The Grumman TBF Avenger (designated TBM for aircraft manufactured by General Motors) is an American World War II-era torpedo bomber developed initially for the United States Navy and Marine Corps, and eventually used by several air and naval aviation services around the world.

The Avenger entered U.S. service in 1942, and first saw action during the Battle of Midway. Despite the loss of five of the six Avengers on its combat debut, it survived in service to become the most effective and widely-used torpedo bomber of World War II, sharing credit for sinking the super-battleships  and   and being credited for sinking 30 submarines. Greatly modified after the war, it remained in use until the 1960s.

Design and development

The Douglas TBD Devastator, the U.S. Navy's main torpedo bomber introduced in 1935, was obsolete by 1939. Bids were accepted from several companies, but Grumman's TBF design was selected as the replacement for the TBD and in April 1940 two prototypes were ordered by the Navy. Designed by Leroy Grumman, the first prototype was called the XTBF-1. It was first flown on 7 August 1941. Although one of the first two prototypes crashed near Brentwood, New York, rapid production continued.

The Avenger was the heaviest single-engined aircraft of World War II, and only the USAAF's P-47 Thunderbolt came close to equalling it in maximum loaded weight among all single-engined fighters, being only some  lighter than the TBF, by the end of World War II. To ease carrier storage concerns, simultaneously with the F4F-4 model of its Wildcat carrier fighter, Grumman designed the Avenger to also use the new Sto-Wing patented "compound angle" wing-folding mechanism, intended to maximize storage space on an aircraft carrier; the Wildcat's replacement, the F6F Hellcat, also employed this mechanism. The engine used was the twin-row Wright R-2600-20 Twin Cyclone fourteen-cylinder radial engine, which produced .

There were three crew members: pilot, turret gunner and radioman/bombardier/ventral gunner. A single synchronized .30 caliber (7.62 mm) machine gun was mounted in the nose, a .50 caliber (12.7 mm) gun was mounted right next to the turret gunner's head in a rear-facing electrically powered turret, and a single 0.30 caliber (7.62 mm) hand-fired machine gun flexibly-mounted ventrally (under the tail), which was used to defend against enemy fighters attacking from below and to the rear. This gun was fired by the radioman/bombardier while standing up and bending over in the belly of the tail section, though he usually sat on a folding bench facing forward to operate the radio and to sight in bombing runs. Later models of the TBF/TBM omitted the cowl-mount synchronized 0.30 caliber (7.62 mm) gun, and replaced it with twin Browning AN/M2 0.50 caliber (12.7 mm) light-barrel guns, one in each wing outboard of the propeller arc, per pilots' requests for better forward firepower and increased strafing ability. There was only one set of controls on the aircraft, and no direct access to the pilot's position existed from the rest of the aircraft's interior. The radio equipment was massive, especially by today's standards, and filled the length of the well-framed "greenhouse" canopy to the rear of the pilot. The radios were accessible for repair through a "tunnel" along the right hand side. Any Avengers that are still flying today usually have an additional rear-mounted seat in place of the radios, allowing for a fourth passenger.

The Avenger had a large bomb bay, allowing for one Bliss-Leavitt Mark 13 torpedo, a single  bomb, or up to four  bombs. The aircraft had overall ruggedness and stability, and pilots say it flew like a truck, for better or worse. With its good radio facilities, docile handling, and long range, the Grumman Avenger also made an ideal command aircraft for Commanders, Air Group (CAGs). With a  ceiling and a fully loaded range of , it was better than any previous American torpedo bomber, and better than its Japanese counterpart, the obsolete Nakajima B5N "Kate". Later Avenger models carried radar equipment for the ASW and AEW roles.

Escort carrier sailors referred to the TBF as the "turkey" because of its size and maneuverability in comparison to the F4F Wildcat fighters in same airgroups.

Operational history

U.S. Navy

On the afternoon of 7 December 1941, Grumman held a ceremony to open a new manufacturing plant and display the new TBF to the public. Coincidentally, on that day, the Imperial Japanese Navy attacked Pearl Harbor, as Grumman soon found out. After the ceremony was over, the plant was quickly sealed off to guard against possible sabotage. By early June 1942, a shipment of more than 100 aircraft was sent to the Navy, arriving only a few hours after the three carriers quickly departed from Pearl Harbor, so most of them were too late to participate in the pivotal Battle of Midway.

Six TBF-1s were present on Midway Islandas part of VT-8 (Torpedo Squadron 8)while the rest of the squadron flew Devastators from the aircraft carrier . Both types of torpedo bombers suffered heavy casualties. Out of the six Avengers, five were shot down and the other returned heavily damaged with one of its gunners killed, and the other gunner and the pilot wounded.

Author Gordon Prange posited in Miracle at Midway that the outdated Devastators (and lack of new aircraft) contributed somewhat to the lack of a complete victory at Midway (the four Japanese fleet carriers were sunk directly by dive bombers instead). Others pointed out that the inexperienced American pilots and lack of fighter cover were responsible for poor showing of US torpedo bombers, regardless of type. Later in the war, with growing American air superiority, better attack coordination and more veteran pilots, Avengers were able to play vital roles in the subsequent battles against Japanese surface forces.

On 24 August 1942, the next major naval aircraft carrier battle occurred at the Eastern Solomons. Based on the carriers  and , the 24 TBFs present were able to sink the Japanese light carrier  and claim one dive bomber, at the cost of seven aircraft.

The first major "prize" for the TBFs (which had been assigned the name "Avenger" in October 1941, before the Japanese attack on Pearl Harbor) was at the Naval Battle of Guadalcanal in November 1942, when Marine Corps and Navy Avengers helped sink the Japanese battleship , which had already been crippled the night before.

After hundreds of the original TBF-1 models were built, the TBF-1C began production. The allotment of space for specialized internal and wing-mounted fuel tanks doubled the Avenger's range. By 1943, Grumman began to slowly phase out production of the Avenger to produce F6F Hellcat fighters, and the Eastern Aircraft Division of General Motors took over production, with these aircraft being designated TBM. The Eastern Aircraft plant was located in Ewing, New Jersey. Grumman delivered a TBF-1, held together with sheet metal screws, so that the automotive engineers could disassemble it, one part at a time, and redesign the aircraft for automotive-style production. This aircraft was known as the "P-K Avenger" ("P-K" being an abbreviation for Parker-Kalon, manufacturer of sheet metal screws). Starting in mid-1944, the TBM-3 began production (with a more powerful powerplant and wing hardpoints for drop tanks and rockets). The dash-3 was the most numerous of the Avengers (with about 4,600 produced). However, most of the Avengers in service were dash-1s until near the end of the war in 1945.

Besides the traditional surface role (torpedoing surface ships), Avengers claimed about 30 submarine kills, including the cargo submarine . They were one of the most effective sub-killers in the Pacific theater, as well as in the Atlantic, when escort carriers were finally available to escort Allied convoys. There, the Avengers contributed to the warding off of German U-boats while providing air cover for the convoys.

After the "Marianas Turkey Shoot", in which more than 250 Japanese aircraft were downed, Admiral Marc Mitscher ordered a 220-aircraft mission to find the Japanese task force. Fighting  away from the fleet at the extreme end of their range, the group of Hellcats, TBF/TBMs, and dive bombers took many casualties. However, Avengers from the   sank the light carrier  as their only major prize. Mitscher's gamble did not pay off as well as he had hoped.

In June 1943, shortly before his 19th birthday, future-president, George H. W. Bush, was commissioned as the youngest naval aviator at the time. Later, while flying a TBM with VT-51 (from ), his Avenger was shot down on 2 September 1944 over the Pacific island of Chichi Jima. However, he released his payload and hit the radio tower target before being forced to bail out over water. Both of his crewmates died. He was rescued at sea by the American submarine . He later received the Distinguished Flying Cross.

Another famous Avenger aviator was Paul Newman, who flew as a rear gunner. He had hoped to be accepted for pilot training, but did not qualify because he was color blind. Newman was on board the escort carrier  roughly  from Japan when the Enola Gay dropped the first atomic bomb on Hiroshima.

The Avenger was the type of torpedo bomber used during the sinking of the two Japanese "super battleships", with the US Navy having complete air superiority in both engagements:  and .

The postwar disappearance on 5 December 1945 of a flight of five American Avengers, known as Flight 19, was later added to the Bermuda Triangle legend, first written about by Edward Van Winkle Jones in an Associated Press article published in September 1950.

During World War II, the US aeronautical research arm NACA used a complete Avenger in a comprehensive drag-reduction study in their large Langley wind tunnel.

Royal Navy

The Avenger was also used by the Royal Navy's Fleet Air Arm, where it was initially known as the "Tarpon". Initial test flights were carried out by British Admiralty test pilot Roy Sydney Baker-Falkner at RAF Boscombe Down. However, this name was later discontinued and the Avenger name used instead, as part of the process of the Fleet Air Arm universally adopting the U.S. Navy's names for American naval aircraft. The first 402 aircraft were known as Avenger Mk I, 334 TBM-1s from Grumman were called the Avenger Mk II, and 334 TBM-3 were designated the Mk III. An interesting kill by a Royal Navy Avenger was the destruction of a V-1 flying bomb on 9 July 1944. The much faster V-1 was overtaking the Avenger when the Telegraphist Air Gunner in the dorsal turret, Leading Airman Fred Shirmer, fired at it from . For this achievement, Shirmer was Mentioned in Dispatches, later being awarded the DSM for the 1945 Operation Meridian action at Palembang. In the January 1945 British carrier raid on the Soengei Gerong oil refinery during Operation Meridian, a Fleet Air Arm Avenger shot down a Nakajima Ki-44 "Tojo" in low level combat over the jungle. Three Avengers were modified to carry the Highball "bouncing bomb" (given the new codename Tammany Hall), but when trials were unsuccessful, they were returned to standard configuration and passed to the Royal Navy.

One hundred USN TBM-3Es were supplied to the Fleet Air Arm in 1953 under the US Mutual Defense Assistance Program. The aircraft were shipped from Norfolk, Virginia, many aboard the Royal Navy aircraft carrier . The Avengers were fitted with British equipment by Scottish Aviation and delivered as the Avenger AS.4 to several FAA squadrons including No. 767, 814, 815, 820 and 824. The aircraft were replaced from 1954 by Fairey Gannets and were passed to squadrons of the Royal Naval Reserve including No. 1841 and 1844 until the RNR Air Branch was disbanded in 1957. The survivors were transferred to the French Navy in 1957–1958.

Royal New Zealand Air Force
The only other operator in World War II was the Royal New Zealand Air Force which used the type primarily as a bomber, equipping Nos. 30 and 31 Squadrons, with both operating from South Pacific island bases during 1944 in support of the Bougainville campaign. Some of the Avengers were later transferred to the British Pacific Fleet.

In 1945, Avengers were involved in pioneering trials of aerial topdressing in New Zealand that led to the establishment of an industry which markedly increased food production and efficiency in farming worldwide. Pilots of the Royal New Zealand Air Force's No. 42 Squadron spread fertilizer from Avengers beside runways at Ohakea Air Base and provided a demonstration for farmers at Hood Aerodrome, Masterton, New Zealand.

Royal Canadian Navy

One of the primary postwar users of the Avenger was the Royal Canadian Navy, which obtained 125 former US Navy TBM-3E Avengers from 1950 to 1952 to replace their venerable Fairey Fireflies. By the time the Avengers were delivered, the RCN was shifting its primary focus to anti-submarine warfare (ASW), and the aircraft was rapidly becoming obsolete as an attack platform. Consequently, 98 of the RCN Avengers were fitted with an extensive number of novel ASW modifications, including radar, electronic countermeasures (ECM) equipment, and sonobuoys, and the upper ball turret was replaced with a sloping glass canopy that was better suited for observation duties. The modified Avengers were designated AS 3. A number of these aircraft were later fitted with a large magnetic anomaly detector (MAD) boom on the rear left side of the fuselage and were redesignated AS 3M. However, RCN leaders soon realized the Avenger's shortcomings as an ASW aircraft, and in 1954 they elected to replace the AS 3 with the Grumman S-2 Tracker, which offered longer range, greater load-carrying capacity for electronics and armament, and a second engine, a great safety benefit when flying long-range ASW patrols over frigid North Atlantic waters. As delivery of the new license-built CS2F Trackers began in 1957, the Avengers were shifted to training duties, and were officially retired in July 1960.

Camouflage research
TBM Avengers were used in wartime research into counter-illumination camouflage. The torpedo bombers were fitted with Yehudi lights, a set of forward-pointing lights automatically adjusted to match the brightness of the sky. The planes therefore appeared as bright as the sky, rather than as dark shapes. The technology, a development of the Canadian navy's diffused lighting camouflage research, allowed an Avenger to advance to within  before being seen.

Civilian use
Many Avengers have survived into the 21st century working as spray-applicators and water-bombers throughout North America, particularly in the Canadian province of New Brunswick.

Forest Protection Limited (FPL) of Fredericton, New Brunswick, once owned and operated the largest civilian fleet of Avengers in the world. FPL began operating Avengers in 1958 after purchasing 12 surplus TBM-3E aircraft from the Royal Canadian Navy. Use of the Avenger fleet at FPL peaked in 1971 when 43 aircraft were in use as both water bombers and spray aircraft. The company sold three Avengers in 2004 (C-GFPS, C-GFPM, and C-GLEJ) to museums or private collectors. The Central New Brunswick Woodsmen's Museum has a former FPL Avenger on static display. An FPL Avenger that crashed in 1975 in southwestern New Brunswick was recovered and restored by a group of interested aviation enthusiasts and is currently on display at the Atlantic Canada Aviation Museum. FPL was still operating three Avengers in 2010 configured as water-bombers, and stationed at Miramichi Airport. One of these crashed just after takeoff on 23 April 2010, killing the pilot. The last FPL Avenger was retired on 26 July 2012 and sold to the Shearwater Aviation Museum in Dartmouth, Nova Scotia.

