Reverse transcription polymerase chain reaction (RT-PCR) යනු යම් නිශ්චිත වර්ගයක RNA ප්‍රමාණය මැනගැනීම සඳහා භාවිතාවන රසායනාගාර ක්‍රමවේදයකි. මෙහිදී RNA, DNA (මෙම විෂයේ දී complementary DNA හෝ cDNA නමින් හැඳින්වේ) බවට reverse transcription කිරීම සහ අවශ්‍ය DNA ඉලක්ක පොලිමරේස් දාම ප්‍රතික්‍රියාව (PCR) භාවිතයෙන් වර්ධනය කරගැනීම යන සිදුවේ.

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 RT-PCR protocols from Penn state University
 Database of validated PCR primer sets (website critique)
 Animation to illustrate RT-PCR procedure, from Cold Spring Harbor Laboratory
 The Reference in qPCR -- an Academic & Industrial Information Platform

Laboratory techniques
Molecular biology
පොලිමරේස් දාම ප්‍රතික්‍රියා


Una alarmona es una molécula de señalización intracelular en algunas bacterias y plantas. Se producen debido a factores ambientales ásperos y regulan la expresión génica a nivel de transcripción. Entre las causas de la producción de estas moléculas se encuentra la falta de metabolitos como glucosa, la falta de aminoácidos y la presencia de productos metabólicos tóxicos (alcohol, por ejemplo). Algunos factores estrictos toman ARNt no cargado y lo convierten en una alarmona. La alarmona arquetípica es ppGpp (3'-difosfato,5'-difosfato Guanosina), ppGpp se une a las subunidaddes β y β' de la ARN polimerasa, modificando la afinidad por promotores. La transcripción de ARNm se modifica y aumenta la transcripción de genes implicados en la síntesis de aminoácidos. En algunas especies puede producirse esporulación.

Enlaces externos
Alarmona en Biology Online Dictionary (en inglés)
Alarmona, Nature.com Glosario (en inglés)
Structural basis for transcription regulation by alarmone ppGpp. (en inglés)

Referencias

ARN

Alarmona


Die Indische Badmintonmeisterschaft der Saison 2010/2011 fand vom 3. bis zum 10. Januar 2011 in Rohtak statt. Es war die 75. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Indien.

Finalergebnisse

Weblinks
https://badmintonindia.org/application/index.php?url=beta/new/news/resu_final_srnats2010_rohtak.pdf

2011
Badminton 2011
Sport (Haryana)
Distrikt Rohtak

Indische Badmintonmeisterschaft 2010/11


Velika loža Makedonije (mak. Голема Ложа На Македонија), skraćeno GLM, je regularna velika loža u Sjevernoj Makedoniji. Osnovana je 2005. godine uz pomoć Ujedinjene velike lože Engleske (UGLE).

Povijest
Ujedinjena velika loža Engleske (UGLE) je 1998. godine u 12 masonskih loža pod svojom zaštitom primila 23 makedonska člana s ciljem utmeljenjenja masonske orgnaizcaije u Makedoniji. Prva masonska loža je osnovana u Skoplju 2. listopada 2000. godine kada UVL Engleske "unosi svjetlo" u Ložu "Skoplje" br. 9721 (engl. Skopje Lodge No 9721). Do ljeta 2003. godine osnovane su još dvije lože, "Jedinstvo" i "Bijele zore", što je omogućilo osnivanje prve makedonske samostalne velike lože. Na molbu spomenute tri lože pri-veliki majstor Ujedinjene velike lože Engleske Spencer Compton, markiz od Northamptona, "unosi svjetlo" u Veliku ložu Makedonije 30. rujna 2005. godine.

Prva masonska loža osnovana pod zaštitom Velikom ložom Makedonije, Loža "Jutarnja zvijezda" br. 4, osnovana je 5. veljače 2007. godine. Nakon toga osnivaju se još tri lože: Loža "Svjetlo" (2015.), Loža "Pelagonija" (2017.) i Loža "Vardar" (2022.). Istraživačka Loža "Quatuor Coronati" osnovana je 6. travnja 2019. godine. Velika loža je 2022. godine donirala Kliničku bolnicu "Dr. Trifun Panovski" u Bitoli.

Organizacija
Sjedište Velike lože Makedonije je u Skoplju.

Lože
Pod zaštitom ove velike lože djeluje ukupno osam loža, i to:
 Loža "Skoplje" (Ложа "Скопје") br. 1, Skoplje – nosi naziv po Skoplju, glavnom gradu Sjeverne Makedonije, i radi na engleskom jeziku, a osnovana je 2000. godine kao Skopje Lodge No 9721 pod zaštitom Ujedinjene velike lože Engleske.
 Loža "Jedinstvo" (Ложа "Единство") br. 2, Skoplje – osnovana je 2002. godine kao Unity Lodge No 9749 pod zaštitom Ujedinjene velike lože Engleske.
 Loža "Bijele zore" (Ложа "Бели Мугри") br. 3, Skoplje – nosi naziv po istoimenoj zbirci pjesama makedonskog pjesnika Koče Racina, a osnovana je 2003. godine kao White Dawns Lodge No 9765 pod zaštitom Ujedinjene velike lože Engleske.
 Loža "Jutarnja zvijezda" (Ложа "Утринска Ѕвезда") br. 4 – nosi naziv makednskom nazivu za zvijezdu Danicu, narodnom nazivu i antroponimu za planet Veneru prisutnom u mitologiji Slavena.
 Loža "Svjetlo" (Ложа "Светлина") br. 5,
 Loža "Pelagonija" (Ложа "Пелагонија") br. 6 – nosi naziv po Pelagoniji, jednaoj od regija antičke Europe koja je vremenom postala dio Makedonskog kraljevstva.
 Loža "Quatuor Coronati" br. 7 – ova istraživačka loža nosi naziv po najstarijoj istraživačkoj Loži "Quatuor Coronati" br. 2076, osnovanoj 1886. godine pod zaštitom Ujedinjene velike lože Engleske.
 Loža "Vardar" (Ложа "Вардар") br. 8. – nosi naziv po Vardaru, najvećoj rijeci Sjeverne Makedonije i jednoj od većih na Balkanskom poluotokuu.

Popis velikih majstora
Dosadašnji veliki majstori Velike lože Makedonije su:
 Vladimir Sukarov (2005 – ?)
 Živko Gruevski (? – 2014.)
 Jovica Ugrinovski (2014. – 2017.)
 Marjan Bojadžiev (od 2020.)

Obred
Primarni masonski obred Velike lože Makedonije je Emulacijski obred. Velika loža upravlja simboličkim stupnjevima plave lože (učenik, pomoćnik i majstor) i delegira upravljanje visokim masonskim stupnjevima.

Pridružena tijela i redovi
Upravljanje visokim masonskim stupnjevima Velika loža Makedonije provodi u jednom pridruženom tijelu, i to je Kapitul Kraljevskog luka u Londonu (Капитол на Кралскиот свод од Лондон) koji je nadležan za rad Svetog kraljevskog luka.

Vidi još
 Popis masonskih velikih loža u Europi
 Popis regularnih masonskih velikih loža

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

M
Sjeverna Makedonija

Velika loža Makedonije


Die Sabah Foundation ("Sabah-Stiftung") oder  Kumpulan Yayasan Sabah ist eine Non-Profit-Organisation, die 1967 vom malaysischen Bundesstaat Sabah gegründet wurde, um das Sozial- und Bildungswesen Sabahs zu fördern. Als Hauptfinanzierungsquelle der Stiftung dienen Einnahmen aus der Vermarktung tropischer Hölzer. Die Sabah Foundation firmiert heute als Yayasan Sabah Group (YSG).

