Kína hefur stærsta menntakerfi veraldar. Með 246,5 milljónir nemenda og 18,5 milljónir kennara í 532 þúsund skólum, að háskólastofnunum undanskildum, er menntakerfi Kína gríðarlega umfangsmikið og fjölbreytt.

Í Kína er menntun skipt í þrjá flokka: Grunnmenntun, æðri menntun og fullorðinsfræðslu. Samkvæmt lögum skal hvert barn hafa níu ára skyldunám frá grunnskóla (sex ára) til unglingastigs (þrjú ár). Það skyldunám er frítt en það er ekki alltaf raunin, meðal annars vegna ólíkra fjárveitinga milli dreifbýlis og þéttbýlis, og mikillar valddreifingar í stjórnun fjárveitinga. Í dreifbýli greiða foreldrar þannig oft laun kennara.

Menntun er að miklu leyti rekin fyrir opinbert fé, með fremur lítilli þátttöku einkaaðila í skólageiranum. Árið 2020 fór 4,2% af þjóðaframleiðslu Kína til menntamála. Það var um 10,5% af ríkisútgjöldum Kína. Einkareknir skólar eru þó að sækja mjög í sig veðrið og numu þeir um 10% árið 2015.

Sýslustjórnir sveitarfélaga bera meginábyrgð á stjórnun og framkvæmd skólamenntunar og héraðsyfirvöld hafa umsjón með æðri menntastofnunum. Á undanförnum árum hefur menntamálaráðuneyti Kína, sem er efst í stjórnsýslunni, færst frá beinni stjórn til eftirlits með menntakerfinu. Ráðuneytið stýrir umbótum í menntamálum með lögum, áætlunum, fjárhagsáætlun og fjárúthlutun, upplýsingaþjónustu, stefnumótun. Í auknum mæli er áhersla á valddreifingu í kerfinu.

Almennt

Menntakerfið í Kína hefur tekið stakkaskiptum frá miðbiki síðustu aldar. Árið 1949 voru 80% kínverja taldir ólæsir. Árið  2018 höfðu 97% íbúa eldri en 15 ára hlotið menntun og þjálfun og töldust læsir. Árið 1950 hafði einungis 20% þjóðarinnar hlotið formlega menntun. Árið 2018 lauk 94,2% grunnskólanemenda níu ára skólaskyldu.

Menntakerfi Kína er að mestu byggt upp sem ríkisrekið opinbert menntakerfi sem heyrir undir menntamálaráðuneyti landsins, og starfshóp Miðstjórnar kommúnistaflokksins á sviði menntunar.  Á undanförnum árum hefur menntamálaráðuneyti Kína færst frá beinni stjórn, meira til eftirlits með menntakerfinu. Ráðuneytið stýrir umbótum í menntamálum með mennta- og fjárhagsáætlunum,  upplýsingaþjónustu og stefnumótun. Í auknum mæli er áhersla á valddreifingu í kerfinu.

Sýslustjórnir sveitarfélaga bera meginábyrgð á stjórnun og framkvæmd grunnmenntunar en héraðsyfirvöld 33 héraða landsins hafa yfirumsjón með háskólastofnunum.

Menntakerfið nær yfir leikskóla, grunnskóla, framhaldsskóla, og háskóla. Auk opinberu skólanna hefur víðtækt net einkaskóla myndast í Alþýðulýðveldinu Kína.

Menntakerfi Kína er risavaxið og fjölmennt. Árið 2020 voru alls 291.715 leikskólar í Kína, 162.601 grunnskólar, 77.455 framhaldsskólar, 2.738 almennar háskólastofnanir og 827 háskólastofnanir sem buðu framhaldsháskólagráður.

Menntakerfi Kína fylgir (líkt og Ísland) viðurkenndum alþjóðlegum samræmdum stöðlum um menntakerfi og skólastig. Alþjóðlega menntunarflokkunin (ISCED) var tekin upp í Kína árið 1997. Hún byggir á tveimur megin flokkunarleiðum sem eru innbyrðis sjálfstæðar, en saman segja til bæði um stig náms og menntunar, eftir stöðu í menntakerfinu frá leikskóla til doktorsgráðu, svo og um svið, eftir innihaldi náms.

Leikskólaaldur

Í kínverskri menningu er gerður greinarmunur á milli tveggja stiga í lífi barna: "sakleysisaldurs" og "skilningsaldurs". Samkvæmt Konfúsíus eru nýfædd börn gjafir frá guðunum og því ber að virða meðfætt eðli þeirra. Á þessum "sakleysistíma" sem nær yfir fyrstu 5-7 ár ævinnar, samkvæmt hugmyndum Konfúsíusar, skortir börn enn greind til að geta lært mikið. Þau eru því meðhöndluð af mildi og gjarnan dekruð. Þegar "öld skilnings" er náð tekur við mikill agi.  –  Í nútímanum þegar foreldrar hafa uppgötvað í auknum mæli hæfileika ungra barna til að læra, er umskiptin yfir í "skilningsaldurinn" oft mun fyrr en áður.

Í Kína innritast nemendur venjulega í leikskóla við tveggja eða þriggja ára aldur, og kveðja leikskólann sex ára. Leikskólamenntun er ekki skylda og margir leikskólar eru í einkaeigu. Opinbert markmið kínverskra leikskóla er að undirbúa börnin uppeldislega og félagslega undir grunnskólagöngu. Áherslan er á aldurshæft tilfinningalegt uppeldi. Leikskólakennarar sækja verkmenntaskóla í fjögur ár og kenna síðan að meðaltali 35 barna hópum.

Á árinu 2020 voru um 48.182.634 börn á aldrinum 3 – 5 ára í 291.715 leikskólum í Kína. Þar voru 2.913.426 leikskólakennarar í fullu starfi auk 5.198.165 annarra starfsmanna.

Litið er á leikskólakennslu í Kína sem mikilvæga félagsleg þjónustu sem stjórnvöld eiga að veita. Sýslustjórnir sjá um leikskólakennslu á meðan ríkisvaldið mótar lög, reglugerðir, stefnu og þróunaráætlanir. Sveitarstjórnir á öllum stigum bera ábyrgð á að samræma þróun svæðisbundinna áætlana. Menntamálaráðuneyti Kína mótar stefnu og staðla, sem og stjórnendur og fagmenn viðkomandi leikskóla. Sérstakri aðgerðaráætlun um "þriggja ára leikskóla" er ætlað að auðvelda þessa uppbyggingu og tryggja meira fjármagn til málaflokksins.

Undanfarin ár hefur aukin áhersla verið á leikskólastigið í Kína. Árið 2021 voru um 88,1% barna á leikskólaaldri í Kína skráð í leikskóla. Það markar verulegar framfarir. Hins vegar eru enn hindranir fyrir leikskólabörn afskekktra héraða og enn er verulegt bil á milli framboðs og eftirspurnar eftir leikskólanámi á landsbyggðinni.

Grunnskólastig

Í Kína verða nemendur að ljúka níu ára skyldunámi. Grunnskólanám hefst við sex ára aldur og flestir verja þar sex árum.

Á árinu 2020 voru 107.508.746 grunnskólanemar í alls 162.601 grunnskólum. Þar voru 6.441.585 grunnskólakennarar í fullu starfi, auk 5.979.329 annarra starfsmanna.

Skólaskylda kínverskra barna sem var kynnt til sögunnar árið 1986, nær til níu ára hið minnsta og að hámarki tólf ára. Það þýðir að börnin hafa níu ára skyldunám frá grunnskóla (alls sex ár) til unglingastigs (þrjú ár).

Þrátt fyrir lög um skyldunám er grunnmenntun án skólagjalda ennþá markmið frekar en veruleiki í Kína. Margar fjölskyldur eiga í erfiðleikum með að borga skólagjöld og því neyðast sum börn til að yfirgefa skóla fyrir níu ára skyldumarkmiðið.

Námsárið

Námsári grunnskólans er að jafnaði skipt í tvær annir: Sú fyrri er frá febrúar fram í miðjan júlí. Þá er sex vikna sumarfrí. Seinni önnin er frá september fram í miðjan/lok janúar. Þá tekur við fjögurra vikna vetrarfrí.

Venjulegur skóladagur í Kína er langur, samkeppni mikil og álagið eftir því. Starfsdagur flestra skóla byrja snemma á morgnana (um 7:30) og nær til kvölds (um 18:00) með tveggja tíma hádegishléi. Margir skólar bjóða síðan upp á sjálfsnám á kvöldin frá 19-21 svo nemendur geta klárað heimavinnuna sína og undirbúið sig fyrir sífelld próf. Bjóði skólarnir ekki upp á sjálfsnám á kvöldin þurfa nemendur engu að síður að ljúka heimavinnunni. Það getur verið allt til kl. 22.

Að meðaltali verja grunnskólanemendur um sjö til átta klukkustundum í skólanum á meðan framhaldsskólanemar eru um tólf til fjórtán klukkustundir í skólanum séu hádegis- og kvöldtímar eru meðtaldir.

Skólabúningar eru skylda í mörgum kínverskum skólum.  Í grunnskólum Kína mæta nemendur í fánahyllingu hvern mánudagsmorgun og þurfa að vera í skólabúningnum þann dag. Auk búningsins er algengt að skólabörn séu með rauðan trefil um hálsinn, sem táknar kínverska fánann, auk þess að hafa gult höfuðfat utan skólabyggingarinnar til umferðaröryggis.

Zhongkao prófið

Grunnskólanemendur gangast undir samræmt opinbert próf sem kallast Zhongkao fyrir inngöngu í framhaldsskóla. Stigakerfi eru mismunandi eftir héruðum. Algengast er að nemendur séu prófaðir í kínversku, stærðfræði, ensku, eðlisfræði, efnafræði, stjórnmálafræði og íþróttum. Prófaniðurstöður úr Zhongkao eru síðan notaðar til að skipa nemendum í ólíka framhaldsskóla.

"Brautryðjendaæska Kína"

Flestir grunnskólarnir krefjast þess að nemendur, að þeim yngstu undanskildum, gangi til liðs við "Brautryðjendaæsku Kína", pólitísk samtök barna á aldrinum sex til fjórtán ára. Hugmyndafræði samtakanna "byggir á fræðilegu kerfi sósíalismans með kínverskum einkennum". Mottóið er: "Til baráttu fyrir málstað kommúnismans, vertu viðbúinn!". Háttsemi ungra brautryðjenda á að byggja á "heiðarleika, hugrekki, lífskrafti, og einingu".

Skuldbinding ungra brautryðjenda (og þar með flestra kínverskra gunnskólanema) við aðildina er:"Ég er meðlimur í Brautryðjendaæsku Kína. Undir fána ungra brautryðjenda sver ég Kommúnistaflokki Kína ást mína, móðurlandinu og fólkinu. Ég mun leggja hart að mér í námi, efla og undirbúa, svo styrkur minn verði til málstaðs kommúnismans."Rauður hálsklútur ungra brautryðjenda er eini einkennisklæðnaður félagsmanna. Við vígsluathöfn binda núverandi meðlimir klútana á nýliðana. Börn klædd rauðum hálsklútum eru algeng sjón í Kína.

Við útskrift eru flestir grunnskólanemendur orðnir félagar í Brautryðjendaæskunni. Við fjórtán ára aldur hætta þeir sjálfkrafa aðild að samtökunum og geta þá gengið í Æskulýðsfylkingu Kínverska Kommúnistaflokksins (CCP). Áætlað er í dag séu um 130 milljónir félagsmanna í Brautryðjendaæsku Kína.

Framhaldsskólastig

Framhaldsnám eftir grunnnám í Kína skiptist í þrjú ár í unglingaskóla (hluti af skólaskyldu) og önnur þrjú ár í framhaldsskóla. Að loknu skyldunáminu geta nemendur valið hvort haldið sé áfram með framhaldsskólamenntun. Flestir útskriftarnemar á unglingastigi halda áfram námi. Framhaldsskólinn tekur að meðaltali þrjú ár.

Á árinu 2020 voru um 90.820.113 nemar á aldrinum 12 –17 ára í framhaldsskólum Kína, sem skiptust niður á 77.455 framhaldsskóla. Þar voru 6.654.481 framhaldsskólakennarar í fullu starfi auk 8.538.842 annarra starfsmanna. Þessir framhaldsskólar skiptust í 52.998 skóla á neðra stigi framhaldsskóla (unglingaskóla) og 24.457 framhaldsskóla á efra stigi. Efra stigið skiptist síðan í æðri framhaldsskóla (14.561) og æðri verkmenntaskóla (9.896).

Fimm tegundir framhaldsskóla

Í Kína eru fimm tegundir framhaldsskóla: Almennir menntaskólar eða framhaldsskólar; Tæknilegir eða sérhæfðir framhaldsskólar; Framhaldsskólar fyrir fullorðna; Starfsnáms-framhaldsskólar; og Handiðnaðarskólar. - Síðustu fjórir eru verkmenntaskólar.

Frá og með 11. bekk gefst nemendum almenna miðskólans kostur á að velja á milli vísinda- eða hugvísindastefnu.
Fög kennd í almennum framhaldsskólum eru: kínverska, stærðfræði, eitt erlent skyldumál (aðallega enska), eðlisfræði, efnafræði, líffræði, verkfræði, upplýsingatækni, íþróttakennsla, listir, tónlist, siðfræði, hagfræði, saga og landafræði. Munurinn á námskránni felst í því að allt að átta kennslueiningar í stjórnmálum, siðfræði og sögu eru kenndar í hugvísindaskor, en í náttúrufræðiskor eru hins vegar eðlisfræði og efnafræði ríkjandi.

Kennslan er 45 mínútur í senn; alls 35 kennslustundir á viku og gert ráð fyrir að lágmarki tveimur stundum til sjálfsnáms til viðbótar.

