La lingula de la mandibule ou l'épine de Spix est une crête osseuse proéminente sur le côté médian de la mandibule à côté du foramen mandibulaire.

C'est le point d'insertion du ligament sphéno-mandibulaire.

C'est le point de départ du sillon mylo-hyoïdien ou gouttière mylo-hyoïdienne.

La lingula de la mandibule peut prendre de nombreuses formes, notamment triangulaire, tronquée ou nodulaire. Dans la majorité des cas, cette forme est symétrique.

Crâne

Lingula de la mandibule


Os requisitos de visto para cidadãos portugueses são restrições administrativas de entrada impostas pelas autoridades de outros estados aos cidadãos de Portugal. A 12 de março de 2023, os cidadãos portugueses tinham acesso sem visto ou visto à chegada a 188 países e territórios, classificando o passaporte português em 6º lugar em termos de liberdade de viagem (empatado com os passaportes de França, Irlanda e Reino Unido) de acordo com o Henley Passport Index.

Mapa com requisitos de visto

Requisitos de visto

Territórios e áreas disputadas
Requisitos de visto para cidadãos portugueses para visitas a vários territórios, áreas em disputa, países parcialmente reconhecidos e zonas restritas:

Relações exteriores de Portugal


Robert Neelly Bellah (født 23. februar 1927, død 30. juli 2013) var en amerikansk sociolog, mest kendt for sine bidrag til religionssociologi med to hovedfelter: (1) udforskning af nutidig religion i USA, (2) formulering af en teori om religionernes sammenhæng med kulturel evolution. Bellah blev uddannet ved Harvard University som elev af den dengang førende amerikanske sociolog Talcott Parsons og blev igennem ham inspireret af religionssociologiske klassikere som Émile Durkheim og Max Weber. Bellahs første forskningsfelt var japansk kultur og religion.

Nutidig religion i USA: "civil religion" og "sheilaisme"
Bellah formulerede i 1967 et begreb om "civil religion". Ud over de forskellige og velkendte religioner og religiøse samfund, der gav mange mennesker en særlig gruppeidentitet (som presbyterianer, katolik, baptist, jøde osv.), fandtes et særligt national sæt af forestillinger, normer og ceremonier, som havde medvirket til at danne USA som et multietnisk og multireligiøst samfund, og som kunne sammenlignes med eller rent ud identificeres som en religion, men altså en religion uden egentlige guder. I bogen Habits of the Heart (1985) blev den dominerende religiøse indstilling blandt samtidens amerikanere analyseret som en udpræget individualisme, hvor den enkelte person ikke primært følte sig bundet til eksisterende religioners trosforestillinger og normer. De afviste ikke religion som sådan, men sammenstykkede selv hvad de troede på og hvad de anså for rigtig adfærd. Begrebet "sheilaisme" sammenfatter denne holdning med henvisning til en sygeplejerske med pseudonymet "Sheila Larson", der beskrev sin religiøsitet som sin egen tro på en gud og på at man bør tage hensyn til andre mennesker, uden formel tilknytning til en religiøs institution eller doktrin.

Evolution og religion
I en artikel fra 1964, "Religious Evolution" , skitserede Bellah en teori om hvordan religion har forandret sig historisk igennem fem faser:
1) I "primitiv religion" (som fx i australske og andre stammesamfund) fandtes ingen egentlige guder eller forpligtende trossystemer, men et antal mere eller mindre anonyme magtvæsener; der er ritualer i form af en gruppes sammenkomster, men ingen egentlige embeder ("præster"), og den religiøse gruppe er i praksis identiske med gruppens samfund.

2) I "arkaisk religion" (som fx i de tidligste nærorientalske civilisationer i Mesopotamien og Egypten) findes egentlige guder (personlige magtvæsener), religiøse institutioner som fx templer med religiøse specialister (præster), og religionen var et særligt felt, men i tæt samklang med den samfundsmæssige magt i form af kongedømmer.

(3) De "historiske religioner" (de store religioner der endnu kendes i dag som hinduisme, buddhisme, jødedom, kristendom, islam)er funderet på en forestilling der brød med de tidligere religioner: Hvor de tidligere religioner understøttede den erfarede virkelighed ved at fremme normalt liv, fx ved at bede guderne om ren, frugtbarhed og beskyttelse, var de historiske religioner funderet på en afvisning af 'jordiske goder'. Et almindeligt, menneskeligt liv var ikke værdifuldt i sig selv, fordi det altid kun ville føre til lidelse (således i den tidlige buddhisme), eller fordi det var i syndens og Djævelens magt (således den tidlige kristendom). Religionens rolle burde derimod være at forløse eller frelse mennesker fra det normale, menneskelige liv og føre dem til udfrielse (i buddhismen: nirvana) eller til evigt liv (som fx i kristendommen). De historiske religioner bevarede denne verdensafvisende holdning, selv om de også genoptog elementer fra de tidligere religiøse faser, fx at religionen ikke kun befordrede forløsning og frelse, men også beskyttelse, helbredelse og frugtbarhed. De historiske religioner er funderet på en afstandtagen til de eksisterende samfund, også politisk, og selv om religionerne kunne gendanne de arkaiske religioners funktion som idemæssig støtte til en given politisk magt, havde den bevaret inspirationen fra den oprindelige magtkritik.

(4) "Tidligt-moderne religion" var den form, kristendommen fik igennem reformationen, og som afviklede en stor del af de middelalderlige forestillinger (fx dyrkelse af Maria og helgener, tro på Skærsilden, klosterfromhed). Mennesker skulle fastholde fokus på frelse og evigt liv og tage afstand fra normale menneskelige værdier (rigdom, status, erotik, osv.), men også engagere sig aktivt, ikke mindst økonomisk, i det normale liv. De enkelte samfund søgte at overvåge og regulere deres medlemmers tro og adfærd, og de accepterede ikke religiøse alternativer. Religion støttede op om samfundsstyret, fx kongemagt, og burde gennemsyre hele samfundet.

(5) I "moderne religion" (fra og med oplysningstiden og de borgerlige revolutioner) forstås de traditionelle trossystemer gerne som fortællinger, metaforer, billeder, og der lægges ikke vægt på kontrol af medlemmernes sindelag. Religionerne er blevet til serviceinstitutioner, der fungerer på et religiøst marked inden for rammerne af en ikke-religiøs stat (jf. sekularisme), der skal sikre både en fair konkurrence religionerne imellem og den enkelte borgers ret til ikke at have nogen religion.

I bogen Religion in Human Evolution (2011) genoptog Bellah sin skitse fra 1964. Religion ses som en del af en generel kulturel evolution, der igen er en del af den biologiske evolution. Med mange eksempler undersøgte Bellah de to første faser (idet den første nu blev kaldt "tribale religioner") frem til oprindelsen på de historiske religioner i "aksetiden" (begreb fra den tyske filosof Karl Jaspers), dvs. en periode fra midten af det første årtusind før vor tidsregning, hvor de nulevende, store religioner og tankesystemer blev grundlagt: ud over "verdensreligionerne" inddrager Bellah her også filosofisk-religiøse tankegange som kongfuzianisme og daoisme i Kina og den græsk-romerske filosofi.

Central i aksetiden er ikke mindst en kritisk indstilling til overleverede forestillinger. Heri ligger en nødvendig forudsætning for moderne videnskab.
Forandringer i religion ses her specielt i relation til ændringer i de menneskelige samfunds politiske organisering, fra jæger-samler samfunds typiske løse struktur uden central ledelse over tidlige agerbrugskulturers begyndende hierarkisering og høvdingeledelse til de tidlige store civilisationers egentlige statsdannelser i form af
kongedømmer. Forestillingen om store, himmelske guder hører således hjemme i de tidligste stater. Bogens fokus på aksetidens verdensafvisning og askese som et vigtigt element i kulturhistorien forbinder den med tænkere som Friedrich Nietzsche og Peter Sloterdijk.

Selv om hver ny fase i religionens udvikling bringer noget nyt, bevares samtidig meget af det ældre, fx som en mere eller mindre bevidst genopdagelse eller rekonstruktion, eller som en fortsat spænding, konkurrence eller kamp imellem det ældre og det nyere. Dette forhold sammenfattes i Bellahs formulering "Nothing is ever lost".

Noter

Religionssociologer
Sociologer fra USA

Robert N. Bellah


Juan Mepomuceno González de León, escritor, biógrafo, historiador y bibliógrafo español de la Ilustración.

Biografía
Fue canónigo de Sevilla y amigo del ilustrado Cándido María Trigueros, de quien editó El poeta filósofo. Él mismo escribió un Elogio del Doctor Don Josef Cevallos leído el 5 de noviembre de 1779 en la Real Academia Sevillana de Buenas Letras a la que pertenecía y una biografía aún inédita sobre el humanista y poeta Juan de Mal Lara y dejó unos apuntes para la composición de una Biblioteca sevillana que se conservaba entre los papeles de Santiago Montoto. Su familiar Antonio González de León escribió una Breve noticia del patriarca arzobispo de Valencia don Juan de Ribera..., Sevilla, 1797.

Referencias

Escritores de España del siglo XVIII
Biógrafos de España del siglo XVIII
Bibliógrafos de España del siglo XVIII
Historiadores de España del siglo XVIII
Académicos de la Real Academia Sevillana de Buenas Letras

Juan Nepomuceno González de León


Lærdalsøyri eller Lærdalsøren er en by og administrationscenteret i Lærdal kommune i Vestland fylke i Norge. Byen har 1.119 indbyggere 2017  men 1.308 mennesker hører til sognet Lærdalsøyri hvis man medtager de nærliggnende grundkredse Hauge og Erdal. Hele kommunen/dalen har 2.219 indbyggere (okt. 2010).

Lærdal Sjukehus ligger på Lærdalsøyri. Sygehuset er lokalsygehus for syv kommuner i Sogn. I tilknytning til sygehuset ligger også Sogn Lokalmedicinske senter. Disse er Lærdals største arbejdsplads med cirka 160 ansatte.

Lærdalsøyri er et lokalt handelscenter. Her ligger kommuneadministrationen for Lærdal kommune. Flere mellemstore bygningsentreprenører er lokalisert til Lærdalsøyri, samt noget treæindustri. På Lærdalsøyri ligger også administrationen for Lærdal Energi og AKRAFT AS samt Nasjonalt Transportløyveseksjon og Vegtrafikksentralen Vest.

