists' workshops.  Among the artists who had studios in the building in the early decades of the 20th century were Charles Ricketts, Charles Haslewood Shannon, Glyn Philpot, Vivian Forbes, James Pryde, and Frederick Cayley Robinson, who are commemorated on a blue plaque on the building.

The building underwent significant alterations. When, in 1957, record producer Denis Preston was looking for a property in which to set up a recording studio, his assistant engineer Joe Meek found the premises, which had unusually high ceilings and a basement squash court, suitable for conversion into a studio. Preston, Meek and engineer Adrian Kerridge then established the studio, and made their first recordings there in 1958. The studio was London's first independent music recording studio. In 1962, an enlarged control room overlooking the studio floor was opened. Kerridge later became the studio's owner. The studios closed in 2006 and the building was subsequently converted into 13 self-contained apartments, while retaining a small recording studio.

The public park

The park covers about , with a northern half of semi-wild woodland, central section of formal garden areas, and southernmost section used for sport.

Holland House is now a fragmentary ruin, having been devastated by incendiary bombing during the Second World War in 1940, but the ruins and the grounds were bought by London County Council in 1952 from the last private owner, the 6th Earl of Ilchester. Today the remains of the house form a backdrop for the open air Holland Park Theatre, which is the home of Opera Holland Park. To the immediate south of the park is the former site of the Commonwealth Institute, now home to the Design Museum.

The park contains a café, as well as the Belvedere Restaurant that is attached to the orangery, a giant chess set, a cricket pitch, tennis courts, two Japanese gardens - the Kyoto Garden (1991) and Fukushima Memorial Garden (2012), a youth hostel, a children's playground, squirrels and peacocks. In 2010, the park set aside a section for pigs whose job was to reclaim the area from nettles etc., in order to create another meadow area for wildflowers and fauna. Cattle were used subsequently to similar effect.

The Holland Park Ecology Centre (2013), operated by the borough's Ecology Service, provides environmental education programmes including nature walks, talks, programmes for schools, and outdoor activity programs for children.

In the northwest of the park near Abbotsbury Road, installed in 2000, is the outdoor sculpture Tortoises with Triangle and Time by Wendy Taylor, commissioned by the Royal Borough of Kensington and Chelsea for the Millennium.

References

External links

The local council's page on the park
Friends of Holland Park
Opera Holland Park
Holland Park Chess

Districts of the Royal Borough of Kensington and Chelsea
Parks and open spaces in the Royal Borough of Kensington and Chelsea
Nature centres in England
Gardens by Capability Brown
Grade II listed parks and gardens in London

Holland Park


Poligače (lat. Batoidea), infrarazred riba hrskavičnjača iz razreda  Elasmobranchii unutar kojega čine prve rođake morskim psima (Selachii). Tijelo im je uglavnom oblika romba, kod nekih plosnato s vitkim bičastim repom na čijem se kraju nalazi otrovna bodlja. Škržni su otvori na donjoj strani, prsne peraje su jake, a na trbušnim perajama mužjaka nalaze privjesci za kopulaciju. Ženke kod nekih rađaju žive mlade a neke vrste nesu jaja u čvrstoj ljusci.

Prilagođene su životu na dnu gdje se često zakopaju u pijesak.

U poligače pripadaju redovi:
 1) drhtuljke (Torpediniformes) s porodicom drhtulja (Torpedinidae), Hypnidae, Narcinidae i Narkidae;
 2) ražolike ribe (Rajiformes) s porodicom pravih raža (Rajidae), Anacanthobatidae, Arhynchobatidae, Crurirajidae i ražopsi (Rhinobatidae);
 3) golubovke (Myliobatiformes) s porodicama žutulje (Dasyatidae), Leptirice (Gymnuridae), Hexatrygonidae, morski golubovi (Myliobatidae), Plesiobatidae, Potamotrygonidae, Urolophidae i Urotrygonidae;
 4) Pilašice (Pristiformes) ima samo jednu porodicu Pilaši (Pristidae) s rodovima Anoxypristis i Pristis. Od ostalih poligalča najviše se razlikuju, a karakteristična im je produžena njuška oblika pile.

Vanjske poveznice

Izvori

Poligače
Prečnouste

Poligače


Gvarv Station (Gvarv stasjon) er en tidligere jernbanestation på Sørlandsbanen, der ligger i byområdet Gvarv i Sauherad kommune i Norge. Den er udstyret med en stationsbygning, der er opført i træ efter tegninger af Gudmund Hoel og Jens Flor. Der er desuden opsat et mindesmærke for Stortingsmedlemmet Ketil Skogen (1884-1970) ved stationen.

Stationen blev oprettet 18. december 1922, da banen blev forlænget dertil fra Nordagutu. De første par år fungerede stationen som endestation for banen, indtil den blev forlænget videre til Bø 1. december 1924. Stationen blev fjernstyret 25. november 1968, og 1. maj 1982 blev den gjort ubemandet. Betjeningen med persontog ophørte i 2002, og i dag fungerer den tidligere station kun som krydsningsspor.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Sørlandsbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1922
Jernbanestationer i Telemark

Gvarv Station