Bufalá es uno de los barrios de la ciudad de Badalona, provincia de Barcelona, y pertenece al Tercer Distrito. El barrio ocupa aproximadamente tres km² y queda definido por la avenida Conflent, la calle Molí de la Torre, la autopista C-32 y la avenida Martí Pujol.

Se sitúa a unos tres km del centro de Badalona, en la zona residencial más boscosa y con escasa densidad de población. La principal atracción es el monasterio de Sant Jeroni de la Murtra. De allí parten caminos a la Cruz de Montigalá y la Cantera de Vallensana.

Historia

Sus orígenes se remontan a la década de 1920, cuando ante la demanda de viviendas y el aumento de población, varios propietarios promovieron tres urbanizaciones, de las que Bufalá era una de ellas. El barrio tomó su nombre por asociación con la antigua masía de Can Bufalá. Esta fue sustituida en los años 50 por una serie de viviendas públicas.

Urbanismo
Los principales espacios abiertos del barrio son Plaza España, Plaza Antonia Boada y la Plaza Torrents Ladó en las zonas más altas y en las zonas más cercanas al mar Can Barriga.

En el barrio de Bufalá se encuentra la calle comercial más larga de la ciudad, la calle Independencia (más de un kilómetro), que en 1998 fue objeto de una remodelación con el objeto de mejorar la situación de las tiendas en una zona eminentemente comercial.

La mayor parte de la infraestructura se encuentra en la parte alta del barrio, con excepción de la educativa que se concentra en la parte media y baja.

Instituciones
Las principales instituciones en el ámbito social son el centro de acogida Can Banús que atiende a personas portadoras del VIH, Som-hi, que atiende a mujeres en situación de exclusión, Roca i Pi (residencia de la tercera edad), Juguem plegats dedicada a la infancia y la UBASP (Unidad Básica de Atención Social Primaria).

En el ámbito educativo cuenta con el AMPA IES Pompeu Fabra, AMPA IES Isaac Albéniz, el CEIP Escuela Boix, el AMPA Escuela Can Barriga, el CEIP Planas i Casals, el CEIP Bufalà, el IES Pompeu Fabra y la Escuela de Artes y Oficios Pablo Gargallo.

Referencias

Enlaces externos
 Can Barriga.
 Estudio de necesidades del barrio
 Pueblos de Cataluña: Can Barriga
 El refugio de la memoria: Can Barriga

Barrios de Badalona

Bufalá


Baron Rodney, of Rodney Stoke in the County of Somerset, is a title in the Peerage of Great Britain. It was created in 1782 for the naval commander Sir George Brydges Rodney, 1st Baronet. He had previously been created a Baronet, of Alresford in the County of Southampton, in the Baronetage of Great Britain on 22 January 1764. His son, the second Baron, represented Northampton in Parliament. He was succeeded by his eldest son, the third Baron. He served as Lord Lieutenant of Radnorshire. His younger brother, the fourth Baron, assumed by Royal licence the additional surname of Harley in 1804. On his death the titles passed to his younger brother, the fifth Baron. He was Rector of Elmley in Kent. He was succeeded by his nephew, the sixth Baron. He was the son of Captain the Hon. Robert Rodney, fourth son of the second Baron. The sixth Baron's great-grandson, the ninth Baron, was an active member of the House of Lords and served as a Delegate to the Council of Europe and the Western European Union.  the titles are held by the latter's grandson, the eleventh Baron, who succeeded in 2011.

Barons Rodney (1782)
George Brydges Rodney, 1st Baron Rodney (1718–1792)
George Rodney, 2nd Baron Rodney (1753–1802)
George Rodney, 3rd Baron Rodney (1782–1842)
Thomas James Harley-Rodney, 4th Baron Rodney (1784–1843)
Spencer Rodney, 5th Baron Rodney (1785–1846)
Robert Dennett Rodney, 6th Baron Rodney (1820–1864)
George Brydges Harley Dennett Rodney, 7th Baron Rodney (1857–1909)
George Bridges Harley Guest Rodney, 8th Baron Rodney (1891–1973)
John Francis Rodney, 9th Baron Rodney (1920–1992)
George Brydges Rodney, 10th Baron Rodney (1953–2011)
John George Brydges Rodney, 11th Baron Rodney (b. 1999)

The present heir presumptive to the barony is Nicholas Simon Harley Rodney (b. 1947), a great-great-grandson of the 6th Baron
The heir presumptive's heir is his brother Christopher Lossie Charles Rodney (b. 1957)
The next in line is the heir presumptive's first cousin David James Rodney (b. 1965). His heir is his elder son Harry John Melville Rodney (b. 1992)