"Gaokao" lokaprófið

Að lokinni tólf ára skólagöngu taka allir nemar lokapróf "Gaokao" en það er inntökupróf sem krafist er fyrir háskólanám í Kína. Þessi próf sem eru haldin eftir fyrstu viku júní, taka um níu klukkustundir á tveggja til fjögurra daga tímabili, allt eftir því í hvaða héraði þau er haldin. Öll eiga þau sameiginlegt að prófa í kínverskri tungu og stærðfræði, en að auki er prófað í erlendu tungumáli, eðlisfræði, efnafræði, stjórnmálum, sögu, landafræði og líffræði. Gefin er einkunn frá 1 til 100 og nemendur þurfa 60 eða meira til að hafa staðist. Prófgreinar til inntökuprófs í háskóla eru kjarnagreinar kínverska, stærðfræði og enska. Nemendur á náttúrufræðibraut velja tvær greinar úr eðlisfræði, líffræði eða efnafræði og nemendur í hugvísindum velja tvær greinar úr stjórnmálum, sagnfræði eða landafræði.

Árið 2022 tóku 11.930.000 "Gaokao" inntökuprófið. "Gaokao" er sagt mikilvægasta próf sem tekið er í Kína.

Fyrir prófið halda margir skólar þrjá til fjóra aukatíma á laugardögum í náttúrufræði og stærðfræði. Ef skólar bjóða ekki kennslu á laugardagsmorgnum er líklegt að margir foreldrar sendi börnin sín í dýrt aukanám í skólum um helgar eða skipuleggi einkakennslu fyrir börnin um helgar. Svo langt hefur þessi samkeppni gengið að stjórnvöld hafa varað við miklu vinnuálagi nemenda.

Þar sem niðurstöður prófsins geta ráðið miklu um framtíð nemenda er margir þeirra – og forráðamenn- undir gríðarlegu andlegu álagi. Prófið hefur meðal annars verið tengt aukinni tíðni sjálfsmorða nemenda.

Verkmenntaskólar

Auk almennu framhaldsskólanna sem undirbúa háskólanám eru starfræktar- og tækniskólar. Þessir sérstöku tækniskólar eru reknir á sveitarstjórnar- eða héraðsstigi. Fjórar tegundir verkmenntaskóla eru í Kína (árið 1987):

 Tækniskólar sem bjóða fjögurra ára nám að loknu unglingastigi og tveggja ára nám á framhaldsstigi á sviðum eins og verslun, myndlist eða skógrækt;
 Fjölbrautaskólar sem bjóða upp á 2ja ára fjölbreytt nám, t.d. smíði eða logsuðu;
 Sértækir tækniskólar sem bjóða upp á eins til þriggja ára iðnnám, t.d. í matreiðslu, saumaskap, ljósmyndun o.fl.;
 Landbúnaðarskólar sem bjóða grunn í búskapartækni.

Margir tækniskólarnir eru reknir af stórum fyrirtækjum.  Þeir þjálfa til að mynda nema fyrir stáliðnað, textíliðnað eða olíuiðnað. Einnig bjóða þeir upp á þjálfunartækifæri fyrir skrifstofufólk eða miðstig á sviði lögfræði, fjármála, heilsugæslu, lista og íþrótta. Lengd námsins er að meðaltali þrjú ár. Ólíkt öðrum menntastofnunum er námskrá tækniskólanna ekki ákveðin beint af ríki eða sveitarfélögum, heldur miðast við þarfir viðkomandi fyrirtækis eða atvinnugreinar. Framtíðarnemar eru valdir með hæfnisprófum í viðkomandi námsgrein.

Hin síðari ár hefur aðsókn að verkmenntun aukist. Á árinu 2021 náði fjöldi nýskráninga í æðri starfsmenntaskóla 5,6 milljónum, sem er 180 prósent aukning frá síðasta áratugi. Meira en 70 prósent starfsmanna í nútíma framleiðslufyrirfyrirtækjum og nýjum vaxandi atvinnugreinum eru útskrifaðir úr iðn- og verkmenntaskólum.

Æskulýðsfylking Kínverskra Kommúnista

Við fjórtán ára aldur hætta ungmenni sjálfkrafa aðild að "Brautryðjendaæsku Kína" og geta þá gengið til liðs við Æskulýðsfylkingu Kínverskra Kommúnista (CYLC). Það er ungliðahreyfing fyrir fólk á aldrinum 14 til 28 ára sem rekin er af Kommúnistaflokki Kína (CCP). Æskulýðsfylkingin er einnig leiðbeinandi í starfsemi Brautryðjendaæskunnar. Hugmyndafræði samtakanna byggir á Marx-Lenínisma, "hugsunum" Maó Zedong og "fræðilegu kerfi sósíalismans með kínverskum einkennum."  Árið 2017 voru félagsmenn um 81.246.000, þar á meðal 57.951.000 nemendur.

Háskólamenntun í Kína

Æðri menntun – háskólamenntun – í Kína er skipt í tvo flokka: Í fyrsta lagi nám við háskóla sem bjóða upp á fjögurra ára eða fimm ára grunnnám til að veita akademískar gráður; og í öðru lagi nám við framhaldsskóla sem bjóða upp á þriggja ára diplómanám bæði í bóklegum og verklegum greinum. Doktorsnám er aðeins í boði í háskólum og krefst fimm ára náms eftir BS gráðu, og þriggja ára eftir meistaranám.

Á síðustu áratugum hefur háskólastofnunum fjölgað í Kína. Mjög hefur verið hvatt til alþjóðlegs hreyfanleika og alþjóðasamvinnu. Háskólakerfið í Kína hefur þannig orðið æ fjölbreyttara.

Á árinu 2020 voru um 52.229.952 háskólanemar í Kína, flestir á aldrinum 18 –22 ára. Þeir námu við 2.738 háskólastofnanir. Þar voru 1.832.982 háskólakennarar í fullu starfi auk 2.668.708 annarra starfsmanna.

Um 827 háskólastofnanir buðu framhaldsgráðu, meistaranám eða doktorspóf. Þær skiptust í 594 venjulegar háskólastofnanir og 233 stofnanir sem eingöngu sinntu rannsóknum.

Árið 2020 voru 3.139.598 nemar í framhalds-háskólamenntun (í meistara- eða doktorsnámi). Árið 2019 voru 703.500 kínverskir nemar í framhaldsháskólamenntun utan Kína.

Val inn í háskóla

Talsvert fyrir "Gaokao" prófið þurfa nemendur að ákveða hvaða grein þeir vilja læra og hvar. Námsplássum í háskólum er úthlutað eftir punktakerfi og fjöldatakmörkunum í deildir og fög (latína: "numerus clausus").

Góðar niðurstöður úr Gaokao prófi eru nauðsynlegar fyrir inngöngu í háskóla. En jafnvel þó að niðurstöður Gaokao nái yfir allt land, eru umsækjendur um háskólanám innan hvers héraðs valdir umfram þá sem koma utanhéraðs. Prófanámskrár og greinar geta verið mismunandi eftir héruðum. Þá njóta umsækjendur úr minnihlutahópum og frá minna þróuðum svæðum góðs af jákvæðri mismunun.

Í grundvallaratriðum er háskólanám gjaldskylt, þó að nokkrir kostir séu fyrir hendi varðandi styrki, lán eða - sérstaklega fyrir íbúa á landsbyggðinni - niðurfellingu skólagjalda.  Upphæð háskólagjalda er mjög mismundandi eftir háskólum en árið 2016 voru meðalgjöldin um $2.200 bandaríkjadollara.

Ókeypis háskólamenntun og tryggt starf að námi loknu lauk í Kína um miðjan tíunda áratuginn síðustu aldar. Það hefur dregið úr getu þeirra efnaminni að senda börnin í háskóla. Sama gildir um þá sem ekki hafa sterkt félagsnet til að tryggja börnum sínum atvinnu að námi loknu. Efnaminni námsmenn í dreifbýli sem verða fyrir atvinnuleysi geta erfilega endurgreitt námslán.

Herþjálfun með námi

Samkvæmt kínverskum lögum um herþjónustu þurfa allir kínverskir karlmenn á aldrinum 18-22 ára að skrá sig og ganga í skyldubundna herþjónustu. Hjá landhernum þurfa hermenn að þjóna í þrjú ár en fjögur ár í sjó- og flughernum.

Samkvæmt herþjónustulögum og ákvörðunum miðstjórnar Kommúnistaflokksins er hermenntun og herþjálfun í Kína er hluti af menntakerfinu. Skal hún fara fram í upphafi námsannar. Fram að framhaldsskóla æfa nemendur herfylkingu og hreyfingu; Framhaldsskólanemar æfa og læra neyðarrýmingu auk landvarna. Háskólanemar fá formlega herþjálfun og æfingu í neyðarrýmingu.

Tilgangurinn er að efla ættjarðarást og auka skilning á landvörnum; þróa vilja og manngerð; móta heildarhyggju; kynna Kommúnistaflokk Kína; styrkja hugmyndafræði "sósíalisma með kínverskum einkennum"; og að gagnast í síðara námi.

Herþjálfun í venjulegum framhaldsskólum stendur venjulega yfir í um viku og er oftast í upphafi fyrsta árs í framhaldsskólans. Lengd herþjálfunar í venjulegum framhaldsskólum og háskólum er mismunandi. Algengust er tveggja til þriggja vikna þjálfun.

Tæknilega séð er herþjónusta skylda allra kínverskra ríkisborgara, en í reynd hefur lögboðin herþjónusta ekki verið innleidd frá 1949, þar sem ríkishernum, "Frelsisher fólksins" hefur tekist að ráða nægan fjölda af fúsum og frjálsum vilja. Allir 18 ára karlmenn verða að skrá sig hjá stjórnvöldum. Það þýðir þó ekki í reynd að sá skrái sig þurfi að ganga herinn.

"Tvíþætt forysta" háskóla- og vísindasamfélags Kína

Eftir dauða Maó Zedong árið 1976 voru gerðar ráðstafanir til að koma á reglu og stöðugleika, bæta gæði menntunar og reka háskólastofnanir á skilvirkari hátt. Nokkrir tugir "lykilháskóla" fengu sérstaka fjármögnun og hæfustu nemendurna fengu meir framgang óháð fjölskyldubakgrunni eða stjórnmála. Smá saman fjölgaði á listi yfir "Lykilháskóla Kína" sem hafði verið settur saman af stjórnvöldum og fyrst birtur árið 1959.
Pólitíkin í Kína tók miklum breytingum undir forystu Deng Xiaoping sem kynnti til sögunnar "fjögur skref til nútímavæðingar" til að umbylta efnahag landsins. Það voru markmið um framþróun landbúnaðar, iðnaðar, varnarmála og vísinda og tækni í Kína.

Skuldbinding um nútímavæðingu krafðist verulegra framfara í vísindum og tækni. Auka þyrfti akademísk gæði, og skipa yrði vísindum, rannsóknum og þjálfun hærri sess. Opinberir fjármunir til háskóla og til rannsókna jukust verulega og hvatt var til nýsköpunar og alþjóðasamvinnu.

Til að styrkja háskólasamfélagið hafa kínversk stjórnvöld ráðist í nokkur umfangsmikil átaks- og stefnuverkefni á síðustu tveimur áratugum. Þekktust þeirra eru áætlun um "lykilháskóla Kína" , "211 verkefnið" , "C9 deildin", og svokallað "985 verkefni".

Öll þessi verkefni um framþróun æðri menntunar hafa nú verið sameinuð í nýja áætlun sem nefnd hefur verið "Tvíþætt forysta" (enska: "Double First-Class Initiative"). Þar eru markmiðin tvenn: Annars vegar er stefna sett á "háskóla í heimsgæðum" og hins vegar á að stuðla að "fyrsta flokks akademískri uppbyggingu vísindagreina". Sameiginlega hefur þetta verið kallað "hin tvíþætt forysta" kínverskra úrvalsháskóla. Alls verða 140 kínverskir háskólar þróaðir sem elítuháskólar og fyrir árið 2050 er þeim ætlað að komast á lista virtustu háskóla veraldar.

Staða háskóla Kína í dag

Kínverskir háskólar eru margir og ólíkir að gæðum en það segir nokkra sögu að nokkrir þeirra hafa verið að færa sig ofar á alþjóðlegum listum yfir bestu háskóla veraldar. Nokkrir þeirra eru komnir meðal hundrað bestu háskóla heims. Samkvæmt þeim alþjóðlegu listum er meta gæði og árangur háskóla, á borð við "Time Higher Education World University Rankings" (THE), "Shanghai Ranking" (ARWU), "Leiden Ranking" (CWTS) og "U.S. News & World Report" (US News).

Kínverjar er þannig farnir að véfengja ofurvald Vesturlanda á alþjóðamarkaði háskóla. Efstu kínversku háskólarnir hafa nú bætt verulega stöðu sína í alþjóðlegri uppröðun háskóla heimsins.

Einkareknar menntastofnanir

Í Alþýðulýðveldinu Kína, sem byggir á kommúnisma, er menntakerfið fyrst og fremst á vegum hins opinbera. Betri efnahagur margra hefur kallað eftir meiri fjölbreytni menntakerfisins. Einkaskólakerfi hrfur því byggst upp smám saman og er orðið talsvert. Það á ekki síst við leikskólastigið og ýmsa sérskóla. Ríkisvaldið hefur bæði leyft og stutt við einkarekstur menntastofnana og þá fræðsluaðila er starfa í hagnaðarskyni. Fyrstu "lögin um eflingu einkamenntunar" tóku gildi haustið 2003.

Þessi framrás einkaskóla hefur þýtt aukið námsframboð, þar sem reynt er að mæta menntunarþörfum hraðar. Einkaskólar hafa einnig verið brautryðjendur í alþjóðasamstarfi, margir einkareknir leikskólar hafa tekið upp tvítyngda kennslu og ýmsir erlendir háskólar hafa byggt upp aðstöðu í Kína.

