Hakibutz Hameuhad sau Tenuát Hakibutz Hameuhád, pe scurt TAKAM (în ebraică:הקיבוץ המאוחד - însemnând "Kibuțul Unit") a fost una din organizațiile pe țară în care s-au asociat kibuțurile din Palestina mandatară, iar apoi din Statul Israel. Platforma ei politică a fost socialistă sau social-democrată și sionistă. Ea a fost întemeiată la 5 august 1927 la o conferință la Givat Hashloshá, pe baza "Kibuțului Ein Harod național"  și a ființat până în anul 1980 când s-a unit cu "Ihud Hakibutzim vehakvutzot" (Uniunea de kibuțuri și kvuțot), formând "Hatnuá Hakibutzit Hameuhedet" (Mișcarea kibuțiană unită). În anii de dinaintea întemeierii Statului Israel, Hakibutz Hameuhad a jucat un rol însemnat în propășirea colectivității evreiești din Palestina, în procesul de înființare de așezări evreiești, integrarea noilor imigranți evrei și construirea forței de apărare a evreilor din Palestina. Mișcarea Hakibutz Hameuhad s-a afirmat ca mișcarea kibuțiană principală și a fost legată în special de partidul social democrat Ahdut Haavodá.

Fond istoric
Hakibutz Hameuhad a fost creat în Palestina de către pionieri sioniști socialiști evrei din al doilea și al treilea val de imigrație (a doua și a treia aliyá)  care de la începutul secolului al XX-lea au înființat în țara străbună  mai multe asociații cooperatiste agricole. În fruntea mișcării au stat oameni ca Itzhak Tabenkin și Shlomo Laví, membri ai cooperativelor de tip kvuțá Degania Alef și Kineret, care fuseseră înființate încă în timpul administrației otomane, înainte de Primul Război Mondial și în timpul acestuia.
În vara anului 1920 a luat ființă Gdud Haavodá (Batalionul Muncii), organizație a muncitorilor și mișcare de așezare agricolă care a cuprins așezări de tip kibuț precum Ein Harod, Tel Yosef, Kfar Ghiladi etc. Kibuțul Ein Harod a părăsit în 1923  această organizație, pentru a se dedica întăririi propriei gospodării, în vreme ce susținătorii ideii unei comune muncitorești la nivel național, rămași în Gdud Haavodá s-au stabilit la Tel Yosef.  În cele din urmă, sub conducerea lui Itzhak Tabenkin, și membrii kibuțului Ein Harod au găsit de cuviință să înființeze un cadru organizatoric pe țară - Kibuțul Ein Harod "la nivel național" (Kibutz Ein Harod artzí). Buletinul acestuia a fost revista Mibifnim (Dinăuntru)

Kibuțul Ein Harod "la nivel național" a primit în rândurile sale așa numita "Havurat Haemek" (Asociația Văii), care cuprindea asezările Balfouria și Ein Tivon (azi Kfar Yehezkel), de asemenea a integrat comune muncitorești urbane și din cadrul unor așezari rurale de tip moșavá, de asemenea kibuțurile Gesher (devenit ulterior Ashdot Yaacov), Yagur, Ayelet Hashar. În acea vreme comunele urbane erau numite "plugot" (companii), iar așezările erau numite "meshek", la plural "meshakim" (gospodării)  pe cand organizația la nivel național a primit ea însăși numele de "kibuț" - Kibuțul Unit - Hakibutz Hameuhad, chiar dacă kibutz era și denumirea dată unor așezări individuale. Organizatia a continuat să crească, incluzând noi așezări, între care Givat Hashloshá, înființată de compania din Petah Tikva (Plugat Petah Tikva).
În ajunul înființarii organizației Hakibutz Hemeuhad în vara 1927, kibuțul Ein Harod "la nivel național" cuprindea cinci gospodării (meshakim)  și zece companii (plugot) urbane.
In centrul acestei mișcări a stat kibuțul Ein Harod, care se considera avangarda mișcării muncitorești evreiești în Palestina și instrument principal de promovare a muncii evreiești în toate gospodăriile din țară ("cucerirea muncii")
Hakibutz Hameuhad și consiliul ei au luat ființă la o reuniune ținută la Givat Hashloshá la 5 august 1927

Primii ani
La conferința organizației ținută la Petah Tikva s-au alăturat Kibutzului Meuhad grupul Netzah (Tineretul sionist cercetaș sau Hashomer Hatzair URSS) (fondatorii kibuțului Afikim de mai târziu), (care a refuzat să se alăture în Palestina mișcării mai de stânga "Hashomer Hatzair")  asociația "Kibutzey Haaliya Volhin" (Volânia) (care s-a asociat kibuțului Givat Brenner) și organizația "Hakovesh" ("Cuceritorul" - fondatorii kibuțului Ramat Hakovesh). La conferință a asistat Berl Katznelson din partea conducerii Histadrutului (Confederația Generală a Muncitorilor Evrei din Palestina, principalul sindicat evreiesc din țară), delegați ai mișcărilor de tineret "Hanoar Haoved" (Tineretul muncitor) și "Hatzofim Haovdim" (Cercetașii muncitori) care subscriau la idealul promovării așezării kibuțiene.

Toate grupurile din Hakibutz Hameuhad erau legate politic de partidul social-democrat sionist Ahdut Haavodá (Uniunea Muncii)
Regulamentul mișcării stabilea că gospodăriile din cadrul organizației se bazau pe agricultură, industrie și meșteșuguri, tindeau, pe cât era posibil, să-și satisfacă singure propriile nevoi și ca se bucurau de autonomie financiară și administrativă, in limitele unui plan general al gospodăriilor. Organizația  avea, în schimb, autoritatea de a conduce sectorul brațelor de muncă, inclusiv cea de a transfera la nevoie pe unii membri dintr-o așezare într-alta. Fiecare așezare urma să crească și să se dezvolte, să primească noi membri în limitele capacității ei economice și sociale. Organizația Hashomer Hatzair URSS a primit dreptul la a-și păstra specificitatea si de a integra membri ai mișcării de tineret "Netzah" din străinătate.
Hakibutz hameuhad  a cultivat legătura cu Mișcarea de pionieri sioniști Hehalutz din Europa. Emisari ai săi au ajutat la ucenicia în domeniul agricol (hakhshará) în taberele acestei mișcări. Hakibutz Hameuhad s-a afirmat ca mișcarea kibuțiană principală.

La câteva luni după revolta arabă din 1929, în decembrie 1929 , la conferința ținută în kibuțul Yagur, au aderat la Hakibutz Hameuhad și kibuțurile din Gdud Haavodá:Tel Yosef, Kfar Ghiladi si Ramat Rahel
În anii 1930 s-au alăturat organizației noi așezări ca Givat Haim, Naan, Beit Hashita, Kineret , Heftziba, Gvat, etc.
În anul 1935 Hakibutz Hameuhad număra 4600 membri, aproximativ jumătate din toți kibuțnicii din acea vreme.

Hakibutz Hameuhad și partidele politice
Hakibutz Hameuhad a cunoscut mai multe metamorfoze pe plan politic. Initial a fost legat istoric de partidul Ahdut Haavodá.
Odata cu întemeierea în anul 1930 a Partidului MAPAI (Partidul Muncitorilor din Eretz Israel) prin unirea lui Ahdut Haavoda cu partidul Hapoel Hatzair, organizația  a păstrat relația specială cu noul partid MAPAI. În anul 1934 însă, Itzhak Tabenkin a exprimat opoziția față de conducătorii MAPAI, David Ben Gurion și Berl Katznelson în legătură cu acordul de conciliere dintre Ben Gurion și Zeev Jabotinski. După o încercare de îndepărtare a lui Tabenkin de la conducerea Hakibutz Hameuhad, acesta a adoptat o poziție prosovietică, care a dus în anul 1942 la scindarea partidului MAPAI.
Mișcarea Ahdut Haavoda  a ieșit din Mapai. Cu toate acestea o parte din kibuțnicii din Hakibutz Hameuhad au rămas loiali partidului Mapai.

Sciziunea în anii 1950
Uniunea dintre Mișcarea Ahdut Haavoda-Poalei Tzion și Partidul muncitorilor Hashomer Hatzair în cadrul unui nou partid Mapam
reprezenta o deviere marxistă de stânga, anti-occidentală și prosovietică, a majorității membrilor din Hakibutz Hameuhad și adus la ascuțirea conflictelor dintre diversele curente politice din kibuțuri.
Disputa a ajuns la apogeu la începutul anilor 1950 și a dus la conflicte ascuțite în cadrul mișcării kibuțiene. Ea este cunoscută ca "Sciziunea din Hakibutz Hameuhad". Ideologia Mapam-ului devenise de-a dreptul marxist-leninistă. Minoritatea destul de semnificativă de adepți ai Mapai-ului (aproape jumătate din membri și majoritară în multe kibuțuri) s-a opus orientării spre U.R.S.S. și comunism. Ea era consternată mai ales de îndoctrinarea în spirit comunist și prostalinist în grădinițe și școlile elementare.
S-a produs scindarea unor kibuțuri, însoțită de împărțirea resurselor. În unele kibuțuri o parte minoritară a membrilor a părăsit așezarea alăturându-se altor kibuțuri cu orientare moderată. În cele din urmă, majoritatea opozanților liniei Mapam-ului au abandonat cu totul Hakibutz Hameuhad, iar kibuțurile unde erau majoritari au creat un cadru temporar nou, numit Ihud Hakibutzim - Uniunea kibuțurilor. După câteva luni aceasta s-a unit cu "Hever Hakvutzot", creând o mișcare kibuțiană alternativă - Ihud Hakvutzot vehakibutzim  (Uniunea kvuțot-urilor și a kibuțurilor).

Paralel cu evenimentele din Uniunea Sovietică și lagărul comunist -inclusiv creșterea evidentă a represiunii arbitrare staliniste antisioniste și antisemite - în anul 1954 partidul Mapam s-a scindat, fiind abandonat de fracțiunea Ahdut Haavoda-Poalei Tzion. Odată cu aceasta, Mișcarea Hakibutz Hameuhad sub conducerea lui Itzhak Tabenkin s-a disociat de pozițiile staliniste. Fracțiunea marxistă din Mapam a dat naștere mișcării de kibuțuri numite Hakibutz Haartzi.
Abia în anul 1981, după ce partidele social-democrate au pierdut puterea în stat, s-au reunit cele două mari mișcări kibuțiene Hakibutz Hameuhad și Ihud Hakvutzot vehakibutzim într-o mișcare unică -Hatenuá Hakibutzit Hameuhèdet (Mișcarea unită a kibuțurilor HaTaKam). Dar kibuțurile care s-au scindat în 1951 nu s-au mai reunit niciodată.

Mișcarea de tineret
În anul 1951 Hakibutz Hameuhad a creat propria sa mișcare de tineret, "Hativat Bnei Hakibutz Hameuhad".
Fondatorul ei a fost Dudu Appel din kibuțul Maoz Haim, alături de tineri kibuțnici precum Ada Yaguri si Azarya Alon.
Ceremonia întemeierii organizației a avut loc în octombrie 1951 lângă Maayan Harod.
În anul 1953 Hativat Bnei Hakibutz Hameuhad a decis introducerea unui an de serviciu premilitar voluntar in care tinerii membri îndeplinesc misiuni utile în diverse domenii practice.  Ea a înființat în anul 1971 kibuțul Naaran din Valea Iordanului. Buletinul organziatiei de tineret este editat trimestrial și se numește "Yahdav" (Împreună)

Legături externe
Situl Arhivei Institutului memorial Tabenkin

Sionism
Economia Israelului
Politica Israelului
Istoria socialismului

Hakibutz Hameuhad


Nefrit, bir amfibol aktinoliti. Nefrit aslında bir mineral değil, aktinolit mineralinin bir çeşididir. Kimyasal formülü Ca2(Mg, Fe)5Si8O22(OH)2'dir. Nefrit yeşim olarak da anılan değerli taşın iki türünden birisidir. Yeşim taşı olarak anılan diğer mineral ise jadeittir. Jadeit nefritten daha değerlidir. Ayrıca nefrit jadeitten daha fazla bulunur. Genellikle yeşil (özellikle koyu yeşil), gri ya da kremimsi beyaz renginde olur. Sertliği 6.0-6.5 arasındadır. Jadeit kadar sert değildir. Mat, yağımsı bir parlaklığa sahip iri parçalar halinde bulunur.

Kültürel ve tarihi özellikleri
Nefrit binlerce yıldır Çinliler tarafından bilinir ve kullanılırdı. Çinlelerin oymaları 17. yüzyıldan sonra Myanmar jadeitlerinin keşfine kadar nefrit ile yapılmıştır. En önemli nefrit yatakları Çin'deki Kaşgar ve Khotan bölgelerinde bulunur. Nefrit çoğunlukla Çin, Burma (Myanmar) ve Yeni Zelanda'da kullanılırdı. Nefrit yüzyıllarca Yeni Zelanda'da Maoriler tarafından silah ve süs yapımında kullanılmıştır. Bugün hâlâ mücevher yapımı için çıkarılsa da madenciliği kısıtlanmış ve sıkı bir kontrol altına alınmıştır.

Eskiden nefritin böbrek rahatsızlıklarına iyi geldiği düşünülürdü. Özellikle Uzak Doğu ülkelerinde çok fazla değer verilen bir taştır. Britanya Kolumbiyası'nın eyalet taşı, Wyoming'in ise resmi değerli taşıdır.

Ayrıca bakınız
 Yeşim
 Jadeit

Dış bağlantılar

Kalsiyum mineralleri
Magnezyum mineralleri
Demir mineralleri
Hidroksit mineralleri

Asbest

Nefrit (mineral)


Senzangakhona kaJama (ca. 1762 – 1816) fue un jefe del clan Zulú, sucediendo a su padre Jama kaNdaba, y sobre todo conocido por ser el padre de Shaka Zulu.

Biografía
Durante la jefatura de Senzangakhona, los zulúes fueron un pequeño clan dentro de la confederación Mthethwa, que fue gobernada por Dingiswayo.

Senzangakhona se había casado por lo menos con dieciséis mujeres por lo que tuvo catorce hijos conocidos. las hijas no fueron contadas.

