Pierre, Charles, Mocquot, né le  à Appoigny (Yonne) et mort le  à Paris, est un chirurgien français.

Il est membre de l'Académie nationale de médecine (1942), membre de l'Académie de chirurgie (élu en 1920 - Président en 1940), Président de la Fédération des Sociétés de Gynécologie et d'Obstétrique de Langue française en 1947.

Il a reçu la Croix de guerre au titre du service de santé en 1918.

Nommé chevalier de la Légion d'honneur en 1918, il est fait officier en 1949.

Biographie
Pierre Mocquot descend d'une lignée de médecins et de chirurgiens, parmi ceux-ci : son arrière-grand-père,  Gabriel-Pèlerin Mocquot (1772-1835) chirurgien principal aux armées de Napoléon , son grand-père maternel Charles Chavance (1825-1916), et son père Gabriel Mocquot (1849-1938).

Après avoir été un élève remarquable dans tous les domaines au lycée Jacques Amyot à Auxerre, il part à Paris pour ses études de médecine. Il est reçu au concours de l'Internat en 1903. Il obtient la  médaille d'or de l'Internat en 1908 pour son travail sur la réanimation du cœur. En 1909, il soutient sa thèse sur l'état de la vésicule dans les obstructions des voies biliaires.

Chirurgien des hôpitaux en 1912, agrégé en 1913, il devient l'assistant d'Édouard Quénu à l'hôpital Cochin à Paris.

Pendant la première guerre mondiale, Pierre Mocquot est mobilisé le , à la tête de l'ambulance du  corps d'armée jusqu'en juin 1915. En juin 1915, il est nommé médecin-major à l'ambulance chirurgicale automobile , dont il devient médecin-chef de mai 1916 à décembre 1918.

Au retour de la guerre, il reprend ses fonctions d'assistant chez Édouard Quénu, puis devient le collaborateur de Pierre Delbet. En 1927, il est nommé chef de service à l'hôpital Bichat. Professeur en 1935, il accède à la chaire de clinique gynécologique à l'hôpital Broca à Paris en 1936. Il prend sa retraite en 1950.

Pierre Mocquot est d'abord un grand chirurgien généraliste. Son œuvre concerne la chirurgie vasculaire et cardiaque, digestive et des voies biliaires, des voies urinaires et la chirurgie traumatologique. Il consacre les 15 dernières années de sa carrière à la chirurgie gynécologique dont il devient un spécialiste éminent. Il est en particulier novateur dans l'exploration radiologique de l'utérus et des trompes ainsi que dans le diagnostic et le traitement de la stérilité. La marque de son art est une chirurgie conservatrice qu'il défendra toujours avec force.

Publications
Titres et travaux scientifiques du Dr Pierre Mocquot, Paris : G. Steinheil, 1913

 Exposé des titres et travaux scientifiques du docteur Pierre Mocquot, Paris : Masson, 1934
 Leçon inaugurale par le Professeur Mocquot, chaire de clinique gynécologique 23 mai 1936 - Faculté de médecine de Paris
 Hommage à la mémoire de Gustave Roussy in Bulletin du cancer, pp 80-82 (1950)
 "Pierre Delbet" (1861-1957) in Bulletin de l'Association française pour l'étude du cancer, Paris (1958) 45 (2): 129-133
 "Pierre Caraven" in Bulletin de l'Académie nationale de médecine (1958) Tome 142-N°30, p.761-763
 "Jacques-René Tenon (1724-1816), un « originaire de l'Yonne »" in Bulletin de la Société des sciences historiques et naturelles de l'Yonne (1958)

Préfaces par Pierre Mocquot des ouvrages suivants :

 "La stérilité involontaire : évaluation des méthodes de diagnostic et de traitement" (1950) de R. Palmer
 "Bases, principes et procédés techniques de la chirurgie" de P. Orsoni - Ed. Masson (1957)
 "Les déchirures obstétricales compliquées du périnée" (1958) de R. Musset, M. Cottrell et M. Dubost - Ed. Masson(1958)

Hommages

 À Appoigny (Yonne), une rue porte son nom.

Notes et références

Sources

 Pierre Mocquot : Pages de souvenirs », Bulletin de la Société des sciences historiques et naturelles de l'Yonne, Volume 100, 1965
 Bulletin de la Fédération des sociétés de gynécologie et d'obstétrique de langue française, Volume 15, 1963
 Mémoires de l'Académie de chirurgie 1963 p 571-574
 Dossier Pierre Mocquot Musée d'histoire de la médecine, Paris

Naissance en juillet 1879
Décès en mai 1963
Décès à 83 ans

Pierre Charles Mocquot


Korina Emmanouilidou (; Cozani, 8 de março de 2000) é uma modelo e rainha da beleza grega, vencedora do concurso Miss Universo Grécia 2022. Ela representará a Grécia no concurso Miss Universo 2022 em Nova Orleans, Luisiana, Estados Unidos.

Biografia
Emmanouilidou nasceu e vive em Cozani, na Macedônia Ocidental. Ela trabalha como modelo na No Limits Models Agency em Thessaloniki e é formada em Filosofia.

Concurso de beleza
Em 29 de setembro de 2022, Emmanouilidou competiu contra outros 20 candidatos no concurso Star GS Hellas 2022 realizado no Lohan Night Club em Atenas. Ela ganhou o título de Miss Universo Grécia 2022 e foi sucedida por Sofia Arapogianni. Em 14 de janeiro de 2023, Emmanouilidou agora representará a Grécia na 71ª edição do concurso de beleza Miss Universo em Nova Orleans, Luisiana, Estados Unidos.

Ver também
 Miss Universo 2022
 Soraya Kohlmann
 Telma Madeira
 Alicia Faubel
 Petra Hämäläinen
 Viktoria Apanasenko
 Anna Linnikova

Ligações externas

Korina Emmanouilidou - No Limits Models Agency

Misses da Grécia
Modelos da Grécia
Concorrentes do Miss Universo
Naturais da Grécia
Misses da Europa

Korina Emmanouilidou


Nicecactus est une plateforme en ligne de tournois esport qui propose aux joueurs des tournois gaming compétitifs sur plus de 35 jeux différents, ainsi que des solutions d'entraînement et de suivi de leurs performances.

Entreprise fondée en 2017 à Sophia Antipolis (France).

La plateforme technologique Nicecactus organise 2000 tournois esport par mois pour 2.1 millions d'utilisateurs.

Le 15 Janvier 2021, Nicecactus a obtenu le label "Service France Garanti". Cette certification a été décernée par Franck Riester, le Ministre délégué du commerce extérieur et de l'attractivité de France.

Monaco Gaming Show

Le Monaco Gaming Show est un tournoi international esport organisé chaque année par la Monaco Esports Fédération (MeSF) et Nicecactus. Initié en 2020, cet événement voit réunir les meilleurs équipes esportives du monde.

Le Monaco Gaming Show permet aux joueurs de jeux vidéo de s'affronter sur trois jeux : Rocket League, Fortnite et Warzone avec un cash prize (dotation en argent) global de 50,000€.

International Africa Gaming Cup

L'International Africa Gaming Cup est un tournoi international esport organisé en 2022 par NiceCactus avec le partenariat de la présidence du Bénin. Ainsi, des milliers de joueurs Africains venus de différents pays ont pu combattre sur différentes plateformes et ont pu tenter de gagner chacun des lots divers allant jusqu'à 100 000 CFA.

Notes et références

Site web français

Nicecactus


Novoaltaisk (Новоалта́йск en ruso) es una localidad rusa del krai de Altái ubicada a la derecha del rio Obi a 12 kilómetros de Barnaúl, la capital del krai. Según el censo de 2010, la población es de 70 438 habitantes.

Demografía

Enlaces externos
 Администрация города Новоалтайска
 Сайт жителей города Новоалтайска
 «О тех далеких днях…» Боевые действия в районе ст. Алтайской в мае-июне 1918 г.

Localidades del krai de Altái

Novoaltaisk


Montes del Toura (en francés: Monts du Toura) también conocidas como las montañas de Toura, son una serie de montañas que se elevan a 1.300 metros de altitud, se extienden hacia el oeste a través del país africano de Costa de Marfil desde el río Sassandra a la frontera con Liberia y Guinea. El Monte Nimba, en el extremo occidental de la cordillera, llega a 1.752 metros.

El parque nacional Mont Sangbé, uno de los principales parques nacionales del país, con una superficie de 95.000 hectáreas, se encuentra totalmente dentro las montañas Toura (incluyendo 14 picos con más de 1000 m). El parque tiene una vegetación de sabana densa con poblaciones de elefantes, búfalos, jabalíes, antílopes y monos.

Véase también
 Geografía de Costa de Marfil
 Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
Información sobre la Montaña

Montañas de Costa de Marfil

Montes del Toura


Nadav Levitan (  ) (Kibutz, 21 de abril de 1945 – Petah Tikva, 9 de janeiro de 2010) foi um diretor de cinema, roteirista, escritor e compositor israelense. Dirigiu nove filmes entre 1981 e 1999. Seu filme Stalin's Disciples (em hebraico Stalin's Children, ילדי סטאלין), foi exibido na seção Un Certain Regard no Festival de Cinema de Cannes de 1988 . Foi casado com a musicista israelense Chava Alberstein, que gravou muitas de suas canções. Levitan morreu em 10 de janeiro de 2010 de uma doença pulmonar não revelada.

Filmografia

 Uma história íntima (1981)
 Ha Kala (1985)
 Banot (1985)
 Discípulos de Stalin (1986)
 Groupie (1993)
 Cedo demais para ficar quieto, tarde demais para cantar (1995)
 Sem nomes nas portas (1997)
 Aviv (1998)
 Frank Sinatra está morto (1999)

Ligações externas

Mortes por doenças pulmonares
Mortos em 2010
Nascidos em 1945
Naturais de Israel
Roteiristas de Israel

Nadav Levitan


Skibsbegravelse er en gravskik, som er særlig for nordisk yngre jernalder, ved at den døde lægges i en båd eller et skib. Gravene kan være skeletgrave eller brandgrave. De findes først og fremmest i  Skandinavien , men  også i hele det område som blev omfattet af nordisk migration i løbet af vikingtiden som i Storbritannien, Frankrig og Rusland.

Helt siden bronzealderen kan man følge skibet som en vigtig religiøs metafor, og det afspejles sandsynligvis i denne gravskik. Det mest almindelige er at se skibe, der tager mennesker med sig. En tolkning kan være at skibet skal sejle den døde trygt til dødsriget. Andre opfatter skibe som en direkte betydning, ved at den knyttes til den gældende militære ordning, idet de mindre både skal være det befolkningssegmentet, som var mandskab på skibene for aristokratiet.

Vikingetidsbegravelser

Danmark
Ladbyskibet

Estland
 Salmeskibene

Norge

Gokstadfundet
Grønhaug
Myklebustskibet
Osebergfundet
Rostadskibet
Storhøjfundet
Tuneskibet

Storbritannien
Sutton Hoo

Sverige
Valsgärde
Vendel

Tyskland
Hedeby skibsgrav

Se også
 Nordisk før-kristen begravelse

Arkæologi
Skibe

Skibsbegravelse


පියවරුන්ගේ දිනය යනු, පියවරුන්ට තෑගි දීම, ප්‍රණාමය පුද කිරීම සහ පිතෘත්වය, දෙමව්පිය බැඳීම්, සහ සමාජය වෙත පියවරුන්ගේ ආභාෂය අගැයීම ආදී දේ සඳහා වන උත්සවයකි. මූලිකවම වාණිජ දිනයක් වන මෙය බෝහෝ රටවල නිල දිනයක් නොවේ. සමහර දරැවන් පිය වරැන්ව නොසලකා හරි.  වැඩිහිටි නිවාස පිරි ඇත්තේ මෙම හේතුව නිසාය . අපි මෙම දිනය සමරන්නේ ජුනි 19 වන දිනයේය.

දිනය
බොහෝ රටවල් විසින් මෙය ජූනි මස තුන්වන ඉරුදිනයේදී මෙය සැමරෙන අතර, වෙනත් දිනයන්හිදී බහුල ලෙසින් සැමරෙයි.

පියවරුන්ගේ දිනය නිමැවුනේ,  මවුවරුන් සහ මාතෘත්වයට ප්‍රණාමය පුද කරුනු වස් සැමරෙන උත්සවයක් වන 'මවුවරුන්ගේ දිනයට පරිපූරක වශයෙනි.

ජාත්‍යන්තර ඉතිහාසය සහ සම්ප්‍රදායයන්

තායිලන්තයේ, රජතුමාගේ උපන්දිනය පියවරුන්ගේ දිනය ලෙසින් භාවිතා වෙයි. වර්තමාන රජු වන,  භූමිබෝල් අදුල්‍යදේජ් රජතුමාගේ (නවවන රාමා) උපන්දිනය දෙසැම්බර් 5 දිනට යෙදී ඇත.

අ.එ.ජ.හි බිහිවූ සැමරුම් දින
ප්‍රසිද්ධ නිවාඩු දින - අ.එ.ජ.

පියවරුන්ගේ දිනය


Lirceus es un género de crustáceo de la familia Asellidae.

Especies
Este género contienen las siguientes especies:
Lirceus alabamae Hubricht & Mackin, 1949 – Alabama
Lirceus bicuspidatus Hubricht & Mackin, 1949 – Arkansas
Lirceus bidentatus Hubricht & Mackin, 1949 – Arkansas
Lirceus brachyurus (Harger, 1876) – Pensilvania, Virginia
Lirceus culveri Estes & Holsinger, 1976 – Virginia
Lirceus fontinalis Rafinesque-Schmaltz, 1820 – Ohio, Indiana, Illinois, Kentucky, Tennessee
Lirceus garmani Hubricht & Mackin, 1949 – Misuri, Arkansas, Kansas, Oklahoma
Lirceus hargeri Hubricht & Mackin, 1949 – Tennessee, Virginia
Lirceus hoppinae (Faxon, 1889) – Misuri, Arkansas, Oklahoma
Lirceus lineatus (Say, 1818) – Canadá, eastern United States
Lirceus louisianae (Mackin & Hubricht, 1938) – Illinois, Misuri, Arkansas, Luisiana
Lirceus megapodus Hubricht & Mackin, 1949 – Misuri
Lirceus richardsonae Hubricht & Mackin, 1949 – Ohio
Lirceus trilobus Hubricht & Mackin, 1949 – Oklahoma
Lirceus usdagalun Holsinger & Bowman, 1973 – Virginia

Referencias

Isopoda

Lirceus


Der Gerichtsbezirk Meidling ist ein dem Bezirksgericht Meidling unterstehender Gerichtsbezirk in Wien. Der Gerichtsbezirk umfasst den 12. Wiener Gemeindebezirk Meidling.

Literatur
 Österreichische Akademie der Wissenschaften: Historisches Ortslexikon. Statistische Dokumentation zur Bevölkerungs- und Siedlungsgeschichte. Wien. Datenbestand: 30. Juni 2011 (PDF; 404 kB)

Meidling
Meidling

Gerichtsbezirk Meidling


Svay Rieng (, UNGEGN:  ) is a province (khaet) in Cambodia. Located in the southeast, the province juts into Vietnam (Long An and Tây Ninh), which surrounds it to the north, east and south. The only other Cambodian province to border Svay Rieng is Prey Veng. The capital is Svay Rieng while the largest city is Bavet, which is the international border between Cambodia and Vietnam.