Árið 2021 sóttu 56.000.000 nemendur 190.000 einkarekna skóla, þar af 12.000 á grunn- og/eða unglingastigi. Þessir nemendur voru um 20% allra nemenda í Kína.

Mestu munar hér um leikskólastigið. Árið 2020 voru 167.956 einkareknir leiksskólar í Kína með um 23.785.506 börn. Á sama tíma sóttu 9.660.348 nemendur 6.187 einkarekna grunnskóla í Kína. Einkareknir framhaldsskólar voru alls 11.798 með um 13.696.521 nemendur og 8.559.552 háskólanemar stunduðu nám við 1.564  einkareknar háskólastofnanir. Þá voru starfsþjálfunarstofnanir einkaaðila alls 39.516 með 9.896.564 nemendur.  - Það er því ljóst að umfang einkageirans á sviði menntunar hefur vaxið mjög í Kína.

Svo hröð hefur þessi þróun verið að í ársbyrjun 2017 lýstu stjórnvöld því yfir að efla yrði forystu kínverska kommúnistaflokksins yfir einkaskólum með því að stofna flokkssamtök í einkaskólum sem ættu að gegna pólitísku kjarnahlutverki og stjórna einkaskólunum af festu í anda sósíalisma. Stjórnvöld fullyrtu að þetta væri gert til að styðja við einkarekna menntun.

Að sama skapi setja stjórnvöld auknar kröfur á hendur einkareknum menntastofnunum. Árið 2021 þrengdi enn meir að einkareknum skólum þegar stjórnvöld tilkynntu um þjóðnýtingu nokkurra þeirra.

Tengt efni

 Brautryðjendaæska Kína
 Tvíþættir forystuháskólar

Heimildir

Tilvísanir

Menntun í Kína

Menntakerfi Kína


Amotz Zahavi () (August 14, 1928 – May 12, 2017) was an Israeli evolutionary biologist, a Professor in the Department of Zoology at Tel Aviv University, and one of the founders of the Society for the Protection of Nature in Israel. His main work concerned the evolution of signals, particularly those signals that are indicative of fitness, and their selection for "honesty".

Biography
Amotz Zahavi was influenced to study zoology by the director of the zoo at Tel Aviv, Heinrich Mendelssohn. He received his Ph.D. from Tel Aviv University in 1970. He was married to Avishag Zahavi, a biologist and a co-investigator. He died in Tel Aviv, Israel on May 12, 2017, aged 88.

Scientific career

Zahavi is best known for his work on the handicap principle, which explains the evolution of characteristics, behaviors or structures that appear contrary to the principles of Darwinian evolution in that they appear to reduce fitness and endanger individual organisms. Evolved by sexual selection, these act as signals of the status of the organism, functioning to e. g. attract mates. He expanded it with theories on honest signalling and the idea that selection would favour signals that impose a higher cost, those that are not easily cheated on. He worked in particular on the Arabian babbler, a long-lived and social bird with altruistic behaviour among unrelated individuals, not explainable by kin selection. Zahavi reinterpreted these behaviours according to his signal theory and its correlative, the handicap principle. The altruistic act is costly to the donor, but may improve attractiveness to potential mates, a form of competitive altruism.

Zahavi is credited with co-developing the information centre hypothesis in 1973 with Peter Ward. The information centre hypothesis states that birds live in communal roosts primarily to gain information on food resource locations from other roost individuals.

Towards the end of his life he attempted to apply his theory at the molecular scale and sought to examine for example whether the neurotransmitter acetylcholine was selected due to its toxicity.

Awards
In 1980, The Society for the Protection of Nature in Israel, Zahavi and two other colleagues, were awarded the Israel Prize for SPNI's special contribution to society and the State, for the environment.

In 2011, Zahavi received the Fyssen Foundation's International Prize for the evolution of social communication.

In 2016, Zahavi received a prize for lifetime achievement from the Israel Society of Ecology and Environmental Sciences.

Published works

Zahavi, A. and Zahavi, A. (1997). The handicap principle: a missing piece of Darwin's puzzle. Oxford University Press. Oxford.

See also
List of Israel Prize recipients

References

External links
 Professor Amotz Zahavi at Tel Aviv University
 Special Issue of Behavioural Ecology 28(5)

1928 births
2017 deaths
Evolutionary biologists
Israeli zoologists
Academic staff of Tel Aviv University
Israel Prize for special contribution to society and the State recipients
Jews from Mandatory Palestine
People from Petah Tikva

Amotz Zahavi


Mieczysław "Mietek" Pemper (Cracovia, Polonia, 24 de marzo de 1920 – Augsburgo, Alemania, 7 de junio de 2011) fue un ciudadano alemán de origen polaco superviviente del Holocausto. Ayudó a recopilar y mecanografiar la famosa «lista de Schindler», que permitió salvar las vidas de 1.200 personas durante la Segunda Guerra Mundial.

Primeros años

Pemper nació en el seno de una familia judía de Cracovia, cerca del río Vístula, el 24 de marzo de 1920. Sus padres se llamaban Jakub y Regina Pemper, y tenía un hermano menor, Stefan. En polaco, "Mietek" es el diminutivo de "Mieczysław", y su familia y amigos cercanos se referían a él de esta forma. Desde la infancia, Pemper era bilingüe en polaco y alemán. Estudió simultáneamente Derecho en la Universidad Jagellónica y Administración de Empresas en la Universidad de Economía de Cracovia. En la época en la que Pemper estudiaba en la Universidad Jagellónica, los estudiantes judíos eran obligados a ocupar asientos separados.

Płaszów y Oskar Schindler

Pemper tenía 19 años cuando la Alemania Nazi invadió Polonia en 1939. Todos los judíos de Cracovia, incluyendo a Pemper y su familia, fueron obligados a llevar insignias con la estrella de David. Pemper permaneció en casa tanto tiempo como le era posible en protesta contra las insignias. Mientras pasaba la mayor parte del tiempo en la vivienda familiar, decidió aprender por su cuenta taquigrafía en alemán. Poco tiempo después, Pemper y su familia fueron confinados en el gueto de Cracovia, y él fue rápidamente nombrado por los oficiales nazis oficinista del Judenrat, la administración judía del gueto. Pemper también actuó como intérprete polaco-alemán para los residentes del gueto y mecanografió emisiones de radio de la BBC.

Las deportaciones del gueto habían empezado a finales de 1942, y fue completamente liquidado entre el 13 y el 15 de marzo. Pemper fue deportado al campo de concentración de Płaszów, a las afueras de Cracovia. Fue nombrado secretario personal y taquígrafo de Amon Göth, el comandante del campo, debido a su trabajo anterior en el Judenrat del gueto. La posición de Pemper como ayudante de Göth le dio un acceso privilegiado a documentos enviados a las autoridades nazis. Al trabajar en la oficina de Göth, Pemper también conoció a Oskar Schindler, un empresario e industrial alemán con lazos con el mercado negro. Al principio, Schindler quería beneficiarse de la invasión alemana de Polonia y la consiguiente guerra. Schindler había abierto una fábrica de productos esmaltados en Cracovia que empleaba mano de obra judía. Itzhak Stern, contable y el amigo más cercano de Pemper en la oficina de Göth, convenció a Pemper de que se podía confiar en Schindler.

Pemper mecanografió su primera carta a Schindler en marzo de 1943, sin saber que este simpatizaba con sus trabajadores judíos. A través de su trabajo en la oficina, Pemper descubrió en 1944 que los nazis pretendían cerrar todas las fábricas no relacionadas directamente con el esfuerzo de guerra, incluyendo la de Schindler, lo que podría significar que todos los reclusos judíos de Płaszów serían deportados a Auschwitz. Pemper en persona alertó a Schindler de estos planes y lo convenció para sustituir la producción de esmaltados por la de granadas antitanque para salvar a los obreros de Schindler. Pemper aportó a Schindler la mínima información posible, de modo que Schindler no pudiera ser acusado de compartir documentos secretos nazis si Pemper era capturado.

Pemper ayudó a elaborar la famosa "lista de Schindler" pasa salvar a tantos trabajadores judíos como fuera posible. Pemper, en colaboración con Schindler y con la ayuda de otros reclusos del campo de concentración de Płaszów, recopiló y mecanografió la lista de 1.200 reclusos judíos considerados "esenciales para el esfuerzo de guerra nazi", 1000 trabajadores de Schindler y otros 200 reclusos. Los incluidos en la lista, incluyendo al propio Pemper, fueron enviados a la nueva fábrica de granadas de Schindler ubicada en Brünnlitz (Checoslovaquia) en octubre de 1944. Este traslado finalmente significó que las personas de la lista salvasen sus vidas. Schindler también incluyó en la lista al padre, la madre y el hermano de Pemper. Su madre, Regina, no fue trasladada a la nueva fábrica de Brünnlitz, debido a su enfermedad; permaneció en Auschwitz y fue posteriormente liberada una vez la guerra hubo terminado. Al final de la guerra, Oskar Schindler pronunció un discurso ante sus trabajadores judíos, afirmando: "No me den las gracias por su supervivencia... Agradézcanselo a los valientes Stern y Pemper, que miraron cara a cara a la muerte constantemente".

Pemper testificó en el juicio contra Amon Göth en septiembre de 1946 en Cracovia.

Tras la guerra

En 1958 Pemper se estableció en Augsburgo (Baviera), y obtuvo la ciudadanía alemana. Trabajó como consultor de gestión y activista intercultural, centrándose específicamente en las relaciones y la reconciliación entre cristianos y judíos. Mantuvo cierto contacto con Oskar Schindler hasta la muerte de este en 1974.

Colaboró como asesor de la película La lista de Schindler (1993), de Steven Spielberg. La película minimizó el papel de Pemper en la colaboración con Schindler durante la guerra. Spielberg pretendía simplificar la línea argumental de la historia, para lo que creó un personaje compuesto, interpretado por Ben Kingsley, basado tanto en Mietek Pemper como en Itzhak Stern. De todos modos, Pemper restó importancia a que su papel fuese reducido en la película, diciendo que su conclusión no era la lista que había sido elaborada y mecanografiada, sino "los múltiples actos de resistencia que, como diminutas piedras colocadas una a una en un mosaico, habían hecho posible todo el proceso", según The Daily Telegraph. Spielberg rindió tributo tanto a Pemper como a Stern fuera de la película, llamándolos héroes. Pemper fue interpretado en la película por el actor Grzegorz Kwas.

La ciudad de Augsburgo le concedió en 2003 la medalla de la ciudad. En 2007 fue nombrado ciudadano honorario de la ciudad, en la que murió el 7 de junio de 2011, a los 91 años de edad. Nunca se casó y no dejó parientes cercanos. Fue enterrado en el cementerio judío de Augsburgo, y las banderas municipales ondearon a media asta en su honor. En homenaje a Pemper, el alcalde de Augsburgo, Kurt Gribl, dijo: "Con Mietek Pemper, la ciudad ha perdido a alguien que construyó puentes entre las religiones judía y cristiana y contribuyó a la reconciliación".

Enlaces externos
 Obituario de Mietek Pemper, Diario El País, 11 de junio de 2011

Sobrevivientes de campos de concentración nazis
Judíos de Polonia
Nacidos en Cracovia
Polacos del siglo XX
Autobiógrafos
Emigrantes polacos hacia Alemania

Mietek Pemper


The Travelcard is an inter-modal travel ticket for unlimited use on the London Underground, London Overground, Elizabeth line, Docklands Light Railway, London Trams, London Buses and National Rail services in the Greater London area. Travelcards can be purchased for a period of time varying from one day to a year, from Transport for London, National Rail and their agents. Depending on where it is purchased, and the length of validity, a Travelcard is either printed on a paper ticket with a magnetic stripe or encoded onto an Oyster card, Transport for London's contactless electronic smart card, or an ITSO smartcard issued by a National Rail train operating company. The cost of a Travelcard is determined by the area it covers and, for this purpose, London is divided into a number of fare zones. The Travelcard season ticket for unlimited travel on London Buses and the London Underground was launched on 22 May 1983 by London Transport. One Day Travelcards and validity on other transport modes were added from 1984 onwards. The introduction of the Travelcard caused an increase in patronage and reduced the number of tickets that needed to be purchased by passengers.

History

Before the introduction of the Travelcard, tickets for the London Underground were purchased on a 'point-to-point' basis between two stations, either as a single, return or season ticket; and were priced according to distance travelled. Tickets for travel on London Buses and British Rail were purchased separately. The Travelcard was introduced as the third in a series of major fare revisions that had started in 1981. The introduction of the Travelcard was intended to increase patronage on London Underground and London Buses, particularly during less busy times and to speed up the boarding of bus services.

On 4 October 1981, following the Greater London Council election, the incoming Labour administration simplified fares in Greater London by introducing four new bus fare zones and two central London Underground zones, named City and West End, where flat fares applied for the first time. This was accompanied by a cut in prices of about a third and was marketed as the Fares Fair campaign. Following successful legal action against it, on 21 March 1982 London Bus fares were doubled and London Underground fares increased by 91%. The two central area zones were retained and the fares to all other stations were restructured to be graduated at three-mile intervals; and thus grouping those stations within three miles of the central zones in an 'inner zone'.

In 1983, a third revision of fares was undertaken, and a new inter-modal Travelcard season ticket was launched covering five new numbered zones; representing an overall cut in prices of around 25%. The One Day Travelcard was launched in 1984 and on weekdays was only sold for travel after 09:30. In January 1985 the Capitalcard season ticket was launched, offering validity on British Rail services as well as London Underground and London Buses. It was priced around 10-15% higher than the Travelcard. The card was marketed under the brand "The London Connection", illustrated with an image of an electric plug bringing together the corporate identities of British Rail and London Transport. In June 1986 the One Day Capitalcard was launched. The Capitalcard brand ended in January 1989 when the Travelcard gained validity on British Rail and DLR services. In January 1991 Zone 5 was split to create a new Zone 6.