Su tercera esposa, Nandi kaBhebhe eLangeni (Nandi, hija de Bhebhe, de Langeni), dio a luz a su primer hijo Shaka fuera del matrimonio. La relación era potencialmente incestuosa, ya que la madre de Senzangakhona era una mujer Elangeni. Senzangakona fue incapaz de reconocer Nandi como su consorte jefe o esposa, un importante símbolo de estatus entre el amaZulu.

Otra de sus esposas dio a luz a Sigujana, que estaba destinado a suceder a Senzangakhona. Sigujana apareció muerto antes del regreso de Shaka para ser coronado como el Rey de los amaZulu.

Su sexta esposa, Mpikase kaMlilela Ngobese, engendró a Dingane, quien se hizo cargo del reino zulú después de asesinar a su medio hermano Shaka en 1828 en la actual Stanger.

Su novena esposa, Songiya kaNgotsha Hlabisa, dio a luz a Mpande, quien se hizo cargo cuando Dingane fue asesinado en 1840. Mpande era el único hijo de Senzangakona que engendra nietos con su esposa Ndlela kaSompisi. Cetshwayo, hijo de Mpande, fue en todos los aspectos el último gran rey de los zulúes.

El nombre Senzangakona se deriva de la palabra zulú que significa "el que actúa con buena razón".

Enlaces externos
 Zulu (Nguni Tribe) article

Reyes zulúes
Historia de KwaZulu-Natal

Senzangakona


Program Vostok (rus. Восток, hrv. Istok) bio je sovjetski projekt ljudskih svemirskih letova s ciljem stavljanja prvog sovjetskog građanina u nisku Zemljinu orbitu i njegovog sigurnog povratka. Konkurirajući američkom programu Mercury, program Vostok uspio je 12. travnja 1961. godine u orbitu poslati prvog čovjeka u svemir, Jurija Gagarina, na Vostoku 1. Kapsula Vostok razvijena je od špijunskog satelitskog projekta Zenit, a njegova lansirna raketa prilagođena je postojećem dizajnu interkontinentalne balističke rakete (ICBM) R-7 Semjorka. Ime "Vostok" tretiralo se kao povjerljiva informacija sve dok Gagarinov let nije prvi put javno obilježen svjetskom štampom.

Program je izveo šest svemirskih letova sa posadom između 1961. i 1963. Najduži let trajao je skoro pet dana, a posljednja četiri lansirana su u parovima, u razmaku od jednog dana. To je premašilo demonstrirane mogućnosti programa Mercury u pogledu najdužeg leta od nešto više od 34 sata, i pojedinačnih misija.

Vostok su nasljedila dva leta programa Voskod 1964. i 1965, koji su koristili modifikacije kapsule Vostok za troje i dvoje ljudi, i veću raketu za lansiranje.

Do siječnja 1959. Sovjeti su započeli pripreme za ljudski let u svemir. Liječnici sovjetskog zrakoplovstva inzistirali su na tome, da potencijalni kandidati za kozmonaute budu kvalificirani piloti zrakoplovstva, tvrdeći da će oni imati relevantne vještine poput izloženosti većim g-silama, kao i iskustvo izbacivanja sjedišta; Također su Amerikanci izabrali Mercury sedmoricu u travnju 1959. godine, svi su imali zrakoplovno iskustvo. Kandidati su morali biti inteligentni, sposobni podnositi situacije visokog stresa i u dobroj fizičkoj formi.

Glavni dizajner sovjetskog svemirskog programa, Sergej Koroljov, odlučio je da kozmonauti moraju biti muškarci, stari između 25 i 30 godina, ne viši od 1,75 metara i teški više do 72 kilograma. Konačne specifikacije za kozmonaute odobrene su u lipnju 1959. Do rujna, započeti su intervjui s potencijalnim kozmonautima. Iako pilotima nije bilo rečeno da postoji mogućnost leta u svemiru, jedan od liječnika zaduženih za postupak selekcije vjerovao je da su to neki piloti zaključili. Nešto više od 200 kandidata prošlo je kroz proces intervjua, a do listopada je proveden niz zahtjevnih fizičkih testova na onima koji su preostali, poput izloženosti niskim pritiscima i testa u centrifugi. Do kraja 1959. godine, odabrano je 20 muškaraca. Koroljov je insistirao na većoj skupini od NASA-inog astronautskog tima od sedam. Od ovih 20, pet ih je bilo izvan željenog uzrasta; stoga je starosni zahtjev bio ublažen. Za razliku od NASA-ine astronautske skupine, ovu grupu nisu isključivo činili iskusni piloti; Beljajev je bio najukusniji s 900 sati leta. Sovjetske svemirske letelice bile su automatizirane od američkih, pa nije bilo potrebno značajno pilotsko iskustvo.

Dana, 11. siječnja 1960., sovjetski vrhovni maršal zrakoplovstva Konstantin Veršinin odobrio je planove za uspostavljanje Centra za obuku kozmonauta, čija bi isključiva svrha bila priprema kozmonauta za njihove predstojeće letove; u početku bi objekt imao oko 250 zaposlenih. Veršinin je dodijelio već poznatom pilotu Nikolaju Kamaninu da nadgleda operacije u ovoj instalaciji. Do ožujka, većina kozmonauta stigla je centar za obuku. Veršinin je održao pozdravni govor 7. ožujka, a prisutni su formalno primljeni u grupu kozmonauta. Sredinom lipnja svih dvadeset bilo je stalno stacionirano u centru. U ožujku su kozmonauti započeli svakodnevni režim treninga, a pratili su predavanja s temama poput raketnih svemirskih sustava, navigacije, geofizike i astronomije.

Zbog ograničenja prostora početnog objekta, kozmonauti i osoblje preseljeni su u novi objekat u Zvjezdanom Gradu (tada poznat kao Zeleni), koji je bio dom ruskog programa obuke kosmonauta više od 60 godina. Preseljenje se službeno odvilo 29. lipnja 1960. godine.

Izvori

Astronautika u SSSR-u

Program Vostok


Lunca de Jos ist der Name folgender Orte in Rumänien:

 Lunca de Jos (Harghita), Gemeinde im Kreis Harghita
 Lunca de Jos (Alba), Dorf im Kreis Alba
 Lunca de Jos, alte Bezeichnung von Luncoiu de Jos, Gemeinde im Kreis Hunedoara

Lunca de Jos


El XXII Campeonato Mundial de Tiro se celebró en Reims (Francia) en el año 1924 bajo la organización de la Federación Internacional de Tiro Deportivo (ISSF) y la Federación Francesa de Tiro.

Resultados

Masculino

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales en el banco de datos de la ISSF (en inglés)

Campeonatos mundiales de tiro deportivo

Campeonato Mundial de Tiro de 1924


සුඩානය, ඊසාන අප්‍රිකාවේ හා අරාබි ලෝක‍යේ පිහිටි විශාලතම රටයි. වර්ගඵලයෙන් ලොව විශාලතම 10 වන රටයි. එහි මායිම් උතුරින් ඊජිප්තුව, ඊසානින් රතු මුහුද, නැගෙනහිරින් එරිත්‍රියා  සහ ඉතියෝපියාව, ගිණිකොණින් කෙන්යාව, උගන්ඩාව, නිරත දෙසින් කොන්ගෝ රාජ්‍ය, මධ්‍යම අප්‍රිකාව, බටහිරින් චැට්, වයඹ දෙසින් ලිබියාවද වේ. ලොව දිගම ගඟ වන නයිල්, මෙම රට නැගෙනහිරින් හා බටහිරින් දෙකඩ කරයි. මෙය ලෝකයේ පැරණිතම අඛණ්ඩ ජනාවාසයක් පවතින රටකි. එය අවුරුදු 3000 දක්වා ඈතටදිවයයි.වර්ෂ  1956 දී ඊජිප්තුවෙන් හා බ්‍රිතාන්‍යයෙන් නිදහස ලැබීය. මෙරට අවුරුදු 17 ක සිවිල් යුද්ධයක් පැවතිණි.උතුරු හා දකුණු සුඩානය අතර පැවති  ජනවාර්ගික, ආගමික හා ආර්ථික අරගලයන්  1983 සිවිල් යුද්ධයට හේතු විය. පෙට්‍රොලියම් සහ ශුද්ධ නොකළ ඛනිජ තෙල් මෙහි ආර්ථිකය වර්ධනය ට දායක වෙයි. චීනය හා ජපානය මෙහි වෙළඳ ගණුදෙනුකරුවන්ය. ඉස්ලාමීය නීති පද්ධතියක්  හඳුන්වාදීමෙන් පසු ජාතික කොංග්‍රසය රජයේ  එකම පක්ෂය ලෙස අරාබි හමුදාවන්ට ගරිල්ලා  සටනේ දී සහයෝගය දැක්වීය. එය ඩෆුර්හි අද පවතින  අරගලයට හේතුවිය. එයින්  ජාත්‍යන්තර අවධානය ඩෆුර් වෙත යොමු විය. එම නිසා සුඩාන රාජ්‍ය වෙත  යුධ අපරාධ චෝදනා එල්ලවූ  අතර, 2008 මාර්තු 4 වැනි දින ජාත්‍යන්තර යුධ අධිකරණය යුධ අපරාධ හා මානව අපරාධ හේතුවෙන් ජනාධිපති ඔමාඅල්, බාෂිර් අත්අඩංගුවට ගැනීමට වරෙන්තුවක් නිකුත් කෙරිණි. මෙය අධිකරණයක් විසින් රටක නායකයකු අත්අඩංගුවට ගැනීමට නිකුත්කළ ප්‍රථම වරෙන්තුව විය. මෙහි ජනගහනයෙන් 17% ක් ඇ.ඩො. 1.25 ට වඩා අඩු ආදායමකින්  ජීවත් වෙති. මෙම රට එක්සත් ජාතීන්ගේ AU,LUS,OIC,NAM හා WTO යන සංවිධානවල සාමාජිකත්වය දරයි.සුඩානයේ මිලියන 42 ජනතාවත්  ජිවත් වන අතර ඔබිඩුමන් හා සුන්නී ඉස්ලාම් නිල ආගම් වේ.

1956 establishments in Africa
Arabic-speaking countries and territories
අප්‍රිකාව තුළ රටවල්
East African countries
Countries and territories where English is an official language
Federal republics
Least developed countries
Member states of the African Union
Member states of the Arab League
Member states of the Organisation of Islamic Cooperation
එක්සත් ජාතීන්ගේ සාමාජික රාජ්‍ය
Military dictatorships
Saharan countries
States and territories established in 1956

සුඩානය


Jógvan Justinusson var fra 1629 til 1654 lagmand på Færøerne.

Justinusson var bonde og kom fra Hattarvík på Fugloy. Før han blev lagmand, var han gennem mange år medlem (tingmand) af det færøske lagting. Han var svigerfar til sin efterfølger Jógvan Poulsen.

Litteratur
 G.V.C. Young: Færøerne – fra vikingetiden til reformationen, 1982
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit. Tórshavn 2002, Bind 2, S. 366. (afsnit Føroya løgmenn fram til 1816) (PDF-Download )

Lagmænd fra Færøerne før 1816
Landmænd fra Færøerne
Personer fra Norderøerne
Personer i 1600-tallet

Jógvan Justinusson


Pete Buttigieg (, 19. siječnja 1982.), punim imenom Peter Paul Montgomery Buttigieg, američki je demokratski političar, gradonačelnik grada South Bend u saveznoj državi Indiani (2012. – 2020.) i jedan od aspiranata za kandidaturu Demokratske stranke za predsjedničke izbore 2020.
Buttigieg je prvi homoseksualac na čelu američkog grada s više od 100.000 stanovnika.
Njegov otac, Joseph Buttigieg prevoditelj je djela Antonija Gramscija na engleski jezik.

Američki političari nakon Drugog svjetskog rata
Gradonačelnici gradova u SAD-u

Pete Buttigieg


Aceasta este o listă a celor mai înalte cruci din România, aranjată în ordinea descrescătoare a înălțimilor.

Note

Bibliografie
 Paul Adrian Cristescu, Crucea Eroilor de pe Muntele Caraiman, ediția a II-a, Editura Tiparg, 2018, ISBN 978-973-735-972-8

Cruci din România
Superlative

Lista celor mai înalte cruci din România


An Masdevallia stumpflei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lothar Alfred Braas. An Masdevallia stumpflei in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia stumpflei


Bariay est le site où l'explorateur Christophe Colomb débarque pour la première fois sur l'île de Cuba le . Il est situé dans l'actuelle province de Holguín, dans la municipalité de Rafael Freyre, sur la côte est de la baie de Bariay à Playa Blanca, à environ  de la ville de Holguín.

Son nom est dû à un mot indigène qui était constamment répété par les habitants de la région à l'arrivée des conquérants.

Dans cette zone se trouve le parc du monument national de Bariay (en ), où se trouve un musée archéologique dans lequel le village décrit par Colomb dans son journal est reconstruit.

Notes et références

Géographie de Cuba
Histoire de Cuba
Province de Holguín
Parc national à Cuba
Monument national à Cuba

Bariay


فاغاي  هي مدينة في مقاطعة تيومين أوبلاست في روسيا.

النمو السكاني

Anmerkung: Volkszählungsdaten

مراجع

مدن مقاطعة تيومين

فاغاي (تجومين)


Heaven Music je najveća grčka nezavisna diskografska kuća. Osnovana je 2001. godine u prijestolnici Ateni te je u vlasništvu medijske korporacije ANT1 Group. Poznata je što za nju potpisuju novi i mladi glazbenici (proizašli iz talent showova poput Fame Storyja, X-Factora i Rising Stara) kao i najveći pjevači u zemlji poput Despine Vandi, Natasse Theodoridou, Giannisa Ploutarhos, Alkistise Protopsalti i Antonisa Remosa.

Povijest
Diskografska kuća je osnovana 2001. te je tijekom prvih pet godina djelovanja pod vodstvom Georgea Levendisa uspjela izdati jedan četvero platinasti album, tri dvostruko platinasta albuma, pet platinasta albuma te 24 zlatna albuma. Uspjeh se može pripisati i ekskluzivnom ugovoru kojeg je Heaven Music imao s tekstopiscem Phoebusom od osnutka pa do kraja 2009. Njegove pjesme popularne su u Grčkoj i Cipru što je dovelo do izdavanja nekoliko multi platinastih albuma.

