Dört Kapı Kırk Makam, islamın temel öğretisi, genel kurallar bütünü, Allah'a giden yolda geçirilmesi gereken aşamalar bütünüdür. Öğretisi Muhammed döneminde İslam diniyle birlikte doğmuştur, her kapı ve her makam Kur'an ayetlerine dayanmaktadır. Ehl-i beyt ile devam etmiş, son yıllarda yapılan tarih araştırmaları ve analizler sonucunda bu anlayışın Hoca Ahmed Yesevî'nin Ehli Beyt'e ulaşan icazetnâme ve Tarikat Silsilesiyle İmam Ali Rıza'ya, yani Horasan'a ulaştığı bilinmektedir. Böylece Anadolu Türkmen ocakların temellerini atarak sistem haline getirilmiştir. Türkmen Ocakların Ehli Beyte ulaştığı ve günümüz Bektaşi Tarikatın silsile yoluyla Yesevi tarikatına ve dolaylısıyla da İmam Ali Rıza'ya ulaştığı bilinmektedir. Tasavvuf Tarikatların silsilesi Ehli Beyt'e dayanmaktadır, bunun için tasavvufta kendileri gibi tasavvuf ehli bir kimsenin önderlik / Pirlik makamında olması zorunludur.

Horasan Tasavvûf Okulu

"Horasan Tasavvûf Okulu"da, bu okulun ortaya çıktığı toplumsal ortamda, eski Ortaasyada, Ortadoğuda ve Anadoluda din ve inanışlarına kadar giden izlerini bulmak olasıdır. Hacı Bektaş-ı Veli ve Bektaşîlik de zaten bu kaynakların bireşimsel ürünüdür.

Bektaşîlik, "Dört Kapı Kırk Makam" öğretisiyle somutlaşmış, ayakları yere basmıştır. İnsanı ve giderek Bektaşi toplumunu bu olgunlaşma/ yetişme evrelerinden geçirerek yaratılmaya çalışılır.  Bu yolla inanç, çeşitli kapı ve makamlara ayrılarak insanlar kurallara boğulmak istenmemektedir. Tam tersine insanların karşısına sayısız seçenekler sunularak inançsal, düşünsel ve ahlâksal yaşamı kolaylaştırılmaya çalışılmaktadır.

Her Bektaşî'nin yaşamı boyunca ezberlediği "Dört Kapı Kırk Makam"a genellikle Hacı Bektaş-ı Veli'nin "Makalat" ile "Fevaid" adlı kitaplarında ve "Buyruk"larda yer verilmiş, işlenmiştir. Kapı dörttür. Bunlar sırasıyla; Şeriat, Tarikât,Marifet ve  Hakikât kapılarıdır. Her kapının onar makamı vardır. Böylece toplamda kırk makam olmaktadır.

Tasavvufta "Dört Kapı"

Tasavvufta "Mârifetullâh" (İrfân/Gnosis) makâmına ulaşmadan evvel geçilmesi gereken "Dört Kapı" bulunmaktadır.

Dört Kapı
Bu "Dört Kapı" mertebelerine göre aşağıdaki şekilde sıralanmaktadır.
Şeriat Kapısı
Tarikat Kapısı
Marifet Kapısı
Hakikat Kapısı

Bu kapılar ile makamlar arasındaki ilişkiler yandaki şemada görüldüğü gibi tasvir edilmişlerdir.
Her kapının ise "Onar" makâmı bulunmaktadır:

Şeriat Kapısının makamları
 İman etmek,
 İlim öğrenmek,
 helal kazanmak,
 ibadet etmek,
 Ailesine faydalı olmak,
 Çevreye zarar vermemek,
 Peygamberin emirlerine uymak,
 Şefkatli olmak,
 Temiz olmak,
 Faydasız ve gereksiz işlerden sakınmak.

Tarikât Kapısının makamları
 Tövbe etmek,
 Mürşidin öğütlerine uymak,
 Temiz giyinmek,
 İyilik yolunda direnmek,
 Hizmet etmeyi sevmek,
 Haksızlıktan korkmak,
 Ümitsizliğe düşmemek,
 İbret almak,
 Nimet dağıtmak,
 Özünü fakir görmek.

Hakikât Kapısının makamları
 Alçak gönüllü olmak,
 Kimsenin ayıbını görmemek,
 Yapabileceğin hiçbir iyiliği esirgememek,
 Allah'ın her yarattığını sevmek,
 Tüm insanları bir görmek,
 Birliğe yönelmek ve yöneltmek,
 Gerçeği gizlememek,
 Manayı bilmek,
 İlahi sırrı öğrenmek
 İlahi varlığa ulaşmak  (Vahdet-i Vücud)

Marifet Kapısının makamları
 Edepli olmak,
 Bencillik, kin ve garezden uzak olmak,
 Perhizkarlık, (aşırı istekleri sınırlamak)
 Sabır ve kanaat,
 Haya,
 Cömertlik,
 İlim,
 Hoşgörü,
 Özünü bilmek
 Ariflik.

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20060322164910/http://www.alevibektasi.org/tbaki.htm

Tasavvuf uygulamaları
Alevilikte inanç

Dört Kapı Kırk Makam


An Gastridium ventricosum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Antoine Gouan, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schinz och Albert Thellung. An Gastridium ventricosum in nahilalakip ha genus nga Gastridium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gastridium

Gastridium ventricosum


Cordon bleu (kordon blö) ya da Schnitzel (şinitsel) peynir ve salam ile doldurulmuş dana etinden yapılan bir Fransız yemeğidir. Bu yemeğin köklerinin İsviçre'de bulunduğu düşünülür. Fransa, İsviçre, Avusturya ve Almanya'da farklı varyasyonları vardır.

Fransız mutfağı
Et yemekleri

Cordon bleu


A tempestade tropical Agaton, (Renomeado Megi pela JMA) foi um ciclone tropical fraco, porém mortal, que atingiu as Filipinas em abril de 2022. Foi a terceira depressão tropical e a segunda tempestade tropical da temporada de tufões no Pacífico de 2022. Megi originou-se de uma área de convecção no Mar das Filipinas, onde seguiu lentamente para o noroeste no Golfo de Leyte, onde permaneceu quase estacionário, seguindo lentamente para o leste. Megi fez dois desembarques, um na Ilha Calicoan em Guiuan, e outro em Basey, Samar. Ele continuou a seguir para o sudoeste e reentrou no Mar das Filipinas por volta das 18:00 UTC.

Fortes chuvas e vendavais levaram ao naufrágio de dois navios. Grandes deslizamentos de terra empurraram a lama sobre aldeias em Leyte, soterrando cerca de 210 casas. , o Conselho Nacional de Redução e Gestão de Riscos de Desastres das Filipinas (NDRRMC) relatou 43 mortes, 7 desaparecidos e 8 feridos. Os números sobre as vítimas da tempestade ainda estão sob confirmação à medida que as operações de resgate continuam, com algumas autoridades relatando pelo menos 80 mortes. O Departamento de Agricultura estima no valor de ₱ 424 milhões em danos agrícolas, e o Departamento de Obras Públicas e Rodovias estima no valor de ₱ 145 milhões em danos de infraestrutura, num total de ₱ 569 milhões (US$ 10.9 milhões). Atualmente, eles diferem dos danos relatados pelo NDRRMC, que permanecem em ₱ 52.4 milhões (US$ 1.01 milhões).

História da tormenta

Em 8 de abril, um distúrbio tropical se desenvolveu perto de, cerca de  oeste-noroeste de Palau. A Agência Meteorológica do Japão (JMA) começou a rastrear a perturbação como uma depressão tropical mais tarde naquele dia. Na mesma época, a Administração de Serviços Atmosféricos, Geofísicos e Astronômicos das Filipinas (PAGASA) informou que o sistema havia se desenvolvido em uma depressão tropical, foi nomeado Agaton pela agência. O PAGASA começou a emitir Boletins de Ciclones Tropicais (TCBs) para a tempestade mais tarde naquele dia.

Em 9 de abril, o Joint Typhoon Warning Center (JTWC) emitiu mais tarde um Alerta de Formação de Ciclone Tropical (TCFA) para o sistema. O amplo centro de circulação de baixo nível do sistema se consolidou ainda mais e às 03:00 UTC, a agência o atualizou para uma depressão tropical e atribuiu-lhe a designação 03W .

Antes e nas primeiras horas de 10 de abril, a JMA, JTWC e PAGASA atualizaram o sistema para uma tempestade tropical, com a JMA atribuindo o nome de Megi à tempestade. Embora as condições do ambiente fossem geralmente favoráveis ao desenvolvimento, o sistema só manteve sua força ao longo do dia, à medida que começou a interagir com a terra.

Megi fez seu primeiro desembarque na Ilha Calicoan, Guiuan às 07:30 PHT de 11 de abril (23:30 UTC de 10 de abril). Ventos de direção fracos tornaram a tempestade quase estacionária sobre o Golfo de Leyte, mantendo seus  ventos perto de seu centro. O desenvolvimento limitado provocou rebaixamentos do sistema para uma depressão tropical pelo JTWC às 21:00 UTC, e pelo PAGASA às 08:00 PHT (00:00 UTC) em 11 de abril. Depois de algumas horas de movimento lento para noroeste, a tempestade fez seu segundo landfall em Basey, Samar, por volta das 16:00 PHT (08:00 UTC). Pouco depois, o JTWC emitiu seu aviso final para a tempestade.

Megi continuou a serpentear lentamente a área de Leyte  Samar, impulsionada por ventos alísios e ventos de oeste conflitantes. Como a tempestade se deteriorou ainda mais sob a influência da terra, a JMA emitiu seu aviso final para a tempestade às 06:00 UTC de 12 de abril O PAGASA também emitiu seu boletim final para a tempestade logo depois, uma vez que enfraqueceu ainda mais em uma área de baixa pressão. Megi continuou a seguir para sudeste e reentrou no Mar das Filipinas por volta das 18:00 UTC. A JMA continuou a monitorar o sistema até que foi notado pela última vez às 06:00 UTC de 13 de abril.

Preparações para a chegada de Megi
Ao desenvolver-se em uma depressão tropical, o PAGASA imediatamente começou a emitir avisos do Sinal No. 1 sobre Samar Oriental, Siargão e as Ilhas Bucas Grande e Dinagat . A agência também começou a aumentar os alertas do Sinal No. 2 e expandiu sua bolha de áreas sob o Sinal No. 1 depois que ele se transformou em uma tempestade tropical. As aulas e os trabalhos em Danao, Cebu, foram suspensos em 10 de abril.

Em 11 de abril, as aulas em Cebu City, Lapu-Lapu City, Mandaue, Talisay, Carcar e Tacloban foram todas suspensas. As aulas também foram suspensas em toda a província de Southern Leyte e em partes de Negros Occidental . Cebu City e Tacloban também suspenderam o trabalho nos setores governamental e privado e começaram a evacuar moradores próximos a rios e margens. O Departamento de Relações Exteriores suspendeu as operações de dois de seus escritórios consulares nas áreas afetadas. De acordo com o NDRRMC, 29.634 pessoas foram evacuadas preventivamente.

A PLDT e a Globe Telecom, ambas empresas de telecomunicações filipinas, prepararam estações de cobrança e chamadas gratuitas antes da tempestade. Em 12 de abril, o Departamento de Bem-Estar e Desenvolvimento Social (DSWD) anunciou que havia preparado ₱ 13.2 milhões (US$ 254,049) em pacotes de alimentos para a família, com um adicional de ₱ 26.7 milhões (US$ 513,462) em itens não alimentícios.

Estragos causados por Agaton

A maioria dos danos de Agaton se concentrou nas regiões ocidentais e orientais de Visayas, sendo esta última onde a tempestade permaneceu durante a maior parte de sua vida útil. Chuvas fortes e persistentes, inundações repentinas e ventos fortes levaram a inundações e deslizamentos de terra generalizados nas duas regiões. Algumas das áreas afetadas por Megi foram recentemente atingidas pelo tufão Rai e estavam apenas começando a se recuperar antes do impacto do ciclone.

Em 10 de abril, ondas fortes derrubaram um navio roll-on/roll-off em San Francisco, Cebu, fazendo com que ele afundasse, e também virou um navio de carga em Ormoc. À noite, a cidade de Cebu declarou estado de calamidade. Os viajantes que voltavam para casa para a Semana Santa em Visayas Oriental e Central ficaram presos nos portos devido às condições climáticas severas. Um total de cerca de 8.706 passageiros ficaram retidos nas regiões ocidentais das Filipinas. Quedas de energia foram relatadas em 69 cidades e municípios. As interrupções também afetaram os serviços para as empresas de telecomunicações na área.

Na cidade de Baybay, um deslizamento de terra cobriu um barangay inteiro de 210 residências na lama. Em Pilar, Abuyog, 26 pessoas morreram, 96 ficaram feridas, 150 estão desaparecidas e 80% das casas foram enterradas. O NDRRMC relatou 580.876 pessoas afetadas, 77.745 das quais foram deslocadas de suas casas. A agência também relata 43 mortos, 7 desaparecidos e 8 feridos. Os números de outras unidades do governo local diferem, no entanto. , o governo local de Baybay relatou pelo menos 48 mortos, 27 desaparecidos e 105 feridos em deslizamentos de terra. Autoridades relatam uma contagem de mortes de até 80 pessoas enquanto as operações de resgate continuam.

Os danos agrícolas são estimados pelo NDRRMC em ₱ 51.4 milhões, com danos de infra-estrutura estimados em ₱ 250,000. Além disso, 341 casas foram danificadas (com 19 casas totalmente destruídas), causando um adicional estimado de ₱ 709,500 em danos. No total, o NDRRMC estima pelo menos ₱ 52.4 milhões (US$ 1.01 milhões) em danos. O Departamento de Agricultura estima um número maior para o setor agrícola, chegando a mais de ₱ 424 milhões. O Departamento de Obras Públicas e Rodovias também relata um maior dano à infraestrutura; estimado em torno de ₱ 145 milhões, para um total de ₱ 569 milhões (US$ 10.9 milhões) em danos.