Districts and municipalities
The province is subdivided into 6 districts and 2 municipalities.

These 6 districts and 2 municipalities are subdivided into 84 khums and 690 phums.

Geography
The province projects into Vietnam and is referred to as the Parrot's Beak (Vietnamese: Mỏ Vẹt).

Culture
Dance

Svay Rieng province is the birthplace of the Cambodian coconut dance.  It originated around 1960 in Romeas Haek District.  The dance is a performance with coconuts involving men and women.

Notable people
 U Sam Ouer, poet and former UN delegate
Khieu Samphan, former president and convicted war criminal
Thun Sophea, kickboxer

References

External links
 Provincial resources
 Official tourist site

Provinces of Cambodia

Svay Rieng province


Homosexualität ist auf Dominica für Männer und Frauen gesetzlich verboten. Das Gesetz gegen Homosexuelle wurde erst 1998 erneuert und wird mit aller Härte durchgesetzt. Jedes Anzeichen von Homosexualität kann in dieser Inselrepublik als Vorwand zu einer strafrechtlichen Verfolgung führen und vor der religiös geschürten Homophobie im Land sind auch Touristen nicht sicher.

Illegalität
Homosexuelle Handlungen werden auf Dominica nach § 14 des Sexual Offences Act von 1998 als "grobe Unzucht" betrachtet und mit einer Freiheitsstrafe von bis zu fünf Jahren bestraft. § 16 bestraft Analverkehr (egal ob mit Männern oder Frauen) mit einer Freiheitsstrafe von bis zu 10 Jahren, oder in einigen Fällen mit einer Einweisung in eine psychiatrische Anstalt. Für versuchten Analverkehr ist eine Strafe von bis zu 4 Jahren vorgesehen.

Von 1995 bis 2000 wurden 35 Personen wegen des Verbrechens Analverkehr verhaftet.

Anerkennung gleichgeschlechtlicher Paare
Gleichgeschlechtliche Paare werden weder im Wege der eingetragenen Partnerschaft noch im Rahmen einer gleichgeschlechtlichen Ehe anerkannt.

Gesellschaftliche Situation
Auf Dominica herrschen, wie in fast allen ehemals britischen Kolonien in der Karibik, diskriminierende Gesetze und homophobe Praktiken, die verhindern, dass homosexuelle Menschen Zugriff auf die Gesundheitsdienste haben. Der Inselstaat ist ein beliebtes Ziel des Tourismus, besonders aus den Vereinigten Staaten. Viele LGBT-Touristen fahren auf speziellen Karibikkreuzfahrten für homosexuelle Touristen die unterschiedlichsten karibischen Inseln an. Manche Reiseveranstalter haben auch die Inselrepublik Dominica in ihr Programm aufgenommen, mit teilweise verheerenden Folgen für die schwulen Reisenden. Erst im März 2012 wurden zwei schwule Männer aus Kalifornien von einem Kreuzfahrtschiff hinweg verhaftet und des Analverkehrs verdächtigt. Eine geplante medizinische Untersuchung des "Vorfalls" wurde schließlich verworfen, die beiden jedoch im Gefängnis für 19 Stunden festgehalten. Da ihnen keine sexuelle Aktivität nachgewiesen werden konnte, wurde ihnen nur die Entblößung auf dem Kreuzfahrtschiff vorgeworfen und sie wurden gegen eine Strafzahlung von 4.000 Dollar freigelassen.

Siehe auch
 Gesetze zur Homosexualität
 Homophobie
 Homosexualität auf den Bahamas
 Homosexualität in Jamaika

Einzelnachweise

Dominica
Gesellschaft (Dominica)

Homosexualität auf Dominica


Baron Forester, of Willey Park in the County of Shropshire, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 17 July 1821 for Cecil Weld-Forester, who had previously represented Wenlock in the House of Commons. Born Cecil Forester, he assumed the additional surname of Weld by royal licence in 1811. His son, the second Baron, also represented Wenlock from 1790 in Parliament, and later served in the Tory administration of Sir Robert Peel as Captain of the Honourable Corps of Gentlemen-at-Arms (Government Chief Whip in the House of Lords) from 1841 to 1846.

He was succeeded by his younger brother, the third Baron. He sat as a Conservative Member of Parliament for Wenlock for 46 years, and was Father of the House from 1873 to 1874. His nephew, the fifth baron, also represented Wenlock in Parliament as a Conservative. Both his son, the sixth baron, and grandson, the seventh baron, served as mayor of Wenlock. , the title is held by the latter's grandson, the ninth baron, who succeeded his father in 2004.

The family were anciently hereditary foresters of Wellington Hay in Mount Gilbert Forest, and lived at Wellington or at Watling Street Hall (later Old hall), where they had a half virgate of land held by keeping the Hay.  John Forester (died c. 1521) leased Wellington Hay from perhaps 1512, and another John Forester bought its freehold in 1555.  The family became gentry and several of the family became Members of Parliament for Wenlock. Princess Alice, Duchess of Gloucester, was a great-great-granddaughter of the 1st Baron Forester.

The family seat since 1811 is Willey Hall, near Willey, Shropshire. The estate was inherited by Brooke Forester through his wife, Elizabeth Weld, and has remained in the Weld-Forester family for over two centuries.

Predecessors
Francis Forester (b. 1623) was High Sheriff of Shropshire in 1652.
Sir William Forester (1655–1718), his son, inherited Dothill from his half-brother, Richard Steventon (died 1659), in about 1675 and became a Member of Parliament in 1678.
William Forester (1690–1758), his son, served as MP for Wenlock (with substantial gaps) from 1715 until his death.
Brooke Forester (1717–1774), his eldest son was its member continuously from 1734 to 1761. He married the heiress of George Weld of Willey Park and inherited that estate.
George Forester (1735–1811) sat for Wenlock (with gaps) from 1758 to 1790, when he was replaced by his cousin and heir, Cecil, later 1st Baron Forester.
Cecil Forester, the younger brother of Brooke Forester, held the same seat from 1761 to 1768, during a gap in George's representation of it, and he was the father of the 1st Lord Forester.

Baron Forester (1821)
Cecil Weld-Forester, 1st Baron Forester (1767–1828)
John George Weld Weld-Forester, 2nd Baron Forester (1801–1874)
George Cecil Weld Weld-Forester, 3rd Baron Forester (1807–1886)
Orlando Watkin Weld Weld-Forester, 4th Baron Forester (1813–1894)
Cecil Theodore Weld-Forester, 5th Baron Forester (1842–1917)
George Cecil Beaumont Weld-Forester, 6th Baron Forester (1867–1932), educated at Harrow and Trinity College, Cambridge, and served as a captain in the Royal Horse Guards, later gaining the rank of lieutenant-colonel in the Shropshire Yeomanry; Mayor of Wenlock between 1920 and 1922. Succeeded as the 6th Baron on 20 November 1917.
Cecil George Wilfred Weld-Forester, 7th Baron Forester (1899–1977), served during the First World War as a lieutenant in the Guards Machine Gun Regiment, educated for some time at Durham University (apparently without taking a degree), and eventually became colonel in the Royal Horse Guards. Succeeded as the 7th Baron on 10 October 1932.
George Cecil Brooke Weld-Forester, 8th Baron Forester (1938–2004), educated at Eton and Royal Agricultural College. Succeeded as the 8th Baron on 4 January 1977.
Charles Richard George Weld-Forester, 9th Baron Forester (born 1975)

The heir apparent is the present holder's son, the Hon. Brook George Percival Weld-Forester (born 2014).

Male-line family tree

Notes

References

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1821
Noble titles created for UK MPs

Baron Forester


Daniel Jerome Auguste White (* 22. Mai 1912 in Malakoff; † 24. Mai 1997) war ein französischer Filmkomponist schottischer Abstammung.

Leben
White wuchs in West Yorkshire auf; seine Familie zog in seinen Jugendjahren nach Paris und hoffte auf die Fortführung des Textilgeschäftes. Während des Zweiten Weltkrieges arbeitete White als Übersetzer und erlitt bei der Evakuation von Dünkirchen ernsthafte Verletzungen. Zurück im Zivilleben – das Textilgeschäft war bankrottgegangen – verdiente sich White seinen Lebensunterhalt mit Klavierspiel in Nachtclubs und Cabarets.

1950 konnte er den ersten Auftrag für eine Filmmusik erlangen. Adémaï au poteau-frontière sollten Musiken für über 130 Filme folgen; daneben war er u. a. für die Fernsehwerbung tätig. Unter seinen Kollaborationen ragen zumindest quantitativ zahlreiche mit Regisseur Jess Franco heraus, eine Zusammenarbeit, die 1962 für La mano de un hobre muerto begann. White wird nachgesagt, bis zu zwölf Stücke am Tag aufgenommen zu haben; er war ein sehr produktiver Komponist, der unter zahlreichen Namen Platten diverser Stilrichtungen aufnahm; besonders gerne schrieb er für die menschliche Stimme. Als Emile Doryphore et sa Coopérartive Agricole nahm er für "Comedy Records" auf, als Guy Forlane Rockmusik, unter dem Namen Virginia Morgan Orgelkompositionen.

Gelegentlich übernahm White kleine Schauspielparts in Filmen Francos; bei einigen war er auch als Produktionsassistent aufgeführt.

Filmografie (Auswahl)
 1957: Patrouille de choc
 1963: Fuera de la ley
 1964: La carga de la policía montada
 1964: La tumba del pistolero
 1965: Das Geheimnis des Doktor Z (Miss Muerte)
 1968: Der Todeskuss des Dr. Fu Man Chu
 1969: Die sieben Männer der Sumuru
 1973: Les filles du Golden Saloon
 1975: Frauengefängnis 3 (Des diamants pour l'enfer)
 1980: Jungfrau unter Kannibalen (El caníbal)
 1980: Sadomania – Hölle der Lust
 1981: Alice – Wild und unersättlich (L'amour aux sports d'hiver)
 1981: Sumpf der lebenden Toten (Le lac des morts-vivants)
 1983: Diamonds of Kilimandjaro (El tesoro de la diosa blanca)
 1983: Oase der Zombies (La tumba de los muertos vivientes)
 1999: Vampire Sex – Lady Dracula 3 (Vampire Blues)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmkomponist
Komponist klassischer Musik (20. Jahrhundert)
Filmschauspieler
Franzose
Schotte
Brite
Geboren 1912
Gestorben 1997
Mann

Daniel J. White


الاسم المستعار  هو مسلسل درامي اجتماعي تركي مدبلج إلى اللغة العربية باللهجة السورية عُرض على قناة الشبابية الليبية وعلى قناة ال بي سي البنانية.

فكرة المسلسل

قصة المسلسل
تدور الأحداث حول الشاب " حسن الاداغ " الذي يمتلك منزلاً في مدينة أنقرة تحدث جريمة قتل أمام منزله مما يجعل المحقق " جان " وفريقه يبدأون التحقيق في الجريمة وعندما تبدأ الشرطة في حل هذا اللغز تحدث جرائم قتل مشابهة وتستمر الأحداث ضمن إطار تشويقي

البطولة
المسلسل من بطول كلٍ من:

البث
 الجدول التالي يبين القنوات التي عرض فيها المسلسل.

طاقم العمل والشخصيات

ملخص المسلسل

ردود الافعال على المسلسل
 اعتبر البعض ان القصة مألوفة لحد كبير برواية شكسبير «هاملت», لكنها على كل لاقت العديد من الإعجاب بالادوار التي اداها ابطالهاو قد واجهت كذلك النقد الشديد.

وصلات خارجية
 Kod adı dizisinin resmi sitesi
 Kod adı dizisinin resmi forum sitesi
 Kod adı

مراجع

مسلسلات تلفزيونية تركية دبلجت للعربية
مسلسلات تلفزيونية تركية صورت في عام 2006
مسلسلات سياسية

الاسم المستعار (مسلسل)


Ebenbach ist ein Gewässername:

 Ebenbach (Enns), linker Zufluss der Enns bei Altenmarkt im Pongau, Bezirk St. Johann im Pongau, Bundesland Salzburg
 Ebenbach (Gauchsbach), linker Obererlauf des Gauchsbachs bei Moosbach, Markt Feucht, Landkreis Nürnberger Land, Bayern
 Ebenbach (Gruberbach), linker Zufluss des Gruberbachs, hier auch Thalersdorfer Bach genannt, bei Asperhöhe, Gemeinde Arnbruck, Landkreis Regen, Bayern, der in den Weißen Regen mündet
 Ebenbach (Weibinger Bach), linker Oberlauf des Weibinger Bachs bei Leithen, Gemeinde Bernried, Landkreis Deggendorf, Bayern, der durch den Mettenbach zur Donau entwässert
 Ebenbach (Weißer Regen), rechter Nebenstrang-Oberlauf des  Weißen Regen bei Ebensäge, Gemeinde Lohberg, Landkreis Cham, Bayern

Ebenbach


.fj Fiji için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Fiji
fj

.fj


Podul Crimeii sau Podul Krîmski (în ) este un pod suspendat de oțel din Moscova. El traversează râul Moscova, la o distanță de 1.800 de metri sud-vest de Kremlin, și face parte din Centura Grădinilor. Podul leagă Piața Crimeii (în ) de la nord cu strada Krîmski Val de la sud. Stațiile metroului din Moscova cele mai apropiate sunt Park Kulturî și Oktiabrskaia.

Podul actual a fost finalizat pe 1 mai 1938, ca parte a programului ambițios al lui Iosif Stalin de reconstrucție a centrului Moscovei. Proiectat de inginerul V. P. Konstantinov și de arhitectul Aleksandr Vasilievici Vlasov, el este cel de-al patrulea pod din acest loc și singurul pod suspendat din întreaga Moscovă.

Istoric
Primul pod de pontoane a fost construit din lemn în anul 1786. Ulterior, acesta a fost reconstruit ca un dig din lemn cu o deschidere centrală lungă de 15 metri pentru trecerea barjelor. Ambele poduri de lemn au fost avariate frecvent de gheață și de inundații și au trebuit să fie reparate în numeroase ocazii.

Primul pod de oțel, construit în 1873 de Amand Struve după proiectul lui V. K. Speyer, avea două cadre metalice din grinzi cu zăbrele, lungi de 64 de metri și susținute de un pilon central. Traficul s-a mutat în interiorul cadrelor, care au fost aglomerate si nesigure. Companiile de exploatare a tramvaielor au emis o regulă ce prevedea că numai un singur tramvai putea circula pe pod, la un moment dat, pentru a preveni blocajele de trafic.

În perioada reconstrucției Moscovei din timpul lui Stalin, fiecare pod din centrul orașului a fost reconstruit sau programat pentru demolare. Podul Crimeii a fost programat să fie înlocuit în 1935. Podul vechi trebuia să se afle în exploatare până când înlocuitorul său era finalizat, deoarece capitala sovietică nu-și putea permite întreruperea circulației pe Centura Grădinilor. Între 21 și 26 mai 1936, vechiul pod a fost deplasat pe o distanță de cincizeci de metri, fiind amplasat pe piloni temporari. Pentru prima dată în istoria sovietică, o structură lungă de 128 de metri și grea de 4000 tone a fost mutată cu succes. Podul vechi s-a aflat în funcțiune până ce noul pod a fost finalizat pe 1 mai 1938.