Heaven Music je uvijek pokazivao interes za nove i neafirmirane pjevače te njihovu promociju izvan Grčke. Tako je 2002. započela suradnja s britanskom dance diskografskom kućom Ministry of Sound i distribucijom albuma Gia od Despine Vandi na europsko i sjevernoameričko tržište. Također, postoji i suradnja s iTunes Storeom i drugim grčkim digitalnim distributerima u svrhu elektroničke prodaje glazbe domaćih glazbenika.

Od ožujka 2014. Heaven Music postaje ekskluzivni distributer glazbenih izdanja Warner Music grupacije za grčko i ciparsko područje.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena web stranica diskografske kuće

Diskografske kuće

Heaven Music


An Encyclia ibanezii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fredy Archila ngan Wesley Ervin Higgins. An Encyclia ibanezii in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Guatemala. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia ibanezii


Shanghai Masters 2019 var en tennisturnering, der af sponsorhensyn afvikledes under navnet Rolex Shanghai Masters, og som blev spillet udendørs på hardcourt-baner af typen DecoTurf i Qi Zhong Tennis Center i Shanghai, Folkerepublikken Kina i perioden 5. - 13. oktober 2019. Det var den 11. udgave af Shanghai Masters, og det var sæsonens ottende og næstsidste turnering på ATP Tour i kategorien ATP Tour Masters 1000.

Herresingletitlen blev vundet af Daniil Medvedev, som i finalen besejrede Alexander Zverev med 6-4, 6−1, og som dermed vandt Shanghai Masters for første gang. Det var Medvedevs anden Masters 1000-titel i karrieren, og turneringen var ligeledes den anden ATP Tour Masters 1000-turnering i træk, der blev vundet af Daniil Medvedev, idet han også havde vundet den foregående turnering, Cincinnati Open 2019.

Alle fire singlesemifinalister, Stefanos Tsitsipas, Daniil Medvedev, Matteo Berrettini og Alexander Zverev, var under 24 år gamle, og det var ikke sket i en ATP Tour Masters 1000-turnering siden German Open 1999.

I herredoublerækken sejrede Mate Pavić og Bruno Soares efter finalesejr på 6-4, 6−2 over Łukasz Kubot og Marcelo Melo. Sejren var Mate Pavić' første Masters 1000-titel, mens Soares tidligere havde vundet tre titler i kategorien ATP Tour Masters 1000. Det var imidlertid hans første gevinst i Shanghai Masters.

Præmier

Den samlede præmiesum for turneringen androg $ 7.473.620 og fordelte sig som følger.

Herresingle

Hovedturnering

Hovedturneringen i herresingle har deltagelse af 56 spillere, der fordeler sig på:
 45 direkte kvalificerede spillere i form af deres placering på ATP's verdensrangliste pr. 26. august 2019 (seks uger før turneringens start).
 4 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 7 spillere fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 28 spillere, der spillede om de sidste syv ledige pladser i hovedturneringen. Følgende spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:
  Pablo Carreño Busta
  Vasek Pospisil
  Jérémy Chardy
  Alekandr Bublik
  Juan Ignacio Londero
  Marco Cecchinato
  Cameron Norrie

Ingen spillere gik videre til hovedturneringen som lucky loser.

Herredouble

Herredoublerækken havde deltagelse af 32 par, der fordelte sig på:
 29 direkte kvalificerede par i form af deres placering på ATP's verdensrangliste.
 3 par, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).

Eksterne henvisninger
 Shanghai Masters

Noter

2019
ATP Tour 2019

Shanghai Masters 2019


Tancredo de Almeida Neves (portugisisk udtale: [tɐ̃ˈkɾedu ˈnɛvis]) (født 4. marts 1910, død 21. april 1985) var en brasiliansk politiker, advokat og entreprenør. Han var justitsminister og indenrigsminister fra 1953 til 1954, premierminister fra 1961 til 1962, finansminister i 1962 og Minas Gerais' delstatsguvernør fra 1983 til 1984. Han blev valgt som præsident for Brasilien i 1985, men han døde før han begyndte på posten.

Se også
 Getúlio

Eksterne henvisninger

Brasiliens præsidenter

Tancredo Neves


දේපල අයිතිවාසිකම් යනු අනෙකුත් තැනැත්තන්ට එරෙහිව බලාත්මක කළහැකි දේවල් පිලිබඳ වන අයිතිවාසිකම්ය. මීට වෙනස්ව ගිවිසුම්කර අයිතිවාසිකම් කිසියම් නිශ්චිත තැනැත්තකුට එරෙහිව පමණක් බලාත්මක කළහැක. කෙසේවෙතත් දේපල අයිතිවාසිකම් ගිවිසුමක් මඟින්ද පැනනැගිය හැක. මේ අනුව මෙම අයිතිවාසිකම් ක‍්‍රම දෙක අතර අතිච්ඡාදනයක්ද පවතී. උදාහරණයක් ලෙස ඉඩමක් විකිණීමේදී එකිනෙකට සමාන්තරව ගමන් කරන නෛතික සම්බන්ධතාවයන් දෙකක් පවතී. ගිවිසුම සම්බන්ධයෙන් අලාභයන්ට නඩු පැවරීම කළහැකි පුද්ගලික අයිතිවාසිකම් හා දෙයකට එරෙහිව කි‍්‍රයාවේ යෙදවිය හැකි හිමිකාරත්ව අයිතිවාසිකම මෙම නෛතික සම්බන්ධතාවයන්ය.

දේපල අයිතිවාසිකම් හා ගිවිසුම්කර අයිතිවාසිකම්


Edson Arantes do Nascimento (; 23 Ekim 1940, Três Corações - 29 Aralık 2022, Morumbi), veya bilinen adıyla Pelé (), forvet pozisyonunda oynamış Brezilyalı eski bir futbolcudur. 1956'dan emekli olduğu 1977'e kadar, hazırlık maçları da dâhil olmak üzere oynadığı 1363 maçta attığı 1279 gol Guinness Dünya Rekorları'nda yer almaktadır. Tüm zamanların en iyi futbolcularından biri olarak kabul edilen Pelé; Franz Beckenbauer, Alfredo Di Stéfano ve Karl-Heinz Rummenigge gibi futbolcuların yanı sıra FIFA tarafından da "en iyisi" olarak nitelendirilmiştir. 2000'de Diego Maradona ile birlikte FIFA Yüzyılın Oyuncusu ödülünü kazanmıştır.

Pelé on beş yaşındayken Santos, on altı yaşındayken Brezilya millî futbol takımı için oynamaya başladı. On yedi yaşındayken 1958 Dünya Kupası finalinde attığı gol, onu bir Dünya Kupası finalinde gol atan en genç futbolcu yaptı. Brezilya 1962 Dünya Kupası'nda da şampiyon oldu ancak Pelé grup aşamasında sakatlandığı için turnuvanın geri kalanında oynayamadı. 1970 Dünya Kupası'nda dört gol yedi asistle oynayarak üçüncü şampiyonluğun merkezinde yer aldı. On dört yıllık millî takım kariyerinde üç Dünya Kupası (1958, 1962, 1970) kazandı ve tarihte bunu başarabilen tek futbolcu oldu. 92 maçta attığı 77 golle Neymar ile birlikte Brezilya'nın en çok gol atan iki futbolcusundan biridir.

Kulüp kariyerinin büyük çoğunluğu Santos'ta geçiren Pelé, orada toplamda yirmi beş kupa kazandı. 1962'de kulübe tarihinin ilk Libertadores kupasını kazandırdı, ardından 1963'te tekrar şampiyon oldu. Libertadores şampiyonu olarak oynadığı iki Kıtalararası Kupa finalinde (1962, 1963) sırasıyla Benfica ve Milan'a karşı oynadığı dört maçta dokuz gol attı; Santos iki finali de kazandı. Kariyerinin son iki yılını New York Cosmos'ta geçirdi ve giydiği on numaralı forma emekliye ayrıldı.

1999 yılında Uluslararası Olimpiyat Komitesi tarafından "yüzyılın atleti" seçildi. Time ise 20. yüzyılın en önemli 100 insanı arasına Pelé'yi de koydu. Emekliliğinden sonra futbol elçisi olarak yer aldığı etkinliklerin yanı sıra UNICEF için çalıştı. Yoksulluğun azaltılması ve imkânı olmayan çocukların eğitime erişmesi için kendi vakfını kuran Pelé, ayrıca 1995'ten 1998'e kadar Brezilya Spor Bakanı olarak görev aldı.

Kulüp kariyeri
Pelé, 23 Ekim 1940'ta doğdu. Aile tarafından Pepe takma adıyla çağrılırdı ama kuzenleri ve küçük arkadaşları tarafından yaramaz anlamına gelen 'Peli lakabı takıldı, bu lakap zamanla Pelé oldu. 11 yaşında keşfedilene kadar ayakkabı parlatıyordu. 4 yıl sonra onu keşfeden De Brito, bir gün Santos'un yöneticilerine "Bu çocuk dünyanın en iyi futbolcusu olacak." dedi. Sonraki sezonda Pelé, ligin yıldız oyuncusu olunca bu sözün doğruluğunu ispatlamış oldu.

Kariyerine Brezilya Ligi'nin o zamanların en iyi takımlarından Santos'ta başlayıp ve yine ünlü bir kulüp olan Cosmos'ta bırakmıştır. Futbol tarihinde en çok gol kralı olan futbolcuydu. Cosmos forması ile bir sezon boyunca ligde 52, kupada 12 gol kaydederek "en fazla gol atan gol kralı" olarak futbolu bırakmıştır.

Dünya'nın gelmiş geçmiş en iyi futbolcularından biri olarak kabul görmekteydi. 3 kere, FIFA Dünya Kupası'nı kazanan takımda yer almıştır. İlk dünya şampiyonluğunu 1958 yılında yaşadı. Futbol kariyerinde 1281 gol atarak kırılması çok zor olan bir rekora imza atmıştır. Bununla beraber Pele, kariyeri boyunca 6 defa bir maçta beşer gol kaydederek ayrı bir başarıya daha imza atmıştır. 30 defa da bir maçta dörder gol kaydeden Pelé tam 92 maçta da hat-trick yapmıştır.

Nijerya Pelé'nin maçını izlemek için Biafra ile yaptığı savaşta 2 günlük ateşkes ilan edilmiştir.

Bir başka olayda Brezilya Ligi'nde oynanan bir maçta Pelé'nin oyundan atılması sonrası taraftarlar isyan etmiş ve hakemi zor durumda bırakmıştır. Bunun üzerine Pelé 15 dakika sonra oyuna tekrar dönmüştür. Bu olayda en dikkat çeken şey ise hakem hakkında hiçbir cezai işlem uygulanmaması hatta hakemin takdir edilmesidir.

2013 FIFA Ballon d'Or Prix d'Honneur ödülünü ilk kez alan oyuncudur.

Ölümü
Pelé, 2022 Kasım ayı sonlarında solunum yolu enfeksiyonu ve kolon kanserine bağlı komplikasyonlar nedeniyle São Paulo'daki Albert Einstein Israelite hastanesine kaldırıldı. Ölümünden 5 hafta önce hastane, kanseri ilerledikçe sağlığının kötüleştiğini söyledi. Albert Einstein Hastanesi'nden yapılan açıklamaya göre, Pelé 29 Aralık 2022 tarihinde çoklu organ yetmezliğinden ve bağırsak kanseri sebebiyle tedavi gördüğü hastanede hayatını kaybetti.

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Pele'ye göre yaşayan en büyük 100 oyuncu listesi

1940 doğumlular
2022 yılında ölenler
Brezilyalı futbolcular
Brezilya millî futbol takımı futbolcuları
Santos FC futbolcuları
New York Cosmos futbolcuları
Brezilyalı gurbetçi futbolcular
1958 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1959 Güney Amerika Şampiyonası (Arjantin) futbolcuları
1962 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1966 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1970 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
FIFA 100
Laureus Dünya Spor Ödülü sahipleri
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
BBC Yılın Denizaşırı Sporcusu Ödülü sahipleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gurbetçi futbolcular
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Brezilyalı gurbetçiler
Forvet futbolcular
Série A (Brezilya) futbolcuları
Güney Amerika'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
Çoklu organ yetmezliğinden ölenler
Afrika asıllı Brezilyalılar
Brezilyalı Roma Katolikleri
Kurgusal olmayan eserler veren Brezilyalı yazarlar
São Paulo'da kanserden ölenler
Bağırsak kanserinden ölenler
North American Soccer League (1968-1984) futbolcuları
Pelé
Olimpiyat Nişanı sahipleri
Ordem do Mérito Cultural sahipleri

Pelé


La Carretera Estatal de Idaho 1, y abreviada SH 1 (en inglés: Idaho State Highway 1) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Idaho. La carretera inicia en el sur desde la  hacia el norte en la  en Porthill. La carretera tiene una longitud de 18 km (11.185 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera Estatal de Idaho 1 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Idaho por sus siglas en inglés ITD.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ITD

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Idaho

Carretera Estatal de Idaho 1


Tobias Svantesson (* 1. April 1963 in Malmö) ist ein ehemaliger schwedischer Tennisspieler.

Karriere
Svantesson begann im Alter von sieben Jahren mit dem Tennissport. Er studierte in den Vereinigten Staaten und spielte für die Florida State University, die Oklahoma State University und das Flagler College. 1985 und 1986 war er Doppelmeister der National Association of Intercollegiate Athletics, 1986 zudem Meister im Einzel. In darauf folgenden Jahr wurde er Tennisprofi. 1988 erreichte er zusammen mit Mikael Pernfors das Halbfinale von Forest Hills und mit Libor Pimek das Halbfinale von Livingston. Sein größter Erfolg auf der ATP World Tour war in jenem Jahr der Einzug ins Viertelfinale von Scottsdale, in dem er gegen Mikael Pernfors glatt in zwei Sätzen unterlag. 1989 gewann er Doppeltitel in Nancy und in Charleston. In den 1990er Jahren spielte er vor allem auf der ATP Challenger Tour, auf der er sich zwischen 1990 und 1993 fünf Doppeltitel sichern konnte. Seine höchsten Notierungen in der Weltrangliste erreichte er 1988 mit Position 89 im Einzel sowie 1991 mit Platz 65 im Doppel.