References

External links

http://www.thepeerage.com/
http://www.stirnet.com/ (subscription only)

Baronies in the Peerage of Great Britain
1782 establishments in Great Britain
Noble titles created in 1782

Baron Rodney


10399 Nishiharima este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10399 Nishiharima este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 3,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

10399 Nishiharima


Château Cholmondeley est un château anglais dans la paroisse civile de Cholmondeley, Cheshire, Angleterre. Avec ses jardins à la française adjacents, il est entouré d'un parc. Le site de la maison est le siège de la famille Cholmondeley depuis le . La maison actuelle remplace une halle à pans de bois située à proximité. Il est construit au début du  pour George Cholmondeley (1er marquis de Cholmondeley), qui en conçoit la majeure partie lui-même sous la forme d'un château crénelé. Après la mort du marquis, la maison est agrandie selon les plans de Robert Smirke pour produire le bâtiment dans sa forme actuelle. La maison est classé par English Heritage comme Immeuble classé II*.

Le premier jardin à la française est conçu au  par George London. À la suite de l'abandon au , le jardin est réaménagé par William Emes, qui créé également le parc paysager. Au cours du , le jardin est développé par Lavinia, veuve du  marquis. Le parc et les jardins sont classés Grade II au Registre des Parcs et Jardins Historiques. Dans le parc et les jardins se trouvent un certain nombre d'autres bâtiments classés. Le plus important d'entre eux est la chapelle Saint-Nicolas, qui date du  et contient beaucoup de mobilier du . Il est classé Grade I dans la liste du patrimoine national pour l'Angleterre. De l'autre côté de l'allée principale se trouve un écran et une passerelle en fer forgé fabriqués par Robert Bakewell en 1722 pour l'ancien manoir et déplacés là au début du  et classé comme Grade II*.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, la maison et le terrain sont utilisés à diverses fins militaires, dont un hôpital. Jusqu'à sa mort en novembre 2015, la maison est occupée par Lavinia, marquise douairière de Cholmondeley, mère de l'actuel marquis qui vit dans l'autre siège familial, Houghton Hall dans le Norfolk. La maison n'est pas ouverte au public, mais le parc et les jardins sont ouverts pendant la saison estivale.

Histoire

Ancien manoir

Le site de la maison est un siège familial de la famille Cholmondeley depuis le . Dans le , la maison est un bâtiment à pans de bois reposant sur une plate-forme à douves. Pendant la guerre civile anglaise au siècle suivant, la maison et sa chapelle séparée sont endommagées par les parlementaires et sont ensuite réparées par Robert Cholmondeley (1er comte de Leinster). En 1701, Hugh Cholmondeley (1er comte de Cholmondeley) charge William Smith de Warwick d'envelopper la maison de briques et d'ajouter des éléments tels que des colonnes géantes et des parapets à balustres avec des urnes et des statues. En 1712, le comte perd patience avec Smith et demande à John Vanbrugh de préparer un nouveau plan, mais il n'est jamais exécuté. En 1722, des portes et des balustrades en fer forgé fabriquées par Robert Bakewell sont utilisées pour fermer le parvis de la maison . Au , la maison est négligée. En 1770, George Cholmondeley, le  comte de Cholmondeley, décide de démolir la majeure partie de l'ancien manoir et de le remplacer par un nouveau bâtiment .

Maison actuelle
La construction de la nouvelle maison dans le style d'un château commence en 1801. Il est conçu principalement par le comte en collaboration avec l'architecte William Turner de Whitchurch. La conception est symétrique; la façade d'entrée orientée à l'ouest et composée de deux blocs crénelés, entre lesquels se trouve une loggia de plain-pied. Derrière la loggia se trouve le hall d'entrée. Face au parc, du côté est de la maison, se trouvent les trois principales salles d'apparat. Cette phase de construction de la maison est achevée en 1805. Une grande partie des matériaux de construction sont recyclés de l'ancienne maison, notamment des briques, du verre, des fenêtres, des boiseries et des cheminées. Les balustrades de Bakewell, sans les portes, sont déplacées pour former un écran sur l'allée principale. En 1817, George Cholmondeley (maintenant le  marquis) commence une série d'agrandissements de la maison en commençant par une nouvelle salle à manger. Deux ans plus tard, une aile familiale avec une haute tour rectangulaire est ajoutée au sud de la maison ; ces deux ajouts sont conçus par le marquis. Ils sont suivis par l'ajout de deux tourelles d'angle octogonales. Le marquis meurt en 1828 et peu de temps après, Robert Smirke est chargé de faire d'autres ajouts et modifications. L'ajout principal est une tour ronde à l'angle sud-est de l'aile familiale. Smirke met également en avant la tour centrale de la façade est en y ajoutant une travée à pans coupés, donnant à la maison son aspect actuel  . Ce travail est achevé en 1829 .