Podul modern
Lungimea totală a podului (inclusiv rampele de acces) este de 668 de metri (podul în sine are 262,5 metri, deschiderile au 47,25 + 168,0 + 47,25 metri). Lățimea totală este de 38,4 metri, inclusiv o șosea centrală lată de 24 de metri (cu 6 benzi) și două benzi pietonale late de câte 5 metri.

Lanțurile cu ochiuri sunt realizate din oțel SDS (СДС, Oțel [pentru] Palatul Sovietelor) laminat de uzina NKMZ, fiecare za are 4 cm grosime, iar fiecare bandă are lățimea de 93 cm. Lanțurile susțin două grinzi (fiecare cu peste 300 de metri lungime), iar capetele lor sunt ancorate în contragreutăți masive de beton. Grinzile susțin traverse late de 50 de centimetri, aflate la distanță de 1,6 metri; aceste traverse sunt acoperite cu un tablier din beton.

Podul a fost reprezentat pe timbrele poștale sovietice de două ori – în martie 1939 și în decembrie 1948. Unic din punct de vedere vizual (cel puțin la Moscova), Podul Crimeii este unul dintre podurile cel mai puțin eficiente în termeni de costuri materiale. Construcția sa a necesitat aproape 10.000 de tone de oțel sau 1 tonă pe metru pătrat (el-însuși având un raport foarte scăzut de utilizare a suprafeței, 24 la 38,4).

Tablierul a fost înlocuit în 2001. În timpul reparațiilor, traficul a fost restricționat, dar nu a fost închis complet.

Imagini

Note

Crimeea

Podul Crimeii din Moscova


Martha Wright Griffiths, née le  à Pierce City (Missouri) et morte le  à Armada (Michigan), est une femme politique américaine membre du Parti démocrate. Elle est représentante du Michigan entre 1955 et 1974 puis  entre 1983 et 1991.

Avocate et juge de profession, elle est pionnière en matière d'accession des femmes à des fonctions publiques. Première femme démocrate du Michigan élue au Congrès des États-Unis, elle est aussi la première femme à siéger au . Elle s'est investie sur le sujet de l'interdiction de la discrimination sexuelle en vertu du titre VII de la loi sur les droits civils de 1964. En 1982, elle est enfin la première femme élue lieutenant-gouverneur du Michigan, Matilda Dodge Wilson ayant certes déjà occupé cette fonction à partir de 1940, mais ayant été nommée.

Biographie

Origines et études
Martha Edna Wright effectue sa scolarité dans des établissements publics et obtient un B.A. à l'université du Missouri à Columbia en 1934. Elle est ensuite diplômée de la faculté de droit de l'université du Michigan en 1940. Elle épouse Hicks George Griffiths (1910-1996), avocat, juge et président de la section démocrate du Michigan de 1949 à 1950.

Carrière professionnelle
Elle travaille comme avocate à son compte, puis au service juridique de l'American Automobile Insurance Co. à Détroit de 1941 à 1942, puis en tant que négociatrice des contrats de l'Ordnance District de 1942 à 1946. Entre 1953 et 1954, elle est archiviste et juge de la Recorder's Court de Détroit, devenant la première femme à occuper cette seconde fonction.

Carrière politique

Martha Griffiths est élue à la Chambre des représentants du Michigan de 1949 à 1953, pour le 1 district du comté de Wayne.

En 1954, pour le Parti démocrate, elle est élue dans le 17 district du Michigan pour siéger à la Chambre des représentants des États-Unis. Elle est réélue pour les neuf législatures suivantes, siégeant de 1955 à 1974. Elle est déléguée à la Convention nationale démocrate en 1956 et à celle de 1968. Elle n'est pas candidate à sa réélection à l'issue de son dernier mandat.

Equal Rights Amendment
Alors qu'elle est membre du Congrès des États-Unis, elle soutient l'Equal Rights Amendment, qui visait à garantir que l'égalité des droits entre les sexes ne pouvait être remise en cause par aucune législation fédérale, étatique ou locale. Le texte de loi est adopté par le Congrès puis envoyé aux États pour ratification. Le seuil demandé n'est cependant pas atteint et l'amendement n'est donc adopté.

The Guardian la décrit comme , ajoutant :

Lieutenant-gouverneur du Michigan et fin de vie
Après avoir été représentante des États-Unis, Martha Griffiths revient à la pratique du droit. Elle devient ensuite  de 1983 à 1991, élue aux côtés du gouverneur James Blanchard. Elle est intronisée au Michigan Women's Hall of Fame en 1983 et au National Women's Hall of Fame en 1993. Elle prend sa retraite et se retire dans sa maison d'Armada (Michigan), où elle vit jusqu'à sa mort en 2003, âgée de 91 ans.

Martha Griffiths était membre de l'American Association of University Women (AAUW). La section de l'AAUW du Michigan a nommé son prix « Martha Griffiths Equity Award » en son honneur.

Citation

Références

Articles connexes

Liens externes

Naissance en janvier 1912
Naissance au Missouri
Décès en avril 2003
Décès à 91 ans
Décès dans le comté de Macomb
Avocate américaine
Juge américain
Pionnière en politique
Personnalité politique américaine du XXe siècle
Personnalité du Parti démocrate (États-Unis)
Représentant des États-Unis pour le Michigan
Représentante des États-Unis
Étudiant de l'université du Missouri à Columbia
Étudiant de l'université du Michigan
Inscrite au National Women's Hall of Fame

Martha Griffiths


El Guimbal Cabri G2 es un helicóptero ligero con motor a pistón, diseñado y fabricado por la compañía francesa Hélicoptères Guimbal, fundada por el ingeniero aeronáutico Bruno Guimbal, antiguo empleado de Eurocopter.

Diseño y desarrollo

El Cabri G2 es un helicóptero biplaza ligero con rotor principal de tres palas y rotor de cola tipo fenestron. Está equipado con un motor Lycoming O-360 de ,rebajado a una potencia de . Realizó su primer vuelo el 31 de marzo de 2005 . Su desarrollo estuve precedido de un prototipo denominado Cabri G1, que voló por primera vez en el año 1992.

Recibió su certificado de tipo por parte de la EASA en diciembre de 2007. La primera aeronave de serie se entregó a finales del año 2008 a Ixair. También Eurocopter realizó un pedido de dos helicópteros para entrenamiento básico, firmando también un contrato para desarrollar a partir de un helicóptero no tripulado.

Especificaciones

Véase también

Referencias

Cabri G2
Helicópteros monomotores de pistón
Helicópteros civiles utilitarios de Francia de los años 1990

Guimbal Cabri G2


أنتيفيليببوي (Αντιφίλιπποι) عرفت حتى عام 1927 باسم درانيتسي هي قرية تابعة لبلدية بانغايو في الوحدة الإقليمية كافالا في منطقة مقدونيا الشرقية وتراقيا. بلغ عدد سكانها 869 مقيمًا دائمًا وفقًا لتعداد 2011. وهي تقع على ارتفاع 120 مترًا عند سفح جبل بانغايو بالقرب من المياه الضحلة في فيليبي. تقع على بعد 23 كم من كافالا وعلى بعد 6 كم من إليفثيروبولي.

التاريخ

تم العثور على مستوطنة كلاسيكية من الفترة الهلنستية وبقايا قلعة على تلة «دريفيني» أو «ستافروس»، مباشرة شمال شرق القرية. في تلة سينا المنخفضة، على بعد 1.5 كم شمال شرق القرية، تم العثور على خبث معدني وبقايا جدران. تم العثور على فخار سطحي من العصر الروماني غربي القرية.

في بداية القرن العشرين، كان أغلب سكان درانيتسي من الأتراك ويبلغ عددهم 400 نسمة،  ثم استقرت 126 عائلة لاجئة في أنتيفيليبي بعد تبادل السكان، وأصبح كل سكانها من اللاجئين. مع تطبيقب برنامج كابوديسرياس، أصبحت جزءًا من بلدية إليفثيروبوليس وكانت في السابق جزءًا من كومونة أنتيفيليبي.

السكان

مراجع

مدن اليونان

أنتيفيليببوي (كافالا)


Skräbeån (også Årupsån) er det det vandløb der afvander Skånes største sø Ivösjön.

Åen er kun 5 kilometer lang men har et afvandingsområde på 1.000 km². Den begynder i Bromölla og løber ud i Möllefjärden, som er en del af Hanöbukten. Middelvandføringen er cirka 9 m³/s.

E22 passerer åen som motorvej lige syd for Bromölla.

Eksterne kilder og henvisninger
 Skräbeåns vattenråd

Vandløb i Skåne

Skräbeån


{{Taksokvir
| boja         =lightgreen
| naziv        =Pseudoditrichum
| slika        =
| slika_širina =
| slika_opis   =Dicranella howei
| status       =
| regnum       =Plantae
| divisio      = Bryophyta
| classis      =Bryopsida
| subclassis   =Dicranidae
| ordo         =Pseudoditrichales| ordo_autorstvo =Ignatov & Fedosov
| familia      =Pseudoditrichaceae
| familia_autorstvo = Steere & Z. Iwats.
| genus        =Pseudoditrichum
| genus_autorstvo =Steere & Z. Iwats.
| species      = P. mirabile
| subspecies   =
| dvoimeno     =Pseudoditrichum mirabile
| dvoimeno_autorstvo =Steere & Z. Iwats.
| karta_raspon =
}}Pseudoditrichum, monotipski rod pravih mahovina smješten u vlastitu porodicu i red. Jedina je vrsta P. mirabile'', sjevernoamerički endem iz Kanade, koji raste jedino uz rijeku Sloan River blizu Velikog Medvjeđeg jezera.

Izvori

Dicranidae

Pseudoditrichum


Gara Oxford este o gară care deservește orașul Oxford, Anglia. Aceasta este localizată la aproximativ 800 m la vest de centrul orașului, la nord-vest de Frideswide Square și la capătul estic al Botley Road. Se află pe linia de cale ferată dintre Londra Paddington și Hereford via Worcester Shrub Hill. Este punctul de plecare pentru trenuri rapide și locale spre gările Paddington și Marylebone și pentru trenuri locale spre Reading, Worcester (gările Shrub Hill și Foregate) și Banbury. De asemenea, se află pe linia nord/sud Cross Country din Manchester Piccadilly și Newcastle via Birmingham New Street și Reading spre Southampton Central și Bournemouth. Gara este administrată de către Great Western Railway și deservește și trenuri operate de CrossCountry și Chiltern Railways. Imediat la nord se află podul de cale ferată Sheepwash Channel peste Sheepwash Channel.

Istoric

Great Western Railway (GWR) a ajuns la Oxford pe 12 iunie 1844 cu o gară terminus în ceea ce este acum Western Road, Grandpont. În 1845, Oxford and Rugby Railway (ORR) a început să construiască propria sa linie, pornind de la o interesecție în New Hinksey, la 1,2 km la sud de gara GWR. Intersecția era cunoscută sub numele de Millstream Junction și se afla între viitoarele amplasamente ale haltelor Hinksey și Abbingdon Road, ambele deschise în 1908. GWR a preluat ORR în timp ce aceasta era încă în construcție, și a deschis linia până la Banbury pe 2 septembrie 1850. După doi ani, trenurile din Oxford spre Banbury porneau de la Grandpont și era necesar ca acestea să întoarcă la Millstream Junction pentru a putea continua călătoria.

Lucrările pentru prevenirea inundațiilor la sud de gară, în Hinksey, au dus la reducerea numărului de trenuri și înlocuirea acestora cu autobuze de la/spre Didcot Parkway în iulie și august 2016. Prin aceste lucrări, patul de cale ferată a fost înălțat cu mai bine de 0,5 m și au fost instalate de noi podețe pentru a reduce impactul inundațiilor în apropierea Tamisei (care provocase întreruperi de servicii în mai multe rânduri în ultimii ani). În același timp au fost efectuate lucrări de reparații la podul din Hanborough și modificări ale sistemului de semnalizare la Banbury. Proiectul de 18 milioane de lire sterline a fost finalizat pe 15 august 2016.

Gara a fost întotdeauna aglomerată. În plus față de serviciile actuale, anterior au existat trenuri pe rutele Wycombe Railway și Oxford, Witney and Fairford Railway și linia Blenheim and Woodstock. Trenuri care veneau din nord spre Southern Railway schimbau de obicei locomotiva la Oxford.

Pentru un timp, a fost cunoscută drept Oxford General, pentru a putea fi distinsă de gara Oxford Rewley Road de pe linia Universităților, spre Cambridge, care era adiacentă. Din 1933, cele două gări au fost administrate împreună, iar p1 1 octombrie 1951 British Railways a închis gara Rewley Road pentru călători și a transferat toate serviciile sale către fosta gară GWR.

La sud de gară, imediat la vest de șinele de cale ferată, se află cimitirul Osney, înființat în 1848, chiar înainte de clădirea actuală a gării. În apropiere este locul fostei Abații Osney.

Note

Bibliografie

Clădiri și structuri din 1990
Fondări în 1852
Oxford

Gara Oxford


Trixy Checais (numele adevărat Dumitru Checais; ) a fost un balerin și coregraf român. Este considerat de critica de specialitate drept cel mai mare balerin român al secolului.

Viața
A studiat dreptul până în 1933, a făcut apoi studii de arte la Academia de Arte Frumoase din București (1935-1941).

A făcut studii de balet cu Floria Capsali, de artă dramatică cu Marieta Sadova, Ion Manolescu și George Calboreanu. Deprinde dansul de sorginte expresionistă cu Iris Barbura și urmează studii în Germania cu , la Berlin și la Frankfurt.

A fost prim-solist al Operei Române din București până în anul 1950 când a fost arestat și trimis la canalul Dunăre-Marea Neagră. A fost eliberat în jurul anului 1955.

După eliberarea din închisoare, a lucrat la Timișoara în jur de cinci ani, după care s-a stabilit la Galați, unde s-a angajat coregraf la Teatrul Muzical Nae Leonard în anul 1960. A fost și regizor, creator de costume și scenograf pentru multe din montările sale.

A murit la Galați în mai 1990, fiind găsit decedat în casă la câteva zile după deces.

Omagiu postum
Printre elevii săi s-au numărat Miriam Răducanu și Gelu Barbu.

Numele său a fost trecut sub tăcere decenii de-a rândul, până când Gina Șerbănescu i-a dedicat singura monografie, Trixy Checais. Cartografia zborului, apărută în anul 2012. O mare parte din fotografiile care îl au ca subiect au fost făcute de Aurel Bauh. A fost omagiat la Centrul Național al Dansului din București în 2007 și prin filmul documentar realizat de Tudor Giurgiu.