In January 2002 a peak version of the One Day Travelcard was introduced on weekdays, which allows travel between 04:30 and 09:30 and in 2005 a 3-day version of the Travelcard was launched (they were discontinued in 2010). Travelcard season tickets were made available on electronic smart cards, known as Oyster cards, from 2003 and by 2005 Transport for London ceased selling season tickets on paper tickets, although they continued to be available from National Rail stations until 1 June 2022.

In July 2023, TfL and the Mayor of London announced that from January 2024, one day Travelcards would no longer be sold or accepted on the TfL network, citing unfavourable revenue sharing terms between TfL and the Train Operating Companies on which the tickets are valid. 7-day and longer Travelcards will be unaffected.

Operation

Usage
A Travelcard entitles the holder to unlimited travel in Greater London on London Buses, London Trams, London Underground, London Overground, Docklands Light Railway, Elizabeth line and National Rail services. They provide travel within up to nine numbered concentric zones, with Zone 1 (which includes the central areas of The City and the West End) at the middle and Zone 9 (which includes suburbs outside Greater London such as Amersham and Brentwood). On the London Underground, London Overground, DLR and National Rail, the Travelcard is only valid within the zones indicated on the ticket. On London Buses any Travelcard, regardless of the zones, can be used on any route. On Tramlink any Travelcard valid in zones 3, 4, 5, or 6 can be used on any tram route. Travelcards are sold in a limited number of combinations of adjacent zones with different combinations available depending on the length of validity. Travelcards for only one zone are no longer sold, having been withdrawn in 2006. Travelcards valid for travel in Zone 1 (most of central London) are more expensive than those excluding it, although as of 2011 one-day travelcards not including Zone 1 are no longer sold.

Travelcards are issued for periods of one day or seven days, or for any period from one month to one year, known as a season Travelcard. One day Travelcards can be purchased in Anytime and Off-Peak variants. Anytime Travelcard and Off-peak Travelcard. An Anytime Travelcard may be used from 00:01 on the date of validity and an Off-peak Travelcard may be used from 09:30 on Monday to Friday, and whole day on weekends and public holidays, with both expiring at 04:29 the following day.

Travelcards for seven days or longer are known as season tickets and allow travel at any time of the day. When bought at a London Underground station or other Transport for London agent, one day Travelcards are sold on a paper ticket with a magnetic stripe and Travelcards lasting seven days or more are loaded on to an Oyster Card. A monthly travelcard (valid for between 28 and 31 days depending on month) is sold for 3.84 times the price of a 7-day card, while annual travelcards are sold for the price of 40 7-day tickets. The price of a travelcard valid for between one month and one year will be the sum of the relevant number of months, plus a pro-rata monthly rate for the number of days in the final month. As 40 weekly tickets cost approximately the same as a 10-month-12-day ticket, it is not possible in practice to buy a travelcard for a period between 10 months 13 days and 1 year, as an annual pass is cheaper and will be issued anyway.

As of 2022, Anytime Travelcard is only sold for zones 1-4, 1-6 or 1-9, while off-peak Travelcard is only sold for zones 1-6 or 1-9. Travelcard season tickets are sold for any consecutive zone combinations including at least 2 consecutive zones within 1-6, with tickets including zone 1 significantly more expensive, while season tickets for the outer zones are offered in the combinations 1-7, 1-8, 1-9, 2-7, 2-9 (including Watford Junction), 4-7 and 4-9 (including Watford Junction) only.

Sale
A Travelcard can be bought either from TfL or from National Rail:

 TfL-issued One Day Travelcards are sold at ticket machines at London Underground / DLR stations, TfL Visitor Centres, or Tramlink shop in Croydon, in form as a paper ticket only.

 National Rail issued One Day Travelcards are sold at ticket offices at National Rail stations, or bought from National Rail ticket retailers and collected at National Rail ticket machines / ticket offices and sold as a paper ticket. Some National Rail retailers also offer the option to load them into a National Rail ITSO smart card.

 A Travelcard season ticket can be bought from TfL at ticket machines at London Underground / DLR stations, TfL Visitor Centres, Oyster ticket shops, or online at the TfL Oyster Account, which must be loaded into an Oyster card at the point of purchase (or afterwards if bought online).
 A Travelcard season ticket can be sold by National Rail retailers and loaded into National Rail smart cards. As of 2022, an inboundary Travelcard season ticket (one valid within the numbered zones only) is sold on smart cards only, which include Oyster card (if sold by TfL) and National Rail ITSO smart cards (if sold by National Rail). Outboundary Travelcard season tickets sold by National Rail, which include travel within the numbered zones and between the zones and the specified station(s) outside the zone, remain available on paper tickets.

Only Travelcards sold as National Rail tickets are valid for 2-for-1 offers at attractions in London. The exception is one-year Travelcards on an Oyster card which are also valid as they come with a Gold Record Card, but shorter Travelcards on an Oyster card are not.

Services outside Greater London

There are various services outside Greater London on which Travelcards can be used. There are some London Underground, London Overground, Elizabeth line and National Rail stations located in the Home Counties of Essex, Hertfordshire, Buckinghamshire, Surrey and Kent which are included in Travelcard zones 4 to 9. A Travelcard covering the appropriate zones are valid for unlimited travel to/from these stations. Additionally, on some London Buses services that cross the Greater London boundary, Travelcards are valid for the whole route.

From outside Travelcard zones, outboundary Travelcards can be bought from some stations to a combination of London Zones, including zone 6, as either a day ticket or season ticket. An outboundary day Travelcard can be used to make one outward journey from the origin station to the boundary of zone 6, then one return journey back to the origin on the same day, with unlimited travel allowed within the zones shown on the ticket. Railway ticket barriers outside zone 6 will often retain the day ticket once the return journey has been made even though the travelcard part of the ticket remains valid until 04:30 the following day within the zone 6 boundary. An outboundary Travelcard season ticket can be used for unlimited travel between the origin and destination, and also the within zones specified on the ticket.

In addition, Travelcards between Zone 1, 2 or 4 and Watford Junction, Zone 1 or 2 and Hertford East / Broxbourne, and Zone 1 or 2 and Shenfield are also available on Oyster cards, with a Travelcard for Hertford East / Broxbourne also including Watford Junction, and a Travelcard for Shenfield also including Watford Junction and Hertford East / Broxbourne as well.

Furthermore, Travelcard ticket holders needing to go outside the covered zones can buy a "Boundary Zone" ticket, used in conjunction with the Travelcard. Such tickets are little known and can only be bought from ticket offices and some ticket machines but not online, as a result, many travellers, not realising that these tickets can be bought, ended up buying other more expensive tickets for their journeysA class action lawsuit has been filed against the train companies requesting a total of £93 million in compensation; the case has not yet been heard.

Exceptions
Although located in Zone 6, travel by Heathrow Express from Heathrow Central, Heathrow Terminal 4 or Heathrow Terminal 5 to London Paddington station is not included. The historical Heathrow Connect service did not accept Travelcards at the airport either; they could be used on the rest of its route between Hayes & Harlington and Paddington, but when this route was replaced by TfL Rail and later the Elizabeth line, this restriction was dropped and Travelcards are now usable there.

Travel on the High Speed 1 rail link between London St Pancras and Stratford International is also not included unless the travelcard is marked "plus high speed" This is because High Speed 1 is considered to be "outside the zones" except for London St Pancras station.

Revenue allocation

The revenues from Travelcard sales are divided according to a scheme agreed by Transport for London and the Rail Delivery Group. A quarterly survey known as the Travelcard Diary Survey is undertaken, where travelcard holders are asked to record all the bus, rail and tube trips they have made using their travelcard.  Both "in-boundary" and "out-boundary" (i.e. Travelcards in or outside the zonal areas) are surveyed, as well as day and monthly, weekly and annual Travelcards. Ensuring that a statistically valid sample that will give a fair and accurate allocation presents a challenge. The average mileage recorded on each mode is then calculated to give allocation factors of the Travelcard revenue to tube, bus and rail.

Additional benefits
Travelcards entitle the holder to a 33% discount on scheduled London River Services and 25% on the London Cable Car. In addition, holders of annual travelcards receive a "gold record card" which offers savings on off-peak travel on the same basis as the National Rail annual gold card.

Travelcards issued on paper tickets at National Rail stations are also treated as 'train tickets' for the Days Out Guide 2-for-1 offers at most attractions participating in the scheme.

See also

Oyster card
Navigo pass similar to Travelcard, used in Île de France
Creditrans similar to Travelcard, used in the Greater Bilbao region.

References

External links

Travelcards and group tickets - at Transport for London

Fare collection systems in London
Transport for London

Travelcard


නිල රජයේ නිවාඩු දිනයන්
කිල රජයේ නිවාඩු දිනයන් යනු පුවටෝ රිකෝ රජයේ පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය විසින් පිළිගෙන ඇති ඒවාය. සියළු රජයේ කාර්යාල වසා දැමිය යුතු වෙයි. බොහෝ වෙළෙඳ ව්‍යාපාරයන්ද වසා දැමීමට ස්වීය තීරණ ගනිති. මෙම රජයේ නිවාඩු දිනයන් තුල, ෆෙඩරල් සහ පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය විසින් සංස්ථාපිත නිවාඩු දිනයන් යන දෙවර්ගයම ඇතුලත්  වන්නේ පුවටෝ රිකෝ විස්න් සියළු එ.ජ. ෆෙඩරල් නිවාඩු දිනයන් පිළිගන්නා බැවිනි.

පුවටෝ රිකෝ හී රජයේ නිවාඩු දින


Tuneskibet (eller Haugenskibet) er et vikingeskib af egetræ fra omkring år 900 e. Kr, der i 1867 er fundet i en gravhøj på 80 meter i diameter ved gården Nedre Haugen, på Rolvsøy ved Fredriksstad i fylket Østfold i Norge. Vraget er i dag udstillet på Vikingeskibsmuseet på Bygdøy i Oslo.

Haugenskibet skibet er ikke komplet, men det kan have været op til 22 m langt. Det er 4,35 m bredt og kan have haft 11 eller 12 par årer. Kølen er omkring 14 m lang. Det er klinkbygget af egeplanker. Det er en solid konstruktion med naturligt groede tværgående planker, tykke rafter og en solid ræling.

Tuneskibet er mindre end både Gokstad- og Osebergskibet, men har en stærkere mast, som har kunnet holde et stort sejl. Skrogets form har været med til at øge hastigheden. Skibet har ikke kunnet laste tunge ting, men sandsynligvis varer med høj værdi og lav vægt som pels eller glas.

På Rolvsøy er der fundet tre vikingeskibe; Rostadskibet (1751), Haugenskibet (eller Tuneskibet) (1867), og Vallebåden (1894). Der er også blevet fundet en kammergrav, Haugen kammergrav i samme område.

Fundet af Tuneskibet, gjorde at arkæologerne for første gang kunne se et velbevaret skib fra vikingetiden, og i de følgende årtier førte flere udgravninger af gravhøje til yderligere skibsfund.
Vigtigst af disse var udgravningen af Gokstadskibet i 1880 og af Osebergskibet i 1904, begge i Vestfold.

Fundet
Tuneskibet blev fundet i en skibsbegravelses gravhøj (Båthaugen, fra det norrøne ord haugr der betyder dysse eller gravhøj).
I begyndelsen af 1860-tallet begyndte broderen til grundejeren at køre jord ud af gravhøjen, som allerede var blevet skadet af skattejægerne. Dette gjorde at det gamle delvist nedbrudte treværk udtørrede, og at ilten kom ind i selve gravanlægget. Det kan være en af årsagerne til at skibet var dårlig bevaret. I sommeren 1867 var man kommet ned til skibsresterne, og agterskibet blev liggende åbent. Fundet blev meldt til Fortidsminneforeningen og til Universitetet i Oslos oldtidssamling, og det blev udgravet af arkæologen Oluf Rygh i 1867. Udgravningen foregik i 14 dage og i oktober 1867 blev det udgravede skib sendt til Cristiania.

Skibet har stået inde i haugen med kølen nord-syd. Midt i haugen var der et gravkammer bygget af stående egeplanker. Indvendig var skibet foret med mos og enebærkviste. Der er kun bevaret dele af gravgodset, men der findes dele af en sadel, og en del fuldstændig korroderede jerngenstande som en brynje, et sværd, to spydspidser og et skjold. Man fandt også rester af udbrændte knogler af et menneske og af heste. Der blev også fundet glasperler og rester af tøj, som tyder på, at personen blev begravet påklædt. Til forskel fra Gokstadskibet og Osebergskibet var der også andet end selve skibet som blev fundet.

Efter at skibet var frilagt, blev det i en træramme fragtet ned til søen Visterflo. Der blev den løftet over på en pram, som blev slæbt til Fredrikstad og derefter til Christiania.

Udstilling

De første 10-15 år blev skibet opbevaret i et skur i universitetshaven og var tilgængeligt for publikum. Senere blev det flyttet til et magasin bag universitetets hovedbygning og var ikke tilgængelig for publikum. Da Osebergskibet blev fundet, blev der mindre interesse for Tuneskibet som udstillingsgenstand. I Oslo blev skibet lagt i et midlertidig skur i Universitetets park. Efterhånden fik det sin egen bygning, tegnet af arkitekt Georg Andreas Bull, men bygningen måtte rives ned for opførelsen af universitetets aula, og skibet blev placeret udendørs bag Frederiks gate 3. Efter at Osebergskibet blev flyttet til Bygdøy. I 1926 blev Tuneskibet flyttet ind i Osebergskuret. I 1932 var Vikingeskibsmuseets fløj i Oslo for Gokstadskibet og Tuneskibet færdigt, og skibet blev flyttet dertil. Skibet står i sin egen fløj i Vikingeskibsmuseet.