Histoire ultérieure

Comme pour de nombreux autres domaines et demeures seigneuriales, des rôles spéciaux sont attribués à Cholmondeley pendant la Seconde Guerre mondiale. Entre juillet et octobre 1940, les terrains abritent des troupes au service du gouvernement tchécoslovaque en exil. Plus tard, ils sont utilisés dans les préparatifs de l'Opération Anthropoïde, une tentative d'assassinat contre Reinhard Heydrich. Cholmondeley est également employé comme hôpital auxiliaire de la Royal Naval qui traite des militaires en service souffrant de troubles nerveux graves.

La maison est classée Grade II* le 10 juin 1952. L'actuel marquis, David Cholmondeley, ne vit pas à Cholmondeley mais à l'autre siège de la famille, Houghton Hall dans le Norfolk. Jusqu'à sa mort en novembre 2015, le château de Cholmondeley est occupé par sa mère, Lavinia.

Architecture

Extérieur
La maison est construite en grès avec des toits d'ardoise et de plomb. Elle est principalement à deux étages avec un sous-sol, et a des tours s'élevant à une plus grande hauteur. L'ensemble du bâtiment a un parapet crénelé. La façade d'entrée est orientée à l'ouest et se compose de deux ailes de trois étages en trois travées avec une loggia de trois travées d'un étage entre elles. Les fenêtres des blocs latéraux ont des arcs de style gothique et contiennent des entrelacs en Y. Dans la loggia, les fenêtres ont chacune deux lumières sous des têtes presque circulaires. Au-dessus et derrière la loggia, les étages supérieurs du hall d'entrée contiennent également des entrelacs en Y. Sur le côté droit de la façade d'entrée se trouve une tour carrée de cinq étages, qui est reliée à une tourelle octogonale contenant des meurtrières. La façade sur jardin, orientée à l'est, est percée de tourelles octogonales d'angle entre lesquelles s'ouvre une large baie à pans coupés qui s'élève pour former une demi-tour. La section à gauche de celle-ci est orientée au sud et comporte deux étages avec trois travées. Il contient des portes-fenêtres et des fenêtres à têtes trilobées contenant des entrelacs en Y. Il y a ensuite une section de deux étages à deux baies et enfin l'aile de service de Smirke avec sa grande tour ronde contenant des meurtrières.

Intérieur
La loggia mène au hall d'entrée à double hauteur. Elle a des arcades aveugles sur les murs latéraux. En face de l'entrée se trouve une arcade ouverte menant à un passage nord-sud. Au-delà, l'antichambre avec sa grande baie vitrée à pans coupés. Cette pièce a une simple Corniche à denticules. Au nord se trouve la salle à manger avec une cheminée en marbre, une corniche décorée de fleurs et de feuilles dorées et, au plafond, des rosaces avec une grande rosace centrale avec un lustre. Au sud de l'antichambre se trouve le salon. Ici la corniche est ornée de flèches pointant vers le bas et il y a une rosace centrale avec un lustre. Menant du salon est le hall d'escalier avec un escalier à puits ouvert. Le hall est éclairé par une lanterne en bois et les escaliers sont en marbre noir. La balustrade en fer forgé de l'escalier et du palier a été réalisée par Robert Bakewell et déplacée de l'ancien manoir. La main courante est en palissandre. Au sud du hall d'escalier se trouvent la chambre de bébé et la bibliothèque. La salle aux oiseaux, entre l'escalier et le salon, contient une collection de munitions. La disposition des pièces et des couloirs dans les chambres supérieures est complexe. Les cuisines et les bureaux domestiques sont au sous-sol .

Terrains

Chapelle

La chapelle  à l'origine est une structure à pans de bois au . Il est encastré dans la brique et agrandie en 1717 et d'autres ajouts sont faits en 1829 et 1840. Elle a un toit en ardoise et est dans un plan cruciforme. Une grande partie de son mobilier date du . Le banc de la famille Cholmondeley se trouve à l'extrémité ouest, dans une position surélevée .