There are several other Avengers, usually flying as warbirds in private collections around the world today. They are a popular airshow fixture in both flying and static displays.

 the Commemorative Air Force (CAF) flies three TBM Avengers with one based with the Rocky Mountain Wing in Grand Junction, Colorado; another with the Missouri Wing at St Charles Smartt Field; and their newest with the Capital Wing in Culpeper, Virginia. Each of these allow non-CAF members to ride in the aircraft for a Living History Flight Experience.

Variants

TBF
XTBF-1
Prototypes each powered by a  R-2600-8 engine, second aircraft introduced the large dorsal fin. (2 built)
TBF-1
Initial production model based on the second prototype. (1,526 built)
TBF-1C
TBF-1 with provision for two  wing guns and fuel capacity increased to . (765 built)
TBF-1B
Paper designation for the Avenger I for the Royal Navy.
TBF-1D
TBF-1 conversions with centimetric radar in radome on right wing leading edge.
TBF-1CD
TBF-1C conversions with centimetric radar in radome on right wing leading edge.
TBF-1E
TBF-1 conversions with additional electronic equipment.
TBF-1J
TBF-1 equipped for bad weather operations
TBF-1L
TBF-1 equipped with retractable searchlight in bomb bay.
TBF-1P
TBF-1 conversion for photo-reconnaissance
TBF-1CP
TBF-1C conversion for photo-reconnaissance
XTBF-2
TBF-1 re-engined with a  XR-2600-10 engine.
XTBF-3
TBF-1 re-engined with  R-2600-20 engines.
TBF-3
Planned production version of the XTBF-3, cancelled

TBM
TBM-1
as TBF-1. (550 built)
TBM-1C
as TBF-1C. (2336 built)
TBM-1D
TBM-1 conversions with centimetric radar in radome on right wing leading edge.
TBM-1E
TBM-1 conversions with additional electronic equipment.
TBM-1J
TBM-1 equipped for all weather operations
TBM-1L
TBM-1 equipped with retractable searchlight in bomb bay.
TBM-1P
TBM-1 conversion for photo-reconnaissance
TBM-1CP
TBM-1C conversion for photo-reconnaissance
TBM-2
One TBM-1 re-engined with a  XR-2600-10 engine.
XTBM-3
Four TBM-1C aircraft with  R-2600-20 engines.
TBM-3
as TBM-1C, double cooling intakes, engine upgrade, minor changes. (4,011 built)
TBM-3D
TBM-3 conversion with centimetric radar in radome on right wing leading edge.
TBM-3E
as TBM-3, stronger airframe, search radar, ventral gun deleted. (646 built).
TBM-3H
TBM-3 conversion with surface search radar.
TBM-3J
TBM-3 equipped for all weather operations
TBM-3L
TBM-3 equipped with retractable searchlight in bomb bay.
TBM-3M
TBM-3 conversion as a Tiny Tim rocket launcher.
TBM-3N
TBM-3 conversion for night attack.
TBM-3P
TBM-3 conversion for photo-reconnaissance.
TBM-3Q
TBM-3 conversion for electronic countermeasures, retained gun turret.
TBM-3R
TBM-3 conversions as seven-passenger, Carrier onboard delivery transport.
TBM-3S
TBM-3 conversion as an anti-submarine strike version.
TBM-3U
TBM-3 conversion as a general utility and target version.
TBM-3W
TBM-3 conversion as the first ship based airborne early warning control and relay platform with AN/APS-20 radar in ventral radome.
XTBM-4
Prototypes based on TBM-3E with modified wing incorporating a reinforced center section and a different folding mechanism. (3 built)
TBM-4
Production version of XTBM-4, 2,141 on order were cancelled.

Royal Navy Avenger

Tarpon GR.I
RN designation of the TBF-1, 400 delivered.
Avenger Mk.II
RN designation of the TBM-1/TBM-1C, 334 delivered.
Avenger Mk.III
RN designation of the TBM-3, 222 delivered
Avenger Mk.IV
RN designation of the TBM-3S, 70 cancelled
Avenger AS4
RN designation of the TBM-3E, delivered postwar with minimum modifications
Avenger AS5
 RN designation of the TBM-3S, delivered postwar & fitted with British equipment
Avenger AS6
 RN designation of the TBM-3S, fitted with British equipment including a centerline radome. A total of one hundred TBM-3E & TBM-3S were delivered to the Royal Navy in 1953.

Royal Canadian Navy Avengers
Avenger AS3
Modified by RCN for anti-submarine duty, dorsal gun turret removed, 98 built
Avenger AS3M
AS3 with magnetic anomaly detector boom added to rear fuselage
Avenger Mk.3W2
Similar to TBM-3W, with large ventral radome. 8 operated.

Operators

Brazilian Navy operated three Avengers in the 1950s for deck crew training aboard the carrier Minas Gerais (A-11).

Royal Canadian Navy operated Avengers until replaced by the CS2F Tracker in 1960.

Cuban Navy received 7 TBM-3S2 in 1956; however, they were out of service by 1960.

Aéronavale operated Avengers in the 1950s.

Japan Maritime Self-Defense Force operated Hunter-Killer Avengers groups in the 1950s and 1960s.

Royal Netherlands Navy – the Dutch Naval Aviation Service operated Avengers during the 1950s.

Royal New Zealand Air Force
 No. 30 Squadron RNZAF
 No. 31 Squadron RNZAF
 No. 41 Squadron RNZAF
 No. 42 Squadron RNZAF
 Central Fighter Establishment

Nicaraguan Air Force

Royal Navy – Fleet Air Arm
 700 Naval Air Squadron
 703 Naval Air Squadron
 706 Naval Air Squadron
 711 Naval Air Squadron
 733 Naval Air Squadron
 736 Naval Air Squadron
 738 Naval Air Squadron
 744 Naval Air Squadron
 751 Naval Air Squadron
 756 Naval Air Squadron
 763 Naval Air Squadron
 764 Naval Air Squadron
 768 Naval Air Squadron
 774 Naval Air Squadron
 778 Naval Air Squadron
 782 Naval Air Squadron
 783 Naval Air Squadron
 785 Naval Air Squadron
 787 Naval Air Squadron
 797 Naval Air Squadron
 798 Naval Air Squadron
 820 Naval Air Squadron
 828 Naval Air Squadron
 832 Naval Air Squadron
 845 Naval Air Squadron
 846 Naval Air Squadron
 848 Naval Air Squadron
 849 Naval Air Squadron
 850 Naval Air Squadron
 851 Naval Air Squadron
 852 Naval Air Squadron
 853 Naval Air Squadron
 854 Naval Air Squadron
 855 Naval Air Squadron
 856 Naval Air Squadron
 857 Naval Air Squadron

United States Navy
United States Marine Corps

Uruguayan Navy operated 16 TBF Avengers in the 1949 to 1963.

Notable incidents
 A famous incident involving the TBM / TBF Avenger aircraft was the disappearance of Flight 19, a training flight of five Avengers that originated from Naval Air Station Fort Lauderdale and was lost in December 1945 over the Bermuda Triangle.
 During an airshow on 17 April 2021, TBM #91188 made a successful forced-landing south of Cocoa Beach, Florida near Patrick Space Force Base, in shallow surf. Valiant Air Command, the group that owns the plane, recovered the TBM for transport to Titusville, Florida, for extensive repairs.

Surviving aircraft

Specifications (TBF Avenger)

See also

References

Notes

Bibliography

External links

TB01F Avenger
1940s United States bomber aircraft
Single-engined tractor aircraft
Carrier-based aircraft
TB01M Avenger
World War II torpedo bombers of the United States
Mid-wing aircraft
Aircraft first flown in 1941

Grumman TBF Avenger


Janusz-Korczak-Preis steht für:
 Korczak-Preis der Deutschen Korczak-Gesellschaft für Kinderliteratur und Pädiatrie
 Internationaler Janusz-Korczak-Literaturpreis der polnischen Sektion der IBBY
 Janusz-Korczak-Preis der Anti-Defamation League
 Janusz-Korczak-Medaille (Region Eifel und Voreifel)
 Janusz-Korczak-Preis für Menschlichkeit der Europäischen Janusz Korczak Akademie

Janusz-Korczak-Preis


سهل العشارنة أحد سهول محافظة حماة، يتصل مع سهل الغاب من الشمال، ويعتبر السهل من السهول الخصبة في سوريا حيث ينتج السهل كميات كبيرة من المحاصيل الزراعية، ويتم ري السهل الخصب من الأقنية القادمة من نهر العاصي.

المصادر

محافظة حماة
سهول
تضاريس سوريا

سهل العشارنة


The Saga of Biôrn er en animationsfilm fra 2011 instrueret af Frederik Valentin Bjerre-Poulsen, Daniel Dion Christensen, Jonas Doctor, Jonas Georgakakis, Jesper Aagaard Jensen, Benjamin Juel Kousholt, Mads Lundgård, Steffen Lyhne, Pernille Ørum Nielsen efter manuskript af Michael Valeur.

Handling
Biôrn, en gammel viking, er fast besluttet på at ende sine dage i Valhalla, med overdreven druk og udskejelser. For at få adgang er han nødt til at dø ærefuldt i kamp, men han opdager at det ikke altid er helt så nemt at dø på den måde.

Referencer

Eksterne henvisninger

Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2011

The Saga of Biôrn


O USS Albany foi um cruzador operado pela Marinha dos Estados Unidos. Sua construção começou em março de 1944 nos estaleiros da Bethlehem Shipbuilding e foi lançado ao mar em junho de 1945, sendo comissionado na frota norte-americana em junho do ano seguinte. Ele foi inicialmente construído como o segundo cruzador pesado da Classe Oregon City e armado com uma variedade de canhões, mas posteriormente foi convertido no primeiro cruzador de mísseis guiados da Classe Albany e equipado com diferentes tipos de lançadores de mísseis.

O Albany passou a sua primeira década de serviço alternando períodos de exercícios na Costa Leste dos Estados Unidos com viagens de serviço para o Mar Mediterrâneo. Também realizou alguns cruzeiros para o Caribe e América do Sul. Entre 1958 e 1962 foi convertido em um cruzador de mísseis guiados, retornando ao serviço e continuando sua rotina anterior de exercícios e viagens ao Mediterrâneo. Entre 1976 e 1980 ficou permanentemente designado na Itália, sendo então descomissionado em agosto. Permaneceu inativo na reserva até ser desmontado em 1990.

Ligações externas

Classe Oregon City
Classe Albany
Navios de 1945
Navios construídos em Massachusetts
Navios construídos pela Bethlehem Shipbuilding
Cruzadores da Marinha dos Estados Unidos

USS Albany (CG-10)


O Samsung Galaxy A23 é um smartphone Android desenvolvido e fabricado pela Samsung Electronics. Faz parte da série Galaxy A, que é voltada para o mercado intermediário. A empresa divulgou este telefone 4 de março de 2022.

Software
O smartphone sai de fábrica com sistema operacional móvel Android 12 com a interface One UI 4.1 da Samsung.

Dispositivos com sistema operativo Android
Samsung Galaxy A
Smartphones
Telefones celulares com 5G

Samsung Galaxy A23


Die German Open (Badminton) 1986 im Badminton fanden vom 26. Februar bis zum 2. März 1986 in Duisburg, Deutschland, statt. Mit einem Preisgeld von 22.000 US-Dollar wurde das Turnier in Kategorie 1 der Grand-Prix-Wertung eingestuft.

Sieger und Platzierte

Finalresultate

Referenzen
 Programmheft German Open 1987 S. 37

World Badminton Grand Prix 1986
1986
Badmintonwettbewerb in Duisburg

German Open 1986 (Badminton)


Albert Camus (1913–1960) was a French philosopher, writer, and journalist.

Camus or CAMUS may also refer to:

People
 Camus (name), a given name and surname, including a list of people with the name
 Camus (folklore), an 11th-century legendary Scandinavian military leader
 Camus (musician), an American singer-songwriter

Places
Camus, County Galway, Ireland
Camus, a townland in County Londonderry, Northern Ireland
Camus, a townland and parish in County Tyrone, Northern Ireland
Castle Camus or Knock Castle, a castle on the Isle of Skye, Scotland

Other uses
Camus people or Ilchamus people, a people of Kenya
Camus Cognac, a brand of French cognac
Royal Corps of Army Music (CAMUS), a corps of the British Army
Camus, a fictional character in Meine Liebe

See also

Camus (disambiguation)


Nýja vinstrihreyfingin (enska: The New Left) var stjórnmálahreyfing á breiðum grunni, sem spratt upp á Vesturlöndum á sjöunda áratug 20. aldar, og var aðallega virk á sjöunda og áttunda áratugnum. Þessi grein fjallar um starfsemi nýju vinstrihreyfingarinnar í Bandaríkjunum.

Nýja vinstrihreyfingin barðist fyrir breyttu samfélagi með áherslu á mannréttindi og borgaraleg réttindi: s.s. réttindi svartra; réttindi kvenna; feminisma; kynjahlutverk; réttindi hinsegin fólks; aðgengi að löglegu þungunarrofi og breytingar á afstöðu stjórnvalda til fíkniefnanotkunar.