Sein bestes Abschneiden bei einem Grand-Slam-Turnier war das Erreichen der zweiten Runde der French Open und der US Open im Jahr 1988. In der Doppelkonkurrenz erreichte er 1989 bei den Australian Open sowie 1992 bei den French Open jeweils das Achtelfinale. Darüber hinaus trat er bei den Australian Open, den French Open und in Wimbledon jeweils im Mixed an; er kam jedoch nie über die erste Runde hinaus.

Turniersiege

Doppel

Weblinks

Tennisspieler (Schweden)
Geboren 1963
Mann
Schwede

Tobias Svantesson


සුන්ජෝ (29 ජූලි 1790 – 13 දෙසැම්බර් 1834, රාජ්‍ය සමය 1800–1834) යනු කොරියානු ජොසොන් රාජවංශයේ 23වන පාලකයායි. ඔහු උපත ලැබූයේ රාජකීය කුමරු යි ගොං යන නාමයෙනි. සුන්ජෝ යනු ජොංජෝ රජු‍ගේ දෙවන පුත්‍රයා වූ අතර, ඔහු ජොංජෝ රජුට දාව රජුගේ උපබිසවක් වූ සුබින් බිසවට උපත ලැබී ය.

චරිතාපදානය
1800දී, සිය පිය රජු වූ ජොංජෝ රජුගේ වියෝවත් සමග, 11 වියැති සුන්ජෝ සිහසුනට පත් විය.

1802දී, සන්ජෝ රජු අන්දොංහි, කිම් ආර්යාව සමග විවාහ වූ අතර, ඇයව සුන්වොන් අගබිසව යන මරණාපර නාමයෙන් හැඳින්වෙයි. ඇය අන්දොං කිම් වංශයේ නායකයකු වූ කිම් ජෝ-සුන්ගේ දියණියයි.

ළාබාල වියේදී සිහසුනට පත් වීම නිසා, යොංජෝ රජුගේ දෙවන අගබිසව වූ ජොංසුන් මව්බිසව රාජ්‍යාධිකාරී රැජිනක ලෙස රාජ්‍ය පාලනය කරමින්, රාජ්‍ය සබඳතා ඔස්සේ බලය මෙහෙයවූවා ය. දේශපාලනය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමට සුන්ජෝ රජු උත්සාහ දැරුව ද, රජයේ පදනම් මූලධර්ම පිරිහෙන්නට විය. රාජ්‍ය විභාගය අවිධිමත් වූ අතර රාජ්‍ය පරිපාලනය දූෂිත විය. මේ හේතුවෙන් සමාජයේ නොයෙකුත් අර්බුධ පැනනැගුණු අතර, ජනයා අතර නොයෙකුත් කැරලි පැනනැගිණි. ඒ අතර හොං ග්යොංනේගේ කැරැල්ල ප්‍රධාන වේ. මෙම යුගයේ දී, ඔගාජක්තොංබොප් (五家作統法, පංච නිවාස එක් ඒකකයක් ලෙස සංවිධානය කිරීම සඳහා හඳුන්වාදුන් සංඛ්‍යාලේඛන ලියාපදිංචි පද්ධතිය) ක්‍රමය ද ඇරඹිණි. එසේම රෝමානු කතෝලික ධර්මයට පීඩා කිරීම ද සිදු විය.

වර්ෂ 35ක් රාජ්‍ය විචාරීමෙන් පසු 1834දී සුන්ජෝ රජු මියගියේ ය. මිය යන විට ඔහුගේ වයස අවුරුදු 44කි. ඔහුගේ දේහය මුලින් පාජුහි, ජංන්‍යොංහි ඉන්ජෝ රජුගේ සහ ඉන්යෝ අගබිසවගේ සොහොනට යාබදව භූමදාන කරන ලදී. නමුත් පසුව එය සෝල්හි ඉල්ල්‍යොංහි භුමදාන කරන ලද්දේ එම භූමියේ ෆෙං ෂුයි ක්‍රමය නොගැලෙප බව පැවසුණු නිසායි.

පවුල

 පියා: ජොංජෝ රජු (정조)
 මව: බාක් වංශයේ රාජකීය වංශවත් සු බිසව (수빈 박씨, 1770–1822)
 බිසෝවරු සහ ඔවුන්ගේ දරුවන්:
 අන්දොං කිම් වංශයේ සුන්වොන් අගබිසව (순원왕후 김씨, 15 මැයි 1789 – 4 අගෝස්තු 1857)
 කිරුළහිමි හ්යෝම්යොං කුමරු (왕세자, 1809–1830)
 නොහඳුනන කුමරෙක් (?, 1820–?)
 ම්යොංගොන් කුමරිය (명온공주, 1810–1832)
 බොකොන් කුමරිය (복온공주, 1818–1828)
 දොකොන් කුමරිය (덕온공주, 1828–1844)
 පාක් සුක්-උයි (숙의 박씨)
 යොංගොන් කුමරිය (영온옹주, 1817–1829)

ඔහුගේ සම්පූර්ණ මරණාපර නාමය
 කොරියාවේ මහා සුන්ජෝ සොංගක් යොන්දොක් හ්යොන්දෝ ග්යොංගින් සුන්හුයි චෙසොං ඉයුංම්යොං හ්‍යුම්ග්වං සොක්ග්යොං ග්යෙචොන් බේග්‍යුක් යුංවොන් දොන්හ්‍යු ඉයුයිහෙං සොයුන් හුයිහ්වා ජුන්ර්යොල් දේජුං ජිජොං හොංහුන් චොල්මෝ ගොන්සි තේහ්යොං චංගුන් හොංගි ගොම්යොං බක්හු ගංගොන් සුජොං ග්යේතොං සුර්යොක් ගොංග්යු බොම්මුන් අන්මු ජොංර්යොං ග්යොංසොං-හ්යෝ රජ
 순조선각연덕현도경인순희체성응명흠광석경계천배극융원돈휴의행소윤희화준렬대중지정홍훈철모건시태형창운홍기고명박후강건수정계통수력공유범문안무정령경성효대왕
 純祖宣恪淵德顯道景仁純禧體聖凝命欽光錫慶繼天配極隆元敦休懿行昭倫熙化浚烈大中至正洪勳哲謨乾始泰亨昌運弘基高明博厚剛健粹精啓統垂曆功裕範文安武靖英敬成孝大王

පෙළපත

</center>

මෙම රාජකීය පවුල සුරන් කිම් විසින් ඉදිරියට ගෙන යන ලදී. ඔහු මියාමි, FL හි පැවත එන පළමු පුද්ගලයායි.

මේවාත් බලන්න
 කොරියාවේ ඉතිහාසය

මූලාශ්‍ර

1790 උපත්
1834 මරණ
ජොසොන් පාලකයින්
19වන සියවසේ කොරියානු පාලකයින්

ජෝසුන්හි සුන්ජෝ රජ


බුද්ධඝෝෂ හිමි බු.ව. 10 වන සියවසේ (ක්‍රි.ව. 5 වන සියවසේ) විසූ පඬිවර භික්‍ෂුවකි. භාරත බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ ග්‍රන්ථ කර්‍තෘවරුන් අතර බොහෝ විචාරකයන්ට ලක්වූ කීර්තිදරයෙකි.

ලක්දිව ගතකිරීම
බුද්ධඝෝෂ හිමියන් මහානාම රජ දවසේ (ක්‍රි.ව.407-429) ලංකාවට පැමිණී බව අනුමාන හැකි වූ නමුත් පාලි සාහිත්‍යය කෘතියේ බුද්දත්ත හිමියන් පවසන්නේ මෙසේය. "සිරිනිවාස නම් රජුගේ  රාජ්‍යෝද‍යෙන් 20වැනි වර්ෂයෙහි විශුද්ධි මාර්ගය ලියන්නට පටන්ගෙන 21 වෙනි වර්ෂයේදී නිමකළ බවයි.  බුද්ධඝෝෂ හිමියන්ගේ විනය අටුවා‍වෙහි මේ බව සඳහන් වන බව බුද්ධදත්ත හිමියන් පවසයි. මහාචාර්ය මලලසේකර මහතා පවසන්නේ සිරිනිවාස සිරිකුණ්ඩ නම මහානාම රජුටම භාවිතා කර ඇති බවය. මේ අනුව බුද්ධඝෝෂ හිමි ලංකාවට වැඩම කළ කාල සීමාව සැක සහිත වූ නමුත් ක්‍රි.ව.5 වැනි සියවසේ ලංකාවේ වාසය කළ බවට සාක්‍ෂි ඇත.

බුද්ධඝෝෂ හිමි විසින් රචිත / පාලි බසට පරිවර්ථනය කල ග්‍රන්ථ

මේ හිමියන් ත්‍රිපිටකයට අටුවා ග්‍රන්ථ විශාල සංඛ්‍යාවක් රචනා කර ඇත. බුද්ධඝෝෂ හිමියන් මෙවැනි අටුවා රැසක් කෙලෙස ලීවාද යන්න පිළිබඳ පුදුම සහගත දෙයක් ලෙස කරුණු දක්වා ඇත. බුද්ධඝෝෂ හිමියන්ට රාජ්‍ය අනුග්‍රහය නොඅඩුව ලැබුන බවට සාක්‍ෂි මහාවංශයේ ඇත.

ඉහත සඳහන් කෘති ලිවීමට පෙ‍ර බුද්ධඝෝෂ හිමියන් ලංකාවට පැමිණි අවධියේම ලි‍යන ලද කෘතිය වන්නේ විශුද්ධිමාර්ගයයි එයද අටුවා ස්වරූපයෙන් රචනා කර ඇත. ඉහත කෘති අතරින් ඇතැම් කෘතිවල කතෘ පිළිබඳ ගැටලු පැවතුන ද බොහෝදෙනාගේ පිළිගැනීම බුද්ධඝෝෂ හිමියන් මේ සියලු කෘති රචනා කළ බවය.
බුද්ධඝෝෂ හිමියන් මුලින්ම සම්පාදනය කරන ලද විශුද්ධිමාර්ගය අනුරාධපුර විහාරවාසී ආචාර්ය සංඝපාල තෙරුන්ගේ ආරධනාවෙන් ලියා ඇත. අටුවා පාලි භාෂාවට පරිවර්ථනය කිරීමට පෙර බුද්ධඝෝෂ හිමියන්ගේ දැණුම පරික්‍ෂා කිරීමට මේ කෘතිය ලිවීමට පැවරූ බව සඳහන් වේ. මේ සඳහා
"සීලෙ පතිට්ඨාය නරො සපඤ්ඤො" යන ගථාව ප්‍රස්තුතය වශයෙන් තබාගෙන මේ කෘතිය රචනා කර ඇත.

සමන්තපාසාදිකා විනයට්ඨකථාව

විනය පිටකය සඳහා කරන ලඳ අටුවාව සමන්තපාසාදිකාව නම් වේ. සිරිනිවාස නම් රජුගේ විසිවෙනි රාජ්‍ය වර්ෂයේදී බුද්ධසිරි නම් තෙරැන් වහනසේගේ ආරාධනයෙන් මේ කෘතිය රචනා කර ඇත. මෙහි නිදාන කථාවේ බුද්ධ ශාසනයේ සංක්‍ෂිප්ත ඉතිහාසය සඳහන් සඳහන් වේ. ධර්ම සංගායනා තුන සිදු වූ ආකාරය, ලක්දිවට බුදු දහම ගෙනා සැටි අනුරාධපුර මහා විහාරය පිහිට වූ සැටි, ලාංකික භික්‍ෂු සංඛ්‍යාව අධික වීම සමඟ මිහිඳු හිමියන් ලාංකීය භික්‍ෂූන් හා ධර්ම සංගායනයක් පැවැත්වීම ආදී තොරතුරු එහි සඳහන්ය.

සුමංගලවිලාසිනී අට්ඨකථාව

මෙය දීඝ නිකා‍යට කරන ලඳ අට්ඨකථාවයි. සුමංගල පිරිවෙ‍නේ වාසය කළ දාඨානාග මහ තෙරුන්ගේ ආධනාවෙන් කරන ලදි. "සුමංගල පිරිවෙනේ නම මුල්කොට "සුමංගලවිලාසිනී" යැයි නම තැබුවා සේ පෙනේ"

පපඤ්චසූදනී අට්ඨකථාව
මජ්ඣිම නිකායට කරණ ලඳ අටුවාව පපඤ්චසූදනී යයි. මෙම කෘතිය ලිවීමට ආරධනා කරන්නේ බුද්ධඝෝෂ හිමියන් දඹදිව වැඩ වසන සමයේ මයුර රූප පටුනෙහි එක්තැනක විසූ බුද්ධමිත්ත නම් තෙරුන් වන්‍හසේය.

සාරත්‍ථප්පකාසිනී අට්ඨකථාව

සංයුත්ත නිකායට ලියන ලඳ අටුවාව සාරත්‍ථප්පකාසිනිය වන අතර ජොතිපාල නම් තෙරුන්ගේ ආරාධනාවෙන් මෙය ලියාඇත. මෙහි බණවර හැත්තෑ අටක් ඇත. මෙහි තෙරුන් වහන්සේලාගේ චරිත කථා සහ කොසොල් රජු අල්ලස් ගත් සැටි මෙහි අවසානයේ සඳහන් වේ.

මනෝරථපූරනී අට්ඨකථාව

අංගුත්තර නිකායට ලියන ලඳ අටුවාවට ජෝතිපාල හිමියන්ගේ සහ ජීවක උපාසකයාගේ ආරාධනය ලැබී ඇත. මෙහි බණවර 84 කි.

පරමත්‍ථජෝතිකා අට්ඨකථාව

මෙය ප්‍රමාණයෙන් ඉතා කුඩා අටුවා ග්‍රන්ථයකි. මෙය ඛුද්දක නිකායට අයත් ඛුද්දකපාඨ ග්‍රන්ථයට සම්පාදනය කර ඇත. ඇතැම් පිරිස් මෙය බුද්ධඝෝෂ හිමියන්ගේ කෘතියක් නොවන බව කියයි.