Rekonstruktion
I modsætning til Oseberg- og Gokstad skibene er der ikke gjort forsøg på at rekonstruere Tuneskibet, og det er udstillet i omtrent samme form, det blev fundet i. Stavnene og de øverste bordgange er rådnet bort. Jerndelene er stort set rustet bort og har kun efterladt spor af rust. Fundet er meget ufuldstændigt, og skibet har mistet sin oprindelige form på grund af jordtrykket. Der blev tegnet grove skitser under udgravningsarbejdet, men der blev ikke gjort en fuldstændig opmåling. Haakon Shetelig opmålte i 1917, men her er kun de bevarede dele optegnet. Ti år senere lavede Frederik Johannessen et forslag til rekonstruktion i plan og snit, som blev modificeret af Arne Emil Christensen jr. i 1980. Ifølge denne har Tuneskibet været langt, smalt og lavbordet, med ti bordgange i skroget.

I 1995 blev dele af skibet opmålt med laserteodolit, og man fik data til en videre gennemgang af det. Det blev genoptaget i 2000 med en fotogrammetrisk opmåling, som gav et dårlig resultat. Der blev også brugt laserskanning og fotoskanning, som var betydeligt mere vellykket, og det blev fulgt op af en grundig gennemgang af de bevarede tre skibsdele. Der findes efterhånden tilstrækkelig information til en rekonstruktion af skibet. Den blev præsenteret i Knut Paasches afhandling fra 2010.

Skibet har, som det er bevaret, ti bord (planker i hver side) . De har antagelig været forsynet med årehuller, ikke gafler, og der har sandsynligvis været elleve eller tolv par årer. Den totale længde antages at have været 18,67 m - 20 m (15 m er bevaret), den maksimale bredde er ca. 4,4 m. Tidligere arkæologiske vurderinger af skibet har konkluderet at det var fladbundet (1,2 m fra ræling til køl ifølge Sjøvold og mindre velegnet til sejlads på det åbne hav. Da gik man imidlertid ud fra, at skibet kun havde ti bord. Paasche mener som nævnt det har vært tolv, og da vil rælingen blive høj nok for sejlads på det åbne hav. Undervandskroget har været bredt forude, men smallere agterover. Paasche konkluderer, at Tuneskibet har været en god sejler, måske bedre end Gokstadskibet. Gokstadskibet var større end Osebergskipet, mens Tuneskibet var mindre end Osebergskibet. Både Gokstadskibet og Tuneskibet var kraftigere bygget og beregnet på hårdere sejlads end Osebergskibet. De tre skibe har ellers mange fællestræk i konstruktionen.

Datering
Haakon Shetelig konkluderer at Tuneskibet og Gokstadskibet omtrent er lige gamle, fra 850-900, men udelukkende på en typologisk baggrund og genstandsdateringer. Der blev taget årringsprøver af tømmeret i gravkammeret og af skibet. Træet i gravkammeret var fældet mellem 905 og 910, og det giver dateringen af gravlægningen. Slitage på enkelte af delene antyder at skibet var i brug, før det blev brugt som gravskib, måske allerede fra slutningen af 800-tallet.

Navnet
Navnet «Tuneskibet» kommer af, at fundstedet ligger på Haugen gård i Rolvsøy sogn som var en del af Tune Kommune. Fundet blev første gang publiceret af ingeniør B.C.Arntzen, som var daglig leder af udgravningerne, i artiklen Beskrivelse over den i Tune fundne Baad. Efter dette har fundet været associeret med Tune. Dermed har betegnelsen Tuneskibet været benyttet i 150 år i vikingetids forskningen.

Lokale kræfter har i 2000-tallet foreslået at omdøbe skibet til Haugenskibet i tråd med traditionen med at navngive vigtige arkæologiske fund efter fundstedet.<ref>Vil omdøpe Tuneskipet til "Haugenskipet" Fredriksstad Blad, 19. oktober 2011</ref>Gården Haugen har fået sit navn efter gravhøjen med skibet.

 Se også
 Skibsbegravelse
 Kvalsundskibet
 Rostadskibet
 Valleskibet
 Ladbyskibet
 Noter

 Litteratur
 Sverre Marstrander (1999) Tuneskipet'' (Sarpsborg: Borgarsyssel Museum)

Eksterne henvisninger

 Tuneskibet
 www.unimus.no

Skibe fra vikingetiden
Museumsskibe
Norges historie

Tuneskibet


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Astronomske pojave
 29. travnja  prstenasta pomrčina Sunca
 23. listopada  djelomična pomrčina Sunca

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Astronomija u 2014.


Côte-Vertu ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Saint-Laurent an der Kreuzung von Boulevard de la Côte-Vertu und Boulevard Décarie. Sie ist die nordwestliche Endstation der orangen Linie 2. Im Jahr 2019 nutzten 8.215.913 Fahrgäste die Station, was dem 6. Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal entspricht. Einen großen Teil des Verkehrsaufkommens generiert der benachbarte Busbahnhof.

Bauwerk

Die von den Architekturbüros Jodoin, Lamarre, Pratte, & Co sowie Cayouette & Saia entworfene Station entstand als Tunnelbahnhof. Während die Wände mit Terrakotta-Fliesen verkleidet sind, bestehen die Böden aus Granit- und Sandstein-Platten. Die Treppenaufgänge zur Verteilerebene sind eher schmal und in den Stoßzeiten bisweilen überlastet. Der Grund dafür ist, dass Côte-Vertu in den ursprünglichen Planungen nicht als Endstation vorgesehen war, eine weitere Verlängerung der Strecke bisher aber ausblieb. Insgesamt gibt es drei Eingangspavillons, die aus braunen Ziegeln errichtet wurden.

In 17,7 Metern Tiefe befindet sich die Bahnsteigebene mit zwei Seitenbahnsteigen. Die Entfernung zur benachbarten Station Du Collège, von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, beträgt 777,24 Meter. Seit 2005 besteht ein von der Autorité régionale de transport métropolitain betriebener Busbahnhof. Der Terminus Côte-Vertu ist zweigeteilt: Beim nördlichen Metro-Ausgang verkehren 20 Buslinien und fünf Nachtbuslinien der Société de transport de Montréal, beim südlichen Ausgang drei Buslinien der Société de transport de Laval und eine Expresslinie von exo.

Kunst

Im Verbindungstunnel über den Gleisen sind zwei großformatige, sich gegenseitig ergänzende Wandbilder von Yves Trudeau zu finden. Das Werk négatif positif besteht aus Chromstahl auf hölzernen Armaturen und symbolisiert Felswände, die durch eine Kluft entblößt werden. Die Erhöhungen auf der einen Seite des Ganges widerspiegeln sich in den Vertiefungen auf der anderen Seite – und umgekehrt. Durch beide Gebilde zieht sich ein gelber Streifen, eine Anspielung auf den Ariadnefaden.

Im nördlichsten Eingangspavillon steht die Installation L'Homo urbanus ("Der Stadtmensch") von Éric Lamontagne: ein Spiegel, auf den – ähnlich wie bei Insektensammlungen – fotografische Abbildungen verschiedener Personen mit Nadeln befestigt wurden. Die Figuren wenden dem Betrachter den Rücken zu, während die Gesichter in der Reflexion zu sehen sind.

Geschichte
Die Eröffnung der Station und des westlichsten Abschnitts der orangen Linie erfolgte am 27. Oktober 1986, zusammen mit dem kurzen Teilstück von Du Collège her. Mittelfristig soll die Linie weiter in Richtung Nordwesten nach Poirier und Bois-Franc verlängert werden, wo Anschluss an das Réseau express métropolitain bestünde. Namensgeber ist der Boulevard de la Côte-Vertu. Diese Bezeichnung geht auf einen Flurnamen im 18. Jahrhundert zurück, der damals Notre-Dame-de-Vertu (Unsere liebe Frau der Tugend) lautete.

Weblinks

 Seite der STM über die Station Côte-Vertu (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station Côte-Vertu (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1980er Jahren

Côte-Vertu (Metro Montreal)


Haus Labs eftir Lady Gaga (eða einfaldlega Haus Labs; áður þekkt sem Haus Laboratories) er bandarískt vegan og grimmdarlaust snyrtivörumerki stofnað af Lady Gaga. Fyrirtækið og vörulínan voru sett á markað 17. september 2019 og þetta var fyrsta stóra snyrtivörulínan sem var sett á markað eingöngu á Amazon, og vörulínan var fáanleg í níu löndum, þar á meðal í Frakklandi, Þýskalandi, Japan, Bretlandi og Bandaríkjunum. Haus Labs var svo endurútgefið 9. júní 2022 og var þá selt í verslunum Sephora. Fyrirtækið auglýsir vörur sínar sem "ofurhlaðinn hreinan listrænan farða sem er knúinn áfram af nýsköpun".

Haus Laboratories var upphaflega stofnað árið 2012 sem vörumerki fyrir ilmvatn, í tengslum við Coty Inc. sem er bandarískt fjölþjóðlegt snyrtivörurfyrirtæki og var stofnað árið 1904 og er þekkt fyrir að eiga nokkur vörumerki. Fyrsta ilmvatn þeirra, Fame, kom út sama ár, en annað ilmvatnið, Eau de Gaga, kom út árið 2014.

Saga

Bakgrunnur
Á árunum 2012 til 2014 gaf Gaga út tvö ilmvötn, Fame og Eau de Gaga, í gegnum Haus Laboratories í samstarfi við Coty, Inc.

Í febrúar 2018 sótti Gaga um vörumerkin "Haus Beauty" og "Haus Labs" í gegnum fyrirtækið sitt Ate My Heart Inc. Þá,

Í kjölfarið á Met Gala hátíðinni í maí 2019 fóru aðdáendur hennar að gruna að farðinn sem hún var með á hátíðinni væri sýnishorn á því sem væri á leiðinni. Auk þess hafði hún notað myllumerkið #HausBeauty á nokkrum færslum á Instagram. Haus Laboratories er fyrsta vörumerki Gaga sem einstaklingur. Hún hafði áður unnið með MAC Cosmetics í markaðsherferð árið 2011 fyrir Viva Glam varalitinn í myndbandi sem Nick Knight leikstýrði.
 Vörumerkið er innblásið af fyrstu dögum Gaga sem tónlistarmaður í Manhattan og það ber þann anda að fagna því sem gerir fólk einstakt og að tjá það í gegnum djarfan farða og líkamslist, sanngildi og inngildingu. Ákvörðunin um að selja farðann á Amazon var byggð á boðskap Haus Labs um sjálfsviðurkenningu og sjálfstrausti. Gaga sagði í viðtali við The Business of Fashion tímaritið að samstarfið við Amazon kom til vegna þess að þau voru eini söluaðilinn sem vildi leyfa henni að markaðssetja snyrtivörumekri með þessum meginreglum og sagði að án þess að mega bera boðskap um sjálfsviðurkeningu væri samningur ekki í boði.

Teymið sem Gaga safnaði saman fyrir vörumerkið samanstendur af 15 einstaklingum. Meðal þeirra eru fyrrverandi starfsmenn frá Milk Makeup og Benefit Cosmetics, sem er í eigu LVMH. Sarah Tanno, förðunarfræðingur Gaga, starfar sem alþjóðlegur liststjóri vörumerkisins og Ben Jones, fyrrverandi framkvæmdastjóri The Honest Copmany og Zynga er framkvæmdastjóri Haus Labs. Vörumerkið hefur einnig fengið stuðning frá Lightspeed Venture Partners, sem er fjárfestir í fyrirtækjum eins og Goop og Stitch Fix.

Útgáfa fegurðarlínu (2019-2022)
Þann 15. júlí 2019 gátu meðlimir Amazon Prime forpantað fyrstu vörur Haus Labs. Einnig var hægt að forpanta í gegnum vefsíðu fyrirtækisins hauslabs.com. Vörurnar komu á markað í september.

Þann 16. september 2019 hélt Gaga útgáfuveislu í Santa Monica, sem kallaðist "Haus Party", fyrir vörurnar og 500 gestir mættu. Í ræðu sinni sagði hún "við erum ekki bara að gefa út farða. Þetta er glæsileg árás á heiminn til að gera hann viðurkennandi, auðmjúkan, hugrakkan og umfram allt valdefldan til að vera góðhjartaður. Það skiptir ekki máli hvernig þú skilgreinir þig, öll eru velkomin hjá Haus Laboratories".

Vörurnar voru gerðar fáanlegar samtímis á Amazon í níu löndum, þar á meðal í Bandaríkjunum, Frakklandi og Þýskalandi, en viðskiptavinir í öðrum löndum gátu pantað frá vefverslun vörumerkisins, á hauslabs.com. Fyrstu vörurnar voru m.a. varablýantur, varagloss og liquid-to-powder glitrandi augnskuggi.

Vörumerkjabreyting (2022-nú)
Þann 9. júní 2022 var Haus labs endurnefnt frá Haus Laboratories yfir í Haus Labs by Lady Gaga samhliða herferð um vörumerkjabreytingu sem fólst meðal annars í því að Sephora varð smásöluaðili fyrir vörurnar í staðinn fyrir Amazon. Fyrstu vörurnar undir nýja nafinu voru gerðar fáanlegar í völdum verslunum með áætlanir um að koma í yfir 500 verslanir í Bandaríkjunum og Kanada um haustið. Samkvæmt Gaga voru 2.700 "óhrein" innihaldsefni fjarlægð í vörumerkjabreytingunni, og var þeim skipt út fyrir gagnleg innihaldsefni eins og hýalúrónsýra og vegan kollagen.