Meðal þeirra hópa sem sameinuðust undir regnhlíf Nýju vinstrihreyfingarinnar voru Black Power baráttumenn; friðarsinnar sem börðust gegn vopnakapphlaupi og stríðsrekstri Bandaríkjamanna; feministar og frelsishreyfingar hinsegin fólks. Þungamiðja Nýju vinstrihreyfingarinnar var innan bandarísku háskólanna og meirihluti þátttakenda var ungt hvítt háskólafólk. Hreyfingin barðist gegn stöðnuðum fjölskyldu- og samfélagshugmyndum neyslusamfélags eftirstríðsáranna og lagði áherslu á frelsi og réttindi einstaklingsins, hvort sem um var að ræða jafnrétti hvítra og svartra; karla og kvenna; frjálst kynlíf; notkun fíkniefna eða frelsi til þess að þurfa ekki að sinna herþjónustu. Nýja vinstrihreyfingin og gagnmenningin (e. counterculture) sem henni fylgdi afhjúpaði hina hyldjúpu gjá sem ennþá klýfur bandarísku þjóðina í tvennt og kallast yfirleitt menningarstríðin (e. culture wars).

Tilvísanir

Vinstristefna

Nýja vinstrihreyfingin


Krunoslav Martinović (Križevci, 5. listopada 1939.) hrvatski slikar i liječnik.

Životopis
Profesionalno opredjeljenje Krunoslava Martinovića bila je medicina. Diplomirao je na Medicinskom fakultetu u Zagrebu 1964., specijalist je internist od 1973., poslijediplomski studij iz kardiovaskularnih bolesti završio je 1974., a magistrirao 1982. godine. Većinu radnog staža proveo je na Internom odjelu Opće bolnice u Varaždinu. Za značajan doprinos razvoju zdravstva dobio je Medalju grada Varaždina za 2004. godinu.

Slikarstvo
Slikarsku naobrazbu stjecao je školovanjem u gimnaziji u Križevcima, likovnim tečajevima, savjetima profesionalnih likovnih umjetnika, te obilascima brojnih europskih galerija, muzeja i izložbi. Već rani njegovi radovi nagovještavali su osobnost, koja se oduševljavala za postulate, što su ih davno inaugurirali impresionisti. Ta ljubav za boju i svjetlo, trenutačan dojam i uzbuđenost atmosfere, postat će zaštitnim znakom ovog slikara.

Poznat je najviše po impresionističkim pejsažima u tehnici ulja na platnu, slikama s motivima ženskog lika i akta, te motivima starih hrvatskih gradova – Križevaca, Varaždina i Zagreba (Griča).

Slika akvarel, gvaš, bavi se crtežom i karikaturom.

O njemu su pisali povjesničari umjetnosti i likovni kritičari: Juraj Baldani, Antun Bauer, Josip Depolo, Ernest Fišer, Magda Weltruski i drugi.

Predstavljanja
Imao je više od 40 samostalnih izložaba, a na skupnim izložbama pojavljivao se više od 350 puta, kako u Hrvatskoj, tako i u više europskih zemalja, te Kanadi i SAD-u.

Prvu samostalnu izložbu slika imao je u Galeriji starih i novih majstora u Gradskom muzeju Varaždin, 1978. godine.

Slike mu se nalaze u više galerija i privatnih zbirki u Hrvatskoj, te u Napulju, Bologni, Milanu, Beču, Münchenu, Kölnu, Elstu, Londonu, Montrealu, itd.

Mini-monografija "Martinović" objavljena je 1990.(priredio Mladen Pavković), Juraj Baldani je 2002. objavio monografiju "Kruno Martinović – Slikarstvo", a u travnju 2019. objavljena je monografija "Portreti obiteljske intime" koju je uredio Mladen Pavković. U listopadu 2019. objavljena je i Martinovićeva monografija "Život s medicinom i umjetnosti" (priredio i uredio Mladen Pavković).

Nagrade
Primio je više priznanja i nagrada za likovno stvaralaštvo, među kojima treba posebice istaći premije Europske akademije (Akademija europskih intelektualaca) za znanost, književnost i umjetnost iz Napulja, "Grand Prix Mediterranée Étoiles d'Europe" za dostignuća na području impresionizma i avangardnog slikarstva. Ujedno mu je dodijeljen naziv "Akademik po zasluzi" (Accademico di Merito) za "visok etičko-kulturni doprinos, što je temelj za dobrobit duhovnog jedinstva naroda Europe".

Član je Hrvatskog društva likovnih umjetnika (HDLU).

Izvori

 Javna priznanja grada Varaždina od 1995. do 2011., www.varazdin.hr (pristupljeno: 24. rujna 2019.)
 Najava izložbe Kruna Martinovića u Gradskom muzeju u Varaždinu 2017. godine, www.gmv.hr (pristupljeno: 24. rujna 2019.)
 Najava izložbe Kruna Martinovića u Galeriji HDLU-a u Varaždinu 2019. godine, sjeverni.info (objavljeno: 28.ožujka 2019., pristupljeno: 24. rujna 2019.)

Hrvatski slikari

Krunoslav Martinović


Awards and accomplishments
 First Sri Lankan artists to secure a Music Publishing Contract under "UNIVERSAL MUSIC PUBLISHING" in 2002.
 First Sri Lankan artists to sign a recording contract with "සෝනි බී.එම්.ජී", in 2002
 ජයග්‍රාකකයා - Silver Award, "Azia Dauysy" Music Festival කසකස්තාන් 2001
 ජයග්‍රාකකයා - Bronze Award, Shanghai Music Festival China 2001
 Composers & Performers of the Official Sri Lankan Cricket Anthem for Sri Lanka Cricket 2002 - Apa jathiye naamayen..
 Bronze Award Winners at the Shanghai Music Festival 2001
 ජයග්‍රාකකයා - TYOP Award for the contribution to Culture & Arts, Ten Young Outstanding Persons of the year awards (TOYP) 2002
 ජයග්‍රාකකයා -  Best fusion band, Golden Clef Award for the 2002
 Bronze award - 4th Sunflower Pop Music Festival in Zernjanin Serbia 2003
 Special Achievement Award Winners at the "Astana Music Festival" in Kazakhstan in 2005
 ජයග්‍රාකකයා - "Male Icon-2006" entertainment industry award  (Award ceremony was held on 14 June 2007 at the Colombo Hilton)
 ජයග්‍රාකකයා - Most Popular Artiste of the Year Award,  Sirasa Music Awards 2007
 Runners-up - Best Music Video, for Res Vihidena Samanaliyak, Derana Music Video Awards 2009
 First Sri Lankan artists to release a song with Indian collaboration.  BNS released a track called "යාල් පානමෙන්" featuring icon Indian singer හරිහරන් 2009
 Collaboration  with ආශා බෝස්ලෙ in June 2009 on their 5th album "සරා සිහින" which was released in September 2010
 Runner-up -  Music Video of Lanka Matha, Derana Music Video Awards 2010
 Performed at the opening act of the IIFA Awards 2010. BNS was also Co-writers of the IIFA awards 2010 opening music track together with Jananath Warakagoda.
 Performed at 2011 ICC Cricket World Cup opening ceremony, as ambassadors of Sri Lankan music.
 ජයග්‍රාකකයා - award for outstanding contribution to the Sri Lankan Music Industry, Derana Music Video Awards 2012
 Composed and Performed of the official theme song for ICC Cricket T20 Worldcup Song 2012
 Composed the Song "Achale" sung by Indian Pop Idol Sonu Nigam for the Japanese Animation Movie "The Mistical Laws" in 2013
 Performed and co-directed of the official theme song for the Commonwealth Heads of Government Meeting (චෝග්ම්) 2013

Discography

මූලාශ්‍ර

බාහිර ලිපි
භාතිය & සන්තුෂ් වෙබ් අඩවිය
භාතිය සහ සන්තුෂ්

ශ්‍රී ලාංකික සංගීතඥයන්
සිංහල ගායකයෝ

භාතිය සහ සන්තුෂ්


Cisplatina este un medicament chimioterapic utilizat pentru tratamentul mai multor tipuri de cancer, printre care se numără: cancerul testicular, cancerul ovarian, cancerul cervical, cancerul de sân, cancerul de vezică urinară, cancerul esofagian, cancerul pulmonar, mezoteliomul, neuroblastomul și epiteliomul scuamo-celular de cap și gât. Calea de administrare este intravenoasă.

Cisplatina este un compus derivat de platină (IUPAC: cis-diaminodicloroplatină (II) ) și este un inhibitor al replicării ADN-ului. Se află pe lista medicamentelor esențiale ale Organizației Mondiale a Sănătății.

Note

Vezi și
 Carboplatină
 Oxaliplatină

Agenți alchilanți
Complecși coordinativi
Compuși ai platinei
Medicamente esențiale listate de OMS

Cisplatină


Shama Hyder (Goa, 25 de abril de 1985) é uma empresária, autora e palestrante índio-americana.

Biografia
Shama começou sua carreira como professora no início dos anos 2000. Durante esses anos, ela também iniciou seu próprio programa de TV chamado "Shama TV". Em 2009, Shama estabeleceu sua própria agência de marketing, The Zen Marketing Group. Em 2012, ela foi reconhecida pela Business Insider como uma das 21 jovens profissionais do ano. Ela começou sua carreira como escritora em 2016 e publicou seu primeiro livro "Zen of Social Media Marketing".

Outras edições do livro foram lançadas nos anos seguintes. Ela também é membro da turma de 2022 do Henry Crown Fellow dentro da Aspen Global Leadership Network no Aspen Institute. Shama fez palestras em vários eventos em 2020, incluindo o Executive Speakers Bureau Virtual Summit e a conferência da NASA com Mike Massimino, onde compartilhou suas experiências em marketing digital.

Ela também fez palestras em instituições como a Bentley University e a University of Texas. Em 2022, Shama participou da conferência "South by Southwest (SXSW)" no Texas como palestrante.

Livros

 Zen do marketing de mídia social
 Impulso

Respeito

 Shama foi incluída na Forbes 30 Under 30 Entrepreneurs.
 prêmio stevie de ouro:2022
 prêmio mundial de tecnologia:2018-19

Empresárias

Shama Hyder


Kjeld Rasmussen er navnet på flere personer:

 Kjeld Rasmussen - dansk borgmester i Brøndby Kommune.
 Kjeld Rasmussen (skytte) - dansk sportsskytte og OL-guldvinder.

Kjeld Rasmussen (flertydig)


Herrernes 500 meter firerkajak under Sommer-OL 2020 finder sted den 7. august - 8. august 2020 på Sea Forest Waterway, der ligger i Tokyo Bay zonen.

Medaljefordeling

Format
Konkurrencen bliver indledt med to indledende heats. De to bedste fra hvert heat går til finalen, mens de øvrige mødes i én semifinale. Her går de fire bedste også videre til finalen.

Kvalifikation
Hver NOC kan kvalificere én båd i klassen.

Tidsplan
Nedenstående tabel viser tidsplanen for afvikling af konkurrencen:

Resultater

Heat 1

Heat 2

Semifinale

Finale

Referencer

Eksterne henvisninger
 https://www.canoeicf.com/canoe-sprint-olympics/tokyo-2020
 https://tokyo2020.org/en/games/schedule/olympic/
 https://www.canoeicf.com/sites/default/files/canoe_sprint_quota_allocation_-_tokyo_2020_-_media_format.pdf

K4 500 m (herrer)

Kano og kajak under sommer-OL 2020 – K4 500 m (herrer)


ගණිතයෙහිදී,  ගණන් කිරීම ("මේසය මත කාසි හයක් ඇත" යන ආකාරයෙන්) සඳහා සහ අනුපිළිවෙලකට තැබීම ("මෙය රටෙහි තෙවන විශාලතම නගරය වෙයි" යන ආකාරයෙන්) සඳහා ප්‍රකෘති සංඛ්‍යා භාවිතා කෙරෙයි.  සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයෙහිදී, ගණන් කිරීම සඳහා භාවිතා කරන වචන "මුඛ්‍ය සංඛ්‍යාවන්" වන අතර අනුපිළිවෙලකට තැබීමට භාවිතා කරන වචන  "ක්‍රමසූචක සංඛ්‍යාවන්" වෙති.

ප්‍රකෘති සංඛ්‍යාව


Alamo (Teksas), grad u američkoj saveznoj državi Teksas
Alamo, Kalifornija, naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Kalifornija
North Alamo (Teksas), naseljeno mjesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas
Alamo Heights (Teksas), grad u američkoj saveznoj državi Teksas
South Alamo (Teksas), naseljeno mjesto za statističke potrebe u američkoj saveznoj državi Teksas
Alamo Lake, Arizona, naseljeno područje za statističke svrhe u američkoj saveznoj državi Arizona
Alamo, Novi Meksiko, popisom određeno mjesto u okrugu Socorru u američkoj saveznoj državi Novom Meksiku
Alamo (misija) u dolini San Antonio
Alamo (1960.), američki povijesni vestern-spektakl iz 1960.

Alamo


Sodyum karbonat, (çamaşır sodası, kristal soda ve soda külü olarak da bilinir) Na2CO3 formülüne sahip değişik hidratları olan bir inorganik bileşiktir. Bütün formları beyaz, suda çözünür tuzlardır. Tüm formları güçlü bir alkali tada sahiptir ve suda orta derecede alkali çözeltiler verir. Tarihsel olarak sodyum bakımından zengin göl sularından veya sodyum bakımından zengin topraklarda yetişen bitkilerin küllerinden çıkarıldı. Bu sodyum açısından zengin bitkilerin külleri, odun küllerinden (bir zamanlar potasa üretmek için kullanılıyordu) belirgin şekilde farklı olduğundan, sodyum karbonat "soda külü" olarak bilinir hale geldi. Günümüzde ise, Solvay işlemi ile sodyum klorür ve kireç taşından büyük miktarlarda üretilmektedir.

