Kabala je mističko učenje judaizma o temeljima svijeta i smislu ljudskog života. Temelji se na bogatoj tradiciji književnosti Biblije i Talmuda. Psihologija (gr: psyhe: duša + logos: govor) Kabale je učenje Kabale o duši, razinama duše i kultiviranju duše. Duša je zbiljska dimenzija čovjeka, a ne puki epifenomen neuronske aktivnosti mozga. Stoga se u članku iznosi filozofijsko učenje o duši u što prije svega spada  Aristotelova (vidi Literatura: Aristotel) i Spinozina psihologija, a u židovskoj tradiciji takvo je učenje prisutno u Bibliji, Talmudu i Kabali.

Kratki uvod u Kabalu

Temeljni pojmovi Kabale: En Sof, Emanacija Božjih atributa, Četiri svijeta (arba olamot), Sefiroti
En Sof je naziv za čisti, neoblikovani i neiskazivi  bitak prije svakog oblikovanja; to je ono beskrajno (En: bez, Sof: granica) što postoji prije svake manifestacije, čak i prije Boga koji je određen kao vrhovni subjekt i najviša snaga stvaranja. No, ipak se u Kabali ponekad izraz En Sof rabi sinonimno kao Bog (ali nikada Bog namjesto En Sofa!).

Emanacija (istjecanje) je proces očitovanja Božjih atributa kroz svjetove (četiri svijeta: arba olamot). To očitovanje (manifestiranje) odvija se kroz četiri razine i na svakoj od njih Božji se atributi očituju različito. Božji atributi (navedeni u Bibliji, 1. Ljetopisa 29,11) su: Uzvišenost, Mudrost, Umnost (intelekt), Ljubav, Pravednost i Snaga, Ljepota i sklad, Pobjeda, Slava, Temelj i izvor, Kraljevstvo.

Četiri svijeta su: Acilut – razina na kojoj se Bog očituje svojim govorom; Beria – razina na kojoj se Bog očituje svojom snagom  kojom stvara svijet bića; Jecira – razina na kojoj se Bog očituje bogatstvom svojih likova; Asija – ovaj fizički svijet, razina konkretnih individualnih bića s kojima stupamo u odnos i koja su predmet našeg djelovanja.  Sefiroti su putovi ili kanali emaniranja (manifestiranja) Božjih atributa kroz svjetove. Ti Božji atributi očituju se na način koji odgovara naravi dotičnog svijeta; tako na primjer, u svijetu Acilut očituju se u svojoj dimenziji logosnosti (što podrazumijeva i riječ koja ih označuje); u svijetu Beria očituju se u svojoj dimenziji snage (snagosnosti); u svijetu Jecira očituju se u dimenziji forme, u svojoj oblikovanosti; u svijetu Asija očituju se u svojoj konkretnoj individualnosti i moći djelovanja u vanjskom svijetu.

Što je duša?
Po Aristotelu "duša je na neki način sva bića" (he psyhe ta onta põs esti panta). Taj stav ukazuje na to da je duša na neki način sav svijet. Budući da je duša slojevita i odgovara razinama svjetova – svakoj razini svijeta odgovara druga razina duše – to treba razmotriti na koji način neka razina duše odgovara razini svijeta.

Duša Ruah je na neki način svijet Jecira u njegovoj oblikovnosti; to znači u duši Ruah ogleda se svijet, reprezentiran je (nanovo uprisutnjen) svijet Jecira kao čisti oblik.

Duša Nešama je na neki način svijet Beria u njegovoj snagovitosti; to znači u duši Nešama reprezentiran je svijet Beria kao čista snaga, tj. njezino kretanje (dinamika);

Duša Haja je na neki način svijet Acilut u njegovoj logosnosti; to znači u duši Haja reprezentiran je svijet Acilut kao čisti logos (kao Božja riječ).

Duša Jehida je na neki način svijet Adam Kadmon u njegovoj naličnosti Bogu shvaćenom kao čisto svjetlo (Or En Sof); to znači u duši Jehida reprezentiran je AK kao čisto svjetlo Božje (Or En Sof).

Razine duše u Midrašu i Bibliji
Prema starom midraškom izvoru (Berešit Rabba 14:9), Kabbali i hasidizmu govori se o pet razina ili stupnjeva duše:

1) Nefeš ("stvorenje" – niža duša) odnosi se na vanjsko ponašanje.

2) Ruah ("duh") odnosi se na emocije.

3) Nešama ("unutarnja duša") odnosi se na um i inteligenciju.

4) Haja ("živuća") odnosi se na most između prvog bljeska svjesnog uvida i nadsvjesnog izvora. Iskustvo Božje svijesti koja neprekidno stvara svijet.

5) Jehida ("jedincata") odnosi se na krajnje jedinstvo duše u Bogu, očitovano čistom vjerom, apsolutnom pobožnošću i spremnošću da se za Boga žrtvuje vlastiti život.

Duši je ime Nefeš jer je ona životna snaga koja uzrokuje rast, fizičke potrebe i želje: "Kada tvoja nefeš zaželi jesti meso"  (Pnz 12,20)

Duši je ime Ruah jer je izvor emocija i govora: "Ne brzaj u svojoj ruah da postaneš ljutit."  (Prop 7,9); "Luda izlijeva sav svoj gnjev (ruah),…" Izr 29,11).

Duši je ime Nešama jer je ona odgovorna za mišljenje i umnost: "Nešama Svemogućega daje čovjeku razumijevanje (v'nišmat šadaj tvinem)". (Job 32,8)

Duši je ime Haja jer od Boga dobiva život (haj); duši je ime Jehida jer je ona jedincata, jednotna (hebr. ehad : jedan)

Razine duše u Kabali

Duša Nefeš (נֶפֶשׁ)
To je duša koja odgovara svijetu Asija, a djeluje na razini fiziologije tijela; tek po njoj tijelo zbiljski funkcionira kao živi organizam - svi njegovi organi zaživljuju djelovanjem duše Nefeš, jer ona ozbiljuje (aktualizira) onu potenciju (mogućnost) koja je dana fizičkim tijelom.

Duša Ruah (רוּחַ)
To je duša koja djeluje na razini svijeta Jecira, a djeluje na razini emocija (čuvstava); ona gleda likove bića u svijetu te na njih reagira sviđanjem ili nesviđanjem, ugodom ili neugodom što nužno vodi k zauzimanju nekog stava - prihvaćanja ili neprihvaćanja. Ti su stavovi, prema Y. Ginsburghu dani u sljedećoj tablici:

Duša Nešama (נְשָׁמָה)
To je duša koja odgovara svijetu Beria, a djeluje kao umna duša. Na događaje svijeta reagira tako da osmišljava optimalne umne obrasce djelovanja što čini bit vrline.

Vrline su vezane uz narav Božjih atributa, koji emaniraju kroz sefirote, a očituju se na razini svijeta Beria. U sljedećoj tablici dan je prikaz svih vrlina:

Duša Haja (חַיָה)
To je duša koja odgovara svijetu Acilut, a glavna joj je odlika: čuti govor, a ponajviše Božji govor, stoga bi se mogla nazvati: logosna duša. Duša Haja čuje Božji govor i razgovara s Bogom u činu molitve - hebrejska riječ za molitvu je tefila i podrazumijeva mnogo više od molitve ( u smislu zamolbe, traženja nečega od Boga). Za molitvu (tefila) traži se da bude u duhu intenzivne pomnosti (hebr: כַוָנָה kavana). Sadržaj molitve/tefila određen je u Kabali smislom odgovarajuće sefira tako da se kabalist obraća Bogu uvijek pod vidom nekog njegovog atributa (uzvišenosti, mudrosti, ljubavi, i sl.)

Duša Jehida (יְחִידׇה)
Ime joj kazuje da je to jedinstvena, jedincata i objedinjena duša. Vjerojatno se pod tim izrazom misli duša u svojoj čistoći, duša kao takva – čista duša, ono što je supstancija svake duše, duša kao temelj svih mogućih modifikacija, tj. uobličenja duše (u yogi to su obrtaji svijesti – ćittavrtti). To stanje duše (ili svijesti) postiže se povlačenjem energije duše iz vanjskih predmeta osjeta (u yogi to je pratyahara) i to se stanje zove ćitavrtti nirodha.

Kad duša shvati samu sebe u svojoj pravoj naravi kao čistu svijest, tada se ona kroz prianjanje (doslovno: sljepljivanje d'vekut) uzdiže do svog božanskog statusa sjedinjenosti s Bogom (u Kabali znano kao jihudim).

Odnos duše i tijela

Tijelo i duša mogu biti pokriveni sljedećim filozofijskim kategorijama:

Po Aristotelu
Aristotelovo izlaganje o duši predstavlja pravi filozofijski pristup duši. Na samom početku knjige "O duši" Aristotel kaže:

"s pravom možemo istraživanje o duši postaviti na prvo mjesto" (Aristotel, 1987, str. 3).

Hegel ovako ocjenjuje veličinu Aristotelove filozofije duše: "Stoga su Aristotelove knjige o duši, s njegovim raspravama o njenim posebnim stranama i stanjima, još uvijek najodličnije ili jedino djelo od spekulativnog interesa o tom predmetu." (Hegel, EFZ, § 378)

Aristotel ovako određuje bit duše:

U knjizi O duši, 431 b 20: "Sada sažmimo to što smo rekli o duši i ustvrdimo još jednom da je duša na neki način sva bića"   ("he psyhḗ ta onta pôs esti pánta")

Primjer: duša Haja sluša u tijelu unutarnjeg zvuka; tijelo je pritom potencija (dynamis) slušanja, a duša je aktualizacija (energeia), realizacija te potencije.

Aristotel, O duši, (412 b 20): "Kad bi oko bilo živo biće (zoon) tad bi gledanje (he opsis) bilo njegovom dušom (he psyhe)".

Po Spinozi
Spinoza: Duh i tijelo su jedna te ista stvar (una eadem res); gledana pod atributom mišljenja ona je duh (mens), pod atributom protežnosti ona je tijelo (corpus). Etika III. dio, propozicija 2, sholium.

U slučaju bolesti, ako je bolestan neki dio tijela onda je bolestan i odgovarajući vid duha (mens). Slabljenjem bolesti u tijelu, oslabit će i bolest u duhu, i obrnuto: ako čovjek svojom upornošću nekako oslabi bolest u svom duhu, to će oslabiti i bolest u tijelu. Hipohondri "stvaraju" bolest u svom duhu pa se stoga ona javlja i u njihovu tijelu. Oni koji stoje nasuprot hipohondrima, stvarnu težinu svoje tjelesne bolesti ne doživljuju adekvatnom jačinom u svom duhu.

Kod bolesti fizičkog tijela (guf homri) dominira tjelesni vid bolesti: iščašenom zglobu u tijelu ne odgovara nikakav iščašeni zglob u duhu, ali postoji bolno stanje (k'ev) u duhu, dakle: u tijelu je iščašeni zglob, u duhu (duši) je stanje bola.

Po Kabali - hasidsko tumačenje

Odnos tijela i duše kao odnos prostora i funkcije
Tijelo je prostor (prostiranje) duše; ono što se u tom prostoru odvija to su djelatnosti duše. One se protežu od čisto fiziologijskih (duša Nefeš) do najviših transcendirajućih k Bogu – to je prisustvo samog Boga, njegove volje i uma u tijelu (duša Haja i Jehida).

Duša Nefeš: oživljavanje, stavljanje u funkciju pojedinih dijelova tijela;

Duša Ruah: gledanje unutarnjih slika;

Duša Nešama: doživljaj pokreta unutarnje snage.

Duša Nefeš
Bog koji u prostoru tijela djeluje na razini fiziologije pa svojom:

a) Uzvišenošću, kroz sefira Keter djeluje na razini respiratornog sustava.

b) Mudrošću, kroz sefira Hokma djeluje na razini živčanog sustava (desne polutke velikog mozga).

c) Umnošću, kroz sefira Bina djeluje na razini živčanog sustava kroz lijevu polutku velikog mozga.

d) Milosrđem, kroz sefira Hesed djeluje na razini koštanog sustava;

e) Pravednošću, kroz sefira Gevura djeluje na razini krvožilnog sustava;

f) Ljepotom i skladom, kroz sefira Tiferet djeluje na razini mišićnog sustava;

g) Pobjedonosnošću, kroz sefira Necah djeluje na razini endokrinog sustava;

h) Slavom, kroz sefira Hod djeluje na razini obrambenog sustava;

i) Biti-temelj-svemu, kroz sefira Jesod na razini reproduktivnog sustava;

j) Kraljevanjem, kroz sefira Malkut na razini probavnog sustava.

Duša Ruah
Bog koji u prostoru tijela djeluje na razini ljudskih emocija u smislu davanja sinkretičkih (nediferenciranih) odgovora na izazove raznih situacija:

a) Uzvišenošću, kroz sefira Keter, na situaciju zarobljenosti svijetom odgovara duševnom moći transcendiranja.

b) Mudrošću, kroz sefira Hokma, na situaciju prenatrpanosti fragmentiranih spoznaja odgovara duševnom moći uvidom.

c) Umnošću, kroz sefira Bina, na situaciju rascjepkanosti mišljenja odgovara konstruktivnim analitičkim pristupom;

d) Milosrđem, kroz sefira Hesed, na situaciju nekontroliranog rasipničkog davanja odgovara davanjem u ljubavi;

e) Pravednošću, kroz sefira Gevura, na situaciju škrtosti i prevelike strogosti odgovara pravednim uskraćivanjem;

f) Ljepotom i skladom, kroz sefira Tiferet, na situaciju popuštanja te davanja prednosti jednoj od sefira odgovara uravnoteženim pristupom obima;

g) Pobjedonosnošću, kroz sefira Necah, na situaciju tvrdoglavog nastojanja "glavom kroz zid" odgovara hrabrim svladavanjem prepreka;

h) Slavom, kroz sefira Hod, na situaciju prebrzog sustajanja odgovara ustrajnošću;

i) Biti-temelj-svemu, kroz sefira Jesod, na situaciju hedonističke samoživosti odgovara istinskim sebe-ozbiljivanjem;

j) Kraljevanjem, kroz sefira Malkut, na situaciju bezobzirne nametljivosti odgovara smjernim ponašanjem te pozitivnim utjecajem na bližnje.