Spectacole realizate (selectiv)

1937: "Durerea" (cu Dudu Crăiniceanu), Maison de Français, București. Coregrafie: Paule Sybille.
1938/03/02: "Recital de dans", Grupul "Baletul românesc" (Floria Capsali, Clark Nichols, Mitiță Dumitrescu, Oleg Danovski, Marie Jeanne Livezeanu, Trixy Checais), Muzică: Sabin Drăgoi, Chopin, Darius Milhaud, Schumann, Paul Constantinescu, Brahms.
1938/24/02 (Joi, ora 9 seara): "A doua reprezentație a «Baletului Românesc»". Opera Română. Floria Capsali și Clark Nichols – Maeștri de balet. Cu: Marie Jeanne Livezeanu, Magdalena Rădulescu, Milica Marinescu, Veronica Teodosiade, Elisabeta Henția, Sanda Dimitriu Bârlad, Oleg Danovschi, Mitiță Dumitrescu, Trixy Checais. La două piane: Hilda Jerea și Tasia Dumitrescu.
1939/05/05: Flăcăul din "Nuntă în Fundul Moldovei", Teatrul de Operă și Balet din București. Coregrafia: Floria Capsali. Muzica: Paul Constantinescu. Conducerea muzicală: George Georgescu. Scenografia: Victor Cottescu.
1941: Spectrul în "Invitație la Vals", de Carl Maria von Weber.
1941/04: Coppelius în "Coppelia", de Leo Delibes, Opera Română. Coregrafia: Floria Capsali. Interpreți: Trixy Checais, Mary Georgescu, Marie-Jeanne Livezeanu, Josefina Krannich, Magdalena Rădulescu, Rosina Krannich, Nicolae Iacobescu, George Oprișan, Gelu Matei.
1942/03/10: Geamala în "Demoazela Măriuța", Opera Română. Coregrafia: Floria Capsali. Regia: Victor Cottescu. Muzica: Mihail Jora. Libretul: Apriliana Medianu, Floria Capsali. Scenografia: Victor Feodorov. Interpreți: Floria Capsali, Mitiță Dumitrescu, Trixy Checais, Oleg Danovski.
1943/02/04: Bufonul în "Don Morte", de Friedrich Wilkens, Opera Română. Coregrafie: Mercedes Pavelici. Conducerea muzicală: Ionel Perlea. Scenografia: Victor Feodorov.
1943/30/04: "Priculiciul", Opera Română. Coregrafia și libretul: Floria Capsali. Interpreți: Trixy Checais, Oleg Danovski, Mitiță Dumitrescu, Nicolae Iacobescu, Carol Apostolescu, Gelu Matei, Mitzi Niculescu. Scenografie: Victor Feodorov. Muzica: Zeno Vancea. Conducerea muzicală: Constantin Silvestri.
1945/14/12: Faunul în "După-amiaza unui faun", Opera Română. Interpreți: Trixy Checais, Anaida Matei, Esmeralda Angelescu, Coca Iuga, Rica Nicolau. Muzica: Claude Debussy. Libretul: Stéphane Mallarmée. Decoruri: Heinrich Rohrhoffer. Costume: Trixy Checais. Conducerea muzicală: Alfred Mendelsohn.
1945/14/12 (seara): Șahriar în "Șeherezada", Opera Română. Coregrafia: Oleg Danovski. Interpreți: Trixy Checais, Ileana Simo, Oleg Danovski, Lulu Simionescu, Carol Apostolescu, Ștefan Mălureanu. Muzica: Nikolai Rimski-Korsakov. Costume și decoruri (în colaborare cu Heinrich Rohrhoffer): Trixy Checais.
1947/02/01: Ghirei în "Fântâna din Bahcisarai", Opera Română. Muzica: Boris Asafiev. Regia și coregrafia: Seda Vasilieva Sarkizian. Interpreți: Pușa Niculescu, Pania Mihailova, Tilde Urseanu, Gelu Matei.
1947/19/12: Rivalul în "Simfonia Fantastică", Opera Română. Coregrafia: Oleg Danovski. Interpreți: Trixy Checais, Valentina Apostolescu, Anaida Proșteanu, Petre Bodeuț. Muzica: Hector Berlioz.
1947/19/12 (seara): Dublu rol, Bunica și un muzicant, în "Mica poveste vieneză", Opera Română. Muzica și libretul: Mihai Daia. Interpreți: Trixy Checais, Petre Manea, Sanda Orleanu, Anton Romanovski, Rina Constantin, Virgil Pop, Petre Bodeuț, Carol Apostolescu.
1948/07/03: "Dans bulgar" (cu Trude Kressel), "Dans românesc (la coasă)" (cu Floria Capsali, Anaida Proșteanu, Mitiță Dumitrescu) și "Strigăte din Spania" (cu Anaida Proșteanu) – coregrafii proprii, în cadrul "Spectacolului extraordinar de balet", USASZ, Teatrul Savoy. Muzică: R. Tavernier. Scenariul: Esther Magyar.
1948/02/04: Spânul în "Harap Alb", Opera Română. Coregrafia: Oleg Danovski. Interpreți: Oleg Danovski, Sanda Orleanu-Danovski, Dumitru Bivolaru, Ion Grama, Petre Bodeuț, Bela Balogh, Ion Alexe, Nicolae Bazaca, Stere Popescu, Anton Romanovski, Lizzi Lind. Muzica: Alfred Mendelsohn. Libretul: Alexandru Jar. Costumele: Trixy Checais.
1955/11/04: "Fântâna din Bahcisarai", Opera Română din Timișoara. Coregrafia: Mercedes Pavelici. Interpreți: Iuliu Marpozan, Trixy Cehcais, Petru Macra. Decoruri și costume: Trixy Checais.
1956: "Aleko", de Rahmaninov, Opera Română din Timișoara. Coregrafie roma: Trixy Checais.
1956: "Nunta lui Figaro", Opera Română din Timișoara. Coregrafia interludiilor: Trixy Checais.
1956: "Lakmé", de Leo Delibes, Opera Română din Timișoara. Coregrafia scenelor de balet indian: Trixy Checais.
1957: "Șurale", de Farid Iarullin, Opera Română din Timișoara. Coregrafia, decorurile și costumele: Trixy Checais.
1957/12/06: "Noaptea Valpurgiei", Opera Română din Timișoara. Coregrafia interludiilor: Trixy Checais.
1957/08/12: "Priculiciul", de Zeno Vancea, Opera Română din Timișoara. Coregrafia: Trixy Checais. Conducerea muzicală: Ladislau Rooth.
1960-1963: Coregrafii pentru  Teatrul Evreiesc din București.
1966 montează la Opera Maghiară din Cluj Pasărea de foc de [[Stravinski[[.
1967 montează  tot acolo Dansurile polovețiene de [[Alexandr Borodin[[.
Colaborează cu Teatrul evreiesc de stat, Teatrul dramatic din Constanța, Teatrul Mic din București, Teatrul Național Ion Luca Caragiale.
1960- începînd cu acest an montează la Teatrul Muzical Nae Leonard din Galați peste 40 de titluri.

Referințe

Bibliografie
Gina Șerbănescu, Trixy Checais. Cartografia zborului,  editura Eikon, Cluj-Napoca, București, 2012

Nașteri în 1914
Decese în 1990
Dansatori români
Coregrafi români
Piteșteni
Absolvenți ai Academiei de Arte Frumoase din București
Români cunoscuți sub pseudonimele folosite

Trixy Checais


Elizabeth Jimie (* 28. Juni 1992 in Kuching) ist eine malaysische Wasserspringerin, die im Kunstspringen vom 1-m- und 3-m-Brett und im 3-m-Synchronspringen antritt und für den Verein Malaysian Tigers startet.

Jimie gewann bei der Juniorenweltmeisterschaft 2006 in Kuala Lumpur vom 1-m-Brett die Goldmedaille. Im gleichen Jahr schaffte sie, erst 14 Jahre alt, auch im Erwachsenenbereich den Durchbruch. Bei den Asienspielen in Doha gewann sie im Einzel vom 1-m-Brett und mit Mun Yee Leong im 3-m-Synchronspringen jeweils die Bronzemedaille. Sie bestritt 2007 in Melbourne ihre erste Weltmeisterschaft. Während sie in beiden Einzelwettbewerben im Vorkampf ausschied, erreichte sie mit Leong im Synchronwettbewerb das Finale, wo sie Zwölfte wurden. Bei den Olympischen Spielen 2008 in Peking startete Jimie im Einzel vom 3-m-Brett, verpasste als 21. des Vorkampfs jedoch den Einzug ins Halbfinale. Seit den Spielen startete Jimie nicht mehr bei internationalen Meisterschaften, nahm aber an Wettbewerben im Rahmen des FINA-Diving-Grand Prix teil.

Weblinks

Einzelnachweise

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Wasserspringer (Malaysia)
Olympiateilnehmer (Malaysia)
Teilnehmer an den Asienspielen (Malaysia)
Malaysier
Geboren 1992
Frau

Elizabeth Jimie


පාදුක්ක ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නග‍රයකි. මෙහි ජනගහනය පුද්ගලයින් 20000ක් පමණ වේ., දිස්ත්‍රික්කය මැද ප්‍රෙද්ශයේ පිහිටා ඇත. දැනට මෙම නුව‍ර සීතාවක ප්‍රාදේශීය සභාව යටෙත් පාලනය වන අත‍ර මින් තවත් කොටසක් හෝමාගම ප්‍රාදේශීය සභාව යටතේ පාලනය වේ.., නගරය තුළ පාදුක්ක ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලය, පොලීසිය, ප්‍රාදේශීය රෝහල, සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරී කාර්යාලය සහ දුම්රිය ස්ථානයක් පිහිටා තිබේ. 125 කොළඹ - ඉංගිරිය ප්‍රධාන පාරේ හමුවන කොළඹට නොදුරින් තිබෙන තවත් සුන්දර නගරයක් ලෙස හැදින්විය හැක. 2018 කාල පරිජේදය වන විට ජනගහනය ඉතා සීග්‍රයෙන් වැඩි වී අර්ධ නාගරික ගණයට පත්වී ඇති නගරයකි. ( පාදුක්ක නගරයේ සිට - කොළඹ දෙසට විහිදී ඇති ප්‍රදේශ උදා:වටරැක / මීගොඩ / දාම්පේ වැනි ප්‍රදේශ ) . තවද රැකි රක්ෂා රැසක් බිහිවී ඇති ප්‍රදේශයකි.ලංකාව තුල ප්‍රචලිත නම් දරන සමාගම් රැසකගේ කර්මාන්තශාලා මේම නගරාසන්නව පිහිටා ඇත. ඒ අතරින් Orange Electric කර්මාන්තශාලාව මීගොඩ / එඩිම්බරෝ ජෑම් කර්මාන්තශාලාව වටරැක / Ninja මදුරු දඟර කර්මාන්තශාලාව පෝරේගෙදර / හැරිස් බ්‍රශ් කර්මාන්තශාලාව / Beer කර්මාන්තශාලාව වටරැක / ගිනිකෙලි කර්මාන්තශාලා / ගෙවතු අලංකරන නිශ්පාදන (Nisaha Enterprise) දාම්පේ ආදිය කිහිපයකි.මීට අමතරව ලංකාවේ දෙවන ආර්ථික මධ්‍යස්ථානය ලෙස හැදින්වෙන මීගොඩ විශේෂිත ආර්ථික මධ්‍යස්ථානයද මෙහි පිහිටා ඇත. කෙසේ වුවත් කොළඹට නොදුරින් පිහිටා ගැමි සිරිය මනරම් ම තිබු නගරයක එම අසිරිය මිදෙමින් කෙමෙන් නාගරික වන බව කනගාටුටවන් වුවත් කිවයුතු කරැණකි.

ඉතිහාසය
අතීතයේදී මෙම නග‍රය සීතාවක රාජධානියට අයත්ව  තිබුනි. පෘතුගීසි ආක්‍රමණ සමයේදී  බලකොටු නුව‍රක් ලෙස පැවති බවට සාධක පවතී.
දිනක් රාජසිංහ රජු යුද්ධයට ගොස් පැමිණීමේ දී පයට ඇනුණු උණ ගසේ  කටුව නිසා වේදනා විඳිමින් පැමිණි අවස්ථාවේ පැවසු  "අනේ මගේ පා වලට දුක " යන වැකිය නිසා ,
පා වලට දුක - පාදුක්ක ලෙස ව්‍යවහාර වූ බව ජනප්‍රවාදයෙහි දැක්වෙන්න කි.

පරිසරය
පාදුක්ක නගරය මුලික වශයෙන් භූගෝලීයව කඳු වැටියකින් වටවී ඇති බව පෙනී යයි. මෙම සුවිශේෂී බව නිසා ශ්‍රීලංකා පෘථිවි චන්ද්‍රිකා සන්නිවේදන මද්‍යස්ථානය පාදුක්ක නගරයෙහි පිහිටුවා ඇත. කොළඹට නුදුරින් පිහිටා ඇත.

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන
කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය

පාදුක්ක


Lamego  belediyesi, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Douro altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 24 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Almacave (Lamego)
 Avões
 Bigorne
 Britiande
 Cambres
 Cepões
 Ferreirim
 Ferreiros de Avões
 Figueira
 Lalim
 Lazarim
 Magueija
 Meijinhos
 Melcões
 Parada do Bispo
 Penajóia
 Penude
 Pretarouca
 Samodães
 Sande
 Sé (Lamego)
 Valdigem
 Várzea de Abrunhais
 Vila Nova de Souto d'El-Rei

Dış bağlantılar
 Lamego fotoğrafları

Portekiz'in belediyeleri
Douro

Lamego


O Canário-andino-negro (Rhopospina fruticeti) é uma espécie de ave sul-americana da família tanager Thraupidae. É o único membro do gênero Rhopospina.

Pode ser encontrada na Argentina, Bolívia, Chile e Peru. É um vagabundo para as Ilhas Malvinas e Brasil. Os seus habitats naturais são matagal árido tropical ou subtropical e matagal tropical ou subtropical de alta altitude.

Taxonomia
O tentilhão de luto foi formalmente descrito e ilustrado em 1883 pelo naturalista alemão Heinrich von Kittlitz sob o nome binomial Fringilla fruticeti. Esta espécie foi anteriormente incluída no gênero Phrygilus. Um estudo filogenético molecular publicado em 2014 descobriu que Phrygilus era polifilético, e no rearranjo subsequente, o tentilhão de luto foi movido para o gênero ressuscitado Rhopospina que havia sido introduzido em 1851 por Jean Cabanis. O nome do gênero combina o grego antigo rhōps que significa "arbusto" com spina que significa "tentilhões". O epíteto específico é do latim fruticetum que significa "mato".

Três subespécies são reconhecidas:

 R. f. peruviana (Zimmer, JT, 1924) – Peru e oeste da Bolívia
 R. f. coracina (Sclater, PL, 1891) – sudoeste da Bolívia e nordeste do Chile
 R. f. fruticeti (Kittlitz, 1833) – norte a sul do Chile e oeste da Argentina

Ligações externas
 Xeno-canto: gravações de áudio do tentilhão enlutado

Traupídeos
Aves descritas em 1833

Canário-andino-negro


Villa Delia ist ein Stadtviertel (Barrio) der Stadt Maldonado in Uruguay.