Geschichte
Die Gründung erfolgte 1967 mit einem vom Bundesstaat Sabah finanzierten Stiftungskapital von einer Million Ringgit, etwa 250.000 EUR. Grundlage war der Parlamentsbeschluss Sabah Foundation Enactment, 1966 vom 10. Mai 1966. Zur nachhaltigen Finanzierung ihrer Aktivitäten bekam die Stiftung 1970 die Verwaltungs- und Vermarktungsrechte an 8547 Quadratkilometern tropischen Waldes. Die Lizenz der Sabah Foundation zum Holzeinschlag hat eine Laufzeit von 100 Jahren.

Zum Vorsitzenden wurde Tun Mustapha, der Ministerpräsident von Sabah eingesetzt, während Syed Kechik zum Geschäftsführer ernannt wurde.

Der Nachfolger Mustaphas, Harris Salleh, stellte die Stiftung direkt unter die Aufsicht der Regierung. Während seiner Amtszeit gelangte die Stiftung zu ihrer heutigen Größe.

Die Gewinne wurden teilweise als Dividende an die indigene Bevölkerung Sabahs ab dem 21. Lebensjahr verteilt. Diese Ausschüttung war zunächst als Amanah Saham Tun Hj. Datu Mustapha bekannt und wurde später in Amanah Rakyat Sabah umbenannt. Kritiker sahen darin eine politische Einflussnahme auf das Wahlverhalten der jungen Bevölkerungsschichten. Insbesondere die kurz vor den Parlamentswahlen 1978 getätigte Ankündigung der BERJAYA-Regierung, die Ausschüttung von 60 Ringgit auf 80 Ringgit zu erhöhen, sorgte für Kontroversen. Die umstrittene Dividendenauszahlung erfolgte zuletzt vor den Wahlen zum Landesparlament 1981 mit 150 Ringgit an etwa eine Viertel Million Bezugsberechtigter Einwohner.

Dem Vorwurf, aktiv in den Raubbau tropischer Hölzer verwickelt zu sein, begegnete die Stiftung durch Herauslösung der ökologisch besonders wertvollen Gebiete aus ihrem Stiftungsvermögen. Diese nunmehr als Waldschutzgebiete ausgewiesenen Flächen liegen im Danum Valley (43.800 Hektar), im Maliau-Becken (58.840 Hektar), im Imbak Canyon (30.000 Hektar) und in Tumunong Hallu (171 Hektar).

Die Stiftung firmiert heute als Yayasan Sabah Group (YSG) mit Verwaltungszentren im Tun Mustapha Tower (frühere Bezeichnung: Sabah Foundation Building) und im WISMA-INNOPRISE-Hochhaus in Kota Kinabalu.

Seit 1. Juli 2013 ist der aus dem Wahlkreis Sipitang stammende Abgeordnete Ahmad Sapawi Direktor der Stiftung. Er folgt damit Syed Kechik, Syed Mohamad Al-Bukhary, Ben Stephens, Jeffrey Kitingan und Musa Aman als sechster Direktor nach.

Literatur
 Regina Lim: Federal-state relations in Sabah, Malaysia: the Berjaya administration 1976-85, Institute of Southeast Asian Studies, 2008, ISBN 978-981-230-811-5

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Organisation (Sabah)
Politik (Sabah)
Non-Profit-Organisation
Gegründet 1967
Politische Stiftung

Sabah Foundation


Henrik 2., også kendt som Henri d'Albret, (18. april 1503 – 25. maj 1555) var konge af Navarra fra 1517 til 1555.

Han var søn af dronning Katarina af Navarra, gift med Marguerite de Navarre og far til Johanne 3. af Navarra.

Eksterne henvisninger

Konger af Navarra
Huset Albret

Henrik 2. af Navarra


Albaniens U/20-fodboldlandshold er Albaniens landshold for fodboldspillere, som er under 20 år. Landsholdet bliver administreret af Federata Shqiptare e Futbollit.

U/20-fodboldlandshold
U/20-fodboldlandshold i Europa

Albaniens U/20-fodboldlandshold


Die künstliche Ruine bei Pillnitz, auch als gotische Ruine bezeichnet, befindet sich auf einer Anhöhe über dem Friedrichsgrund nördlich des Dresdner Stadtteils Pillnitz. Sie wurde 1785 im Stil der Neogotik an der Stelle einer früheren, verlorenen mittelalterlichen Wehranlage erbaut. Als Sinnbild der Vergänglichkeit alles Geschaffenen dient sie als eine bewusste Ergänzung zum etwa 500 Meter südlich gelegenen barocken Schloss Pillnitz.

Geschichte

In einer Schenkungsurkunde des Markgrafen Wilhelm von Meißen von 1403 werden zwei burgähnliche Herrensitze, ein unterer und ein oberer, im Pillnitzer Gebiet erwähnt. Ersterer lag unterhalb eines gewissen Schlossberges und ging später in den Vorgänger des heutigen Schlosses Pillnitz über. Der obere Herrensitz befand sich laut einem Vermessungsblatt von 1600 auf dem Schlossberg an der Stelle der späteren künstlichen Ruine, bezeichnet als "das alte schloß".

Bis zum Ende des 18. Jahrhunderts blieb das Gebiet nördlich des Schlosses Pillnitz baulich unangetastet. Das änderte sich 1780, als der Friedrichsgrund als Wandergebiet des Kurfürsten und späteren ersten Königs von Sachsen, Friedrich August III., ausgebaut wurde. Zum Abschluss dieser Arbeiten errichtete man, höchstwahrscheinlich unter Leitung von Johann Daniel Schade, die Ruine im Stil der Neogotik. Beim Bau des "gotischen Ruins" wurden möglicherweise Teile des alten Schlosses verwendet und somit eine bewusste Verbindung zu dieser ehemaligen mittelalterlichen Wehranlage geschaffen. Der Bau erfolgte streng nach den Vorgaben des Gartentheoretikers Christian Cay Lorenz Hirschfeld, welcher die Errichtung sowie die zu verwendenden Formelemente einer solchen neogotischen Ruine in seiner 1780 erschienenen Theorie der Gartenkunst beschrieben hatte. Danach sollte eine künstliche Ruine stets die Wirkung von wirklicher, ehemals genutzter und vom Menschen verlassener Architektur erzielen. Auch empfiehlt er, "diese gothischen Ruinen ... sehr weislich am Rande der größten Anhöhe des ganzen Landsitzes" anzubringen, denn "man hat von hier eine gränzenlose Aussicht...". Ein darüber hinaus in Hirschfeld's Werk enthaltener Kupferstich des Dresdner Architekten Christian Friedrich Schuricht zeigt eine fiktive Ruinenarchitektur, die bis auf den Turm nahezu identisch mit dem Pillnitzer Bau ist.

Die Ruine diente dem naturliebenden Kurfürsten und seinem Gefolge als Wanderziel, wo man dank einer eingebauten Küche Speisen und Getränke zubereiten konnte. Gespeist wurde im damals noch überdachten Saal der Ruine. Eine weitere Nutzung erfolgte bei Abendveranstaltungen. Ein offener Kamin diente zur Beheizung des Saals. Er funktioniert auch heute noch.

Die Arbeiten auf dem Schlossberg, nun öfter auch Ruinenberg genannt, waren um 1790 beendet. Nochmalige bauliche Veränderungen gab es lediglich im Jahr 1872. Damals wurde eine Ehrensäule anlässlich des 50. Ehejubiläums des sächsischen Königs Johann und seiner Gemahlin Amalie Auguste wenige Meter von der neogotischen Ruine entfernt errichtet.

Bis 1918 nutzten Angehörige des Hauses Wettin das Areal. Der Schlossberg, welcher stets öffentlich zugänglich war, blieb auch danach ein beliebtes Wanderziel.