Hidratları
Sodyum karbonat üç hidrat formda ve susuz tuz olarak üretilir:
 sodyum karbonat dekahidrat (natron), Na2CO3•10H2O, kolaylıkla çiçeklenerek monohidrat şekle dönüşür.
 sodyum karbonat heptahidrat (mineral formu bilinmiyor), Na2CO3•7H2O.
 sodyum karbonat monohidrat (termonatrit), Na2CO3•H2O.  Kristal karbonat olarak da bilinir.
 kalsine edilmiş soda olarak da bilinen susuz sodyum karbonat, hidratların ısıtılmasıyla oluşur. Ayrıca, Solvay işleminin son aşamasında olduğu gibi sodyum bikarbonat ısıtıldığında (kalsine edildiğinde) da oluşur.
Dekahidrat  -2.1 - +32 °C sıcaklık aralığındaki kristalleşen sulu çözeltilerden, heptahidrat 32 - 35.4 °C sıcaklıktaki dar aralıkta ve bu sıcaklığın üzerinde ise monohidrat form oluşur. Kuru havada dekahidrat ve heptahidrat monohidratı vermek üzere su kaybeder. Diğer hidratlar da bilinmektedir, örn. sodyum karbonat birim başına 2.5 birim su ile ("pentahemihidrat").

Kullanımı

Ana kullanımı
En büyük kullanım alanı olarak, sodyum karbonat cam, kağıt, suni ipek, sabun ve deterjan üretiminde kullanılır.

Cam üretimi
Sodyum karbonat silika için bir akış görevi görür, karışımın erime noktasını özel malzemeler olmadan erişebilir bir noktaya düşürür. Bu "soda camı" hafifçe suda çözünür, bu nedenle camın çözünmez olması için eriyik karışımına bir miktar kalsiyum karbonat eklenir. Şişe ve pencere camı (Soda-kireç camı) sodyum karbonat, kalsiyum karbonat ve silis kumu (silisyum dioksit (SiO2)) gibi karışımların eritilmesiyle yapılır. Bu maddeler ısıtıldığında, karbonatlar karbon dioksit açığa çıkarır. Bu şekilde sodyum karbonat, bir sodyum oksit kaynağıdır.  Soda kireç camı, yüzyıllardır en yaygın cam şekli olmuştur.

Su yumuşatma
Sodyum karbonat Mg2+ ve Ca2+ uzaklaştırıp suyu yumuşatmak için kullanılır. Bu iyonlar karbonat iyonları ile işleme tabi tutulduğunda çözünmeyen katı çökeltiler oluşturur:
Ca2+  +  CO32-  →   CaCO3
Sodyum karbonat ucuz ve suda çözünür bir karbonat iyonları kaynağıdır.

Gıda katkı maddesi ve pişirme
Sodyum karbonat bir asitlik düzenleyici, topaklanmayı önleyici madde, kabartma maddesi ve stabilizatör olarak kullanılan bir gıda katkı maddesidir (E500). Rāmen eriştelerine karakteristik lezzet ve dokusunu vermek için kullanılan ve bir alkali tuz çözeltisi olan  bileşenlerinden biridir. Snus üretiminde son ürünün pH'ını stabilize etmek için kullanılır. Şerbet tozu üretiminde sodyum karbonat kullanılır. Serinlik ve fışırtı hissi, şerbet tükürük tarafından nemlendirildiğinde ortaya çıkan karbondioksit gazını serbest bırakan zayıf bir asit, genellikle sitrik asit ile sodyum karbonat arasındaki endotermik reaksiyondan kaynaklanır. Çin'de, geleneksel Kanton ay keklerinin kabuğunda ve diğer birçok Çin buğulanmış çörekler ve eriştelerde küllü suyun yerini almak için kullanılır. Pişirme işleminde,  özellikle Alman pretzelleri(bir Alman simiti) ve lye ruloları(bir Alman ekmek türü)nda kostikleştirme için bazen sodyum hidroksit yerine kullanılır. Bu yemekler, yiyeceğin yüzeyinin pH'ını değiştirmek ve esmerleşmeyi iyileştirmek için bir alkali madde çözeltisi ile işlem görürler.

Ucuz, zayıf bir baz olarak kullanımı
Sodyum karbonat ayrıca çeşitli alanlarda nispeten güçlü bir baz olarak kullanılır. Basit bir alkali olarak, birçok kimyasal işlemde tercih edilir, çünkü NaOH'den daha ucuzdur ve kullanımı daha güvenlidir. Çok kuvvetli bir baz olmayışı özellikle ev içi uygulamalarda kullanılmasını önermek için iyi bir nedendir.

Örneğin,  fotoğraf film banyosu maddelerinin çoğunun etkisi için gerekli kararlı alkali koşulları korumak için bir pH düzenleyicisi olarak kullanılır. Ayrıca istenen pH ve karbonat sertliğini (KH) korumak için yüzme havuzlarında ve akvaryum suyunda yaygın olarak kullanılan bir katkı maddesidir. Elyaf reaktif boyar maddelerle kumaş boyamada, boyar maddenin selüloz (bitki) lifleri ile uygun kimyasal bağlanmasını sağlamak için sodyum karbonat(genellikle soda külü fiksatörü veya soda külü aktivatörü gibi bir isim altında) kullanılır, Tipik olarak, bu işlem boyamadan önce (batik boyama), boyar madde ile (boyar maddenin boyaması için) karıştırılarak veya boyamadan sonra (daldırma boyama için) yapılır. Ayrıca, köpüklü yüzdürme işleminde kalsiyum oksit ve diğer hafif bazik bileşiklere ilaveten bir köpük düzeltici olarak uygun bir pH'I devam ettirmek için kullanılır.

Yanın söndürücülerin bir bileşeni olan sodyum  (NaHCO3) veya yemek sodası, genellikle sodyum karbonattan üretilir. NaHCO3 'ın kendisi Solvay işleminin bir ara ürünü olmasına rağmen, ona bulaşmış olan amonyağın uzaklaştırılması için gerekli olan ısınma NaHCO3'ın birazını ayrıştırır ve imali tamamlanmış Na2CO3'ın CO2 ile reaksiyona girmesini daha ekonomik hale getirir:
Na2CO3 +  CO2  +  H2O  →  2NaHCO3

Benzeyen bir reaksiyonda, sodyum karbonat lignini selülozdan ayırmak için kullanılan "sülfit" yöntemi için gerekli sodyum bisülfit (NaHSO3) yapımında kullanılır.  Bu reaksiyon, elektrik santrallerindeki baca gazlarından kükürt dioksiti uzaklaştırmak için kullanılır:
Na2CO3 +  SO2  +  H2O  →  NaHCO3  +  NaHSO3
Bu uygulama, özellikle santrallerin sıkı emisyon kontrollerini karşılaması gerektiğinde daha yaygın hale gelmiştir.

Sodyum karbonat, pamuk endüstrisi tarafından havlı pamuk tohumunun asitle linterlenmesi(havların temizlenmesi) için gereken sülfürik asidi nötralize etmek için kullanılır..

Diğer kullanım şekilleri
Sodyum karbonat, tuğla endüstrisi tarafından kili preslemek için gereken su miktarını azaltmaya yarayan bir ıslatıcı madde olarak kullanılır. Kalıplamada, "bağlayıcı madde" olarak adlandırılır ve ıslak aljinatın jelleşmiş aljinata yapışmasına izin vermek için kullanılır. Sodyum karbonat, köpük oluşturucu ve aşındırıcı olarak etki ettiği ve ağız pH'ını geçici olarak arttırdığı için diş macunlarında kullanılır.

Sodyum karbonat ayrıca hayvan postlarının işlenmesinde ve tabaklamada kullanılır.

Fiziksel özellikler
Ağırlıkça %10'luk sodyum karbonat çözeltisinin integral entalpisi -28.1 kJ/mol'dür. Sodyum karbonat monohidratın Mohs sertliği 1.3'tür.

Doğal mineral olarak oluşumu

Sodyum karbonat suda çözünür ve doğal olarak kurak bölgelerde, özellikle mevsimsel göller buharlaştığında oluşan mineral yataklarında (evaporitler) ortaya çıkabilir. Mineral natron tortuları, antik çağlardan beri, natronun mumyaların hazırlanmasında ve camın ilk imalatında kullanıldığı Mısır'daki kuru göl diplerinden çıkarılmıştır.

Sodyum karbonatın susuz mineral formu oldukça nadirdir ve natrit olarak adlandırılır. Sodyum karbonatın Tanzanya'nın eşsiz yanardağı Ol Doinyo Lengai'den püskürtüldüğü ve geçmişte diğer yanardağlardan da püskürtüldüğü varsayılmaktadır. Ancak bu minerallerin dünya yüzeyindeki dengesizlik nedeniyle erozyana uğraması muhtemeldir. Sodyum karbonatın üç mineralojik formunun yanı sıra trona (trisodyum hidrojendikarbonat dihidrat)ın tamamı, örneğin Rusya'daki Kola Yarımadasında meydana gelen ultra alkali pegmatitik kayalardan da bilinmektedir.
Dünya dışı olarak bilinen sodyum karbonat nadirdir. Tortullar, yüzeye getirilen gezegen iç malzemesi olan Ceres'deki parlak noktaların kaynağı olarak tanımlanmıştır. Mars yüzeyindeki karbonatlar varken ve bunların sodyum karbonat içermesi beklenirken, tortulların henüz doğrulanmamış olmasına rağmen, bu yokluk daha önce sulu Mars toprağında düşük pH ın küresel baskınlığından dolayı açıklanmaktadır.

Üretimi

Madencilik
Trona, trisodyum hidrojendikarbonat dihidrat (Na3HCO3CO3•2H2O) ABD'nin çeşitli bölgelerinde çıkarılır ve neredeyse tüm yerli sodyum karbonat tüketimini sağlar. 1938'de bulunan Green River, Wyoming yakınlarındaki gibi büyük doğal yatakların madenciliği, Kuzey Amerika'daki endüstriyel üretimden daha ekonomik hale getirdi. Türkiye'de önemli trona rezervleri vardır. Ankara yakınlarındaki rezervlerden iki milyon ton soda külü çıkarıldı. Ayrıca, Kenya'daki Magadi Gölü gibi bazı alkali göllerden dip tarama yapılarak çıkarılır. Sıcak tuzlu su kaynakları göldeki tuzu sürekli olarak yeniler, böylece tarama oranı ikmal oranından daha yüksek değilse, kaynak tamamen sürdürülebilir duruma gelmektedir.

Barilla ve kelp
Birçok "halofit" (tuza dayanıklı) bitki türü ve deniz yosunu türü, saf olmayan bir sodyum karbonat formu verecek şekilde işlenebilir. Bu kaynaklar Avrupa'da ve 19. yüzyılın başlarına kadar başka yerlerde hakimdi. Kara bitkileri (tipik olarak deniz börülcesi veya tuz otu) veya deniz yosunu (tipik olarak Fucus türleri) hasat edildi, kurutuldu ve yakıldı. Küller daha sonra bir alkali çözeltisi oluşturmak üzere "sıvılaştırıldı" (su ile yıkandı). Bu çözelti, "soda külü" olarak adlandırılan nihai ürünü oluşturmak üzere kaynatılıp, kurutuldu; bu çok eski isim, üretim için hasat edilen birçok deniz kıyısı bitki türünden biri olan deniz fasulyesinin bilimsel ismine uygulanmış Arapça soda kelimesinden türetilmiştir. "Barilla", kıyı bitkilerinden veya kelplerdan elde edilen saf olmayan bir potas formuna uygulanan ticari bir terimdir.

Soda külü içindeki sodyum karbonat konsantrasyonu, deniz yosunundan türetilmiş form ("kelp") için yüzde 2-3'ten İspanya'daki  tuz otu bitkilerinden üretilen en iyi barilla için yüzde 30'a kadar çok geniş bir şekilde değişti. Soda külü için bitki ve deniz yosunu kaynakları ve ayrıca ona benzeyen alkali "potas" için, 18. yüzyılın sonuna kadar gittikçe yetersiz hale geldi ve tuz ve diğer kimyasal maddelerden soda külü sentezlemek için, ticari olarak uygun yolların araştırılmasına ağırlık verildi.

Leblanc işlemi

1792 yılında, Fransız kimyager Nicolas Leblanc tuz, sülfürik asit, kireç taşı ve kömürden sodyum karbonat üretmek için bir işlemin patentini aldı. İlk aşamada, sodyum klorür, Mannheim işleminde sülfürik asit ile işleme tabi tutulur.  Bu reaksiyon sodyum sülfat (tuz keki) ve hidrojen klorür üretir:
 2NaCl + H2SO4 → Na2SO4 + 2HCl

Tuz keki ve öğütülmüş kireç taşı (kalsiyum karbonat) kömürle ısıtılarak indirgenmiştir.  Bu dönüşüm iki bölümden oluşmaktadır. Birincisi, bir  karbon kaynağı olan kömürün sülfatı sülfüre indirgediği karbotermik reaksiyon:
 Na2SO4 + 2C → Na2S + 2CO2

İkinci aşama, sodyum karbonat ve kalsiyum sülfür üretme reaksiyonudur:
 Na2S + CaCO3 → Na2CO3 + CaS
Bu karışıma kara kül denir.  Soda külü kara külden su ile çıkarılır. Bu ekstraktın buharlaştırılması katı sodyum karbonat verir.