ධම්මපදට්ඨකථාව

ධම්මපදයට ලියන ලඳ අට්ඨකථාව ධම්මපදට්ඨකථාවයි. මෙහි අඩංඟු ගාථා 423 ට කථා වස්තු දෙසිය අනූනවයක් රචනා කොට ඇත. ධම්මපදය බෞද්ධයනගේ හස්තසාර ග්‍රන්ථයයි.

ජාතකට්ඨකථාව

බුද්ධමිත්ත තෙරුන් විසින් සහ මහිංසාසක නිකායෙහි බුද්ධදේව තෙරුන්ගේ ආරාධනාවෙන් මෙම කෘතිය ලියා ඇත. පන්සිය පනස් ජතකකථා හා එහි ගාථාවන් ඇතුලත් කරමින් ලියන ලඳ මෙය විශාම අටුවා ග්‍රන්ථයයි.

කංකාවිතරණී අට්ඨකථාව

ප්‍රාතිමෝක්‍ෂය හෙවත් භික්‍ෂූන් වහන්සේලා සඳහා පණවා ඇති විනය ශික්‍ෂාපද විග්‍රහ කරමින් ලියන ලඳ කෘතිය කංකාවිතරණී අට්ඨකථාවය. මෙය සෝණ නැමති තෙර කෙනෙකුගේ ආරාධනාවෙන් ලියා ඇත.

අත්‍ථසාලිනී අට්ඨකථාව

ධම්මසංගනී ප්‍රකරණයට ලයන ලඳ අටුවාව අත්‍ථසාලිනියයි. මහාචාර්ය බාපන් මහතා මෙය බුද්ධ‍ඝෝෂ හිමියන්ගේ කෘතියක් නොවන බව කියයි. මෙය බණවර විසිතුනකින් සමන්විතය.

සම්මෝහවි‍නෝදනී අට්ඨකථාව

විභංගප්‍රකරණය සඳහා ලියන ලඳ අටුවාව සම්මොහවිනෝදනියයි මෙහි බණවර හතළස් එකක් ඇත.

පඤ්චප්‍රකරන අට්ඨකථා

කථාවත්‍ථු, පුග්ගලපඤ්ඤත්ති, ධාතුකථා, යමක, හා පට්ඨාන  යන ප්‍රකරන ග්‍රන්ථ පහටම ලියන ලඳ අටුවාව පංචපකරණ අට්ඨකථාවය.
මෙලෙස අටුවාචාර්ය බුද්ධඝෝෂ හිමියන් ඉහත දැක්වූ අටුවා පරිවර්තනය කරමින තමන්ගේ අදහසක් ප්‍රකාශ කරනවා නම් "අයං පන මෙ අත්තනොමති" යනුවෙන් යොදා තමඅදහස ප්‍රකාශ කර ඇත.බුද්ධඝෝෂ හිමියන් අටුවා කරණයේදී ලක්දිව තමා වැඩි ස්ථාන රාජ්‍ය පාලනය පිළිබඳව ද අදහස් ඇතුලත්කර ඇත. විදේශිකයෙකු වූ බුද්ධඝෝෂ හිමියන් ලංකාවට පැමිණ තමා ලබා සිටි ත්‍රිවේද දැණුම, ත්‍රිපිටක දැණුම උපයෝගී කරගෙන ත්‍රිපිටකයෙන් අඩකටත් වැඩිය අටුවා රචනා කර ඇත. බුද්ධඝෝෂ හිමියන් සියලු පඬිවරුන් අගය කරන ශ්‍රේෂ්ඨ පඬිවරයා බවට පත් වූයේ මේ නිසාය.

අන්තික සටහන්
කලුපහන, ඩි.ජේ, බෞද්ධ දර්ශන ඉතිහාසය, පියසිරි ප්‍රින්ටින් සිස්ටම්, නුගේගොඩ, 2003, පිටුව 213.
ගුණසේකර, පද්මා, දෙදහස් පන්සිය වසරක බොදු සමය, සුනෙර, නුගේගොඩ, 2000,ලිටුව 213.
ඌණපූර්ණ සහිතො මහාවං‍සො, ඒ.පි. බුද්ධදත්ත සංස්කරණ, කොළඹ, ගුණසේන සහ සමාගම, 1959, පිටුව 221
ඌණපූර්ණ සහිතො මහාවං‍සො, ඒ.පි. බුද්ධදත්ත සංස්කරණ, කොළඹ, ගුණසේන සහ සමාගම, 1959, පිටුව 221
ඌණපූර්ණ සහිතො මහාවං‍සො, ඒ.පි. බුද්ධදත්ත සංස්කරණ, කොළඹ, ගුණසේන සහ සමාගම, 1959, පිටුව 222
ශ්‍රී බුද්ධදත්ත, පොල්වත්තේ, පාලි සාහිත්‍යය, රත්න පොත් ප්‍රකාශකයෝ, මරදාන පාර කොළඹ 10, 2002, පිටුව 145-146
ශ්‍රී බුද්ධදත්ත, පොල්වත්තේ, පාලි සාහිත්‍යය, රත්න පොත් ප්‍රකාශකයෝ, මරදාන පාර කොළඹ 10, 2002, පිටුව146
ශ්‍රී බුද්ධදත්ත, පොල්වත්තේ, ථෙරවාදී බෞද්ධාචාර්යෝ, කොළඹ, 1960, පිටුව 18.
ශ්‍රී බුද්ධදත්ත, පොල්වත්තේ, පාලි සාහිත්‍යය, රත්න පොත් ප්‍රකාශකයෝ, මරදාන පාර කොළඹ 10, පිටුව 165.

මෙයද බලන්න
 Buddhaghosa

ආශ්‍රිත ලිපි
 විසුද්ධිමග්ග
 අශ්වඝෝෂ හිමි

චරිත කතා
භික්‍ෂූහූ
අටුවාචාර්යයෝ

බුද්ධඝෝෂ හිමි


Hatchback, 3 ila 5 kapılı, 4 veya daha fazla oturma yeri olan, genellikle arka koltuklar yatırılabilir, bagaj uzantısı olmayan, arka tarafı düz olarak yere inen, bagaj kapısı tamamen açılabilir, bagaj kısmı kabine dahil olan, kapalı binek taşıtlarına verilen addır. Yandan görünümü Sedan otomobiller gibi olan, yani bagaj çıkıntısı olan, fakat arka camı ile bagaj kapağı tek parça olan ve bagajı kabine dahil olan modeller (deyim yerinde ise Sedan görünümlü Hatchback otomobiller) liftback olarak adlandırılmaktadır.

Günümüzde Hatchback Otomobiller

Hatchback otomobiller bugün, Avrupa pazarında en çok satılan otomobillerdir. Mini, küçük ve kompakt hatchbackler ekonomik ve ucuz yapılılarıyla dikkat çekerken; VW Golf, Opel Astra ve Renault Clio gibi büyük bir kesime hitap eden hatchbackler sürekli satış rekorları kırmaktadır. Hot Hatch olarak tabir edilen ve çoğunlukla 3 kapılı olan sportif HB'ler top modellerde 300 HP'e kadar çıkan güçleriyle özel deneyimler yaşatırken, liftback adlı sedan görünümlü HB'ler orta sınıfa farklı bir bakış açısı getirmektedir.

Otomobil segmentleri

Hatchback


Față în față cu fericirea este un film românesc din 1967 regizat de Nell Cobar.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1967 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1967
Filme de animație

Față în față cu fericirea


Bahçekapı, Etimesgut - Ankara Etimesgut'ta bir mahalle
 Bahçekapı, Fatih - İstanbul Fatih'te bir semt
 Bahçekapı, Elazığ - Elazığ'da bir köy

Bahçekapı


U starogrčkoj nošnji, tainia (starogrčki: ταινία; pl:  ili ; pl: taeniae) bila je traka za glavu, vrpca ili file.

Tainia traka za glavu nosila se uz tradicionalnu starogrčku nošnju. Trake su se nosile na grčkim svetkovinama. Bogovi su također vezali svoje glave tanijama. Nadalje, kultne slike, stabla, urne, spomenici, životinjske žrtve i pokojnici  imali su tainiai omotane oko sebe. Kasnije su ih usvojili Rimljani. Slična vrsta trake za glavu bila je dijadema, koja se koristila kao simbol za kraljeve.

Izvori

Vanjske poveznice
 Slika žene koja nosi hiton i široku taeniju u Projektu Perzej

Krune
Pokrivala za glavu

Tanija


مدينة صامطة هي حاضرة ومركز محافظة صامطة جنوب غرب السعودية، وتبعد حوالي 60 كم جنوب مدينة جيزان.

سبب التسمية
أول ما عرفت مدينة صامطة باسم قرية «مصبرى» ويدل على ذلك وجود بئر بهذا الاسم معروفة في الوقت الحاضر إذ تقع في ساحة سوق الاثنين المعروف بمدينة صامطة وقد أقفلت بغطاء خرساني عندما نفذت شبكة للمياه في المدينة في الثمانينات من القرن الرابع عشر الهجري وقد وردت قرية مصبرى في بعض المراجع التاريخية مثل كتاب «السلوك في طبقات العلماء والملوك» لصاحبه القاضي عبد الله بهاء الدين محمد بن يوسف الجندي المتوفى في العقد الثالث من القرن السابع الهجري (قرن 7 هـ) وكانت تسمى صامدة لصمودها أمام الغزاة وبمرور السنين وتأثير اللهجات العامية على مخارج الحروف تحول حرف الدال إلى حرف الطاء فأصبحت تسمى صامطة.

نبذة تاريخية

أول ما عرفت مدينة صامطة باسم قرية مصبري ويستدل على ذلك بوجود بئر بهذا الاسم معروفة إلى الوقت الحاضر. وقد ذكرت كلمة المصبري في كتاب فهرس البلدان (... المصبري قرية من نواحي مدينة حرض من تهامة شرقي ميدي التي على ساحل البحر الأحمر...) وبالرجوع إلى بعض المراجع التاريخية يتبين لنا ان مدينة صامطة يمتد عمرها أكثر من ثمانمائة سنة ولم تشتهر بهذا الاسم إلا خلال القرن الثاني عشر الهجري تقريبا. وتراوح الاسم بين صامطة وسامطة وصامدة وقد يعود ذلك إلى اختلاف لهجات أهل المنطقة فهناك من يلفظ حرف الدال طاء... وقيل انها تسمى صامدة لما اشتهر عنها من صمود أمام الغزاة.

مشوار الشيخ القرعاوي فيها
تعد مدينة صامطة مدينة علم إذ استقر بها الداعية الكبير الشيخ عبد الله القرعاوي عام 1358هـ وأسس فيها أول مدرسة سميت بالمدرسة السلفية في عام 1359هـ وتتلمذ على يديه عدد كبير من أبناء المنطقة فأصبح عدد منهم يشار إليه بالبنان في العلوم الشرعية وعلوم اللغة العربية وذاع صيتهم ومن هؤلاء العالم النابغة الشيخ حافظ الحكمي وكان من مآثر الشيخ الداعية عبد الله محمد القرعاوي انتشار المدارس في القرى المدن وهجر المنطقة وتعداها إلى بلاد غامد وزهران فكان له الفضل بعد الله في تبصير الناس بأمور دينهم ودنياهم وقد أمدته حكومتنا الرشيدة بالمال وبكل ما يحتاجه التعليم ونشر الدعوة إلى الله، ف رحمة واسعة

المناخ
مناخها مداري (حار رطب صيفا معتدل شتاء) وتهطل الأمطار الموسمية في فصل الصيف، ومعدل الرطوبة يتراوح بين (40-50) درجة، أي تقل عن نسبة الرطوبة في مدينة جازان بحوالي 18 درجة وذلك لبعدها عن ساحل البحر الأحمر بمسافة 30كم تقريبا.

النشاط الاقتصادي
يبلغ عدد سكان مدينة صامطة حوالي (20.000) نسمة ويزداد هذا العدد إلى حوالي (30.000) نسمة يوم الاثنين وهو يوم السوق الأسبوعي للمنطقة لمزاولة البيع والشراء ومعظم هؤلاء السكان يعملون في وظائف حكومية أو تربية المواشي وصيد السمك وبعض الحرف اليدوية البسيطة أو استخراج زيت السمسم ومنهم من يحترف الزراعة.

وصامطة حاضرة من القطاع الجنوبي لجازان وتتبعها عشرات القرى والهجر وهي ذات كثافة سكنية عالية كما أنها بوابة المنطقة إلى الحدود الدولية مع اليمن الشقيقة وبها أسواق تجارية حديثة وسوق شعبي أسبوعي يعقد كل يوم اثنين يفد إليه المتسوقون من أنحاء المملكة حتى من اليمن الشقيق.

النهضة التعليمية
كانت أول مدرسة أنشئت في صامطة هي (المدرسة السلفية) علي يد الداعية المصلح الشيخ عبد الله بن محمد القرعاوي في عام 1359هـ. ثم تم افتتاح أول مدرسة ابتدائية في صامطة عام 1372هـ وأول مدرسة متوسطة في 1388هـ وأول مدرسة ثانوية في عام 1398هـ. وفي دراسة اعدتها بلدية صامطة ذكرت أن صامطة من المدن السعودية القديمة حيث تشير بعض المصادر التاريخية إلى أن صامطة عرفت كحاضرة لما جاورها من القرى التي تبلغ (47) قرية منذ عام 1415 م أي قبل حوالي 584 سنة.

«وقد شهدت صامطة عصرها الذهبي الزاهر في العهد السعودي الميمون مثل غيرها من مدن وقرى وهجر المملكة...» هذا ما أكده الباحث في بحثه عن تاريخ صامطة حيث ذكر أن أول مدرسة أسست على يد الداعية الكبير الشيخ عبد الله بن محمد القرعاوي وهي المدرسة التي تخرج منها نجباء المنطقة من أمثال الشيخ حافظ بن أحمد الحكمي الذي ملأ صيته الدنيا علما وفقها وغيره الكثير من العلماء ثم وبفضل هؤلاء النجباء بمساندة الشيخ القرعاوي تم إنشاء معهد صامطة العلمي عام 1374هـ ويعد ثاني معهد علمي أنشئ في المملكة العربية السعودية وأول معهد علمي بمنطقة جازان ليصبح وجهة لطلاب العلم من عموم أطراف المنطقة وما جاورها وتخرج منه الكثير الذين سلكوا مجالات متعددة في هذا الوطن الغالي وخصوصا في مجال القضاء والتعليم والأعمال الدعوية والإدارية.