2018 und 2019 erfolgte eine grundlegende Sicherung und Instandsetzung. Zudem wurde eine Aussichtsplattform mit Spindeltreppe an der Rückseite errichtet. Dies wurde aus Steuergeldern in Höhe von 450.000 Euro finanziert.

Aufbau

Der orthogonale Grundriss der Ruine ist etwa elf Meter lang und ungefähr acht Meter breit. Der Bau ruht auf einem Sockelpodest unmittelbar am Rand des südwestlichen Berghangs. An der östlichen Ecke der Fassade sind Fragmente eines Turmsockels angedeutet, an der westlichen Ecke befindet sich ein Runderker. Als Baumaterial fand Bruchstein Verwendung, daneben auch Ziegelsteine und Sandsteinquader. Die dem Schloss Pillnitz zugewandte südwestliche Schauseite, die ganzjährig sichtbar ist, wird durch drei spitzbogige Wandöffnungen durchbrochen.

Der Innenraum, oft als Saal bezeichnet, misst etwa zehneinhalb Meter in der Länge und ungefähr sieben Meter in der Breite. Dieser ehemals bedachte Raum diente als Speisesaal und war im Zopfstil ausgestaltet. Neben einem Empirekamin gehörten zu ihm auch diverse Möbelstücke, um die sommerlichen Aufenthalte des Kurfürsten angenehm zu gestalten.

Der runde Eckerker, der einen circa eineinhalb Meter weiten Durchmesser und eine Höhe von vier Metern besitzt, war einstmals durch eine dreistufige Treppe über das ehemalige Dach der Ruine begehbar. An der südöstlichen Wand des Innenraums findet sich mittig ein Kamin, welcher rechterhand von einer scheitrechten Bogenöffnung und linkerhand von einer rundbogigen Wandöffnung flankiert wird. Die scheitrechte Bogenöffnung rechts führt zu den Fragmenten eines kleineren quadratischen Raums, dessen Grundfläche etwa sechs Quadratmeter betrug. Höchstwahrscheinlich handelte es sich bei diesem kleineren Raum um eine Küche, die nach einem Foto von 1918 zwei rechteckige Fenster und eine Tür besaß. Die rundbogige Wandöffnung links des Kamins verbindet den Saal mit einem nischenartigen Anbau, der möglicherweise als Garderobe und Lagerraum für Küchenvorräte und Brennholz des Kamins diente.

Wenige Meter südöstlich der Ruine befindet sich zur Befestigung und Erweiterung des Bergplateaus eine podestähnliche Bogenkonstruktion.

Lage und Zugang

Die künstliche Ruine liegt am südwestlichen Berghang des Schlossberges über dem Friedrichsgrund, etwa 500 Meter von den Parkmauern des Schlosses Pillnitz entfernt. Zum einen ist sie durch einen Serpentinenweg erreichbar, welcher von der Ortschaft Pillnitz hinauf auf das Bergplateau führt. Ein zweiter Weg geht von der heutigen Wünschendorfer Straße ab, vorbei am Ehrendenkmal, zur Ruine. Nach einer Zeichnung von Adrian Zingg von 1792 scheint letzterer Weg der ursprüngliche Zugang gewesen zu sein, wobei die jetzige Wünschendorfer Straße damals als Bergpfad dargestellt wurde.

Sonstiges

Im Film "Goethe!" von Philipp Stölzl bildet die künstliche Ruine als mittelalterliche Raubritterburg den szenischen Hintergrund für eine Begegnung zwischen dem jungen Goethe und Charlotte.

Siehe auch

 Liste der Kulturdenkmale in Pillnitz

Weblinks

 Die künstliche Ruine bei Kunstgeschichten Dresden Blog

Einzelnachweise

Geographie (Dresden)
Pillnitz
Ruine in Dresden
Pillnitz
Kulturdenkmal in Dresden
Denkmalgeschütztes Bauwerk in Dresden
Neugotisches Bauwerk in Dresden

Künstliche Ruine (Pillnitz)


පිඟානක් යනු එය මත ආහාර පිරිනැමීමට භාවිතා කල හැකි පළල්, අවතල නමුත් ප්‍රධාන වශයෙන් පැතලි බඳුනකි.

පිඟාන


البطين، واحد من حجرتين كبيرتين تتجهان نحو الجزء السفلي من القلب يجمع الدم الوارد من الأذين ويدفعه باتجاه الأسِرَّة المحيطية داخل الجسم والرئتين. يملأ الأذين (حجرة ملاصقة/حجرة القلب العلوية الأصغر من البطين) المضخة.

في القلب المكون من أربع حجرات، مثل القلب الموجود لدى الإنسان، يتواجد بطينان يعملان بنظام دوران مزدوج: يضخ البطين الأيمن الدم إلى الدوران الرئوي في الرئتين، ويضخ البطين الأيسر الدم إلى الجهاز الدوري الدموي من خلال الأبهر.

يعني مصطلح «بين البطينين» التوضع بين البطينين (على سبيل المثال الحاجز بين البطينين)، في حين يعني «داخل البطينين» التوضع في البطين (على سبيل المثال إحصار داخل البطينين).

البنية
تعد جدران البطينين أكثر سماكة من الأذينين وتولد ضغط دم أعلى. يعتبر الحمل الفيزيولوجي على البطينين اللذين يتوجب عليهما ضخ الدم إلى جميع أنحاء الجسم والرئتين أكبر بكثير من الضغط الذي تولده الأذينان لملء البطينين. علاوة على ذلك، يتمتع البطين الأيسر بجدران أكثر سماكة من الأيمن لأنه يضخ الدم إلى معظم أجزاء الجسم في حين يملأ البطين الأيمن الرئتين فقط.

تتواجد على الجدران الداخلية للبطينين أعمدة عضلية غير منتظمة تسمى الترابيق اللحمية القلبية تغطي جميع الأسطح الداخلية للبطين باستثناء تلك الموجودة في المخروط الشرياني في البطين الأيمن. تتواجد ثلاثة أنواع من هذه العضلات. تنشأ من رؤوس النوع الثالث، ويُدعى العضلات الحليمية، الحبال الوترية القلبية التي تتصل بشرفات الصمام ثلاثي الشرف والصمام التاجي.

وفقًا لتقديرات التصوير بالرنين المغناطيسي، يبلغ متوسط كتلة البطين الأيسر نحو 143 غ ± 38.4 غ، بمدى يتراوح من 87 إلى 224 غ.

يتساوى البطينان الأيمن والأيسر في الحجم ويحتويان على 85 مليلترًا تقريبًا (3 أونصة سائلة إنجليزية؛ 3 أونصة سائلة أمريكية) لدى البالغين. يعد سطحه الأمامي العلوي دائريًا ومحدبًا، ويشكل قسمًا كبيرًا من السطح القصي الضلعي للقلب. يبدو سطحه السفلي منبسطًا، ويشكل جزءًا من السطح الحجابي للقلب الذي يرتكز على الحجاب الحاجز.

يتشكل جداره الخلفي من الحاجز البطيني، الذي يتبارز داخل البطين الأيمن، وبالتالي يظهر المقطع العرضي للتجويف هلالي الشكل. تشكل زاويته العلوية واليسرى جيبًا مخروطيًا يُدعى المخروط الشرياني، وينشأ منه الشريان الرئوي. يمتد الشريط الوتري، الذي يُدعى وتر المخروط الشرياني، إلى أعلى الحلقة الليفية الأذينية البطينية اليمنى ويربط السطح الخلفي للمخروط الشرياني بالشريان الأبهر.

الشكل
يعد البطين الأيسر أطول ومخروطي الشكل أكثر من البطين الأيمن، وفي المقطع العرضي يظهر تجويفه بحدود بيضوية أو شبه دائرية. يشكل جزءًا صغيرًا من السطح القصي الضلعي وجزءًا معتبرًا من السطح الحجابي للقلب؛ ويشكل أيضًا قمة القلب. يعد البطين الأيسر أكثر سماكة ويحتوي عضلات أكثر من البطين الأيمن لأنه يضخ الدم عند ضغط أعلى.