O Ministério de Serviços Sociais e Desenvolvimento em Bangsamoro relatou pelo menos 136.000 pessoas afetadas na Área Geográfica Especial de Bangsamoro (geograficamente em Cotabato). Em Maguindanao, 244.225 pessoas foram deslocadas de suas casas.

Consequências
As buscas por sobreviventes por unidades do governo local começaram em 12 de abril em áreas atingidas por deslizamentos de terra, mas foram prejudicadas pelo clima severo e solo instável. A Cruz Vermelha das Filipinas também iniciou operações de busca e resgate nas áreas atingidas por deslizamentos de terra em Leyte.

A tempestade teve seu impacto durante o período de campanha para as eleições gerais filipinas de 2022, em que uma resolução aprovada pela Comissão Eleitoral (COMELEC) proibiu a liberação e o gasto de fundos públicos para qualquer órgão do governo ou funcionário público, limitando as operações de socorro e a ajuda que poderia ser fornecido imediatamente sem a necessidade de um recurso. Em entrevista televisionada, o comissário do COMELEC, George Garcia, disse que as petições das áreas atingidas por Megi serão expedidas. O Gabinete do Vice-Presidente da candidata presidencial Leni Robredo, que estava isento da proibição, começou a coordenar com as unidades do governo local e enviou ajuda para as comunidades afetadas em 11 de abril. A distribuição de kits de socorro também foi facilitada por meio do DSWD, que também estava isento da proibição, em vez das unidades do governo local. O município de Guiuan anunciou a intenção de interpor recurso ao COMELEC. Além disso, os candidatos presidenciais Bongbong Marcos e Manny Pacquiao também solicitaram isenções da proibição para fornecer ajuda às áreas afetadas.

Pessoas e organizações também iniciaram campanhas de doação para as áreas afetadas. Organizações voluntárias iniciaram operações de ajuda, com algumas campanhas de doação postadas nas mídias sociais sob várias hashtags.

Ligações externas

 Informações Gerais da JMA da Tempestade Tropical Megi (2202) do Digital Typhoon
 JMA Best Track Data (Gráficos) da Tempestade Tropical Megi (2202)
 JTWC Best Track Data da Tempestade Tropical 03W (Megi)
 03W. MEGI do Laboratório de Pesquisa Naval dos EUA

Tempestades tropicais no Oceano Pacífico noroeste
Tufões nas Filipinas
Ciclones tropicais em 2022

Tempestade tropical Megi (2022)


52649 Chrismith este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
52649 Chrismith este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Goodricke-Pigott de Roy A. Tucker. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,04 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 9,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 52001-53000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

52649 Chrismith


شهر بانو، اسم لشخصية وردت في روايات لبعض الشيعة المتأخرين، قيل إنها أميرة فارسية، وابنة آخر أكاسرة الفرس يزدجرد بن أنوشروان. زعم في تلك الروايات أن الحسين بن علي تزوجها وأنجبت له علي زين العابدين، وبناء على ذلك نسب إليه أنه قال «أنا ابن الخيرتين» حيث نسب للرسول محمد أنه قال: «للّه تعالى من عباده خيرتان فخيرته من العرب هاشم ومن العجم فارس». وفقًا لدهخدا، فقد أظهرت الأبحاث أن يزدجرد لم يكن لديه بنت تدعى شهربانو، وأشار أمير معزي في الموسوعة الإيرانية، إلى أن جميع المؤرخين القدماء الذي تطرقوا إلى الفتح الإسلامي لفارس ومصير عائلة الساسانيين لم يذكروا أي شي عن بنات يزدجرد أو زواج الحسين بن علي من إحدى بناته. في القرن الثالث للهجرة، عرف محمد بن سعد البغدادي وأبو محمد بن قتيبة الدينوري (مؤرخ فارسي) أم علي زين العابدين بأنها امرأة من السند. وقصة شهربانو مأخوذة من ربيع الأبرار للزمخشري وقابوس نامه، وهما من مؤلفات القرن الخامس للهجرة.
رد كل من علي شريعتي ومرتضي المطهري وجعفر شهيدي روايات زواج الحسين من إحدى بنات يزدجرد واعتبروها من الأحاديث الموضوعة وغير الصحيحة، ومن المندسات في كتب الشيعة.

اسمها ونسبها
فيما يتعلق بهوية أبيها واسمه اختلف المؤرخون، ويعتقد بعض الشيعة أنها ابنة يزدجرد آخر ملوك الفرس في العهد الساساني. وتبنى هذا الرأي كل من النوبختي، الأشعري القمي، حسن بن محمد القمي، ابن أبي الثلج البغدادي، ابن حيون وخليفة بن الخياط في القرن الثالث، والكليني والمفيد والصدوق في القرن الرابع والطوسي في الخامس. وقيل إنها ابنة السنجان ملك فارس. وقيل: هي بَـرَّة بنت النوشجان.

وردت لها عدة أسماء بالفارسية، منها: شهربانويه، شهرناز، شاه زنان، جهانشاه، جهان بانو.

روايات أسرها
في مصادر الشيعة الاثنا عشرية، يروى أنه في عهد عمر بن الخطاب وأثناء معارك فتح بلاد الفرس (إيران حاليا)، أُسرت وسُبيت الأميرة شهربانو بنت يزدجرد ابنة كسرى الفرس، وأُرسلت مع من أرسل إلى عمر بن الخطاب، وتطلع الناس إليها وظنوا أنها تعطى وتنفل إلى ابن أمير المؤمنين الذي قاتل تحت لواء رسول الله في غزوات عديدة، لأنه هو الذي كان لها كفوا، ولكن عمر لم يخصها لنفسه ولا لابنه ولا لأحد من أهل بيته، بل رجح أهل بيت النبوة فأعطاها للإمام الحسين.
 ذكر النسابة ابن عنبة: (إن اسمها شهربانو قيل: نهبت في فسخ المدائن فنفلها عمر بن الخطاب من الحسين عليه السلام).
 ذكر الكليني في كتابه الكافي في الأصول عن محمد الباقر أنه قال:
(لما قدمت بنت يزدجرد على عمر أشرف لها عذارى المدينة، وأشرق المسجد بضوئها لما دخلته، فلما نظر إليها عمر غطت وجهها وقالت: أف بيروج باداهرمز، فقال عمر: أتشتمنى هذه وهمّ بها، فقال له أمير المؤمنين عليه السلام: ليس ذلك لك، خيرها رجلًا من المسلمين وأحسبها بفيئه \، فخيرها فجاءت حتى وضعت يدها على رأس الحسين عليه السلام، فقال لها أمير المؤمنين: ما اسمك؟ فقالت: جهان شاه، فقال لها أمير المؤمنين: بل شهربانويه، ثم قال للحسين:
يا أبا عبد الله ! لتلدن لك منها خير أهل الأرض، فولدت على بن الحسين عليه السلام، وكان يقال لعلي بن الحسين عليه السلام: ابن الخيرتين، فخيرة الله من العرب هاشم ومن العجم فارس.

المجلسي ذكر تلك القصة أعلاه في كتابه «جلاء العيون»
ولكنه صحح الروايات التي جاء بها المفيد وابن بابويه بأن شهربانو لم تكن سُبيت في عهد علي كما ذكره المفيد ولا في عهد عثمان كما ذكره ابن بابويه القمي، بل كانت من سبايا عمر كما رواه القطب الراوندي
ثم يقر بعد ذلك بأن قاسم بن محمد بن أبي بكر الصديق رضي الله عنه وزين العابدين بن الحسين بن علي رضي الله عنهم هما ابنا خالة.
[«جلاء العيون» ص673، 674].

روايات زواجها
لمّا ورد سبي الفرس إلى المدينة أراد عمر بن الخطّاب بيع النساء، وأن يجعل الرجال عبيدًا، فقال علي بن أبي طالب: إنّ رسول الله قال: أكرموا كريم كلّ قوم. فقال عمر: قد سمعته يقول: إذا أتاكم كريم قوم فأكرموه وإن خالفكم. فقال له علي بن أبي طالب: هؤلاء قوم قد ألقوا إليكم السلم ورغبوا في الإسلام، ولا بدّ أن يكون لي فيهم ذرّية، وأنا أُشهد الله وأُشهدكم أنّي قد أعتقت نصيبي منهم لوجه الله... فقال عمر: قد وهبت لله ولك يا أبا الحسن ما يخصّني وسائر ما لم يوهب لك. فقال أمير المؤمنين: اللّهمّ اشهد على ما قالوه وعلى عتقي إيّأهم.فرغب جماعة من قريش في أن يستنكحوا النساء، فقال علي بن أبي طالب: هنّ لا يُكرهنَ على ذلك، ولكن يخيّرنَ ما اخترنه عُمل به.

فأشار جماعة إلى شهربانو بنت كسرى فخُيّرت وخوطبت من وراء الحجاب والجمع حضور، فقيل لها: مَنْ تختارين من خطّابك، وهل أنت ممّن تريدين بعلًا؟ فسكتت.
فقال أمير المؤمنين: قد أرادت وبقي الاختيار.
وبعدها أومأت بيدها واختارت الحسين بن علي، فأُعيد القول عليها في التخيير، فأشارت بيدها وقالت: هذا إن كنت مخيّرة. وجعلت علي بن أبي طالب وليّها، وتكلّم حذيفة بالخطبة...

فتزوّجها الحسين، وأنجبت له زين العابدين، وقد أنشأ أبو الأسود الدؤلي في وصف زين العابدين قوله:
وإنّ غلامًا بَيْنَ كِسرى وهاشمٍ ****لأَكْرَمُ من نِيطَتْ عَلَيْهِ التَّمَائِمُ.

يروى في كتاب بحار الأنوار للمجلسي أن شهربانو قالت إن قصة اختيارها للحسين بن علي زوجًا لها، بأنّها رأت في النوم قبل ورود عسكر المسلمين، أن النبي محمد صلى الله عليه وسلم دخل دارها مع الحسين وخطبه له وزوجه منه، تقول: لمّا أصبحت كان ذلك يؤثر في قلبي وماكان لي خاطر غير هذا، فلمّا كان في الليلة الثانية رأيت فاطمة بنت محمد صلى الله عليه وسلم قد أتتني وعرضت علي الإسلام فأسلمت ثم قالت إن الغلبة تكون للمسلمين وإنّك تصلين عن قريب إلى ابني الحسين سالمة لايصيبك بسوء أحد، قالت: وكان من الحال أني خرجت إلى المدينة مامس يدي إنسان.

وفاتها
توفّيت شهربانو في الخامس من شعبان من سنة 38 هـ في المدينة المنوّرة، وذلك في نفاسها، أي حين ولادتها لزين العابدين.

المراجع

أشخاص مجهولون
أميرات فارسيات
جوار
زرادشتيون دخلوا في الإسلام
سنة الولادة غير معروفة
مسلمون إيرانيون
نساء القرن 7
وفيات 658
أميرات ساسانيات

شهربانو


U rimskoj mitologiji Mors (poznat i kao Letum) božanska je personifikacija smrti. Grčki bog Tanatos jednak mu je. Mors je također latinska riječ za "smrt"; premda je gramatički rod te riječi u latinskome ženski, u umjetnosti starog Rima to božanstvo nije prikazano u ženskom obliku. Međutim, latinske pjesnike ograničavao je gramatički rod te riječi. Horacije spominje pallida Mors, "blijedu Smrt", koja podjednako kuca na vrata siromašnih i vladara. Seneka, kojem je Mors također blijedo biće, spominje njegove "pohlepne zube". Tibul prikazuje Morsa kao crnog ili tamnog.

Mors je sin božice noći Noks. Brat mu je bog sna Somnus. Mors se miješa s Marsom, bogom rata (zbog imena), i Plutonom, bogom koji vlada podzemljem i dušama mrtvaca, ali nije bog smrti.

Prema mitu kad netko umre, Mors mu uzme dušu i odnese je do Plutona. U jednoj priči Herkul je trebao spasiti jednu ženu, odnosno njezinu dušu od Morsa.

Mors je Plutonov sluga. S Merkurom, Jupiterovim sinom i Plutonovim nećakom, nosi duše u podzemlje.

Izvori

Rimski bogovi

Mors


The Manticore is the second novel in Robertson Davies' Deptford Trilogy.

Published in 1972 by Macmillan of Canada, it deals with the aftermath of the mysterious death of Percy Boyd "Boy" Staunton retold during a series of conversations between Staunton's son and a Jungian psychoanalyst.

The title refers to elements of the subconscious which unfold through the story and are eventually manifested as a fantastic mythical creature: a manticore.

The Manticore won the Governor-General's Literary Award in the English-language fiction category in 1972.