Lærdalsøyri er en gammel handelsplads med en historie tilbage til middelalderen. Stedet var også et centralt administrationssted og et knudepunkt mellem øst og vest. Centralt på Øyri ligger derfor et af de mest værdifulde bymiljøer i Norge, Gamle Lærdalsøyri, som er et fredet træhusmiljø fra 17- og 1800-tallet med op mod 170 bygninger i blandt andet schweizerstil. Hvert sommer arrangeres Lærdalsmarknaden her, et friluftsmarked som er omkring 500 år gammelt. Markedet er i vor tid blevet udvidet med et høstmarked og fra 2014 også et julemarked.

I 1838 blev det foreslået at gøre Lærdalsøyri til by, ved at give stedet status som ladested. I 1841 var planerne klare for en kvadratur som gik fra Lærdalsfjorden, en arm af Sognefjorden, til omtrent der hvor Hauge kirke står i dag. I 1842 vedtog regeringen at give Lærdal bystatus, sammen med Haugesund og Namsos. Alle tre steder blev afvist i Odelstinget for at afvente en liberalisering af handelslovgivningen. Lærdal diskuterede en ny ansøgning i 1850-erne.

Bybranden i 2014

Klokken 22.53 lørdag 18. januar 2014 blev det meldt at et bolighus stod i brann i gaden Kyrkjeteigen. Branden spredte sig hurtigt i stærk vind og fik karakter af en bybrand. Den krævede ingen menneskeliv, men ødelagde 42 bygninger, heraf 17 bolighuse og en fredet bygning.

Galleri

Se også
 Lærdal
 Lærdalselven
 Lærdalstunnelen
 Gamle Lærdalsøyri
 Lærdalsmarknaden
 Borgund stavkirke
 Eldrevatnet

Kilder og henvisninger

 Riksantikvaren: NB!registerets side om Lærdalsøyri
 Kultur i Lærdal på kart fra Kulturnett.no
 Lærdalsøyri NRK fylkesleksikon for Sogn og Fjordane

Lærdal
Byer i Vestland

Lærdalsøyri


Santa Comba Portekiz'de Vila Nova de Foz Côa belediyesine bağlı olan, 30,83 km² yüzölçümüne sahip, 290 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Foz Côa

Santa Comba (Vila Nova de Foz Côa)


Viorica Cucereanu-Bogatu () este o jurnalistă din Republica Moldova. Este secretara Consiliului de Observatori al PNAC TeleRadio-Moldova din anul 2009.

Biografie
Viorica Cucereanu a absolvit Universitatea de Stat din Moldova în 1979 și a lucrat pentru TeleRadio Moldova (august 1979-noiembrie 2004). Ea a fost activă în timpul grevei din 2002 de la TeleRadio-Moldova. Concedierea ei din 2004 a fost ilegală, potrivit Curții Europene a Drepturilor Omului.

A lucrat apoi pentru Euro TV Moldova (noiembrie 2005-februarie 2007), TV Euronova (aprilie-octombrie 2005), Moldova Urbană (mai-decembrie 2005, aprilie-decembrie 2006). Viorica Cucereanu a colaborat, de asemenea, la Timpul de dimineață, Jurnal de Chișinău, Ziarul de Gardă, Flux, VIP-Magazin, Zece Plus. Din iunie 2007 este redactor-șef al revistei Akademos a Academiei de Științe a Moldovei.

Premii
 1992 - cel mai bun prezentator TV (TeleRadio-Moldova)
 1998 - premiul I, clubul anual Ziaristelor "Ten Plus"
 1993, 2001, 2002, 2003, 2007 - Premiul Academiei de Științe a Moldovei "Lever Archimedean"
 2001 - Premiul Național pentru Jurnalism pentru anul 2000
 2002 - premiul I la concursul "10 ani de la Națiunile Unite în Moldova"
 2005 - câștigătorul concursului pentru cea mai bună reflectare a temei de gen în presă, organizat de Centrul de Gen din Moldova
 2006 - al doilea premiu pentru filmul paralel al surzilor, VI Festivalul Internațional de Film Documentar "Chronograph", Chișinău

Lucrări
 Femeia în labirintul istoriei (2003),
 Democrația la feminin (2005),
 Femeia în zonele de conflict (2006),
 Ispita neuitării (despre Prometeu-Prim Lyceum) (2006)

Filmografie
 Orașul Bălți, parametrii asistenței sociale (1999).
 film instructiv pentru fermieri la solicitarea ONG "Bios" (2000).
 16 zile de combatere a violenței împotriva femeii (2001)
 Femeia, măsură a democrației (2002).

Note

Bibliografie
 Enciclopedia Femeile Moldovei, editura Muzeum, 2000

Legături externe
 (AUDIO) Corina Fusu: La televiziunea publică continuă o cenzură hidoasă, o propagandă brutală, sălbatică și agresivă
 Compania publică "Teleradio Moldova" este condusă de rude

Nașteri în 1957
TeleRadio-Moldova
Scriitori moldoveni
Jurnaliști moldoveni
Moldoveni în viață
Pages with unreviewed translations
Absolvenți ai Universității de Stat din Moldova

Viorica Cucereanu


Pendro (kurdski: پێندرۆ, Pêndro ) je kurdsko selo u iračkom Kurdistanu, nalazi se u provinciji Arbilu, blizu granice s Turskom, nalazi se otprilike 15-18 km sjeverno od Barzana, od 2540 stanovnika.

Izvori

Vanjske poveznice

 Pendro  službena stranica
 Provincija Arbil

Naselja u Iraku

Pendro


Lamine Ouattara est un footballeur international burkinabé, né le 14 juin 1998, à Lopou, en Côte d'Ivoire. Il évolue au poste d'avant-centre au Salitas FC.

Carrière

En clubs

Passage à la JS Kabylie
Après trois saisons et demi passées, au Burkina Faso, avec le club de l'AS Sonabel, en février 2022, Ouattara tente une première expérience à l'étranger, où il signe un contrat de 30 mois (deux ans et demi), sur un transfert payant, en faveur du club kabyle de la JS Kabylie.

Il se met en évidence, pour la première fois avec son nouveau club, le 2 mars 2022, en inscrivant un but,  sur le terrain de l'ES Sétif.

Il termine avec la JSK la saison 2021-2022, en étant Vice-champion d'Algérie, avec quatre buts à son compteur, sur 15 matchs joués.

En juin 2023, il résilie son contrat, à l'amiable, avec la JS Kabylie.

En sélection
Il joue son premier match en équipe du Burkina Faso le 16 janvier 2021, contre le Mali, lors du championnat d'Afrique des nations organisé au Cameroun (défaite 1-0). Il joue trois matchs lors de cette compétition.

Palmarès

En club
 AS Sonabel

Notes et références

Liens externes

Footballeur international burkinabé
Naissance en juin 1998
Naissance en Côte d'Ivoire
Joueur de la JS Kabylie

Lamine Ouattara


Le Boléro, op. 190, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1900.

Composition
Mel Bonis compose son Boléro pour soprano soliste et chœur à deux voix moyennes en 1900, sous le pseudonyme de Juan Sanchez. Elle compose la musique sur un texte de Jules Ruelle et l'œuvre est dédiée . La pièce est publiée aux éditions Léon Grus en 1900 et est rééditée en 2010 puis 2014 par les éditions Armiane.

Analyse

Réception

Discographie

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Musique chorale
Œuvre réalisée en 1900

Boléro pour chœur de Bonis


Sphaerodinus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Sphaerodinus goudoti Jeannel, 1949
 Sphaerodinus pauliani Basilewsky, 1977

Referencias

Enlaces externos
 Sphaerodinus en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Oodini

Sphaerodinus


An Eremurus sogdianus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard August von Regel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham och Joseph Dalton Hooker. An Eremurus sogdianus in nahilalakip ha genus nga Eremurus, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eremurus

Eremurus sogdianus


نظرية موجة الكثافة هي نظرية التي اقترحها جيم لين وفرانك شو في منتصف عام 1960 لشرح سبب عدم تغير شكل الأذرع الحلزونية أثناء دوران المجرات الحلزونية حول نفسها، وتُقدم نظريتهم فكرة معمرة عن موجات الكثافة وتسمى أيضا بالصوت الثقيل والتي هي من أجزاء قرص المجرة التي تمتلك أكبر كثافة ولقد تم اختبار هذه النظرية بنجاح على حلقات زحل.

نظرية موجة الكثافة أو نظرية موجة الكثافة لين-شو هي نظرية اقترحها كل من شيا شياو لين، وفرانك شو في منتصف ستينيات القرن التاسع عشر لتفسّر بنية الذراع الحلزونية الخاصة بالمجرات الحلزونية. تقدم نظرية لين-شو فكرة البنية الحلزونية الشبه ثابتة لوقت طويل (فرضية كيو إس إس إس). في هذه الفرضية، يدور النمط الحلزوني بتردد زاوي معين (سرعة النمط). بينما تدور النجوم في القرص المجري بسرعات مختلفة تعتمد على مسافتها عن مركز المجرة. يؤثر وجود موجات الكثافة الحلزونية في المجرات على تشكل النجوم، بسبب انضغاط الغاز الذي يدور حول المجرة وتشكيله ارتجاج بشكل دوري. من الناحية النظرية، يُعتبر تشكل النمط الحلزوني بشكل عام عدم استقرار في القرص النجمي ناتج عن الجاذبية الذاتية، على عكس تفاعلات المد والجزر. وُسعت الصيغة الرياضية للنظرية لتشمل أنظمة أقراص فيزيائية فلكية أخرى، مثل حلقات زحل.

الأذرع الحلزونية المجرية
كانت فكرة علماء الفلك في الأصل أنّ أذرع المجرة الحلزونية كانت مادية. لكن إن كانت هذه هي الحال، فستصبح الأذرع ملتفة أكثر وأكثر بشكل محكم، بسبب دوران المادة الأقرب إلى مركز المجرة بشكل أسرع من المادة عند حافتها. ستُصبح الأذرع غير قابلة للتمييز عن بقية المجرة بعد عدة دورات فقط. وهذا ما يسمى بمشكلة اللف.