يظهر البطين الأيمن مثلثي الشكل ويمتد من الصمام ثلاثي الشرف في الأذين الأيمن إلى موضع قرب قمة القلب. يبلغ جداره سماكته القصوى عند القمة ويخف باتجاه قاعدته عند الأذين. لكن، عند النظر إليه عبر المقطع العرضي، يظهر البطين الأيمن على شكل هلال. يتشكل البطين الأيمن من مكونين: الجيب والمخروط. يُعرف الجيب بأنه الجريان الوارد الذي يتدفق بعيدًا عن الصمام ثلاثي الشرف. ينفصل البطين الأيمن بثلاثة أشرطة عضلية، وهي: الجداري، والحاجزي، والشريط الوسيط. يتصل الشريط الوسيط من قاعدة العضلة الحليمية الأمامية إلى الحاجز البطيني.

التطور
في المراحل المبكرة من النضج، تزداد سماكة جدران البطين الأيسر من ثلاث إلى ست أضعاف عن جدران البطين الأيمن. يعكس هذا الأمر عبء العمل النموذجي للضغط الأكبر بخمسة أضعاف والذي يقع على عاتق هذه الحجرة أثناء عودة الدم من الأوردة الرئوية عند ضغط 80 مم زئبقي تقريبًا (ما يعادل نحو 11 كيلو باسكال) ودفعه للأمام إلى الضغط النموذجي المقدر بنحو 120 مم زئبق (نحو 16.3 كيلو باسكال) في الشريان الأبهر في كل ضربة قلبية. (تعد الضغوط المذكورة قيم راحة وذُكرت كقيم نسبية للجو المحيط وهو الضغط المرجعي النموذجي «0» المستخدم في الطب).

مراجع

تشريح القلب
فسيولوجيا قلبية وعائية

بطين (قلب)


For hendes Skyld er en dansk stumfilm fra 1911, der er instrueret af William Augustinus efter eget manuskript.

Handling

Medvirkende
 Otto Lagoni, Greven
 Emilie Sannom, Grevinden
 Gerhard Jessen, Marquien

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1911

For hendes Skyld (film)


Tekovské Lužany este o comună slovacă, aflată în districtul Levice din regiunea Nitra, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.860 de locuitori.

Localitatea este înfrățită cu Bátaszék.

Istoric
Localitatea Tekovské Lužany este atestată documentar din 1156.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Tekovské Lužany


දෙන ලද නිෂ්චිත අවස්ථාවකදී ඉල්ලුම කෙරෙහි බලපාන අනෙකුත් සාධක නොවෙනස්ව පවතිද්දි සලකා බලන භාණ්ඩයේ මිල හා එහි ඉල්ලුම් ප්‍රමාණය අතර පවතින ප්‍රතිලෝම සම්බන්ධතාව ඉල්ලුම් නීතිය වේ.

ඉල්ලුම් නීතිය


Eggestein ist der Familienname folgender Personen:

 Heinrich Eggestein (~1415/20–~1488; auch: Eckstein oder Eggesteyn), deutscher Buchdrucker
 Karl Eggestein (* 1963), deutscher Fußballspieler
 Johannes Eggestein (* 1998), deutscher Fußballspieler
 Maximilian Eggestein (* 1996), deutscher Fußballspieler

Eggestein


An Hypolytrum angolense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernest Nelmes. An Hypolytrum angolense in nahilalakip ha genus nga Hypolytrum, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Angola. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hypolytrum

Hypolytrum angolense


Útoyggjar (betyder ydreøerne) og er et begreb som bruges til at beskrive Færøernes ydre periferi. Útoyggjar omfatter følgende øer: Fugloy, Svínoy, Kalsoy, Mykines, Hestur, Koltur, Skúvoy og Stóra Dímun. De har alle til fælles, at de har dårlig kommunikation med resten af øriget, og ikke altid kan nås hver dag, ofte grundet dårlig vejr. De områder som omfattes af Útoyggjar har den højeste fraflytting på øerne og er truet af affolkning.

I december 2001 blev interesseorganisationen Útoyggjafelagið (Ydreøforeningen) stiftet.

Nólsoy var tidligere defineret som en del af Útoyggjar, men efter at øen blev indlemmet i Tórshavnar kommuna i 2005 er transportforholdene blevet bedre, og øen har mistet sin tidligere status som udkantsområde. Lítla Dímun er ikke beboet, og dækkes dermed ikke af definitionen.

Eksterne henvisninger
 Útoyggjafelagið

Øer i Færøerne

Útoyggjar


Sankt Knud Lavard Skole er en katolsk privatskole i Kgs. Lyngby. Skolens grundlag bygger på det katolsk-kristne livs- og menneskesyn og er en af Danmarks 22 katolske skoler. Det er en lille skole med et spor, altså en klasse på hvert trin, med højst 22 børn i hver klasse. Skolen fører eleverne frem til 9. klasses afgangsprøve, og opnår hvert år gode resultater.

Sammen med 21 andre katolske skoler i Danmark er Sankt Knud Lavard Skole organiseret i Foreningen af Katolske Skoler i Danmark. Skolen er aktiv i samarbejdet med foreningen, og har deltaget i udarbejdelsen af et nyt Fagformål og Slutmål for faget religion på katolske skoler. I reformationsåret 2017 deltog skolen aktivt i markeringen af reformationen med planlægningen af to store økumeniske gudstjenester i oktober 2017 i Roskilde og Århus Domkirker.

Skolens nabo er Sankt Knud Lavard Kirke, og skolen har fortsat et tæt og frugtbart samarbejde med kirken. De af skolens elever, der ikke er katolikker, knyttes i stedet til Lyngby Kirke.

Solsikken er skolens fritidsordning, et tilbud til elever fra børnehaveklassen til 3. klasse. Fritidsordningen har åbent hver morgen fra kl.7.00 til 8.00, hvor undervisningen starter, og igen efter skoletid fra kl. 13.20 til 17.00 (fredag til kl. 16).

Skolens bestyrelse består af 5 medlemmer: To udpeget af den Romersk katolske Kirke i Danmark, to medlemmer valgt af og blandt forældrene, og et medlem udpeget af sognepræsten ved Sankt Knud Lavard Kirke.

Historie
Skolen blev grundlagt af medlemmer fra Sankt Knud Lavard Kirkes menighed i 1952, og planerne blev gennemført i 1954. Faktisk blev skolen bygget nogle år før den nuværende kirke, da grundlæggerne havde fokus på vigtigheden af værdibaseret undervisning. Skolen blev bygget på Bondebyens jord - som dengang var "rigtig bondejord" med marker omkring. Skolen er tegnet af arkitekt Carl R. Frederiksen. Skolens budget på 750.000 kr. holdt, og byggeriet blev færdigt til tiden. Skolen åbnede 10. august 1954. Arkitekten modtog Lyngby-Taarbæk Kommunes diplom for skolens smukke og enkle udformning. Det var også arkitekt Carl R. Frederiksen, som stod for bygningen af den nuværende Sankt Knud Lavard Kirke.

Skolens første telefonnummer "LYngby 6240" fra 1950erne er fortsat bevaret i det nuværende telefonnummer 45876240. Skolens adresse er også uændret Toftebæksvej 30, 2800 Kgs. Lyngby.

De første mange år var skolens ledelse og mange undervisere Skt. Joseph-søstre, som også boede på skolen. Efter 1966 har skolen været uden faste ordensfolk tilknyttet. Skolen har stadig en klar, katolsk profil, og omkring en tredjedel af eleverne er katolikker.