Principal characters
 David Staunton – Son of the super-rich industrialist Boy Staunton, he is the narrator of the novel. After a psychotic episode in Toronto he seeks out the help of Jungian psychoanalysts in Zurich. He is a famous barrister, an alcoholic, and a keen patron of the arts, with a heightened sense of morality and a hero worship for his father mixed with filial defiance.
 Johanna Von Haller – David Staunton's Jungian analyst in Zurich. More clever than Staunton in debate, she guides him through the multiple phases of Jungian analysis, being the subject of his projections of the shadow, the friend, and the anima. She warns Staunton that theirs is only the first phase of analysis. She has helped him discover who he is. The next phase would help him discover what he is (an allusion to the quest to discover the collective unconscious in oneself).
 Dunstan Ramsay – The narrator of the novel Fifth Business.  Born at the turn of the twentieth century he is maimed in World War I, wins a Victoria Cross, and devotes his life to the study of saints and myth.  He watched over David Staunton during his youth while his father was absent.    David is fixated on him, believing him to possibly be his father through an alleged affair with his mother.
 Boy Staunton – David Staunton's father.  Through his immense business skills he becomes fabulously wealthy in the sugar processing business in Canada. He has almost no insight into himself, but is a charming man with an immense need for sexual gratification.  David Staunton idealizes his father at the start of the novel, and his narrative can be seen as an extended effort to know who his father really was.
 Leola Staunton – David Staunton's mother and the ravishing wife of Boy Staunton and first love of Dunstan Ramsay. A sometimes weak, sometimes strong woman who cannot live up to her ambitious husband's expectations.
 Liselotte (Liesl) Naegeli – Daughter of a millionaire Swiss watchmaker who assists Magnus Eisengrim in his travelling magic show.  She is bisexual, and the victim of an early adolescent affliction (never specified but possibly acromegaly) which leaves her unusually tall and with large features.  After David's analysis, she tries to shock him into understanding the nature of the collective unconscious.
 Magnus Eisengrim – Master magician and illusionist, he is a permanent guest at the Swiss mountain retreat of Liselotte Naegeli and much despised initially by David Staunton for his presumed role in his father's death. During an extended Christmas holiday at the Naegeli mansion, Staunton comes to a grudging acceptance and perhaps even admiration of Eisengrim. His ability to accept Eisengrim symbolizes the last step in Staunton's evolution towards a "whole" human who can take or leave others without upset.

References

External links

1972 Canadian novels
Novels by Robertson Davies
Governor General's Award-winning fiction books
Macmillan Publishers books
Bisexuality-related fiction

The Manticore


Flaón puede referirse a:
Flaón: Un flan de dulce o una torta que posee requesón.
Flaón: Nombre que se daba a una cuña de madera que se adaptaba a la parte interior de la tarja, para ceñirle al peto a fin de que no diese bofetada.
Flaón: Sello mayestático de los reyes de Aragón y Sello que va pendientes del diploma, si es de cera y de gran tamaño.

Flaón (desambiguación)


Speaking of the Weather este o desene animate Merrie Melodies '' în regia lui Frank Tashlin în 1937.

Sinopsis

Referinte

Cartoon Merrie Melodies

Speaking of the Weather


Marcin Wasilewski (; n. 9 iunie 1980, Cracovia), cunoscut sub numele de Wasyl, este un fundaș polonez care în prezent joacă pentru Leicester City și echipa națională de fotbal a Poloniei. Anterior, el a jucat pentru R. S. C. Anderlecht. În sezonul 2015-2016 reușește să câștige Premier League cu Leicester.

Cariera
La începutul carierei sale a jucat pentru cluburile poloneze Hutnik Cracovia, Śląsk Wrocław, și Wisła Płock. În 2005 a ajuns la Amica Wronki care a fuzionat cu Lech Poznań în 2006.

Anderlecht
În ianuarie 2007 a fost achiziționat de echipa belgiană Anderlecht.

Wasilewski joacă pe postul de fundaș dreapta. În ciuda faptului că este un jucător defensiv, Wasilewski înscrie goluri des. În sezonul 2008-09, el a fost al treilea  cel mai prolific marcator al lui Anderlecht, la egalitate cu Guillaume Gillet, marcând opt goluri.

Accidentare
Pe 30 august 2009, Wasilewski a suferit o fractură deschisă la picior în minutul 26 al partidei dintre Anderlecht și Standard Liège din campionat, 1-1, în urma unui fault făcut de Axel Witsel, care a fost eliminat. Wasilewski a suferit mai multe intervenții chirurgicale pentru fracturi deschise la tibie și peroneu. Witsel a fost suspendat pentru opt meciuri de Federația belgiană.

Revenirea
După o lungă perioadă de refacere, Wasilewski s-a întors pe teren la 8 mai 2010, deschizând scorul în victoria cu 2-1 cu SV Zulte Waregem.

A fost recompensat cu un nou contract până în vara anului 2013.

Wasilewski și Witsel, acum la Zenit St. Petersburg, s-au întâlnit din nou pe teren pe 24 octombrie 2012, într-un meci de grupă din Liga Campionilor. Wasilewski a anunțat în avans că va refuza să dea mâna cu Witsel înainte de joc, cu Anderlecht acceptând decizia lui. În cele din urmă s-a răzgândit și a acceptat să dea mâna cu Witsel, susținând că el nu a vrut să transforme meciul într-un duel personal. Zenit a câștigat meciul cu 1-0.

Leicester City
Pe 14 septembrie 2013, Marcin Wasilewski a dat probe la Leicester City în speranța de a prinde un contract. Pe 17 septembrie Wasilewski a semnat un contract pe un an. Și-a făcut debutul în Cupa Ligii în a treia rundă, în meciul cu Derby County de pe 24 septembrie, câștigat cu scorul de 2-1. Pe 30 noiembrie 2013, un autocar plin cu fani ai lui Anderlecht s-a deplasat la Stadionul Leicester King Power pentru a-l sprijini pe Marcin la noul său club. Echipa sa a câștigat cu 3-0 meciul cu Millwall.  Pe 22 mai 2014, Wasilewski și-a prelungit contractul pentru încă un an.

Pe 4 iunie 2015 Wasilewski a anunțat prin intermediul contului de Instagram că a semnat un nou contract pe un an cu Leicester City.

La națională
Wasilewski și-a făcut debutul la echipa mare a Poloniei într-un meci amical împotriva Danemarca din Copenhaga, la 20 noiembrie 2002. Wasilewski a făcut parte din loturile de la Euro 2008 și Euro 2012.

Titluri
 Anderlecht
 Prima Ligă Belgiană: 2009-10, 2011-12, 2012-13
 Cupa Belgiei: 2007-08
 Supercupa Belgiei: 2007, 2010
 Leicester City
 Football League Championship: 2013-14
 Premier League: 2015-16

Note

Legături externe
 Soccerbase
 Poloneză liga statistici (poloneză)
 Statistici pe site-ul Asociației Poloneze de Fotbal (poloneză)

Nașteri în 1980
Fotbaliști ai Lech Poznań
Fotbaliști ai Leicester City FC
Fotbaliști ai Premier League
Fotbaliști ai Śląsk Wrocław
Fotbaliști internaționali polonezi
Sportivi polonezi în viață

Marcin Wasilewski


Darżewo ist der Name folgender Orte in Polen:
 Darżewo (Brojce), deutsch Darsow, Ort in der Gmina Brojce in der Woiwodschaft Westpommern
 Darżewo (Bobolice), deutsch Darsow, Ort in der Gmina Bobolice in der Woiwodschaft Pommern
 Darżewo (Nowa Wieś Lęborska), deutsch Darsow, Ort in der Gmina Nowa Wieś Lęborska in der Woiwodschaft Pommern

Darżewo


Castropepe es una localidad del municipio de Villanueva de Azoague. Se encuentra al noroeste de la provincia de Zamora, en la comunidad autónoma de Castilla y León.

Situación

Confina al NE con Castrogonzalo, al NO con Benavente, al O con Villanueva de Azoague, al SO con Barcial del Barco y al SE y E con Vidayanes y San Esteban del Molar respectivamente.

Historia
Durante la Edad Media Castropepe quedó integrado en el Reino de León, cuyos monarcas habrían acometido la repoblación de la localidad una vez que la victoria de los ejércitos de Alfonso III en el año 878 en la batalla de la Polvorosa facilitó el avance hacia el sur del reino.

Durante la Edad Moderna, Castropepe fue una de las poblaciones que formó parte de la provincia de las Tierras del Conde de Benavente, encuadrándose dentro de esta en la Merindad de Allende el Río y la receptoría de Benavente.

No obstante, al reestructurarse las provincias y crearse las actuales en 1833, Castropepe pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dentro de la Región Leonesa, quedando integrado en 1834 en el partido judicial de Benavente.

Finalmente, en torno a 1850, el antiguo municipio de Castropepe se integró en el de Villanueva de Azoague.

Evolución demográfica

Referencias

Localidades de Villanueva de Azoague
Localidades de Benavente y Los Valles
Localidades de la provincia de Zamora

Castropepe


Emil Grigorjevitj Gilels (født 19. oktober 1916 i Odessa, Det Russiske Kejserrige, død 14. oktober 1985 i Moskva, Sovjetunionen; ; ) var en russisk koncertpianist.

Gilels anses som en af det 20. århundredes store pianister. Han studerede klaver, fra han var 5 år gammel, og gav sin første offentlige klaverkoncert, da han var 12 år gammel. Han var mest kendt for sine indspilninger af Beethovens klaversonater, men var ligeledes en stor fortolker af Brahms, Schumann, Grieg, Chopin, Prokofjev og Rakhmaninov.

Han var en af de første russiske musikere ved siden af David Ojstrakh, som fik tilladelse af den daværende sovjetiske regering til at rejse på turné og give koncerter i Vesten.

Gilels var beundret for sine store tekniske færdigheder og sin store klangfylde, kontrol og fortolkninger på klaveret.

Udvalgte indspilninger

 Ludwig Van Beethoven - Sonater
 Ludwig Van Beethoven - Klaverkoncerter 1-5
 Edvard Grieg - Lyriske Stykker
 Franz Liszt - Sonate i Hm

Kilde

 Om Emil Grigorjevitj Gilels på www.bach-cantatas.com

Pianister fra Rusland
Personer fra Odessa

Emil Gilels


قائمة بالأبطال في 1895 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 فريد هوفي هزم  روبرت ورين 6-3 6-2 6-4

فردي سيدات

 جولييت أتكاينسن هزم  هيلين هيلويغ 6-4, 6-2, 6-1

مراجع

الرياضة في بنسيلفانيا في 1895
الرياضة في رود آيلاند في 1895
رود آيلاند في 1895
أحداث أغسطس 1895 الرياضية
أحداث يونيو 1895 الرياضية
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
رياضة أمريكية في 1895
كرة المضرب في 1895

البطولات الوطنية الأمريكية 1895 (كرة مضرب)


Žutikovke (lat. Berberidaceae), biljna porodica iz reda Žabnjakolike (Ranunculales) koji je svoje ime dobio po rodu žutika (Berberis), listopadnih, poluzimzelenih ili vazdazelenih trnovitih grmova. Od žutika u Hrvatskoj su poznate obična žutika (Berberis vulgaris) i etnanska ili hrvatska žutika (Berberis aetnensis), čiji je sinonim Berberis croatica. Od ostalih žutikovki u Hrvatskoj još rastu svega dvije biljke: planinska biskupska kapica ili biskupska kapa (Epimedium alpinum) i vazdazelena mahonija ili oštrolisna mahonija (Berberis aquifolium), koja svoje pogrešno ime još nosi zato što je nekada uključivana u rod Mahonia.

Rodovi i broj vrsta
 Berberidoideae Eaton, 1836
 Achlys  (3);  ahlis
 Berberis  (508)   (4 ugrožene)   (2 invazivne); žutika
 Bongardia (2); bongardija
 Caulophyllum  (3); kolofilum
 Diphylleia  (3)   (1 ugrožena); difileja
 Epimedium  (64); krespin, biskupska kapica
 Gymnospermium (10); gimnospermijum
 Jeffersonia  (1); žefersonija
 Leontice (2); stopa
 Plagiorhegma (1); plagijoregma
 Podophyllum  (14); podofilum, svibanjska jabuka, nožni list
 Ranzania (1); ranzanija
 Vancouveria  (3); vankuverija
 Nandinoideae Heintze, 1927
 Nandina  (1); nandina
ostali rodovi su uklopljeni u druge kao sinonimi:
 Sinopodophyllum u Podophyllum
 Mahonia u Berberis
 Holboellia u Stauntonia, porodica Lardizabalaceae
 Dysosma u Podophyllum

Vanjske poveznice

Izvori

Žabnjakolike

Žutikovke


Piper truncatum é uma espécie de planta do gênero Piper e da família Piperaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1829 por José Mariano da Conceição Vellozo.

Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Artanthe pothifolia  (Kunth) Miq.
 Piper langsdorffianum  C.DC.
 Piper pothifolium  Kunth

Forma de vida
É uma espécie terrícola e arbustiva.

Uso por humanos
O óleo essencial de P. truncatum é objeto de pesquisas, e contém eudesmina é pesquisado para tratamento de hipertensão arterial.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo, Minas Gerais, Rio de Janeiro e São Paulo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas
 Piper truncatum no projeto Flora e Funga do Brasil

Piper
Plantas descritas em 1829
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Piper truncatum


TSF ist ein privater Hörfunksender in Portugal. Er gehört zur Global Media Group und hat seinen Sitz in Lissabon. TSF unterhält die Regionalniederlassungen Porto, Alentejo, Algarve, Madeira und Azoren.

Geschichte

Er wurde 1989 zunächst als TSF-Rádio Jornal, dann als TSF-Rádio Notícias von einigen Radiojournalisten in Form einer Genossenschaft gegründet, wobei neben anderen Unternehmen auch die Zeitung O Jornal (einer Journalisten-Verlagsgruppe) mit 34 % Mitglied war. Der Name TSF wurde gewählt als Hommage an die erste Bezeichnung des Radios in Portugal, Telefonia Sem Fio (dt. etwa: "Drahtlos-Fernsprecher", in Anlehnung an die frühe englische Radio-Bezeichnung wireless telegraphy). Die erste Sendung als TSF wurde am 29. Februar 1988 ausgestrahlt, jedoch war sie illegal gesendet worden, da private Hörfunksender in Portugal zu dem Zeitpunkt noch nicht zulässig waren.