اقترح كل من لين وشو في عام 1964 أنّ الأذرع غير مادية في طبيعتها، إنما مكونة من مساحات ذات كثافة أكبر، بشكل مشابه للازدحام المروري على الطريق السريع. تتحرك السيارات خلال الازدحام المروري، وتزداد كثافة السيارات في منتصف الازدحام. ومع ذلك فإنّ الازدحام المروري نفسه يتحرك بشكل أبطأ. في المجرة، تُضغط النجوم، والغاز، والغبار، والمكونات الأخرى التي تتحرك خلال موجات الكثافة، ومن ثم تخرج من هذه الموجات.

تفترض نظرية موجة الكثافة بشكل أكثر تحديدًا أنّ «التجاذب الثقالي بين النجوم بأنصاف أقطار مختلفة» يمنع ما يُدعى مشكلة اللف، ويحافظ على النمط الحلزوني في الواقع.

تُعرَّف سرعة دوران الأذرع بالرمز gpΩ، وهو يمثّل سرعة النمط الشاملة. (لذلك، وداخل إطار مرجعي غير قصوري محدد، يدور بسرعة gpΩ، تبدو الأذرع الحلزونية ساكنة). ليس من الضروري أن تكون النجوم ضمن الأذرع ثابتة، على الرغم من أنه على مسافة معينة من المركز Rc، والتي تشكل نصف قطر تزامن الدوران، فإنّ النجوم وموجات الكثافة تدور معًا. وضمن نصف القطر المذكور، تتحرك النجوم بسرعة أكبر من الأذرع الحلزونية (gpΩ ˃Ω)، أما خارج نصف القطر المذكور، فتتحرك النجوم بشكل أبطأ من الأذرع الحلزونية (gpΩ ˂Ω). بالنسبة لعدد m من الأذرع الحلزونية، سيتحرك نجم يبعد عن المركز بمقدار نصف قطر أر عبر البنية بتردد مقداره: ((R)Ω- gpΩ)m.. لذلك، يمكن للجذب الثقالي بين النجوم أن يحافظ على البنية الحلزونية فقط إن كان التردد الذي يمر فيه النجم عبر الأذرع أقل من التردد الدويري الفوقي للنجم الذي يُرمز له k(R). هذا يعني أنّ البنية الحلزونية التي تبقى وقتًا طويل ستوجد فقط بين رنين ليندبلاد الداخلي (آي إل أر) ورنين ليندبلاد الخارجي (أو إل أر)، وتعرّف هذه الرنينات بمثابة أنصاف أقطار تُعطى بالعلاقة: (معادلة). بعد تجاوز أو إل أر، وضمن آي إل أر، تجذب الكثافة الإضافية في الأذرع الحلزونية أكثر من المعدل الدويري الفوقي للنجم عادةً، وبالتالي لن تقدر النجوم على التفاعل والحركة بطريقة تستطيع فيها «دعم زيادة الكثافة الحلزونية».

معرض صور

مراجع

علم الفلك المجري
علم الفلك خارج المجري

نظرية موجة الكثافة


Oxygonum, rod  dvornikovki raširen najviše po Africi, zatim na Madagaskaru (jedan endem) i Arapskom poluotoku. Postoji tridesetak vrsta, jednogodišnje raslinje i trajnice, mnogo rjeđe grmovi

Vrste

 Oxygonum acetosella Welw.
 Oxygonum alatum Burch.
 Oxygonum altissimum Germish.
 Oxygonum annuum S.Ortiz & Paiva
 Oxygonum atriplicifolium (Meisn.) Martelli
 Oxygonum auriculatum R.A.Graham
 Oxygonum buchananii (Dammer) J.B.Gillett
 Oxygonum carnosum R.A.Graham
 Oxygonum delagoense Kuntze
 Oxygonum dregeanum Meisn.
 Oxygonum ellipticum R.A.Graham
 Oxygonum fruticosum Dammer ex Milne-Redh.
 Oxygonum gramineum R.A.Graham
 Oxygonum hastatum S.Ortiz
 Oxygonum hirtum Peter
 Oxygonum leptopus Mildbr.
 Oxygonum limbatum R.A.Graham
 Oxygonum lineare De Wild.
 Oxygonum litorale R.A.Graham
 Oxygonum lobatum R.A.Graham
 Oxygonum maculatum R.A.Graham
 Oxygonum magdalenae Dammer ex Peter
 Oxygonum ovalifolium Robyns & E.Petit
 Oxygonum overlaetii Robyns
 Oxygonum pachybasis Milne-Redh.
 Oxygonum pterocarpum Osborne & Vollesen
 Oxygonum quarrei De Wild.
 Oxygonum robustum Germish.
 Oxygonum sagittatum R.A.Graham
 Oxygonum salicifolium Dammer
 Oxygonum schliebenii Mildbr.
 Oxygonum sinuatum (Hochst. & Steud. ex Meisn.) Dammer
 Oxygonum stuhlmannii Dammer
 Oxygonum subfastigiatum R.A.Graham
 Oxygonum tenerum Milne-Redh.
 Oxygonum thulinianum S.Ortiz
 Oxygonum wittei Staner

Izvori

Polygonoideae

Oxygonum


كلويه  بالفارسية (روستای گَلُویه) قرية صغيرة تتبع لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى ) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران. إحدى قرى « إقليم گودة»،
تقع على بعد 14 كيلومتراً في الشمال الرقي لقرية مردنو.

حدود قرية كلويه
حدود كلويه: من الشمال: جبل بر، ومن الجنوب « مردنو »، ومن الغرب « شيخ حضور »، ومن الشرق تنتهي بـ ناخهري وتسان.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (45) نسمه تشكل (98 عائلة)، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلون الفارسية باللهجة المحلية، لهم مسجد، ومدرسة مشتركة، وعدة برك لحفظ مياه الأمطار إذا سالت الأودية.

الزراعة
تعبر «كلويه» منطقة زراعية، اراضيها خصبة وتزرع فيها جميع المحاصيل الزراعية، كذلك تزرع فيها شتى أنواع الخضروات والبقول، وبها كثير من الزروع وخاصة النخيل والخضروات ومن أهم المنتوجات الخس، والجرجير، والفجل، والباذنجان، والطماطم، والبصل، وكذلك تزرع البر والشعير والحبحب.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  «شهرستان بستک وبخش کوخرد»  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372..
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد،  «اتواطلس إيران» ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 التقسيمات الإدارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية
مدن إيران

كلويه


Ren Korpes (20. travnja 1996.), hrvatski reprezentativni kajakaš i kanuist. Natjecao se na Svjetskom senirskom prvenstvu u slalomu i spustu u španjolskom Seu d' Urgelu. Nije se uspio kvalificirati u polufinale discipline K-1 slalom.

Izvori

Hrvatski kajakaši i kanuisti

Ren Korpes


مسألة الجنرالات البيزنطيين .
في الرياضيات ونظرية المخططات وعلم الحاسوب ونظرية التعقيد الحسابي ونظم التشغيل.

هي تعميم لمعضلة الجنرالين.

تتلخص هذه المسألة بأنه يوجد مجموعة من وحدات المعالجات المركزية التي ترتبط معاً، ويوجد بينها وحدة تالفة جزئياً أي تعطي عمليات حسابية مغلوطة (ما يسمى بالعنصر الخائن) لكل وحدة بحيث تعطي نتيجة معاكسة في كل عملية استدعاء لها.

ولاكتشاف هذا المعالج الخائن، أثبت عالم الحاسوب ليسلي لامبورت أنه يوجد للمسألة حل يحقق الشرط التالي:

إذا رمز إلى عدد المعالجات الخائنة بالرمز M فإنه يمكن اكتشاف الجنرال الخائن إذا كان عدد الجنرالات الأوفياء (المعالجات السليمة) يساوي 2M+1.

انظر أيضًا
 الند للند

مراجع

نظم حاسوب متحملة للأخطاء
مشاكل الحوسبة الموزعة
أقسام التعقيد الحسابي
النظرية الحسابية
تعمية باستخدام المفتاح العام
فشل

مسألة الجنرالات البيزنطيين


Khampheng Sayavutthi (Vientián, 19 de julio de 1986) es un futbolista de Laos que juega como delantero. Su equipo actual es el Lanexang United FC de la Liga Premier de Laos.

Trayectoria
Sayavutthi iba a debutar el año 2009 para el MCTPC de la liga de su país, pero como se canceló el torneo por motivo de los preparativos para los Juegos del Sudeste Asiático, recién debutó el año siguiente. Tras una buena temporada 2010, en enero de 2011 fichó por el Khonkaen FC tailandés.

En enero de 2013, fue contratado por el Ang Thong de la liga regional sur-este de Tailandia.

Selección nacional
Fue convocado en el año 2010 para jugar los partidos de la Copa AFF Suzuki.

El 3 de julio del 2011 anotó su primer gol con la selección absoluta. Su víctima fue la Selección de Camboya; en un partido válido para la Clasificación al Mundial Brasil 2014. Khampheng marcó el 2-0 a los 34', mediante un golpe de cabeza que batió al arquero Ouk Mic.

Ha jugado por su selección en la edición clasificatoria a la Copa Mundial del 2014, además de otros partidos, como de la Copa AFF Suzuki.

Ha jugado 23 partidos internacionales y ha marcado 6 goles.

Goles internacionales

Clubes

Enlaces externos
Ficha en National Football Teams

Personas de Vientián
Futbolistas de Laos

Khampheng Sayavutthi


Les élections législatives françaises de 2022 se déroulent les  et . Dans les Ardennes, trois députés sont à élire dans le cadre de trois circonscriptions.

Contexte

À l'Assemblée

2017 marque un grand chelem pour Les Républicains au cours des élections législatives ardennaises. Jean-Luc Warsmann est réélu pour la cinquième fois à Sedan, Bérengère Poletti pour la quatrième fois à Charleville-Rethel et Pierre Cordier entre à l'Assemblée depuis le secteur de Givet.