Den nuværende skoleleder Christa Bonde begyndte i 2001, og viceskoleleder er Jean Pierre Tuxen, begyndt i marts 2019. Bestyrelsesformand siden 2000 er Kim Ørtved.

Eksterne henvisninger
 sanktknudlavardskole.dk: Sankt Knud Lavard Skoles hjemmeside
 sanktknudlavard.dk: Tidligere version af Sankt Knud Lavard Skoles hjemmeside

Katolske skoler i Danmark
Etableret i 1954
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Lyngby-Taarbæk Kommune

Sankt Knud Lavard Skole


Indre Tysfjorden, eller Inner-Tysfjorden, (lulesamisk: Gievsfierdda) er en arm af Tysfjorden i Nordland  fylke i Norge.

Fjorden har indløb mellem Kjøpsvik i nordvest og gården Nes i sydøst og går i nordøstlig retning før den svinger rundt om  Lagmannsneset og fortsætter mod  sydøst til det 900 meter lange sund Straumen som starter 17 kilometer fra indløbet. Fra Straumen fortsætter fjorden mod øst i to forgreninger;

Ytterpollen: 800 meter lang og 800 bred vig.
Innerpollen: 1,2 kilometer fra Junkajo-næsset til udløbet til Straumpollelven.

Ved Hjellvikneset, 1,4 kilometer vest for Straumen, har den fjordarmen Sørfjorden indløb, og går mod sydøst.

Tysfjords kommunecenter Kjøpsvik ligger ved indløbet til fjorden. Herfra går Riksvej 827 forbi Kikvika til Brattlitunnelen. Længere inde i  fjorden ligger der en række vejløse og affolkede gårde og bebyggelser, med Forrhaugan, Ytter-Straumen og Inner-Straumen på nordsiden mens Grunnvoll og Tennstranda ligger på sydsiden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Nordland
Tysfjord

Indre Tysfjorden


Reudnitz ist ein Ortsteil der Landgemeinde Mohlsdorf-Teichwolframsdorf im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage und Verkehr
Reudnitz liegt nordöstlich von Mohlsdorf und südöstlich der Wälder um Greiz und Werdau nahe der Grenze zu Sachsen. Die Landesstraße 1086 erschließt den Ort verkehrsmäßig mit Anschluss zur Bundesstraße 94. Der ländlich geprägte Ort besitzt in seiner Flur Flächen im Thüringer Schiefergebirge. Die Linie 18 der PRG Greiz bedient diverse Haltestellen im Ort.

Geschichte
1269 wurde das Dorf urkundlich erstmals erwähnt.
2012 sind im Ortsteil 950 Personen gemeldet. Eine christliche Ferienstätte Haus Reudnitz gibt es im Ort. Außerdem befindet sich eine nicht staatlich geförderte Schule in Reudnitz.
In den Mohlsdorfer-Geschichtsheften wird über die Rittergüter in Ober- und Unterreudnitz berichtet.

Am 1. Oktober 1922 wurde Reudnitz zusammen mit Herrmannsgrün nach Mohlsdorf eingemeindet. Mit Wirkung zum 1. August 1924 wurde Reudnitz wieder eine eigenständige Gemeinde; die Ortsteile Haardtberg und Fuchsloch verblieben jedoch bei Mohlsdorf.

Persönlichkeiten
 Arthur von Geldern-Crispendorf (1871–1962) deutscher Rittergutsbesitzer auf Oberreudnitz und Politiker

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Greiz
Mohlsdorf-Teichwolframsdorf
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Ersterwähnung 1269
Gemeindeauflösung 1994

Reudnitz (Mohlsdorf-Teichwolframsdorf)


Papercutz, stylisé :PAPERCUTZ ou :papercutz, est un groupe de pop électronique alternative portugais, originaire de Porto.

Biographie

Débuts

Le groupe est formé et dirigé par Bruno Miguel. Il apparaît comme projet musical parallèle à sa participation au groupe de rock électronique Oxygen, mais est devenu leur groupe principal en 2008 avec des musiciens invités. La même année, ils apparaissent sur la compilation  qui met en avant les artistes de la musique portugaise choisis par Henrique Amaro de la radio nationale Antena 3 et Bruno Miguel remixe le morceau  pour l'EP du groupe Peixe:Avião originaire de Braga. En juin 2008, ils sortent leur premier single Ultravioleta Rmx's loué par le journaliste Nuno Galopim qui souligne  et l'album Lylac en octobre, tous deux par le label canadien Apegenine Recordings. Le travail a été accueilli par la presse nationale avec de bonnes critiques.

L'une des chansons de l'album  remporte le deuxième prix du concours International Songwriting Competition. Le jury était composé de Tom Waits et Robert Smith, entre autres. En , ils remportent un prix pour la catégorie  aux People's Music Awards dont la cérémonie avec concerts en direct a eu lieu à Londres, le jury comprenait Annie Nightingale (DJ de la radio BBC) et Emre Ramazanoglu (producteur associé à Lou Rhodes) et le producteur de XFM Eddy Temple-Morris, et le prix Ones to Watch en août, une initiative de Myspace étant le premier groupe portugais à obtenir cette reconnaissance. La promotion de Lylac amène :papercutz à se produire en 2009 et 2010 en Europe et aux États-Unis, notamment au South by Southwest d'Austin, au Texas, et à l'Exit Festival, à Novi Sad, en Serbie.

L'album-remixes  (Lylac Ambient Reworks) est publié en 2010 sous le label anglais Audiobulb Records. Le remix du morceau Lylac par le producteur et pianiste Helios (Keith Kenniff) et la vidéo du japonais Daihei Shibata forment la combinaison choisie par Bruno Miguel et récompensée lors de l'édition 2010 du Protoclip, Festival International du Clip Musical, à Paris avec sa première au Portugal en juillet de la même année dans la sélection officielle des vidéos musicales du Festival Curtas Vila do Conde.

En prévision d'un nouvel album, Bruno Miguel est invité à remixer des morceaux d'autres projets internationaux et pour la compilation célébrant le premier anniversaire de la publication anglaise de musique électronique , une réinterprétation du morceau Disintegration, tiré de l'album phare du même nom de The Cure, est réalisée.

Le groupe passe une partie de l'année 2011 à New York où il travaille avec le producteur Chris Coady (Beach House, Yeah Yeah Yeahs, TV on the Radio) et le résultat est le deuxième album  qui sort en juillet 2012 par le label anglais Sounds of a Playground avec une édition nationale en septembre par Rastilho Records et qui voit les :papercutz adopter un album plus sombre par rapport à l'album précédent avec la participation de l'écrivain José Luís Peixoto. Le journaliste Vítor Belanciano de  souligne sa  et le radiodiffuseur Nuno Ávila le considère comme l'un des meilleurs albums nationaux de l'année. Le groupe se produira à nouveau au festival South by Southwest mais aussi au Portugal avec des présentations officielles de l'album dans tout le pays.

Fin 2012, Bruno Miguel est sélectionné pour la Red Bull Music Academy qui le ramène à New York pour travailler en studio avec des moniteurs comme Four Tet ou Flying Lotus tout en ayant de nouvelles performances live. Il passe également par une nouvelle phase de composition en 2013 et entame une collaboration avec le label Enchufada (de Buraka Som Sistema] à travers le single Storm Spirits. De retour au Portugal, :papercutz termine ses concerts en présentant  au festival Neopop, Fusing, Casa da Música et au festival Paredes de Coura, entre autres. Fin 2013, les :papercutz voient l'un de leurs albums être édité pour la première fois au Japon par les mains de Kilk Records ayant un airplay de leur single sur les radios locales. C'est à ce stade que le producteur est très sollicité pour la production d'artistes internationaux. Le groupe fait une pause temporaire à la fin de l'année 2014 afin que Bruno Miguel puisse poursuivre d'autres projets tels que des bandes originales.