Leblanc işlemi tarafından üretilen hidroklorik asit, hava kirliliğinin önemli bir kaynağıydı ve  kalsiyum sülfür yan ürünü de atık bertarafı sorunlarını ortaya çıkardı. Bununla birlikte, 1880'lerin sonlarına kadar sodyum karbonat için ana üretim yöntemi olarak kaldı.

Solvay işlemi

1861 yılında, Belçikalı endüstriyel kimyager Ernest Solvay sodyum bikarbonat ve amonyum klorür üretmek için önce sodyum klorür, amonyak, su ve karbon dioksiti reaksiyona sokarak; sodyum karbonat yapmak için bir yöntem geliştirdi:

NaCl + NH3 + CO2 + H2O  → NaHCO3 + NH4Cl

Elde edilen sodyum bikarbonat daha sonra ısıtılarak, su ve karbon dioksit açığa çıkararak sodyum karbonata dönüştürüldü:

2NaHCO3  → Na2CO3 + H2O + CO2

Bu arada amonyak, karbon dioksit oluşumundan kalan kireç (kalsiyum oksit) ile işlenerek amonyum klorür yan ürününden yeniden üretildi:

2NH4Cl + CaO → 2NH3  + CaCl2 + H2O

Solvay işlemi kullanılan amonyakı geri dönüştürür.  Sadece tuzlu su ve kireçtaşı tüketir ve tek atık ürünü kalsiyum klorürdür. İşlem, iki atık ürün, kalsiyum sülfür ve hidrojen klorür üreten Leblanc işleminden önemli ölçüde daha ekonomiktir. Solvay işlemi hızla dünya çapında sodyum karbonat üretimine egemen oldu. 1900'e kadar sodyum karbonatın % 90'ı Solvay işlemi ile üretildi ve son Leblanc işlem tesisi 1920'lerin başında kapandı.

Solvay işleminin ikinci aşaması olan sodyum bikarbonatın ısıtılması, ev pişirimlerinde ve restoranlarda küçük ölçekli olarak mutfak amaçlı sodyum karbonat yapmak için kullanılır (pretzel ve alkali erişteler dahil olmak üzere). Yöntem bu tür kullanıcılar için caziptir çünkü sodyum bikarbonat kabartma tozu olarak yaygın olarak satılmaktadır ve kabartma tozunu sodyum karbonata dönüştürmek için gereken 121 °C ile 149 °C sıcaklıklar geleneksel mutfak fırınlarında kolayca elde edilmektedir.

Hou işlemi
Bu işlem 1930'larda Çinli kimyager Hou Debang tarafından geliştirildi. Daha öncesinde buhar reformasyonu yoluyla üretilen yan ürün karbondioksit, aşağıdaki reaksiyonlarla sodyum bikarbonat üretmek için doymuş bir sodyum klorür ve amonyak çözeltisi yoluyla pompalanır:

CH4 + 2H2O → CO2 + 4H2
3H2 + N2 → 2NH3
NH3 + CO2 + H2O → NH4HCO3
NH4HCO3 + NaCl → NH4Cl + NaHCO3

Sodyum bikarbonat, düşük çözünürlüğü nedeniyle bir çökelti olarak toplanır ve daha sonra Solvay işleminin son aşamasına benzer saf sodyum karbonat verecek şekilde yaklaşık 80 °C veya 95 °C'ye kadar ısıtılır. Geri kalan amonyum ve sodyum klorür çözeltisine daha fazla sodyum klorür ilave edilir; ayrıca bu çözeltiye 30-40 °C'de daha fazla amonyak pompalanır. Çözelti sıcaklığı daha sonra 10 °C 'nin altına düşürülür. Amonyum klorürün çözünürlüğü 30 °C'de sodyum klorürden daha yüksek ve 10 °C 'de daha düşüktür. Bu sıcaklığa bağlı çözünürlük farkı ve ortak iyon etkisi nedeniyle, amonyum klorür bir sodyum klorür çözeltisi içinde çöktürülür.

Hou işleminin Çince adı, lianhe zhijian fa (), "birleştirilmiş alkali üretim yöntemi" anlamına gelir: Hou işlemi Haber işlemine bağlıdır ve amonyakın artık yeniden üretilmeye ihtiyaç duyulmamasından dolayı, kalsiyum klorür üretimini ortadan kaldırarak daha iyi atom ekonomisi sunar. Yan ürün amonyum klorür, gübre olarak satılabilir.

Ayrıca bakınız
 Natron
 Sodyum karbonat kalıntı indeksi
 Sodyum bikarbonat

Kaynakça

Daha fazla bilgi için

Dış bağlantılar

 American Natural Soda Ash Company
 Uluslararası Kimyasal Güvenlik Kartı 1135
 FMC Wyoming Corporation
 Boyamada sodyum karbonat kullanımı
 Sodyum karbonat üretimi sentetik işlemle
 Hafif Sodaya genel bakış, üretim yöntemi ve uygulamaları

E-numaralı katkı maddeleri
Ev kimyasalları
Fotoğraf kimyasalları
Karbonatlar
Sodyum bileşikleri

Sodyum karbonat


Ptica gromovnica (Thunderbird), Thunderbird je široko rasprostranjena figura u indijanskoj mitologiji, osobito među plemenima Srednjeg zapada, ravnica i sjeverozapadne obale, među kojima su Sioux, Arapahoe, Wichita, Anishinaabe, Salish, i mnoga druga.

Thunderbird je opisana kao ogromna ptica (prema mnogim sjeverozapadnim plemenima, dovoljno velika da nosi kita ubojicu u svojim pandžama kao što orao nosi ribu) koja je odgovorna za zvuk grmljavine (a u nekim slučajevima i munje). Indijanske zajednice imale su različite tradicije u vezi s Thunderbirdom. U nekim plemenima, Thunderbirdi se smatraju iznimno svetim silama prirode, dok se u drugima tretiraju kao moćni, ali inače obični pripadnici životinjskog carstva. U tradiciji Gros Ventrea, Thunderbird (Bha'a) je bio taj koji je ljudima dao svetu lulu. Neka ravničarska plemena povezivala su ptice gromovnice s ljetnom sezonom (u mitologiji Arapaha, ptica grom je bila suprotstavljena sila Bijeloj sovi, koja je predstavljala zimu.)

Gromovi se također koriste kao klanske životinje u nekim indijanskim kulturama. Plemena s Thunderbird klanovima uključuju plemena Kwakiutl i Ho-Chunk. Na sjeverozapadnoj obali, simbol ptice groma često se koristi kao grb totemskog stupa.

Domorodački nazivi za nju su:  Wakinyan (Sioux), Animikii (Anishinaabe), Boh'ooo ili Etcitane:bate (Arapaho), Bha'a (Gros Ventre), Cigwe (Potawatomi), Enaemaehkiw/Inaemehkiwak (Menominee)

Izvori

Indijanska mitologija (duhovi prirode)

Ptica gromovnica


An Encyclia serroniana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni João Barbosa Rodrigues, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frederico Carlos Hoehne. An Encyclia serroniana in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia serroniana


A Igreja Presbiteriana Pura na Coreia, também conhecida como Igreja Presbiteriana na Coreia (SungJang) ou Igreja Presbiteriana na Coreia (SoonJang) - em coreano 대한예수교장로회(순장) - é uma denominação presbiteriana na Coreia do Sul. Foi formada em 1955, por um grupo de igrejas que se separou da Igreja Presbiteriana da Reconstrução Coreana.

História
Em 1938, a Igreja Presbiteriana na Coreia aprovou a adoração em santuários xintoístas, durante a ocupação japonesa da Coreia. Como resultado, igrejas no norte da Coreia, sob liderança do Rev. Lee Gye-Sil se separam da denominação e posteriormente se uniram à Igreja Presbiteriana da Reconstrução Coreana.

Todavia, em 1955, as igrejas do norte separam-se novamente e formaram uma nova denominação, a Igreja Presbiteriana Pura na Coreia, também conhecida como Igreja Presbiteriana na Coreia (SungJang).

Desde então, a denominação cresceu e se espalhou pela Coreia do Sul, Camboja, China, Índia, Nicarágua e Filipinas. Em 2004, tinha 12.775 membros e 25 igrejas. Em 2022, o número de igrejas chegou a 57.

Possibilidade de fusão
Desde 2018, a denominação iniciou conversas sobre a possibilidade de se uniar à Igreja Presbiteriana na Coreia (Kosin).

Seminário
A denominação administra o Seminário Teológico Bíblico de Seul.

Doutrina
A denominação adere à Confissão de Fé de Westminster, Catecismo Maior de Westminster e Breve Catecismo de Westminster.

Denominações presbiterianas na Coreia do Sul

Igreja Presbiteriana Pura na Coreia


Barbagia (Barbàgia sau Barbaza în limba sardă) este o vastă regiune muntoasă din Sardinia centrală, care se întinde pe flancurile Masivului Gennargentu. Regiunea este alcătuită din zonele Gennargentu și Ogliastra, Supramonte și Nuorese, până la Bitti. Se învecinează cu Gallura, Baronia, Oristanese, valea Tirso și Sarcidano , și acoperă o suprafață de aproximativ 1.300 km2 cu o populație de aproximativ 120.000 de locuitori. Cel mai populat oraș este Nuoro.

Regiuni istorice
 Barbagia Nuoro (sau provincia Nuoro)
 Barbagia Bitti (parte din Barbagia Nuoro)
 Barbagia Ollolai (sau Barbagia Sus) la nord de Gennargentu;
 Mandrolisai la vest de Gennargentu;
 Barbagia Belvì (sau Barbagia, Central) la sud de Gennargentu;
 Barbagia Seulo (sau Barbagia Jos) încă și mai la sud.
 Ogliastra (cunoscută în trecut ca Barbàgia Trigònia).
Regiunea aparține aproape în întregime provinciei Nuoro. Principalele localități în afară de Nuoro sunt: Olzai, Sardinia și cătunul Cala Gonone, Aritzo, Atzara, Belvì, Bitti, Gavoi, Ollolai, Fonni, Desulo, Tiana, Ovodda, Orani, Orgosolo, Ortueri, Oliena, Orotelli, Orune, Mamoiada, Meana Sardo, Tonara, Austis. Acestea sunt centre puternic conservatoare față de limba și tradițiile sarde.

Note

Sardinia
Regiuni istorice din Italia

Barbagia


Kavaktepe, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 186 km, Elbistan ilçesine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Elbistan'ın mahalleleri

Kavaktepe, Elbistan


Parque nacional Sapo (en inglés: Sapo National Park) es un parque nacional en el condado de Sinoe, en el país africano de Liberia. Es el área protegida de bosque tropical más grande del país y su único parque nacional, y contiene la segunda zona más grande de bosque primario tropical en el oeste de África tras el Parque nacional Tai en la vecina Costa de Marfil. La agricultura, construcción, pesca, caza, los asentamientos humanos, y la tala están prohibidas en el parque.

Cubre un área de 1.804 kilómetros cuadrados (697 millas cuadradas).  El parque está limitado al norte por las montañas de Putu y al oeste por el río Sinoe.  La topografía bastante homogénea, plana y pantanosa del parque es compatible con una gran área de bosque deshabitado.

Véase también
 Geografía de Liberia
 Geografía de África

Referencias

Sapo
Áreas protegidas establecidas en 1983
Liberia en 1983

Parque nacional Sapo


Lactobacilii (Lactobacillus) (din latina lac, lactis = lapte + bacillus = bastonaș, bețișor) sunt un gen de bacterii Gram-pozitive anaerobe din familia lactobacilaceelor (Lactobacillaceae), în formă de bacili, capabile să se dezvolte în mediu acid. Sunt germeni nesporulați și în cea mai mare parte imobili.

Fermentează carbohidrații cu producere de acid lactic, prin reacția: glucoza → acid piruvic → acid lactic.  Acidul lactic inhibă în mare parte dezvoltarea celorlalte bacterii, inclusiv a celor patogene.

Lactobacilii se întâlnesc mai ales în produsele alimentare fermentate, dar și în tractul gastro-intestinal și în vagin (bacilul Döderlein). Lactobacilii au un rol important în industria alimentară în producerea brânzeturilor, iaurtului și a altor produse lactate.

Bacilul Döderlein face parte din flora vaginală; între gazdă și bacilul Döderlein, exista o relație de comensalism: celulele vaginale furnizează glucoză pentru acest bacil, care la rândul lui produce acid lactic, prevenind astfel creșterea speciilor bacteriene patogene.

Lactobacillus acidophilus este prezent în flora intestinală și vaginală normală și este folosit ca probiotic pentru refacerea florei vaginale sau florei intestinale în cursul și după tratamente cu antibiotice.

Lactobacillus odontolyticus pare să fie unul dintre agenții ce cauzează caria dentară.

Note

Lactobacillales

Lactobacil


Takayuki Kobori (jap. , Kobori Takayuki; * 20. April 1969 in Tomakomai, Hokkaidō) ist ein ehemaliger japanischer Eishockeyspieler und -trainer.