Í nóvember 2022 sem hluti af endurútgáfuherferð þeirra var tilkynnt um Nicole Sokol sem varaformann fyrirtækisins. Sokol var skipaður til að einbeita sér að vöruáætlun, vöruþróun, vöruflutningi og vöruhönnun.

Viðskipti

Markaðssetning
Þann 9. júlí 2019 birtist einnar mínútu langt myndband frá vörumerkinu sem var titlað "Our Haus. Your Rules." og var það upphaf markaðsetningarinnar. Myndbandinu var leikstýrt af Daniel Sannwals og í því hvatti Gaga fólk til að fagna því sem gerir það einstakt og að tjá það í gegnum djarfa förðun.

"Babylon" (Haus Labs útgáfa) var lagið sem var notað í undirspil á myndbandinu. Lagið var síðar gefið út á endurhljóðblöndunar-plötunni Dawn of Cromatica þann 3. september 2021. Gaga sá um upptökustjórn lagsins ásamt Bloodpop og Tchami.

Í kynningu á fyrsta hluta Cosmic Love Holiday Collection gaf Haus Labs út myndband með Gaga ásamt öðrum fyrirsætum með nýju vörurnar á sér.

Þann 18. maí 2020 gaf vörumerkið út myndband af Gaga, Alaska Thunderfuck og Aquaria, þáttakendum úr RuPaul's Drag Race þáttunum, og YouTube stjörnunum Aaliyah Jay og Partick Starrr og fleirum þar sem þau mæmuðu við lagið "Stupid Love" til að kynna nýja augnskuggapallettu undir sama nafni.

Þann 31. júlí 2020 kom út myndband með Gaga þar sem hún auglýsti augnblýantinn Eye-Dentify.

Sölutölur
Samkvæmt tiskutímaritinu WWD var Haus Labs þriðja söluhæsta snyrtivörumerki í eigu frægrar manneskju árið 2020, með tekjur yfir 141,7 milljónir bandaríkjadala, á eftir Kylie Cosmetics, næsthæst, og Fenty Beauty, söluhæsta vörumerkið í þeim flokki.

Verðlaun
Haus Laboratories vann verðlaunin fyrir besta nýja vörumerkið á Allure Readers' Choice Awards árið 2020, en Edge Precision Brow Pencil frá fyrirtækinu vann verðlaun fyrir besta augabrúnablýant í flokknum Best Eye Makeup Products of 2021 á árlegu Best of Beauty-verðlaununum.

Góðgerðarstarf
Haus Laboratories gekk til liðs við Born This Way Foundation, sem eru góðgerðarsamtök sem voru stofnuð árið 2012 af Gaga og móður hennar til að auka vitund um geðheilsu, þar sem að framlög upp á einn dollara af hverri greiddri færslu á vefsíðu Haus Labs rynni til samtakanna. Sama upphæð, einn dollari, af hverjum kaupum á Love for Sale augnskuggapallettunni myndi renna til góðgerðarsamtaka Tony Bennetts, Exploring the Arts sem var stofnuð árið 1999.

Heimildir

Tilvísanir

Lady Gaga
Snyrtivörur
Stofnað 2019

Haus Labs


Eski Dünya kunduzu (Castor fiber), Avrupa kunduzu olarak da bilinir, kunduzgiller (Castoridae) familyasından vücudu yüzmeye uyum sağlamış, su civarında yaşayan bir kemirici türü.

Özellikleri
Kunduz, Avrupa'nın en büyük kemirgenidir, arka ayak parmaklarının arasında palet gibi bir yüzme derisi gelişmiştir. Postları gri renkli, sık ve yumuşak kıllar ile daha uzun yapılı kahverengi, oldukça sert kıllardan oluşmuştur. Kulakları ve gözleri küçüktür. Gözlerinde üçüncü bir perde vardır. Kulakları ve burunlarında da su kaçmasını önleyen kapaklar vardır. Kesicidişleri portakal renginde olabilir ve 12 cm.'ye varabilir. Boyları 75–100 cm., dümen görevi yapmak üzere yassılaşmış kuyrukları 30–40 cm. kadar olur, ağırlıkları 13–30 kg. arasında değişir.

Yaşam alanı

Daha çok kayın, kavak ve kızılağaç gibi yumuşak oduna sahip ağaçların bulunduğu suların civarında yaşar, suyun sakin ve yavaş aktığı yerleri tercih ederler.

Dağılımı

Eskiden Avrupa'nın tamamından Orta Asya'ya kadar yaygın iken bugün Avrupa'da bölge bölge kalmıştır. Türkiye'de soyu tükenmiş olabilir. Geçmişte Fırat, Yukarı Kızılırmak, Ceyhan ve Kahramanmaraş yakınında Körsulu Çayı dolaylarında yakalanmış ya da görülmüşlerdi

Yuva yapma

Kunduzların yuvaları ortada tünellerle ulaşılan bir yaşama odasının bulunduğu bir galeri şeklindedir ve yerden 1.5 metre kadar yüksekliğe ulaşır. Dal ve çamurlarla inşa edilen bu yuvalar bir insanın ağırlığını taşıyabilecek kadar sağlamdır. Birçok galeri aracılığıyla yuvaların su yüzeyinin altıyla bağlantısı sağlanmıştır ve bir havalandırma bacası da yukarıya açılır.

Yaşam şekli

Genellikle gece işlektirler, çok ürkektirler. Tehlike sırasında kuyruklarını suya vururlar. Nadiren homurtu, tıslama, çığlık gibi sesler çıkarırlar. Derelere, 30–60 cm. yüksekliğinde yuvalarını korumaya yönelik bentler yaparlar. Güçlü dişleriyle bir ağacı kemirmek suretiyle devirirler. 8 cm. çapındaki bir ağacı yere (su yüzeyine) yıkmaları en fazla 5 dakika sürer. Daha büyük ağaçlar için, günler, haftalar boyunca ve birkaç birey birlikte çalışırlar. 80 cm. çapında bir ağacı dahi devirebilirler. Baraj yapmaktaki amaçları insanlarınkinden pek de farklı değildir. Su düzeyini ve akışını düzenlemeye çalışırlar. Erkek ve dişi bir yaşama alanı belirleyerek birlikte yaşar. Kış uykusu yoktur. Kışı dinlenme odalarında geçirirler.

Beslenme

Kemirmeye uygun dalları suyun dibine taşırlar. Burada görece soğukta saklanan dallar tazeliğini koruyarak kışlık gereksinimlerini karşılar. Bazen buzları delerek besin aradıkları da olur. Ağızlarında boğazlarına su kaçmasını engelleyen bir deri tabakasını (salgılanan bir maddeyle) mühürlemek suretiyle sualtında da su yutmaksızın kemirebilirler. Sadece bitkilerle beslenirler. Otlar, yapraklar, yumuşak ve ince dallar, ağaç kabuklarını tercih ederler.

Ömrü

Ortalama 35-50 yıl yaşarlar.

Üreme

Gebelik 15 hafta sürer. Bu süre sonunda 1-5 yavru, gözleri açık ve kürklü olarak doğar. Birkaç günlükken yüzmeyi ve dalmayı becerirler. 2 ay kadar emzirilen yavrular, 2-3, bazen 4 yaşına kadar anne ve babasıyla yaşar. Daha sonra aile kurmak üzere yuvadan ayrılırlar.

Korunma durumu

Kırmızı listede R/Ex statüsündedir. Eskiden yaşadıkları pek çok bölgede soyları tükenmiş, yaşadıkları yerlerde de birbirinden kopuk populasyonlar halinde varlıklarını sürdürmektedirler. Avlanma (kürkleri için), çevre bozulması gibi etkenlerin tehdidi altındadırlar.

Kunduzgiller
Norveç'teki memeliler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Eski Dünya kunduzu


Nouveau Roman (Fransızca: "Yeni Roman"), 1950'lerde Fransa'da oluşan roman akımıdır. Geleneksel anlamda konu, figür ve tutarlılığa önem vermeyen, henüz psikanaliz ve sosyolojinin egemenliğine girmemiş bir gerçeklik alanını sezgiler yoluyla fethetme eğilimidir. İnsanın dış dünya ile ilişkilerine ışık tutmaya çalışır.

Émile Henriot, Fransız gazetesi Le Monde'da 22 Mayıs 1957'de yazdığı bir makalede, yeni bir tarz deneyerek yeni yazı stilleri ortaya çıkaran yazarların eserlerini tanımlamak için "Yeni Roman" ifadesini kullanmıştır.

Yeni romancılar Balzac tarzı roman geleneğini, standart tiplemeleri, kronolojik zamanı reddederler. Hakim yazar anlayışını terk ederler. Yeni bakış açıları ve yeni anlatım tarzları denerler. Zaman, mekan ve olay örgüsü gibi ögelere yeni sunumlar getirmiş, bazen de tümden reddetmişlerdir.

Temsilcileri
 Maurice Blanchot
 Michel Butor
 Julio Cortázar
 Marguerite Duras
 Claude Ollier
 Robert Pinget
 Jean Richards
 Alain Robbe-Grillet
 Nathalie Sarraute
 Claude Simon
 Phiippe Sollers

Kaynakça
 İşler, Ertuğrul (2011). "Yeni Roman'ın Düşünsel Temelleri ve Anlatısal Yapısı ". Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, sayı 30. sayfa 179-182.
 Tunalı, Dilek . (2011). "Yeni Roman-yeni Dalga Sineması Etkileşimi Bağlamında Bir Sanat Yapıtı Olarak Film (bir Değerlendirme) ". Sanat Dergisi, 0 (18), 27-36 .
http://www.sosyalbil.selcuk.edu.tr/dergi/sayi1-8/6/31.pdf

Fransız edebiyatı

Nouveau roman


Campe, auch Campe(n) von Isenbüttel oder Campe aus dem Haus Campe, ist der Name eines alten braunschweig-lüneburgischen Adelsgeschlechts. Die Familie gehört zum Uradel in Niedersachsen.

Die hier behandelte Familie ist von den namensgleichen, aber nichtverwandten und wappenverschiedenen Adelsgeschlechtern Campe (Emsland), Campe (Hildesheim), Campe (Kirchberg) und Campe (Poggenhagen) zu unterscheiden.

Geschichte

Herkunft
Das Familienwappen erscheint erstmals als Siegel des sächsischen Truchsesses Jordan in einer undatierten Urkunde aus der Zeit von 1212 bis 1215. Um das Jahr 1268 werden Badewinus et Heinricus fratres dicti de Campe mit Siegel und unter dem Beinamen Blankenburg urkundlich erwähnt. Die ununterbrochene Stammreihe des Geschlechts beginnt mit dem Ritter und Truchsess Jordan von Campe auf Wettmarshagen und Neindorf, der in den Jahren 1282 und 1316 in Urkunden erscheint.

Namensgebendes Stammhaus ist die bei Braunschweig gelegene Burg Campen in Flechtorf, einem Ortsteil der Gemeinde Lehre im Landkreis Helmstedt in Niedersachsen. Die Burg wurde 1279 erstmals urkundlich erwähnt, ist aber wahrscheinlich schon viel früher zum Schutz der Handelsstraße von Braunschweig in die Altmark errichtet worden. 1279, im Jahr der Ersterwähnung, wurde die Burg von Truppen der Herzöge Heinrich I. und Albrecht II. erobert. Sie führten eine Fehde gegen ihren Onkel, den Bischof Otto von Hildesheim und nahmen in der Burg 70 seiner Vasallen gefangen.

Nach dem Jahrbuch des Deutschen Adels waren die von Campe ein Zweig der uralten Adelsfamilie von Blankenburg, die seit dem Jahre 1120 mit Bernhard und Erich als Burgmannen zu Blankenburg bezeugt sind. Die Herren von Blankenburg bekleideten unter Kaiser Lothar und Herzog Heinrich dem Löwen das braunschweigische Kämmerer-, Truchsessen- und Schenkenamt, die noch Jahrhunderte später auf Familienangehörige übergingen. Während des 13. Jahrhunderts sollen sich vom Hauptstamm mehrere Äste, die sich nach ihren neuen Stammsitzen von Campe, von Neindorf und von Bodendik benannten, abgezweigt haben. Demnach sollen auch alle Geschlechter, bis auf die von Campe und die wahrscheinlich dazugehörenden von Meding, erloschen sein.

Ausbreitung und Persönlichkeiten
Anno von Blankenburg und von Campe, ein Sohn des Stammvaters Jordan und dessen Frau Gertrud von Wenden, wird von 1307 bis 1342 in Urkunden genannt. Er war Herr auf Isenbüttel, Wettmershagen und Fallersleben sowie Knappe und Truchsess. Aus seiner Ehe mit Margarethe von Garssenbüttel ging Jan von Campe, urkundliche Nennung von 1331 bis 1371, hervor. Jan war Herr auf Isenbüttel, Fallersleben und Essenrode und herzoglicher Knappe und Vogt zu Wolfenbüttel. Er heiratete Ilsabe von dem Knesebeck. Ihr Nachkomme in der sechsten Generation war Jan von Campe auf Isenbüttel, Wettmershagen und Oehren. Er erscheint urkundlich von 1549 bis 1600 und war der Sohn von Heinrich von Campe († 1546) und dessen Frau Ilse von Mandelsloh. Jan wurde herzoglich braunschweig-lüneburger Hauptmann zu Heimburg. Er war zweimal verheiratet, in erster Ehe mit Sophie von Ahlden und in zweiter Ehe mit Sophie von der Schulenburg aus dem Haus Beetzendorf.