Fin 2016, le groupe revient aux concerts et prépare le troisième album original avec une nouvelle chanteuse invitée, remplaçant Melissa Veras qui formera le projet ASA avec Catarina Miranda, connue par son projet solo Emmy Curl et qui faisait déjà partie du dernier line-up live. En , le groupe sort un nouveau morceau, et fait partie d'un entourage d'artistes qui rassemble certains des meilleurs projets nationaux représentant la musique portugaise comme pays vedette de l'édition annuelle d'Eurosonic, le plus grand festival et conférence de l'industrie musicale européenne. Ensuite, ils partent aux États-Unis pour des concerts et reviennent pour des dates sur le territoire national.

Au cours de 2018 et 2019, ils partent pour plusieurs dates de tournée à travers l'Europe avec quelques passages dans divers festivals. Le groupe termine l'année 2019 avec la sortie de nouveaux singles, jouant pour la première fois en Islande au festival Iceland Airwaves et annonçant la sortie internationale de leur album King Ruiner en 2020. Enregistrée entre Porto, New York, Hambourg et Tokyo, l'œuvre compte de nouvelles chanteuses invitées, l'Allemande Lia Bilinski et la Japonaise Rena Morizono.

Discographie

Albums studio
 2008 : Lylac (Apegenine Recordings)
 2010 :  (Lylac Ambient Reworks, Audiobulb Records) 2012 :  (Sounds of a Playground/Rastilho Records)
 2013 :  (Kilk Records)
 2020 :  (Moorworks)
 2020 :  (Kilk Records)

 EP
 2008 : Ultravioleta Rmx's (Apegenine Recordings)
 2013 : Where Beasts Die (At Dawn Remixed EP) (Sounds of a Playground)
 2013 : Rivers (At Dusk Remixed EP) (Sounds of a Playground)
 2016 : Trust / Surrender  (Sounds of a Playground) Compilations
 2008 : Base One - Paradox City V.A. (Base Recordings)'
 2008 : Novos Talentos Fnac 2008 (Fnac Portugal)
 2010 : T(H)REE - Novas Musicalidades De Portugal, Hong Kong E Macau (Cobra Discos)
 2011 : Sequence1 (Futuresequence 2011)
 2011 : Various - Celestial Summer (LYFSTYL 2011)
 2013 : And Darkness Came (Headphone Commute)
 2013 : Uper Cuts (Enchufada)
 2013 : Various Assets - Red Bull Music Academy New York (Red Bull)
 2018 : Full Circle 5 versions - A Strangely Isolated Place'' (ASIP)

Notes et références

Liens externes

Groupe portugais de pop
Groupe portugais de musique électronique
Groupe d'electronica
Groupe musical de Porto
Groupe musical portugais
Groupe musical formé en 2008

Papercutz (groupe)


Ara Shiraz (; Ereván, 8 de junio de 1941 − ibídem, 18 de marzo de 2014) fue un escultor y pintor armenio, hijo de los poetas Silva Kaputikyan y Hovhannes Shiraz.

Biografía

Ara Shiraz nació en Ereván en 1941. Se graduó en el Instituto de Teatro y Bellas Artes de Ereván en 1966. Participó en numerosas exposiciones para jóvenes artistas en Armenia y en la Unión Soviética. Desde 1968 fue miembro de la Unión de Artistas de Armenia. Sus obras han sido expuestas en las principales ciudades de la Unión Soviética (Moscú, Leningrado, Tiflis) como parte de muestras colectivas o individuales. Tomó parte en el Festival de Arte Armenio organizado en París el año 1970 bajo el título "Desde Urartu al Presente".

Ara Shiraz es conocido por su trabajo artístico en monumentos escultóricos como el Monumento al poeta Baruyr Sevag (Ereván, 1974), el monumento al poeta Yeghishe Charents (Charentsavan, 1977), Alexander Miasnikyan (Ereván, 1980), y William Saroyan (Panteón de Ereván, 1991).

En 1979 Ara Shiraz fue condecorado con el Premio del Estado de Armenia por sus esculturas ornamentales que decoran el Hotel Dvin en Ereván. En 1977 fue obsequiado con el título de Artista Meritorio de Armenia. En 1987 fue elegido presidente de la Unión de Artistas de Armenia, y miembro de la Secretaría de los Artistas de la Unión Soviética.

Entre los trabajos más destacados de Ara Shiraz se incluyen los bustos a los artistas Pablo Picasso, Yervand Kochar (Երվանդ Քոչար), Hovhannes Shiraz (su padre, Հովհաննես Շիրազ) y Vruir Galstian (Վրույր Գալստյան). Algunas de sus composiciones escultóricas están conservadas en la colección permanente del Museo de Arte Moderno de Armenia y en la Galería nacional de Armenia en Ereván, la Galería Tretyakov y el Museo de Arte de las Naciones del Este en Moscú.

Obras

 Yeghishe Charents (Եղիշե Չարենց), poeta en la ciudad de Charentsavan, 1977
 Paruyr Sevak (Պարույր Սևակ), Ereván, 1978
 Aleksandr Myasnikyan (Ալեքսանդր Մյասնիկյան), Ereván, 1980
 William Saroyan (Վիլյամ Սարոյան), Panteón Komitas, Ereván, 1984
 Tigran Petrosian (Տիգրան Պետրոսյան), Casa del Ajedrez, Ereván, 1989

 Hovhannes Shiraz (Հովհաննես Շիրազ), poeta, padre de Ara, Panteón Komitas, 1989
 Sergei Parajanov (Սերգեյ Փարաջանով), Panteón Komitas, 1999

 Andranik Toros Ozanian (Անդրանիկ Օզանյան) frente a la Catedral de San Gregorio el Iluminador, 2002
 Hovhannes Shiraz (Հովհաննես Շիրազ), poeta, padre de Ara, Distrito Malatia-Sebastia , Ereván, 2005
 Vazgen I (Վազգեն Ա Բուխարեստցի) (Patriarca catholicós de la Iglesia Apostólica Armenia, en la Academia de Teología Vaskenian, Sevan, 2008
 Estatua al arzobispo Mesrob Ashjian
Las pinturas y esculturas de Ara Shiraz se encuentran en numerosas colecciones privadas a lo largo del mundo: Moscú, San Petersburgo, Tiflis, Ereván, Beirut, París, Londres, Nueva York, Los Ángeles, Chicago, Detroit, Montreal, etc.

Estatua de Andranik Ozanian

Shiraz es el autor de la estatua de Andranik Toros Ozanian (2002). Andranik está representado galopando sobre dos caballos. Cada uno de estos caballos simbolizan a Armenia Occidental y a Armenia Oriental.

Se encuentra ubicada en las coordenadas

Referencias

Enlaces externos

Escultores de la Unión Soviética
Escultores de Armenia
Pintores de Armenia
Escultores del siglo XX
Pintores del siglo XX
Armenios del siglo XX
Armenios del siglo XXI
Arte en Armenia del siglo XX
Arte en Armenia del siglo XXI
Nacidos en Ereván
Fallecidos en Ereván

Ara Shiraz


Viktorija Badrov (Bihać, 1952.), hrvatska je mezzosopranistica i umirovljena profesorica pjevanja.

Rođena je 1952. g. u Bihaću (Bosna i Hercegovina). Maturirala je u Glazbenoj školi Vatroslava Lisinskog u Zagrebu. Diplomirala je na Pedagoškoj akademiji - odsjek glazbe, te na Muzičkoj akademiji u Zagrebu u klasi prof. Ive Lhotke Kalinskog.