Duša Nešama
Bog koji u prostoru tijela djeluje na razini ljudskog uma pa čovjek daje promišljene odgovore (vrline) – pritom uvažavajući istinu, dobrotu, pravdu – na vanjske situacije koje zahtijevaju čovjekovo djelovanje i pritom ulaganje snage:

a) Uzvišenošću, kroz sefira Keter, u situacijama neizvjesnog osciliranja između istine i laži, dobra i zla, pravde i nepravde, djeluje kroz čovjekovu vjeru, volju i blaženstvo, da se odluči za Boga.

b) Mudrošću, kroz sefira Hokma, u situacijama osciliranja između priznavanja autoriteta Božje mudrosti i vlastite mudrosti, čovjek negira vlastitu sebe-važnost (bitul).

c) Umnošću, kroz sefira Bina, u mučnu situaciju beskrajnog analiziranja unosi radost (simha) u rad mišljenja.

d) Milosrđem, kroz sefira Hesed, duša postaje svjesna Božjeg milosrđa pa se i sama usuglašuje s njim te reagira ljubavlju (ahava) spram bližnjeg i Boga.

e) Pravednošću, kroz sefira Gevura, duša postaje svjesna Božje snage u vršenju pravde pa ju spopada strah, strahopoštovanje (jira) spram svemogućeg Boga.

f) Ljepotom i skladom, kroz sefira Tiferet, duša postaje svjesna Božje ljepote koju doživljava kroz vršenje milosrđa (rahamim); ljepota kao skladnost doživljava se u ravnoteži između davanja i uskraćivanja.

g) Pobjedonosnošću, kroz sefira Necah, duša ima povjerenje (bitahon) u Boga da On uvijek na kraju pobjeđuje što čovjeku daje snage da svladava prepreke na putu.

h) Slavu, kroz sefira Hod, duša doživljava u svojoj iskrenoj zahvalnosti (temimut) Božjoj snazi koja prožima svo postojanje.

i) Biti-temelj-svemu, kroz sefira Jesod, djeluje na dušu Nešama tako što teži sebe-ozbiljenju životom u istini (emet), jer Bog, kao temelj svega, je istina svega.

j) Kraljevanjem, kroz sefira Malkut, duša je svjesna da čovjek nije kralj, nego je to Bog, stoga nastoji, u punoj poniznosti (šiflut), činiti što više dobra svojim bližnjima, djelovati pozitivno u svojoj okolini i stoga se raduje svakom uspjehu svojih bližnjih.

Duša Haja
Bog koji govori u prostoru tijela djeluje na onu razinu unutarnjeg govora u čovjeku na kojoj duša Haja može raz-govarati kroz molitvu. Svaka molitva podrazumijeva tri sastavnice: slavljenje Boga, zamolbu, zahvalu za dobiveno. Ovisno o sefirotima molitva će biti upućena:

Božjoj uzvišenosti, mudrosti, umnosti, milosrdnosti, pravednosti, ljepoti, pobjedonosnosti, slavi (= beskrajni sjaj), utemeljivanju, kraljevanju.

Pogledati Božje atribute u 1 Ljet 29,11.

Besmrtnost duše i seoba duše (hebr: gilgul, גִלְגוּל)
Nakon smrti (one kliničke kada prestaje i rad mozga):

1. Fizičko tijelo prestaje biti energijsko izdignuće (anomalija u fizici!) u svijetu tvari te se njoj vraća: "prah se vraća u prah",

2. Duša prestaje biti vezana uz tijelo i vraća se Bogu koji ju je udahnuo u tijelo (Propovjednik 12,7) – tako govori Biblija. A može se postaviti hipoteza da i duša prestaje biti energijsko izdignuće (iz-stoj) u području svijesti kao supstancije svijesti, u smislu energijskog supstrata svakog mogućeg psihičkog čina.  Supstanciju duše (njen materijalni uzrok) mogli bismo zvati "duševnina" – Aristotel je za materijalni uzrok upotrijebio riječ hyle koja doslovno znači "drvenina".

U skladu s rečenim mogli bismo pretpostaviti da duša kao neko individualno biće – osoba sa svojim duševnim svojstvima, sposobnostima, emocijama, karakterom – nestaje nakon smrti, ali se njena supstancija, onaj energijski supstrat utapa u beskrajno more neke sveopće, svjetske duše. I sad se javlja pitanje transmigracije duše: Može li se iz te utopljenosti u more sveopće duše, individualna duša nekako izdignuti i sebe ponovo artikulirati, izdvojiti u svojoj posebnosti?

Navodi se mišljenje Rav Avraham Brandwein: "U Šaar haGilgulim (Vrata reinkarnacije) Ari objašnjava da je Adam posjedovao univerzalnu dušu koja je uključivala u sebi svu kreaciju (...) Njegova duša uključivala je sve duše čovječanstva u jednom višem jedinstvu.  (...) Nakon što je jeo sa stabla spoznaje dobra i zla, njegova se duša razdijelila u tisuće tisuća iskri...koje su nakon toga inkarnirale u pojedinačna ljudska bića koja su ikada rođena... (sve će se duše vratiti u višu razinu jedinstva /jedinstvene duše/ iz koje su nastale."

Izvori

Literatura

 Aristotel (1987), O duši, Nagovor na filozofiju. Zagreb: Naprijed.
 Aristotel (1975), On the Soul (transl: W.S. Hett). Cambridge, Massachusetts, London: Harvard University Press.
 Aristotel (1968), Über die Seele (übersetzt: Willy Theiler). München: Rowohlt.
 Brkić, Miljenko (2021), Psihologija Kabale. Zgareb: IEP-D2
 Drob, L. Sanford (2000), Kabbalah Metaphors: Jewish mystical themes in ancient and modern thought. Jason Aronson
 Drob, L. Sanford (2000), Symbols of the Kabbalah: philosophical and psychological perspectives. Jason Aronson.
 Elior, Rachel (2007), Jewish Mysticism – The Infinite Expression of Freedom. Portland, Oregon: The Littman Library of Jewish Civilization.
Ginsburgh, Yitzchak. Body, Mind and Soul: Kabbalah on Human Physiology, Desease and Healing. www.inner.org
Hegel (1969), Enzyclopädie der philosophischen Wissenschaften im Grundrisse. Hamburg: Felix Meiner Verlag.
 Jeruzalemska Biblija (2004). Zagreb: Kršćanska sadašnjost
 Kaplan, Aryeh (1997), Sefer Yetzirah: The Book of Creation. Boston: Weiser Books.
 Langer, Georg (1989), Die Erotik der Kabbala. München: Diederichs.
 Leet, Leonora (2003), The Kabbalah of the Soul: The Transformative Psychology and Practices of Jewish Mysticism. Rochester, Vermont: Inner Traditions.
Leet, Leonora (1999), The Secret Doctrine of the Kabbalah. Rochester, Vermont: Inner Traditions.
 Patterson, David (2005), Hebrew Languahe and Jewish Thought. London: Routledge.
 Scholem, Gershom (2013), Zur Kabbala und ihrer Symbolik. Suhrkamp.
 The Interlinear NIV Hebrew-English Old Testament (1987). Grand Rapids (MI): Zondervan Publishing House.
 The Zohar, Translation and Commentary by Daniel C. Matt. Pritzker Edition. Stanford University Press.
 Tzadok Ariel (1996-2004), The Fundamentals of Kosher Kabbalah: A Guide to Kabbalistic Concepts And Terminology. www.KosherTora.com
 Zohar – The Book of Splendor (1977), Edited by Gerschom Scholem. New York: Schocken Books.

Vanjske poveznice

http://www.newkabbalah.com/otherarticles.html

http://www.inner.org/category/kabbalah/beginner-kabbalah

https://www.chabad.org/library/article_cdo/aid/361897/jewish/The-Soul-and-the-Afterlife.htm

https://www.chabad.org/library/article_cdo/aid/3402318/jewish/The-Psychology-of-the-Soul.htm

Kabala
Psihologija

Psihologija Kabale


Silvestro est un nom propre italien, variante italienne de , qui peut faire référence à :

Prénom
Silvestro est un prénom masculin italien notamment porté par :
 Silvestro Aldobrandini (1587-1612), cardinal italien ;
 Silvestro Chiesa (1623-1657), peintre italien ;
 Silvestro de Buoni (?-1484), peintre italien ;
 Silvestro Ganassi (1492-), musicien, musicologue et théoricien de la musique italien ;
 Silvestro Invrea (1530-1607), doge italien,  doge de Gênes ;
 Silvestro Lega (1826-1895), peintre italien ;
 Silvestro Mazzolini da Prierio (1456 ou 1457-1523), théologien italien ;
 Silvestro Milani (1958-), coureur cycliste italien ;
 Silvestro Morvillo (1525-), peintre italien ;
 Silvestro Valeri (1814-1902), peintre italien ;
 Silvestro Valier (1630-1700), doge italien,  doge de Venise ;

Patronyme

  (1988-), joueur de football américain ;
  (1981-), acteur italien ;
 Simona de Silvestro (1988-), pilote automobile suisse d'origine italienne.

Pseudonyme

 Silvestro dell'Aquila, pseudonyme de Silvestro di Giacomo (ca. 1450-1504), architecte et sculpteur italien ;
 Silvesro Gallico (1901-1990), historien de la littérature et critique littéraire italien.

Personnage de fiction
 , album italien de bande dessinée.

Article connexe

Prénom italien
Patronyme italien

Silvestro


The SIG P210 (Swiss Army designation Pistole 49, the civilian model was known as SP47/8 prior to 1957) is a locked breech self loading, semi-automatic pistol designed and manufactured in Neuhausen am Rheinfall (Canton of Schaffhausen, Switzerland) by SIG from 1948 to 2006.

It is of all-steel construction chambered in 9×19mm Parabellum and 7.65×21mm Parabellum. It was used from 1949 to 1975 by the Swiss Army and police units. It was also adopted and is still in service with the Military of Denmark (as M/49 Neuhausen or simply Neuhausen), in 1951 by the German Bundespolizei and in shooting sports.

The pistols were decommissioned by the Swiss Army and replaced by the SIG Sauer P220 (Swiss Army designation Pistole 75) developed in 1975. Swiss production of the P210 continued until 2006. A new model, the P210 Legend, was introduced by SIG Sauer GMBH of Germany in 2010, and another, the P210A, was introduced by SIG Sauer Inc. of New Hampshire in the United States in 2017. In 2022, Sig Sauer released the P210 Carry originally debuted at the 2010 Shot Show in Las Vegas, Nevada. The P210 Carry is a pistol chambered in 9x19 Parabellum with a capacity of 8+1. The P210 Carry is lighter and smaller than the original P210 featuring an alloy frame and a 4.1 inch barrel instead of the 4.7 inch barrel on the original P210. It also differs because it has new additions such as the front slide serrations, the Nitron finish, and the black Hogue G10 grips, for a more aggressive and modern look.

History
The design was derived from Charles Petter's Modèle 1935A pistol. In 1937, Schweizerische Industrie Gesellschaft (SIG) acquired a license for the Petter-Browning system from SACM in order to develop a replacement for the Luger Parabellum 06/29, which had been in service since 1900. Apparently not satisfied with the Petter Browning design or the changes they had made to it, SIG evaluated no fewer than 11 prototypes from 1942 through 1944. Selbstladepistole Neuhausen model 44/16 pistol production began in 1944. Some of the original Petter Browning features had been retained, specifically the self-contained firing and recoil systems.  The Neuhausen 44/16 had a magazine capacity of 16 rounds.

Development was slowed by the Second World War. After testing various experimental models (such as the aforementioned 44/16 with a double-column magazine), the 47/8 model was adopted in Oct 1948 as the Pistole Modell 1949 (P49), and SP47/8 for civilian market. Some previous series were tested by Swedish sport shooters and by the Danish army (Danish Defence designation Pistol M/1949).

The 47/8 model supported the easy change of the barrels between 7.65 and 9mm Parabellum and a kit to convert to .22 caliber (see table below).

SIG M/1949 is the 47/8 model purchased for the Danish military and issued version for officers, military police, and special forces, chambered in 9mm Luger.
Usually called only Neuhausen in Denmark, this model is stamped "P m/49", and also known as "P210-DK".
First issued beginning in 1950 to the Danish Army Technical Corps (stamped "HTK"), this remained the standard sidearm in the Danish military throughout 60 years of continuous use, since the 2010s being replaced with the SIG Sauer P320 X-5 Carry.

In 1957, the civil designation (SP47/8) was definitively changed to P210 according to the company nomenclature policy. Model P210-1 in retrospect covers all models produced until 1965, the designation P210-2 refers to the standard model as produced from 1966 (beginning with serial nr. P 59071).

P210-3 was a police version produced from 1951 to 1964 (serial nrs. P 6791 to P 6840 and P 8001 to P 8893), produced in limited numbers for the cantonal police forces of Basel, Lausanne, and Glarus, with a handful sold on the private market.
P210-4 was the model made for the German border guard (serial nrs. D 1 to D 6500).
P210-5 and P210-6 were civilian target shooting models made in the 1980s and 1990s.
P210-7 was a rarely produced .22lr rimfire model, made in the 1950s and 1960s.

SIG was renamed to SIG Sauer upon acquisition by Sauer & Sohn in the 1970s, and to Swiss Arms in 2000.
Swiss Arms continued production of the P210 for private customers until 2006.
From 2010, a new model, dubbed P210 Legend was made by SIG Sauer, GMBH of Eckernförde, Germany. This model was exported to the USA until 2017, when
SIG Sauer Inc. of New Hampshire  began production of its own model, dubbed P210A, made in Exeter, N.H., offered in two versions, Standard (210A-9-B) and Target (210A-9-TGT).