Nach einer schweren Finanzkrise des Senders 1994 wurden 20 Mitarbeiter entlassen, und die Lusomundo, die Mediensparte der Portugal Telecom, übernahm die Kapitalmehrheit an der nun als portugiesische Aktiengesellschaft firmierenden Rádio Notícias, Produções e Publicidade, S.A. 22 % verblieben bei den ursprünglichen Genossenschaftern. Nach Umstrukturierung und 1996 erfolgter Privatisierung der Portugal Telecom entstand Lusomundo als eigener Medienkonzern, der 2005 seine Lusomundo Serviços-Sparte an die Controlinveste-Gruppe unter Joaquim Oliveira verkaufte, seit 2013 Global Media Group. Zu dieser gehört damit auch Rádio Notícias und seine Marke TSF.

Programm
Der Sender ist vor allem für seine Nachrichten- und Informationsformate bekannt. So gehörte TSF zu den ersten ausländischen Medien, die 1990 aus dem befreiten Kuwait berichteten. Er sendet aber auch Musik-, Literatur- und andere Kulturprogramme, etwa Kabarett-Programme und gelegentliche Radiokonzerte von Fadosängern oder Jazzmusikern.

Verbreitung
TSF hat nach Zahlen von 2015 eine Hörerschaft von täglich 329.000 Zuhörern.
Die regionalen Frequenzen sind, nach Distrikten von Nord nach Süd:

Weblinks
 Offizielle Webseite

Einzelnachweise

Vollprogramm (Hörfunk)
Kultursender (Hörfunk)
Hörfunksender (Portugal)
Portugiesischsprachiges Medium
Medienunternehmen (Lissabon)
Marvila (Lissabon)
Gegründet 1989
Global Media Group

TSF (Hörfunksender)


The Miles M.9 Master was a British two-seat monoplane advanced trainer designed and built by aviation company Miles Aircraft Ltd. It was inducted in large numbers into both the Royal Air Force (RAF) and Fleet Air Arm (FAA) during the Second World War.

The Master can trace its origins back to the earlier M.9 Kestrel demonstrator aircraft. Following the failure of the rival de Havilland Don as a satisfactory trainer aircraft, the RAF ordered 500 M9A Master advanced trainers to meet its needs. Once in service, it provided a fast, strong and fully aerobatic aircraft that functioned as an excellent introduction to the high performance British fighter aircraft of the day: the Spitfire and Hurricane. Throughout its production life, thousands of aircraft and various variants of the Master were produced, the latter being largely influenced by engine availability. Numerous Masters were modified to enable their use as glider tows. The Master also served as the basis for the Miles Martinet, a dedicated target tug adopted by the RAF.

Perhaps the most radical use of the aircraft was the M.24 Master Fighter. Armed with six .303 in machine guns, it was intended to function as an emergency fighter during the Battle of Britain; this model did not ultimately see combat. Ordinary trainer models could also be fitted with armaments, including a single .303 in Vickers machine gun and eight bombs, albeit intended for training purposes only. Beyond the British air services, other nations also chose to adopt the Master, including the South African Air Force, United States Army Air Force (USAAF), Irish Air Corps, Royal Egyptian Air Force, Turkish Air Force, and the Portuguese Air Force. While thousands of Masters were manufactured, no complete examples have been preserved.

Development

Background
The M.9A Master I was based on the M.9 Kestrel trainer that was first demonstrated at the Hendon Air show in July 1937, although this aircraft never entered production. The M.9 Kestrel, powered by a single Rolls-Royce Kestrel XVI V-12 engine, capable of generating up to 745 hp (555 kW), could attain a maximum speed of 296 mph (477 km/h). The British Air Ministry had previously selected the rival de Havilland Don to meet Specification T.6/36, which called for an advanced trainer aircraft; however, this aircraft would prove to be a failure. Still requiring an aircraft to perform the duties intended for the Don, the RAF placed a large order on 11 June 1938 for 500 examples of a modified version of the Kestrel, designated M.9A Master, at a cost of £2 million. This was claimed to be Britain's largest ever contract for a training aircraft at the time.

Upon receipt of this order, Miles had the prototype M.9 rebuilt into a representative prototype for the Master. Alterations included the installation of a lower-powered (715 hp (535 kW)) Kestrel XXX engine, of which there were large surplus stocks available, along with extensive revisions to the airframe, which involved the adoption of a new cockpit canopy, a modified rear fuselage and tail, along with the repositioning of the radiator from underneath the nose to the underside of the wing's centre-section. These modifications came at the cost of a significantly reduced maximum speed over the M.9; despite this, the Master was a relatively fast and manoeuvrable trainer. According to aviation periodical Flight, Miles had designed the Master to fulfil their vision of an effective trainer aircraft being one that could match the performance of, and possess similar characteristics to, that of the frontline RAF monoplane fighters of the day, these being the Supermarine Spitfire and the Hawker Hurricane.

Into flight
On 31 March 1939, the first true production Master I conducted its maiden flight. According to Flight, the first production examples were being delivered during late July of that year. The Master had entered RAF service just prior to the start of the Second World War Eventually, 900 Mk. I and Mk. IA Masters were constructed. This total included 26 built as the M.24 Master Fighter which were modified to a single-seat configuration, and armed with six .303 in machine guns for use as an emergency fighter; this model never saw any combat use.

When production of the Kestrel engine ceased, a new variant of the Master was designed that used an air-cooled Bristol Mercury XX radial engine, capable of producing 870 hp (650 kW), instead. Thus configured, on 30 October 1939, the first M.19 Master II prototype made its first flight; 1,748 aircraft were eventually built. After the Lend-Lease programme provided a supply of engines from the United States to Britain, a third variant of the Master, designated M.27 Master III, was designed, which was powered by the American-built Pratt & Whitney Twin Wasp Junior, a two-row radial engine that could generate 825 hp (615 kW). A total of 602 Master IIIs were constructed.

In a typical trainer configuration, the Master was equipped to carry eight practice bombs, plus a single .303 in Vickers machine gun that was mounted in the front fuselage. During 1942, it was decided to have the wings of all variants clipped by three feet (c. one metre); this modification reduced the stress imposed upon the wings while also increasing the aircraft's manoeuvrability.

Production

A total of 3,249 Masters were built by Phillips and Powis Aircraft Limited at Woodley, Berkshire; South Marston, Swindon, Wiltshire; and Doncaster, South Yorkshire. This was the largest number produced of any Miles aircraft type prior to production of the newer Miles Martinet taking precedence during 1942.

The mass production of this aeroplane at Woodley required a major expansion of the original Phillips & Powis factory, which was officially opened on 27 January 1939 by the Secretary of State for Air, Sir Kingsley Wood. This facility was outfitted with a pioneering moving track assembly line, which is believed to be the first such facility in a British aircraft factory. A similar facility was also installed in the company's shadow factory at South Marston by the end of 1940.

Design
The Miles Master was a tandem-seat low-wing cantilever monoplane, powered by a single reciprocating engine. Initial models used the Kestrel XXX engine; capable of providing up to 745 hp (555 kW), this powerplant enabled the aircraft to achieve a maximum speed of 296 mph (477 km/h), which reportedly made the Master as fast as the single-seat biplane fighters of 1935. The inverted gull-shaped wing of the Master was a major distinguishing factor of the aircraft and was adopted, despite higher production costs, due to its performance benefits, permitting the stowage of both the retractable undercarriage and fuel tanks; aside from this shaping, the wing's design largely conformed with traditional approaches. It features hydraulically-actuated split flaps along its trailing edge, their position being indicated electronically on the cockpit's instrumentation planel. The wing's center-section also accommodates a machine gun.

While the Master had incorporated relatively advanced aerodynamic characteristics (intended to mimic frontline fighters) for a contemporary trainer aircraft, it used a conventional structure, comprising an oval-section fuselage covered by a plywood skin, featuring a semi-monocoque approach. Forward of the tandem cockpits, the nose is strengthened by a metal former that provides protection against nose-overs, a common occurrence amongst trainee pilots when flying aircraft with a 'taildragger' undercarriage. The tail section had an orthodox cantilever structure, the tailplane being mounted directly on top of the fuselage; according to Flight, the tailplane's aerodynamics were designed to facilitate easy spin recovery. The Kestrel engine is mounted on tubular steel bearings which was designed to facilitate engine removal for ease of maintenance via the undoing of only four main bolts along with the connecting leads. Further maintenance savings were made via the engine's derating, allowing for a longer interval between overhauls.

The Master was furnished with a constant-speed propeller, which was interchangeable between Rotol and de Havilland units. The Kestrel engine of early-built aircraft incorporated various auxiliary drives to power both vacuum and hydraulic pumps, along with an air compressor and a 500-watt electrical generator. Cooling for the water and oil systems was provided via a duct running underneath the fuselage. Fuel was housed in a pair of fuel tanks, each containing up to 36 gallons, accommodated within the wings; the oil tank is mounted behind a fireproof bulkhead while the water tank is mounted in front of the engine. The retractable undercarriage is operated via two separate hydraulic systems along with a hand-pump as backup; the brakes are also hydraulically-actuated.

The cockpit of the Master was designed with considerable attention to best facilitate its use as a trainer aircraft, including for ease of use and comfort. The positions of the two flying crew, the student in front and the instructor behind, was staggered; the rear position is 12-inches higher to provide the instructor with greater visibility. Mid-flight, an instructor was able to disconnect several of the student pilot's controls, such as the brakes, using various cut-outs provided. The forward windscreen is composed of molded Perspex and is furnished with a reflector-type gun sight, providing an optically-perfect view of a target. Two small panels can be opened to aid visibility while flying in poor weather conditions, sun blinds are also incorporated. Catches on either side of the sliding canopy allow for the panels to be rapidly detached, facilitating faster bailing-out during an emergency. Other emergency equipment included a Graviner fire extinguisher mounted behind the rear seat and emergency hydraulic controls set into the floor on the cockpit.

Operational history
Typical service use of the Master primarily revolved around (Pilot) Advanced Flying Units, where they were used for training aircrew in preparation for service with frontline squadrons. Amongst other parts of the training syllabus, pilots would often be first exposed to fighter tactics while flying the aircraft. By 1942, advertisements claimed that the Master was being flown by every RAF fighter pilot-in-training.

Several hundred Master IIs were either delivered in, or subsequently converted to, a configuration that allowed their use in the glider-towing role. Such aircraft would have the lower portion of their rudder cut away to allow fitting of a towing hook. Starting in 1942, Miles Masters were extensively used as tugs for General Aircraft Hotspur gliders at various Glider Training Schools. Examples were also operated by multiple Anti-aircraft Co-operation Units of the RAF as a liaison aircraft with British Army units.

Initially, the type was mainly used for training, thus few aircraft entered squadron service. Known deployments were to No. 287 Squadron between February and August 1942, to No. 286 Squadron from November 1944 to February 1945, and to No. 613 Squadron between August 1941 and October 1943.

The Master II was also used for target tug purposes at the Central Gunnery School whilst the School was based at RAF Sutton Bridge from April 1942 to March 1944. In this role, they pulled the drogue targets required for aerial gunnery training by pupils at the Pilot Gunnery Instructors' Training Wing. The Miles Martinet, a derivative of the Master, was a developed specifically to be a target tug and would see widespread use in this capacity.

RAF stocks were frequently diverted to support several of the air services of the Allies and other non-hostile nations. Such diversions included 426 aircraft to the South African Air Force, 52 to the Fleet Air Arm, nine to the United States Army Air Force (USAAF) units based in Britain, 23 to the Royal Egyptian Air Force, 23 to Turkish Air Force, two to Portuguese Air Force, and fourteen to the Irish Air Corps.

Despite having been produced in the thousands, there are no known surviving aircraft of the type today, although a few outer wings and other parts are held by several aviation museums in Britain.

Variants
Miles M.9A Master
Prototype modified from the private venture M.9 Kestrel trainer prototype.
Miles M.9B Master I
Initial production of the Master with Kestrel engine, 900 built at Woodley.
Miles M.9C Master IA
Improved design with a sliding hood and wider span tailplane, 400 built at Woodley.
Miles M.19 Master II
Production with Bristol Mercury engines, 1748 built at Woodley and South Marston.
Miles M.19 Master GT.II
Modified Master II as a glider tug, at least 133 conversions and 290 Master IIs were built as GT.IIs at Woodley and South Marston.
Miles M.24 Master Fighter
Stop-gap fighter version of Master I with rear seat removed and six 0.303 Browning machine-guns in the wings, 25 conversions of Master Is on the production line.
Miles M.27 Master III
Improved Master II. 602 built at South Marston.
Miles M.31 Master IV
Proposed improved design to give the instructor a better field of view, none built.

Military operators

 Belgian Air Force

 Royal Egyptian Air Force – 26 aircraft supplied in 1944 from RAF stocks

 French Air Force

 Irish Air Corps – 12 former RAF Master IIs were purchased (six in 1943 and six in 1945),

 Portuguese Air Force - 4 former RAF Master IIs were delivered in 1943 and ten Master IIIs delivered form 1941.

 South African Air Force – 453 Master IIs were supplied to South Africa (including 25 which were lost at sea and did not arrive).