Membre de 2002 à 2009 de la commission des Affaires culturelles, familiales et sociales, puis de 2009 à 2017 de la commission des affaires sociales, Bérengère Poletti change de commission pour la  législature. La députée choisit la commission des affaires étrangères dont elle devient secrétaire. Au cours de ce mandat, elle est membre de six missions d'information et est co-rapporteure de trois d'entre elles. La première est consacrée à l'aide française au développement, de 2017 à 2018, la seconde à l'environnement international des DROM-COM, de 2019 à 2020. La troisième, lancée en mars 2021, est dédiée aux politiques étrangères françaises et européennes envers la Chine. Bérengère Poletti est également secrétaire de deux commissions d'enquête, l'une centrée sur l'alimentation industrielle en 2018 et l'autre consacrée à la lutte contre la prolifération des moustiques Aedes et des maladies vectorielles, en 2020. De plus, elle est co-présidente du groupe d'études sur la coopération au développement, vice-présidente des groupes d'études respectivement dédiés aux droits de l'enfant et aux mineurs non accompagnés. La députée Poletti est enfin présidente du groupe d'amitié France-Pays-Bas. Elle également l'auteure de près d'une trentaine de propositions de loi au cours de cette législature.

Pour son premier mandat à l'Assemblée, Pierre Cordier s'apparente au groupe Les Républicains. Il intègre à son arrivée à l'Assemblée la commission des affaires étrangères, comme sa collègue Poletti. Le député est membre de cinq missions d'information au cours de son mandat. Il est notamment co-rapporteur entre 2017 et 2018 d'une mission sur la diplomatie économique française et rapporteur d'une seconde mission en 2019 consacrée au bilan de la lutte contre les montages transfrontaliers. Fin 2021, il est vice-président d'une commission d'enquête s'intéressant à la chute de la part de l'industrie dans le PIB français et aux moyens pour relocaliser cette industrie. Pierre Cordier est également secrétaire d'un groupe d'études dédié à la vie associative et au bénévolat. Auteur d'une vingtaine de propositions de loi, l'une d'entre elles, déposée en 2021, vise à rendre obligatoire la signalisation des radars mobiles.

Comme c'est le cas depuis son entrée à l'Assemblée depuis 1995, Jean-Luc Warsmann réintègre en 2017 la commission des Lois, dont il a été le président de 2007 à 2012. Le député Warsmann change plutôt ses habitudes en termes de groupe. Membre des groupes RPR, UMP puis LR jusqu'en 2017, il s'engage au sein du groupe Les Constructifs et vote la confiance au gouvernement Philippe. Il vote la confiance au gouvernement Castex à nouveau en 2020. Fin 2017, Jean-Luc Warsmann est co-rapporteur d'une mission d'information consacrée aux "moyens de lutter contre la surtransposition des directives européennes dans le droit français". Il préside de septembre 2020 à 2022 une mission d'information s'intéressant à la question de la souveraineté numérique. Tout au long de la législature, il préside également un groupe de travail, s'inscrivant dans une démarche de modernisation de l'Assemblée, consacré à la procédure législative, l'organisation parlementaire et les droits de l'opposition. En 2019, il est aussi membre d'une mission auprès du gouvernement ayant pour objet les avoirs criminels. Jean-Luc Warsmann est aussi à l'origine d'une cinquantaine de propositions de loi pendant ce cinquième mandat complet.

Élections intermédiaires
Les échéances européennes de 2019 confirment l'ancrage à droite du département. Les Ardennes offrent à la liste d'extrême droite de Jordan Bardella son cinquième meilleur score départemental, derrière Mayotte, l'Aisne, le Pas-de-Calais et la Haute-Marne. La liste RN frôle 36 % des voix. La liste Loiseau soutenu par le président de la République accuse  de retard et obtient ici à l'inverse son dixième pire score départemental. EELV n'obtient que 8,5 % des voix, soit son sixième pire score national, cinq points en deçà de sa moyenne nationale. Malgré cela, les écologistes devancent de peu les Républicains, qui à 8,1 % s'approchent de leur moyenne nationale. Charleville-Mézières réduit l'écart entre les deux premières listes mais celui-ci reste sensible (29 à 20 % des voix) tandis que les écologistes atteignent 11 % des voix. Sedan vote pour Bardella à 32,5 % mais on peut remarquer la troisième place de la France insoumise à 10 %, juste devant les écologistes à 9 %.

Les municipales de 2020 dans les communes du département de plus de  sont contrastées. Alors que le maire LR de Charleville-Mézières Boris Ravignon est très largement réélu après avoir pris la ville à la gauche en 2014, ailleurs, cette dernière peut trouver des sources de satisfaction. Sedan, deuxième ville du département, leur reste acquise, ainsi que Nouzonville. Une liste de gauche reprend Fumay au maire passé marcheur tandis que le maire LREM de Bogny-sur-Meuse est remplacé par une liste DVG. Cependant la droite reste majoritaire, en conservant des villes comme Rethel, Givet et Revin.

Après des élections de 2015 qui avaient vu l'opposition de gauche diviser par deux son nombre de sièges, les élections départementales de 2021 sont une répétition générale de 2015. La droite conserve 15 cantons à 4 pour la gauche - Bogny-sur-Meuse, Nouvion-sur-Meuse, Revin et Villers-Semeuse. Cependant, si en termes de répartition partisane, les choses évoluent peu, 15 postes de conseiller sur 38 sont renouvelés. Parmi ceux qui ne se représentaient pas, Bérengère Poletti, jusqu'ici conseillère pour Château-Porcien. Quatre des sortants de droite sont défaits par des opposants également de droite à Givet, Rethel et Signy-l'Abbaye. Cependant, le député Pierre Cordier est réélu largement à Charleville-Mézières-2. Le président du conseil, Noël Bourgeois, composant le seul binôme réélu dès le premier tour dans le département, est confirmé dans ses fonctions après l'élection.

Le scrutin régional simultané confirme l'ancrage marqué à droite du département. Les Ardennes sont le seul département du Grand Est à donner une majorité absolue de ses voix à Jean Rottner au second tour. La liste du président sortant obtient un peu plus de 51 % des voix contre 26 % à la liste RN et seulement 17 % pour la liste d'union de la gauche et à peine 6 % pour celle de la majorité présidentielle. Cette victoire est amplifiée à Charleville avec 55 % pour la liste Rottner contre 20 % à la liste RN qui devance la gauche de . À noter la présence, en troisième position dans le département, du député Warsmann sur la liste Rottner.

Résultats de l'élection présidentielle de 2022 par circonscription

Campagne

Système électoral
Les élections législatives ont lieu au scrutin uninominal majoritaire à deux tours dans des circonscriptions uninominales.

Est élu au premier tour le candidat qui réunit la majorité absolue des suffrages exprimés et un nombre de voix au moins égal au quart (25 %) des électeurs inscrits dans la circonscription. Si aucun des candidats ne satisfait ces conditions, un second tour est organisé entre les candidats ayant réuni un nombre de voix au moins égal à un huitième des inscrits (12,5 %) ; les deux candidats arrivés en tête du premier tour se maintiennent néanmoins par défaut si un seul ou aucun d'entre eux n'a atteint ce seuil. Au second tour, le candidat arrivé en tête est déclaré élu.

Le seuil de qualification basé sur un pourcentage du total des inscrits et non des suffrages exprimés rend plus difficile l'accès au second tour lorsque l'abstention est élevé. Le système permet en revanche l'accès au second tour de plus de deux candidats si plusieurs d'entre eux franchissent le seuil de 12,5 % des inscrits. Les candidats en lice au second tour peuvent ainsi être trois, un cas de figure appelé . Les second tours où s'affrontent quatre candidats, appelés  sont également possibles, mais beaucoup plus rares.

Partis et nuances
Les résultats des élections sont publiés en France par le ministère de l'Intérieur, qui classe les partis en leur attribuant des nuances politiques. Ces dernières sont décidées par les préfets, qui les attribuent indifféremment de l'étiquette politique déclarée par les candidats, qui peut être celle d'un parti ou une candidature sans étiquette.

En 2022, seules les coalitions Ensemble (ENS) et Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUP), ainsi que le Parti radical de gauche (RDG), l'Union des démocrates et indépendants (UDI), Les Républicains (LR), le Rassemblement national (RN) et Reconquête (REC) se voient attribuer  une nuance propre.

Tous les autres partis se voient attribuer l'une ou l'autre des nuances suivantes : DXG (divers extrême gauche), DVG (divers gauche), ECO (écologiste), REG (régionaliste), DVC (divers centre), DVD (divers droite), DSV (droite souverainiste) et DXD (divers extrême droite). Des partis comme Debout la France ou Lutte ouvrière ne disposent ainsi pas de nuance propre, et leurs résultats nationaux ne sont pas publiés séparément par le ministère, car mélangés avec d'autres partis (respectivement dans les nuances DSV et DXG).

Résultats

Élus

Résultats à l'échelle du département

Résultats par coalition

Résultats par nuance

Cartes

Analyse

Si les Républicains en 2017 ont réussi à remporter un grand chelem dans les Ardennes, ces élections de 2022 sont l'occasion de confirmer l'orientation à droite du département tout en diversifiant l'expression de cet ancrage.

On note en premier lieu la réélection des deux sortants se représentant. Jean-Luc Warsmann, député depuis 27 ans, confirme sa mainmise sur son siège de Sedan en approchant les 50 % au premier tour et en écrasant son opposant RN au deuxième avec plus de deux tiers des voix exprimées. On remarque que le changement d'orientation de Warsmann, passé de LR à l'UDI en 2018, n'a pas érodé la confiance de ses électeurs, même s'il ne réédite pas ses élections dès le premier tour de 2002, 2007 et 2012.

Son collègue Pierre Cordier, resté fidèle à LR, connaît un sort similaire à Charleville-Revin. Il devance de près de 20 points son opposant RN au premier tour, celui-ci se qualifiant avec seulement 500 voix d'avance sur le candidat de la NUPES. L'élimination du candidat insoumis au premier tour semble signer un virage à droite de ce secteur, longtemps acquis aux socialistes de 1981 à 2017 (interruption de 1993 à 1997). Pierre Cordier se défait de son opposant RN sans grande difficulté au second tour avec un score encore plus important que celui de Warsmann.