Od 1975. g radila je kao profesorica pjevanja u GŠ Frana Lhotke u Sisku, a od 1979. g. u Glazbenoj školi u Bihaću iz koje je protjerana zbog rata. 1992. godine dobiva stalno zaposlenje u GŠ Frana Lhotke u Sisku i u GŠ V. Lisinskog u Zagrebu. Od 1999. do 2019. g. radila je kao nastavnica solo pjevanja i komorne glazbe u GŠ Blagoje Bersa u Zagrebu. Bila je dugogodišnjom pročelnicom odjela za solo pjevanje.

Za vrijeme dugogodišnjega radnog staža od čak 42 godine učenici prof. Badrov ostvarili su brojne nastupe u Hrvatskoj i inozemstvu. Na regionalnim, državnim i međunarodnim natjecanjima sa svojim učenicima osvajila je brojne nagrade (50). Također je bila članicom ocjenjivačkih sudova na regionalnim i državnim natjecanjima te je sudjelovala u izradi nastavnih planova i programa za srednje glazbene škole. Bila je mentorica mnogim mlađim kolegama i pripravnicima do polaganja stručnog ispita te članica Prosudbenog odbora pri polaganju stručnih ispita. Autorica je knjige arija i pjesama 17. i 18. st. – Poletimo pjesmom – riječ je o udžbeniku koji se koristi u nastavi solo pjevanja. Dobitnicom je Oskara znanja za 2015. i 2017. godinu.

Profesorica Badrov odgojila je brojne poznate pjevače, a neki od njih su Jacques Houdek, Matija Meić, Marija Lešaja, Martina Menegoni, Ivana Rushaidat i dr.

Izvori

Hrvatski glazbeni pedagozi
Hrvatski operni pjevači
Životopisi, Bihać

Viktorija Badrov


8428 Okiko este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8428 Okiko este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 1,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

8428 Okiko


Kumon ist eine aus Japan stammende Methode der individuellen Lernförderung für Kinder. Die vor über 50 Jahren entwickelte Methode vermittelt Kenntnisse in Mathematik und Sprachen. Anhand dieser Fächer sollen Schüler auch die Fähigkeit entwickeln, eigenständig zu lernen.

Geschichte
Der Gründer von Kumon, Toru Kumon, war Mathematiklehrer an einem Gymnasium in Osaka (Japan). Als sein ältester Sohn in der Schule Schwierigkeiten in Mathematik hatte, stellte er für ihn Aufgaben zusammen und entwickelte Lernblätter, die sein Sohn jeden Tag durcharbeitete. 1957 eröffnete seine Frau Teiko in Toyonaka, Präfektur Osaka, mit Hilfe anderer Eltern, deren Kinder ebenfalls die von Toru Kumon entwickelten Arbeitsblätter zum Lernen nutzten, das erste Kumon-Lerncenter. Bereits 1958 erfolgte dann die Gründung des Kumon Institute of Education, das nach und nach die Kumon-Methode weltweit bekannt machte. Nach eigenen Angaben (Stand 2017) lernen weltweit mehr als 4 Millionen Schüler in 50 Ländern nach der Kumon-Methode. In Deutschland wurde 1981 die erste europäische Niederlassung von Kumon gegründet. Heute gibt es in Großbritannien und Spanien noch zwei weitere europäische Niederlassungen.

Kumon-Programme
Kumon bietet seine Lernprogramme für Mathematik und Sprachen an, hier primär Englisch als Fremdsprache oder die jeweilige Landessprache. Das Grundprinzip bei Kumon ist dabei, dass die Schüler zunächst bekannte Inhalte wiederholen, um vorhandene Defizite auszugleichen und ein Fundament für das weitere erfolgreiche Lernen zu gewährleisten. Das Tempo bestimmen die Kinder dabei selbst. Danach arbeiten sie sich anhand von Beispielen eigenständig auch in bislang unbekannte Themengebiete vor. Ziel der Kumon-Methode ist es, Kindern erfolgreich das eigenständige Lernen zu lehren. Neben dem fachlichen Wissen fördert die Methode das Konzentrationsvermögen, die Selbstständigkeit und das Selbstvertrauen der Kinder. Die Kumon-Lernmaterialien werden kontinuierlich weiterentwickelt, wobei Erfahrungen und Eindrücke von Schülern aus der ganzen Welt mit einfließen.

Unternehmen
Die Kumon-Unternehmensgruppe ist zu 60 Prozent in Händen der Familie Kumon unter der Leitung von Toru Kumons Witwe Teiko. Das amerikanische Forbes Magazine schätzte im März 2009 den Wert des gesamten Unternehmens auf 650 Millionen US-Dollar. In Deutschland wird Kumon vertreten durch die Kumon Deutschland GmbH mit Sitz in Düsseldorf. Die einzelnen Lerncenter werden an qualifizierte Franchise-Partner vergeben. Laut eigenen Angaben ist Kumon der viertgrößte Franchisegeber der Welt und das weltweit größte Franchisesystem im Bereich der individuellen Förderung. Derzeit gibt es ca. 150 Kumon-Lerncenter in Deutschland.

Weblinks
 Eigene Webpräsenz (Deutschland)
 Eigene Webpräsenz (Österreich)
 Eigene Webpräsenz (Schweiz)
 Eigene Webpräsenz des Kumon Institute of Education (japanisch)

Einzelnachweise

Schulwesen (Deutschland)
Franchiser
Dienstleistungsunternehmen (Düsseldorf)
Lernen
Didaktik

Kumon


Jethro Tull (30 Mart 1674 - 21 Şubat 1741), Britanya'da Tarım Devriminin başlamasına önayak olan İngiliz tarımsal öncü. 1700 yılında at gücüne dayanan bir hasat makinesi geliştirmiştir. Tull, çağdaş çapanın da mucidi sayılmaktadır.

1674 doğumlular
Berkshire doğumlular
1741 yılında ölenler
İngiliz mucitler
Sanayi Devrimi'nde kişiler
İngiliz tarımbilimciler

Jethro Tull (tarım bilimci)


Juan Luis Pacheco de Céspedes (Manzanillo, Cuba, 1853 - Moquegua, Perú, 27 de enero de 1895) fue un militar cubano. Combatió en la Guerra de los diez años en Cuba y posteriormente en el ejército del Perú durante la Guerra del Salitre. Falleció en la Guerra civil peruana de 1894-1895 combatiendo en el bando pierolista.

Biografía
Nacido en la ciudad de Manzanillo en 1853, era sobrino del coronel Carlos Manuel de Céspedes a quien acompañó en el grito de Yara, el ataque a Bayamo y la toma de Santiago de Cuba donde se proclamó la primera república. Durante la lucha por la independencia de su patria frente al dominio español, Pacheco de Céspedes conoció al joven voluntario peruano Leoncio Prado, hijo del entonces presidente del Perú Mariano Ignacio Prado, quien, como muchos otros jóvenes americanos atraídos por el romanticismo que representaba unirse a la lucha por la libertad de la última colonia española en América, habíase unido a la causa de los patriotas cubanos, que por entonces propugnaba el ideólogo José Martí. Como camarada y compañero de armas de Leoncio Prado participó en la sangrienta toma del vapor español Moctezuma que luego los rebeldes bautizaron "Céspedes" y pusieron al servicio de la revolución.