المرافق الحكومية

تتوفر بمدينة صامطة جميع الخدمات والمرافق الحكومية والمدارس بنين وبنات بمختلف المراحل ومعهد علمي وكلية للبنات وبها مستشفى صامطة العام سعة (100) سرير، وبلدية ومحكمة عامة وإمارة المحافظة، وجميع الأجهزة الأمنية التابعة لوزارة الداخلية، ونادي (حطين السعودي) وكهرباء القطاع الجنوبي وفرع البنك الزراعي وفرع البنك الأهلي وفرع لمصرف الراجحي وفرع البنك العربي الوطني ومستوصفات خاصة وفرع لشركة الاتصالات السعودية حيث شملت المدينة وقراها الخدمة الهاتفية ووكالتي سفر وسياحة، كما زادت المخططات السكانية وتم سفلتة شوارعها ورصفها وتشجيرها واقامة بعض المتنزهات والحدائق بهدف إسعاد المواطن وتلبية احتياجاته.

المعالم الأثرية

يعد (الحصن) الذي يقع في الجنوب الغربي لمدينة صامطة من أهم المعالم الأثرية للمدينة ويطلق عليه (حصن الشريف) وقد تم بناؤه في عام 1249هـ على يد الشريف محمد بن أبو طالب بن محمد بن أحمد بن خيرات ويتكون المبنى من دورين كما يوجد بالحصن بستان بجواره بئر تسمى الطالبية

المصادر

أماكن مأهولة في منطقة جازان
مدن منطقة جازان

صامطة


عبد الكريم فيصل ضيف الله الدغمي (1955 - ) وزير وسياسي أردني من مواليد مدينة المفرق.

حياته
أكمل دراسته الثانويّة في مدينة المفرق عام 1973، ثمّ التحق بجامعة بيروت العربية، وحصل على بكالوريوس في الحقوق وتخرّج عام 1977م، ثم نال شهادة الماجستير في القانون من جامعة الاسكندرية.

بعد تخرّجه عمل في سلك المحاماة لفترة طويلة، واكتسب خبرة عمليّة في المجال الحقوقيّ ممّا أهّله لخوض غمار الانتخابات النيابيّة عن دائرته في مدينة المفرق، وفاز بعضويّة مجلس النوّاب الحادي عشر، وذلك بعد استئناف الحياة البرلمانيّة عام 1989م.كما كان عضوا في مجلس أمناء جامعة آل البيت، وعضوا في البرلمان العربي الانتقالي، وعضوا في هيئة شباب كلّنا الأردنّ.

تقلّد عدة مناصب حكومية فعُيّن وزيرًا للشؤون البلديّة والقرويّة عام 1989، ثمّ وزيرًا للعمل عام 1991، ووزيرًا للعمل ووزير دولة لشؤون رئاسة الوزراء في نفس العام 1991.وفي عام 1996 تسلّم منصب وزير العدل في حكومة عبد الكريم الكباريتي.

عام 1993 خاض غمار الانتخابات النيابيّة لمجلس النواب الثاني عشر وفاز بعضويّة المجلس ، وكرّر التجربة أكثر من مرّة ففاز بعضويّة مجالس النواب من الثالث عشر وحتى التاسع عشر.

في عام 2011 فاز الدغمي برئاسة مجلس النواب الأردني السادس عشر وحصل على 59 صوتا فيما حصل منافسه الوحيد النائب عاطف الطراونة على 58 صوتا.

وفي عام 2021 انتخب مجلس النواب عبد الكريم الدغمي رئيسا لمجلس النواب التاسع عشر في افتتاح الدورة العادية الأولى. بعد حصوله على غالبية أصوات المجلس. وحاز الدغمي على 64 صوتا، من أصل 130 صوتا (عدد أعضاء المجلس)، متقدما على منافسه النائب نصار القيسي، الذي حصل على 58 صوتا، فيما تم إلغاء 7 أصوات.

أوسمة

 حائز على وسام الكوكب الأردني من الدرجة الأولى.

المناصب التي تقلدها
 عضو مجلس النواب الأردني الحادي عشر 1989.

 وزير الشؤون البلدية (1989)
 وزير العمل (1991)
 وزير العمل ووزير دولة لشؤون رئاسة الوزراء (1991)
 عضو مجلس النواب الأردني الثاني عشر 1993
 وزير العدل (1996-1997)

 عضو مجلس النواب الأردني الثالث عشر 1997
 عضو مجلس النواب الأردني الرابع عشر 2003
 عضو مجلس النواب الأردني الخامس عشر 2007
 عضو مجلس النواب الأردني السادس عشر 2010

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس النواب الأردني
رؤساء مجلس النواب الأردني
سياسيون أردنيون في القرن 21
مواليد 1955
وزراء شؤون مجلس الوزراء أردنيون
وزراء عدل أردنيون
وزراء عمل أردنيون

عبد الكريم الدغمي


الكزاز أو التيتانوس  هو مرض حاد ينتج عن تلوث الجروح بالجراثيم التي تحمل بداخل الأبواغ. والأبواغ تحمل بداخلها البكتيريا التي تبدأ بالنمو موضعيًا في الجرح نفسه، وتنتج سمًا قويًا يمتصه الجسم ويؤدي إلى تقلصات مؤلمة في العضلات وتقلص في عضلات الحنك وتشنجات متوترة. هذا المرض يأتي بصورة أوبئة. ولا ينتقل مباشرة من شخص لآخر. ويموت من جراء هذا المرض 35-70% ممن يصابون به. وجرثومة الكزاز تعيش في أمعاء الحيوان والإنسان.
المصاب بالمرض لا يتطلب عزلة عن الآخرين، ولا يجري عليه أي حجر صحي. دور الحضانة يتراوح من أربعة أيام إلى ثلاثة أسابيع (والمعدل هو عشرة أيام)، وأكثر الحالات تحصل قبل اليوم الرابع عشر. لا يكتسب المرء مناعة دائمة بعد شفائه من المرض ويمكن أن يصاب به مرة ثانية. لذلك يجب تحصين الأشخاص بعد الشفاء من المرض. وبما أن هذا المرض يقع في كل الأعمار فمن الضروري الاحتفاظ بمناعة كافية ضده وتعميم التلقيح ضد الكزاز لكل الأعمار. وهذا التلقيح يؤمن الوقاية من المرض 100% تقريبًا، واستعماله يغني أيضًا عن استعمال المصل المحصن وهكذا يتسنى تجنب الحساسية التي تعقب استعمال مثل هذه الأمصال.

وللقاح ضد الكزاز تستعمل تراكيب سمومية (توكسيد) كمولدات للمضادات (لها خاصية تنبيه إفراز الأجسام المضادة). يعطى اللقاح ضد الكزاز على ثلاث جرعات بفترة شهر إلى شهرين بين كل منها، وتعطى جرعة منبهة كل ثمانية إلى عشر سنوات. في حال إصابة الشخص بجرح يجب اتخاذ الإجراءات لمنع حدوث الكزاز، فإذا كان الشخص محصنًا كما يجب فكل ما يلزم في هذه الحالة هو إعطاء جرعة منبهة جديدة خلال 24 ساعة من الإصابة. وهذا الإجراء يجدد تكوين الأجسام المضادة خلال ستة أيام ويبقى الشخص بدون حاجة إلى استعمال المصل المحصن ضد الكزاز. أما إذا تأخر إعطاء الجرعة المنبهة عن الـ 24 ساعة أو كان تلوث الجرح كثيرًا ففي هاتين الحالتين يجب إعطاء جرعة منبهة من اللقاح بالإضافة إلى الجرعة المطلوبة من المصل المحصن.

يصيب الكزاز الأطفال المولودين حديثًا في الأيام الأولى من حياته نتيجة تلوث السرة عند قطع الحبل السري من جراء استعمال أدوات غير مطهرة أو عدم نظافة أيدي الطبيب أو القابلة أو الممرضة. وهذه الإصابة خطرة جدًا على الطفل لهذه الأسباب تشمل الوقاية من مرض الكزاز التوعية الصحية الموجهة إلى الناس عامة، وإلى القابلات والممرضات مع التركيز على فعالية التحصين وطرق استعمال التوكسيد والمصل المحصن. وتشمل الوقاية أيضًا تحصين المرأة الحامل وإعطائها جرعة منبهة في حالة كونها محصنة.

العلاج
يعالج المصاب بمرض الكزاز بإعطائه جرعات كبيرة من المصل المحصن ومضادات حيوية وبعد شفاءه يحصن من جديد باستعمال التوكسيد (لقاح الكزاز).

يجب تنظيف الجرح. يجب إزالة الأنسجة المصابة بجراحة تنظيرية. تناول المضادّ الحيوي ميترونيدازول، يقلّل من أعداد البكتيريا ولكن لا يؤثر على سموم هذه البكتيريا. استُخدم البنسلين في الماضي لعلاج الكزاز ولكنه لم يعد العلاج الأمثل بسبب خطر نظري من زيادة التشنّجات ولكن ينصح باستعماله في حال عدم توفّر الميترونيدازول. يجب تطعيم كل المصابين بالكزاز ضد هذا المرض أو إعطائهم جرعات منشّطة.

علم الأوبئة
تقدّر منظمة الصحة العالمية أن 59000 مولود جديد عالمياً ماتوا عام 2008 نتيجة لمرض الكزاز13. في الولايات المتحدة يصاب 50-100 شخص سنوياً بالكزاز معظم الحالات في الولايات المتحدة تحدث مع الأشخاص غير المطعّمين.

وتلتزم جميع الدول، في جميع أنحاء العالم، بالقضاء على الكزاز الأمومي والوليدي (MNT)، أي تقليل انتشار مرض الكزاز الوليدي إلى أقل من حالة واحدة لكل 1000 حالة ولادة حية سنويًا في كل منطقة. واعتبارًا من أغسطس/آب عام 2015، لا تزال 21 دولة غير متمكنة من القضاء على الكزاز الأمومي والوليدي.

مراجع

وصلات خارجية
 الكزاز (نقلاً عن صفحة هيئة الخدمات الصحية الوطنية (المملكة المتحدة) NHS البريطانية، بتاريخ 4.2.2010)
 الكزاز (نقلا عن صفحة MedlinePlus بتاريخ 4.2.2010]
 http://www.who.int/immunization_monitoring/diseases/MNTE_initiative/en/index.html
 https://www.who.int/immunization/diseases/tetanus/ar/
 http://www.cdc.gov/vaccines/pubs/pinkbook/downloads/tetanus.pdf

أمراض بكتيرية
أمراض قابلة للوقاية باللقاح

كزاز


IC 1129 est une galaxie spirale située dans la constellation de la Petite Ourse. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . Cette galaxie a été découverte par l'astronome américain Edward Swift en 1887.

La classe de luminosité d'IC 1129 est III-IV et elle présente une large raie HI.

À ce jour, deux mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est loin à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre d'IC 1129 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Supernova
La supernova SN 2012cs a été découverte dans IC 1129 le  2012 par l'astronome amateur américain . Cette supernova était de type IIb.

Groupe de NGC 5939
IC 1129 fait partie d'un trio de galaxies, le groupe de NGC 5939. Les deux autres galaxies du trio sont NGC 5939 et 1531+6744, une abréviation non conventionnelle employée par Mahtessian pour CGCG 1531.4+6744, la galaxie UGC 9896.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du IC

Liens externes

 IC 1129 sur le site du professeur C. Seligman

1129
Constellation de la Petite Ourse
Galaxie spirale
Galaxie découverte en 1887
Objet céleste découvert par Edward Swift

IC 1129


بلامين ماركوف ، من مواليد 11 سبتمبر 1957، لاعب كرة قدم بلغاري سابق، ومدرب كرة قدم بلغاري حالي.

درب منتخب بلغاريا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية بلغاريون
لاعبو كرة قدم رجالية بلغاريون مغتربون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون بلغاريون مغتربون في فرنسا
لاعبو الدوري البلغاري لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو غرونوبل
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم بلغاريون
لاعبو كرة قدم بلغاريون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو منتخب بلغاريا لكرة القدم
لاعبو ميتز
لاعبو نادي سسكا صوفيا
مدربو الوداد الرياضي
مدربو بطولة أمم أوروبا 2004
مدربو سسكا صوفيا
مدربو كرة قدم بلغاريون
مدربو كرة قدم بلغاريون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في المغرب
مدربو منتخب بلغاريا لكرة القدم
مدربو نادي غرونوبل
مواليد 1957
رياضيون من مقاطعة غابروفو

بلامين ماركوف


NGC 5663 est une galaxie lenticulaire située dans la constellation de la Balance. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5663 a été découverte par l'astronome américain Francis Leavenworth en 1886.

Avec une brillance de surface égale à , on peut qualifier NGC 5663 de galaxie à faible brillance de surface (LSB en anglais pour ). Les galaxies LSB sont des galaxies diffuses (D) avec une brillance de surface inférieure de moins d'une magnitude à celle du ciel nocturne ambiant.

À ce jour, une mesure non basée sur le décalage vers le rouge (redshift) donne une distance d'. Cette valeur est à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5663 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer..

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5663 sur le site du professeur C. Seligman

5663
Constellation de la Balance
Galaxie lenticulaire
Galaxie à faible brillance de surface
Objet céleste découvert en 1886
Objet céleste découvert par Francis Leavenworth

NGC 5663


Seoul Broadcasting System (SBS) (koreansk: 에스비에스, Eseubieseu) er et sydkoreansk mediefirma grundlagt i 1990. Selskabet har hovedsæde i Seoul.