Karriere
Takayuki Kobori begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Seibu Bears Tokyo, für die er von 1992 bis 1993 in der Japan Ice Hockey League aktiv war. In diesem Zeitraum gewann er mit der Mannschaft drei Mal den japanischen Meistertitel (1996, 1997 und 2000). Als der Verein 2003 mit einer anderen Mannschaft fusionierte, spielte der Verteidiger noch weitere drei Jahre für dessen Nachfolgemannschaft Kokudo Ice Hockey Team. Mit Kokudo wurde er 2004 erneut japanischer Meister und gewann 2005 und 2006 mit der Mannschaft jeweils den Meistertitel der Asia League Ice Hockey. In seinen letzten beiden Profijahren war er neben seiner Tätigkeit als Spieler zusätzlich Assistenztrainer von Kokudo.

International
Für Japan nahm Kobori an den Olympischen Winterspielen 1998 in Nagano teil. Zudem stand er im Aufgebot seines Landes bei den B-Weltmeisterschaften 1992, 1993 und 2005 sowie bei den A-Weltmeisterschaften 1999, 2000, 2002 und 2004.

Erfolge und Auszeichnungen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Japan)
Eishockeyspieler (Seibu Prince Rabbits)
Eishockeytrainer (Japan)
Olympiateilnehmer (Japan)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1998
Japanischer Meister (Eishockey)
Japaner
Geboren 1969
Mann

Takayuki Kobori


Nú skal segja er íslensk útgáfa af erlendu þjóðlagi sem er oft spilað um jólin. Höfundurinn er óþekktur.

Texti
Nú skal segja, nú skal segja
hvernig litlar telpur gera:
Vagga brúðu, vagga brúðu
-og svo snúa þær sér í hring.

Nú skal segja, nú skal segja
hvernig litlir drengir gera:
Sparka bolta, sparka bolta
-og svo snúa þeir sér í hring.

Nú skal segja, nú skal segja
hvernig ungar stúlkur gera:
Þær sig hneigja, þær sig hneigja
-og svo snúa þær sér í hring.

Nú skal segja, nú skal segja
hvernig ungir piltar gera:
Taka ofan, taka ofan
-og svo snúa þeir sér í hring.

Nú skal segja, nú skal segja
hvernig gamlar konur gera:
Prjóna sokka, prjóna sokka
-og svo snúa þær sér í hring.

Nú skal segja, nú skal segja
hvernig gamlir karlar gera:
Taka í nefið, taka í nefið
-og svo snúa þeir sér í hring.

Þjóðlög

Nú skal segja


Falling Into Infinity ist das vierte reguläre Studioalbum der US-amerikanischen Progressive-Metal-Band Dream Theater. Es wurde 1997 durch das Major Label Eastwest (Warner) veröffentlicht.

Entstehung und Stil

Im Vorfeld der Produktion wurde vom damaligen Management der Band und der Plattenfirma erheblicher Druck auf die fünf Musiker ausgeübt (ähnlich wie bei der Entstehung von Images And Words fünf Jahre vorher). Der ausgeprägt verspielte, komplexe und progressive Stil der vorangegangenen Alben brachte nur bedingt einen kommerziellen Erfolg ein. Man wollte nun ein Album kreieren, das zwar weiterhin höchsten musikalischen Ansprüchen genügt, jedoch auch die kommerzielle Komponente bedient, um Dream Theater so zu mehr Airplay im Radio / TV und mehr verkauften Einheiten zu verhelfen. Dieser Umstand wird von der Tatsache untermauert, dass man den erfolgreichen und durch seine unter anderem für Bon Jovi und Alice Cooper geschriebenen Hits bekannten Songwriter Desmond Child für den Song "You Not Me" mit ins Boot nahm.

Diese neue kommerzielle Ausrichtung kollidierte mit der anspruchsvollen musikalischen Ausrichtung der Musiker, so dass die Band beinahe an diesem Konflikt zerbrochen wäre, wie Mike Portnoy Jahre später preisgab. Die Band überstand die Krise jedoch. Der Albumtitel sollte zunächst Stream of Consciousness lauten, was jedoch von den anderen Bandmitgliedern abgelehnt wurde, da dies zu pompös sei. Der letztendlich gewählte Titel stammt von Petrucci, welcher eher bereit war der kommerziellen Ausrichtung zu folgen als sein damaliger Bandkollege Mike Portnoy. Stream Of Consciousness wurde später der Titel eines Instrumentalstücks auf dem Album Train of Thought.

Das Album, welches ursprünglich als Doppel-Album (2 CDs), mit allen Songs (inklusive "Metropolis Pt 2", das später als komplettes nächstes Album ausgearbeitet werden würde), welche in den Jahren '96 und '97 geschrieben wurden, geplant war, weist auffallend weniger komplexe musikalische Strukturen, dafür zugänglichere, Pop-Rock ähnlichere Grundzüge auf. Die Veröffentlichung von The Falling Into Infinity Demos über YtseJam Records im Jahr 2007 (und 2022 offiziell über InsideOut) enthält das komplette Album in der ursprünglich von der Band vorgesehenen Form. Der erhoffte kommerzielle Erfolg blieb aus, insbesondere was die erste und einzige Singleauskopplung "Hollow Years" betrifft. Auch heute wird das Album bei Liveshows verhältnismäßig selten bei der Songauswahl berücksichtigt. Das Coverbild wurde von Storm Thorgerson gestaltet.

Rezeption
Jeremy Ulrey von Allmusic schrieb, nur Hell's Kitchen und der Mittelteil von New Millennium zeigten, dass die Band ihre Wurzeln nicht vergessen habe, ansonsten bediene sie sich AOR-Klischees. Er vergab drei von fünf Sternen.

Titelliste
 New Millennium
 You Not Me
 Peruvian Skies
 Hollow Years
 Burning My Soul
 Hell's Kitchen
 Lines In The Sand
 Take Away My Pain
 Just Let Me Breathe
 Anna Lee
 Trial Of Tears

Ursprünglich vorgesehene Titelliste
 Raise The Knife
 Where Are You Now?
 Take Away My Pain
 You Or Me
 Anna Lee
 Burning My Soul
 The Way It Used To Be
 Lines In The Sand
 Just Let Me Breathe
 Peruvian Skies
 Trial Of Tears
 Cover My Eyes
 Hollow Years
 New Millennium
 Speak To Me
 Metropolis Pt. 2

Einzelnachweise

Dream-Theater-Album
Album (Progressive Metal)
Album 1997

Falling into Infinity


Xavier Quentin Shay Simons, dit Xavi Simons, né le  à Amsterdam aux Pays-Bas, est un footballeur international néerlandais jouant au poste de milieu de terrain au RB Leipzig en prêt du Paris Saint-Germain.

Biographie

Enfance
Né à Amsterdam, Xavi Simons est d'origine surinamaise par son père et néerlandaise par sa mère. Il est le fils de l'ancien footballeur néerlandais Regillio Simons, qui a entre autres représenté Willem II et Fortuna Sittard.

Son frère Faustino, qui a joué au football pour le FSC Lohfelden, partage le même anniversaire que lui.

Carrière en club

FC Barcelone (2010-2019)
Xavi Simons rejoint l'académie des jeunes de Barcelone en 2010 en provenance du club espagnol CD Tháder.

Il se développe rapidement et devient l'un des jeunes joueurs les plus en vue du club catalan. Capitaine de l'équipe lors de la saison 2016-2017, il contribue grandement au succès de l'équipe U14 de Barcelone qui reste invaincue tout au long de la saison avec une énorme différence de buts (164 buts marqués pour 14 encaissés).

Il reçoit le prix du joueur le plus précieux et est considéré comme l'héritier de Xavi Hernandez à Barcelone. Ces performances incitent le club anglais de Chelsea et le Real Madrid de tenter de le recruter.

Départ pour le Paris Saint-Germain (2019-2023)

Jeunesse et première saison (2019-2021)
En juillet 2019, Simons est transféré au Paris Saint-Germain suite à des désaccords sur un nouveau contrat avec Barcelone. Son contrat avec le club parisien vaut jusqu'à  d'euros par an et expire en 2022.

En août 2020, lors d'un match d'entraînement contre Sochaux , le joueur alors âgé de  fait ses débuts dans l'équipe A du PSG en remplaçant Julian Draxler à  de la fin du match.

Le 10 février 2021, Simons fait ses débuts professionnels pour le PSG lorsqu'il remplace de nouveau Julian Draxler lors d'une victoire 1-0 en Coupe de France contre Caen. Il apparaît pour la première fois en Ligue 1 en tant que remplaçant lors d'une victoire 4-1 contre Strasbourg deux mois plus tard.

Le 19 mai 2021, il remporte son premier trophée professionnel, la Coupe de France.

Rotation dans l'équipe A (2021-2022)
Avant la saison 2020-2021, Simons faisait partie de la présaison de l'équipe A sous la confiance de l'entraîneur Mauricio Pochettino.

Le 14 juillet 2021, il est sorti du banc lors d'un match d'entraînement et a marqué un but lors d'une victoire 4-0 contre Le Mans au Camp des Loges.

Il marque un autre but lors d'un match d'entraînement contre Chambly trois jours plus tard.

Transfert et révélation au PSV Eindhoven (2022-2023)
Malgré le désir des deux camps de prolonger sur collaboration à la fin de l'été 2022 puis de partir en prêt, le changement de cap du PSV Eindhoven a poussé les Parisiens à accepter de laisser partir libre le jeune milieu de terrain sous conditions d'une clause de rachat de  d'euros activable plus tard. Simons rejoint alors le club néerlandais jusqu'en 2027.

Le 30 juillet 2022, lors de la finale de la Supercoupe des Pays-Bas opposant l'Ajax Amsterdam au PSV Eindhoven, Simons entre en jeu à la  inscrivant le premier but de sa carrière professionnelle et permet à son équipe de remporter cette finale.

Le 30 avril 2023, après une magnifique saison, il remporte la finale de la coupe des Pays-Bas contre l'Ajax Amsterdam à l'issue des tirs au but.

A l'issue de cette saison, il finit meilleur buteur du championnat des Pays-Bas avec .

Retour au Paris Saint-Germain (depuis 2023)
Le 16 juillet 2023, le PSV Eindhoven annonce que Simons est de retour au Paris Saint-Germain, qui active la clause de rachat de 6 millions d´euros. Le PSG et le RB Leipzig annoncent durant l'été le prêt immédiat du joueur pour une saison en Allemagne. Le milieu de terrain est prêté sans option d'achat.

Carrière en équipe nationale
Xavi Simons a représenté l'équipe des Pays-Bas dans les catégories moins de 15, 16, 17 et 19. Il a disputé au total , inscrit sept buts et trois passes décisives.

Le , il est appelé par le sélectionneur néerlandais Louis van Gaal pour participer à la Coupe du monde 2022 au Qatar. Il honore sa première sélection avec les Pays-Bas le  en huitième de finale face aux États-Unis, en remplaçant Memphis Depay à la  (victoire 3-1): les Néerlandais sont éliminés en quart de finale face à l'Argentine (score 2-2, 3-4 tab).

Statistiques

En club

En sélection
{| class="wikitable alternance2" style="font-size:95%; text-align:center;"
|+ Statistiques de Xavi Simons au
|-
! rowspan="2" |Saison
! rowspan="2" |Sélection
! colspan="4" |Phases finales
! colspan="3" |Éliminatoires
! colspan="3" |Ligue Nations
! colspan="3" |Matchs amicaux
! colspan="3" |Total
|-
! Compétition
!style="border-right-style:hidden;width:2em"|  !!style="width:2em"|  !!style="width:2em; border-left-style:hidden;" |
!style="border-right-style:hidden;width:2em"| M !!style="width:2em"| B !!style="width:2em; border-left-style:hidden;" |  Pd !!style="border-right-style:hidden;width:2em" |  M !!style="width:2em" |  B !!style="width:2em; border-left-style:hidden;" |  Pd !!style="border-right-style:hidden;width:2em" |  M !!style="width:2em" |  B !!style="width:2em; border-left-style:hidden;" |  Pd
!!style="border-right-style:hidden;width:2em" |  M !!style="width:2em" |  B !!style="width:2em; border-left-style:hidden;" |  Pd

Liste des matches internationaux

Vie privée
En mars 2020, Xavi Simons a été nommé sur la liste «NxGn 2020» de Goal des 50 meilleurs merveilles du football mondial. Il figure également dans le «Next Génération 2020» publié par le journal The Guardian en octobre de la même année.

Il a accumulé un large public sur les réseaux sociaux et notamment sur Instagram avec plus de 3 millions d'abonnés. De plus, le jeune Néerlandais possède un contrat de sponsoring avec le fabricant d'articles de sport Nike depuis ses .

Palmarès
 Paris Saint-Germain
 Championnat de France (1):
 Vainqueur en 2022.
 Coupe de France (1):
 Vainqueur en 2021.
 PSV Eindhoven
 Coupe des Pays-Bas (1):
 Vainqueur en 2023.
  Supercoupe des Pays-Bas  (1)
 Vainqueur en 2022.
 RB Leipzig
 Supercoupe d'Allemagne (1) :
 Vainqueur en 2023.

Distinction
 Paris Saint-Germain

 Ligue de la jeunesse de l'UEFA
 meilleur passeur de la Ligue de la jeunesse de l'UEFA 2021-2022

 PSV Eindhoven

 Championnat des Pays-Bas de football
 Co meilleur buteur du Championnat des Pays-Bas de football 2022-2023 avec

Notes et références

Liens externes

Footballeur international néerlandais
Joueur du Paris Saint-Germain
Joueur du PSV Eindhoven
Naissance à Amsterdam
Naissance en avril 2003

Xavi Simons


Berri-UQAM ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Ville-Marie an der Kreuzung von Rue Berri und Boulevard De Maisonneuve, neben dem Campus der Université du Québec à Montréal (UQAM). Die Station ist der wichtigste Knotenpunkt der Metro Montreal. Hier kreuzen sich die grüne Linie 1 und die orange Linie 2, außerdem ist Berri-UQAM die westliche Endstation der gelben Linie 4. Im Jahr 2019 nutzten 12.640.200 Fahrgäste die Station (ohne Umsteiger), womit sie die am stärksten frequentierte des gesamten Netzes ist.