 Turkish Air Force

 Royal Air Force

No. 4 Squadron RAF
No. 16 Squadron RAF
No. 25 Squadron RAF
No. 26 Squadron RAF
No. 73 Squadron RAF
No. 85 Squadron RAF
No. 87 Squadron RAF
No. 105 Squadron RAF
No. 140 Squadron RAF
No. 152 Squadron RAF
No. 168 Squadron RAF
No. 219 Squadron RAF
No. 222 Squadron RAF
No. 225 Squadron RAF
No. 238 Squadron RAF
No. 239 Squadron RAF
No. 242 Squadron RAF
No. 245 Squadron RAF
No. 249 Squadron RAF
No. 253 Squadron RAF
No. 257 Squadron RAF
No. 264 Squadron RAF
No. 266 Squadron RAF
No. 286 Squadron RAF
No. 287 Squadron RAF
No. 302 Polish Fighter Squadron
No. 306 Polish Fighter Squadron
No. 307 Polish Night Fighter Squadron
No. 308 Polish Fighter Squadron
No. 414 Squadron RCAF
No. 460 Squadron RAAF
No. 504 Squadron RAF
No. 521 Squadron RAF
No. 600 Squadron RAF
No. 607 Squadron RAF
No. 610 Squadron RAF
No. 613 Squadron RAF
No. 615 Squadron RAF
No. 616 Squadron RAF

No. 5 Flying Training School RAF
No. 8 Flying Training School RAF
No. 9 Flying Training School RAF
No. 14 Flying Training School RAF
No. 15 Flying Training School RAF
No. 6 Operational Training Unit RAF
No. 41 Operational Training Unit RAF
No. 52 Operational Training Unit RAF
No. 53 Operational Training Unit RAF
No. 55 Operational Training Unit RAF
No. 56 Operational Training Unit RAF
No. 57 Operational Training Unit RAF
No. 58 Operational Training Unit RAF
No. 60 Operational Training Unit RAF
No. 61 Operational Training Unit RAF
Central Flying School

 Fleet Air Arm – about 200 Master Is transferred from the Royal Air Force.

748 Naval Air Squadron
759 Naval Air Squadron
760 Naval Air Squadron
761 Naval Air Squadron
762 Naval Air Squadron
780 Naval Air Squadron
781 Naval Air Squadron
785 Naval Air Squadron
798 Naval Air Squadron

 United States Army Air Forces – A total of 44 Masters were loaned to the USAAF for communications duties and target tugs for use in the United Kingdom.

Specifications (M.19 Master Mk.II)

See also

Notes

References

Citations

Bibliography

 Amos, Peter. "RAF Piston Trainer No. 10: Miles M.9A Master I". Aeroplane Monthly, August 1980, Vol. 8, No. 8. pp. 412–418.
 Amos, Peter. "RAF Piston Trainer No. 10: Miles M.19 and M.27 Master II and III". Aeroplane Monthly, September 1980, Vol. 8, No. 9. pp. 460–464.
 Amos, Peter and Don Lambert Brown. Miles Aircraft Since 1925, Volume 1. London: Putnam Aeronautical, 2000. .
 Amos, Peter Miles Aircraft – The Wartime Years Tonbridge, Kent, England:Air-Britain Historians Ltd, 2012.
 Brown, Don Lambert. Miles Aircraft Since 1925. London: Putnam & Company Ltd., 1970. .
 Jane, Fred T. Jane's All the World's Aircraft 1945/6. London: Sampson Low Marston, 1946.  (1970 David & Charles reprint).
 Jefford, C.G. RAF Squadrons, a Comprehensive Record of the Movement and Equipment of all RAF Squadrons and their Antecedents since 1912. Shrewsbury, Shropshire, UK: Airlife Publishing, 2001. .
 Lukins, A.H. and D.A. Russell. The Book of Miles Aircraft. Leicester, UK: The Harborough Publishing Company Ltd., 1946.
 March, Daniel M. British Warplanes of World War II. London: Aerospace Publishing, 1998. .
 Mondey, David. The Hamlyn Concise Guide to British Aircraft of World War II. London: Chancellor Press, 1994. .
 Temple, Julian C. Wings Over Woodley – The Story of Miles Aircraft and the Adwest Group. Bourne End, Bucks, UK: Aston Publications, 1987. .
 "Trainer De Luxe." Flight, 27 July 1939. pp. 77–80.

External links

 Austin & Longbridge Aircraft Production
 Miles Master M9A Trainer
 Miles Master as model on IPMS Stockholm pages

1930s British military trainer aircraft
World War II British trainer aircraft
Master
Glider tugs
Single-engined tractor aircraft
Low-wing aircraft
Aircraft first flown in 1939
Inverted gull-wing aircraft

Miles Master


Santa Clara d'Oeste es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 20º05'38" sur y a una longitud 50º55'35" oeste, estando a una altitud de 401 metros. La ciudad tiene una población de 2.084 habitantes (IBGE/2010) y un área de 183,4 km². Santa Clara d'Oeste pertenece a la Microrregión de Jales.

Demografía

Datos del Censo - 2010

Población total: 2.084
 Urbana: 1.571
 Rural: 513
 Hombres: 1.073
 Mujeres: 1.011

Densidad demográfica (hab./km²): 11,36

Datos del Censo - 2000

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 14,00

Expectativa de vida (años): 72,24

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,37

Tasa de alfabetización: 81,48%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,754
 IDH-M Salario: 0,659
 IDH-M Longevidad: 0,787
 IDH-M Educación: 0,816

(Fuente: IPEAFecha)

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura

Localidades de São Paulo

Santa Clara d'Oeste


قلعة المسيلحة هي قلعة تاريخية تقع شمال بلدة حامات اللبنانية، شيد الأمير فخر الدين الثاني القلعة الحالية خلال القرن السابع عشر لحراسة الطريق من طرابلس إلى بيروت. بُنيت القلعة على صخرة كلسية طويلة وضيقة بالقرب من نهر الجوز. وقد أُقيمت جدرانها بكتل صغيرة من الحجر الرملي انتُشلت من الساحل القريب وشُيدت على حواف الصخرة الكلسية. ويتراوح سماكة جدرانها بين متر ونصف ومترين ونصف (4 إلى 6.5 قدم). لا زالت كتل الحجر الجيري الأكبر حجماً هي الأطلال المتبقية من مبنى سابق ربما بُني لنفس الغرض الدفاعي.

التسمية
قد يرتبط اسم القلعة بكلمة تسليح كونها مكان محصن (مسلح) حيث كانت تستعمل للأعمال العسكرية والدفاعية. وتُعرف القلعة أيضاً باسم قلعة البترون وتُعرف بالفرنسية باسم (Puy de Connétable، بوي دي كونيتابل). ومشهد القلعة عالق في أذهان اللبنانيين إذ كانت مطبوعة على ورقة النقد من فئة 25 ليرة التي كانت متداولة قبل الحرب الأهلية اللبنانية قبل منع تداولها.

الهندسة المعمارية والتخطيط
بُنيت القلعة على تلة صخرية على الضفة اليمنى لنهر الجوز وعلى بعد 2.5 كم عن مدينة البترون على الساحل اللبناني. وتقع بمحاذاة الطريق الدولي الساحلي الذي يربط طرابلس ببيروت. أما ارتفاع القلعة فهو يتجاوز ال50 متراً. وتقدّر مساحة البناء بحوالي 500 متر مربع.

يتألف تصميم القلعة المعماري من قسمين متناسقين بُنيا على مرحلتين منفصلتين. يمكن الوصول إلى القلعة عبر درب ضيق ودرج صغير محفور في الجانب الشمالي من القاعدة الصخرية. توجد قاعدة صغيرة تسبق البوابة الرئيسية المقوسة المنخفضة، مؤمنة بمزغلين (كوتين) وفتحة صغيرة في السقف فوق المدخل.

تؤدي البوابة الرئيسية إلى دهليز مقبب، يتبعه فناء ضيق مثلث الشكل، يتيح الوصول إلى ممر صغير بعرض متر واحد (3 أقدام) يؤدي إلى غرفة الرماية بالبرج الغربي. شُيدت فُرجتين مقببتين داخل كتلة معمارية منفصلة فوق قاعات كبيرة مقوسة تحت الأرض تعمل كمستودعات وصهاريج في الجانب الجنوبي من الفناء. يحتوي هذا الجزء من المبنى على محراب صغير يُشير نحو القبلة (اتجاه مكة، والتي كان من الممكن أن يستخدمها الحراس كمصلى).

يمكن الوصول إلى الجزء الأكثر ارتفاعاً من الحصن من خلال الجانب الشرقي من الفناء الرئيسي. يؤدي المدخل المؤدي إلى القاعة، الذي تليه ثلاث غرف مقببة، إلى البرج الشرقي. وهناك سلم داخلي يؤدي إلى الغرفة في الطابق الأول. ويعتبر هذا القسم أكثر أجزاء القلعة تحصيناً وتجهيزاً نظراً لموقعه الاستراتيجي المسيطر على مدخل وادي نهر الجوز.

تاريخها

اختفى الطريق الساحلي الذي يربط بين مدن البترون والهري وطرابلس تماماً، بعد انهيار رأس الشقعة في 551 م، وتحول الشاطئ الشمالي إلى جرف بحري مرتفع. كان من الضروري بالتبعية شق طريق جديد يتجاوز رأس الشقعة من الشرق لضمان التواصل بين البترون والشمال. يعبر هذا الطريق وادي نهر الجوز ويلتف حول رعن رأس الشقعة ليصل إلى الجانب الآخر عند مكان بالقرب من الهري يدعى باب الهوا. وكان لبناء معاقل محصنة على طول هذا الطريق الجديد أهمية استراتيجية وعسكرية كبيرة من أجل الحفاظ على الأمن وضمان الاتصالات ومراقبة حركة المرور. ومن ثمّ بُنيت قلعة المسيلحة لهذه الأغراض.

وقد درس عدد من العلماء تاريخ المسيلحة وعمارتها. ويفترض البعض أن الصخرة التي بُنيت القلعة عليها كانت تستخدم منذ القدم كموقع عسكري. إلا أن الحصن لا يضم في بنائه الحالي أي عنصر يتعلق بفترة سابقة، حتى الحروب الصليبية. تشير تقنيات البناء وطرق القطع وأحجام الكتل الحجرية والأبواب والنوافذ المقوسة المنخفضة، بالإضافة إلى العناصر الأخرى، إلى أن القرن السابع عشر هو أقدم فترة بُني فيها الهيكل الحالي. وتؤكد أعمال العديد من المؤرخين والعلماء البارزين أن عمر قلعة المسيلحة لا يزيد عن 400 عام. لم يتمكن المؤرخ الفرنسي إرنست رينان في القرن التاسع عشر من ربط العناصر المعمارية في المسيلحة بأي شيء أقدم من العصور الوسطى. أكد بول ديشامب، وهو مؤرخ بارز للهندسة المعمارية الصليبية خلال القرن العشرين، عدم وجود أي جانب من جوانب العمل في العصر الصليبي في الحصن. فيما أكد جان دي لا روكي (رحالة فرنسي، 1661-1743)، بعد أن سمع من السكان المحليين في 1689، أن المسيلحة كانت من أعمال الأمير فخر الدين الثاني، حاكم لبنان السابق من 1590-1635. جاءت هذه الشهادة بعد مرور 50 عاماً تقريباً على وفاة فخر الدين من السكان المحليين الذين شهدوا عن كثب بناء القلعة.

جرى التحقق من صحة هذه الرواية أيضاً من خلال السجلات المحلية. على سبيل المثال، ذكر الأب منصور الحتوني أنه حوالي عام 1624، أمر الأمير فخر الدين الشيخ أبي نادر الخازن ببناء الحصن شمال البترون. وبحسب طنوس الشدياق، وهو مؤرخ محلي آخر، فقد رمم الخازن الحصن في 1631، بعد أقل من 10 سنوات من بنائه الأولي.

لذلك، حُدد عام 1624 من قبل المؤرخين وتقارير شهود العيان على أنه تاريخ بناء المسيلحة على يد فخر الدين الثاني. وأكد لودفيك بوكهارت المزيد من ذلك، والذي زار المنطقة في أوائل القرن التاسع عشر، وأرجع الحصن إلى فترة حديثة.

وحتى لو جرى استغلال الأهمية الاستراتيجية للموقع منذ العصور القديمة، فإنه لا يمكن تأريخ القلعة نفسها إلى ما قبل القرن السابع عشر. وهذا يدحض الفرضية البديلة القائلة بأن حصن المسيلحة قد سٌلم إلى  الجنوية التي حكمت جبيل تحت سلطة برتراند دو سان جيل مكافأة لخدمتهم أثناء الاستيلاء على طرابلس.

كموقع سياحي

انتهت أعمال الترميم لجعل الموقع آمناً للزوار في 2007، وذلك من خلال بناء سور طويل حول القلعة وتوفير العديد من أبواب الدخول والخروج. ثُبت أساس الدرج مع تركيب درابزين معدني له. كما شملت الأعمال تنسيق الحدائق وتركيب مصارف مياه الأمطار لمنع تسرب المياه إلى القلعة وإعادة رصف طريق الوصول إليها من الطريق السريع المجاور. كما رٌممت طاحونة الهواء الواقعة بالقرب من القلعة. كانت هذه الأعمال الممولة من الوكالة الأمريكية للتنمية الدولية، استمراراً لمشروع أجراه معهد ستانفورد للأبحاث لإعادة تأهيل القلعة، بالتعاون مع وزارة السياحة اللبنانية ووزارة الثقافة عبر المديرية العامة للآثار. وقد أدى ترميم المسيلحة، وكذلك ترويج الشركة الوطنية للاتصالات (أوجيرو) للموقع، إلى ارتفاع عدد زواره.

المصادر

السياحة في لبنان
قلاع في لبنان
مواقع جذب سياحي في لبنان
قضاء البترون

قلعة المسيلحة


Le Consulat Général de Guinée au Niger est la représentation diplomatique de la République de Guinée au Niger. Elle est située à Niamey.

Consulats
La Guinée dispose consulats honoraires à Niamey.

Relations diplomatiques

Lien externe

Notes et références

Consulat de Guinée

Consulat général de Guinée au Niger


El trofeo Vallehermoso se inauguró en 1968 y enfrentaba a equipos de Madrid (España) los cuales se hacía un grupo con 4 equipos y se jugaba un todos contra todos.
El vencedor del grupo y el segundo se enfrentaban en la final a un partido y el vencedor se llevaba el torneo.
El torneo dejó de celebrarse en 1976.