Serial numbers
Serial numbers starting  A are the Swiss army ordnance models.
Army models run from serial number A 100001 to A 213110. Those that have a P added to the rear of a serial number that starts with an A have been sold by the Swiss army to civilians.  A stamped "P" (="privat") on the front of the trigger guard shows that a weapon was left as a gift to the owner upon leaving the Armed Services.

Serial numbers 6001 to 6028 are prototypes made during 1938–1947. 6033 to 6406 are early model SP47/8 made in 1947.

Serial numbers with a P were made for police and for private use, running from  P 8001 to P 8250 (1951) and
P 50004 (1949) to P 79150 (1975).
Serial numbers from P 79600 to P 97950  are private models made by SIG Sauer, Switzerland, during 1976–1984, and P 300001 to P 331536 were made by Sig Sauer (Swiss Arms) during 1983–2006; the jump to the 300000s range marks the transition from traditional forged frames to CNC production.

During 1966–1969, SIG produced a small number of special heavy frame P210-5 models for the National Match team.
These are extremely rare, with a total of 46 pieces known in literature.
In the 1970s, these heavy frame models were commercialized and offered on the market, with
100 pieces of P210-6 heavy frame pistols (P 76521 to P76620) made in 1979,
and 50 pieces of  P210-6 heavy frame pistols, made for Hofmann & Reinhart of Zürich (P 79101 to 79150).
These pistols represent the pinnacle of SIG pistol manufacture and are extremely sought after by collectors, and consequently almost never offered on the open market.

Another special edition is numbered JP 1 to JP 500 (1978, "125 Years of SIG" anniversary edition).
P 555001 to P 555555 are special collectors' edition of 555 sets of five chromed pistols with gilded controls, P210, P220, P225, P226 and P230, made for Vonbank AG in 1987 to 1990), at the time sold for CHF 12,950.
In 1991, another special edition numbered № 0001 to № 1991 was made to commemorate "700 Years of Swiss Confederation" (700 Jahre Eidgenossenschaft), at the time sold for CHF 4,100 per piece.

Serial numbers starting with a D belong to the Bundesgrenzschutz issues  (D 1 to D 6500).
The Danish m/49 pistols have their own serial numbers, without a leading letter, engraved on the right side of the slide, running from 7695 (1951) to 35383 (1962).
The rare P210-7 .22lr calibre versions have numbers in the range 40501 (1957) to 41762 (1968).

Gallery

Users

 : used by the Danish Defense Force as m/49.
 : Used by the Presidential Security Service since 2007.
 : used by the Latvian National Guard.
: used by the Compagnie des Carabiniers du Prince.
 : used by the Swiss Military and various police forces.

References

 Armbruster, Erwin, & Werner Kessler (ed.). Begegnungen mit einer Legende—SIG SP 47/8 / P 210. Kessler Waffen AG, 2007.  Sample
 Doebeli, Hans P. Die SIG-Pistolen. Stuttgart: Motorbuch-Verlag, 1981. .
 Vetter, Lorenz. Das große Buch der SIG-Pistolen. Dietikon-Zürich: Stocker-Schmid, 1995. .

External links
SIG P220
SIG P226
SIG P320
SIG P365

 Description of Pistole 49, official Swiss Army webpage
 SIG P210 history and design features
 SIG P210 parts and variations
 SIG P210 serial numbers
 SIG P210-2 disassembly/reassembly
 Commemorative Confederatio Helvetica 1291-1991 for the 700th Swiss Confederation anniversary

.22 LR pistols
9mm Parabellum semi-automatic pistols
7.65×21mm Parabellum semi-automatic pistols
Semi-automatic pistols of Switzerland
SIG Sauer semi-automatic pistols
Weapons and ammunition introduced in 1949

SIG P210


Blaðfuglar (fræðiheiti: Irenidae) er ætt spörfugla. Þeir eru ættaðir um Suður- og Suðaustur-Asíu. Í Suður-Asíu finnast þeir einkum á Suður-Indlandi.

Tenglar

Spörfuglar

Blaðfuglar


Downs est une ville américaine située dans le comté d'Osborne, au Kansas. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kansas
Comté d'Osborne

Downs (Kansas)


Walter Muhammad Malli (* 13. Juli 1940 in Graz, Steiermark; † 25. Mai 2012 in Wien) war ein österreichischer bildender Künstler und Jazzmusiker (Sopransaxophon, Schlagzeug).

Leben
Malli besuchte zunächst die Kunstgewerbeschule Graz. 1956 zog er nach Wien, um bei Carl Unger an der Akademie für angewandte Kunst und bei Albert Paris Gütersloh an der Akademie der Bildenden Künste zu studieren. Ende der 1950er Jahre setzte er sich mit informeller Malerei auseinander, beschäftigte sich mit der Kultur des Orients, bevor er sich ab 1960 auf gegenständlich orientierte Federzeichnungen konzentrierte; es entstanden in erster Linie Stadtlandschaften mit wankenden Häusern und phantasievolle Karikaturen. 1959 gründete er mit Richard Pechoc die Galerie Zum Roten Apfel die in Wien bis 1965 bestand.

Bald betätigte er sich auch als Musiker: Am 28. Mai 1961  absolvierte er sein erstes Konzert mit dem Ahmad Pechoc Trio im Forum Stadtpark Graz. Als Schlagzeuger und Sopransaxophonist der von 1964 bis 1975 bestehenden Formation Masters of Unorthodox Jazz wie ab 1968 auch der parallel aktiven Reform Art Unit gehörte er zu den ersten österreichischen Musikern, die sich mit Free Jazz beschäftigten; dabei kam es 1969 zu "Skandalkonzerten" im Wiener Konzerthaus.

Bis zu seinem Lebensende war Malli weiter als Musiker aktiv, arbeitete unter anderem mit Franz Koglmann, Steve Lacy und Bill Dixon (Opium 1976) und trat auch auf dem Festival in der Balver Höhle auf. 1974 gründete er seine eigene Gruppe Malli's Free Samba Bassoonery, zu der auch Karl Anton Fleck gehörte. Mit Paul Fields und Novotny war er 1975 unter anderem als Three Motions aktiv. Bis Ende der 1970er Jahre stellte er auch regelmäßig in Österreich und Deutschland aus.

Ab Ende der 1980er Jahre trat Malli auch mit Wienerlied-Neudeutungen sowie als Saxophonist mit dem Projekt HipHop Finger um Hans Holler und Chrono Popp in Erscheinung (Festivalauftritt bei den Nickelsdorfer Konfrontationen 1992 mit Leena Conquest). In dem Dokumentarfilm Malli – Artist in Residence von Peter Zach improvisierte Malli mit Musikern wie Eugene Chadbourne, Oskar Aichinger, Klaus Peham und Werner Dafeldecker Wiener Musik aus der Perspektive des freien Jazz.

1993 erhielt Malli den Würdigungspreis für Musik des österreichischen Bundesministeriums für Unterricht und Kunst. Zuvor war er schon u. a. mit dem Förderungspreis der Stadt Wien und dem Preis des Wiener Kunstfonds  ausgezeichnet worden. Der Künstler starb 2012 und wurde in unmittelbarer Nachbarschaft von Fatty George in einem ehrenhalber gewidmeten Grab im Ehrenhain (Gruppe 40, Nr. 185) des Wiener Zentralfriedhofs beigesetzt.

Familie
Der ORF-Mann Albert Malli ist Walter Mallis Sohn.

Diskographische Hinweise
 Masters of Unorthodox Jazz / Reform Art Unit Vienna Jazz Avantgarde (1971)
 Hot Burrito #2 (1993, mit Eugene Chadbourne, Werner Dafeldecker)
 Geh' langsam durch die alten Gass'n (2001, mit Eugene Chadbourne, Peter Kowald, Sunny Murray)

Ausstellungen
 Retrospektive 26. April – 14. Juli 2002, Hofmobiliendepot

Literatur
 Andreas Felber: Die Wiener Free-Jazz-Avantgarde. Revolution im Hinterzimmer Böhlau Verlag, Wien 2005, ISBN 3-205-77256-3
 Semirah Heilingsetzer, Walter Koschatzky (Hrsg.) Die Galerie ›Zum Roten Apfel‹ 1959–1965: Künstlerpositionen der 60er Jahre in Wien Peter Lang, Frankfurt am Main 2003, ISBN 3-631-50425-X

Weblinks

 Eintrag bei Archiv österreichischer Popularmusik
 Nachruf, Der Standard

 Österreichisches Filminstitut: Malli-Artist in Residence

Einzelnachweise

Jazz-Saxophonist
Jazz-Schlagzeuger
Musiker (Österreich)
Zeichner (Österreich)
Österreicher
Geboren 1940
Gestorben 2012
Mann

Walter Malli


An Carex pseudospachiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni H.Lév. ngan Eugène Vaniot. An Carex pseudospachiana in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex pseudospachiana


Glazba u 1830. godini.

Svijet

Izdanja
Objavljena djela.

Koncerti
Povijesno važni koncerti, prvi povijesni koncert nekog glazbenog subjekta ili posljednji (oproštajni) koncert nekog glazbenog subjekta.

Osnivanja
Osnivanja poznatih sastava, prvi glazbeni angažman, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba, pojava (nastanak ili dolazak) glazbenog pravca i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih sastava, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje inovacija na glazbalima, novo glazbalo i sl.

Hrvatska i u Hrvata

Festivali

Nagrade

Izdanja
Objavljena djela.

Koncerti
Povijesno važni koncerti, prvi povijesni koncert nekog glazbenog subjekta ili posljednji (oproštajni) koncert nekog glazbenog subjekta.

Osnivanja
Osnivanja poznatih sastava, prvi glazbeni angažman, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba, pojava (nastanak ili dolazak) glazbenog pravca i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih sastava, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Augustin Marassi, hrvatski glazbenik i dominikanac

Ostalo
Uvođenje inovacija na glazbalima, novo glazbalo i sl.

Izvori

1830.
Godine 19. stoljeća

Glazba u 1830.


بلدية كوارتانغو (بالإسبانية: Cuartango) هي بلدية تقع في مقاطعة ألافا التابعة لإقليم الباسك شمال إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية كوارتانغو 351 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية كوارتانغو

أماكن مأهولة في مقاطعة ألافا
بلديات ألافا

كوارتانغو


Die Menhire in Portugal und auf der restlichen Iberischen Halbinsel sind, im Vergleich zu denen anderer Megalithregionen relativ unbekannt. In Portugal, insbesondere in der Algarve und im Alentejo liegt die höchste Konzentration von Menhiren auf der Halbinsel. Unter den Menhiren sind auch einzelne Statuenmenhire wie der von Ermida. Iberische Menhire sind in fünf Regionen zu finden:

 die Algarve (vor allem die West-Algarve),
 der Alentejo (mit einer Konzentration im Alentejo Central),
 der Nordwesten der Halbinsel (Mittel- und Nordportugal und Galicien),
 die zentrale Nordküste und die westlichen Pyrenäen (Asturien, Kantabrien und das Baskenland)
 Katalonien.

Die wichtigsten Menhirstandorte Portugals sind:
 Almendres, Barrocal, Bulhoa, Caeira, Casbarra, Menhire von Lavajo, Menhir von Luzim, Meada, Menhir von Odiáxere, Oliveirinha, Outeiro, Patalou, Tojal, São Bartolomeu do Mar, Menhir de Santa Margarida, São Paio de Antas, der Sintra Menhir, Vale Maria do Meio und Vale de Maria Pais. Als Cromlechs bzw. Steinreihe kommen die Standorte Cromlech vom Monte das Figueiras, Cromlech von Fontainhas und Alinhamento da Têra hinzu.

Algarve
Die Menhire der Algarve zeichnen sich vor allem durch ihre Morphologie und Dekoration, aber auch durch den archäologischen Kontext aus. Sie konzentrieren sich deutlich im äußersten Westen der Provinz, die stattdessen weniger Megalithanlagen aufweist. Die Menhire haben in der Regel zylindrische, phallische oder subkonische Formen (Menhir von Aspradantes). Ihre zumeist geometrische Dekoration ist sehr einheitlich. Ihr Rohstoff besteht aus Kalk- und Sandstein dem Sedimentgestein des geologischen Untergrunds.

Einer der originellsten Aspekte der Menhire der Algarve ist, dass viele Menhirstandorte mit neolithischen Siedlungen, mehrfach auch mit mittelsteinzeitlichen Wohnplätzen verbunden zu sein scheinen.

Die 259 Menhire der Algarve sind eher von mittlerer und geringerer Größe, keiner von ihnen erreichte eine Länge von vier Metern. Wie bei den übrigen iberischen Menhiren war auch in der Algarve die Mehrzahl umgefallen (nur fünf wurden aufrecht gefunden). Die Anhäufungen sind derart ramponiert, das es unmöglich ist, ihren anfänglichen Plan zu rekonstruieren. Ungeklärt bleibt auch die Frage nach der Funktion und der Zeitstellung der Menhire.

Alentejo

Der Alentejo ist die Region auf der Halbinsel, die die größte Zahl von Menhirstandorten besitzt. Dies betrifft nicht nur die größten Ensembles, sondern auch die Größe der einzelnen Menhire. Allein im Alentejo Central gibt es 87 Fundplätze mit insgesamt 374 Menhiren, während es in der Algarve auf 80 Standorten 259 Menhire gibt.
Der Rohstoff der Menhire von Alentejo ist fast ausschließlich Granit und ähnliches Gestein, obwohl viele isolierte Menhire und die meisten Häuser aus anderen geologischen Substraten (Gneis oder tertiären Ablagerungen) erstellt wurden.

Die Monolithen stammen aus zahllosen Aufschlüssen. Die meisten benötigten keinerlei zusätzliche Formgebung. Es herrschen eiförmige Formen vor, oft mit einer abgeflachten Seite, die fast immer das Ergebnis geologischer Prozesse ist, die die Granitfelsen der Region beeinflussten. Die meisten Menhire wurden im oberen Bereich der nach Osten gerichteten Hänge aufgestellt. Diese Orientierung scheint, zumindest in einigen Fällen, mit grundlegenden astronomischen Phänomenen wie dem Aufgang der Sonne und des Mondes verbunden zu sein. Die Lage der Dolmen wiederholt ohne Ausnahme diese regionale Prägung.