Tv-kanaler

Jordbaseret
 SBS TV

Kabel
 SBS Plus
 SBS Golf
 SBS funE
 SBS Sports
 SBS Biz
 SBS MTV (medejet med ViacomCBS)
 SBS F!L
 Nickelodeon (medejet med ViacomCBS)

Radiostationer
 SBS Love FM
 SBS Power FM
 SBS V-Radio

Datterselskaber og afdelinger
 SBS Contents Hub - digital mediedivision
 SBS International - internationalt datterselskab driver SBS America
 SBS Medianet - kabel-tv-afdeling
 SBS Viacom - kabel-tv-afdeling, joint venture med ViacomCBS

Logo

Eksterne henvisninger

Etableret i 1990
Virksomheder i Seoul

Seoul Broadcasting System


Bilal Hassani (født 9. september 1999) er en fransk sanger og YouTuber. Han repræsenterer Frankrig i Eurovision Song Contest 2019 med sangen "Roi" efter at have scoret 200 point i finalen i Destination Eurovision 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger

Sangere fra Frankrig
YouTubere fra Frankrig
Personer fra Paris
Frankrigs Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2019

Bilal Hassani


Hrvatski otoci:
 Pohliba (Ugljan), oko 100 metara od obale Ugljana
 Pohliba (Dugi otok), uz istočnu obalu Dugog otoka

Pohliba


Sivrihisar, Bizans İmparatoru Justinianus  tarafından yeniden onarıldıktan sonra Justinianapolis olarak anılan, bugünkü Eskişehir ilçesi.
Mokissos,  Aksaray  ilinin Helvadere Kasabası içinde,  535 yılında imparator Justinianus tarafından piskoposluk merkezi yapılmış antik kent.

JUSTINIANAPOLIS


The City of London School, also known as CLS and City, is a private day school for boys in the City of London, England, on the banks of the River Thames next to the Millennium Bridge, opposite Tate Modern. It is a partner school of the City of London School for Girls and the City of London Freemen's School. All three schools receive funding from the City's Cash. It is a member of the Headmasters' and Headmistresses' Conference (HMC). It is one of the most academically selective and successful schools in the country.

The school was founded by a private Act of Parliament in 1834, following a bequest of land in 1442 for poor children in the City of London. The original school was established at Milk Street, moving first to the Victoria Embankment in 1879 and subsequently to its present site on Queen Victoria Street in 1986.

Former pupils, known as Old Citizens, who have attained eminence in various fields are former UK Prime Minister H. H. Asquith, First World War hero Theodore Bayley Hardy, Nobel Prize–winning scientists Frederick Gowland Hopkins and Peter Higgs, Justice of the Supreme Court Lawrence Collins, Historian John Robert Seeley, England cricket captain Mike Brearley, British chemist and entrepreneur William Henry Perkin, Booker Prize-winning authors Kingsley Amis and Julian Barnes, Hollywood film director Michael Apted, and actor Daniel Radcliffe.

The school provides day education to about 1000 boys aged 10 to 18 and employs approximately 100 teaching staff and around another 100 non-teaching staff. The majority of pupils enter at 11, some at 13 and some at 16 into the Sixth form. There is a small intake at 10 into Old Grammar, a year group consisting of two classes equivalent to primary school Year 6. Admissions are based on an entrance examination and an interview, with the exception of pupils educated at the City Junior School, who are given an automatic place at 11+.

History

The City of London School traces its origins to a bequest of land by John Carpenter, town clerk of London. On his death in 1442, it was found that Carpenter had listed many bequests, most to his relatives but some to charitable causes. There were no bequests listed to directly support the education of boys in the City of London. However, a bequest of land was left to two trusted friends who were aware that Carpenter desired a legacy which would support children, and in turn the land was passed on to John Don, an influential man in the City of London. On his death, Don left his own will incorporating the words used in Carpenter's bequest of land and his intentions for the land, that it be "for the finding and bringing up of four poor men's children with meat, drink, apparel, learning at the schools, in the universities, etc., until they be preferred, and then others in their places for ever." The four boys became known as Carpenter's Children.

Little is known of the early years of the legacy. This bequest was administered by the Corporation of London in around 1460 and a small college was founded next to Guildhall Chapel, also using the library facilities in the chapel. Despite the fact that this continued for over 70 years, the earliest certain evidence of the existence of Carpenter's Children can only be traced back to 1536, and thus it is not clear who these boys were, what they were taught and where they lived. In 1547, under the Chantries Act the Guildhall Chapel and Library were forfeited. The funding for the four boys was also discontinued. The Corporation of London remained in control of Carpenter's estate and accounts from the next 300 years show that the money continued to be spent on children's benefits such as providing new coats to every child or providing them with access to education.

In 1823, a report published by the Charity Commission revealed that over the centuries, the income from the bequest vastly exceeded the expenses of the boys' education. In response to the report, the Corporation of London indicated that it had taken, "great pains...by searching in the archives of the corporation and other places for the will of John Carpenter, without effect". Had the Corporation instead looked for the will of John Don, it would have received guidance in what to do with the money.

Lacking that guidance, discussions began on how the bequest money should be spent. The City Lands Committee suggested in a report that the bequest should be spent on educating a larger number of boys and this approach was adopted in 1826. A number of people including Richard Taylor, a printer and an assistant to the founding of University College London, urged the Corporation of London to spend the bequest on creating a day school for the largest possible number of boys. In 1830, they proposed that the City of London Corporation School should be founded with Taylor as a governor and that the school to be established on the site of the disused London Workhouse. In the meantime, a small number of boys, who became known as Carpenter's scholars, were sent to Tonbridge School. An Act of Parliament, the Estate of the London Workhouse Act 1829 (c. 43), was passed to transform the workhouse into a school and governors were appointed. Conditions at the workhouse site had deteriorated and much money was needed for its maintenance. The only funds available, though, were the same £300 (about £30,000 in 2016) a year budget the workhouse had received.

Over the next few years, the workhouse proposal was seen by the City of London Lord Mayor's deputation and the City Lands Committee (Taylor was a member of both), as impractical, and other schemes were proposed. In 1832, Warren Stormes Hale, who believed that the workhouse proposal was not the best use of Carpenter's legacy, was appointed to the City Lands Committee. He became chairman of the committee in 1833, and would come to be considered the second founder of the City of London School, after Carpenter.

At this point, the City Lands Committee started to search for better locations for a school. They selected Honey Lane Market, a site on Milk Street, as their preferred location. However, this proposal faced the same funding difficulties as the workhouse proposal: only £300 per year was available, insufficient to build and maintain a school. This problem was not recognised until the bill to found the school reached the House of Lords. An altered bill was finalised in 1834, removing any references to the London Workhouse and addressing the Lords' objections.

The altered bill was passed as an Act of Parliament, the Establishment of Honey Lane Market School Act 1834 (c. 35). It was this act which founded the City of London School, which initially had around 400 pupils. The act gave the Corporation of London a duty to maintain a school on the Honey Lane Market site and so gave control over almost every aspect of the school's running to the Corporation. A committee was also set up to manage the school, with Hale as chairman. Although the committee's powers were initially limited, they gained more control over time as they made important decisions for the school.

The act gave the new school an annual budget of £900 (around £107,000 in 2016) from the bequest while the governors of the City of London Corporation School, who still wanted to implement their original idea, gained nothing, only retaining the old workhouse income. Both Hale and the Corporation of London were also eager to create this second school, which the governors of the City of London Corporation School had proposed. Despite their efforts, the other school was not founded until 1854, as the Freemen's Orphanage School, in Brixton with Hale as chairman. The Freemen's Orphanage School still exists today as the City of London Freemen's School in Surrey.

Establishment at Milk Street

The foundation stone of the new school was laid by Lord Brougham at premises in Milk Street, in the City of London near Cheapside, on part of the site of the old Honey Lane Market, in 1835 and the school opened its doors in 1837.

The school was remarkable for its time in several respects. It did not discriminate against pupils on the grounds of religious persuasion (at a time when most public schools had an Anglican emphasis); it included pupils from non-conformist and Jewish families. Also, unlike other established independent schools, it was a day school (although there were in early days a handful of boarders, no boarding department ever became established). It also promoted a practical and progressive scheme of education which was well ahead of its time. It was the first school in England to include science on the curriculum and to include scientific experiments as part of its teaching. It also offered education in commercial subjects. This did not, however, diminish its teaching in the subjects traditionally favoured by independent schools, and it sent classical and mathematical scholars to Oxford and Cambridge throughout the 19th century. These included the classicist, theologian and Shakespearean scholar Edwin Abbott Abbott (whose mathematical exploration of a world in other than three dimensions, Flatland, is still in print and who returned to the school as headmaster), John Robert Seeley – a classics scholar who became Regius Professor of Modern History at Cambridge University and H. H. Asquith, who though educated as a classical scholar went on to become the British Prime Minister.

Move to Blackfriars

The school eventually outgrew its original site. While some public schools moved away from Greater London in the late 19th century, the school's management and the school committee jointly decided to stay in the capital, as it was deemed a stimulating environment for education. Through the City of London School Act 1879 (c.63), it was empowered to move to a new site at Blackfriars on the Victoria Embankment overlooking the Thames (still in the City of London). The school moved in 1883 and the new building was opened by the Prince of Wales, (the future King Edward VII).

In 1887 the Divisional Court and the Court of Appeal determined that the City of London School was a public school.

In November 1912, the Education Committee appointed Cyril Burt as a psychologist in the education officer's department. In Britain, this was the first appointment in a field of psychology outside a university. From 1913 to 1931 Burt examined pupils nominated for admission to special schools. His mandate included selection and research.

In 1920, an arrangement was made whereby all the boy choristers of the Temple Church were given scholarships at the City of London School. In 1926, this arrangement was extended to the boy choristers of the Chapel Royal at St. James's Palace. The choristers included Ernest Lough, whose recording of Mendelssohn's "O for the Wings of a Dove" with the Temple Choir in 1927 made him world-famous; it was the first classical record to sell (by 1962) more than a million copies. Another musician educated at the school was the cellist Steven Isserlis.

Second World War

In 1938, the headmaster F.R. Dale made an agreement with George Turner, headmaster of Marlborough College, to evacuate the school there, if it became necessary. On 1 September 1939 following the German invasion of Poland and the start of the Second World War, the majority of the school were sent to Marlborough College by train.

Accommodation was not provided in the agreement with Marlborough College and so Turner wrote to the Mayor of Marlborough to request accommodation in town. Many of the accommodation billets were occupied by soldiers and women working for the Ministry of Health at the time and so for the first night, the boys slept in the gymnasium of the school, before moving into the town's billets the following night.

When the Marlborough term began, an arrangement was made whereby City of London boys had lessons during games for Marlborough College pupils and vice versa. The difficulties at the Marlborough location ranged from finding a study for Headmaster Dale to finding enough kitchen staff to prepare food for both schools. Resources were limited and outbreaks of influenza and rubella were common. Like many other schools evacuated into the countryside, the City of London School's enrolment fell from 700 to 430 during the war, although no pupil was killed or injured as a direct result of enemy fire.

The arrangements at Marlborough College gave pupils the opportunity to strengthen the school's clubs and societies. This included a dramatic society, in which Kingsley Amis played a large part.

Marlborough College itself experienced some threat from the war. The Ministry of Aircraft Production had also relocated there, and in 1942, bombs fell nearby. By 1944, with the war settling down, the City of London School returned to its home on the Victoria Embankment, which had suffered no structural damage during the Blitz. Air raid shelters were built on site as a precautionary measure.

Soon after the building reopened, a bomb fell on the nearby Law Courts, and the staff sent pupils home for a week. However, some pupils were due to take public exams. After Marlborough College refused them permission to take the exams there, it was decided that boys would take the Higher Certificate papers in the Guildhall Crypt.

It took the school over five years to fully recover from the effects of the war. Many Old Citizens had lost their lives fighting in the war. Today, there is a memorial in the school's courtyard (transplanted from the main staircase of the old Blackfriars site) to remember those Old Citizens who had lost their lives in both World Wars. An annual remembrance service, involving members of the Combined Cadet Force, is held on the Friday closest to Armistice Day in November.

Modernisation and move to Queen Victoria Street
The school underwent many changes during its time on the Victoria Embankment. The curriculum had been consolidated at the turn of the century, the Combined Cadet Force was modernised, the house system had been reorganised, the "mission", what is now the annual charity appeal, had been started and a Community Service Organisation had been set up as an alternative to the Combined Cadet Force. It was compulsory for a boy, above the third form, to serve in one of these organisations for at least five school terms. This is a tradition which still exists today. In 1925, the school acquired its sports grounds at Grove Park, Lewisham. This site included a pavilion, containing offices, changing rooms, toilets and showers, which was designed, by Old Citizen Ralph Knott, to also be a memorial to those Old Citizens who had lost their lives in the First World War. When J. A. Boyes became headmaster in 1964, further modernisations were made in the building. As the number of pupils increased over the years, overcrowding became a problem. Headmaster Boyes, believed that a new, modern building was needed for the school, and his efforts managed to secure a site on the banks of the River Thames for a new facility.

In 1986, the City of London School moved to its present site in purpose-built facilities in Queen Victoria Street (where it is opposite the College of Arms and just below St Paul's Cathedral) on one side and facing onto the banks of the River Thames on the other side. School activity transferred to the new premises over the 1986 summer holidays, in time for the 1986-1987 academic year, and a ceremony for the official opening of the building, by the Princess Anne, was held in 1987. The Millennium Bridge is next to the school buildings.

Buildings

Milk Street (1837–1883)

The original building at Milk Street was designed by architect J.B. Bunning, who was the architect to the City of London and also an Old Citizen of the school. The building was designed in a neo-Gothic Tudor style.

Victoria Embankment (1883–1986)

The Victoria Embankment building, a grand building said to be in the Italian Renaissance style but actually in a high Victorian style with a steep pitched roof resembling that of a French chateau, was designed by Davis and Emanuel and constructed by John Mowlem & Co. at a cost exceeding £100,000 (about £11,158,064.52 in 2016). The designers designed the school as "amazingly unscholastic, rather like a permanent Exhibition Palace."

On the front of the building are statues of Shakespeare, Milton, Bacon, Newton and Sir Thomas More with "the first four emphasising the school's literary and scientific traditions [and] the last being a religious martyr, a famous lawyer and the author of Utopia."