Palmarés del torneo

Campeones

Enlaces externos
 Trofeo Vallehermoso en RSSSF

Referencias

Vallehermoso
Fútbol en España en 1968

Trofeo Vallehermoso


Anisodactylus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Anisodactylus afghanus Schauberger, 1929
 Anisodactylus agricola (Say, 1823)
 Anisodactylus alternans (Motschulsky, 1845)
 Anisodactylus amaroides Leconte, 1851
 Anisodactylus anthracinus (Dejean, 1829)
 Anisodactylus antoinei Puel, 1931
 Anisodactylus binotatus (Fabricius, 1787)
 Anisodactylus caenus (Say, 1823)
 Anisodactylus californicus Dejean, 1829
 Anisodactylus carbonarius (Say, 1823)
 Anisodactylus consobrinus Leconte, 1851
 Anisodactylus darlingtoni Noonan, 1973
 Anisodactylus discoideus Dejean, 1831
 Anisodactylus dulcicollis (Laferte-Senectere, 1841)
 Anisodactylus emarginatus N.Ito, 2003
 Anisodactylus furvus Leconte, 1863
 Anisodactylus haplomus Chaudoir, 1868
 Anisodactylus harpaloides (Laferte-Senectere, 1841)
 Anisodactylus harrisii Leconte, 1863
 Anisodactylus heros (Fabricius, 1801)
 Anisodactylus hispanus Puel, 1931
 Anisodactylus intermedius Dejean, 1829
 Anisodactylus karennius (Bates, 1892)
 Anisodactylus kirbyi Lindroth, 1953
 Anisodactylus laetus Dejean, 1829
 Anisodactylus lodingi Schaeffer, 1911
 Anisodactylus mandschuricus Jedlicka, 1942
 Anisodactylus melanopus (Haldeman, 1843)
 Anisodactylus merula (Germar, 1824)
 Anisodactylus nemorivagus (Duftschmid, 1812)
 Anisodactylus nigerrimus (Dejean, 1831)
 Anisodactylus nigrita Dejean, 1829
 Anisodactylus nivalis G.Horn, 1880
 Anisodactylus opaculus (Leconte, 1863)
 Anisodactylus ovularis (Casey, 1914)
 Anisodactylus pitychrous Leconte, 1861
 Anisodactylus poeciloides (Stephens, 1828)
 Anisodactylus porosus (Motschulsky, 1845)
 Anisodactylus pseudagricola Noonan, 1996
 Anisodactylus pueli Schauberger, 1933
 Anisodactylus punctatipennis A.Morawitz, 1862
 Anisodactylus rotundangulus Bates, 1878
 Anisodactylus rudis (Leconte, 1863)
 Anisodactylus rusticus (Say, 1823)
 Anisodactylus sadoensis Schauberger, 1931
 Anisodactylus sanctaecrucis (Fabricius, 1798)
 Anisodactylus signatus (Panzer, 1796)
 Anisodactylus similis Leconte, 1851
 Anisodactylus texanus Schaeffer, 1910
 Anisodactylus tricuspidatus A.Morawitz, 1863
 Anisodactylus verticalis (Leconte, 1848)
 Anisodactylus virens Dejean, 1829

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World
 Anisodactylus at Fauna Europaea

Anisodactylina

Anisodactylus


Diïa () une application et un portail gouvernemental ukrainien.

Le nom  est à la fois le mot ukrainien pour « action » et l'acronyme de «  » : « l'État et moi ».

Création
Le  le ministre de la transformation digitale Mykhaïlo Fedorov présente le projet qui doit unifier l'action du gouvernement.

Elle permet aux citoyens de stocker le permis de conduire, son passeport et autre documents nationaux ou étrangers sur son smartphone. Elle met aussi en relation le citoyen avec des services de l'État : payer ses impôts, comme 71 autre services. Fin 2021 douze millions de personnes utilisaient le portail.

Invasion par la Russie
Lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022 l'application est utilisée pour faire remonter les dégâts sur les personnes et l'infrastructure de l'Ukraine. Les militaires russes persécutent les civils pour l'usage de cette application.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Recherche des contacts durant l'épidémie de Covid-19.
 Application concernant la Covid-19.

Application concernant la Covid-19
Logiciel de téléphonie mobile
DIIA
Logiciel écrit en Java

Diïa


Hibler ist der Familienname folgender Personen:

 Hans Hibler (1933–2023), deutscher Bergretter
 Leo von Hibler (Leo Nikolaus von Hibler zu Lebmannsport; 1884–1956), österreichischer Anglist
 Winston Hibler (1910–1976), US-amerikanischer Drehbuchautor, Filmproduzent und -regisseur sowie Schauspieler und Off-Sprecher

Siehe auch:
 Hibbler
 Hiebler
 Hipler
 Hippler

Hibler


Brebenescul (în ucraineană Бребенескул) este al doilea pisc ca înălțime () al Munților Maramureșului, totodată al doilea punct de pe teritoriul Ucrainei. Muntele face parte din subunitatea numită Masivul Negru (în așa-numiții Carpați Păduroși), la granița regiunilor Transcarpatia și Ivano-Frankivsk.

Descriere

Geografie

Climat

Floră, faună

Cei mai înalți munți din Ucraina
Cele mai înalte puncte de pe teritoriul Ucrainei, în mare parte au rămas să poarte toponimia românească, după cum se poate vedea:
Hovârla, 2.061 m.
Muntele Negru, 2.022 m.
Pietrosul, 2.020 m.
Gutin Tomnatic, 2.016 m.
Muncel, 1.998 m.
Turcul, 1.933 m.
Brescul, 1.911 m.

Legături externe

Munții Maramureșului
Geografia Ucrainei
Munți peste 2000 metri

Brebenescul


An Poa magadanica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Vladimir Borisovich Kuvaev. An Poa magadanica in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa magadanica


Eu!!! este un film românesc din 2008 regizat de Nell Cobar.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2008 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2008

Eu!!!


Pârjolul este un film românesc din 1984 regizat de Ion Truică.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1984 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1984

Pârjolul


Baron Vivian, of Glynn and of Truro in the County of Cornwall, is a title in the Peerage of the United Kingdom and held by a branch of the Vivian family. It was created on 19 August 1841 for the soldier Sir Hussey Vivian, 1st Baronet. He had already been created a baronet, of Truro in the County of Cornwall, on 19 January 1828. His eldest legitimate son, the second Baron, represented Bodmin in the House of Commons and served as Lord Lieutenant of Cornwall. His son, the third Baron, served as British Ambassador to Italy from 1891 to 1893. The latter's great-grandson, the sixth Baron, was a soldier and a Conservative member of the House of Lords. Lord Vivian was one of the ninety elected hereditary peers that were allowed to remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999. As of 2014 the titles are held by his only son, the seventh Baron, who succeeded in 2004.

Sir Robert Vivian, illegitimate son of the first Baron, was also a prominent soldier. Another member of the Vivian family was Henry Vivian, 1st Baron Swansea. He was the nephew of the first Baron. Lord Swansea's younger brother was Sir Arthur Vivian.

The traditional residence of the Barons Vivian was Glynn House near Cardinham, Cornwall, purchased and first lived in by the 1st Baron Vivian.

A number of Vivian family graves with Celtic-style headstones can be found at the Parish Church of St Winnow.

Barons Vivian (1841)
(Richard) Hussey Vivian, 1st Baron Vivian (1775–1842)
Charles Crespigny Vivian, 2nd Baron Vivian (1808–1886)
Hussey Crespigny Vivian, 3rd Baron Vivian (1834–1893)
George Crespigny Brabazon Vivian, 4th Baron Vivian (1878–1940)
Anthony Crespigny Claude Vivian, 5th Baron Vivian (1906–1991)
Nicholas Crespigny Lawrence Vivian, 6th Baron Vivian (1935–2004)
Charles Crespigny Hussey Vivian, 7th Baron Vivian (born 1966)

The heir presumptive is the present holder's first cousin, Thomas Crespigny Brabazon Vivian (born 1971).
The heir presumptive's heir presumptive is the present holder's third cousin once removed, (Christopher) John Desmond Vivian (born 1956), a great-great-grandson of the 2nd Baron.
The heir presumptive's heir presumptive's heir apparent is his son, Alastair Desmond Vivian (born 1991).

Male-line family tree

See also

 Vivian family
Baron Swansea

Notes

References

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1841
Noble titles created for UK MPs
Baron

Baron Vivian


A Nagy Könyv  este versiunea maghiară a sondajului literar Big Read al BBC.

Sondajul Big Read a fost importat în Ungaria sub numele A Nagy Könyv (lit. "Cartea mare") și a avut loc în 2005. Aproximativ 1.400 de biblioteci, 500 de librării și 1.300 de școli au participat la concurs în diferite moduri. Sondajul s-a dovedit a fi mult mai popular în Ungaria (cu o populație de 10 milioane de locuitori) decât în Marea Britanie (cu o populație de 60 de milioane de locuitori), fiind înregistrate 400.000 de voturi (spre deosebire de 140.000 de voturi pentru concursul din Marea Britanie din perioada respectivă).

Votarea pentru topul 100 a început la sfârșitul lunii februarie: unei persoane i s-a permis să voteze pentru orice roman publicat în limba maghiară. S-a încheiat pe 23 aprilie, când au fost selectate cele mai populare 50 de romane maghiare și cele mai populare 50 de romane "străine".

Pe 11 iunie a fost ales un top al primelor 12 romane în cadrul unui spectacol de televiziune prezentat de celebrități culturale. În următoarele luni au fost realizate 12 filme de scurt metraj pe baza acestor romane, care au fost difuzate la televiziune și au concurat unele cu altele în perechi.

Pe 15 decembrie publicul maghiar a ales cartea lor preferată prin SMS și telefon. Romanul câștigător, care a primit titlul de "cel mai iubit roman din Ungaria în anul 2005", a fost aceeași carte care a câștigat și runda precedentă, Stelele din Eger. Celelalte două cărți maghiare care au participat în finală au fost Băieții din strada Pál și Abigél.

Topul 12
 Stelele din Eger de Géza Gárdonyi
 Băieții din strada Pál de Ferenc Molnár
 Stăpânul inelelor de J. R. R. Tolkien
 Ursulețul Winnie Puh de A. A. Milne
 Micul prinț de A. de Saint-Exupéry
 Abigel de Magda Szabó
 Harry Potter și Piatra Filozofală de J. K. Rowling
 Castelul din spini (Tüskevár) de către István Fekete
 O mie nouă sute optzeci și patru de George Orwell
 Maestrul și Margareta de Mihail Bulgakov
 Omul de aur (Az arany ember) de Mór Jókai
 Un veac de singurătate de Gabriel García Márquez

Topul 100

 Stelele din Eger de Géza Gárdonyi
 Băieții din strada Pál de Ferenc Molnár
 Abigel de Magda Szabó
 O mie nouă sute optzeci și patru de George Orwell
 Omul de aur (Az arany ember) de Mór Jókai
 Ursulețul Winnie Puh de A. A. Milne
 Micul prinț de A. de Saint-Exupéry
 Stăpânul inelelor de J. R. R. Tolkien
 Harry Potter și Piatra Filozofală de J. K. Rowling
 Maestrul și Margareta de Mihail Bulgakov
 Castelul din spini (Tüskevár) de către István Fekete
 Un veac de singurătate de Gabriel García Márquez
 Ábel în codru de Áron Tamási
 Fiii omului cu inima de piatră de Mór Jókai
 Indul a bakterház de Sándor Rideg
 Harry Potter și prizonierul din Azkaban de J. K. Rowling
 Harry Potter și Camera Secretelor de J. K. Rowling
 Fii bun până la moarte de Zsigmond Móricz
 Vuk de István Fekete
 Bătrânul și marea de Ernest Hemingway
 Secretul celor două Lotte de Erich Kästner
 Pe aripile vântului de Margaret Mitchell
 Mizerabilii de Victor Hugo
 Contele de Monte Cristo de Alexandre Dumas
 Lângă scaunul domnului de Albert Wass
 Harry Potter și Ordinul Phoenix de J. K. Rowling
 Fără destin de Imre Kertész
 Cei trei mușchetari de Alexandre Dumas
 Kincskereső kisködmön de Ferenc Móra
 Quo Vadis de Henryk Sienkiewicz
 Adjátok vissza a hegyeimet! de Albert Wass
 Lumânările ard până la capăt de Sándor Márai
 Árvácska de Zsigmond Móricz
 Crimă și pedeapsă de Feodor Dostoievski
 Umbrela sfântului Petru de Kálmán Mikszáth
 Jane Eyre de Charlotte Brontë
 Fred-Jeg, Căpitanul de Jenő Rejtő
 A láthatatlan ember de Géza Gárdonyi
 La răscruce de vânturi de Emily Brontë
 A nap szerelmese de Sándor Dallos
 Roșu și negru de Stendhal
 De veghe în lanul de secară de J. D. Salinger
 Édes Anna de Dezső Kosztolányi
 Catch-22 de Joseph Heller
 Bogáncs de István Fekete
 Împăratul muștelor de William Golding
 A tizennégy karátos autó de Jenő Rejtő
 Aranyecset de Sándor Dallos
 Lassie se întoarce acasă de Eric Knight
 Winnetou de Karl May
 Téli berek de István Fekete
 Război și pace de Lev Tolstoi
 Pentru cine bat clopotele de Ernest Hemingway
 Mândrie și prejudecată de Jane Austen
 Aranykoporsó de Ferenc Móra
 Orașul Negru de Kálmán Mikszáth
 The Princess Diaries de Meg Cabot
 Tóték de István Örkény
 Flori pentru Algernon de Daniel Keyes
 Állítsátok meg Terézanyut! de Zsuzsa Rácz
 Numele trandafirului de Umberto Eco
 Robinson Crusoe de Daniel Defoe
 Death is My Trade de Robert Merle
 Codul lui Da Vinci de Dan Brown
 La răsărit de Eden de John Steinbeck
 Peripețiile bravului soldat Švejk de Jaroslav Hašek
 The Young Lions de Irwin Shaw
 Kard és kasza de Albert Wass
 The Pillars of the Earth de Ken Follett
 Arcul de triumf de Erich Maria Remarque
 Iskola a határon de Géza Ottlik
 Egy magyar nábob de Mór Jókai
 Mai presus de toate de Eric Knight
 Iszony de László Németh
 Adio, arme de Ernest Hemingway
 Anna Karenina de Lev Tolstoi
 Utazás a koponyám körül de Frigyes Karinthy
 Ghidul autostopistului galactic de Douglas Adams
 Dragostea în vremea holerei de Gabriel García Márquez
 Apák könyve de Miklós Vámos
 A Pendragon legenda de Antal Szerb
 Bezzeg az én időmben de Klára Fehér
 Gergő és az álomfogók de Gyula Böszörményi
 Malevil de Robert Merle
 Alchimistul de Paulo Coelho
 Für Elisé de Magda Szabó
 Utas és holdvilág de Antal Szerb
 Jadviga párnája de Pál Závada
 Ida regénye de Géza Gárdonyi
 Muntele vrăjit de Thomas Mann
 Régimódi történet de Magda Szabó
 Insuportabila ușurătate a ființei de Milan Kundera
 Az ajtó de Magda Szabó
 Egy polgár vallomásai de Sándor Márai
 A vörös oroszlán de Mária Szepes
 Iosif și frații săi de Thomas Mann
 Ne féljetek de Anna Jókai
 Pokolbéli víg napjaim de György Faludy
 PetePite de Gábor Nógrádi
 Harmonia caelestis de Péter Esterházy