Die Menhiranhäufungen des Alentejo scheinen einem Modell zu entsprechen, das in der gesamten Region, wenn auch mit Variationen, benutzt wurde. Die Abmessungen variieren, wobei die Logik der Standortwahl, die Formen und Proportionen erhalten blieben. Diejenigen, deren Plan zumindest einigermaßen erhalten ist, haben die Form eines nach Osten offenen Hufeisens, nur bei Almendres, dem größten Ensemble, wurde die ursprüngliche Form nachträglich verändert. Ein Merkmal der Menhire des Alentejo sind die fast immer im Flachrelief ausgeführten Gravuren. Sie zeigen, in abnehmender Reihenfolge, Kreuze, Monde, Halbmonde, rechteckige und trapezoide Figuren, Kreise und Wellenlinien. Die Mehrzahl der Monolithe ist jedoch bildlos.

Die Menhire konzentrieren sich im zentralen Alentejo (Distrikt Évora). Im Unteren Alentejo gibt es nur wenige Beispiele die alle im Zusammenhang mit den wenigen Stellen der magmatischen Gesteine in der Region stehen. Im Norden steht eine Gruppe von Menhiren, darunter der Menhir von Meada, mit fast 7 Meter Länge der größte der Iberischen Halbinsel.

Obwohl es nur wenige historische Daten gibt, deuten mehrere Indikatoren eine Chronologie an, die im frühen Neolithikum beginnt. Allerdings hat eine Untersuchung die Bestätigung dafür erbracht, dass es im Alentejo Central auch Menhire aus der Eisenzeit gibt. Jüngste Ausgrabungen haben dazu beigetragen, ein anderes interessantes Phänomen durch die Anwesenheit bestimmter keramischer Behältnisse zu erkennen: die Wiederverwendung von Menhiren (von Portela de Mogos und San Sebastião), auf Gräberfeldern der frühen Bronzezeit.

Nordportugal und Spanien
In Spanien sind Menhire im Vergleich zu Dolmen relativ selten, aber in der nördlichen Hälfte des Landes, wo mindestens 500 Menhire gemeldet wurden, häufiger anzutreffen. Sie sind besonders häufig im Baskenland, in Navarra, im Norden von Burgos und Palencia, in Kantabrien und in den Pyrenäen, wo sie allein oder in kleinen Gruppen (Cromlech) in erhöhten Lagen anzutreffen. Mittel- und Nordportugal sowie Galicien haben eine geringe Dichte an Menhiren (weniger als 30) die fast alle isoliert stehen. Im Süden stehen die beiden Menhire von São Cristóvão. Sie scheinen zu einer Nekropole der Eisenzeit zu gehören und weisen Analogien zum Monte da Tera im Einzugsgebiet des Tajo auf. Das Denkmal wurde von Couto da Espanhola, ursprünglich unter Vorbehalt, als Megalithanlage angesprochen. Die Menhire dieses Bereichs sind aus Granit oder Granitoiden. Allgemein haben die Menhire im Nordwesten der Halbinsel bescheidene Dimensionen, mit der größten Länge von etwa drei Metern.

Literatur
 Manuel Calado: Menhirs of Portugal: all Quiet on the Western Front? In: G. Rodriguez, H. Marchesi et al.: Statues-menhirs et pierres levées du Néolithique à aujourd'hui. S. 243–253

!
Kunst der Ur- und Frühgeschichte

Menhire in Portugal


A Sociedade Fraterna de Patriotas de Ambos os Sexos, Defensores da Constituição (   ) foi uma organização revolucionária francesa importante na história do feminismo como um dos primeiros exemplos de participação ativa das mulheres na política.

História
A Sociedade Fraternal foi fundada em outubro de 1790 por Claude Dansard, un maître de pension, ou mestre escolar.  O objetivo dessa organização era fornecer uma educação cívica que levasse a atos revolucionários a se tornarem uma ocorrência diária. Uma característica original desse grupo era o fato de serem amplamente inclusivos para as mulheres.   Originalmente, o local de encontro da organização era uma antiga sala de biblioteca do convento dominicano abandonado (chamado "Jacobins" na França) na Rue Saint-Honoré, aquele que sediava o revolucionário Jacobin Club .   Tem sido sugerido que a Sociedade Fraternal surgiu dos ocupantes regulares de uma galeria especial alocada para mulheres no Jacobin Club.

Dentro desta organização existiam dois cargos de secretária que eram sempre garantidos às mulheres.  As outras posições seriam divididas entre os homens e mulheres membros, tornando-se muito mais igualitária do que as organizações revolucionárias anteriores. No entanto, o papel de presidente sempre foi ocupado por um homem.  As mulheres e os homens sentavam-se uns entre os outros e cada membro se referia um ao outro como "irmão" e "irmã".  As mulheres possuíam os mesmos cartões de membro que os homens e tinham permissão para votar em assuntos.

Os membros desta organização, da qual Pépin Degrouhette,  Tallien e Merlin de Thionville foram em algum momento presidentes, debateram os temas da liberdade, da França e da Constituição com um zelo que foi visto como superior ao dos jacobinos .

A Sociedade Fraternal emprestou a energia de seus membros femininos a longos discursos maçantes dos jacobinos, que foram aplaudidos com entusiasmo por vivazes participantes femininas. que frequentemente reuniam e animavam seus companheiros revolucionários.  Havia também uma forte ligação entre este clube revolucionário e os outros que compartilhavam as mesmas visões democráticas, como os Cordeliers, com quem às vezes organizavam comícios.

Membros famosos

 Etta Palm d'Aelders
 Louise-Félicité de Kéralio
 Pauline Léon
 Jacques-René Hébert
 Anne-Josèphe Théroigne de Méricourt
 Francisco Roberto
 Jean Lambert Talien
 Antoine Merlin de Thionville
 Madame Boudray

Veja também

 Sociedade de Mulheres Republicanas Revolucionárias

Notas

Referências

 Andressa, Davi. "O caso Saint-Cloud." Massacre no Champ De Mars: dissidência popular e cultura política na Revolução Francesa . Suffolk, Reino Unido: Royal Historical Society, 2000. 118-19. Impressão.
 Aulard, F.-A., tra. Bernard Miall . "Formação do Partido Democrata". A revolução Francesa; a História Política, 1789-1804 ,. Vol. 1. Nova York: C. Scribner's Sons, 1910. 234. Impressão
 Godineau, Dominique. As Mulheres de Paris e sua Revolução Francesa . Berkeley: Universidade da Califórnia, 1998. Google Livros. Rede. 7 de novembro de 2013.
 Hazan, Eric. "Capítulo IV La Constituante em Paris – Les Journées Des 5 Et 6 Octobre, Les Clubs, La Réorganisation Administrative, La Fête De La Fédération (outubro de 1789juillet 1790)." Une Histoire De La Révolution Française . Np: La Fabrice, 2012. N. pag. Impressão. (Em francês)
 McMillan, James. "Os Direitos do Homem e os Direitos da Mulher, a Esfera Pública Redefinida." França e Mulheres, 1789-1914: Gênero, Sociedade e Política . Londres e Nova York: Routledge, 2000. 20. Impressão.
Feminismo na França
Grupos políticos da Revolução Francesa
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Sociedade Fraterna dos Patriotas de Ambos os Sexos


El X Campeonato Mundial de Tiro al Plato se celebró en Oslo (Noruega) en el año 1961 bajo la organización de la Federación Internacional de Tiro Deportivo (ISSF) y la Federación Noruega de Tiro Deportivo.

Resultados

Masculino

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales (en inglés).

P 1961

Campeonato Mundial de Tiro al Plato de 1961


Benedito Amaro de Oliveira, mais conhecido como Dito Pituba (Santa Isabel, 15 de janeiro de 1848 — 1923) foi um artista brasileiro ativo no Vale do Paraíba, lembrado pela sua grande produção de arte sacra, em particular as estatuetas conhecidas como paulistinhas.

Carreira
Começou sua carreira aprendendo com o pai como lavrar escrituras para contratos de compra e venda. Trabalhou como oleiro fazendo telhas decoradas com desenhos, produziu ex-votos e foi pintor decorando oratórios e bandeiras processionais, mas se notabilizou principalmente como santeiro, trabalhando com o barro e a madeira. Não recebeu um preparo formal, desenvolvendo um estilo popular.

Deixou obras de grandes dimensões para várias igrejas no Vale do Paraíba, mas é mais lembrado pela sua produção de paulistinhas, um gênero de estatuetas de pequenas dimensões em barro que foi muito popular no século XIX, desaparecendo depois com a competição das peças de gesso produzidas industrialmente. Pituba foi o último santeiro conhecido a se dedicar a este gênero, e para o historiador da arte Rafael Schunk, foi o seu principal expoente. Ao contrário da prática comum entre os santeiros populares da época, deixou diversos trabalhos assinados.

Segundo a pesquisadora Vera Toledo Piza, "foi um dos raríssimos exemplos de santeiros que se dedicaram integralmente à arte religiosa, fazendo desse métier seu único meio de subsistência. Foi ele, também, o responsável pela maior produção de  peças sacras do Vale do Paraíba". Aproveitava todo tipo de material para criar detalhes diferenciados em suas estátuas, como pedaços de couro e papelão, pregos, bolinhas de vidro (para os olhos), tampas de garrafas. Suas imagens em geral têm uma postura rígida, e muitas vezes trazem as mãos e pés desproporcionalmente grandes, o que para o historiador Eduardo Etzel faz uma referência "às características do caboclo descalço, andarilho incansável pelas morrarias de Santa Isabel e de suas mãos grosseiras, que na labuta agrícola lhe garantiam a subsistência". O artista preparava as tintas e pintava suas estátuas com uma camada espessa, o que acentua seu aspecto rústico. Etzel acrescenta:

"O estudo da obra de Dito Pituba nos deu o exemplo da interpretação popular da arte sacra. Vimos como se inspirou nas imagens e gravuras preexistentes e como aos poucos passou da cópia à afirmação da própria maneira de interpretar. Um artista sacro popular como Pituba é um produto do meio em que vive, daí ser até certo ponto polivalente. Tendo que satisfazer sua clientela, pinta ex-votos e faz oratórios que abrigarão as imagens criadas por ele mesmo".

Tem obras no Museu de Antropologia do Vale do Paraíba, no Museu de Arte Sacra de São Paulo, que possui uma coleção de cerca de 300 peças, e em coleções privadas, que têm sido cedidas para exposições em museus. Segundo o MASSP, Pituba destacou-se entre os santeiros de sua geração, e de acordo com a Secretaria de Comunicação Social de Barueri, "é considerado um dos maiores santeiros populares do Brasil", com um trabalho que "representa a cultura caipira como desdobramento da sociedade bandeirista".

Algumas exposições
Dito Pituba. Estação Tiradentes do metrô de São Paulo, organizada pelo Museu de Arte Sacra de São Paulo, 2004, individual.
 Arte e Cultura do Vale do Paraíba Paulista. Palácio Boa Vista de Campos de Jordão, 2011, coletiva.
A Arte Sacra na Terra dos Bandeirantes. Museu Municipal de Barueri, 2012, coletiva.
Uma Assinatura na Arte Anônima: Dito Pituba. Museu de Arte Sacra de São Paulo, 2013, individual.
Santeiros Populares Paulistas. Museu Janete Costa de Niterói, 2016, coletiva.
Paulistinhas: imagens de um vale histórico. Sesc São José dos Campos, 2016, coletiva.
1º Salão Paulista de Arte Naïf. Museu de Arte Sacra de São Paulo, 2021, coletiva.
 3ª Bienal Internacional de Arte Naïf. Museu Municipal de Socorro, 2021, coletiva.
Devoções Populares: arte sacra, naif, mística e religiosa. Museu de Arte Sacra e Diversidade Religiosa de Olímpia, 2022, coletiva.

Homenagens
A Sala de Arte Sacra de Santa Isabel foi batizada com seu nome. Foi homenageado em 2021 no espetáculo Santo de Casa, promovido pelo Centro de Estudos Teatrais de Santana, produzido pela Cia Cultural Bola de Meia e dirigido por Jacqueline Baumgratz. Foi um dos homenageados no Projeto Santa Isabel 190 anos: Memórias, organizado pela Prefeitura de Santa Isabel para valorizar a memória coletiva e os diálogos do passado com a modernidade.

Ver também

Escultura do Brasil
Arte naïf

Escultores do estado de São Paulo
Pintores do estado de São Paulo
Naturais de Santa Isabel (São Paulo)
Nascidos em 1848
Mortos em 1923

Dito Pituba


جامعة بلفورد   هي مؤسسة تقدم شهادات جامعية غير متوافقة مع المستوى العلمي لطلابها وذلك يتم عبر الإنترنت. وتحتفظ المنظمة بصندوق بريد في هامبل، ولاية تكساس، فترسل الشهادات بالبريد من دولة الإمارات العربية المتحدة.
جامعة بلفورد مملوكة من قبل شركة Axact التي مقرها في كراتشي، باكستان وفقا لتحقيقات صحيفة نيويورك تايمز، لهذه الشركة تاريخ طويل في بيع شهادات أكاديمية مزورة وتحويلها عبر الإنترنت على نطاق عالمي.