The building remained the home of the City of London School for a hundred years, although the site expanded to include not only the original building on the Victoria Embankment itself, but a range of buildings at right angles along the whole of John Carpenter Street, which was named after the founder of the school, and further buildings constructed at the back along Tudor Street, with the school playground, Fives courts and cloisters enclosed within the site. These other buildings were demolished when the school moved again in 1986. Here the school was adjacent to the City of London School for Girls, which was founded by the City of London Corporation as a sister school in 1894 and moved in 1969 to its present site in the Barbican, and the Guildhall School of Music and Drama which has also since moved to the Barbican. It was also next to the traditional home of the British newspaper industry in Fleet Street.

This building still stands and is protected by a preservation order;  it was occupied by the investment bank JPMorgan, and it appeared on the left of the famous Thames Television ident from 1968 to 1989. The building still features the school's name above the door. The auxiliary buildings in John Carpenter Street and Tudor Street, however, were demolished shortly after the school vacated the premises.

Queen Victoria Street (1986–present)

The present building on Queen Victoria Street was designed by City of London architect Thomas Meddings, an Old Citizen of the school as well as a former Temple Church chorister. It is a wholly modern building, although some of the stained glass and sculptures from the Victoria Embankment building has been relocated to this new building. A design and technology block was added to the building in 1990, though in 2008, the block was transformed into a building mainly used by the ICT and music departments, although some design and technology facilities remain. The building was designed on a structural grid and non-load bearing walls were used so that the internal layout of the building could easily be changed when necessary. The school's design is also slightly unusual in that it was built avoiding a road tunnel in the centre of the premises. This meant that the first and second floors of the building could only be built on either side of the road tunnel. The load on the third floor directly above the road tunnel is also limited and so there is a courtyard which goes up to the fifth floor, surrounded by the building, in that area. The current building is opened to the public annually on one weekend in September as part of the Open House London event.

In 2020, an international two-stage competition was announced for a £19 million revamp of the present City of London School building. The competition, which has been organised by New London Architecture on behalf of the City of London Corporation, will select the entry that brings a 'innovative and sustainable' upgrade to the building complex. The project represents a part of an overall plan to expand capacity at the school. The contract was won by a joint proposal from Morris & Co. and Freehaus.

The front view of the building beside the River Thames with St Paul's Cathedral in the background and the Millennium Bridge on the right is occasionally seen in popular media such as in the BBC News 60-second countdown as well as in an early scene of the 2005 movie, The Constant Gardener and in the 2009 film Harry Potter and the Half-Blood Prince.

School life
The school seeks to provide a community "to foster good relationships between members of the staff, the pupils themselves and between members of the staff and pupils", so that pupils can develop their social confidence as well as thrive on academic excellence. The school's aims and range of extracurricular activities reflect this ethos.

Houses
City of London School has six Houses: Abbott, Beaufoy, Carpenter, Hale, Mortimer, and Seeley. As well as houses named after the founder of the school John Carpenter and former headmasters Edwin Abbott and George Mortimer, they include houses named after important Old Citizens or school benefactors including Beaufoy, a philanthropist who donated the sum of £10,000 (about £660,000 in 2016) in the 18th century, Hale who played a significant role in the school's founding and Seeley, a famous historian who attended the school. Boys are assigned to a House in the Third Form (13 years old), in which they stay throughout their school career. There are inter-house events (e.g. sports, literature, maths) which contribute points to an overall Interhouse Competition that is decided at the end of the year.

School uniform
The school requires school uniform for all pupils up to the fifth form. Sixth formers do not have to wear the uniform, but they are required to wear suits and the sixth form school tie. The uniform is a blazer with the school crest (black for winter or maroon with black stripes for summer, though both are now allowed throughout the year), white shirt, black trousers, shoes, black socks and school tie which has black and red stripes (the sixth form version has double red stripes). There are a selection of other ties worn by some pupils; these are given out as awards for achievements within the school. These include house colours which are awarded to those who have represented their house in multiple events. School colours are awarded to those who have represented the school in multiple events. School colours include junior colours normally awarded to boys in the fourth form and below who have represented the school on a number of occasions, half colours which are awarded to those who have competed in several events for the school, and full colours for those who have shown a good commitment in representing the school. Other ties include the prefects tie for elected prefects, the senior prefects tie for the head boy and four senior prefects, and the John Carpenter Club tie which is awarded to those who have competed in events at an international level.

Curriculum
In 2019, The Daily Telegraph placed the school eighth in its League Tables of Independent School A-level results, with 81.2% of entries gaining A* or A grades at A-level. The Telegraph also placed it 6th for GCSE results, with 94.62% of papers graded 9-7 (A*-A in the old system). As of 2017 around 35 pupils took up places at Oxbridge each year.

Pupils are required to take a minimum of ten GCSE subjects in the fourth and fifth form of which six, mathematics, English Language, English literature, biology, chemistry and physics are chosen for all students. Of the remaining four options, one must be a humanity and another a modern foreign language. Additional subjects and qualifications are taken by some students. In 2007 the school also started offering IGCSE in some subjects.

In the sixth form, boys take either four subjects at A-Level, or three subjects and an Extended Project Qualification (EPQ). Subjects on offer include Geography, History and Politics, Economics, Mathematics, Language and Literature, Music, Modern Languages, Chemistry, Biology, Physics, Drama and Theatre, Classical Languages/Studies, Design and Visual Arts, Religious Education, Information Technology and Physical Education. There is also a programme of PSHE, and games at all levels, and an  programme for the first and second forms.

Extracurricular activities
The school offers many extracurricular activities. These include over 50 clubs and societies including a Model United Nations, public speaking and debating society which frequently participates in international competitions, and the Square Mile Club which in the past has attracted notable speakers such as Sir Trevor Macdonald, Brian Paddick, Sir David Pepper and Ian Livingston. Boys themselves can create and manage clubs, with school funding available for activities. There are also trips, opportunities to carry out community service and a Combined Cadet Force. The school also gives boys the opportunity to receive instrumental tuition as well as join music groups including orchestras and choirs. The school also offers sports including football, cricket, basketball, water polo, swimming, sailing, fencing, squash, badminton, fives, athletics, cross-country, judo, karate and indoor rowing. Most of these sports take place on school facilities. Sports such as sailing and climbing take place on non-school facilities. Boys also represent the school in competitions at varying levels. The school has a tradition of supporting a charity, chosen by the boys through a ballot, each academic year. The fundraising activities are coordinated by the boys and events take place throughout the year to raise money for the selected charity. An average of £50,000 is raised each year. The school also participates annually in the UKMT Team Maths Challenge and the Hans Woyda Maths Challenge, consistently finishing in the top ranks each year.

Facilities

The school's sports facilities include a multi-purpose indoor sports hall, a 25-metre swimming pool, a gym, a rooftop AstroTurf football pitch and grass playing fields and athletics tracks at Grove Park, Lewisham. Music facilities include three ensemble rooms, ten rehearsal rooms and a music technology lab. Other facilities include the Great Hall, a sixth form common room, a bookshop, a library, an archive room, three ICT labs, facilities for the Combined Cadet Force (including a rifle range), a drama studio, two playgrounds and a drama theatre. The Great Hall houses a Walker organ which was moved from the previous school building and put into a new casing. The organ has 3 manual departments, 61 notes and a pedal department with 32 notes as well as 43 stops, 4 tremulants and 6 couplers. The drama theatre (Winterflood Theatre) was rebuilt in 2009 at a value of £1.3 million. The project was jointly funded by City entrepreneur Brian Winterflood and the City of London Corporation. The new theatre was designed by architectural firm RHWL and built by Wilmott Dixon Construction.

Traditional events
Although the school provides a very modern atmosphere in most aspects of school life, there are some traditional events held annually, although attendance of these events is no longer compulsory for all boys. This includes the annual prize giving ceremony at Guildhall, London and the annual carol service at Temple Church, among others. The school is also home to the annual London Classical Reading Competition, participated in by schools nationwide. Another traditional event is "muck-up day" celebrated by the leaving year group at the end of formal schooling in their final year at the school. In 2015 this attracted police attention when plans to bring in paint for "raucous" celebrations led to concerns about disruption to the city's financial district. The headmistress did not hesitate to bar the year group from school grounds "for their own safety", and told them that any such behaviour would result in their UCAS forms being 'ripped up'.

Governance
Today, the City of London School's policies are maintained by a board of governors. It continues to be under the governance of the City of London Corporation] (the governing body of the City of London headed by the Lord Mayor of the City of London, as opposed to Greater London, as well as an independent corporation). The school is under the governance of the City of London Corporation's corporate arm as opposed to its Local Authority arm.

The school is one of the three independent schools owned by the City of London Corporation, the other two being the City of London School for Girls and the City of London Freemen's School. The City of London School for Girls located in the Barbican is a fifteen-minute walk away from the school and there are joint events, such as social evenings, concerts and plays, with the school throughout the year.

School fees
Although the City of London School has always charged fees to most of its pupils, it describes the fees as moderate compared with other independent schools, and it has always offered scholarships, both on the basis of academic and musical ability (it educates ten boys selected for the Choir of Her Majesty's Chapel Royal). In 2008, the school began offering sports scholarships. After the withdrawal of the Government Assisted Places scheme in 1998, the school has offered full-fee bursaries (or Sponsored Awards) to pupils from families on lower incomes with the help of contributions from parties including private companies, the John Carpenter Club, the City of London Corporation, and parents of current pupils. In 2014, at a time when 82 boys at the school received bursaries of 100% of the annual fees of £14,313, the previous head Sarah Fletcher said that her decision to take up the position had been influenced by the school's generous bursary schemes, partly because her own grandfather had enjoyed a life-changing opportunity when given an educational bursary many years before.

For the 2022–23 academic year, the annual school fees were £19,995, and lunch was an extra £292 a term (£876 a year). Music lessons were an additional £271 a term (£813 a year).

Charitable status
The school runs an annual Charity Appeal each year. The proceeds raised across the academic year go towards a dedicated charity of choosing, voted upon by pupils of the school, making sure that the school's charity efforts reflect topical issues. Each year's Charity Appeal is managed by a student committee, who plans school events, fund-raisers, partnerships, and sponsors. Events in the past have included the 24-hour 'fishathon', 48-hour row, cake sales, sponsored swims and an 11-mile sponsored walk.

The chosen charity as of 2022-23 is Providence Row, a charity set up to eliminate homelessness. Past charities have included WaterAid, GOSH, Teenage Cancer Trust and Malaika Kids.

The school also has six charities registered with the Charity Commission. These are The City of London School Bursary Fund which contributes to the funding of the bursary schemes, The City of London School Bursary Trust which provides bursaries to boys who have gained admission to the school but whose parents cannot afford the fees, The City of London School Scholarships and Prize Fund which allows the school and other parties to offer scholarships, prizes or sponsored awards to current or former pupils without incurring taxes, The City of London School War Memorial Fund which was originally established to support boys affected by the World Wars but now supports means-tested bursaries at the School, The City of London School Charitable Trust which is the annual charity appeal and The City of London School Education Trust which exempts the school from taxes as an independent school providing education for pupils within the school, as well as providing educational and recreational facilities for children and young people in the surrounding communities.

Notable people

Many distinguished people have been part of the school either as pupils (see List of Old Citizens) or staff.

Notable recent pupils include the actors Daniel Radcliffe from Harry Potter movies, Skandar Keynes, of The Chronicles of Narnia film series, Joe Alwyn of The Favourite and Harry Michell of Tom Brown's Schooldays and Feather Boy.

Jack Crawford is a British born American football player who was drafted with the 158th overall pick in the 2012 NFL Draft by the Oakland Raiders.

MJ Cole is an English DJ, record producer, musician and remixer. He is known as a pioneer of UK Garage Music, having been engineer and lead producer of tracks on the UK Garage label V.I.P. (Very Important Plastic) between 1997 and 1999 and a pirate radio DJ on London Underground FM, alongside the likes of the Dreem Teem.

Jonathan Keates, a prize-winning writer, was an English master at the school. Sheila Gallagher was honoured for her service as a lollipop lady at the crossing to the school on Queen Victoria Street, in 2002. Horace Brearley, father of cricketer Mike Brearley, was also a master at the school.

Old boys of the City of London School are known as Old Citizens. they may join the John Carpenter Club. Over 140 people listed in the Oxford Dictionary of National Biography were educated at the City of London School, and that includes only those who were already deceased at the time of writing.

Headmasters
The school has had thirteen headmasters. Ten of these are listed below.
The first was John Allen Giles, a scholar of Anglo-Saxon history and a Fellow at Corpus Christi College, Oxford, who also wrote a number of scholarly works, including the 34 volume Patres ecclesiæ Anglicanæ.
 Giles was however, "temperamentally unsuited" to be headmaster of the school, and was replaced by George Ferris Whidborne Mortimer, a liberal who had written an anti-slavery pamphlet. Mortimer's religious tolerance led him to open the school to boys from Jewish families.
 He was replaced in 1865 by a former boy, Edwin Abbott Abbott, author of Flatland. Abbott oversaw the education of future prime minister H. H. Asquith, before retiring in 1889 to devote himself to literary and theological pursuits.
 Arthur Chilton was appointed headmaster in 1905, an appointment he held for 24 years and throughout World War One, until 1929.
 Francis Dale, 1929-1950
 In 1950 Arthur W. Barton, a scholar and football referee, took over as headmaster until 1965.
 James Ashley Boyes served as headmaster from 1965 to 1984, retiring at the end of that academic year.
 Martin Hammond, 1984 to 1990
 David R. Levin, who was also the chair of the Headmasters' and Headmistresses' Conference for the 2009–2010 academic year, held the position from 1999 to 2014. He left the school in January 2014 to become the managing director of all the independent schools owned by United Learning.
In May 2014 he was succeeded by Sarah Fletcher, who had been the head of Kingston Grammar School. Gary Griffin had been acting as head in the interim.
In January 2018, Alan Bird was appointed headmaster.

See also
List of Old Citizens of the City of London School
List of schools in City of London
List of schools in England

Notes

References

Further reading
Memoir of the life and times of John Carpenter, Town Clerk of London, Thomas Brewer (1856) (in Internet Archive)

External links

 City of London School web site
 John Carpenter Club (Old Citizen's Association)

History of the City of London
Private schools in the City of London
Private boys' schools in London
Buildings and structures on the River Thames
1442 establishments in England
People educated at the City of London School
Educational institutions established in the 15th century
Member schools of the Headmasters' and Headmistresses' Conference
School buildings completed in 1986
Blackfriars, London

City of London School