Zu seinen Nachkommen gehörte Werner Heinrich von Campe (* 1684; † 1743) auf Isenbüttel, Oehren und Wettmershagen, der zum Königlich Großbritannischen und Kurfürstlich Braunschweig-Lüneburgischen Hofrichter sowie zum ältesten Cellischen Landrat (zum Landschaftsdirektor präsentiert) ernannt wurde. Er starb am 16. Juli 1743. Aus seiner 1720 geschlossenen Ehe mit Dorothea Louise von Krosigk (* 1697; † 1749), einer Tochter von Bernhard Friedrich von Krosigk, ging Sohn Heinrich Wilhelm August (* 1722; † 1781) hervor. Er wurde, ebenso wie sein Vater, königlich britischer und kurfürstlich braunschweig-lüneburgischer Hofrichter sowie Oberhauptmann zu Eicklingen. Er war seit 1760 mit Louise Antoinette Charlotte von Weferlingen († 1775) und ab 1777 mit Wilhelmine Charlotte Amalie von Behr vermählt. Sein Sohn aus zweiter Ehe, Ernst Georg Ludwig von Campe (* 1781; † 1829) auf Isenbüttel, Oehren, Wettmershagen und Nienhagen im Königreich Hannover und Hülseburg, Presek und Vortsahl (beides Ortsteile von Hülseburg) im Großherzogtum Mecklenburg-Schwerin, erhielt vom König Jérôme von Westfalen, dem Bruder von Napoleon, 1813 eine Anerkennung des Freiherrenstandes. Er war königlich britischer und kurhannoverischer Geheimrat und Landdrost sowie Ritter des Johanniterordens. Aus seiner 1806 zu Hoya geschlossenen Ehe mit Mathilde Albertine Wilhelmine von Staffhorst (* 1787; † 1833) gingen sechs Kinder, drei Söhne und drei Töchter, hervor.

Amalie Juliane von Campe (* 1807; † 1856), die älteste Tochter des Paares, heiratete 1828 in Hannover den königlich hannoverischen Regierungsrat Georg Friedrich Hilmar Graf von Kielmansegg. Von ihren Brüdern war Karl August Alexander Ernst von Campe (* 1817; † 1853) Herr auf Isenbüttel, Oehren und Nienhagen. Aus seiner Ehe mit Adolfine Wilhelminie Auguste von Witzleben (* 1829; † 1893) kamen sechs Kinder, von denen sich zwei in den USA niederließen und dort heirateten. Albert Hans August Freiherr von Campe (* 1819) auf Isenbüttel, Oehrenfeld, Wettmershagen, Jelpke und Oehrenholz im Amt Gifhorn im Königreich Hannover, sowie Hülseburg, Presek und Vorsahl im Großherzogtum Mecklenburg-Schwerin, ein weiterer Bruder von Amalie Juliane und Karl August Alexander Ernst, wurde königlich hannoverischer Kammerherr und Ehrenritter des Johanniterordens. Er heiratete 1847 Karoline Auguste Elisabeth Gräfin von Westphalen zu Fürstenberg (* 1826; † 1873) und erhielt 1878 eine Anerkennung des Freiherrenstandes. Das Paar hinterließ drei Söhne und eine Tochter.

Balduin Gottlieb Joseph Freiherr von Campe (* 1851), königlich sächsischer Major außer Dienst, diente zuletzt im 2. Ulanenregiment Nr. 18 und war ein Sohn von Albert Hans August. Er wurde am 10. April 1912 unter der Nummer 394 in das königlich sächsische Adelsbuch eingetragen. Wegen des Besitzes bzw. Teilbesitzes zahlreicher Güter im Königreich Hannover gehörte die Familie zum ritterschaftlichen Adel der Lüneburgischen Landschaft.

Standeserhebungen
Ernst von Campe, auf Isenbüttel, Wettmershagen und Nienhagen, erhielt am 10. Juli 1813 zu Kassel eine westphälische Anerkennung des Freiherrenstandes, die allerdings im späteren Königreich Hannover keine Anerkennung fand. Der königlich preußische Sekondeleutnant im 2. Gardeulanenregiment Asan von Campe, auf Nienhagen, erhielt am 20. März 1876 zu Berlin eine preußische und Albert von Campe auf Wettmershagen am 26. Juni 1878 zu Schwerin eine mecklenburg-schweriner Anerkennung des Freiherrenstandes.

Wappen

Familienwappen
Das Wappen zeigt in Rot einen silbernen Zickzackbalken, oben mit fünf ganzen, unten mit vier ganzen und zwei halben Spitzen. Auf dem Helm mit rot-silbernen Helmdecken ein schwarzer Hirsch mit einer wie im Schild bezeichneten roten Decke vor einer mit einem natürlichen Pfauenwedel besteckten silbernen Säule. Als Schildhalter zwei goldenen Greife.

Der Wahlspruch lautet: Perseverando

Wappengeschichte
Das Wappen erscheint schon früh, zwischen 1212 und 1215, auf Abdrücken von Petschaften. Auf einem Siegel der Familie aus dem Jahre 1297 erscheint der silberne Zickzackbalken mit langen Spitzen. Der dreieckige Schild ist schwarz bzw. eisenfarben. Auf einem Siegel von 1320 erscheint als Helmzier ein Pfauenwedel mit fünf Federn. Siegel aus den Jahren 1330, 1344 und 1368 zeigen die Spitzen des Balkens eben so geformt. Auf älteren Siegeln variiert die Anzahl der Spitzen, meist fünft, selten vier und noch seltener drei.

Auf einer Wappenabbildung aus dem Jahre 1530 ist der Helm mit einer rot-silbernen Wulst bedeckt und trägt zwei rote, mit einem gestürzten, silbernen Sparren belegte, Büffelhörner ohne Mündung. Auf einer weiteren Abbildung eines Siegels trägt der Helm eine silberne, mit einem grünen Pfauenschweif besteckte Säule, neben der ein schwarzer Hirsch läuft. Der Hirsch ist mit einer roten Turnierdecke belegt und der silberne Balken hat sechs Spitzen. Der Hirsch erscheint bereits auf einem Siegel aus dem Jahre 1345, dort mit ausgeschlagener Zunge und mit einer Turnierdecke, die um den Hals herumläuft und in zwei längeren Streifen bis an die Klauen herabhängt. Der Balken zeigt fünf Spitzen.

In Johann Siebmachers Wappenbuch, Tafel 179, erscheint das Wappen als v. Campen bei Braunschweigischen. In der Blasonierung wird der Balken als Sparren aufgeführt und hat oben drei ganze und unten zwei ganze und zwei halbe Spitzen. Der Hirsch, "an seiner Farbe" springt links und die Säule ist mit drei Pfauenfedern besteckt. Im Wappenbuch des Königreiches Hannover, C12 und Seite 5, hat der Balken oben drei ganze und zwei halbe, und unten zwei ganze und zwei halbe Spitzen. Der Schaft ist mit drei Pfauenfedern besteckt, der Hirsch ist schwarz. Als Schildhalter zwei goldene, einwärtssehende Greife. Im Mecklenburgischen Wappenbuch, X 37, ist der Helm mit einer von Rot und Silber siebenmal gewundenen Wulst bedeckt.

In Kneschkes Wappen der deutschen freiherrlichen und adeligen Familien führen die von Campe:

Literatur
 Genealogisches Handbuch des Adels, Adelslexikon. Band II, Band 58 der Gesamtreihe GHdA, C. A. Starke, Limburg an der Lahn 1974, S. 221.

 Ernst Heinrich Kneschke: Neues allgemeines deutsches Adels-Lexicon. Band 2, Friedrich Voigt's Buchhandlung, Leipzig 1860, S. 203–204 (books.google.de).
 Ernst Heinrich Kneschke: Die Wappen der deutschen freiherrlichen und adeligen Familien. Band 2, T. O. Weigel, Leipzig 1855; S. 77–79 (books.google.de).
 Johann Heinrich Steffens: Geschlechts-Geschichte des Hochadelichen Hauses von Campe auf Isenbüttel und  Wettmarshagen. Schulzische Schriften, Celle 1783 (books.google.de, ).
 Zeitschrift des Historischen Vereins für Niedersachsen. 1871,  Genealogisches über die erloschene Familie von Campen zu Poggenhagen. S. 182 ff. (books.google.de).

Weblinks

 Wappen derer von Campe (als Campen) in Johann Siebmachers Wappenbuch von (1605)
 Eintrag über die von Campe im Schlossarchiv Wildenfels

Einzelnachweise

Deutsches Adelsgeschlecht
Niedersächsisches Adelsgeschlecht
Braunschweigische Geschichte

Campe (braunschweigisches Adelsgeschlecht)


Die Liste der deutschen Botschafter in Simbabwe enthält die Botschafter der Bundesrepublik Deutschland in Simbabwe. Sitz der Botschaft ist in Harare. Von 1953 bis 1963 war Simbabwe Teil der Föderation von Rhodesien und Njassaland und hieß von 1963 bis zur Unabhängigkeit 1980 Rhodesien. Die Bundesrepublik Deutschland unterhielt ab 1956 ein Generalkonsulat in der Hauptstadt, die damals Salisbury hieß. Nach der Schließung des Generalkonsulats 1970 wurde am 18. April 1980 die Botschaft eröffnet.

Generalkonsuln

Botschafter

Siehe auch
 Botschafter der DDR in Simbabwe

Weblinks
 Website der Deutschen Botschaft Harare

Einzelnachweise

!
Simbabwe
Deutschland


Prof. Dr. Nurettin Güz (d. 1961) Türk akademisyen, yazar.

1981 yılında Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi'nde lisans, 1985'te yüksek lisans, 1988'de ise doktora eğitimi almıştır. Gazi Üniversitesi ve Selçuk Üniversitesi'nde öğretim vermiştir.

1981 - 1986 yılları arasında Milli Eğitim Bakanlığı Basın ve Halkla İlişkiler Müşavirliği yapmıştır. 1986 - 1987 yılları arasında Türkiye Radyo Televizyon Kurumu'nda görev almıştır. 1996-1999 yılları arasında Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi'nde dekan vekili ve 2001-2004 yılları arasında Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi'nde dekanlık görevinde bulunmuştur. 2011 Temmuz'unda, ikinci kez Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi Dekanlığı'na getirilen Güz, aynı fakültede Gazetecilik Bölüm başkanlığı görevini de yürütmektedir.

Kitapları
 Haberde Yönlendirme ve Kamuoyu Araştırmaları, Nobel Yayınevi, Ankara, 2005
 Tek Parti İdeolojisinin Yayın Organları HALKEVLERİ DERGİLERİ, Ankara, 1995
 SCF Sonrası BASINDA MUHALEFET VE 1931 Matbuat Kanunu, G.Ü. İletişim Fak. Yayını, Ankara, 1993
 Türkiye'de Basın İktidar İlişkileri, G.Ü.BYYO Yayını, Ankara, 1991
 Basında Yasalar Suç ve Cezalar, Ankara Gazeteciler Cemiyeti Yayını, Ankara, 1988

Makalaler
 "Osmanlı Basını", Selçuk İletişim, 3, 40-57, Temmuz 2000
 "Basın ve Yeni Osmanlılar Cemiyeti", Selçuk İletişim, 2, 18-26, Ocak 2000
 "Cumhuriyetin İlanına Basının Bakışı", Selçuk İletişim, 1, 3-12, Temmuz 1999
 "Tek Partili Yönetimde Basın", Yeni Türkiye, 23-24, 2668-2776, 1998
 "Türk Basınında Kamuoyu Araştırmalarının Yönlendirme Aracı Olarak Kullanılması", Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, 1, 45-73, 1997
 "Türk Basınında Gündem Oluşturma", Yeni Türkiye, 12, 982-997, 1996
 "Siyasal Tercihleri Belirlemede Kitle İletişim Araçlarının Rolü (Mart 1994 Yerel Seçimleri Ankara Örneği)", Amme İdaresi Dergisi, 28, 113-128, 1995
 "Yazılı Basın Aile İlişkileri", Türk Aile Ansiklopedisi, 2, 629-635, 1991
 "Harf İnkılabının Basına Etkileri", G.Ü.BYYO Dergisi, 10, 89-119, 1991
 "Türkiye'de Matbaanın Kurulması", G.Ü.BYYO Dergisi, 8, 149-169, 1989
 Bir Araştırma (Gaziantep ve Sinop Pilot Bölgesi), Kooperatifçilik Dergisi, 105, 91-104, 1994

Projeler
 Türkiye İmajı Araştırma Projesi (Yabancı turistler üzerinde) Turizm Bakanlığı-Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi, 1991
 Türk Standartları Enstitüsü'nün Tanıtımı (Film Projesi) Türk Standartları-Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi, 1992

1961 doğumlular
Türk iletişim akademisyenleri
Türk profesörler
Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi dekanları
Selçuk Üniversitesi öğretim üyeleri
Selçuk Üniversitesi dekanları

Nurettin Güz


الاجتهاد في الشريعة الإسلامية مع نظرات تحليلية في الاجتهاد المعاصر هو كتاب يعتبر جزء من سلسلة «الفقه وأصوله» التي ألف فيها يوسف القرضاوي ما يزيد على عشرين كتاباً، والذي فيه يلقي الضوء على موضوع يمثل ضرورة لحياتنا الإسلامية اليوم، هو الاجتهاد الذي يعطي الشريعة خصوبتها وثراءها، ويمكنها من قيادة زمام الحياة إلى ما يحب الله ويرضى، دون تفريط في حدود الله، ولا تضييع لحقوق الإنسان، وذلك إذا كان اجتهادا صحيحا مستوفيا لشروطه صادرا من أهله في محله.وهذا الكتاب فيه من التبسيط في عباراته والتيسير في تناوله لتقريبه إلى فهم المثقف العادي، حتى يستطيع أن يهضمه، ويستفيد منه...