في 31 أغسطس 2012، تم إغلاق جامعة بلفورد وغرم مؤسسها سالم قرشي، بدفع 22.7 مليون دولار. حيث بينت المحكمة ان جامعة بلفورد وثانوية بلفورد أيضا هي مؤسسات تعليمية وهمية أي أنه غير موجودة على ارض الواقع " كما أظهرت المحكمة أيضا أن جامعة بلفورد كان يديرها سالم قرشي البالغ من العمر 30 عاما من شقته في كراتشي، باكستان. وقد وجدت المحكمة أن قرشي طور نظام تفاعلي محكم عبر الأنترنت لأيهام الأسخاص بوجود الجامعة وشرعيتها وانها أنها محل ثقة لأرباب العمل والجمعيات المهنية وبقية الأكاديميات التعليمية  أنشأ قرشي 44 جامعة على الإنترنت وأكثر من 100 موقع ترويجي
باستخدام ألة طابعة وبرنامج مايكروسوفت وورد، وبعض المواقع الرخيصة، أصبح قرشي مليونير بين عشية وضحاها.
 يكسب أكثر من 70 مليون دولار سنويا من بيع الشهادات المزورة. رفعت ضده عدة دعاوى قضائية بسبب تورطه مع .

وعلى الرغم من أمر المحكمة الجزائية الأمريكية بأغلاق الموقع الإلكتروني للجامعة اعتبارا من 25 فبراير 2013، إلا انها تواصل العمل من موقع إلكتروني بديل.

موثوقية الجامعة
الجامعة غير معتمدة من قبل أي وكالة اعتماد معترف بها من قبل الولايات المتحدة ووزارة التربية والتعليم (USDE) أو مجلس اعتماد التعليم العالي (CHEA)
إلا ان جامعة بلفورد تدعي، أنها معتمدة من قبل عدة وكالات تعليمية كـ
  (IAAOU)
 المجلس العالمي لاعتماد التعليم على الانترنت(UCOEA)

مع العلم أنها جمعيات أعتماد معترف بها من قبل وزارة التعليم العالي  إلا ان شهاداتها غير معترف بها، وليست مقبولة لدى أرباب العمل أو غيرها من المؤسسات الأكاديمية، واستخدام شهادات بلفورد مقيد أو غير مشروع في بعض الولايات القضائية. كولاية أوريجون،  ميتشيغان،  ولاية ماين،  ولاية داكوتا الشمالية،  ولاية نيو جيرسي،  واشنطن،  ولاية نيفادا إلينوي، إنديانا وتكساس. العديد من الدول الأخرى أيضا تفرض القيود على الشهادات الصادرة عن المؤسسات غير المعتمدة.

الجدل والانتقادات
عام 2005 قام  في روتشستر، نيويورك، بأصدار تحقيق شامل حول جامعة بلفورد التي تبين أنها «واحد من المئات من مؤسسات التعليم العالي المزيفة التي يسهل الوصول إليها عبر الإنترنت.»

وفقا لديفيد لينكليتر من مجلس تنسيق التعليم العالي بولاية تكساس،

بلفورد ليست مؤسسة شرعية للتعليم العالي. ولا جامعة مشروعة توفر شهادات موثوقة على أساس التجربة العملية للفرد. مع العلم أن جامعة بلفورد في ولاية تكساس تعمل في انتهاك قانون ولاية تكساس للتربية والتعليم. وعلاوة على ذلك، مجلس تنسيق التعليم العالي بولاية تكساس قد أشار إلى أن بلفورد وجامعة ورشفلي، وبعض المؤسسات التعليمية الأخرى الذين يزعمون أنهم معتمدون «يبدو أنهم يشغلون من قبل نفس الأشخاص.»

تمنح بلفورد درجات الماجستير على أساس' التجربة العملية ' مقابل 479 دولار. كما يطلب من المستعملين تقديم خبرتهم في مجال العمل على الشبكة العالمية للتأهل للحصول على الدرجة. وإذا كان ليس هناك أي خبرة في العمل، ما زال يمكن الحصول على درجة علمية من خلال أجتياز أختبار الأختيار من متعدد على الإنترنت«. في الواقع،» البرنامج يتيح حتى للمستخدمين اختيار المعدل التراكمي المعدلات التراكمية. معدل التراكمي 3.0 يكون حر، ولكن يمكنهم أن يكسبوا 4.0 إضافية مقابل 75 دولار. يَعدالبرنامج أيضا أن يرسل الدرجات في غضون أسبوع.

في عام 2008، تمت إزالة مرشح لمنصب شيريف في مقاطعة ماهونينج، أوهايو، من الاقتراع بعد أن اعتبرت المحكمة العليا في ولاية أوهايو أن درجته الجامعية المكتسبة من جامعة بلفورد لا يمكن استخدامها لتلبية متطلبات الوظيفة وان منصب شيريف يتطلب سنتين دراسيتين على الأقل في مرحلة ما بعد التعليم الثانوي.

في مقال نشر عام 2007، ذكر صحفي يعمل لدى Yale Daily News أنه تقدم للحصول على درجة الدكتوراه من جامعة بلفورد ليصف ما حدث معه بالتجربة القصيرة والتافهة وكانت نتيجتها انه تمت الموافقة على شهادته المطلوبة بعد 12 ساعة. وقال ان السعر الأساسي للدرجة الدكتوراه كان 549 دولارا، ويحصل المتقدم على نسخة من شهادة الدكتوراه ويمكن الحصول على درجة الشرف اللاتينية مقابل رسوم إضافية بقيمة 25 دولار ويمكن أيضا تعديل تاريخ الشهادة مقابل رسوم إضافية قدرها 75 دولار.

وانظر أيضا
 نظام الدبلوم
 نظام الاعتماد
 قائمة المؤسسات غير المعتمدة للتعليم العالي
 قائمة جمعيات الاعتماد غير المعترف بها من التعليم العالي

المراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لجامعة بلفورد --
 المدرسة الثانوية ببلفورد
 اعتماد مجلس التعليم العالي —يوفر قاعدة بيانات عامة وتوثيق اعتماد الكليات والجامعات الأميركية

معاهد تعليم عن بعد
معاهد دراسات عليا غير معتمدة

جامعة بلفورد


Hylics é um jogo de JRPG desenvolvido e publicado por Mason Lindroth. Foi lançado para Windows em 2 de outubro de 2015, na Steam. O jogo usa gráficos de animação em argila e retrata um mundo surreal. O personagem do jogador é Wayne, um ser humanoide de pele amarela e chifres em forma de lua crescente. O mundo e os personagens são considerados de natureza pós-humana e o objetivo do jogo é derrotar Gibby, Rei da Lua.

Enredo
O enredo do jogo é pouco complexo e explicado vagamente, e seu principal objetivo é derrotar Gibby, mas o motivo para se ter de derrotá-lo não é explicado. O objetivo secundário é o de encontrar os Sábios dos Cérebros, do Computador e da Morte, que irão conferir ao jogador cada um seus respectivos tokens, para desbloquear uma habilidade poderosa e o "Caminho para a iluminação" como dito por eles próprios.

Jogabilidade

Hylics joga-se como um JRPG tradicional, apesar de seu contexto surreal: a equipe de Wayne pode ser aumentada até ter 4 membros, itens são comprados para aumentar os status dos personagens e habilidades mágicas podem ser aprendidas. No entanto, mesmo tendo uma jogabilidade geral comum de JRPGs, o jogo se diferencia em algumas mecânicas do gênero, como a morte permanente de inimigos, os recursos ilimitados e a ausência de sistema de nível; os pontos de vida são substituídos por "corpo", enquanto os pontos de magia são substituídos por "vontade". Wayne perde todo o seu "corpo" quando derrotado, mas não morre, em vez disso, deforma-se para uma "vida após a morte", um cenário pequeno semelhante a um templo numa praia de mar vermelho habitada por peixes falantes, da qual Wayne e sua equipe pode viajar de volta para uma área anterior por meio de cristais, que funcionam como check-point. O "corpo" de Wayne e sua equipe pode ser aumentado ao "moer carne" no pós-morte, enquanto sua "vontade" pode ser aumentada ao beber água de filtros de água espalhados pelo mapa.

Novas habilidades podem ser aprendidas ao interagir com televisões espalhadas pelo mapa, e itens de batalha também são incomuns, como poder atacar com um burrito congelado, regenerar "vontade" bebendo sucos ou usar dinamites para causar dano em área nos inimigos. As batalhas são mostradas a partir de uma perspectiva em primeira pessoa e seguem um sistema baseado em turnos, onde cada membro da equipe pode realizar uma ação pode vez, as mãos do personagem também são mostradas realizando ataques e usando habilidades.

O jogo tenta manter certa linearidade pela sua divisão em "Atos", sendo dividido em 3 deles: o Primeiro Ato é iniciado logo quando se começa o jogo, o segundo e terceiro são "desbloqueados" quando se cumprem as suas requisições, que não são esclarecidas ao jogador e são cumpridas por meio da exploração e da descoberta das próprias; e pela limitação de exploração do mapa: no início Wayne só tem acesso à ilha inicial do jogo, sendo necessária exploração para encontrar o sistema de abertura dos portões da baía e ter acesso ao mar, mesmo assim certas ilhas só são acessíveis de avião, que deve também ser descoberto.

Personagens
A maioria dos NPCs do jogo fala usando geração de texto aleatória, de uma maneira descrita como um arenque vermelho deliberadamente enganoso, embora consistente com o cenário, com o objetivo do enredo do jogo ser mais representado por meio de design ambiental que pelos diálogos com os personagens. Poucos NPCs tem um diálogo consistente e não aleatoriamente gerado, geralmente são os vendedores de produtos.

Em Hylics se pode aumentar o tamanho de sua equipe, que começa com apenas Wayne, existindo três outros personagens que podem ser encontrados pelo mapa e recrutados, de diferentes formas:

 Wayne: Protagonista e personagem inicial, pouco se sabe sobre ele, mas é de certa forma clara a sua inimizade com o antagonista e chefe final do jogo, Gibby. Sua descrição no jogo é vaga, sendo um adjetivo aleatoriamente gerado de como ele está se sentindo, "Wayne está se sentindo melancólico." por exemplo.
 Dedusmuln: Geralmente é o primeiro personagem a se ser encontrado, nas ruínas antigas; tem pele verde e um rosto formado pelo que aprecem duas extremidades de tentáculos que se encontram, veste o que parece ser uma armadura. É descrito como "Estimado arqueologista.", e é recrutado ao encontrar e dar a ele um dos copos de papel espalhados pelo mapa, que ele descreve como um artefato.
 Somsnosa: Geralmente é a segunda personagem a ser encontrada, na sala de sua casa; tem pele azul e face humana, veste um manto vermelho e um crânio em sua cabeça. É descrita como "Meio que detendo domínio sobre os insetos.", e é recrutado ao dar a ela suas manoplas mágicas, perdidas no porão de sua casa.

 Pongorma: Geralmente é o terceiro personagem a ser encontrado, dentro da concha gigante que lhe serve de habitação, quando se resolve um pequeno enigma; tem pele vermelha e dois pares de chifres e veste uma armadura semelhante a de Dedusmuln. É descrito como "Último cavaleiro do temor.", e é recrutado ao vencê-lo em uma luta, onde ele julgará Wayne e sua equipe dignos de sua ajuda em seus esforços violentos contra Gibby.

O jogo tem como principal e único antagonista direto, Gibby, Rei da Lua, e seus lacaios. Gibby é mencionado pela primeira vez na cutscene de abertura do jogo e são poucas as vezes que ele é mencionado pelos personagens jogáveis, sendo suas menções mais comuns durantes as cutscenes de transição de atos. Os inimigos em Hylics são extremamente surreais e tem forma física pouco clara, onde deve-se deduzir o que são realmente apenas pelos seus nomes e o nome de seus ataques.

Desenvolvimento
O jogo foi desenvolvido usando o motor RPG Maker VX Ace e levou um ano para ser desenvolvido, os cenários, personagens e animações foram todos feitos inteiramente em argila, enquanto alguns sprites e textos foram feitos em pixel art, justificando assim um tempo de produção até elevado para um jogo de mais ou menos 2 horas e meia de conteúdo.

Sequência
Uma sequência com gráficos de maior resolução, animados em 3D e desenvolvidos em um outro motor, o Unity, foi confirmada em 2019 por Mason Lindroth, com data de lançamento para o verão do mesmo ano. Mas, devido à atrasos no desenvolvimento das quais Mason se desculpou em 23 de setembro de 2019, Hylics 2 foi finalmente lançado em 22 de junho de 2020, apresentando uma missão para impedir que os lacaios de Gibby reconstituíssem seu mestre.

Jogos eletrônicos de RPG

Hylics


An Disa sanguinea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Wilhelm Sonder. An Disa sanguinea in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disa

Disa sanguinea


بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية 2002 أقيمت في جاكرتا في إندونسيا في الفترة من 22 أكتوبر إلى 30 أكتوبر وقد حقق لقبها منتخب إيران للمرة الرابعة في تاريخه.

مرحلة المجموعات

المجموعة أ

المجموعة ب

المجموعة ج

المرحلة النهائية

ربع النهائي

نصف النهائي

تحديد المركز الثالث

النهائي

البطل

المراجع

 Futsal Planet
 RSSSF

كرة قدم آسيوية داخل الصالات في 2002
جاكرتا في القرن 21
بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية
الرياضة في جاكارتا
جاكرتا في عقد 2000
كرة القدم الإندونيسية في 2002-03
مسابقات كرة القدم داخل الصالات دولية تستضيفها إندونيسيا

بطولة آسيا لكرة القدم الخماسية 2002


Giuseppe Prezzolini (27 de janeiro de 1882 - 16 de julho de 1982) foi um crítico literário, jornalista, editor e escritor italiano. Mais tarde, ele se tornou um cidadão norte-americano.

Biografia
Prezzolini nasceu em Perugia em janeiro de 1882, filho de pais toscanos de Siena, Luigi e Emilia Pianigiani. Em 1903 fundou junto com Giovanni Papini a revista literária Leonardo.  Em 1908 fundou La Voce, uma revista cultural e literária que se tornou muito influente.

Em 1929 mudou-se para os Estados Unidos, onde lecionou na Universidade de Columbia em Nova York e serviu como chefe da Casa Italiana daquela universidade. Ele foi o autor de muitos livros em italiano e inglês, incluindo ensaios primários de filosofia, história e crítica literária.

Ele morreu em Lugano em 16 de julho de 1982.