Le siège le plus indécis est celui laissé vacant par celle qui était députée depuis 20 ans, Bérengère Poletti. Son départ laisse ses électeurs divisés, alors qu'ils l'avaient portée en tête pour son dernier mandat en 2017 avec presque 70 % des voix au second tour face à LREM. Le RN prend une confortable avance au premier tour. Laurent Richard est même le premier candidat d'extrême droite à arriver en tête du premier tour dans l'histoire de la circonscription et le deuxième seulement à se qualifier pour le second tour (un candidat y était parvenu en triangulaire en 1997). Malgré le soutien de la sortante, le candidat de la droite, Guillaume Maréchal, conseiller municipal délégué de Charleville-Mézières et conseiller régional, est éliminé sur le fil dès le premier tour. Il devance tout de même de peu le candidat de la NUPES, l'écologiste Julien Duruisseau. Ces deux candidats laissent Lionel Vuibert, conseiller départemental de Signy-l'Abbaye et maire du village de Faissault, affronter le RN. Le représentant de la majorité présidentielle, soutenu par le maire de Charleville-Mézières, Boris Ravignon, parvient à rattraper son retard du premier tour. Il devance son opposant RN de 198 voix dans ce qui est le duel le plus serré de toute l'ancienne région de Champagne-Ardenne.

Résultats par circonscription

Première circonscription
Députée sortante : Bérengère Poletti (LR).

Deuxième circonscription
Député sortant : Pierre Cordier (LR).

Troisième circonscription
Député sortant : Jean-Luc Warsmann (UDI).

Analyse

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives des Ardennes
 Liste des députés des Ardennes
 Élections législatives françaises de 2022

Ardennes
Législatives 2022

Élections législatives de 2022 dans les Ardennes


Perić je hrvatsko prezime, koje se najčešće pojavljuje u Zagrebu, Splitu,  Zadru, Osijeku i u Rijeci.

Osobe s prezimenom Perić
Anđa Perić (1910. – 2019.), hrvatska stogodišnjakinja
Borko Perić (1981.), hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac
Dino Perić (1994.), hrvatski nogometaš
Hrvoje Perić (1985.), hrvatski košarkaš
Ivo Perić (1930. – 2018.), hrvatski povjesničar i pedagog
Josip Virgil Perić (1983.), hrvatski filmski i televizijski glumac
Marija Perić-Bilobrk (1978.), bosanskohercegovačka, hrvatska i austrijska književnica i prevoditeljica
Miljenko Perić, hrvatski književnik
Porfirije Perić (1961.), episkop Srpske pravoslavne Crkve
Ratko Perić (1944.), biskup-emeritus Mostarsko-duvanjske
Stijepo Perić (1896. – 1954.), hrvatski političar, pravnik i ministar NDH
Stipe Perić, hrvatski nogometni sudac
Stjepan Perić (1983.), hrvatski filmski i televizijski glumac
Vladislav Perić (1959.), hrvatski pjesnik i novinar

Izvori

Hrvatska prezimena

Perić


ييلاتما  هي مدينة في مقاطعة ريازان أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3630 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة ريازان

ييلاتما (ريازان)


Von deutscher Republik ist der Titel einer Rede, die Thomas Mann am 13. Oktober 1922 in Berlin aus Anlass des 60. Geburtstags von Gerhart Hauptmann gehalten hat. Ausgehend von der Volkstümlichkeit Gerhart Hauptmanns und in Auseinandersetzung mit der Dichtung von Novalis und Walt Whitman legte Thomas Mann ein Bekenntnis zur Weimarer Republik ab. Die Rede gilt als Kontrapunkt zu den konservativ-nationalen "Betrachtungen eines Unpolitischen" von 1918.

Thomas Mann erklärte, dass die Demokratie – anders als ihre Gegner behaupteten – zur deutschen Kultur und Tradition besser passe als Wilhelminismus und "sentimentaler Obskurantismus". Insbesondere das freundliche und bescheidene öffentliche Auftreten des Reichspräsidenten Friedrich Ebert habe ihn davon überzeugt, dass Demokratie eine deutschere Sache sei als "imperiale Gala-Oper". Absicht der Rede war, vor allem die studentische Jugend zu ermuntern, ihren Widerstand gegen die Republik aufzugeben. Auch wenn die Rede im national-konservativen Denken verankert war, unterstrich Thomas Mann mit ihr sein Engagement gegen völkisch-antisemitische Umtriebe und für die Humanität, für "deutsche Menschlichkeit".

Thomas Manns Bekenntnis zur Republik entsprang keinem inneren Sinneswandel, sondern war äußeren Anlässen geschuldet. Nach über 300 politischen Morden in den zurückliegenden drei Jahren fühlte er eine persönliche Schuld an dem verbreiteten öffentlichen Schweigen angesichts von "ekelhaften und hirnverbrannten Mordtaten". Walther Rathenaus Ermordung am 24. Juni 1922 hatte Mann als "schweren Choc" bezeichnet.

Ob Thomas Mann damit eine wirkliche politische Wende vollzogen hatte, ist bis heute umstritten. Der Schriftsteller selber beharrte zeitlebens darauf, 1922 nicht mit früheren Überzeugungen gebrochen zu haben.

Manns alte Heimat, der konservative Kreis um Arthur Moeller van den Bruck, wertete die Rede erwartungsgemäß als Bruch und Verrat, ebenso Hanns Johst.

Literatur
 Manfred Görtemaker: Thomas Mann und die Politik. S. Fischer, Frankfurt am Main 2005, ISBN 3-10-028710-X, S. 48–57.
 Frank Fechner: Thomas Mann und die Demokratie. Wandel und Kontinuität der demokratierelevanten Äußerungen des Schriftstellers. Berlin 1990, ISBN 3-428-06945-5.

Einzelnachweise

Werk von Thomas Mann
Rede (20. Jahrhundert)
1922
Gerhart Hauptmann
Berlin in der Weimarer Republik

Von deutscher Republik


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Dechtice enthält die sieben nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Dechtice im Okres Trnava.

Denkmäler

Legende

Weblinks

Einzelnachweise

!
Dechtice


Ogginoggen er en børnefilm instrueret af Jesper W. Nielsen efter manuskript af Anker Li.

Handling
Ida har en slyngveninde, og sammen kaster de nysgerrige og forargede øjne på voksenlivets mildt pirrende parløb. Det er lidt ulækkert det dér med drenge, og Ogginoggen, der er Idas faste dansepartner på mormors danseskole, er i hvert fald klam. Men på dansegulvet skal slaget stå, og Ida må igennem hele følelsesregistret af løgne, jalousi og modstræbende forelskelse. Et moderne eventyr om uskyldstab og gryende erkendelse. Filmen er tredje, selvstændige del af en trilogi om søskendeparret Ida og Skrubsak. De to andre film er "Buldermanden" og "Lykkefanten". "Ogginoggen" udgør i øvrigt anden del af spillefilmen "Forbudt for børn".

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1997

Børnefilm fra Danmark

Ogginoggen


Terpní, en , est un village du dème de Bisaltie, district régional de Serrès, en Macédoine-Centrale, Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Macédoine-Centrale

Terpní


Zum Welterbe in Österreich gehören (Stand 2021) zwölf UNESCO-Welterbestätten, darunter elf Stätten des Weltkulturerbes und eine Stätte des Weltnaturerbes.
Mit der Auszeichnung verpflichtet sich – wie bei den anderen UNESCO-Kultur-und-Naturerbe-Programmen – der Heimatstaat, im Dienste der Weltgemeinschaft für die "Erhaltung und Verfügbarkeit" der jeweiligen Stätte zu sorgen.

Österreich hat die Welterbekonvention 1992 ratifiziert, die ersten zwei Welterbestätten wurden 1996 in die Welterbeliste aufgenommen. Die bislang letzte Welterbestätte wurde 2021 eingetragen, eine Stätte steht auf der Roten Liste des gefährdeten Welterbes.

Welterbestätten

Die folgende Tabelle listet die UNESCO-Welterbestätten in Österreich in chronologischer Reihenfolge nach dem Jahr ihrer Aufnahme in die Welterbeliste (K – Kulturerbe, N – Naturerbe, K/N – gemischt, (G) – auf der Liste des gefährdeten Welterbes).

|}

Tentativliste

In der Tentativliste sind die Stätten eingetragen, die für eine Nominierung zur Aufnahme in die Welterbeliste vorgesehen sind.

Aktuelle Welterbekandidaten

Mit Stand 2021 sind zehn Stätten in der Tentativliste von Österreich eingetragen, die letzte Eintragung erfolgte 2016.
Die folgende Tabelle listet die Stätten in chronologischer Reihenfolge nach dem Jahr ihrer Aufnahme in die Tentativliste.

|}

Ehemalige Welterbekandidaten

Diese Stätten standen früher auf der Tentativliste, wurden jedoch wieder zurückgezogen oder von der UNESCO abgelehnt. Stätten, die in anderen Einträgen auf der Tentativliste enthalten oder Bestandteile von Welterbestätten sind, werden hier nicht berücksichtigt.

|}

Siehe auch
 UNESCO-Kultur- und -Naturerbe in Österreich

Literatur

Weblinks

 Welterbe in Österreich, Österreichische UNESCO-Kommission
 Österreichs Welterbestätten, austria.info
 Österreichische Welterbestätten, ICOMOS Austria

Einzelnachweise

Liste (Schutzgebiete in Natur- und Landschaftsschutz in Österreich)
Osterreich

Welterbe in Österreich


Caspar Hermann Sandhagen (født 22. oktober 1639 i Borgholzhausen i Westfalen, død 17. juni 1697 i Kiel) var en tysk præst.