Bauwerk

Der vom Architekturbüro Longpré & Marchand gestaltete Stationskomplex besteht aus einem kreuzförmigen Hohlraum, der in offener Bauweise unter der Kreuzung von Boulevard De Maisonneuve und Rue Berri errichtet wurde und drei Ebenen umfasst. Der Hohlraum ist derart ausgedehnt, dass mächtige Säulen notwendig sind, um die darüber liegenden Straßen zu stützen. Die vier Kreuzenden enthalten Rolltreppen, welche die verschiedenen Ebenen miteinander verbinden; hinzu kommen mehrere Treppen. Seit 2009 ist die Station mittels Aufzügen teilweise rollstuhlgängig, bisher jedoch nur zur orangen Linie.

Zuoberst liegt die Verteilerebene mit den Drehsperren sowie verschiedenen Läden auf allen vier Seiten, darunter das Informationszentrum der Société de transport de Montréal (STM). Darunter folgen die zweite Ebene mit den Bahnsteigen der orangen Linie in einer Tiefe von 10,7 Metern sowie die dritte Ebene mit den 16,8 Meter tief gelegenen Bahnsteigen der grünen Linie. Von letzterer aus führen Rolltreppen und Korridore zu den 27,4 Meter tief gelegenen Bahnsteigen der gelben Linie. Diese gehören nicht zum eigentlichen Stationskomplex, sondern befinden sich in einer separaten Tunnelröhre unterhalb der Rue Saint-Denis.

Alle drei Linien verfügen über Seitenbahnsteige. Die Entfernungen zu den benachbarten Stationen (jeweils von Stationsende zu Stationsanfang gemessen) sind wie folgt:
 Grüne Linie: 336,80 Meter bis Saint-Laurent und 378,76 Meter bis Beaudry
 Orange Linie: 720,50 Meter bis Champ-de-Mars und 579,10 Meter bis Sherbrooke
 Gelbe Linie: 2362,10 Meter bis Jean-Drapeau (längster Stationsabstand der gesamten Metro)

Es gibt fünf Ein- und Ausgänge. In andere, bereits bestehende Gebäude integriert sind jene an der Rue Saint-Denis, an der Rue Berri (zwei verschiedene Standorte) und am Boulevard De Maisonneuve. Der einzige freistehende Stationseingang, ein vom Architekten Gaétan Pelletier entworfener und 1999 eröffneter Glas-Stahl-Pavillon, befindet sich an der Rue Sainte-Catherine. Berri-UQAM bildet das Zentrum eines Segments der Montrealer Untergrundstadt. Fußgängertunnel bieten wettergeschützte Zugänge zu verschiedenen Gebäuden, unter anderem zur Universität, zur Grande Bibliothèque und zu einem Hotel. Anschlüsse bestehen zu fünf Buslinien und zwei Nachtbuslinien der STM, außerdem ist über einen Fußgängertunnel der Gare d'autocars de Montréal erreichbar (Terminal für Überlandbusse).

Kunst

In der Station sind mehrere Kunstwerke ausgestellt. Das größte ist eine Wandmalerei aus Glas und Acrylfarbe von Pierre Gaboriau und Pierre Osterrath namens Hommage aux fondateurs de la ville de Montréal (Huldigung an die Gründer der Stadt Montreal). Sie befindet sich über dem Ostportal des Tunnels der grünen Linie und wurde 1969 als Geschenk der Genossenschaftsbank Caisses Desjardins angebracht. In abstrakter Form stellt sie die Stadtgründer Jérôme le Royer de la Dauversière, Jeanne Mance und Paul Chomedey de Maisonneuve dar.

Drei großformatige Wandbilder von Robert LaPalme, die einzigen Ölgemälde auf Leinwand in der Metro, zieren den Hauptzugang zu den Bahnsteigen der gelben Linie. Sie befanden sich ursprünglich am Eingang zur Expo 67 und wurden später auf persönlichen Wunsch von Bürgermeister Jean Drapeau in die Metrostation überführt. Die Gemälde repräsentieren die drei Themen der Weltausstellung: Science (Wissenschaft), Divertissement (Unterhaltung) und Culture (Kultur). Zusammen mit Georges Lauda schuf LaPalme auch eine bronzene Gedenktafel in der Mitte der Verteilerebene, die auf die Kontinuität des öffentlichen Nahverkehrs in Montreal hinweist, von der ersten Pferdebahn 1861 bis zur Eröffnung der Metro 1966.

Im Eingangspavillon an der Rue Sainte-Catherine steht seit 2000 die Bronzestatue Mère Émilie Gamelin des Bildhauers Raoul Hunter. Sie erinnert an den 200. Geburtstag der seliggesprochenen Ordensgründerin Émilie Gamelin und zeigt sie beim Verteilen von Lebensmitteln an die Bedürftigen der Stadt. Im Korridor zu den Bahnsteigen der gelben Linie ist die 2007 geschaffene "Friedensmauer" (Mur de la paix) von Cécile Dion zu finden, bestehend aus Inschriften des Wortes "Frieden" (paix) in 34 Sprachen.

Geschichte
Die Eröffnung der Station erfolgte am 14. Oktober 1966, als die grüne und die orange Linie ihren Betrieb aufnahmen. Der Stationsteil der gelben Linie wurde am 31. März 1967 eröffnet.

Namensgeber der Station sind einerseits die mindestens seit 1663 bestehende Rue Berri, die möglicherweise nach dem Grundbesitzer Simon Després dit Berry benannt ist, andererseits die 1969 gegründete Université du Québec à Montréal (UQAM). Zu Beginn trug die Station den Namen Berri-de Montigny (damals existierte der UQAM-Campus noch nicht), wobei der zweite Namensteil sich auf die Grundbesitzerfamilie Testard de Montigny bezieht. Ursprünglich war geplant gewesen, die Station Berri-de Maisonneuve zu nennen, da die Rue de Montigny beim Bau des Boulevard De Maisonneuve bereits verschwunden war. Neun Jahre nach der Fertigstellung des UQAM-Campus erhielt die Station am 1. Januar 1988 ihren heutigen Namen.

Weblinks

 Seite der STM über die Station Berri-UQAM (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station Berri-UQAM (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1960er Jahren

Berri-UQAM (Metro Montreal)


A Troll in Central Park (udgivet i nogle lande som Stanley's Magic Garden) er en amerikansk animeret musikalsk fantasi - komedie film som blev instrueret af Don Bluth og Gary Goldman, skaberne af Tommelise, Landet for længe siden, Alle hunde kommer i himlen, Fru Brisbys Hemmelighed og Rejsen til Amerika.

Den blev udgivet den 7. oktober 1994 af Warner Bros. Family Entertainment.

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 1994
Animationsfilm fra USA

A Troll in Central Park


Bosbüll (Danca: Bosbøl, Frizce: Bousbel), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 6,33 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla yaklaşık 204 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına yaklaşık 32 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Ingo Böhm tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 http://www.amt-suedtondern.de

Kaynakça

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Bosbüll


Rapolas Skipitis (* 31. Januar 1887 in Baukai bei Daujėnai, Rajongemeinde Pasvalys; † 23. Februar 1976 in Chicago, Vereinigte Staaten) war ein litauischer Jurist, Rechtsanwalt und Politiker.

Leben
Er lernte am Julius-Janonis-Gymnasium Šiauliai. Von 1909 bis 1910 studierte er Medizin. 1916 absolvierte er das Studium der Rechtswissenschaft an der Universität Moskau. Von 1917 bis 1918 war er Mitglied des Obersten litauischen Rats in Russland und wurde später als Gesandter nach Ukraine geschickt. 1918 wurde er Friedensrichter für Šiauliai und von 1919 bis 1920 in Kaunas, von 1919 bis 1920 war er Staatsanwalt am Bezirksgericht Kaunas, von 1920 bis 1922 Innenminister Litauens. Von 1922 bis 1940 war er vereidigter Rechtsanwalt und von 1932 bis 1940 war Mitglied des Anwaltsrats. 1926 war er Mitglied im 3. Seimas (Partei Ūkininkų partija).

Bibliografie
 Nepriklausomą Lietuvą statant, atsiminimai, 1961
 Nepriklausoma Lietuva, atsiminimai, 1967

Quelle

Mitglied des Seimas (1920–1940)
Innenminister (Litauen)
Richter (Litauen)
Jurist im auswärtigen Dienst (Litauen)
Staatsanwalt (Litauen)
Rechtsanwalt (Litauen)
Litauischer Emigrant in den Vereinigten Staaten
Litauer
Geboren 1887
Gestorben 1976
Mann
Absolvent der Lomonossow-Universität Moskau
Person (Kaunas)
Person (Šiauliai)

Rapolas Skipitis


Romandiet Rundt 2016 var den 70. udgave af cykelløbet Romandiet Rundt. Det var det fjortende arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2016 og begyndte 26. april og sluttede 1. maj 2016. Nairo Quintana blev den samlede vinder af løbet.

Hold

Etaperne

Trøjernes fordeling gennem løbet

Resultater

Eksterne henvisninger

2016
UCI World Tour 2016

Romandiet Rundt 2016


Sir Michael Foster KCB;FRS;VMH (Huntingdon, 8 de março de 1836 — Londres, 29 de janeiro de 1907) foi um fisiologista que se destacou na organização da Biological School da Universidade de Cambridge e como secretário da Royal Society. Também se distinguiu como botânico, descrevendo várias espécies do género Iris. Representou a Universidade de Londres no Parlamento Britânico

Biografia
Foster nasceu em Huntingdon, Huntingdonshire, filho de Michael Foster, FRCS. Foi educado na Huntingdon Grammar School e depois na University College School de Londres. Depois de se formar em Medicina em 1859, começou a praticar na sua cidade natal, mas em 1867 retornou para Londres como professor de Fisiologia prática no University College London, onde dois anos depois se tornou professor. Em 1870 foi escolhido pelo Trinity College, Cambridge, para seu cargo de prelector em Fisiologia, e treze anos depois tornou-se no primeiro ocupante da recém-criada cadeira de Fisiologia daquela Universidade, mantendo-a até 1903. Um de seus alunos mais famosos em Cambridge foi Charles Scott Sherrington, que ganhou o Prémio Nobel de Fisiologia ou Medicina em 1932.

Casou em 1864 com Georgina Edmonds, filha de Cyrus Read Edmonds. Após a morte da esposa em 1869, casou em segundas núpcias, em 1872, com Margaret Rust, filha de George Rust, JP, de Huntingdon. Morava na Nine Wells House, Great Shelford, Gog Magog Hills, frente ao seu amigo e colega fisiologista W H Gaskell.

Destacou-se como professor e administrador, tendo uma participação muito grande na organização e desenvolvimento da Escola de Biologia da Universidade de Cambridge. De 1881 a 1903 foi um dos secretários da Royal Society e, nessa qualidade, exerceu uma ampla influência no estudo da biologia na Grã-Bretanha. Em 1899 foi criado cavaleiro comandante da Ordem do Banho (KCB).

Foi escolhido para presidir à reunião da British Science Association realizada em Dover em setembro de 1899.

Foster foi eleito para representar o círculo eleitoral da University of London no Parlamento numa eleição intercalar realizada em fevereiro de 1900, sendo reeleito, sem oposição, nas eleições gerais realizadas no final do mesmo ano. No Parlamento integrou-se no grupo do Partido Liberal Unionista, embora a sua ação política não fosse ditada por considerações partidárias, tendo gravitado em direção ao Liberalismo. Não desempenhou qualquer papel proeminente no Parlamento e indicou o desejo de renunciar ao lugar em 1902, mas permaneceu até à eleições gerais de 1906, nas quais se candidatou à reeleição, mas foi derrotado.

Foi co-editor com E. Ray Lankester da obra The Scientific Memoirs of Thomas Henry Huxley. A sua principal obra é o manual intitulado Textbook of Physiology (1876), que se tornou um manual padrão no ensino universitário da Fisiologia, e Lectures on the History of Physiology during the 16th, 17th and 18th Centuries (1901), que consistia no resumo das palestras ministradas na Cooper Medical College, de San Francisco, em 1900. Foi eleito membro da American Philosophical Society em 1902.

Foster tinha como passatempo a cultura e o estudo das plantas ornamentais do género Iris, sendo o autor do nome binomial de várias espécies. Uma das muitas espécies de Iris por ele introduzidas no Reino Unido e descritas é a Iris lineata Foster ex Regel que foi originalmente descrita e publicada em Gartenflora (1887), e depois citada no Curtis's Botanical Magazine (1888). O seu nome serviu de epónimo para a espécie Iris fosteriana, assim designada em sua homenagem por Aitchison, em 1881.

A British Iris Society reconheceu suas contribuições significativas com a introdução da Foster Memorial Plaque em 1926. Esta é uma medalha feita de prata de lei, marcada pela Toye & Co., de Londres, com um lado fundido em baixo relevo com um retrato oval de Foster, dentro de uma base de Íris, com uma faixa acima com a inscrição In Memory Sir Michael Foster 1836-1907. O outro lado contém o nome do vencedor do prémio. Os primeiros premiados incluíram, em 1927, George Yeld VMH, o americano John Wister e o francês Seraphin Mottet. Em 1936 foi concedido ao pintor William Caparne. Este prémio continuou a ser concedido no século XXI.