Geographie
Es befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Maldonado in dessen Sektor 1. Villa Delia liegt westlich an Cerro Pelado und La Sonrisa anschließend sowie nordwestlich des Stadtkerns der Departamento-Hauptstadt Maldonado. Im Süden ist der Río-de-la-Plata-Küstenort Pinares – Las Delicias gelegen.

Infrastruktur
Durch den Ort führt die Ruta 38.

Einwohner
Villa Delia hatte bei der Volkszählung 2011 1.703 Einwohner, davon 840 männliche und 863 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Villa Delia (PDF; 122 kB), abgerufen am 27. Februar 2012.
 Einteilung der Barrios der Stadt Maldonado (PDF; 1,23 MB) auf der Internetpräsenz der Intendencia von Maldonado, abgerufen am 27. Februar 2012.

Einzelnachweise

Ort im Departamento Maldonado

Villa Delia


Rafael de Sousa Albuquerque, genannt Rafa, selten auch Rafael (* 1. März 1992 in Hamburg), ist ein deutsch-portugiesischer Fußballtorhüter.

Karriere
Rafa spielte in seiner Jugend bis 2010 in den Jugendmannschaften des portugiesischen Erstligisten und Top-Klub FC Porto. Nur in der Saison 2007/08 spielte er in auf Leihbasis in der Jugend von Padroense FC. Im Sommer 2010 wechselte er zur U-19 des Ligakonkurrenten Rio Ave FC, bevor er ab 2011 auch mit der ersten Mannschaft trainierte. Jedoch war er nur Auswechseltorwart. Am 6. November 2011, dem 10. Spieltag der Erstligasaison 2011/12, kam Rafa im Heimspiel gegen Nacional Funchal (2:1) zu seinem Debüt im Profifußball, als er in der Halbzeit für den verletzten brasilianischen Stammtorhüter Huanderson eingewechselt wurde. Dabei blieb Rafa ohne Gegentor.

Weblinks
 Rafa in der Datenbank von transfermarkt.de
 Rafa in der Datenbank von foradejogo.net (portugiesisch)
 Profil von Rafa auf rioave-fc.pt (portugiesisch)

Fußballtorhüter (Rio Ave FC)
Deutscher
Portugiese
Geboren 1992
Mann

Rafael de Sousa Albuquerque


Die Autobahn Suifenhe–Manzhouli oder Suiman-Autobahn (), chin. Abk. G10, ist die nördlichste Ost-West-Autobahn in China. Sie führt von der Stadt Suifenhe im Osten der Provinz Heilongjiang an der Grenze zu Russland über Harbin nach Manjur (in chinesischer Sprache Manzhouli genannt) im Autonomen Gebiet Innere Mongolei ebenfalls an der Grenze zu Russland. Die Autobahn wird nach Fertigstellung eine Länge von 1520 km erreichen.

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Heilongjiang
Straße in der Inneren Mongolei

Autobahn Suifenhe–Manzhouli


Gejo de los Reyes es una localidad del municipio de Villaseco, en la comarca de la Tierra de Ledesma, provincia de Salamanca, comunidad autónoma de Castilla y León, España.

Origen del nombre
En el  se llamaba Seyxu, topónimo propio de la lengua leonesa, derivando a Xexo, nombre con el que está documentada esta localidad en el , pasando posteriormente a denominarse Gejo.

Historia
La fundación de Gejo de los Reyes se remonta a la Edad Media, obedeciendo a las repoblaciones efectuadas por los reyes leoneses en la Alta Edad Media.

Con la creación de las actuales provincias en 1833, Gejo de los Reyes, aún como municipio independiente, quedó encuadrado en la provincia de Salamanca, dentro de la Región Leonesa.

Finalmente, en marzo de 1969, mediante el Decreto 667/1969, el hasta entonces municipio de Gejo de los Reyes quedó integrado en el de Villaseco de los Reyes, al que pertenece actualmente.

Monumentos

 Iglesia Parroquial de San Blas.
 Mina de cuarzo.
 Teso santo.

Demografía
En 2016 Gejo de los Reyes contaba con una población de 51 habitantes, de los cuales 29 eran hombres y 22 mujeres. (INE 2016).

Referencias

Véase también
 Villaseco de los Reyes

Enlaces externos

Gejo de los Reyes
Gejo de los Reyes

Gejo de los Reyes


صالح بشير، كاتب وصحفي ومترجم تونسي من مواليد مدينة ماطر في العام 1952، عاد إلى بلاده في صيف 2008 بعد غياب دام 32 سنة، حيث وافته المنية يوم الخميس 19 شباط/ فبراير/ فيفري 2009.

حياته
صالح بشير هو اسم الشهرة الذي استعمله للتوقيع على كتاباته، وترك اسمه الأصلي «صالح صلوحي» للاستعمال الإداري فقط. بعد دراسة جامعية غير مكتملة في معهد الصحافة وعلوم الإخبار، غادر صالح بشير تونس في خريف عام 1976، متوجها إلى طرابلس الغرب (ليبيا) حيث لم يبق فيها سوى اسابيع قليلة ليذهب بعدها إلى الجزائر أين اشتغل في الصحافة وتحديدا في مجال النقد الأدبي، لكنه ترك الجزائر بعد شهور قليلة متجها إلى بغداد حيث اشتغل في صحيفة «الراصد». لكن وبعد أشهر قليلة قضاها في العراق انتقل صالح بشير إلى بيروت في العام 1978 ليشتغل في صحيفة السفير كمترجم ثم كمحرر.
يقول طلال سلمان رئيس تحرير هذه الصحيفة عن قدوم صالح بشير إلى بيروت في مقال بعنوان «وداعاً صالح بشير»:
«حين جاءنا في السفير ذلك الفتى التونسي النحيل لم نطارده بالأسئلة. كانت المقاومة الفلسطينية في بيروت قبلة العديد من الشباب العربي، معظمهم جاء مندفعاً ليقاتل بالسلاح ضد العدو الإسرائيلي، وبعضهم جاء لعله يفيدها في العمل الصحافي أو الثقافي عموماً، لا سيما وقد كان ثمة مركز للأبحاث فضلاً عن مؤسسة الدراسات الفلسطينية.»
ويضيف طلال سلمان
"قال صالح بشير إنه ـ إذا ما خيّرناه ـ فهو يفضل أن يكتب في صفحة الرأي، وقد يساهم في ترجمة بعض النصوص ذات الأهمية الفكرية أو الوثائقية، وقد يشارك في بعض المحاورات والندوات الثقافية الطابع.
لم يكن ممن يفرضون صداقتهم على الآخرين، بل لعل بعض زملائه قد أخذ عليه انطواءه على ذاته... ولم يكن ذلك رأي جوزف سماحة (الذي سبقه إلى الرحيل ولا بلال الحسن وحازم صاغية وجهاد الزين أطال الله أعمارهم)، فقد رأوا فيه مشروع كاتب مميز في صحافة الرأي."
ويتابع طلال سلمان حديثه عن مسيرة صالح بشير الحياتية والمهنية ليقول أنه:
«مع الاجتياح الإسرائيلي في صيف العام 1982 كان على العديد من أركان السفير في التحرير والكتّاب في صفحة الرأي أن يخرجوا من لبنان إلى حيث يمكنهم أن يكملوا ما بدأوه... وهكذا ذهب البعض مع بلال الحسن إلى باريس، حيث أنشأ «اليوم السابع»، وبعض آخر اختار لندن ليعمل مع جميل مروة في الحياة التي لم تلبث ملكيتها أن انتقلت إلى الأمير خالد بن سلطان. وهكذا استقر صالح بشير كاتباً في صفحات الرأي في الحياة. وكان يطل كل يوم أحد بمقال يبذل فيه الكثير من الجهد ويلخص فيه قراءاته ومتابعاته التي تشمل الكتب والدوريات فضلاً عن المجلات والصحف العالمية.»
وفي باريس عمل كذلك لفترة قصيرة في إذاعة فرنسا الدولية باللغة العربية… ثم انتقل إلى روما حيث عمل في تلفزيون يورونيوز، ليعود بعدها إلى العاصمة الفرنسية حيث عمل على إصدار صحيفة الأوان الثقافية الفكرية قبل سنوات وترأس تحريرها، ثم عاد إلى تونس بعدما فقد ابنه الشاب في باريس سنة 2007 على إثر مرض عضال… وكان موت ابنه الصدمة التي عجلت بعودته إلى مسقط رأسه.

أعماله
أصدر صالح بشير مع الكاتب اللبناني حازم صاغية كتاباً مشتركاً بعنوان «تصدع المشرق العربي، السلام الدامي في فلسطين والعراق»؛ صدر عن دار رياض الريس للكتب والنشر في بيروت، كما نال مع حازم صاغية جائزة «مؤسسة البحث عن أرضية مشتركة» عام 1999، عن مقالة كتباها معاً حول الصراع العربي - الإسرائيلي.
كما أصدر صالح بشير دراسات حول الشؤون العربية والفكر السياسي في عدد من الدوريات والكتب المشتركة باللغات العربية والإنجليزية والفرنسية والإيطالية.
اشتهر صالح بشير بمقاله التحليلي في جريدة الحياة اللبنانية صباح كل أحد في ملحق «تيارات» وذلك منذ إعادة إصدارها في لندن عام 1988. كما واظب في الفترة الأخيرة من حياته على كتابة مقال أسبوعي لجريدة الجريدة الكويتية وكتابة تعليقين سياسيين لإذاعة «الشرق» في باريس كل أسبوع. وقد اختص في جل ما يكتب في إشكاليات الشرق الأوسط السياسية والحضارية…

وفاته
بعد أشهر قليلة من الإقامة في مدينة بنزرت الشمالية والقريبة من مدينة منزل بورقيبة حيث يعيش والده الأرمل، انتقل صالح بشير إلى العاصمة تونس أين قرر الإقامة والبدء في دراسة مجموعة من المشاريع الثقافية لحساب معهد العالم العربي بباريس. لكن وبمجرد أن اكترى بيتا في حي «المنزه السادس» بضواحي تونس، وبعد أيام قليلة من المبيت وحيدا في هذا البيت، تم العثور على جثمانه وهو منكب على حاسوبه بصدد كتابة مقال جديد، وقيل أن سبب وفاته جاء نتيجة لسكتة قلبية حيث لم يكن قد ألم به مرض ما قبل ذلك. وقد ووري الثرى يوم الجمعة شباط/ فبراير/ فيفري 2009 بمقبرة مدينة «منزل بورقيبة» بولاية (محافظة) بنزرت…

شهادات
وعن رحيله يقول طلال سلمان:
"أمس، جاءنا الخبر الموجع: لقد رحل صالح بشير. ولأن الموت خبر مفاجئ دائماً، خاصة موت من نعرف ومن نحب، فقد صعقنا الغياب المبكر لهذا الكاتب التونسي الذي يغفر له وضوح أفكاره صعوبة أسلوبه المثقف.
وداعاً يا رفيق السلاح الذي لم يحمل مرة السلاح، ولكنه أعطى بقدر ما أعطى بعض حمله وأكثر مما أعطى معظم من حمله في لبنان.. من أجل فلسطين."
ويكتب حسونة المصباحي:
«مسكين صديقنا صالح... يبدو أنه عاد لكي يموت!».. وأظن أن الأمر على هذه الصورة... نعم... لقد عاد صالح بشير إلى البلاد بعد 32 عاما من الغياب لكي يموت وحيدا في البيت الذي اكتراه قبل أسبوع في المنزه السادس. ولم يكن قد نام فيه غير بضعة ليال على حشية في انتظار شراء الأثاث اللازم له!
وكتب نور الدين بالطيب:
طيلة مسيرته الصحفية بين أكثر من منبر عربي عرف صالح بشير بكفاءته المهنية ونزاهته وتواضعه وحب الآخرين والوفاء للأصدقاء، كان ينصت أكثر مما يتكلّم ويقرأ أكثر مما يكتب وفي كل ذلك كان نموذجا للتواضع فهو كفاءة تونسية نادرة وموته المفاجئ على أثر سكتة قلبية يمثل خسارة حقيقية للثقافة العربية وللإعلام العربي الذي سيفتقده محللا بارعا وقلما نزيها ورجلا شريفا وتونسيا حتى النخاع رغم غيابه الطويل. كيف يمكن أن أنسى صالح بشير الذي جمعتني به مودّة كبيرة في الفترة الأخيرة ولم يكن صالح يخف سعادته بالعودة إلى وطنه وشاءت الأقدار أن يرحل صالح وهو في بدايات اكتشافه لبلاده التي غاب عنها عمرا

مراجع

وصلات خارجية
الموقع الشخصي لصالح بشير
الموقع الشخصي لصالح بشير الخاص بمقالاته
عن وفاته:
هذا المكان لصالح بشير - حازم صاغيّة
في رحيل صالح بشير
صالح بشير بقلم حسام عيتاني

إعلاميون تونسيون
مترجمون تونسيون
مهاجرون عرب
مواليد 1952
وفيات 2009
أشخاص من ماطر

صالح بشير (صلوحي)


Nadica Tursan je magistra socijalne psihijatrije i spisateljica, rođena 26. lipnja 1954. godine u Zagrebu.

Životopis
Godine 1996. magistrirala je na Medicinskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu iz područja socijalne psihijatrije. Diplomirala je na Edukacijsko rehabilitacijskom fakultetu u Zagrebu 1980. godine, smjer "Tjelesna invalidnost - mentalna retardacija". Objavila je više stručnih i znanstvenih radova vezanih uz obiteljsku problematiku i problematiku starijih osoba.

Suradnica u znanstveno-istraživalačkom projektu: Kvaliteta življenja obitelji rizičnih za odgoj djece u Republici Hrvatskoj. Objavila je više stručnih i straživalačkih radova i publikacija.

Nakon završene Škole za fizikalnu medicinu u Zagrebu, radni vijek započinje u Sloveniji u lječilištu Čateške toplice i lječilištu Dolenjske toplice, gdje u prvim godinama rada stječe iskustveno znanje u području fizikalne medicine. Povratkom u Zagreb nastavlja s radom na poslovima njege bolesnika kao fizioterapeut u Centru za njegu bolesnika u kući Zagreb, a honorarno i kao vanjska suradnica u Institutu za sigurnost kao predavačica iz predmeta Medicinska pomoć i samopomoć.

Diplomira na Višoj školi za medicinske sestre i zdravstvene tehničare - fizioterapeutski smjer u Zagrebu, te usporedno završava tadašnji Edukacijsko-rehabilitacijski fakultet, smjer tjelesna invalidnost-mentalna retardacija.

Nakon završenog dodiplomskog studija na navedenom fakultetu, radi u domovima umirovljenika Trešnjevka i Medveščak na poslovima psihoterapeuta i na poslovima voditeljice izvaninstitucijske skrbi. 1996. godine završava poslijediplomski studij te magistrira na Medicinskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu iz područja socijalne psihijatrije.

Zapošljava se u tadašnjem Državnom zavodu za zaštitu obitelji, materinstva i mladeži gdje obavljala poslove pomoćnice ravnatelja Uprave za obitelj, načelnice Odjela za obitelj i materinstvo. 2004. godine dolazi na mjesto načelnice Odjela za međuresornu suradnju i suradnju s udrugama u Upravi za međugeneracijsku solidarnost pri Državnom zavodu za zaštitu obitelji, materinstva i mladeži, koji se iste godine preustrojava u Ministarstvo obitelji, branitelja i međugeneracijske solidarnosti.