Fra gymnasiet i Osnabrück kom Sandhagen 1657 til Universitetet i Rostock. I 1665 blev han ansat ved skolen i Bielefeld, hvis rektor han blev 1667. Der fra kaldedes han til superintendent i Lyneborg 1672. Hertug Christian Albrecht af Gottorp udnævnte ham 1684 til overhofprædikant og generalsuperintendent. Men samtidig udbrød krigen mellem Danmark og Gottorp, og Christian V inddrog den gottorpske del af Sønderjylland under Kronen. Sandhagen kunne derfor først tiltræde sit embede efter fredslutningen 1689. Tillige havde han fået bestyrelsen af flere holstenske provstier. Da Sandhagen i maj 1696 sendte præsterne en udlægning af profeten Mikas 7. kapitel til brug ved de anordnede bededage, udgav generalsuperintendenten i den kongelige del af Slesvig, Josua Schwartz, et skrift (1697), hvori han søgte at påvise, at Sandhagen i sin udlægning gjorde sig skyldig i kiliastiske sværmerier. Imidlertid var Sandhagen bleven syg på en visitats og lod sig bringe til Kiel. Her samlede han det teologiske fakultet om sit dødsleje og erklærede højtidelig, at Schwartz havde gjort ham uret. Striden om Sandhagens kiliasme fortsattes adskillige år efter hans død ved en del mere eller mindre heftige polemiske skrifter. Sandhagen var almindelig anset som en af sin tids dygtigste Bibelforskere, og en række navnkundige teologer giver ham berømmelige vidnesbyrd i så henseende. Særlig i hans Lyneborger-embedstid drog mange til ham for at sætte sig som disciple ved hans fødder. A.H. Francke fik her sin første gennemgribende opvækkelse. Den danske hofpræst F.J. Lütkens plejede at sige: "Jeg er en Bibelmand, det har Sandhagen lært
mig". Også Spener følte sig i stor taknemmelighedsgæld til ham. Uheldigst træder han op ved sit vægelsind lige over for den bekendte mystiker Johann Wilhelm Petersen, som blev hans eftermand i Lyneborg, men hvem han i begyndelsen ikke ville vige pladsen for, skønt han havde holdt sin afskedsprædiken og selv havde givet anvisning på denne efterfølger. Han har udgivet adskillige skrifter i eksegetisk og kateketisk retning foruden en del prædikener, deriblandt ligprædiken over hertug Christian Albrecht (1695).

Kilder

Præster fra Tyskland
Tyskere i 1600-tallet

Caspar Hermann Sandhagen


كهوف المنصورة  هي بلدية تقع في مقاطعة المرية من جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 11.484 نسمة.

توأمة
لكهوف المنصورة اتفاقيات توأمة مع:
 سانتس

أعلام
 جؤذر باشا

انظر أيضاً
 حادثة بالوماريس
 جؤذر باشا

المراجع

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

كهوف المنصورة


Revue de Paris a fost o revistă literară franceză fondată în 1829 de Louis Desiré Veron. După doi ani Veron a părăsit revista pentru a conduce Opera din Paris.

Revista și-a încetat apariția în 1970.

Istoric
Honoré de Balzac a publicat aici L'Élixir de longue vie și Sarrasine în 1830, apoi cea de-a doua parte din La Femme de trente ans în 1831, înainte de a preda rivalei sale, Revue des deux Mondes, nuvela intitulată Le Rendez-vous care constituia prima parte a aceluiași roman.

El a publicat aici și alte scrieri: L'Auberge rouge în 1831, La Grenadière sub titlul Les Orphelins în 1832, La Femme abandonnée în 1832, o parte din Histoire des Treize și Ferragus în 1833, începutul lui  Père Goriot în 1834, un fragment din La Peau de chagrin intitulat Le  Suicide d'un poète  și Les Employés ou la Femme supérieure în 1837.

Cumpărată în 1834 de François Buloz cu care Balzac s-a aflat în proces de la publicarea celui de-al treilea fragment din Le Lys dans la vallée, revista și-a încetat apariția în 1845. Ea a fost republicată apoi, printre alții, de Théophile Gautier, Arsène Houssaye, Louis Marie de Lahaye Cormenin, primindu-i pe scriitorii ce fuseseră respinși de Revue des deux Mondes, mai ales Gustave Flaubert, care i-a oferit spre publicare romanul Madame Bovary. În acel moment, Revue de Paris scosese mai multe pasaje din carte pentru că se temea, nu fără motiv, de un proces. Flaubert, care publicase în această revistă deoarece prietenul său Maxime Du Camp se afla în redacția ei, a regretat acest lucru. El și-a exprimat nemulțumirea față de scoaterea unor paragrafe din romanul său și nu și-a mai publicat niciodată operele în reviste.

Desființată de guvern în 1858, revista a reapărut în perioada 1864-1865 sub titlul La Nouvelle Revue de Paris înainte de a fi cumpărată de la Revue française.

În 1894, o nouă Revue de Paris a fost publicată de Edmond de Fels (1858-1951). El a lăsat-o moștenire fiului său André și fiicei sale, ducesa Edmée de La Rochefoucauld, care i-a încredințat conducerea baroanei Solange de La Baume.

Revue de Paris a fost suspendată în 1940, a reapărut în mai 1945 și a dispărut definitiv în 1970.

Pentru perioada  1829-1854, există variante belgiene contrafăcute ale acestei reviste care au reeditat versiuni piratate ale textelor literare și articolele apărute în Revue de Paris, dar și din alte reviste pariziene: La Revue des deux mondes, Revue nouvelle etc.

Colaboratori

 Marcel Achard
 Antoine-Vincent Arnault
 Jules Assézat
 Honoré de Balzac
 Auguste Barbier
 Marthe Bibesco
 André Billy
 Abel Bonnard
 Auguste Bussière
 Francis Carco
 Philarète Chasles
 Paul Claudel
 Benjamin Constant
 Alfred-Auguste Cuvillier-Fleury
 Daniel-Rops
 Robert Debré
 Charles de Gaulle
 Eugène Delacroix
 Casimir Delavigne
 Alexandre Dumas
 Philippe Erlanger
 Lucien Fabre
 Gustave Flaubert
 Maurice Garçon
 Pierre Gaxotte
 Saint-Marc Girardin
 Edmond Giscard d'Estaing
 Paul Guth
 Robert d'Harcourt
 Lucien Herr
 Édouard Herriot
 Jules Janin
 Solange de La Baume
 Alphonse de Lamartine
 Jean de La Varende
 Adolphe Loève-Veimars
 Thierry Maulnier
 André Maurois
 Prosper Mérimée
 Charles Nodier
 Henri Patin
 Ferdinando Petruccelli della Gattina
 Fanny Reybaud
 Paul Reynaud
 Emmanuel Roblès
 Jean Rostand
 Sainte-Beuve
 Eugène Scribe
 André Siegfried
 Philippe Soupault
 Eugène Sue
 Pierre Véron

Note

Legături externe
 WorldCat record

Reviste literare din Franța

Revue de Paris


VM i mountainbike 2016 var den 27. udgave af VM i mountainbike. Til forskel fra de forrige gange, blev de forskellige discipliner holdt to forskellige steder. VM i cross-country blev afholdt i Nové Město na Moravě, Tjekkiet fra 28. juni til 3. juli 2016. downhill, four-cross og trials konkurrencer blev afholdt i Val di Sole, Italien fra 29. august til 11. september 2016.

Medaljer

Mændenes konkurrencer

Kvindernes konkurrencer

Holdkonkurrencer

Referencer

VM i mountainbike
Sport i 2016

VM i mountainbike 2016


Asbjørn Mohr Drewes (født 23. juli 1956 i Aarhus) er klinisk professor på Aalborg Universitet og overlæge ved Aalborg Universitetshospital.  Han er en anerkendt ekspert inden for områderne sygdomme i bugspytkirtlen, viscerale smerter, diabetes og mavetarmfunktion, motilitet, farmakologi og "brain-gut interactions".

Uddannelse
Asbjørn Mohr Drewes fik sin kandidat i medicin i 1983 fra Aarhus Universitet. I 1997 blev han speciallæge i intern medicin og gastroenterologi, og i 1998 forsvarede han sin ph.d.-afhandling. Han opnåede doktorgraden i 1999 ved Aarhus Universitet.

Baggrund, karriere og videnskabelige bidrag
Asbjørn Mohr Drewes blev lektor i 1996. I 2003 blev han research professor in visceral pain og i 2007 professor i medicin og gastroenterologi.

I rammen af Aalborg Universitet og Universitetshospital er Asbjørn Mohr Drewes tilknyttet organisationerne Center for Sanse-Motorisk Interaktion (SMI), Klinisk Institut, Klinik Medicin samt Medicinske Mave- og Tarmsygdomme (Gastroenterologi og Hepatologi).

Asbjørn Mohr Drewes var med til at grundlægge forskningscenteret Mech-Sense, som han selv leder i dag. Mech-Sense er et tværfagligt forskningscenter. Desuden grundlagde han i 2016 Center for Bugspytkirtelsygdomme.

Asbjørn Mohr Drewes har været en markant stemme i debatten vedrørende anerkendelsen af alternative medicinformer, herunder i hvilket omfang læger bør beskæftige sig med dette.

Priser og legater
I løbet af sin karriere har Asbjørn Mohr Drewes modtaget flere legater og æresbevisninger, blandt andet fra:
	Dansk Selskab for Gastroenterologi og Hepatologi
	Dansk Selskan for Rehabilitering
	Karen Elise Jensens Fond
	Det Obelske Familiefond
	Styrelsen for forskning og innovation
	EU´s 7´rammeprogram
Horizon2020
Novo Nordisk Fonden

I 2018 blev han tildelt Hagedorn Prisen, der uddeles af Dansk Selskab for Intern Medicin og Novo Nordisk Fonden. Med prisen fulgte 250.000 kr. personligt og 1.250.000 kr. til forskning eller udviklingsarbejde. Prisen modtog han for sit forskningsarbejde med smerter og mave-tarm-sygdomme. I 2019 blev han ridder af Dannebrogordenen.

Kilder

Professorer fra Aalborg Universitet
Læger fra Danmark
Alumni fra Aalborg Universitet
Ansatte ved Aalborg Universitet

Asbjørn Mohr Drewes


Malik Harris (Landsberg am Lech, Alemanha, 27 de agosto de 1997) é um cantor alemão que irá representar a Alemanha no Festival Eurovisão da Canção 2022.

Discografia

Álbuns
 "Anonymous Colonist" (2021)

EPs
 "Like That Again" (2019)

Singles
 "Say the Name" (2018)
 "Welcome to the Rumble" (2019)
 "Like That Again" (2019)
 "Home" (2019)
 "Crawling" (2020)
 "Faith" (2020)
 "When We've Arrived" (2020)
 "Bangin' on My Drum" (2021)
 "Dance" (2021)
 "Time for Wonder" (2021)
 "Rockstars" (2021)

Cantores da Alemanha
Participantes do Festival Eurovisão da Canção 2022

Malik Harris


Isle of Grain (Old English Greon, meaning gravel) is a village and the easternmost point of the Hoo Peninsula within the district of Medway in Kent, south-east England. No longer an island and now forming part of the peninsula, the area is almost all marshland and is a major habitat for diverse wetland birds. The village constitutes a civil parish, which at the 2011 census had a population of 1,648, a net decrease of 83 people in 10 years.