Trabalhos
 La coltura italiana (with Giovanni Papini). Florence, Soc. An. Editrice "La Voce", 1906
 L'arte di persuadere, 1907
 Cos'è il modernismo?, 1908
 La teoria sindacalista, 1909
 Benedetto Croce, Naples, Ricciardi, 1909
 Vecchio e nuovo nazionalismo, (with G. Papini), 1914
 Dopo Caporetto. Rome, La Voce, 1919.
 Vittorio Veneto. Rome, La Voce, 1920.
 Codice della vita italiana, 1921.
 Benito Mussolini. Rome, Formiggini, 1924.
 Mi pare.... Fiume, Edizioni Delta, 1925.
 Giovanni Amendola. Rome, Formiggini, 1925.
 Vita di Nicolò Machiavelli fiorentino, 1927.

 Publicado nos Estados Unidos
 Come gli Americani scoprirono l'Italia. 1750-1850, 1933;
 L'italiano inutile, 1954;
 Saper leggere, 1956;
 Tutta l'America, 1958;
 The Legacy of Italy, 1948 (publicado na Itália como L'Italia finisce, ecco quel che resta, Vallecchi, 1958)

 Após o retorno de Prezzolini à Itália
 Ideario, 1967;
 Dio è un rischio, 1969;

 Após a mudança de Prezzolini para Lugano, Suíça
 Manifesto dei conservatori. Milan, Rusconi, 1972;
 Amendola e «La Voce». Florence Sansoni, 1973;
 La Voce, 1908-1913. Cronaca, antologia e fortuna di una rivista. Milan, Rusconi, 1974;
 Storia tascabile della letteratura italiana. Milan, Pan, 1976;
 Sul fascismo. 1915-1975. Milan, Pan, 1977;
 Prezzolini alla finestra. Milan, Pan, 1977.

 Memórias e correspondência
 Storia di un'amicizia (correspondência com Giovanni Papini), 2 voll., 1966–68
 Giovanni Boine, Carteggio, vol. I, Giovanni Boine – Giuseppe Prezzolini (1908-1915) pp. xviii-262, 1971
 Giuseppe De Luca, Giuseppe Prezzolini, Carteggio (1925-1962), 1975
 Carteggio Giuseppe Prezzolini, Ardengo Soffici. 1: 1907-1918. Editado por Mario Richter. Rome, Edizioni di Storia e Letteratura, 1977. (Scheda libro)
 Carteggio Giuseppe Prezzolini, Ardengo Soffici. 2: 1920-1964. Editado por Mario Richter e Maria Emanuela Raffi. Rome, Edizioni di Storia e Letteratura, 1982
 Carteggio 1904-1945, con Benedetto Croce, 1990
 Giuseppe Prezzolini - Mario Missiroli, Carteggio (1906-1974), editado e com introdução de Alfonso Botti, Roma-Lugano, Edizioni di Storia e Letteratura, Dipartimento dell'Istruzione e cultura del Cantone Ticino, 1992, pp. XL-472
 Antonio Baldini, Giuseppe Prezzolini, Carteggio 1912-1962, pp. xxii-150, 1993
 Piero Marrucchi, Giuseppe Prezzolini, Carteggio 1902-1918, pp. xxvi-250, 1997
 Giovanni Angelo Abbo, Giuseppe Prezzolini, Carteggio 1956-1982, pp. xii-236, 2000
 Diario, 1900-1941. Milan, Rusconi, 1978
 Diario, 1942-1968. Milan, Rusconi, 1980

 Publicações póstumas
 Vita di Niccolò Machiavelli fiorentino. Milan, Rusconi, 1994. .
 Intervista sulla Destra. Milan, Mondadori, 1994. .
 Diario, 1968-1982. Milan, Rusconi, 1999.
 Codice della vita italiana, Robin, 2003. .
 Addio a Papini (with Ardengo Soffici), editado por M. Attucci and L. Corsetti, Poggio a Caiano - Prato, Associazione Culturale Ardengo Soffici - Pentalinea, 2006. .

Escritores dos Estados Unidos
Escritores da Itália

Giuseppe Prezzolini


Gregory James Pope (born 29 August 1960) is a British Labour Party politician, who was the Member of Parliament (MP) for Hyndburn from 1992, until retiring at the general election of 2010. He was a government whip from 1997 until 2001.

Early life
Pope was born and raised in Great Harwood, the only son of Sam and Sheila Pope. He went to St Marys College R.C. Grammar School on Shear Brow in Blackburn, now St Mary's Sixth Form College, Blackburn. He studied Politics at the University of Hull, graduating in 1981.

Pope was elected to serve on Hyndburn Borough Council in 1984 until 1988, and he also served briefly on Blackburn Borough Council from 1989 to 1990.

Parliamentary career
Pope unsuccessfully fought Ribble Valley at the election of 1987, placing third, before gaining Hyndburn from the Conservative Ken Hargreaves in April 1992. Considered a Blairite, Pope is a signatory of the Henry Jackson Society. He was a member of the backbench committee on Northern Ireland from 1997 to 2001.

In April 2000, as a whip, Pope inadvertently approved a Liberal Democrat clause in the government's utilities bill, committing the government to meet 10% of electricity requirements from green sources by 2010. Pope said: "We were doing a series of government amendments. I realised I'd shouted aye too many times. I'm not overjoyed about it." The error led the government to instruct its MPs to vote against the clause.

In July 2003, Pope admitted leaking confidential Foreign Affairs Select Committee evidence, to The Guardian chief political correspondent Patrick Wintour. The move was described as an attempt to "bounce" MPs on the committee into clearing Alastair Campbell of "sexing up" the so called Dodgy Dossier. This was of evidence into the threat, posed by Iraqi leader Saddam Hussein.

On 11 June 2009, Pope announced that he would stand down at the 2010 Election. In November 2009, Graham Jones, who later became his successor, was chosen as an candidate to succeed him by Labour. In April 2010, he revealed he nearly didn't stand in 2005. However, quite a few of his friends and family talked to him and persuaded him to have one more term, which he did have.

Parliamentary expenses
In December 2009, Greg Pope claimed £21,613 in expenses in a single year (2008–2009) and £7,295 of  Additional Cost Allowance, which included household furnishings and mortgage payments. This was over a two-year period.

After politics
On 19 April 2010, Pope was appointed as the deputy director of the Catholic Education Service (CES). In March 2017, he left the CES to become the Assistant General Secretary of the Catholic Bishops' Conference of England & Wales, and since October 2019 has been its Executive Director.

Personal life
He married Catherine Fallon on 2 August 1985; they have three children. Catherine, known as Kate, is the General Secretary of the Association of Educational Psychologists, a registered trade union representing educational psychologists working in the United Kingdom. Their son, Conor, was previously deputy editor of pressure group by New Labour, Progress.

References

External links
 Official Website

 Guardian Unlimited Politics – Ask Aristotle: Greg Pope MP
 His experience at Hull
 TheyWorkForYou.com – Greg Pope MP
 BBC Politics page

1960 births
Living people
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
Alumni of the University of Hull
Politics of Hyndburn
English Roman Catholics

Greg Pope


Hasan bey Aghayev (en azéri : Həsən bəy Məşədi Hüseyn bəy oğlu Ağayev, né en 1875 à Gandja et mort le 19 juillet 1920 à Tbilissi) est un journaliste, homme politique, médecin et enseignant azéri.

Éducation
Hasan bey Aghayev fait ses études secondaires au gymnase classique de Gandja. Grâce au parrainage de Hadji Zeynalabdin Taghiyev, il étudie à la faculté de médecine de l'Université de Moscou Il est élu président de la Société des Lumières des musulmans (1911). Avec Khudadat bey Rafibeyli (1878-1920), il fonde une société médicale à Gandja (1914).de Moscou  et en 1901 il obtient son diplôme avec mention.

Parallèlement à ses activités médicales, Hasan bey publie des articles dans des journaux et des magazines.

Publications
Hasan bey Agayev est également impliqué dans le journalisme. À Gandja, il publie le journal « Yujny Kavkaz » (« Caucase du Sud ») (1911-1912). Sa brochure Classe, strate au nom de l'organisation Hummet est imprimée à Tiflis dans l'imprimerie Geyret de Djalil Mammadguluzade (1906). Pour la publication de cette brochure, Aghayev est persécuté et contraint de déménager en Iran et d'y vivre pendant un certain temps.

Après son retour d'émigration, il devient rédacteur en chef du journal Caucase du Sud, publié à Gandja en russe, et dirige également une société engagée dans l'éducation des musulmans. Fin 1914 il crée la première société de médecine à Gandja, avec Khudadat bey Rafibeyli.

Activité politique
La révolution de février 1917 joue un rôle décisif dans la vie et l'œuvre futures d'Agayev.

Dans les nouvelles conditions, Hasan bey était l'un des fondateurs du Parti fédéraliste turc (Türk Ədəmi-Mərkəziyyət Partiyası). Hasan bey Agayev participe au Congrès des musulmans du Caucase qui se tient à Bakou.

Lors du premier congrès du Musavat du 26 au 31 octobre 1917, Hasan bey est élu membre du comité central du parti, et à la fin de l'année en tant que représentant à l'Assemblée constituante panrusse.

Hasan bey Aghayev a signé pour la première fois l'Acte d'indépendance de l'Azerbaïdjan le 28 mai 1918 à Tiflis.

Hasan bey Aghayev travaille comme médecin-chef de l'administration des chemins de fer azerbaïdjanais jusqu'à l'inauguration du Parlement azerbaïdjanais le 7 décembre 1918.

En décembre 1919 Hasan bey Agayev est élu Premier vice-président du Parlement et dirige le Parlement jusqu'au 2 février 1920. Après l'occupation d'avril (1920) Hasan bey émigre à Tiflis.

Références

Naissance en 1875
Décès en juillet 1920
Décès à Tbilissi
Journaliste azerbaïdjanais du XIXe siècle
Journaliste azerbaïdjanais du XXe siècle
Personnalité politique azerbaïdjanaise
Médecin azéri
Député de l'Assemblée constituante russe de 1918

Hasan bey Aghayev


Gebeler, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Gebeler Köyü'nün ismi mahallenin yaşlılarından rivayetle kabeler kelimesinden gelmektedir. Köy Derneğinin yaptığı araştırmalar sonucu, Osmanlı İmparatorluğu arşivlerini inceleme imkânı olmadığından, 1828 yılına kadar bilgilere ulaşılmıştır. Bu tarihten öncesi hakkında yeterli bilgi bulunamamıştır.

Hicri 1248 - Miladi 1828 yılından itibaren mahallenin resmi nüfus kütüğü yazılmaya başlanmıştır.

Coğrafya
 Ankara iline 106 km, Kızılcahamam ilçesine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Gebeler, Kızılcahamam


Rafał Murawski (, n. 9 octombrie 1981 în Malbork), este un fotbalist polonez care în prezent  joacă pe postul de mijlocaș pentru Pogoń Szczecin.

Cariera la club
Deși a jucat o mare parte din tinerețe la cluburile de juniori din Gdańsk, el a semnat primul său contract la profesioniști cu Arka Gdynia, unde a petrecut patru ani încununați de succes.

În 2005 s-a transferat la Amica Wronki, ajungând un an mai târziu la Lech Poznań, cu care a câștigat Cupa Poloniei.

În bara anului 2009, a fost transferat de clubul rus Rubin Kazan, cu care a semnat un contract pe trei ani și care a plătit în schimbul lui suma de 3,2 milioane de euro. A debutat în Prima Ligă Rusă la 16 august 2009, intrând pe teren în minutul 60 într-un meci cu Terek Groznî. La Rubin a câștigat Prima Ligă Rusă. În august 2011, a revenit la Lech Poznań și a semnat un contract pentru trei ani și jumătate.

Carieră la națională
A debutat la națională pe 15 noiembrie 2006, într-un meci contând pentru calificările la Euro 2008, împotriva Belgiei la Bruxelles. A fost chemat din nou la lot abia peste un an, pe 21 noiembrie 2007, când a marcat primul său gol pentru Polonia în timpul meciului cu Serbia din grupa de calificare la Euro. A jucat pentru Polonia în toate cele trei meciuri pe care echipa le-a disputat la Euro 2012.

Note

Legături externe

 Statistici pe site-ul Asociației Poloneze de Fotbal (poloneză)

Nașteri în 1981
Fotbaliști internaționali polonezi
Sportivi polonezi în viață

Rafał Murawski


Presličnjak (kazuarina, lat. Casuarina), biljni rod s 12 vrsta drveća i grmlja iz porodice presličnjakovki, red bukvolike.

latinsko ime roda Casuarina dolazi po izgledu grana s ljuskastim lišćem koje nalikuje na perje kazuara. Ovaj rod raširen je po Novom Zelandu, Australiji, istočnoj Africi i jugoistočnoj Aziji. Casuarina equisetifolia naraste do 45 metara, i izuzetno je tvrdo. Drvo kazuarine zbog svoje čvrstoće koristi se za izradu željezničkih pragova, za izradu pokućstva, a njegova kora u medicini, kao štavilo i za bojenje.

Vrste
 Casuarina collina  J.Poiss. ex Pancher & Sebert
 Casuarina cristata Miq.
 Casuarina cunninghamiana  Miq.
 Casuarina equisetifolia L.
 Casuarina glauca Sieber ex Spreng.
 Casuarina grandis L.A.S.Johnson
 Casuarina junghuhniana Miq.
 Casuarina obesa Miq.
 Casuarina oligodon  L.A.S.Johnson
 Casuarina orophila L.A.S.Johnson
 Casuarina pauper F.Muell. ex L.A.S.Johnson
 Casuarina potamophila Schltr.
 Casuarina tenella Schltr.
 Casuarina teres Schltr.