Trenutno je u mirovini, bavi se spisateljskim radom i objavljuje knjige iz područja popularne psihologije, koja je tematski orijentirana na osobnom razvoju, ispravnoj komunikaciji i emocionalnom sustavu.

Zaposlenje i radno iskustvo
 1997. – 2009. Ministarstvo obitelji, branitelja i međugeneracijske solidarnosti / državni zavod za zaštitu obitelji, materinstva i mladeži
 1987. – 1997. Dom umirovljenika "Medveščak"
 01. – 03. 1987. Grafikon, Zagreb
 1981. – 1987. Centar društvene brige o starijim osobama "Trešnjevka"
 1978. – 1981. Centar za njegu bolesnika u kući, Zagreb
 1978. Opća bolnica "dr. Josip Kajfež"
 1976. – 1977. Hotelsko ugostiteljsko poduzeće "Esplanade Hoteli"
 1973. – 1976. Krka tovarna farmaceutskih in kemičnih izdelkov, Novo Mesto, Slovenija - lječilište "Dolenjske toplice"
 1973. Lječilište "Čateške toplice"

Objavljene knjige
 Udomljenje orhideje, 1993.
 Obzorja duše, 1996.
 Zov raja, 1999.
 Osušene suze, , 2006.
 Put do sreće, , 2010.

Vanjske poveznice
Pregled autora: Nada Tursan
Suradnja s Udrugom za promicanje istih mogućnosti (UPIM) iz Zagreba na projektu "Zapošljavanje osoba s invaliditetom"
Društvena istraživanja, Volume 10, Issues 4-6, page 420
Europe's Population and Labour Market Beyond 2000, Issue 33

Hrvatski psiholozi
Hrvatski psihijatri

Nadica Tursan


South Park, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kolorado eyaletinde bulunan, yaklaşık 2800 kilometrekare genişliğinde bir havzadır. Denver şehrinin 100 kilometre güneybatısında yer alır. Havzanın en büyük kasabası kuzey sınırında bulunan Fairplay'dir.

South Park adı, bu havzada bulunan Conifer kasabasında doğup büyümüş Trey Parker ve Matt Stone'un yarattıkları animasyon-komedi dizisine aynı adı vermesi ile ünlenmiştir.

Colorado'daki havzalar
Colorado'daki vadiler

South Park (havza)


La  est une gare ferroviaire située sur le territoire de la commune suisse de Montreux, dans le canton de Vaud.

Situation ferroviaire
Établie à  d'altitude, la gare de Sonzier est située au point kilométrique (PK)  de la ligne de Montreux à Lenk im Simmental.

Elle est dotée d'une seule voie bordée par un quai latéral.

Histoire
La gare de Sonzier a été mise en service en même temps que la section de Montreux aux Avants de la ligne de Montreux à Lenk im Simmental en .

Service des voyageurs

Accueil
Gare du MOB, Sonzier est dotée d'un distributeurs automatiques de titres de transport situé dans un abri en bois sur le quai.

Desserte
La gare de Sonzier est desservie toutes les heures par les trains Regio du MOB reliant Montreux aux Les Avants ainsi qu'un second train la demi-heure suivante reliant Montreux à Zweisimmen, semi-direct entre Montreux et Les Avants. En début et fin de journée, les trains omnibus reliant Montreux aux Avants sont prolongés jusqu'à Zweisimmen et assurent seuls la desserte de la ligne.

Intermodalité
La gare de Sonzier n'est desservie par aucune autre ligne de transports publics.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de gares en Suisse
 Chemin de fer Montreux Oberland bernois

Liens externes

 .

Gare dans le canton de Vaud
Gare de Sonzier
Gare mise en service en 1901

Gare de Sonzier


Die Messerschmitt P.1112 war ein Jagdflugzeug-Projekt der Messerschmitt AG.

Geschichte

Die P.1112 war die konsequente Weiterentwicklung des P.1111. Aufgabe des Projektteams unter Woldemar Voigt war die Optimallösung eines schwanzlosen Jagdflugzeuges. Die Entwürfe des P.1112 begannen Anfang 1945. Voigt schätzte, dass die Flugerprobung spätestens Mitte Mai 1946 starten könne. Er stützte sich in seinem Entwurf größtenteils auf die P.1111. So wichen die Abmessungen kaum ab. Allerdings wurde die Pilotenkanzel in die Spitze des Rumpfes verlegt. Die Bewaffnung musste aus diesem Grunde auch im unteren Rumpfteil untergebracht werden. Das Panzerglas der Frontscheibe des Jägers wurde, um feindlichen Beschuss standhalten zu können, auf 23° geneigt und besaß eine Dicke von 100 mm, die der Seitenscheiben immerhin noch 60 mm. Insgesamt entstanden mindestens drei Design-Varianten im Laufe der Entwicklung, die S/1, S/2 und V1, mit etwas unterschiedlichen Abmessungen und Leistungen.

Die Projektstudie war bei Kriegsende über das Reißbrettstatium hinaus. Ein Attrappenbau der P.1112-V1 wurde am 29. April 1945 von US-amerikanischen Truppen im Zuge des Einmarsches der Alliierten in Oberammergau erbeutet. Über den weiteren Verbleib der Attrappe ist nichts bekannt.

Das Design der P.1112 beeinflusste später Trägerflugzeuge der US-Navy.

Technische Daten
Daten der P-1112-V1. Die Daten der anderen Entwürfe S1, S2 variieren zum Teil stark.

Bewaffnung
Die Bezeichnung für Bewaffnungsstudien der P.1112 wurden P.1110 W genannt, wobei das W für Weiterentwicklung steht. So sollte die Primärbewaffnung des Jägers aus vier MK 108 mit Kaliber 30 mm bestehen, die als Standardwaffen links und rechts im Vorderrumpf Platz finden sollten. Als Alternative wurden zwei MK 108 und zwei MK 103 geplant. An Abwurflasten sollte die P.1112 bis zu 500 kg tragen können. Die P.1112 wurde als Pulkzerstörer geplant. Für diesen Zweck sollte der Jäger eine MK 214 mit 50-mm-Kaliber erhalten, die im oberen Vorderrumpf montiert werden sollte. Der Lauf dieser Kanone trat dann durch die Kabinenabdeckung heraus. Alternativ dazu war der Einbau einer MK 112 mit Kaliber 55 mm im unteren Teil des Vorderrumpfes denkbar.

Literatur
 Walter Schick, Ingolf Meyer: Geheimprojekte der Luftwaffe – Band I: Jagdflugzeuge 1939–1945. Motorbuch-Verlag, Stuttgart 1996, ISBN 3-613-01631-1.
 Heinz J. Nowarra: Die deutsche Luftrüstung 1933–1945. Band 3, Bernard & Graefe Verlag, Koblenz 1993, ISBN 3-7637-5466-0.
 Jean-Denis G. G. Lepage: Aircraft of the Luftwaffe 1935–1945. Mcfarland 2009, ISBN 978-0786439379.
 Willy Radinger, Walter Schick: Messerschmitt Geheimprojekte. Aviatic Verlag, Oberhaching 1991, ISBN 3-925505-14-8.

Weblinks

 Kurzdarstellung der P.1112 in Aircraft of the Luftwaffe 1935–1945 von Jean-Denis G. G. Lepage, McFarland 2009, ISBN 978-0786439379, S. 275 Aufriss google.books
 Das P.1112 auf Luft46.com

Einzelnachweise

Flugzeugtyp des Zweiten Weltkrieges (Deutsches Reich)
Nicht realisiertes Flugzeugprojekt
Einstrahliges Flugzeug
P 1112

Messerschmitt P.1112


La facette costale inférieure est une facette articulaire située en bas et en arrière de la face latérale du corps vertébral des huit premières vertèbres thoraciques, à proximité de l'échancrure du pédicule de l'arc vertébral.

Elle forme avec la facette costale supérieure de la vertèbre sous-jacente la partie articulaire vertébrale de l'articulation de la tête costale.

Notes et références

Liens externes

Thorax

Facette costale inférieure


David Hablützel ou Dave Halblützel, né le , est un snowboardeur suisse. Il a participé aux Jeux olympiques d'hiver de 2014 à Sotchi, où il décroche la cinquième place à 17 ans, et aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin.

Il crée en 2018 avec trois amis une entreprise, Teal, qui fabrique depuis 2020 des chaussettes composées en partie de déchets en plastique de l'océan.

Références

Liens externes

Snowboardeur suisse
Snowboardeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2014
Naissance en avril 1996

David Hablützel


Tethys, Yunan mitolojisinde bir titandır. Denizin, bereketli okyanusun tecessümüdür. Deniz tanrıçası olan Tethys, Uranus ile Gaia'nın kızıdır. Kocası ve erkek kardeşi olan Okeanos'dan birçok çocuğu olmuştur. Antik çağda onun dünyadaki büyük nehirlerin (Nil nehri vb) annesi olduğuna inanılırdı. Aynı zamanda Tethys Okeanos'dan çok güzel 3 bin kadar peri kızı doğurmuştur. Bütün insanoğluna bakıcılık yapmaktadır. Bazı kaynaklarda Hera'nın kocasıyla birlikte bakıcılığını üstlenmiştir, sonraları Hera da araları dargın olan bu iki çiftin arasını yeniden yapar.

Oğlu, Yunan deniz tanrılarından biri olan Peneus'tur.

Deniz tanrıçası Tethys'in adı antik bir okyanus olan Tetis Okyanusu'na verilmiştir.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 TETHYS from The Theoi Project
 TETHYS from greekmythology.com
 TETHYS from Mythopedia

Titanlar
Yunan tanrıçaları
Deniz ve nehir tanrıçaları
Gaia'nın çocukları
Yunan mitolojisi kahramanları
Yunan mitolojisinde kadınlar

Tethis


Phyllis est une série télévisée de sitcom américaine diffusée sur CBS du 8 septembre 1975 au 13 mars 1977. Créé principalement par Ed Weinberger et Stan Daniels, il s'agissait du deuxième spin-off de The Mary Tyler Moore Show (le premier étant ). Le producteur de Mary Tyler Moore Show, James L. Brooks, a également participé à l'émission en tant que consultant créatif. L'émission mettait en vedette Cloris Leachman dans le rôle de Phyllis Lindstrom, qui était auparavant l'amie, la voisine et la propriétaire de Mary Richards dans The Mary Tyler Moore Show.

Dans la nouvelle série, Phyllis et sa fille Bess Lindstrom déménagent de Minneapolis à San Francisco, après la mort de son mari, le Dr Lars Lindstrom. Il a été révélé que San Francisco était la ville natale d'origine de Phyllis et Lars, avant leur déménagement à Minneapolis, et que sa mère et son beau-père y résidaient toujours.

Synopsis et réalisation

Distribution
 droite | vignette | Cloris Leachman comme Phyllis.
 droite | vignette | Judith Lowry comme Mère Dexter (1976).
 droite | vignette | 256x256px | Lorsque les efforts musicaux de Phyllis accouchent d'une fausse note, Leo (Richard Schaal) et Julie (Liz Torres) la réconfortent.
 Cloris Leachman dans le rôle de Phyllis Lindstrom.
 Phyllis est une femme arrogante et égocentrique qui déménage de Minneapolis, au Minnesota, à San Francisco, en Californie, après que son mari, Lars, décède et la laisse, elle et sa fille, sans économies. Elle se retrouve soudainement obligée de trouver un emploi après avoir été l'épouse choyée d'un dermatologue pendant des décennies. Dans la première saison, elle travaille comme assistante photographe et dans la deuxième saison, elle travaille comme assistante politique. Phyllis était auparavant un personnage vedette du Mary Tyler Moore Show en tant que bon ami et propriétaire de Mary Richards. L'actrice a fait sa dernière apparition en tant que Phyllis lors de la finale du Mary Tyler Moore Show, une semaine après la fin de la série dérivée. Dans l'épisode, elle rend visite à Mary avec son ennemi, Rhoda Morgenstern, afin de remonter le moral de Mary lorsqu'elle se fait virer de son travail.
 Henry Jones dans le rôle du juge Jonathan Dexter.
 Jonathan Dexter est le deuxième mari calme et équilibré d'Audrey Dexter. Le mari de Phyllis, Lars, était son beau-fils. Il est protecteur et critique de sa mère Sally, dont le comportement obscène et manifeste conduit généralement à son chagrin.
 Jane Rose dans le rôle d'Audrey Dexter.
 Audrey Dexter est l'épouse idiote et toujours joyeuse de Jonathan. Elle a eu un fils nommé Lars Lindstrom avec son premier mari. Après la mort de Lars en 1975, sa belle-fille et sa petite-fille sans le sou et veuve quittent le Minnesota pour vivre avec elles en Californie. Rose est tombée malade d'un cancer vers la fin de la série, ce qui a amené la série à dépendre davantage de personnages comme Bess et Mark pour fournir des intrigues pour les épisodes ultérieurs.
 Lisa Gerritsen dans le rôle de Bess Lindstrom.
 C'est la fille très intelligente et mature de Phyllis. Bess est un lycéen de 17 ans au lycée pendant la première saison et un étudiant de première année de 18 ans à l'université pendant la deuxième saison. En déménageant à San Francisco, Bess traverse de nombreux petits amis et chagrins avant d'entrer dans une romance éclair avec Mark Valenti, le neveu du patron de sa mère. Elle épouse rapidement Mark et annonce qu'elle est enceinte de leur enfant dans la finale de la série. Elle et Phyllis sont toutes deux apparues dans  The Mary Tyler Moore Show avant de passer à la nouvelle émission.
 Judith Lowry dans le rôle de Sally "Mother" Dexter.
 Sally est la mère acariâtre et à la langue acérée d'Henry, âgée de 86 ans. Alors qu'elle a un faible pour Bess, Mère Dexter agit de manière abrasive envers Phyllis. Mère Dexter a un côté lascif, démontrant fréquemment ses sentiments sexuels pour l'acteur Charles Bronson. Dans la deuxième saison, elle choque le reste de sa famille en se couchant avec son petit ami, Arthur Lanson, dans son mobil-home. Après avoir discuté de la situation avec sa famille et Arthur, le couple décide qu'il veut se marier et que leur mariage soit célébré par Jonathan dans le salon de la maison Dexter. Lowry est apparu en tant que Mère Dexter dans cinq épisodes après l'épisode du mariage. Elle était décédée d'une crise cardiaque à l'âge de 86 ans en novembre 1976, un mois avant la diffusion de l'épisode du mariage. Burt Mustin, qui incarnait Arthur, est décédé deux mois après Lowry.
 Barbara Colby dans le rôle de Julie Erskine (1975).
 Julie Erskine est le premier patron de Phyllis. Avec Burt Mustin, l'actrice est venue dans Phyllis après avoir joué un rôle différent dans  The Mary Tyler Moore Show. Elle avait auparavant joué une prostituée qui s'est liée d'amitié avec Mary Richards lorsqu'ils ont passé la nuit en prison ensemble. Le personnage d'Erskine a été refondu avec Liz Torres après que Colby a été tuée dans une fusillade en voiture alors qu'elle sortait d'un cours de théâtre.
 Liz Torres comme Julie Erskine (1975-1976).
 Torres a remplacé Barbara Colby après son assassinat en juillet 1975. Le personnage a été retiré de la série après la première saison.
 Richard Schaal dans le rôle de Leo Heatherton (1975–1976).
 Heatherton est le collègue bien intentionné mais maladroit de Phyllis au studio de photographie. Avec Julie, le personnage de Leo a été retiré de la série après la fin de la première saison dans le but de retravailler la série et d'augmenter les cotes d'écoute.
 Carmine Caridi dans le rôle de Dan Valenti (1976-1977).
 Dan Valenti est le patron de Phyllis dans la saison deux lorsqu'elle devient assistante politique. Son neveu, Mark, devient finalement le mari de Bess.
 John Lawlor dans le rôle de Leonard Marsh (1976-1977).
 Marsh est le collègue de Phyllis dans la saison deux. Leonard n'a pas tendance à s'entendre avec Phyllis.
 Garn Stephens dans le rôle de Harriet Hastings (1976-1977).
 Hastings est le collègue de Phyllis dans la saison deux. Comme Leonard, Harriet n'a pas une relation très amicale avec Phyllis.
 Burt Mustin dans le rôle d'Arthur Lanson (1976).
 Arthur Lanson est le prétendant dévoué, et plus tard mari, de Mère Dexter. C'est un vétéran âgé de la Première Guerre mondiale qui vit dans un parc à roulottes. Il aime passer du temps avec d'autres anciens combattants de la Première Guerre mondiale et échanger des histoires sur leur temps au combat. Il est mentionné au cours de la seconde moitié de la saison deux mais a disparu de la série peu de temps après l'épisode dans lequel lui et Mère Dexter se marient. Mustin est tombé malade peu de temps après la diffusion de l'épisode et est décédé en janvier 1977, juste avant son 93e anniversaire. Il était le troisième acteur de la série à mourir dans sa durée relativement courte.
 Craig Wasson dans le rôle de Mark Valenti (1977).
 Mark Valenti est un étudiant, neveu de Dan Valenti. Il rêve de devenir un musicien à succès. Lui et Bess tombent amoureux vers la fin de la saison deux et se marient rapidement. Bess annonce qu'elle est enceinte de leur enfant dans la finale de la série.