History

Extract from the Topographical Dictionary of Great Britain and Ireland by John Gorton, 1833:
<blockquote>"GRAINE, ISLE OF, co. Kent</blockquote>
"A parish in the Hundred of Hoo, lathe of Aylesford, opposite to Sheppey at the mouth of the Thames; it is about three miles and a half long, and two and a half broad and is formed by Yantlet Creek running from the Medway to the Thames. The Creek was filled up, and had a road across it for 40 years until 1823, when the Lord Mayor ordered it to be again reopened, so as to give about eight feet navigation for barges at spring tide; thus saving a distance of fourteen miles into the Medway, and avoiding the danger of going round by the Nore."

The severing of the road resulted in an inconclusive High Court case in 1824, and by 1835 the causeway had been reinstated. The goods route from the Medway Towns to the upper Thames Estuary was later shortened by the Thames and Medway Canal, although this route, too, was abandoned.

In 1855, as part of military defences guarding the Thames, Grain Tower, a fort, was built. It remained in use until 1946, having been used during both World Wars.

In various warm years the incidence of "marsh fever" (malaria) was extremely high. Since the removal of livestock from marshy areas, the number of native mosquitoes has greatly declined, and Britain's last recorded outbreak of malaria was in 1918.

Yantlet Creek at the south of the Yantlet Line was the downstream limit of the City of London's ownership of the bed of the River Thames. It is marked by a London Stone beside the mouth of the creek. Its successor for navigation purposes, the Port of London Authority, also owns the river bed down to here but has navigation policing rights on a debatable area of estuary or sea as far as the seaside resort of Margate which has normal sea salinity.

The Isle of Grain was the site of Grain Fort, built in the 1860s and used for coastal defence until the 1950s. The fort was almost completely demolished about 1960, leaving only the original earth rampart, complete with some tunnels running underground.

Grain Tower, about a quarter of a mile off-shore and accessible at low tide, originated about the same time as the main fort. Later additions, consisting of concrete emplacements and shelters, were added during the World Wars, and the tower was used as a boom control point. The boom was a chain supporting a huge antisubmarine net across the two rivers, preventing entry by German U-boats.

The south of the Isle is an important industrial area. Until 1982 it was home to a major oil refinery. Construction of this facility for British Petroleum (now BP) took from 1948 to 1952, and it suffered flooding almost immediately when the North Sea flood of 1953 breached the sea wall.

In the 1990s the refinery site was chosen for a purpose-built facility to make concrete lining segments for the Channel Tunnel. There was not the space to make the sections at the Shakespeare Cliff construction site near Folkestone at the tunnel's entrance, so the Isle of Grain was used because large quantities of granite aggregate could be delivered there by ship from Glensanda in Scotland, and the finished sections could then be transported by a pre-existing rail link to east Kent. Following completion of the Channel Tunnel, the site is now part-occupied by Thamesport, the UK's third largest container port. The remainder is allocated for industrial and warehousing use under the Thames Gateway project.

Next to the former BP site is Grain Power Station, built in the 1970s, which previously burnt oil. It was mothballed in 2003, but reopened in 2006 to provide up to three per cent of the National Grid supply. The oil-fired power station was demolished in 2015 and a new gas-fired station now stands on the site. Another major installation is a new Grain Liquefied Natural Gas (LNG) import facility.

The Isle of Grain is the landing point for the Britned undersea power cable between The Netherlands and the UK. It will also be the landing point for the NeuConnect interconnector linking the UK to Germany, planned for completion in 2028.

 Settlements

An 1801 map shows that the ancient village of Grain was at one time called St James in the Isle of Grain. Like others in the Hundred of Hoo, the village was named after the dedication of its parish church; compare Allhallows (= All Saints), St Mary Hoo, Hoo St Werburgh.

Wallend is the other settlement, now uninhabited and contained within a fenced-off industrial site. The Medway Power Station now occupies the site.

 Port Victoria

Local historian Alan Bignell gives this description of the new port and accompanying railway:
In the late 1870s the South Eastern Railway decided to promote a line through the (Hoo) district, with a view to competing for the traffic from London to Sheerness, formerly an almost unchallenged stronghold of the London, Chatham and Dover Railway. For some years past a steamer had been running from Sheerness to Strood, whence South Eastern trains gave a connection to London. ... the journey was of some length, along the rather tortuous course of the Medway. In 1879 the South Eastern obtained an act for a branch leaving their North Kent line at a point about (3.5 miles) from Gravesend ... to Stoke ... In the following year powers were obtained for an extension, (3.5 miles) long, to St James, in the Isle of Grain, where a deep-water pier was to be built on the Medway. A ferry was to connect the new pier with Sheerness ...

The railway was opened throughout on 11 September 1882. The pier was built for passenger traffic and Queen Victoria was indeed a passenger. Bignell records that she "... took a rather curious fancy to Grain as a chosen departure point for trips to Germany" and there are claims that Port Victoria "was built essentially as a railway station at the end of a line from Windsor".

The project was not a success and the ferry service was withdrawn in 1901, and the pier upon which the station was located fell into disuse by 1931, with the station moving to a new site just inland. It was closed completely in 1951, and the  of line taken up. The site is now occupied by the industrial sprawl, though the foundations of the pier are still visible at low tide to this day and are clearly visible on aerial photographs of the area at coordinates .

From about 1912 an airship station, RNAS Kingsnorth was positioned at Grain by the Admiralty. From the beginning of World War I regular patrols were made along the Thames estuary from this station, as part of English Channel defences. In 1914 Port Victoria housed a Royal Navy aircraft repair depot adjacent to the station. Activities at these bases declined after 1918, until in 1924 defence cuts saw their closure. The site is now occupied by Kingsnorth Power Station. See also under Stoke, Kent: large airship base.

But soon the course of the ship opens the entrance of the Medway, with its men-of-war moored in line, and the long wooden jetty of Port Victoria, with its few low buildings like the beginning of a hasty settlement upon a wild and unexplored shore. The famous Thames barges sit in brown clusters upon the water with an effect of birds floating upon a pond. —Joseph Conrad, The Mirror of the Sea

 Airport proposal

A suggestion in 2003 to site a new London international airport to lie west of the Isle on the Cliffe Marshes aroused a lot of local opposition, as well as from environmental groups such as the Royal Society for the Protection of Birds.

In November 2011 Foster + Partners published proposals to improve the transport system of South East England. These proposals, called the Thames Hub Airport, would combine airport, flood protection and energy generation. New high-speed rail lines would be built connecting Kent and Europe with North London, and the North East and North West of England. The scheme would also involve the remodelling of the Thames Estuary, by the construction of a four-runway airport on the Isle of Grain, partially on land reclaimed from the estuary. This plan is controversial.Kent Online- Fosters proposals Retrieved 6 November 2010 On 13 April 2012, Richard Deakin, the head of National Air Traffic Services, commented that "the very worst spot you could put an airport is just about here". He continued, "We're a little surprised that none of the architects thought it worthwhile to have a little chat."

The construction of the airport on the Isle was favoured by the former Mayor of London, Boris Johnson, who also favoured converting Heathrow Airport to housing and gave expanding Stansted Airport as another option.
In an interim report on  17 December 2013, the Airports Commission shortlisted three  options. Grain was not among them.

Final recommendations from the Airports Commission were released in July 2015.

 Sport

On 16 June 1857 the Isle was the site of a heavyweight championship prize-fight between William Perry (known as the Tipton Slasher) and Tom Sayers. The fight was won by Sayers who claimed the title of heavyweight champion of England.

 See also

Islands in the River Thames

 References

Bibliography
 "Government decision holds key to Grain's £350m future" (15 January 2006) Kent on Sunday p15
 Bignell, Alan (1999). The Kent Village Book''

External links

 EON press release On future plans for the Grain and Kingsnorth powerstations.
 Disused Stations: Port Victoria station. Catford, Nick –  4 March 2007, accessed 7 April 2007

Places in Medway
Grain
Populated coastal places in Kent
Populated places on the River Thames

Isle of Grain


La carte d'identité allemande (en allemand : Personalausweis) est délivrée aux citoyens allemands par les bureaux d'enregistrement locaux en Allemagne et les missions diplomatiques à l'étranger, tandis qu'elles sont produites à la Bundesdruckerei à Berlin.

Obligation d'identification
Selon la loi allemande sur l'obligation d'identification, il est obligatoire pour toute personne en Allemagne âgée de 16 ans ou plus de posséder soit une carte d'identité, soit un passeport. Alors que les policiers et certains autres représentants du gouvernement ont le droit d'exiger de voir l'un de ces documents, la loi ne stipule pas que l'on est obligé de soumettre le document à ce moment-là.

Les citoyens allemands voyageant à l'intérieur de l'Europe (à l'exception de la Biélorussie, de la Russie, de l'Ukraine et du Royaume-Uni) ou en Égypte, en Géorgie, à Montserrat (max.14 jours), Turquie et lors de voyages organisés en Tunisie peuvent utiliser leur carte d'identité, qui est un document de voyage lisible à la machine, au lieu d'un passeport.

Tout comme les passeports allemands, les cartes d'identité allemandes sont valables dix ans (six ans si le titulaire a moins de 24 ans à la date de délivrance).

La carte d'identité coûte actuellement 37 € (22,80 € si le titulaire a moins de 24 ans à la date d'émission).

Langue

La carte d'identité est trilingue allemand / anglais / français.

Allemagne
Droit en Allemagne

Carte d'identité en Allemagne


لوسيان كوسو  (29 يناير 1936 في مرسيليا) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الوسط .

بدأ كوسو مسيرته الرياضية في نادي أيكس سنة 1954 ثم انتقل إلى نادي ليون في سنة 1956 ثم انتقل إلى نادي موناكو سنة 1959 . ساهم في الفوز ببطولة دوري الدرجة الأولى مرتين 1961 و1963 . انتقل إلى نادي طولون سنة 1965 ثم عاد إلى نادي أيكس في سنة 1966 ثم انتقل إلى نادي لا كيوتات سنة 1970 وبعدها قرر اعتزال لعب كرة القدم في سنة 1972 .