Vanjske poveznice

Izvori

Presličnjakovke

Presličnjak


صفرا هي قرية لبنانية من قرى قضاء كسروان في محافظة جبل لبنان. والقرية تطل على مرتفع صخري يطل على نهر إبراهيم

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان
تجمعات مارونية في لبنان

صفرة


Horn Burnu ya da Boynuz Burnu (İng.: Cape Horn, İspanyolca: Cabo de Hornos), 55° 58' 48" güney paraleli ve 67° 17' 21" batı meridyeninde bulunan ve Güney Amerika'nın en güney ucu kabul edilen burundur. Atlas Okyanusu ile Büyük Okyanus'u birbirinden ayırır.

Burun ilk kez, 29 Ocak 1616'da, Hollandalı denizciler Willem Cornelisz Schouten ve Jakob Le Maire'in bir gezisi sırasında geçilmiştir. Macellan Boğazı'nın, sadece Hollanda Doğu Hindistan Şirketi gemilerince kullanılmasına izin verildiğinden (Schouten ve Le Maire'nin gemileri rakip Hollanda-Avustralya Şirketi'ne aitti), bu denizciler Büyük Okyanus'a yeni bir geçiş aramaktaydılar. Buruna Schouten'ın doğum yeri olan ve kuzey Hollanda'da bulunan Hoorn şehrinin adı verilmiştir.

Horn Burnu, Ateş Toprakları Takımadası'nda Şili'ye ait kayalık ada Isla Hornos üzerinde olup, dolayısıyla kıta Amerika'sının en güney noktası değildir. Bu nokta 260 km daha kuzeydeki Brunswick yarımadasıdır. En güneydeki adalar ise aynı şekilde yine Şili'ye bağlı 100 km daha güneydeki Diego Ramirez Adalarıdır.

Horn Burnu, Panama Kanalı'nın 1914 yılındaki inşasına kadar, yelkenli ticari gemiler için Atlantik'ten Büyük Okyanus'a geçerken tek alternatifti. Zira Magellan Boğazı, zorlu hava koşulları ve güçlü akıntıları nedeniyle sadece buharlı gemi geçişlerine imkân tanıyordu.

Şili'deki burunlar
Deniz tarihi

Horn Burnu


Tennis-Dameneinzel (Freiplatz) der Olympischen Sommerspiele 1912.

Titelverteidigerin war Dorothea Chambers. Das Finale bestritten Marguerite Broquedis und Dora Köring, das Broquedis in drei Sätzen gewann. Im Spiel um die Bronzemedaille gewann Molla Mallory gegen Edith Arnheim mit 6:2 und 6:2.

Ergebnisse

 w. o. = kampfloser Einzug in nächste Runde

Weblinks
 Draw auf ITFtennis.com (englisch)

Tennis-Dameneinzel (Freiplatz)
1912 (Freiplatz)
Tennisturnier in Stockholm
Tennisturnier 1912

Olympische Sommerspiele 1912/Tennis/Dameneinzel/Freiplatz


The Finnish Democratic Republic ( or Suomen kansantasavalta, , Russian: Финляндская Демократическая Республика), also known as the Terijoki Government (), was a short-lived communist puppet state of the Soviet Union in occupied Finnish territory from December 1939 to March 1940.

The Finnish Democratic Republic was established by Joseph Stalin upon outbreak of the Winter War and headed by Otto Wille Kuusinen to govern Finland after Soviet conquest. The Finnish Democratic Republic was only recognised by the Soviet Union and nominally operated in Soviet-occupied areas of Finnish Karelia from the de facto capital of Terijoki. The Finnish Democratic Republic was portrayed by the Soviet Union as the official socialist government of Finland capable of restoring peace, but lost favor as the Soviets sought rapprochement with the Finnish Government. The Finnish Democratic Republic was dissolved and merged into the Karelo-Finnish SSR upon the signing of the Moscow Peace Treaty.

Creation

The Finnish Democratic Republic was established on 1 December 1939 in the Finnish border town of Terijoki (present-day Zelenogorsk, Saint Petersburg, Russia), a day after the beginning of the Winter War. Terijoki was the first town in Finland captured by the Red Army after the Soviet invasion, and the new government was seated there as its de facto capital. The Finnish Democratic Republic regime was commonly known by the colloquial name the Terijoki Government (, ), but officially the government was called the Finnish People's Government ( ). In Finnish historiography, the government is also occasionally called the Kuusinen Government ( ).

Otto Wille Kuusinen was chosen as the prime minister and head of government. Kuusinen's cabinet was made up of Soviet citizens and left-wing Finns who had fled to Soviet Russia after the Finnish Civil War. A declaration delivered via TASS on behalf of the Finnish Democratic Republic stated, "The People's Government in its present composition regards itself as a provisional government. Immediately upon arrival in Helsinki, capital of the country, it will be reorganised and its composition enlarged by the inclusion of representatives of the various parties and groups participating in the people's front of toilers. The final composition of the People's Government, its powers and actions, are to be sanctioned by a Diet elected on the basis of universal equal direct suffrage by secret ballot." Soviet foreign minister Vyacheslav Molotov spoke to the German ambassador to the Soviet Union on 30 November—a day before the proclamation of the Finnish Democratic Republic—saying, "This government will not be Soviet but a democratic republic. Nobody will set up soviets there, but we hope that it will be a government that we can reach agreement with on safeguarding the security of Leningrad."

Relations with the Soviet Union
The Soviet government entered into diplomatic relations with the Finnish Democratic Republic's government immediately after its creation. On the first day of its existence, the Kuusinen regime agreed to lease the Hanko Peninsula; to cede a slice of territory on the Karelian Isthmus; and to sell an island in the Gulf of Finland, along with sections of the Kalastajasaarento near the Arctic Ocean to the Soviet Union.

On 2 December 1939, Kuusinen and Molotov signed a mutual assistance agreement and a secret protocol in Moscow. The content of the agreement was very similar to what the Soviet foreign ministry had planned earlier in October 1939, though it never was presented to the Finnish government. According to the new agreement, the Soviet Union would cede a much larger area, Eastern Karelia, except for the Murmansk railroad, in exchange for the same territories that the Soviets had demanded in earlier negotiations from the Republic of Finland.

An earlier draft of the Moscow agreement was signed ten days earlier at Petrozavodsk by Andrei Zhdanov for the USSR and Kuusinen for the Republic. The Molotov–Kuusinen agreement mentioned leasing the Hanko Peninsula, and determining the number of troops to be appointed in a separate agreement. Before the 1990s, historians could only speculate about its existence and content.  In 1997, during a joint Finnish-Russian project, Russian professor Oleg Rzesevski discovered the protocol in the Kremlin. The content is quite similar to protocols the Soviet Union signed with Estonia, Latvia and Lithuania in September–October 1939.

Reaction in Finland and abroad
The Finnish Democratic Republic failed to gain support among Finnish workers as the Soviet Union had hoped. Instead, in the face of the invasion, Finnish society became strongly united in what is called the "Spirit of the Winter War". The Democratic Republic also failed to gain any international recognition aside from the Soviet Union itself, although a number of prominent left-wing activists and writers such as Jawaharlal Nehru, George Bernard Shaw, Martin Andersen Nexø and John Steinbeck voiced their support for the government. In Nazi Germany, state newspapers gave their support for the Democratic Republic because of the Molotov–Ribbentrop Pact.

Joseph Stalin was well aware of the domestic political situation in Finland based on Soviet intelligence information, and thus did not anticipate that the establishment of the Democratic Republic would cause any revolutionary action or popular uprisings against the existing Finnish Government.

The Kuusinen Government was officially recognised by the Soviet Union and the Soviet satellite states of the Mongolian People's Republic and the Tuvan People's Republic.

Dissolution
The Soviets had increasingly began to seek rapprochement with the Finnish government during the course of the Winter War and the Kuusinen regime fell out of favor. Although the Soviets had captured two-thirds of the Karelian Isthmus, casualties were very high and the upcoming spring thaw threatened their offensive. Both sides were exhausted from the war, but the Soviets held the upper hand and successfully pressured the Finns into peace on Soviet terms. On 12 March 1940, the Moscow Peace Treaty was signed between Finland and the Soviet Union, ending hostilities the following morning. By the terms of the treaty, Finland ceded 9% of its territory to the Soviet Union, though the Soviets' attempt to conquer Finland had failed. Subsequently, the Finnish Democratic Republic became obsolete and merged with the Karelian ASSR within the RSFSR to form the new Karelo-Finnish SSR, a Soviet republic in its own right, after Finland had ceded the areas specified in the treaty to the Soviet Union.

Terijoki Government

See also

 Finnish Socialist Workers' Republic, an earlier, independent socialist state which existed for several months in 1918.
 Finland-Soviet Union Peace and Friendship Society
 Latvian Socialist Soviet Republic
 Commune of the Working People of Estonia

References

Citations

Bibliography

Political history of Finland
States and territories established in 1939
Winter War
Finland
Finland
Soviet satellite states
Finland–Soviet Union relations
Occupation of the Baltic states
Former unrecognized countries
Democratic republic
Democratic republic
Former socialist republics
Former countries
Finnish Democratic Republic
States and territories disestablished in 1940
Totalitarian states

Finnish Democratic Republic


පුර අටවක, යනු චන්ද්‍ර මාසයක පුර පක්‍ෂයේ වන තිථියක් වෙයි.

පුර අටවක යනු සිංහල මාස ක්‍රමයේ දී මාසයේ අටවන (8) තිථිය යි. එසේම මෙය පුර සතවක තිථියට පසු සහ පුර නවවක තිථියට පෙර තිථිය වෙයි.

පුර අටවක යනු සිංහල මාසයක අටවන (8) දිනයයි. මෙදින බෞද්ධයන් විසින් පෝය දිනයක් ලෙස සලකනු ලබයි.

මූලාශ්‍ර

සිංහල මාස
චන්ද්‍ර මාසයක පුර පක්‍ෂයේ දින

පුර අටවක


At danse med engle er en dansk dokumentarfilm fra 1999 instrueret af Jo Francis og John Füegi efter manuskript af Jo Francis.

Handling
I mere end 800 år har den tyske nonne Hildegard af Bingen været så godt som glemt. I dag hitter hendes gregorianske musik over hele verden, og hendes radikale tanker om universets helhed og livets ukrænkelighed vækker genklang hos nutidens mennesker. Denne dokumentarfilm viser Hildegard von Bingen (1098-1179) som en tidlig udforsker af naturhelbredelse, som prædikant og profet og som en frygtløs udfordrer af kvindens rolle i middelalderens Europa. Filmen er optaget på de steder, hvor Hildegard boede og prædikede. Hendes liv beskrives gennem interviews med ansete forskere og med udgangspunkt i den daglige tilværelse for nutidens benediktiner-nonner i St. Hildegaard klostret.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Dokumentarfilm fra Danmark

At danse med engle


Bătălia de pe aliniamentul Rasova-Cobadin-Tuzla a fost o acțiune militară de nivel tactic, desfășurată pe Frontul Român, în timpul campaniei din anul 1916 a participării României la Primul Război Mondial. Ea s-a desfășurat în perioada 3/16 septembrie - 8/21 septembrie 1916 și a avut ca rezultat stoparea ofensivei Puterilor Centrale, în ea fiind angajate forțe române din Divizia 2 Infanterie, Divizia 5 Infanterie, Divizia 9 Infanterie, Divizia 12 Infanterie, Divizia 15 Infanterie, Divizia 19 Infanterie, Divizia 1 Voluntari sârbă, Divizia 61 Infanterie rusă, Divizia 115 Infanterie rusă, Divizia 3 Cavalerie rusă și Brigada 5 Călărași română și forțe ale Puterilor Centrale din Divizia 1 Infanterie bulgară, Divizia 4 Infanterie bulgară, Divizia 6 Infanterie bulgară, Divizia Mixtă bulgară, Divizia 1 Cavalerie bulgară și  Brigada germană "Bode". A făcut parte din acțiunile militare care au avut loc în acțiunile militare din Dobrogea.

Contextul operativ strategic

Forțe participante

Dispozitivul forțelor române

Dispozitivul forțelor inamice

Comandanți

Comandanți români
General Alexandru Socec
General Alexandru Hartel
General Traian Găiseanu
General Eremia Grigorescu
Colonel Constantin Scărișoreanu
General Panteleimon Nicolaevici Simanski
General Lev Lvovici Baikov
General Evgheni Aleksandrovici Leontovici
Colonel Stevan Hadžić

Comandanți ai Puterilor Centrale
General Ianko Draganov
General Pantelei Kiselov
General Stefan Popov
General Todor Kantardjiev
General Ivan Kolev
Colonel Bode

Planurile de luptă

Desfășurarea acțiunilor militare

Rezultate și urmări

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol I, Tipografia Geniului, București, 1929
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și

 Participarea României la Primul Război Mondial

Bătălii de pe frontul românesc în Primul Război Mondial

Bătălia de pe aliniamentul Rasova-Cobadin-Tuzla (1916)


Heemraadlaan est une station, de la section commune à la ligne C et la ligne D du métro de Rotterdam. Elle est située sur la Hekelingseweg sur le territoire de la commune  Spijkenisse, limitrophe, au sud-ouest, de Rotterdam au Pays-Bas.

Mise en service en 1985, elle est desservie, depuis 2009, par les rames de la ligne C et la ligne D du métro.

Situation sur le réseau

Établie en aérien, la station Heemraadlaan, de la section commune à la ligne C et la ligne D, est établie : entre la station Spijkenisse-Centre, en direction : du terminus de la ligne C De Terp et du terminus de la ligne D Rotterdam-Centrale ; et la station  De Akkers, terminus sud-ouest des lignes C et D.

Elle comporte deux voies encadrées par deux quais latéraux.

Histoire
La station Heemraadlaan est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation de la section de Zalmplaat au terminus De Akkers sur la commune Spijkenisse.

En décembre 2009, lors de la réorganisation des lignes, elle devient une station de passage de la section commune à la ligne C et la ligne D du métro.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
La station située en aérien dispose d'un accès au niveau du sol, sous le viaduc. Elle est équipée, notamment, d'automates pour l'achat ou la recharge de titres de transport et d'un ascenseur pour l'accessibilité des personnes à la mobilité réduite.