Autorii a cel puțin două romane din Topul 100
 Patru romane: István Fekete, J. K. Rowling, Magda Szabó
 Trei romane: Géza Gárdonyi, Ernest Hemingway, Mór Jókai, Albert Wass
 Două romane: Sándor Dallos, Alexandre Dumas, Eric Knight, Thomas Mann, Sándor Márai, Gabriel García Márquez, Robert Merle, Kálmán Mikszáth, Ferenc Móra, Zsigmond Móricz, Jenő Rejtő, Antal Szerb, Lev Tolstoi

Note

Legături externe
 BBC Big Read website

Liste de cărți

A Nagy Könyv


طائر النار هو باليه قام بتأليفه إيجور فيودوروفيتش سترافينسكي عام 1910م، وصمم رقصة الباليه مايكل فوكين. وتدور قصة الباليه التي أتت من روايات الفلكلور الروسي، حول الطائر السحري الذي يحمل نفس الاسم، ويكون جالباً للنعمة على من يحصل عليه، وأيضا لللعنة. ولقد عرض الباليه لأول مرة في 25 يونيو 1910 في باريس، وكان من إنتاج شركة الباليهات الروسية . ويعتبر هذا العمل من أعمال سترافينسكي المبكرة التي تظهر تأثراً بالمدرسة القومية الروسية وخاصة بأستاذه ريمسكي كورساكوف، كما يعد تحفة من ناحية التوزيع الأوركسترالي، حيث أبدع سترافينسكي في استخدام الأوركسترا كبيرة الحجم لخلق ألوان سحرية ومتميزة تلائم الأجواء الخيالية للقصة.

باليه
مؤلفات موسيقية من عام 1910
عروض باليه 1910

طائر النار


Shames est un patronyme porté notamment par :

 Edward Shames (1922-2021), soldat et officier de l'armée américaine ;
 Terry Shames, femme de lettres américaine, auteure de roman policier.

Shames (homonymie)


මූලද්‍රව්‍යයක රසායනික ලක්ෂණ ප්‍රධාන වශයෙන්ම එම මූලද්‍රව්‍ය‍පරමාණුවක ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාසය මත පදනම් වන අතර ඒ අතරින් ද සංයුජතා කවචයේ ඉලෙක්ට්‍රෝන ඉතාම වැදගත් වේ. උදාහරණයක් ලෙස p උප ශක්ති මට්ටමේ සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝන 4ක් දරන එකිනෙකට වෙනස් මූලද්‍රව්‍ය පරමාණු කිහිපයක් අතර රසායනික වශයෙන් පොදු ලක්ෂණ දැකගත හැක. ආවර්තිතා වගුවේ කිසියම් මූලද්‍රව්‍ය‍යක් අඩංගු වන ගොණුව එම මූලද්‍රව්‍ය පරමාණුවක සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝන අයත් වන උප ශක්ති මට්ටම් මත තීරණය වන අතර මූලද්‍රව්‍ය අයත් කාණ්ඩය ඉලෙක්ට්‍රෝන සංඛ්‍යාව මත තීරණය වේ.

ආකෘතිය

විලෝමය ප්‍රවාචය
මූලද්‍රව්‍ය පරමාණුවක ඇති ශක්ති මට්ටම් සංඛ්‍යාව අනුව එය අයත් වන ආවර්තය නිර්ණය කෙරේ. මෙම ශක්ති මට්ටම් නැවත උප ශක්ති මට්ටම්වලට බෙදා දක්වන අතර පරමාණුක ක්‍රමාංකයේ වැඩිවීමත් සමග එම උප ශක්ති මට්ටම් පිරී යන අනුපිළිවෙල පහත දැක්වේ.

මේ අනුව මූලද්‍රව්‍යයක රසායනික ලක්ෂණ සංයුජතා කවචයේ ඉලෙක්ට්‍රෝන සංඛ්‍යාව මත තීරණය වන බැවින් සංයුජතා කවචයේ සමාන ඉලෙක්ට්‍රෝන සංඛ්‍යා ඇති මූලද්‍රව්‍යය එකම කාණ්ඩය යටතේ වර්ග කිරීමෙන් ආවර්තිතා වගුවෙහි මූලික සැලැස්ම ලබාගත හැක.

ආවර්තිතා වගුවේ කාණ්ඩයක් ඔස්සේ සැහැල්ලුතම මූලද්‍රව්‍යයේ සිට බරින් වැඩිම මූලද්‍රව්‍ය දක්වා ගමන් කරන විට එම සියළුම මූලද්‍රව්‍යයන්හි බාහිරම කවචයේ ඉලෙක්ට්‍රෝන හෙවත් සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝන එකම හැඩයෙන් යුත් හා එකම වර්ගයේ උප ශක්ති මට්ටම්වලට අයත් එහෙත් වෙනස් ශක්ති මට්ටම්වල පිහිටි කාක්ෂිකවලට අයත් වන බව නිරීක්ෂණය කළ හැක. මේ අනුව කාණ්ඩයක් ඔස්සේ පහළට යත්ම සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝන හා න්‍යෂ්ටිය අතර මධ්‍යයක දුර ප්‍රමාණය ද එම ඉලෙක්ට්‍රෝන සතු ශක්තිය ද ක්‍රමයෙන් වැඩි වේ. (සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝන යනු පරමාණුවක ඇති රසායනික ප්‍රතික්‍රියාවකට සහභාගී විය හැකි ඉලෙක්ට්‍රෝන වේ) මොහොතකට ආවර්තිතා වගුවේ පළමු කාණ්ඩය අධ්‍යයනය කිරීමෙන් මෙම රටාව වඩාත් පහසුවෙන් හඳුනාගත හැක. පළමු කාණ්ඩයේ ආරම්භක සාමාජිකයා වන හයිඩ්‍රජන් සිට අවසාන සාමාජිකයා වන ෆ්‍රැන්සියම් දක්වා සියළු මූලද්‍රව්‍ය පරමාණුවල බාහිරම ශක්ති මට්ටමේ s කාක්ෂිකයට අයත් සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් දරයි. හයිඩ්‍රජන්හි s ඉලෙක්ට්‍රෝනය න්‍යෂ්ටියේ ඉතාම ආසන්නයේ පිහිටන අතර ෆැන්සියම්හි එම ඉලෙක්ට්‍රෝන න්‍යෂ්ටියේ වඩාත් ඈතින් එනම් 7 වැනි ශක්ති මට්ටමේ පිහිටයි. මේ අනුව හයිඩ්‍රජන්හි s ඉලෙක්ට්‍රෝනය ආවර්තිතා වගුවේ මූලද්‍රව්‍යයක් දරණ ඉලෙක්ට්‍රෝන අතුරින් වඩාත් පහළම ශක්ති මට්ටමට අයත් ඉලෙක්ට්‍රෝනයේ වන අතර ෆ්රැන්සියම් සැලකීමේ දී එහි s කාක්ෂිකයට අයත් ඉලෙක්ට්‍රෝනයට ඇතුළතින් එයට වඩා අඩු ශක්ති මට්ටම් දරණ ඉලෙක්ට්‍රෝන සමූහයක් පවතී. මෙම ලක්ෂණය සියලුම කාණ්ඩ සඳහා පොදු වේ. (උදා - 4 වැනි කාණ්ඩයට අයත් කාබන් හා ඊයම් යන මූලද්‍රව්‍ය යුගලම සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝන 4ක් දරයි)

පරමාණු ක්‍රමාංකයේ / න්‍යෂ්ටික ආරෝපණයේ වැඩිවීමත් සමගම පරමාණුක න්‍යෂ්ටිය හා ඉලෙක්ට්‍රෝන අතර සිදුවන භ්‍රමණ කාක්ෂික යුගලනය ක්‍රමයෙන් වැඩිවන බැවින් එක් එක් පරමාණුක කාක්ෂිකය එකිනෙකින් ස්වායත්තව සලකනු ලබන කාක්ෂික නිර්ණය කිරීමේ ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍රික අනුරුවේ නිරවද්‍යභාවය ක්‍රමයෙන් අඩුවන බව සැලකිය යුතුය.

මූලද්‍රව්‍ය පරමාණුවක අවසාන කවචයේ ඉලෙක්ට්‍රෝන අයත් වන උප කාක්ෂිකය එම මූලද්‍රව්‍යය s, p, d ආදී ලෙසට ගොණුවලට අයත් ලෙස සැලකේ. මෙම කාණ්ඩ ආවර්තිතා වගුවේ පැහැදිලිව හඳුනාගත හැකි අතර අවසාන කවචයේ ඉලෙක්ට්‍රෝන රසායනික ලක්ෂණ තීරණය කිරීමට මූලික වන හෙයින් මෙසේ වර්ගීකරණය කිරීම ඉතා වැදගත් වේ.

ආවර්තිතා වගුවේ අවසාන ප්‍රදේශවල පිහිටි උන්උන්බියම් , උන්උන්ට්‍රියම් , උන්උන්ක්ටැඩියම් යනාදී ලෙසට නම් කර ඇති මූලද්‍රව්‍ය ඉතා මෑතකදී සොයාගන්නා ලද නිල වශයෙන් නම් නොකෙරුණු මූලද්‍රව්‍ය වේ.

ඉතිහාසය
පුරාණ ග්‍රීසියෙහි විසූ බලවත් ග්‍රීක දාර්ශනිකයෙකු වූ ඇරිස්ටෝටල් ප්‍රධාන මූලද්‍රව්‍ය 4ක් ඇති බවට යෝජනා කරන ලදී. ඒවා නම් සුළඟ, ජලය , පස හා ගින්දරයි. මෙම මූලද්‍රව්‍ය සියල්ල ප්‍රතික්‍රියා කොට වෙනත් ද්‍රව්‍ය සෑදේ. උදාහරණ :- පස හා ගින්දර එකතු වී ලාවා සෑදේ. කෙසේ වෙතත් නියම රසායනික මූලද්‍රව්‍ය සොයා ගැනීම ඇරඹීමත් සමඟම මෙම මතය බැහැර කෙරිණි. විද්‍යාඥයින්ට මෙම මූලද්‍රව්‍යවල තොරතුරු පහසුවෙන් වාර්තා කර තබා ගත හැකි, පහසුවෙන් නැවත ලබා ගත හැකි හොඳින් සංවිධානය වූ දත්ත ගබඩාවක් අවශ්‍ය විය. මෙය ආවර්තිතා වගුව නම් විය.
මුල්ම ආවර්තිතා වගුව සකසන ලද්දේ උප පරමාණුක අංශු හෝ පරමාණුක ව්‍යුහ පිළිබඳ නූතන ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ සිද්ධාන්ත සොයා ගැනීමට පෙරයි. මෙම මූලද්‍රව්‍ය පරමාණුක ස්කන්ධයේ ආකාරයට පෙළ ගස්වා, ඒවායේ අනෙක් නිෂ්චිත ගුණාංග පරමාණුක ස්කන්ධයට එදිරිව ප්‍රස්තාරගත කළ විට පරමාණුක ස්කන්ධයේ ශ්‍රිතයක් ලෙස මෙම ගුණාංගවල ක්‍රමානුකූල උච්චාවචනයක් හෝ ආවර්තයක් දැකිය හැකිය. මෙම ක්‍රමානුකූලභාවය මුලින්ම හඳුනාගත්තේ ජර්මන් රසායනඥයෙකු වන ජොහැන් වුල්ෆ් ගැන්ග් ඩර්බරයිනර්ය. 1829 දී ඔහු සමාන ගතිගුණ දරන මූලද්‍රව්‍ය ත්‍රික කිහිපයක් හඳුනාගන්නා ලදී.
1829 දී ඩර්බරයිනර් ඔහුගේ ත්‍රික පිළිබඳ නියමය යෝජනා කළේය. ත්‍රිකයේ මැද ඇති මූලද්‍රව්‍යයේ පරමාණු ස්කන්ධය ත්‍රිකයේ ඇති අනෙක් මූලද්‍රව්‍ය දෙකෙහි පරමාණුක ස්කන්ධවල මධ්‍යන්‍ය අගයට සමාන වේ. සමහර ත්‍රික වල ඝනත්වයන්ද එම රටාව අනුගමනය කරයි. නමුත් වැඩි කල් නොගොස් අනෙක් විද්‍යාඥයින් විසින් මෙම මූලද්‍රව්‍ය ත්‍රිකවලින් ඔබ්බට ගිය සම්බන්ධතාවයක් මූලද්‍රව්‍ය අතර පවතින බව සොයා ගන්නා ලදී. Cl/Br/I කාණ්ඩයට F එක් කරන ලදී. S, O, Se , හා Te තවත් එක් කාණ්ඩයක් යටතට ගොනු කරන ලදී. N, P, As , Sb හා Bi ද තවත් කාණ්ඩයකට ගොනු කරන ලදී.