شارك مع منتخب فرنسا في 6 مباريات دولية وسجل 4 أهداف في الفترة من 1960 إلى 1964 . أول مباراة دولية كانت أمام منتخب بلغاريا في 11 ديسمبر 1960 وآخر مباراة دولية كانت أمام منتخب المجر في 25 أبريل 1964 .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من مارسيليا
فرنسيون من أصل بنيني
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو موناكو
لاعبو نادي تولون
مواليد 1936
مواليد في مارسيليا
لاعبو نادي أيكس
لاعبو كرة قدم من مارسيليا
رياضيون فرنسيون من أصل بنيني

لوسيان كوسو


Joko Widodo ("Jokowi") (în javaneză Hanacaraka:ꦗꦑ꧈ꦮꦶꦢꦢ ;în O Jawa - Jaka Widada,în Jawa Latin: Jåkå Widådå, născut în 21 iunie 1961) este un om politic indonezian, președintele Indoneziei începând de la 20 octombrie  2014. Reprezentant al Partidului Democrat Indonezian al Luptei PDI-P (condus de fosta președintă a Indoneziei,Megawati Sukarnoputri) Joko Widodo este primul președinte al Indoneziei care nu s-a ridicat din vechea elită politică a țării și nu a fost general în armată.
În trecut a îndeplinit funcțiile de primar al Surakartei (2005-2012) și guvernator al Jakartei
Victoria sa de la 20 septembrie 2012 în alegerile pentru postul de guvernator al capitalei Jakarta a fost interpretată ca reflectând votul popular pentru lideri "noi" și necompromiși și nemulțumirea față de stilul politicii "vechi" din Indonezia.

La 14 martie a fost ales de Partidul Democrat Indonezian al Luptei PDI-P pentru a candida la președinția țării. Alegerile s-au ținut la 9 iulie 2014 iar rezultatul lor s-a anunțat la 22 iulie. Comisia electorală a stabilit ca el a obținut mai mult de 53% din voturi, învingându-l pe generalul în rezervă Probowo Subianto, fost ginere al președintelui Suharto si co-fondator al partidului Gerindra. Acesta din urmă a contestat rezultatele preliminare anunșate și înainte de terminarea numărătoarei voturilor a decis să se retragă din competiție.
Victoria lui Widodo, comparat uneori cu Barack Obama, a trezit multe speranțe pentru intrarea Indoneziei într-o noua eră.

Biografie
Widodo s-a născut în 1961 în orașul Surakarta din centrul insulei Jawa în familia unui dulgher. Din pricina stării materiale precare a părinților, a crescut în niște barăci construite ilegal pe malul râului Solo, sub amenințarea inundațiilor, și a trebuit din copilărie să muncească pentru a-și câștiga existența, ca vânzător ambulant și hamal. Mai apoi a învățat de la tatăl său meșteșugul tâmplăriei și a confecționat pentru vânzare de suveniruri de lemn, iar mai târziu piese de mobilă.
În 1985 a terminat la Universitatea Gadja Madah studii de inginerie forestieră. Pentru o scurtă vreme a lucrat într-o întreprindere de stat de prelucrarea lemnului si fabricarea pastei de hârtie în regiunea Aceh din nordul Sumatrei, apoi a deschis o firmă proprie în acest domeniu. La începutul anilor 2000 a condus o firmă importantă de industria mobilei. S-a distins ca exportator de mobilă și a condus filiala locală a Asociației indoneziene a fabricanților de mobilă.

Ales în 2005 primar al orașului său natal, Surakarta, Widodo a fost primul ales prin vot direct în această funcție. Ca primar adus o politica eficienta de combatere a crimei și de încurajare a turismului. A obișnuit să facă vizite inopinate în cartierele sărace și a insistat în refuzul de a primi salariu pentru serviciul său la primărie. In anul 2010 a fost reales ca primar cu 90 % din voturile concetățenilor.

Ales apoi guvernator al Jakartei (2012-2014) Widodo a lansat programe destinate să îmbunătățească accesul locuitorilor la asistența medicală și la educație.

În timpul președinției sale, pana în aprilie 2015, în ciuda protestelor diverselor guverne străine, Indonezia a procedat la executia a 14 pedepse cu moartea, majoritatea sub acuzatia de trafic de droguri, între altele, contra unor cetățeni ai Australiei, Braziliei și Nigeriei.

Note

Legături externe
victoria lui Widodo într-un reportaj pe canalul CNN
articol de Sherman Hollar în Encyclopaedia Britannica

Nașteri în 1961
Nașteri pe 21 iunie
Președinți ai Indoneziei

Joko Widodo


Suludere, Çorum ilinin Alaca ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Daha önceleri Perçem köyüne bağlı bir mahalle iken, 2 Mart 1948'de yine aynı köye bağlı Merdan mahallesi ile birleşerek köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 69 km, Alaca ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaca belde ve köyleri

Suludere, Alaca


Et skrumpehoved er et specielt fremstillet menneskehoved der bliver anvendt til trofæ, ritualer eller handelsmuligheder.

Populær kulturen
 I Harry Potter og Fangen fra Azkaban, lagde Lenny Henry stemme til "Dre Head", som er et jamaicansk skrumpehoved som optræder ombord på den magiske bus; Natbussen.

Trofæer
Ritualer

Skrumpehoved


Naturalisatiedag afholdes årligt i Nederlandene på Koninkrijksdag (15. december). Der afholdes naturalisationsceremonier, hvor folk er inviteret, der i løbet af året er blevet naturaliseret ved en ceremoni (kommuner skal siden 1. oktober 2006 mindst én gang per sjette uge overrække et naturalisationsdokument til de nye immigranter).

Den 24. juni 2005 besluttede ministerrådet, at denne dag skulle indføres. Ifølge regeringen burde Naturalisatiedag være en festdag for de nye nederlændere. Tidligere blev et dokument sendt til personen med posten.

Historie
Den første Naturalisatiedag var den 24. august 2006 (den 24. august 1815, blev den første forfatning i Kongeriget Nederlandene indført). Den obligatoriske naturalisationsceremoni trådte først i kraft per 1. oktober 2006, og i 2007 blev alle kommuner pålagt at afholde ceremonien for Naturalisatiedag. Da datoen falder i midten af sommerferieperioden, blev det i 2008 besluttet, at Naturalisatiedag skulle flyttes til 15. december, dagen hvor Koninkrijksdag også fejres.

International
Også i andre lande afholdes en naturalisationsceremoni, hvor man ved ed lover at overholde landets love. I Usa afholdes ceremonien i løbet af Citizenship Day den 17. september. I 1787 blev landets forfatning for første gang underskrevet.

Eksterne henvisninger
 Nieuws/Minister Verdonk bespreekt ontwerp nieuw inburgering(s)stelsel met de Tweede Kamer: udskrift af høring med 2. kammer
 hvad er en nationaliseringsceremoni og hvad er en naturalisationsdag? på rijksoverheid.nl
 Ceremoniedag

Migration
Nederlandenes historie

Naturalisatiedag


Toptaş, Kumluca - Antalya ili Kumluca ilçesine bağlı mahalle
 Toptaş, Göle - Ardahan ili Göle ilçesine bağlı köy
 Toptaş, İmranlı - Sivas ili İmranlı ilçesine bağlı köy
 Toptaşı Tımarhanesi

Toptaş


William Morrow () a fost un editor american. El s-a căsătorit cu romanciera Honoré Willsie Morrow în 1923. A fondat editura William Morrow and Company în 1926 și a condus-o până la moartea sa.

William Morrow and Company
Editura William Morrow and Company a fost achiziționată de Scott, Foresman în 1967 și vândută în 1981 către Hearst Corporation, care a vândut-o la rândul ei, împreună cu Avon Books, către News Corporation în 1999. Atât William Morrow, cât și Avon sunt acum mărci ale subsidiarei HarperCollins a corporației News Corp..

Printre mulți alți autori, Morrow a fost editorul american al lui Nevil Shute, publicând mai multe dintre romanele sale. Morrow a fost, de asemenea, editorul romanelor cu Perry Mason ale lui Erle Stanley Gardner.

Note

Legături externe
  detaliind istoria și achiziția editurii William Morrow and Company
 Pagina companiei William Morrow pe site-ul HarperCollins
 Biografia lui Thayer Hudson , succesorul lui Morrow ca proprietar și președinte al editurii William Morrow and Company

Nașteri în 1873
Decese în 1931
Editori americani
Oameni din Dublin (oraș)
Britanici din secolul al XIX-lea
Americani de origine irlandeză

William Morrow (editor)


Sandskjera est une île dans le landskap Sunnhordland du comté de Vestland. Elle appartient administrativement à Øygarden.

Géographie

Il s'agit d'un amas composé de plusieurs îlots rocheux s'étendant sur environ  de longueur pour une largeur approximative de .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des îles de Hordaland

Liens externes

 Fiche descriptive

Île de Vestland

Sandskjera (Fjell)


Oy Hartwall Ab er en finsk bryggerikoncern. Den er etableret i 1836 og har hovedsæde i Helsinki. Det er Finlands største bryggeri og siden 2013 har koncernen været ejet af Royal Unibrew.

Koncernens drikkevarer inkluderer Jaffa, Pommac og Novelle waters. Virksomheden fremstiller og sælger PepsiCo's mærker som Pepsi, 7 Up og Mountain Dew i Finland. Hartwall's alkoholiske drikke inkluderer Upcider cider, Lapin Kulta lagerøl, Karjala øl og den den lokale producent af Foster's lager.

I 2002 blev Hartwall opkøbt af Scottish & Newcastle og da opkøbet var endeligt gennemført i 2008, så blev virksomheden overtaget af Heineken. I 2013 købte Royal Unibrew Hartwall.

Jaffa-mærket blev introduceret i 1940'erne.

Hartwall Gin Long drink (en grapefrugt baseret alkoholisk drik) blev introduceret til sommer-OL 1952 i Helsinki. I dag er det den mest populære blandede alkoholiske drik i Finland.

Eksterne henvisninger

Etableret i 1836
Virksomheder i Helsinki
Bryggerier i Finland
Datterselskaber til Royal Unibrew
Lahti

Hartwall