Desserte
Heemraadlaan, est desservie par les rames de la ligne C, en provenance ou à destination des terminus De Terp et De Akkers et les rames de la ligne D en provenance ou à destination des terminus Rotterdam-Centrale et De Akkers.

Intermodalité
La station dispose d'un parc pour les vélos et d'un parking P+R pour les véhicules. Elle est desservie par les bus de la ligne B8.

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Rotterdam
 Ligne C du métro de Rotterdam
 Ligne D du métro de Rotterdam
 Liste des stations du métro de Rotterdam
 Tramway de Rotterdam
 RET (entreprise)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne C du métro de Rotterdam
Station de la ligne D du métro de Rotterdam
Station de métro mise en service en 1985

Heemraadlaan (métro de Rotterdam)


Sveriges kvindefodboldlandshold er det nationale fodboldhold for kvinder i Sverige. Det administreres af Sveriges fodboldforbund.

Landsholdet har traditionelt været anerkendt som et af verdens bedste kvindelandshold. Holdet vandt den første udgave af EM i fodbold for kvinder i 1984, sølv ved VM i fodbold for kvinder 2003 i USA og i alt tre EM-sølv (1987, 1995, 2001). Derudover har de også vundet bronzemedaljer ved verdensmesterskaberne i 1991, 2011 og 2019. Holdet har deltaget i seks olympiske lege, otte verdensmesterskaber samt ti europamesterskaber.

Holdet har også spillet sig i to OL-finaler, (2016 i Rio de Janeiro og 2020 i Tokyo) men begge gange tabt og nøjes med OL-sølv.

Lotta Schelin er den mest scorende spiller på landsholdet gennem tiden med i 88 mål. Hun stoppede karrieren i 2017. Schelin overgik Hanna Ljungbergs rekord på 72 mål mod  den 29. oktober 2014. Spilleren med flest landskampe er den nuværende anfører Caroline Seger med 237 kampe. Holdet blev trænet af Thomas Dennerby fra 2005 til 2012, og Pia Sundhage fra 2012 til 2017. Den nuværende landstræner er Peter Gerhardsson.

Turneringsoversigt

VM i fodbold
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
|-
!colspan=9|Statistik for VM i fodbold for kvinder
! style="width:1%;" rowspan="25"|
!colspan=6|Statistik fra VM-kvalifikationen
|-
!År
!Runde
!Position
!
!
! *
!
!
!
!
!
! *
!
!
!
|-bgcolor="#cc9966"
| 1991
| Tredjeplads
|3.
|6
|4
|0
|2
|18
|7
|6
|4
|2
|0
|13
|3
|-
|style="border: 3px solid red"| 1995
|Kvartfinale
|5.
|4
|2
|1
|1
|6
|4
|colspan=6|Kvalificeret som vært
|-
| 1999
|Kvartfinale
|6.
|4
|2
|0
|2
|7
|6
|6
|6
|0
|0
|18
|5
|-style="background:silver;"
| 2003
|Finale
|2.
|6
|4|0|2|10|7'|6
|5
|0
|1
|27
|4
|-
| 2007
|Gruppespil
|10.
|3
|1
|1
|1
|3
|4
|8
|7
|1
|0
|32
|6
|-bgcolor="#cc9966"
| 2011
|Tredjeplads
|3.
|6
|5
|0
|1
|10
|6
|10
|8
|2
|0
|40
|6
|-
| 2015
|Ottendedelsfinaler
|16.
|4
|0
|3
|1
|5
|8
|10
|10
|0
|0
|32
|1
|-bgcolor="#cc9966"
| 2019
|Tredieplads
|3.
|7
|5
|0
|2
|12
|6
|8
|7
|0
|1
|22
|2
|-bgcolor="#cc9966"
|2023||Tredjeplads||3.||4||3||1||0||9||1||8||7||1||0||32||2
|-
|2027||colspan=9|TBD|colspan=5|TBD|-
!colspan="2"|Total!!Bedste: Toer!!9/10!!44!!26!!6!!12!!80!!49!!62!!54!!6!!2!!216!!29
|}

 EM i fodbold *Uafgjorte kampe inkluderer knockout kampe, der blev afgjort ved straffesparkskonkurrence.**Guld baggrund viser, at turneringen blev vundet.***Kant med rød farve viser, at turneringen blev holdt på hjemmebane.''

Olympiske lege

Aktuel trup
Følgende spillere blev udtaget til den endelige trup for VM i fodbold 2023 i New Zealand og Australien.

Landstræner:  Peter Gerhardsson

Nylige indkald
Følgende liste over aktive spillere blev ikke indkaldt til den seneste landskamp, men er blevet indkaldt til A-landsholdet indenfor de seneste 12 måneder.

Landsholdsstatistik

Trænere
 1973 : Christer Molander
 1974–76 : Hasse Karlsson
 1977–78 : Tord Grip
 1979 : Ulf Bergquist
 1980–87 : Ulf Lyfors
 1988–91 : Gunilla Paijkull
 1992–96 : Bengt Simonsson
 1996–2005 : Marika Domanski-Lyfors
 2005–2012 : Thomas Dennerby
 2012–2017 : Pia Sundhage
 2017– : Peter Gerhardsson

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Sveriges kvindefodboldlandshold


An Rhodospatha herrerae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan P.Huang. An Rhodospatha herrerae in nahilalakip ha genus nga Rhodospatha, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhodospatha

Rhodospatha herrerae


Bertens ist der Familienname folgender Personen:

 Kiki Bertens (* 1991), niederländische Tennisspielerin
 Rosa Bertens (1861–1934), deutsche Theater- und Filmschauspielerin

Bertens


Dzidzilché es una comisaría del municipio de Temozón en el estado de Yucatán localizado en el sureste de México.

Toponimia
El nombre (Dzidzilché) significa en maya yucateco árbol de miel  (Gymnopodium floribundum).

Localización
Dzidzilché se encuentra localizado al oriente de la ciudad de Mérida.

Demografía
Según el censo de 2005 realizado por el INEGI, la población de la localidad era de 0 habitantes.

Véase también
 Otras localidades de Yucatán

Referencias

Enlaces externos

 Comisarías y subcomisarías de Mérida

Localidades del municipio de Temozón
Toponimia maya

Dzidzilché (Temozón)


Polygoninae, podtribus dvornikovki, dio tribusa Polygoneae. Sastoji se od tri roda, od kojih je tipični, najveći i najrasprostranjeniji dvornik (Polygonum)

Rodovi
 Atraphaxis L., 43
 Duma T.M.Schust., 3
 Polygonum L., 165

Izvori

Polygoneae

Polygoninae


Curtius ist ein Einschlagkrater im äußersten Süden der Mondvorderseite, nordöstlich des Kraters Moretus und östlich von Cysatus.
Der Kraterrand ist sehr stark erodiert, das Innere von kleineren Einschlägen zerfurcht.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Astronomen Albert Curtz offiziell benannt.

Weblinks

 Curtius auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Curtius (Mondkrater)


Olaylar

Doğumlar
 ? - Edme Mariotte
 31 Ekim - John Evelyn, İngiliz günlük yazarı ve bahçıvandır (ö. 1706)
 Thomas Bloodworth
 I. Ahmet ile Kösem Sultan ın kızları Cemre Sultan

Ölümler

1620


مقبس 7  وهو مقبس لوحدات المعالجة المركزية بنظام إكس 86 للحواسيب الشخصية, وهو المقبس البديل لمقبس 5. وكانت تُستخدم لمعالجات بنتيوم من شركة إنتل, وبالإضافة إلى المعالجات المشابهة لها من شركات إي أم دي, آي بي أم, سيتيكس وأي دي تي وغيرها.

وهو المقبس الوحيد الذي دعم عدة وحدات المعالجة المركزية من شركات مختلفة وبسرعات مختلفة. وإختلفه عن مقبس 5 هو زيادة لإبرة واحدة في الزاوية الداخلية لتدعم قيمتين للجهد الكهربائي 3.5 فولت و 2.5 فولت، عوضا عن استخدام جهد كهربائي واحد في مقبس 5. وبالإضافة إلى أنه كان يدعم جميع المعالجات المستخدمة لمقبس 5.

ومن المعالجات التي كانت تستخدم هذا المقبس، معالج إي أم دي كي 5, إي أم دي كي 6, سيريكس 6x86, سيريكس 6x86 أم إكس, أي دي تي وين تشب, إنتل بنتيوم, بنتيوم أم أم إكس ورايس تكنولوجيز أم بي 6. وقامت شركة إي أم دي بتطوير المقبس ليصبح اسمه مقبس 7 الممتاز (Super Socket 7), لكي يستخدم في معالجاتها إي أم دي كي 6 2 وإي أم دي كي 6 III لتعمل على سرعات أعلى لكي تستخدم منفذ الرسوميات السريع في لوحة الأم.

مراجع

مقابس وحدة المعالجة المركزية

مقبس 7


An Epidendrum suaveolens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Epidendrum suaveolens in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum suaveolens


Guillaume Martin dit Maître Guillaume, né à Louviers vers 1550 et mort vers 1624, est un fou du roi d'Henri IV puis de Louis XIII.

Biographie

Fils d'un apothicaire du même nom de Louviers, ancien cuisinier du cardinal de Bourbon, bouffon en titre d'office à la cour d'Henri IV, il est surtout connu pour le nombre d'auteurs satiriques qui ont fait paraitre sous son nom des ouvrages qui auraient pu leur attirer des poursuites du gouvernement.

Il est décrit par J. Mathorez comme .

Publications apocryphes

 1606 : Le Triomphe de Maistre Guillaume contre la victoire du soy-disant Soldat François
 1610 : La Boutade de Maître Guillaume contre les tiltres du Roy d'Angleterre qui se dit Roy de France
 1611 : Advis de Maistre Guillaume nouvellement retourne de l'autre monde, sur le sujet de l'Anticoton, composé par P.D.C. c'est à dire, Pierre du Coignet, jadis mort & depuis n'agueres resuscité, S.l.n.n.
 1612 : La Maladie de M. Guillaume, Morfondu au voyage de l'autre monde, revenant de voir Monsieur son bon amy. Avec une remarque extraordinaire de Monsieur son Medecin, en la practique de sa guerison, Paris, Fleury Bourriquant
 1612 : Suitte des rencontres de M. Guillaume en l'autre Monde, Paris, Pierre Ramier.
 1617 : La Grande dispute du soldat françois, et de Me. Guillaume contre Mathurine. Ensemble leurs Responces, Paris

Notes et références

Bibliographie
 Jean Savare, Maître Guillaume, fils d'apothicaire et bouffon de roi ( siècle), in  Revue d'Histoire de la Pharmacie , 1969,  (Lire sur Persée)
 Nicole Buffetaut, Maître Guillaume. Apothicaire et bouffon d'Henri IV, Bertout, 2002

Liens externes

Bouffon
Naissance à Louviers
Henri IV (roi de France)
Louis XIII

Maître Guillaume (bouffon)


El hormiguero alirrojo (Phlegopsis erythroptera), también denominado hormiguero pavo (en Colombia), hormiguero ojipelado (en Venezuela), carirrosa alirrojiza (en Ecuador), ojo-pelado de ala rojiza (en Perú) u hormiguero de alas rojizas, es una especie de ave paseriforme de la familia Thamnophilidae perteneciente al género Phlegopsis. Es nativo de la cuenca amazónica de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el este de Ecuador, sur y este de Colombia y suroeste de Venezuela hasta el noroeste de la Amazonia brasileña, y hacia el sur por el este de Perú, hasta el noroeste de Bolivia y suroeste de la Amazonia brasileña. Ver detalles en Subespecies.

Esta especie es poco común en el sotobosque de selvas húmedas amazónicas de terra firme, por debajo de los 750 m de altitud.

Descripción
Mide 18,5 cm de longitud. El macho presenta una amplia área ocular de piel desnuda de color rojo brillante; tiene la mayoría el plumaje negro, con franjas blancas delgadas en el dorso, la grupa y las coberteras alares. El plumaje de la hembra es castaño rufo, con las alas y la cola negruzcas y bandas color ante en las alas; su área ocular roja es pequeña.

Alimentación
Se alimenta de insectos. Sigue a las hormigas guerreras para atrapar las presas que huyen de ellas.

Sistemática

Descripción original
La especie P. erythroptera fue descrita por primera vez por el naturalista británico John Gould en 1855 bajo el nombre científico Formicarius erythropterus; localidad tipo «interior de la Guayana británica; error = Río Negro, Brasil».

Etimología
El nombre genérico femenino «Phlegopsis» deriva del griego «phlox, phlogos»: llama, y «opsis»: rostro, cara; significando «con la cara en llamas»; y el nombre de la especie «erythroptera», proviene del griego «eruthros»: rojo y «pteros»: de alas; significando «de alas rojas».

Taxonomía
Ocasionalmente intergrada con Phlegopsis nigromaculata. La forma descrita como «P. barringeri» (hormiguero de Argus) se ha demostrado ser un híbrido entre ambas.

Subespecies
Según la clasificación del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) (Versión 7.3, 2017) y Clements Checklist v.2017, se reconocen 4 subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Phlegopsis erythroptera erythroptera (, 1855) – sureste de Colombia (al sur desde Meta y Guainía) y suroeste de Venezuela (sur de Amazonas) al sur hasta el este de Ecuador, noreste de Perú (Loreto) y noroeste de la Amazonia brasileña (al este hasta ambas márgenes del alto y al oeste del bajo río Negro).
 Phlegopsis erythroptera ustulata , 1927 – este de Perú (localmente en la margen sur del río Amazonas en Loreto, y en Ucayali), suroeste de la Amazonia brasileña (Amazonas al este hasta el río Madeira) y extremo noroeste de Bolivia (noroeste de Pando).

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de  Phlegopsis erythroptera en The Internet Bird Collection.
 Sonidos y mapa de distribución de Phlegopsis erythroptera en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Phlegopsis erythroptera en Wikiaves.

erythroptera
Aves de América del Sur
Taxones descritos por John Gould
Animales descritos en 1855

Phlegopsis erythroptera