Postguerra
Finalizada la guerra de los diez años en la isla, con la victoria española y el Pacto de Zanjón; y al tener noticias de la declaratoria de guerra de Chile a Perú y Bolivia en 1879, Leoncio Prado decide volver a Perú a defender su patria natal, acompañado por su amigo y camarada Pacheco Céspedes. Incorporado el militar cubano al ejército peruano en Tarapacá es nombrado jefe de bagajes, mas no sería hasta la caída de Pisagua e Iquique en manos chilenas cuando adquiriría un rol más activo en la guerra. Dirigiría la columna guerrillera Sama-Pachia formada por voluntarios del valle tacneño y que tras la batalla del Alto de la Alianza actuarían en las zonas altas de los departamentos de Tacna y Moquegua hostigando a las fuerzas de ocupación chilenas mediante la guerra de guerrillas en la cual se había formado en Cuba. Fue junto con Leoncio Prado y Gregorio Albarracín uno de los líderes guerrilleros más importantes de la resistencia en el sur peruano, aunque sería también el único de los tres que sobreviviría a la guerra. Entre 1881 y 1883 realizó una serie de correrías en las serranías tacneñas y moqueguanas atacando constantemente a las guarniciones chilenas sin que estas nunca pudieran apresarlo o destruir la fuerza que mandaba adquirió por ello perdurable fama entre la población local. Las acciones militares más importantes que protagonizó fueron el combate de Calientes y el primer y segundo combate de Pachía. Finalizada la guerra, pasó a Bolivia, donde llevó una vida de aventuras hasta que, afianzado el gobierno del general Andrés Avelino Cáceres, retornó a Perú en 1886. Por esos años contrajo matrimonio en Lima con la señora Dorina Herze y Dulce.

Muerte
Cuando en 1895 se inició la revolución pierolista se unió a ella y volvió a actuar en el lugar de sus antiguas campañas, es decir Tacna y Moquegua, manteniendo en zozobra a las autoridades y fuerzas gobernantes, por lo que fue enviado en su contra el comandante Héctor García, al mando de una importante columna del ejército de línea, quien libró un combate, el día domingo 27 de enero de 1895, en las inmediaciones del pueblo de Torata, con los entusiastas, aunque mal armados revolucionarios, acaudillados por Pacheco Céspedes, quienes no obstante su inferioridad material se batieron denodadamente durante tres horas, cayendo mortalmente herido durante la acción, el coronel Pacheco Céspedes, su jefe. Tras su muerte fue sepultado en el cementerio del pueblo de Torata, último escenario de una vida de heroísmo, aventura y leyenda.

Referencias

Enlaces externos
 Artículo correspondiente en EcuRed

Militares cubanos en la guerra de la Independencia cubana
Militares del Ejército cubano de la guerra de la Independencia cubana
Provincia de Granma
Fallecidos por heridas de combate

Juan Luis Pacheco de Céspedes


සොං වංශයේ රාජකීය වංශවත් උයි බිසව (1753 ජූලි 8 – 1786 සැප්තැම්බර් 14) යනු ජොංජෝ රජුගේ උපබිසවකි.

චරිතාපදානය
අනාගතයේ දී රාජකීය වංශවත් බිසවක් බවට පත් වන උයි උපබිසව උපත ලැබූයේ 1753 ජූලි 8 වනදායි. ඇගේ නාමය දොග්-ඉම් (덕임) විය. ඇය සොං යුන්-උ සහ ඉම් මැතිණියගේ දියණිය විය. සැබවින්ම සොං යුන්-උ යනු, හ්යේග්යොං ආර්යාවගේ පියාණන් වූ හොං බොං-හන්ගේ වහලෙකි.

1762දී, දස වියැති සොං දැරිය රාජ මාලිගයට ඇතුළත්ව මාලිග සේවිකාවක් ලෙස පුහුණුව ලැබුවා ය. අනතුරුව ඇය ජොංජෝ රජුගේ මව වූ හ්යේග්යොං බිසවගේ පෞද්ගලික සේවිකාවක් බවට පත් වූවා ය.

1767දී, ජොංජෝ රජු සොංහට විවාහ යෝජනාවක් කළේ ය. නමුත් ඇය එය ප්‍රතික්ෂේප කළා ය. 1773දී, ඇය ජොංජෝගේ නැගණියන් වූ චොං යොන් සහ චොං සොන් සමග එක්ව කොරියානු නවකථාවක් වූ 《ග්වග්ජංග්යංමුන්රොග්》(곽장양문록) පිටපත් කළා ය.

1782දී, ජොංජෝ රජු සොං ආර්යාවට නැවත විවාහ වරක් විවාහ යෝජනාවක් ගෙනආවේ ය. නමුත් ඇය එවරද එය ප්‍රතික්ෂේප කළා ය. එම නිසා ඔහු ඇගේ සේවකයන්ට දඬුවම් කළ අතර, අනතුරුව ඔවුහු විවාහ වූහ.

ජොංජෝ රජු සොංව සං-උයි (상의) තනතුරට පත්කළේ ය. යි හ්යෑං කුමරුට (리 향) උපත ලබාදීමෙන් පසු 1782 සැප්තැම්බර් 7වන දින, සොං ආර්යාව 2වන නිලමට්ටමේ උපබිසෝ තනතුරක් වූ "සෝ-යොං" (소용, 昭容) තනතුරට ඔසවා තබන ලදී. 1782 නොවැම්බර් මස, හ්යෑං කුමරුන්ට අනුප්‍රාප්තික මුන්හ්යෝ කුමරු යන නාමය ලබා දුන් අතර, සොං බිසව "බින්" (빈, 嬪) තනතුර‍ට ඔසවා තබා ඇගේ නාමයට "යෝග්‍ය/සුදුසු" යන අරුතැති "උයි" නැමැති උපසර්ගය එකතු කරන ලදී. 1784 මාර්තු 20දින සොං බිසව නම් නොලද කුමරියකට උපත දුන් නමුත්, දැරිය උපතින් පසු මියගියා ය.

1784 ජූලි 2, අනුප්‍රාප්තික මුන්හ්යෝ කුමරුන්, ජොසොන්හි කිරුළහිමි කුමරු ලෙස නම්කරන ලදී. 1786 මැයි 11 දින, සිව් වියැති කිරුළහිමි මුන්හ්යෝ කුමරු මියගියේ ය. සිය පුතුගේ මරණින් මාස හතරකට පසු, සිය තෙවන ගර්භනී අවධියේ දසවන මාසයේ දී සොං බිසව ද මියගියා ය.  නූපන් දරුවාද ඇය සමග ජීවිතක්ෂයට පත් විය.

ජොංජෝ රජු විසින් ඇගේ සමරු පාඨය ලියන ලදී.

සොං ආර්යාවගේ දේහය, ඇගේ පුතණුවන් වූ කිරුළහිමි මුන්හ්යෝ කුමරුගේ දේහය සමග සොසම්න්‍යුංහි හ්යෝචංවොන් ප්‍රදේශයේ භූමදානය කරන ලදී.  සැබවින්ම ඇගේ සොහොන පිහිටා තිබුණේ සෝල්හි යොං-සන් (හ්යෝ-චං පාක් 孝昌公園) ප්‍රදේශයේ ය. නමුත්, 1944 ජපන් ඈඳාගැනීමේ යුගයේ දී ජපන් රජය විසින් එය රැගෙන යන ලදී.

දරුවන්
කිරුළහිමි මුන්හ්යෝ කුමරු (යි හ්යෑං, 리 향) – 1786දී, එනම් වයස 5දී මියගියේ ය.
නම් නොලද කුමරියක් - 1784, උපතින් පසු මියගියා ය
නූපන් දරුවෙක් - සොං ආර්යාවගේ මරණයත් සමග ඇගේ දස වන ගැබ් මාසයේ ගර්භාෂය තුළ මරණයට පත් විය.

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ
හන් ජි-මින් විසින්, යි සන් රූපවාහිනී කතාමාලාව තුළ ඇගේ චරිතය නිරූපණය කරයි.

මූලාශ්‍ර

ජොසොන් රාජවංශයේ පුද්ගලයන්
17වන සියවසේ කොරියානු ජනයා
කොරියානු රාජකීය බිසෝවරු
1753 උපත්
1786 උපත්
ජොසොන් රාජවංශ අන්තඃපුරය

උයි-බින් සොං