وصلات خارجية
 لتصفح الكتاب من موقع القرضاوي نت
 لتحميل الكتاب
  Text - PDF

كتب 1996
كتب يوسف القرضاوي

الاجتهاد في الشريعة الإسلامية (كتاب)


Hanna-Elisabeth Müller, née le  à Mannheim, est une soprano allemande, chanteuse d'opéra et de lieder. En plus de ses engagements lyriques internationaux, elle apparaît régulièrement comme soliste dans l'interprétation d'oratorios, d'œuvres symphoniques et de chants pour orchestres. Son répertoire va du romantisme allemand au .

Biographie

Formation et premiers engagements
Dès son enfance, Hanna-Elisabeth Müller prend des cours de violon auprès de Dinu Hartwich à Speyer et pendant ses loisirs, elle chante dans la chorale nationale d'enfants et de jeunes Juventus vocalis à Dannstadt. Dès l'âge de onze ans, elle reçoit des cours de chant de sa directrice Judith Janzen et en 1998 chante le soprano dans Mass de Leonard Bernstein au Kultursommer Ludwigshafen.

Après avoir terminé ses études secondaires, elle étudie  à l'Université de musique et des arts du spectacle de Mannheim avec Rudolf Piernay, avec qui elle continue de travailler. Elle suit des classes de maître de Dietrich Fischer-Dieskau, Julia Varady, Edith Wiens, Elly Ameling, Thomas Hampson et Wolfram Rieger. En 2010, elle fait ses premiers grands débuts à l'opéra dans Orphée et Eurydice à l'Opéra de chambre de Rheinsberg  et en tant que Pamina dans La Flûte enchantée au Theater Altenburg de Gera. Elle est membre du studio d'opéra de l'Opéra d'État de Bavière lors de la saison 2010-11, fait ses débuts comme Papagena dans La Flûte enchantée en septembre 2010, et joue le rôle de Fillide dans une production de La fedeltà premiata de Joseph Haydn. En décembre 2013, elle est présentée par Rolando Villazón sur Arte dans le cadre de l'émission Stars de demain.

Chanteuse d'opéra
De 2012-2013 à 2015-2016, elle est membre de l'ensemble de l'Opéra national de Bavière et fait ses débuts dans divers rôles de soprano lyrique. Selon sa voix, qui est décrite par les critiques comme « douée d'un timbre fin et léger », « comme taillée dans un cristal » ou « d'un argent de voix merveilleusement caractéristique », elle est principalement appelée pour les rôles de jeunesse, souvent en contrepartie d'une personnalité de scène plus mature qui est également soprano. Même après la fin de son engagement permanent, elle reste une invitée régulière de cette institution.

Après une audition auprès de Christian Thielemann, elle est engagée pour le Festival de Pâques de Salzbourg en 2014 dans le rôle de Zdenka dans Arabella de Richard Strauss. Le succès dans ce rôle aux côtés de Renée Fleming et Thomas Hampson est décisif pour son prix Upcoming Artist of the Year du .

On la voit en tant que Sophie dans Der Rosenkavalier en 2015 à l'Opéra national des Pays-Bas. En 2017, elle se produit pour la première fois au Metropolitan Opera de New York (Marzelline dans Fidelio) et à La Scala de Milan (Donna Anna dans Don Giovanni). Elle fait également ses débuts à l'Opéra d'État de Vienne en novembre 2019 dans le rôle de Donna Anna.

Rôles et engagements (sélection)

Lieder et concerts
En plus de l'opéra, elle est chanteuse de lieder. Depuis sa participation au Festival du printemps de Heidelberg en 2011 avec sa pianiste permanente Juliane Ruf et souvent avec un accompagnement d'orchestre, elle maintient et développe un répertoire qui comprend des chansons d'Alban Berg, Benjamin Britten, Francis Poulenc, Arnold Schönberg, Robert Schumann, Richard Strauss et Hugo Wolf. Grâce au soutien du New Talent Programm de la SWR2 de 2013 à 2015 , elle touche un large public avec deux récitals radio. Dans ce cadre, elle fait ses débuts au Festival de Schwetzingen en mai 2013.

Son premier CD solo Traumgekrönt, sort en juin 2017 et est salué par la presse écrite et en ligne  et entre dans la liste 4/2017 des meilleurs disques du  En 2018, elle chante au Teatro de la Zarzuela à Madrid  et à La Scala de Milan. Un deuxième CD Reine de cœur sort chez Pentatone en février 2020.

Sa participation à des oratorios et des chants pour orchestre l'amène à des salles de concert telles que les Philharmonies de Berlin, Cologne, Munich et Paris et la Philharmonie de l'Elbe. Après l'ouverture du Festival de Salzbourg de 2016 avec la Création de Haydn, elle est reconnue comme ayant « cette clarté dont la musique classique viennoise a absolument besoin ». Son interprétation des œuvres romantiques et romantiques tardives est qualifiée de « simple mais captivante ».

le 11 janvier 2017, elle remplace Camilla Tilling à l'ouverture de la Philharmonie de l'Elbe de Hambourg et chante, sans pouvoir répéter au préalable, avec le chœur et l'orchestre  la partie soprano du  mouvement de la Symphonie no 9 de Beethoven de Ludwig van Beethoven. En décembre 2018, elle est soliste au ZDF Advent Concert de la Église Notre-Dame de Dresde. En décembre 2021, elle est soliste avec Saimir Pirgu au concert du Nouvel An ZDF du Semperoper Dresden.

Répertoire (sélection)

Prix
 2009 : 1er Prix, prix du public et prix de la meilleure interprétation d'une œuvre contemporaine au concours de duo de chansons à Enschede (Pays-Bas) avec sa compagne de piano Mihaela Tomi.
 2010 : 1er Prix au concours de chant « Son et explication - travail de médiation en musique et parole » du groupe culturel de l'économie allemande.
 2011 : Tous les prix du Concours international d'art vocal Ada Sari à Nowy Sącz.
 2013 : Prix du Festival de la "Société pour la Promotion du Festival d'Opéra de Munich".
 2014 : Prix du "Jeune artiste de l'année" par le magazine Opernwelt

Discographie
CD
 Anton Bruckner : Messe  en fa mineur. Hanna-Elisabeth Müller, Anke Vondung, Dominik Wortig, , Chœur de la radio Bavaroise, Orchestre symphonique de Bamberg, . Tudor, 2014.
 Traumgekrönt. Lieder de Richard Strauss, Arnold Schönberg et Alban Berg. Hanna-Elisabeth Müller (soprano), Juliane Ruf (piano). Belvedere, 2017.
 Gustav Mahler : Symphonie . Hanna-Elisabeth Müller (soprano), Duisburger Symphoniker, dir. Ádám Fischer. Cavi, 2017.
 Richard Strauss : Der Rosenkavalier. Avec Hanna-Elisabeth Müller (Sophie), Camilla Nylund (Marschallin), Paula Murrihy (Oktavian), Peter Rose (Baron Ochs von Lerchenau) ; Netherlands Philharmonic Orchestra, dir. Marc Albrecht. Concert, septembre 2015. Challenge Classics, 2017.
 Reine de cœur. Lieder et Mélodies de Robert Schumann, Francis Poulenc et Alexander von Zemlinsky. Hanna-Elisabeth Müller (soprano), Juliane Ruf (Klavier). Pentatone, 2020.

DVD/Blu-ray
 Richard Strauss : Arabella. Avec Hanna-Elisabeth Müller (Zdenka), Renée Fleming (Arabella), Thomas Hampson (Mandryka), Daniel Behle (Matteo). Sächsischer Staatsopernchor et Staatskapelle de Dresde, dir. Christian Thielemann. Regie: Florentine Klepper. Concert au Festival de Pâques de Salzbourg 2014. Unitel Classica, 2014.
 Johannes Brahms : Ein Deutsches Requiem. Hanna-Elisabeth Müller (soprano), Simon Keenlyside (Baryton), Orchestre de Cleveland, Wiener Singverein, dir. Franz Welser-Möst. Concert à l'Abbaye de Saint-Florian, août 2016. Concorde, 2017.
 concert d'ouverture de la Philharmonie de l'Elbe, Hambourg. Avec Hanna-Elisabeth Müller soliste du dernier mouvement de la  Symphonie de Ludwig van Beethoven. Orchestre symphonique de la NDR, dir. Thomas Hengelbrock. CMajor, 2017.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1985
Chanteuse allemande d'opéra
Chanteuse d'opéra du XXIe siècle
Soprano allemande

Hanna-Elisabeth Müller


සෞඛ්‍යය සහ සෞඛ්‍ය සේවා සැපයීම සහ පරිභෝජනය පිලිබඳ ආර්ථිකමය දෘෂ්ඨියකින් අධ්‍යය්‍යනය කිරීම සෞඛ්‍ය ආර්ථිකවේදය නම්වේ.

සෞඛ්‍ය ආර්ථිකවේදය


La Ruta Estatal de Arizona 84, y abreviada SR 84 (en inglés: Arizona State Route 84) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Arizona. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la . La carretera tiene una longitud de 38,1 km (23.68 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Arizona 84 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Arizona por sus siglas en inglés ADOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ADOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Arizona

Ruta Estatal de Arizona 84


Writer යනු OpenOffice.org හි වදන් සැකසුම් පැකේජය යි. Microsoft Office හි Microsoft Word  හා Perfect Office හි Word Perfect යන වදන් සැකසුම් මෘදුකාංගවල ඇති ලක්ෂණ හා පහසුකම් ගණනාවක් මෙම මෘදුකාංගයේ ද දක්නට ඇත.

සමස්ත OpenOffice.org කට්ටලය මෙන්ම මෙම Writer මෘදුකාංගය ද Mac OS, Microsoft Windows, Linux, FreeBSD, Irix හා Solaris යනාදී මෙහෙයුම් පද්ධති ගණනාවක් මත වැඩ කළ හැකිය. එසේම මෙය නිදහස් මෘදුකාංග ගණයට අයත් වන නිසා නොමිලේම තම පරිගණයකයේ ස්ථාපනය කරගත හැකි අතර GNU Lesser General Public Licence යටතේ මෙය නිකුත් කර ඇත.

ලක්ෂණ

මෙම මෘදුකාංගයට ගොනු ආකෘති ගණනාවක් යටතේ ගොනු විවෘත කිරීමටත් ගබඩා කිරීමටත් පාහසුකම් සපයා ඇත. ඒ අතර OASIS හි Open Document 1.1, Microsoft Word හි DOC, DOCX, RTF හා XHTML මෙන් ම තවත් රැසකි.

එම පහසුකම් අතර පහත ඒවා ද වේ.

 Auto Correct
 AutoComplete
 Styles and Formatting
 Text Frames and Linking
 Tables of Contents
 Indexing
 Bibliographical References
 Illustrations
 Tables

මෙම පහසුකම් අතර වන AutoComplete හා Bibiliographical Reference යන ඒවා පහසුවෙන් පාඨකයා ආකර්ෂණය කර ගන්නා අතර Mail Merge වැනි පහසුකම් Writer  3.0 හිදී අනෙක් Word Processing සඳහා වන මෘදුකාංග තරම් ම නම්‍යශීලී නොවන බව සමහරුන්ගේ අදහසයි.

OpenOffice.org Writer


Dracaena bagamoyensis (Sansevieria bagamoyensis) es una especie de Dracaena Sansevieria perteneciente a la familia de las asparagáceas, originaria de  África oriental en Kenia.

Ahora se la ha incluido en el gen de Dracaena debido a los estudios moleculares de su filogenia.

Descripción
Es una planta herbácea erecta que alcanza un tamaño de 1.5 a 2.5 m de altura con 30-40 cm de grosor del tallo, tiene rizoma subterráneo, de 1.5-2  cm de largo,  3-4 cm de ancho, cilíndricos, está completamente cubierto y se expone sólo una parte basal muy corta. Las hojas son dísticas de espiral, 8-10, linear-lanceoladas, con margen de color marrón rojizo (marrón-naranja en el secado), con una membrana blanca cada vez más amplia hacia la base de la hoja, el ápice de la hoja de 0,4 0,6 cm de largo, con una aguda espina de color amarillo parduzco. La inflorescencia es terminal en forma de panícula de 40-55 cm de largo. El fruto es una baya globosa.

Taxonomía
Sansevieria bagamoyensis fue descrita por Nicholas Edward Brown y publicado en Bulletin of Miscellaneous Information Kew 1913: 306, en el año 1913.
Etimología
Sansevieria nombre genérico que debería ser "Sanseverinia" puesto que su descubridor, Vincenzo Petanga, de Nápoles, pretendía dárselo en conmemoración a Pietro Antonio Sanseverino, duque de Chiaromonte y fundador de un jardín de plantas exóticas en el sur de Italia. Sin embargo, el botánico sueco Thunberg que fue quien lo describió, lo denominó Sansevieria, en honor del militar, inventor y erudito napolitano Raimondo di Sangro (1710-1771), séptimo príncipe de Sansevero.

bagamoyensis: epíteto geográfico que alude a su localización en Bagamoyo.

Referencias

Enlaces externos

bagamoyensis
Flora de África tropical oriental
Flora de África continental
Plantas descritas en 1913
Plantas descritas por N.E.Br.

Sansevieria bagamoyensis


Avenue Securities é uma pioneira corretora e plataforma de investimentos que possibilita brasileiros investirem em ações listadas nas bolsas de valores dos Estados Unidos. Foi fundada em 2018 por Roberto Lee.Em 2022 o Itaú, um dos maiores bancos privados do Brasil, comprou 35% da participação da Avenue.

A empresa possui Selo RA 1000 no site de reclamações Reclame Aqui, aplicativo para celular e acesso via computador em língua portuguesa e relatórios que facilitam o preenchimento do Imposto de Renda, além da opção de compra de criptomoedas e cartão de débito físico em dólar.

Ligações externas
Anenue - site oficial

Ver também
Nubank
Binance

Corretoras de valores
Corretoras de criptomoedas

Avenue Securities