Récompenses et distinctions

   : Awards, sur l'Internet Movie Database

Notes et références

Liens externes

Série télévisée se déroulant à San Francisco
Émission diffusée sur CBS
Pages avec des traductions non relues

Phyllis (série télévisée)


Siegburg, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde kent. Yüzölçümü 23,49 km²'dir. Nüfusu 30 Haziran 2006 itibarıyla 39076 olarak saptanmıştır. Km² başına 1665 kişi düşmekte, belediye başkanlığı Franz Huhn tarafından yürütülmektedir.

Kuzey Ren-Vestfalya'daki kasabalar
Rhein-Sieg

Siegburg


Onditachiae (Gromovi; Thunders, Ondiaachiae, Hadiwennodagyes, Hadiwennoda:dye's, Plétho, Pletho), Gromovi su klan moćnih olujnih duhova kod Iroquois i Wyandot Indijanaca, koji žive na nebu i uzrokuju gromove i munje. Obično se opisuju kao ljudi s krilima, iako u nekim izvještajima imaju glave purana, a u drugima mijenjaju oblik između ljudskog oblika i divovskih ptica. Iako su opasna bića i njihov pogled može smrtnicima donijeti smrt, Gromovi obično igraju pozitivnu ulogu u irokeškim legendama i duhovnosti i obično se prikazuju kao časni i pošteni. U nekim legendama Irokeza, vođa Gromova je božansko biće po imenu Hinon.

Izvori

Indijanska mitologija (duhovi groma)
Irokeška mitologija
Huronska mitologija

Onditachiae


Maksimalni i minimalni termometri mjere maksimalnu, odnosno minimalnu temperaturu u nekom vremenskom rasponu (intervalu). To mogu biti bilo koji od nabrojenih vrsta, ali se u tu svrhu najčešće koriste termometri s tekućinom. Ako se na primjer takvim termometrom želi mjeriti maksimalna temperatura u nekom vremenskom razdoblju, tada se u kapilaru umeće neka prepreka, tako da se tekućina, na primjer živa, može po njoj podizati, ali se ne može sama od sebe spuštati (na primjer liječnički termometar, odnosno toplomjer). Takvi termometri često služe i za održavanje konstantne temperature (temperaturna regulacija). Najjednostavniji temperaturni regulator ima u cijevi sa živom utaljene dvije elektrode, od kojih jedna leži u živi. Kada temperatura poraste iznad određene vrijednosti, živa zbog povećanoga volumena obuhvati i drugu elektrodu, električna struja poteče krugom i prekine strujni krug za grijanje. Maksimum termometar služi za određivanje maksimalne temperature u razdoblju od 24 sata. Konstruiran je tako da kapilara na mjestu gdje izlazi iz posudice sa živom, ima suženo mjesto, što onemogućuje da se živa vrati natrag u posudicu. Minimum termometar služi za određivanje minimalne temperature zraka u razdoblju od 24 sata. Postavljen je vodoravno, a kapilara mu je ispunjena alkoholom. U kapilari pliva štapić, koji se ne pomiče pri porastu temperature, a kad temperatura padne, napetost površine alkohola pomiče štapić prema posudici, pa desni kraj štapića pokazuje najnižu temperaturu. Prije mjerenja termometar treba nagnuti da štapić sklizne i dođe do meniskusa.

Maksimum termometar
Često je potrebno znati najvišu temperaturu u nekom vremenskom razmaku, na primjer u toku 24 sata, što je naročito važno u meteorologiji. U tu svrhu služi nam maksimum termometar. Kod tog termometra izlazi iz posudice u cijev stakleni štapić manjeg promjera od promjera cijevi, pa živa iz posudice ima vrlo uzak prolaz. Pri rastezanju živa prolazi kroz usku pukotinu, ali se pri stezanju živina nit prekine i živa se ne može vratiti u posudicu, te pokazuje maksimalnu temperaturu. Kod ponovne upotrebe termometar se mora stresti tako da živa padne u posudicu. Na ovom principu građen je i liječnički termometar kojim se mjeri temperatura ljudskog tijela.

Minimum termometar
Minimum termometar pokazuje najnižu temperaturu u nekom proteklom vremenu. Takav je termometar građen isto kao i maksimum termometar, samo je punjen alkoholom i u njemu se nalazi tanki stakleni štapić. Kad temperatura raste, alkohol prolazi uz štapić, a kad temperatura pada, alkohol povlači za sobom štapić zbog napetosti površine. Položaj štapića pokazuje najnižu temperaturu. Ovaj se termometar upotrebljava u vodoravnom položaju, pa se kod ponovne upotrebe mora toliko nagnuti da štapić dođe na kraj alkoholne niti.

Ljestvica termometra za posebne svrhe ne obuhvaća cijeli osnovni razmak, nego samo one temperature koje za tu svrhu dolaze u obzir. Tako ljestvica liječničkog termometra ide samo od 35 °C do 42 °C, a ljestvica termometra za mjerenje temperature zraka od -35 °C do +50 °C.

Slike

Izvori

Meteorološki instrumenti i oprema

Maksimalni i minimalni termometri


UCI World Tour 2018 var den ottende udgave af UCI World Tour. Den indeholdte 37 endags- og etapeløb i Europa, Mellemøsten, Australien, Nordamerika og Kina.

Løb

Hold

Ranking

Individuelt

 418 ryttere scorede point.

Referencer

Eksterne henvisninger

UCI World Tour 2018


Das Lukas-Krankenhaus Bünde im ostwestfälischen Bünde ist eine diakonische Einrichtung unter der Trägerschaft der Kreiskliniken Herford-Bünde AöR. Es besteht seit 1890 und hieß bis 1990 Evangelisches Krankenhaus Bünde.

Es versorgt mit rund 700 Mitarbeitern und 281 Betten etwa 12.000 stationäre und 20.000 ambulante Patienten im Jahr. Zum Haus gehört seit 1940 eine Krankenpflegeschule.

Am 1. Januar 2023 fusionierten das Lukas-Krankenhaus und das Klinikum Herford zu den Kreiskliniken Herford-Bünde AöR, nachdem bereits zuvor eine enge Zusammenarbeit bestand und der Vorstandssprecher des Herforder Klinikums Peter Hutmacher seit Oktober 2020 auch Geschäftsführer des Lukas-Krankenhauses war. Da das Evangelische Krankenhaus Enger seit 1993 eine Tochter des Lukas-Krankenhauses ist, sind die Kreiskliniken an drei Standorten vertreten.

Allgemeines

Das Lukas-Krankenhaus stellt in Kooperation mit dem Herz- und Diabeteszentrum Nordrhein-Westfalen in Bad Oeynhausen jedes Jahr 25 Auszubildende im Bereich Pflege ein. Es bietet Studenten im Praktischen Jahr die Ausbildung in den Fächern Innere Medizin, Chirurgie (Allgemein- und Unfallchirurgie), Anästhesiologie und Intensivmedizin, Radiologie und Gynäkologie an.

Der vom Lukas-Krankenhaus 2005 eingerichtete Therapiegarten "Go Park" soll gehbehinderten Patienten helfen, wieder ein sicheres Auftreten im Alltag zu erlernen. Der Garten umfasst eine Fläche von 1.200 m² mit verschiedenen Untergründen wie Rasen, Rindenmulch oder Pflastersteinen. In der Mitte des Geländes steht ein Übungs-Auto, an dem das Ein- und Aussteigen trainiert werden kann.

Seit 1996 ist das Lukas-Krankenhaus auch Träger der Hospizgruppe am Lukas-Krankenhaus Bünde.

Geschichte

1874 war erstmals davon die Rede, in Bünde ein Kranken- und Siechenhaus zu errichten. Die Planungen begannen 1886, es kamen 20.000 Mark Spenden zusammen, die für den Bau des Krankenhauses ausreichten. Der Grundstein wurde am 7. Juni 1889 gelegt, am 21. Oktober 1890 wurde das Krankenhaus eingeweiht. Am selben Tag wurde der erste Patient, ein Tippelbruder aus Dänemark, aufgenommen. Zu dieser Zeit befand sich das Krankenhaus mit neun Betten an der Hindenburgstraße und beschäftigte einen ehrenamtlichen Arzt, eine Krankenschwester und ein Hausmädchen.

11 Jahre später, 1901, wurde das Krankenhausgebäude bereits erneuert und auf 67 Betten vergrößert. Bis 1936 wurde es noch drei Mal erweitert auf dann 137 Betten. Am 1. April 1940 wurde die Krankenpflegeschule mit 40 Plätzen eröffnet. 1942 erwarb das Krankenhaus die ehemalige Villa Bastert in der Hindenburgstraße 52, die bis April 1954 als Arztwohnung und anschließend als Schwesternwohnheim genutzt wurde.

1957 wurde das Krankenhaus durch einen dreigeschossigen Bettentrakt abermals erweitert auf nun 245 Betten, im Jahr darauf entstand neben der Villa Bastert ein Personalwohnhaus. Ein neues Schwesternwohnheim in der Brunnenallee 38 bot ab 1964 Platz für 96 Schwestern und die Krankenpflegeschule.

1966–68 wurde das alte Krankenhaus abgerissen und anschließend mit einer Kapazität von 350 Betten neu errichtet. 1969 konnte der Bettentrakt in Betrieb genommen werden, zugleich wurden zehn neue Schulplätze an der Krankenpflegeschule geschaffen. 1973 folgte der zweite Bauabschnitt, das Krankenhaus bot nun Platz für 384 Patienten.

Im Jahr seines 100-jährigen Bestehens 1990 erhielt das Evangelische Krankenhaus Bünde seinen neuen Namen Lukas-Krankenhaus Bünde.

Bis 2017 war Träger des Lukas-Krankenhauses der Verein Evangelisches Krankenhaus Bünde, dem von Kaiser Wilhelm II am 4. Dezember 1899 durch landesherrliche Verordnung die Rechte einer juristischen Person verliehen wurden. Er wurde am 4. Dezember 2017 durch formwechselende Umwandlung in die Lukas-Krankenhaus Bünde gGmbH überführt.

Kliniken und Einrichtungen

Hauptabteilungen:
 Medizinische Klinik I (Allgemeine Innere Medizin, Gastroenterologie, Hepatologie, Endoskopie- und Ultraschalldiagnostik, Hämatologie und internistische Onkologie, Infektiologie, Palliativmedizin)
 Medizinische Klinik II (Allgemeine Innere Medizin, Kardiologie, Pneumologie und internistische Intensivmedizin)
 Klinik Für Allgemein-, Visceral- und Minimal-invasive Chirurgie
 Klinik für Unfall- und Orthopädische Chirurgie, Hand- und Wiederherstellungschirurgie
 Klinik für Anästhesiologie und Intensivmedizin
 Institut für Radiologie
 Institut für Neurologie

Belegabteilungen:
 Hals-Nasen-Ohren-Heilkunde
 Augenheilkunde

Weblinks

 Lukas-Krankenhaus: Website
 Lukas-Krankenhaus: Geschäftsbericht 2011
 Hospizgruppe am Lukas-Krankenhaus Bünde

Einzelnachweise

Bauwerk in Bünde
Bunde

Lukas-Krankenhaus Bünde


හේමාල් සචින්ද්‍ර රණසිංහ (උපත 1984 අගෝස්තු 25), යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙක් මෙන්ම නිරූපණ ශිල්පියෙකු සහ රූපවාහිනී වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කරන්නෙකු වෙයි. ඔහු 2016 සහ 2018 යන වසර දෙකේදීම දෙරණ චිත්‍රපට සම්මාන හිදී 'හොඳම නළුවා' සහ 'වඩාත් ජනප්‍රිය නළුවා' සඳහා විචාරක සම්මානය ලබා ගත්තේ ශ්‍රී ලංකාවේ නූතන සිනමාවේ ජනප්‍රියම නළුවෙකු බවට පත්වීමේ නිමිති පහල කරමිනි. රණසිංහ නිරූපණ ශිල්පියෙක් ලෙස සිය වෘත්තීය ජීවිතය ආරම්භ කළේ වෙළෙඳ දැන්වීම් කිහිපයකම පෙනී සිටිමිනි. ඔහු 2012 දී සිය සිනමාවට පිවිසියේ සුපර් සික්ස් හි පෙනී සිටිමිනි. 2016 දී ඔහු හිරු රන් සිනමා සම්මානය හිදී ජනප්‍රියම නළුවා සහ හොඳම බලාපොරොත්තු සහිත නළුවා දිනා ගත්තේය.

මුල් අවදිය
රණසිංහ 1984 අගෝස්තු 25 දින මාතලේ හි උපත ලැබීය. ඔහුට වැඩිමහල් සහෝදරයන් දෙදෙනෙකු සහ එක් බාල සහෝදරයෙකු සිටී. ඔහුගේ මව විශාකා චිත්‍රාංගනී මැදිවක මෙන්ම ඔහුගේ පියා, සීයාද ආයුර්වේද විශේෂඥ වෛද්‍යවරුන් වේ. 2010 සැප්තැම්බර් 23 වැනිදා හේමාල් චිත්‍රපටයක රූගත කිරීම් කරමින් සිටියදී ඔහුගේ පියා සේනාරත්න රණසිංහ මිය ගියේය. ඔහු මාතලේ ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයයෙන් ද්විතීයික අධ්‍යාපනය ලැබීය.