සමහර ත්‍රික කිහිපයක්

මෙම සංකල්පය අනුව ගමන් කළ ඉංග්‍රීසි ජාතික ජෝන් නිව්ලන්ඩ්ස් විසින් 1865 දී හඳුනාගන්නා ලද පරිදි, පරමාණුක ස්කන්ධය වැඩි වන පිළිවෙලට මූලද්‍රව්‍ය සකස් කළ විට මූලද්‍රව්‍ය අටෙන් අටට සමාන රසායනික හා භෞතික ගුණ අඩංගු මූලද්‍රව්‍ය ආවර්තනය බව පෙණිනි. ඔහු මෙය සංගීතයේ අඩංගු අෂ්ටකවලට සම කළ අතර, ඔහුගේ මෙම අෂ්ටක නියමය ඔහුගේ සමකාලීන විද්‍යාඥයින් විසින් හාස්‍යයට බඳුන් කෙරිනි. මෙම නියමය මූලද්‍රව්‍ය සමහරක් සමඟ හොඳින් ගැලපුණ ද ප්‍රධාන හේතු දෙකක් නිසා අසාර්ථක විය.
	එය Ca ට ඉහල පරමාණුක ස්කන්ධය ඇති මූලද්‍රව්‍ය සඳහා වලංගු නොවීය.
	උච්ච වායු වැනි මූලද්‍රව්‍ය (He, Ne, Ar) තවදුරටත් සොයා ගැනීමත් සමඟම ඒවා ඔහුගේ ආවර්තිතා වගුවේ ඇතුළත් කළ නොහැකි විය.
අවසානයේ දී 1869 දී රුසියානු ජාතික රසායන විද්‍යා මහාචාර්යවරයෙකු වූ දිමිත්‍රි මෙන්ඩලියෙව් හා ඊට මාස හතරකට පසුව ජර්මන් ජාතික ජූලියස් ලෝ ද මේයර් එකිනෙකාගෙන් ස්වාධීනව, මූලද්‍රව්‍ය ස්කන්ධය අනුව සකස් කිරීම මඟින් මුල්ම ආවර්තිතා වගුව නිර්මාණය කරන ලදී. කෙසේ වෙතත් මෙන්ඩලියෙව් මූලද්‍රව්‍ය කිහිපයක් ඒවායේ ස්කන්ධ අනුක්‍රමයට විරුද්ධ ව හා ඒවායේ යාබද මූලද්‍රව්‍යවල ගුණවලට වඩාත් ගැලපෙන පරිදි වගුවට ඇතුළත් කර, සමහර මූලද්‍රව්‍යවල පරමාණුක ස්කන්ධය ගණනය කිරීමේ වැරදි නිවැරදි කළ අතර ඔහුගේ වගුවේ හිස් කොටුවල පැමිණිය යුතු මූලද්‍රව්‍ය හා ඒවා ගුණ පිළිබඳ අනාවැකි පළ කිරීමක් ද සිදු කළේය. මෙන්ඩලීයෙව්ගේ මෙම වගුව නිවැරදි බව 19 වන ශත වර්ෂයේ අගභාගයේ හා 20 වන ශත වර්ෂයේ මුල් භාගයේ දී මූලද්‍රව්‍යවල ඉලෙක්ට්‍රෝන සැකැස්ම සොයා ගැනීමත් සමඟම තහවුරු විය.
මුල් කාලයේ දී මූලද්‍රව්‍ය ඒවායේ අන්තර් සම්බන්ධතා මත පෙළ ගැස්වීම සඳහා පදනම් කර ගන්නා ලද්දේ (උදාහරණයක් වශයෙන් නිව්ලන්ඩ්ස්) පරමාණුක ස්කන්ධයයි. ආවර්තිතා වගුව සකස් කිරීමේ දී මෙන්ඩලියෙව්ගේ ප්‍රධාන පරමාර්ථය වූයේ මූලද්‍රව්‍යවල පුනරාවර්තී රසායනික ලක්ෂණ ඉස්මතු වන පරිදි ආවර්තිතා වගුව සකස් කර (මෙහිදී සමහර මූලද්‍රව්‍ය ඒවායේ සක්න්ධ අනුපිළිවෙලට නොගැලපිණි) සොයා නොගත් මුලද්‍රව්‍යයන්ට එහි ඉඩ වෙන් කිරීමයි. මෙන්ඩලියෙව් ඔහුගේ ආවර්තිතා වගුව මඟින් මෙම සොයා නොගත් මූලද්‍රව්‍ය පිළිබඳ අනාවැකි පළ කළ අතර පසුව ඒවා සත්‍ය වශයෙන්ම සොයා ගන්නා ලද අතර ඒ සම්බන්ධයෙන් පළ කළ අනාවැකි සමඟ නිවැරදිව ගැලපුණි.
පරමාණුක ව්‍යුහය සම්බන්ධ සිද්ධාන්ත වල වැඩි දියුණු වීමත් සමඟ (උදාහරණයක් වශයෙන් හෙන්රි මෝස්ලිගේ සොයා ගැනීම්) මෙන්ඩලියෙව් සිය ආවර්තිතා වගුවේ මූලද්‍රව්‍ය සකස් කර ඇත්තේ වැඩි වන පරමාණුක ක්‍රමාංකයේ අනුපිළිවෙලට බව පැහැදිලි විය.(එනම් පරමාණුවේ න්‍යෂ්ටියෙහි ශුද්ධ ධන ආරෝපනයයි.) මෙම අනුපිළිවෙල වැඩිවන පරමාණුක ස්කන්ධයටද ආසන්න වශයෙන් ගැලපේ.
මූලද්‍රව්‍යවල ගුණාංගවල පුනරාවර්තනය විදහා දැක්වීම සඳහා මෙන්ඩලියෙව් විසින් සිය ආවර්තිතා වගුවේ නව තීරු ආරම්භ කළ අතර එමඟින් සමාන ගුණ ඇති මූලද්‍රව්‍ය එකම සිරස් පේළි (කාණ්ඩ) වලට ඇතුළත් විය.
නූතන ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාසය පිළිබඳ සිද්ධාන්තවල දියුණුවත් සමඟ වගුවේ සෑම තිරස් තීරුවක්ම (ආවර්තයක්) ක්වොන්ටම් කවචයක ඉලෙක්ට්‍රෝන පිරීමට අනුරූප වන බව පැහැදිලි විය. මෙන්ඩලියෙව්ගේ මුල් ආවර්තිතා වගුවේ සෑම ආවර්තයක්ම සමාන දිගින් යුක්ත විය. නූතන ආවර්තිතා වගුවල කාණ්ඩයේ පහළටයත්ම ක්‍රමයෙන් ආවර්ත ක්‍රමයෙන් දිගින් වැඩි වන අතර ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාසය පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබා ගැනීම සඳහා s-, p-, d- හා f- යන ගොනුවලට මෙම මූලද්‍රව්‍ය වෙන් කර ඇත.
1940 දී ග්ලේන් ටී. සීබෝග් විසින් සොයා ගන්නා ලද යුරේනියම්වලට වඩා ඉහල පරමාණුක ක්‍රමාංකයක් ඇති ලැන්තනයිඩ් හා ඇක්ටිනයිඩ් ශ්‍රේණි‍යට අයත් මූලද්‍රව්‍ය වගුව තුළ හෝ වගුවට පහළින් තැබිය හැකිය.

බාහිර සබැදුම්
 Interactive periodic table
 WebElements
 IUPAC periodic table
 118 elements: The Periodic Table of Videos made by Brady Haran, featuring Martyn Poliakoff and others, at the University of Nottingham.
 A catalog of various forms of the periodic table

වර්ගීකරණ පද්ධති
රුසියානු නව නිපැයුම්
රසායන විද්‍යාව

ආවර්තිතා වගුව


An Axonopus triglochinoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Christian Mez, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dedecca. An Axonopus triglochinoides in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus triglochinoides


Nahija Khasham je nahija u okrugu Deir ez-Zor, u sirijskoj pokrajini Deir ez-Zor. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 28.718 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Khasham.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Deir ez-Zor

Khasham (nahija)


Yuvacık, Samsun ilinin Ladik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski adı "Cüremen" dir.

Coğrafya
Samsun iline 113 km, Ladik ilçesine 32 km uzaklıktadır.

Nüfus

Ladik'in mahalleleri

Yuvacık, Ladik


Potres u Nepalu 1988. (Nepalski: विसं २०४५ को भूकम्प) dogodilo se u Nepalu blizu indijske granice i zahvatilo veći dio sjevernog Bihara. Potres magnitude 6,9 pogodio je regiju 20. kolovoza, usmrtivši najmanje 709 osoba i ozlijedivši tisuće. Potres se dogodio u dva dijela od po 10 i 15 sekundi i ostavio je pukotine na 50.000 zgrada, uključujući Raj Bhavan i staru zgradu Tajništva u Patni, Bihar.

Povezani članci
 Dodatak:Popis potresa 1988.
 Dodatak:Popis potresa u Indiji
 Dodatak:Popis potresa u Nepalu

Izvori

Vanjske poveznice
 M6.9 - Nepal-India border region – United States Geological Survey
 Earthquakes in Bihar, India –  Amateur Seismic Centre

Povijest Nepala
Katastrofe u Indiji
 1988-08-21

Potres u Nepalu 1988.


Albani Torv Station er en letbanestation på Odense Letbane, beliggende på Torvegade ved Albani Torv i Odense. Stationen åbnede sammen med letbanen 28. maj 2022.

Torvegade blev spærret for biltrafik i 2017 i forlængelse af arbejdet med at omdanne den tilstødende Thomas B. Thriges Gade til en ny bydel med husbyggeri og et underjordisk parkeringsanlæg. Letbanen forløber derfor her mellem en blanding af nye og ældre bygninger. Stationen ligger ved den eksisterende bebyggelse på den østlige side af torvet og består af to spor med hver sin sideliggende perron.

På den østlige side af stationen ligger den katolske Sankt Albani Kirke og flere betonbyggerier men med et kvarter af gamle gader bagved. I området vest for stationen ligger Odenses gågadekvarter, Odense Rådhus og domkirken Sankt Knuds Kirke.

Galleri

Eksterne henvisninger

 Odense Letbane

Noter

Odense Letbane

Albani Torv Station


Kościerzyna County (, ) is a unit of territorial administration and local government (powiat) in Pomeranian Voivodeship, northern Poland. It came into being on 1 January 1999 as a result of the Polish local government reforms passed in 1998. Its administrative seat and only town is Kościerzyna, which lies  south-west of the regional capital Gdańsk. Its borders equal approximately the borders of the old Marquessate of Berent in the German Empire.

The county covers an area of . As of 2019 its total population is 72,589, out of which the population of Kościerzyna is 23,776, and the rural population is 48,813.

Kościerzyna County on a map of the counties of Pomeranian Voivodeship

Kościerzyna County is bordered by Kartuzy County to the north, Gdańsk County and Starogard County to the east, Chojnice County to the south, and Bytów County to the west.

History
Before the First Partition of the First Polish Republic in 1772, there was a non-town Kościerzyna County Council. During the Prussian partition in 1818–1919, the Prussian district "Landkreis Berent" functioned. In the years 1920-1939 (the Second Polish Republic) and 1945-1975 (PRL) there was a Kościerzyna Land District. In the period of September 1939 - February / March 1945, the area of the county was under German occupation.

In 1920, the county granted to Poland covered the area of 117,698 ha and was smaller than its Prussian counterpart of 6,301 ha, which left for the Free City of Gdańsk (villages of Częstocin, Trzepowo, Gromadzin, Czarna Huta, Borowina, Olszanka, Sucha Huta, and Pawłowo).

Administrative division
The county is subdivided into eight gminas (one urban and seven rural). These are listed in the following table, in descending order of population.

References

Land counties of Pomeranian Voivodeship

Kościerzyna County


ويتشيتا هي قبيلة هندية في أمريكا الشمالية من عرق كادوان، وهم يسمون أنفسهم كيتيكيتيش أو تاويهاش، وكانت منطقتهم تقع بين النهر الأحمر ونهر واشيتا في أوكلاهوما وهم يعيشون الآن في محميات هناك، وكانوا قرباء من هنود باوني وسماهم الفرنسيون باني بيكي  أو الباوني الموشمون، وكان الهنود الآخرون يسمونهم الشعب الموشم بسبب الأوشام الكثيرة التي كانوا يضعونها على أجسادهم، وحوالي العام 1800 كان تعدادهم حوالي 3000 لكنه انخفض إلى 300 بعد قرن والآن العدد حوالي 2400.

مراجع

أمريكيون أصليون
قبائل أمريكية أصلية في تكساس
قبائل أمريكية أصلية في كانساس
قبائل الأمريكيين الأصليين في أوكلاهوما
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة
مقاطعة كادو (أوكلاهوما)

ويتشيتا (قبيلة)