Faleceu vítima de morte súbita em Londres, no ano de 1907.

Referências

Bibliografia

Ligações externas

 Biografia e bibliografia no Virtual Laboratory do Instituto Max Planck para a História da Ciência

 Obituary in The Journal of Physiology
 Photograph of Sir Michael's residence, Nine Wells House, Great Shelford. This house used to have an extensive iris garden planted by Sir Michael, but the iris garden was lost during WW II.
 Sir Michael Foster works @Google Books

Cientistas do Reino Unido

Michael Foster


මහාමායා බාලිකා විද්‍යාලය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ මහනුවර පිහිටි රජයට අයත් බාලිකා විද්‍යාලයකි.

මහාමායා බාලිකා විද්‍යාලය, මහනුවර


Hermine Kindle Flutcher, mais conhecida como Medea de Novara (Vaduz, 1905 - 1 de novembro de 2001), foi uma atriz Liechtensteiniana , esposa do diretor e ator mexicano Miguel Contreras Torres.

Biografía
a nasceu em Vaduz, Liechtenstein, em 1905 e chegou ao México na década de 1930. Casou-se com o diretor e ator mexicano Miguel Contreras Torres, que conheceu em Hollywood. Entre outros papéis, ela representou a Imperatriz Carlota, no filme Juárez y Maximiliano de 1933, que estreou no Palacio de Bellas Artes na Cidade do México, e María Magdalena, em María Magdalena: Pecadora de Magdala.

Em 1951, Contreras Torres comprou o castelo Gutenberg, em Balzers,  para realizar os sonhos da atriz.  A partir de então, Medeia viajou constantemente entre o México e Liechtenstein, onde passou longos períodos em seu castelo. Após a morte do marido, ela assumiu os negócios de cinema da família.

Filmografía
A lista de filmes:

 María Magdalena: Pecadora de Magdala (1945)
 Caballería del imperio (1942)
 Hombre o demonio (Don Juan Manuel) (1940)
 The Mad Empress (1939)
 La golondrina (1938)
 La paloma (1937)
 Tribu (1934)
 Juárez y Maximiliano (1933)
 La noche del pecado (1933)
 Zítari (1931) -cortometraje mudo.
 Soñadores de gloria (1930) Creditada como Medea de Movarry.

Referências
Nascidos em 1905
Mortos em 2001
Atrizes de cinema
Atrizes do México

Medea de Novara


Le Regina cœli, op. 45, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1899.

Composition
Mel Bonis compose son Regina cœli pour deux voix égales avec accompagnement de piano ou de harpe et orgue, violon ou violoncelle ad libitum. L'œuvre est en sol majeur. Elle a été publiée l'année de sa composition, en 1899, aux éditions Leduc. Elle est ensuite rééditée en 1999 et en 2014 par les éditions Armiane.

Analyse
L'œuvre est écrite au début de la carrière de Mel Bonis. Elle utilise une forme lied sur un texte relativement court. Dans le cas du Regina cœli, la compositrice a pris quelques libertés avec la structure du texte pour lui donner une autre unité de sens. Elle associe le premier et le quatrième verset dans les premières et troisième périodes de sa forme lied. C'est cette période, écrite dans la tonalité de sol majeur, qui associe dans un style très invocation la louange à la Vierge et l'appel à la prière. La partie centrale de la pièce, en ré majeur, se concentre sur les deuxième et troisième versets qui évoquent, dans un style plus dramatique, la résurrection de Jésus-Christ avant de développer à nouveau et dans la même tonalité les versets de la première période. La construction mélodique est très simple : chaque verset est caractérisé par une mélodie chantée par la première soprano à laquelle répond la seconde soprano en imitation. Les énonciations de versets sont séparées d'une petite ritournelle instrumentale. Une ritournelle plus développée vient également marquer la séparation entre la seconde période et le retour de la première période.

Réception

Discographie

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre pour soprano
Œuvre réalisée en 1899

Regina cœli


Erbain (Kırkıncı Gün), Yeryüzündeki en büyük anma törenlerinden biridir.

 Şiilikte, hicrî takvime göre Aşure Günü'nden 40 gün sonra gelen Safer ayının 20. gününe verilen isimdir. Bu günde Muharrem ayının Onuncu günü olan Aşure Günü'nde Kerbela'da öldürülen İmam Hüseyin ve 71 taraftarının anısını canlı tutmak için anma törenleri de düzenlenmektedir.
Rivayetlere göre Kerbela esirleri hicretin 61. Yılında Safer ayının 20'sinde Şam'dan Medine'ye dönerken Kerbela'ya uğrayarak İmam Hüseyin'i ziyaret ettiler.
Erbain gününde Peygamberin ünlü sahabesi, Cabir bin Abdullah Ensari İmam Hüseyin'in kabrini ziyaret etmek için Medine'den Kerbela'ya gitti. Bu günde İmam Hüseyin'i ziyaret etmek tavsiye edilmiştir.

 İslam dünyasında kırk günlük riyazat ve halvet olarak bilinen uygulamanın zamanıdır. Bu 40 günde maddî bağları azaltıp mânevî tarafı kuvvetlendirmek için kırk gün az yemek, az içmek, az konuşmak, az uyumak, çok ibâdet etmek gerekir. Buna çile de denir. Buna bağlı olarak bu çile iki şekilde olmaktadır: çile-i merdan ve çile-i zenan.
 Çile-i zenan kadınlar tarafından kırk gün boyunca gündüzleri hiçbir şey yemeden ve içmeden yapılan oruç ibadetidir.
 Çile-i merdan ise 40 gün boyunca kırk öküz kesilip bunlardan yapılan yahninin yenilmesi ile yapılan çiledir. Lakin bu çile sırasında su içilmez.
 Miladi takvimde ise 22 Aralık - 31 Ocak günleri arasına rastlayan kırk günlük kış dönemi de aynı adla anılmaktadır. Bu döneme halk arasında "Zemheri" de denir.

Resim

Ayrıca bakınız
 Erbain yürüyüşü
 İmam Hüseyin Türbesi
 Aşure Günü
 Kerbela

Kaynakça

Şiilik
İslami gün, gece ve bayramlar
İran'daki resmî tatiller
Şii anma günleri
Hüseyin bin Ali
Erbain
Şii törenleri
Aşure Günü

Erbain


Ahmet Tevfik Paşa (soyadı kanunundan sonra Ahmet Tevfik Okday) (11 Şubat 1843, İstanbul - 6 Ekim 1936, İstanbul), Osmanlı devlet adamı ve son Osmanlı sadrazamı.

II. Abdülhamid döneminin Hariciye Nazırı olarak 14 yıl görev yaptıktan sonra II. Abdülhamid ve devamla V. Mehmed saltanatında, 13 Nisan 1909 - 5 Mayıs 1909 tarihleri arasında, VI. Mehmed saltanatında ve İstanbul'un işgal altında bulunduğu dönemde 11 Kasım 1918 - 3 Mart 1919 ve 21 Ekim 1920 - 4 Kasım 1922 tarihleri arasında, üç dönemde (esasen beş dönem) toplam iki yıl dört ay yirmi dokuz gün sadrazamlık yaptı.

Biyografi
Soyu Giray Hanedanı'na dayanan Kırım Tatarı Ferik İsmail Hakkı Paşa'nın oğludur. Subayken askeriyeden ayrılarak Babıali Tercüme Odası'na girdi. 1872'den sonra çeşitli dış görevlerde bulundu, Roma, Viyana, Petersburg, Atina'daki görevlerinden sonra 1885 yılından itibaren on yıl süreyle Berlin'de maslahatgüzar ve büyükelçilik yaptı. 1879 yılında Atina'da Maslahatgüzar olarak görev yaparken bir diplomat ailesinin çocuklarına mürebbiyelik yapan İsviçreli bir köy polisinin kızı Elisabeth Tschumi ile evlendi. Bu evlilikten beş çocuğu oldu.

1895 yılında Berlin Sefiri olarak görev yaparken II. Abdülhamid tarafından İstanbul'a çağrılarak Hariciye Nazırlığı görevine atandı. Bu görevini aralıksız olarak 1909 yılına kadar sürdürdü. II. Meşrutiyet'in ilanından sonra Ayan Meclisi üyeliğine atandı.

Birinci sadrazamlık dönemi
31 Mart İsyanı sırasında istifa eden Hüseyin Hilmi Paşa'nın yerine 13 Nisan'ı 14 Nisan'a bağlayan gece sadrazamlığa getirildi. Hüseyin Hilmi Paşa'nın sadaretten çekilmesini ayaklanmacılar talep etmişti. Yerine gelmesini istedikleri kişi Tevfik Paşa değildi ancak bu değişiklik ile en azından Hilmi Paşa'nın azledilmesi talebi yerine getirilmiş oluyordu. Padişahın ısrarı ile görevi kabul etti. Ilımlı ve tarafsız kişilerden oluşan bir hükûmet kurdu. İstanbul ve Adana'da başlayan şiddet olaylarının büyümesini engelleyecek tedbirler aldı. Hareket Ordusu'nun İstanbul'a girerek denetimi ele geçirmesi ve II. Abdülhamid'i tahttan indirmesi üzerine 5 Mayıs 1909 tarihinde istifa ederek yerini tekrar Hüseyin Hilmi Paşa'ya bıraktı.

İstifasından sonra Londra Sefirliğine atandı. Bu görevini 1911-1914 yılları arasında sürdürdü. Osmanlı İmparatorluğu'nun Birleşik Krallık'a savaş ilan etmesi üzerine geri çağrıldı. 1914-1918 yılları arasında Meclis-i Ayan Reisi olarak görev yaptı.

İkinci sadrazamlık dönemi

I. Dünya Savaşı'ndan sonra Mondros Mütarekesi'ni imzalayan Ahmed İzzet Paşa'nın istifası üzerine 11 Kasım 1918 tarihinde ikinci kez sadrazamlığa getirildi. Sadrazam oluşunun ikinci günü İtilaf devletleri donanması İstanbul'a girerek şehri işgal etti. Padişah Vahdettin, müttefiklerin baskısı ile 21 Aralık 1918 tarihinde meclisi feshetti ve ardından kısa bir süre için Tevfik Paşa hükûmeti dağıldı. Tevfik Paşa, 12 Ocak 1919 tarihinde yeniden hükûmet kurdu ancak işgalcilerin zorlamasıyla 3 Mart 1919 tarihinde istifa etti.

Paris Barış Konferansı
Osmanlı Devleti'nin 22 Nisan 1920 tarihinde I. Dünya Savaşı sonrası barış görüşmelerinin yapıldığı Paris Barış Konferansı'na davet edilmesi üzerine, konferansa gönderilen Osmanlı heyetine başkanlık yaptı. Başkanlığındaki heyet, bildirilen şartları çok ağır bulup hafifletilmesini istedi. Bunun kabul edilmemesi üzerine 11 Temmuz 1920 tarihinde bildirilen şartları reddederek İstanbul'a geri döndü.. Daha sonra Paris'e Damat Ferit Paşa başkanlığında gönderilen bir başka heyet, şartları kabul edip Sevr Antlaşması'nı imzaladı.

Üçüncü sadrazamlık dönemi

21 Ekim 1920 tarihinde Damat Ferit Paşa'nın yerine sadrazamlığa getirildi, iki yıl bu makamda kaldı. Görevi sırasında TBMM Hükûmeti'ne, Londra Konferansı'na birlikte katılmayı önerdi, ama Mustafa Kemal Paşa'nın bunu reddetmesi üzerine konferansta Ankara Hükûmeti'ni Bekir Sami Bey, İstanbul Hükûmeti'ni ise Tevfik Paşa temsil etti. Konferans sırasında Türkiye'nin tek temsilcisinin Ankara Hükûmeti olduğunu belirterek sözü Bekir Sami Bey'e bıraktı.

Saltanatın kaldırılmasından sonra 4 Kasım 1922 tarihinde istifa etti. Saltanatın kaldırılması nedeniyle sadaret mührünü iade edemedi. Bu mühür ailesi tarafından saklanmaktadır.

Ölümü
1934 yılında gerçekleşen soyadı kanunundan sonra "Okday" soyadını aldı. 8 Ekim 1936 tarihinde İstanbul'da 93 yaşında öldü. Beşiktaş'taki Yahya Efendi Tekkesi'ne defnedilen naaşı, daha sonra Oğlu Ali Nuri Okday tarafından Edirnekapı Şehitliği'ndeki aile mezarlığına nakledildi. Hatıratı, torunu Şefik Okday tarafından, "Büyükbabam Son Sadrazam Ahmet Tevfik Paşa" (1986) adıyla yayınlandı.

Kaynakça

1843 doğumlular
İstanbul doğumlu siyasetçiler
1936 yılında ölenler
Osmanlı sadrazamları
Osmanlı İmparatorluğu'nun Londra Büyükelçileri
Kırım Tatarı asıllı Türkler
Avusturya-Macaristan büyükelçileri
Hariciye nâzırları
II. Abdülhamid tarafından seçilen Meclis-i Âyan üyeleri
Osmanlı İmparatorluğu Meşrutiyet dönemi
İstanbul'da ölenler
Edirnekapı Şehitliği'ne defnedilenler

Ahmet Tevfik Okday