කලාව තමා තෝරාගත් වෘත්තිය කර ගැනීමට ගත් තීරණයට තම මව සහ පියා යන දෙදෙනාම සහයෝගය දැක්වූ බව ඔහු ප්‍රකාශ කර තිබෙනවා. රණසිංහ සටන් කලාව පිළිබඳ ප්‍රවීණයෙකු වන අතර එය ඔහු තම රංගන දිවියේ මේ වන විටත් භාවිතා කරන බව ඔහු පවසයි. පෞද්ගලික ආයතනයක රැකියාවේ නිරතව සිට ඇති අතර ඒ සමඟම නිරූපණ ක්ෂේත්‍රයට පිවිසීනි. පසුව සිය වෘත්තීය ලෙස මෙරට කලා ක්ෂේත්‍රය තෝරා ගන්නා ලදී.

වෘත්තීය දිවිය
ඔහුගේ පළමු රංගනය සුපර් සික්ස් චිත්‍රපටය සමග සනිටුහන් විය. ඔහුගේ ඊලග චිත්‍රපටය වූ ප්‍රවේගය හි ඔහුගේ භූමිකාව වෙනුවෙන් හිරු ගෝල්ඩන් ෆිල්ම් සම්මානය 2015 වසරේ ජනප්‍රියම නළුවා, 2015 සරසවිය සම්මාන හි විශේෂ ජූරි සම්මානය, සහ සිව්වන දෙරණ සිනමා සම්මාන උළෙලේදී "2015 වසරේ ජනප්‍රියම නළුවා" සම්මානය දිනා ගත්තේය. හේමාල්
රූපවාහිනී වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කරන්නෙකු ලෙස මුලින්ම ඉදිරිපත් කළේ හිරු ටීවී ඔස්සේ විකාශය වූ ''ආයෙමත් ආදරයෙන්'' රූපවාහිනී වැඩසටහනයි. ඔහු 2014 සිට 2015 දක්වා ස්වාධීන රූපවාහිනි ජාලයේ විකාශය වූ "ඊළඟට මොකද වෙන්නේ" ටෙලි නාට්‍යයේ රඟපෑවේය. 2021 දී ඔහු අසම ලියනගේ විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද කොළඹ ත්‍රාසජනක චිත්‍රපටයේ රඟපෑවේ සොරෙකුගේ ප්‍රධාන චරිතයයි.

රංගනයෙන් ඔබ්බට
2009 දී ඔහු ස්පාඤ්ඤයේ "ද මොඩ්ල් ඔෆ් ද වර්ල්ඩ් (The Model of the World)" සඳහා සහභාගී වූ අතර, තරඟය අතරතුර 'මේල් මොඩ්ල් ඔෆ් ද වර්ල්ඩ් (Male Model of the World) 2009' යන මාතෘකාව මෙන්ම 'බෙස්ට් ග්ලැමර් (Best Glamour)' සහ 'බෙස්ට් කැට්වෝක් (Best Catwalk)' යන සම්මානයද දිනා ගත්තේය.

2010 දී රණසිංහ මහතා මිස්ටර් ශ්‍රී ලංකා කිරුළ දිනූ අතර කොරියාවේ පැවති මිස්ටර් වර්ල්ඩ් 2010 හිදී ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කළේය. මෙරට පැවැත්වෙන කොළඹ විලාසිතා සතිය සහ ශ්‍රී ලංකා මෝස්තර උළෙල (Sri Lanka Design Festival) සඳහාද ඔහු වාර්ෂිකව සහභාගී වෙයි. 2018 දී, ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ පීපල්ස් ලීසිං සහ ෆිනෑන්ස්  සහ OXY හි සන්නාම තානාපති ලෙස පත් කරන ලදී.

2011 දී ඔහු ස්වර්ණවාහිනී ඩාන්ස් ස්ටාර්ස් ඩාන්ස් තරඟයට සහභාගී විය. හේමාල් මාස ගණනක් තරඟ කිරීමෙන් පසු තරඟයේ පළමු අනුශූරතාවය දිනා ගත්තේය. ඔහු "හිරු සුපර් ඩාන්සර්" රියැලිටි තරඟයේ විනිශ්චයකරුවන් තිදෙනාගෙන් කෙනෙකු ලෙසද කටයුතු කරයි.

චිත්‍රපටකරණය

සම්මාන
ඔහු දේශීය සිනමා උළෙලවලදී සම්මාන බොහොමයක් දිනා ඇත.

දෙරණ සිනමා සම්මාන

|-
|| 2016 ||| ජනතා ඡන්දය || ජනප්‍රියම නළුවා ||
|-
|| 2016 ||| ප්‍රවේගය || විචාරක සම්මානය ||
|-
|| 2018 ||| ජනතා ඡන්දය || ජනප්‍රියම නළුවා ||

හිරු රන් සිනමා සම්මාන

|-
|| 2016 ||| ජනතා ඡන්දය || ජනප්‍රියම නළුවා ||
|-
|| 2016 ||| ප්‍රවේගය || වඩාත්ම බලාපොරත්තු තබාගත හැකි නළුවා ||
|-
|| 2018 ||| ජනතා ඡන්දය || ප්‍රවණතා ඇතිකරන්නා ||

සරසවිය සම්මාන

|-
|| 2016 ||| ප්‍රවේගය || ජූරි සම්මානය ||
|-
|| 2016 ||| ප්‍රවේගය || හොඳම නළුවා ||

ජනාධිපති සිනමා සම්මාන

|-
|| 2017 ||| ප්‍රවේගය || හොඳම නැගී එන නළුවා ||

ස්ලිම් නීල්සන් ජනතා සම්මාන

|-
|| 2018 ||| ජනතා ඡන්දය || වසරේ නළුවා ||
|-
|| 2018 ||| ජනතා ඡන්දය || යෞවන තේරීමේ සම්මානය ||
|-
|| 2019 ||| ජනතා ඡන්දය || වසරේ නළුවා ||
|-
|| 2019 ||| ජනතා ඡන්දය || යෞවන තේරීමේ සම්මානය ||
|-
|| 2020 ||| ජනතා ඡන්දය || වසරේ නළුවා ||
|-
|| 2020 ||| ජනතා ඡන්දය || යෞවන තේරීමේ සම්මානය ||
|-
|| 2021 ||| ජනතා ඡන්දය || වසරේ නළුවා ||
|-
|| 2021 ||| ජනතා ඡන්දය || යෞවන තේරීමේ සම්මානය ||

රූපවාහිනී රාජ්‍ය සම්මාන

|-
|| 2016 ||| ඊලගට මොකද වෙන්නේ || හොඳම සහය නළුවා ||

සිග්නිස් සිනමා සම්මාන

|-
|| 2017 ||| ආදරණිය කතාවක් || හොඳම නළුවා ||

මූලාශ්‍ර

1984 උපත්
ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
සිංහල ජනයා

හේමාල් රණසිංහ


V31 ou V-31  peut faire référence à :
 Autoroute espagnole V-31, pénétrante sud de Valence ;
 Occupant d'un véhicule à moteur à trois roues, blessé dans une collision avec un cycle, d'après la classification internationale des maladies.

Voir aussi
 Sigles d'une lettre suivie de deux chiffres

V31


Wentorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 4,99 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 702 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Gerald Filter tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-sandesneben.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Wentorf (Amt Sandesneben)


Viktor Rosenzweig (Ruma, 1914. – zagrebačka Dotrščina, 9. srpnja 1941.) bio je hrvatski pjesnik, agronom i politički djelatnik  židovskog porijekla.

Životopis
Pjesnik Viktor Rosenzweig rođen je u  Rumi, godine 1914. a ubijen u  Zagrebu 9. srpnja 1941. na Dotršćini, nakon što je bio kratko vrijeme zatvoren u sabirnom logoru Kerestinec
Nakon završene osnovne škole u  Rumi te gimnazije u  Novom Sadu, započinje studij prava u Beogradu, ali se zbog političke aktivnosti seli u Zagreb gdje pohađa i završava studij agronomije na Šumarskom fakultetu.

Član SKOJ-a postao je još u gimnaziji, a posebno je bio aktivan među lijevo usmjerenim studentima na sveučilištu. Aktivni je član KPJ od 1934. do 1935. kada biva uhapšen i osuđen na šest mjeseci zatvora. Osim politički djeluje i javno u društvima "Svjetlost" te "Kulturno udruženje studenata pacifista".

Iz policijskog pritvora (uhićen 30. ožujka 1941.) u Banovini Hrvatskoj izručen je u travnju 1941. vlastima NDH te je potom strijeljan na Dotršćini s poznatom grupom lijevih intelektualaca i političkih djelatnika: Zvonimir Richtmann, Ivo Kuhn, Božidar Adžija, Otokar Keršovani, Ivan Krndelj i drugi.

Ista sudbina je gotovo u isto vrijeme zadesila i njegove roditelje (Margitu rođ. Handler i Josipa Rosenzweiga) koji su ubijeni u Srijemu, ali su mu supruga, Bosiljka Rosenzweig rođ. Pasini (Zadar, 1. rujna 1915. - Zagreb, 15. svibnja 1989.) i kći Margita Jagodić (Zagreb, 22. veljače 1939. – 18. veljače 1971.) preživjele rat.

Kao što njegova smrt nadilazi značenje osobne tragedije, tako i u njegovoj poeziji odzvanja glas epohe, nagovještaja rata, borbe i stradanja.

Već kao student objavljivao je tekstove i pjesme u beogradskim, zagrebačkim i novosadskim časopisima Glas omladine (Zagreb), Časopis živih (Beograd),  Vojvođanski zbornik, Letopis Matice srpske.

Jedina njegova zbirka pjesama, Naš život, objavljena pod pseudonimom Vitomir Jovanović u zagrebačkoj nakladi "Orbis", zasluženo je oteta zaboravu i ponovno predstavljena današnjoj publici: godine 2001. na tradicionalnom židovskom skupu Bejahad  u Supetru na Braču predstavljena je grafička mapa "Naš život" hrvatskog židovskog umjetnika i dizajnera  Alfreda Pala s pjesmama Viktora Rosenzweiga, a kasnije objavljena u Zagrebu. Neke njegove pjesme objavljene su nakon  Drugog svjetskog rata u zbirci revolucionara-književnika »Reči i dela«.

Djela
 Naš život, Orbis Zagreb, 1939. (ovitak napravio slikar i grafičar Roman Petrović)

Važnije pjesme
 Naš život
 Ako ne bude rata""
 III Prometej Priča o našoj prvoj ljubavi Ne znam... Gorki čas Grad Zovi Poruka SutraLiteratura
 Vitomir Jovanović: "Iz mojih uspomena", Ratnički glasnik, 13, VIII-IX, 317., 1934.
 Živan Milisavljević: "Posmrtni susret petorice: Miloje Čiplić, Branko Bajić, Vladimir Kolarov, Vitomir Jovanović, Dejan Brankov", Matica srpska, Novi Sad, 1949.
 V. Rajčević: "Studentski pokret na Zagrebačkom sveučilištu 1918–1941.", Zagreb 1959.
 I. Jelić: Tragedija u Kerestincu, Zagreb 1986.
 Z. Komarica: Kerestinečka kronika, Zagreb 1989.
 N.Lengel-Krizman: Židovski zatočenici logora Kerestinec, časopis Novi Omanut, 9(2001) 47/48., 2001.
 M. Mirković: Predgovor novom izdanju zbirke "Naš život", Zagreb 2001.

 Snješka Knežević, "Židovi i Zagreb - izložba", Židovska općina Zagreb, 2015.
 Tena Banjeglav, Kristina Dilica, Alice Straniero: "Zagreb u ratu, otporu, stvaralaštvu i pamćenju", Vodič po Zagrebu u Drugom svjetskom ratu, Documenta, Zagreb, 2021.

Zanimljivosti
 U TV seriji Nepokoreni grad iz 1980. godine, redatelja  Eduarda Galića, lik Viktora Rosenzweiga, u dvije epizode, igra glumac Boris Bakal, koji tada recitira pjesnikove stihove iz pjesama III i Ako ne bude rata''.

 Godine 2018. povodom Međunarodnog dana sjećanja na holokaust, Židovska općina u Zagrebu organizirala je recital pod nazivom "Sutra možda, bit ćemo svrstani u beskrajne kolone ...". Temeljila se na književnim tekstovima i poeziji Zwi Kolitz, Mirka Mirkovića i Viktora Rosenzweiga. Recital je za scenski nastup pripremila Mira Wolf, a stihove su interpretirali  Rene i Sven Medvešek.

Izvori

Hrvatski književnici
Hrvatski pjesnici
Hrvatski komunisti do 1945.
Židovi u Hrvatskoj
Hrvatski pjesnici iz Vojvodine

Viktor Rosenzweig


Francesco Forte, né le  à Busto Arsizio (Italie) et mort le  à Turin, est un homme politique, universitaire et économiste italien, membre du Parti socialiste italien.

Biographie
Francesco Forte a été ministre des Finances entre 1982 et 1983 et membre du cabinet sous les gouvernements Bettino Craxi et Amintore Fanfani.

Il a été membre de la Chambre des députés de 1979 à 1987, membre du Sénat de 1987 à 1994 et ministre des Affaires européennes de 1983 à 1986.

Francesco Forte était également professeur d'université, en 1961, il commence à enseigner à l'Université de Turin. Il a été conseiller économique du Parti socialiste.

Il meurt à Turin le , à l'âge de 92 ans.

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 1929
Naissance à Busto Arsizio
Professeur à l'université de Turin
Économiste italien du XXe siècle
Personnalité du Parti socialiste italien
Sénateur de la onzième législature de la République italienne
Sénateur de la dixième législature de la République italienne
Député de la neuvième législature de la République italienne
Député de la huitième législature de la République italienne
Ministre italien des Affaires étrangères
Ministre des Finances de la République italienne
Décès à 92 ans
Décès à Turin
Décès en janvier 2022

Francesco Forte (homme politique)


Musicon er en ny kreativ bydel i Roskilde. Området har et omfang på 250.000 kvadratmeter.

Før 1900 var området en del af Roskilde bymark og blev anvendt som landbrugsjord. I 1900-tallet begyndte man at grave grus, og omkring 1940 etableredes den første betonfabrik på området. Helt frem til 2001 blev der bygget betonelementer på området bl.a. til Storebæltsbroen og Øresundsbroen i betonfabrikken Unicon.

I 2003 købte Roskilde Kommune grunden, og i 2006 flyttede skatermiljøet ind i Hal 12 som de første aktører. De har siden fået selskab af andre kreative og musiske aktører som Aaben Dans, Museum Ragnarock og kunstskolen. I 2019 forventes Roskilde Festival Højskole at åbne i Musicon.

Den nordsyd-gående hovedvej er navngivet Rabalderstræde, efter sangen af samme navn.

Noter

Bydele i Roskilde

Musicon