Jardins et parc
Les premiers jardins formels sont établis au  par Hugh Cholmondeley (1er comte de Cholmondeley). Ils sont dans le style de jardin à la française, contenant des canaux et des allées. Les jardins sont conçus par George London et comprennent des portes et des balustrades de Jean Tijou et des statues de John Nost  . À la suite de la négligence du , le  comte emploie William Emes pour remodeler les jardins. Emes transforme le jardin à la française en un parc paysager, plantant un grand nombre d'arbres et créant des lacs. Le développement ultérieur des jardins est réalisé par John Webb, un élève d'Emes, qui a probablement conçu la terrasse immédiatement autour de la maison. Depuis le milieu du  et jusqu'à sa mort, les jardins sont sous la garde de Lavinia, la marquise douairière, qui les améliore et ajoute des éléments supplémentaires .

La maison est entourée d'une terrasse, au sud de laquelle se trouvent trois jardins reliés entre eux : le Silver Garden, le Lily Pool Garden et un espace contenant une piscine. Au-delà se trouvent des pelouses, des groupes d'arbres et d'arbustes spécimens, des allées de gravier et un jardin clos. Une caractéristique majeure est le Temple Garden qui contient un bassin irrégulier dans lequel se trouvent deux petites îles. Sur l'une des îles se trouve une structure en forme de temple. A l'extrémité ouest du jardin se trouve une rotonde. Au nord-ouest du Temple Garden se trouve le Rose Garden. Au-delà des jardins se trouve un parc, qui est principalement composé de prairies avec quelques arbres. Les caractéristiques du parc comprennent un ha-ha et deux lacs; Chapel Mere et Deer Park Mere. Depuis 10 juin 1985, les jardins et le parc sont classés Grade II au Registre des Parcs et Jardins Historiques. La zone couverte par l'appellation s'élève à environ 240 Ha.

Références

Liens externes

Histoire de la Tchécoslovaquie pendant la Seconde Guerre mondiale
Monument classé de Grade II dans le Cheshire

Château de Cholmondeley


Zerrin Bölükbaşı (15 Ocak 1919, İstanbul - 14 Aralık 2010), Türk heykeltıraş.

İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi Heykel Bölümü'nde, Prof. Rudolf Belling atölyesinde çalıştı (1937-1941). İstanbul Belediyesi Şehir Galerisi şefliğinde bulundu (1954-1963). İstanbul, Ankara ve İzmir'de sergiler açtı; Berlin, Münih, Roma ve Viyana'da karma heykel sergilerine katıldı.

Milletlerarası Kadın Sanatçıları Kulübü Türkiye kolu başkanı olan Zerrin Bölükbaşı'nın memleket içinde ve New York, Paris ve Meksiko'da müze, galeri ve özel koleksiyonlarda eserleri vardır.

14 Aralık 2010 tarihinde ölmüştür.

Ödülleri
 Berlin (Arap Kadını Başı)
 Paris (Dansöz)
 Ankara (Devlet Resim ve Heykel Sergisi ikinciliği, 1969)

Kaynakça

1919 doğumlular
2010 yılında ölenler
Türk heykeltıraşlar
Mimar Sinan Üniversitesinde öğrenim görenler

Zerrin Bölükbaşı


A Sogra que te Pariu é uma série de televisão brasileira do gênero comédia, produzida pela Suburbanos Produções para a Netflix, sendo criada e protagonizada por Rodrigo Sant'Anna. A primeira temporada da série estreou em 13 de abril de 2022. É considerada a primeira sitcom brasileira original do serviço de streaming. É protagonizada por Rodrigo Sant'Anna, Lidi Lisboa e Rafael Zulu. Em 29 de abril de 2022, a série foi renovada para uma segunda temporada, que foi lançada em 12 de abril de 2023.

Enredo

1.ª Temporada (2022)
A trama nos apresenta à Dona Isadir (Rodrigo Sant'Anna), uma senhora que, durante a pandemia, se vê sem alternativa a não ser trocar seu humilde apartamento no Cachambi, bairro de classe média da Zona Norte carioca, pela mansão de seu filho Carlos (Rafael Zulu), localizada na Barra da Tijuca, bairro dos ricos e emergentes da Zona Oeste do Rio de Janeiro. Isadir está em constante atrito com sua nora, Alice (Lidi Lisboa), uma advogada bem-sucedida com origens mais elitizadas em relação ao seu marido, que assim como sua mãe, é de um bairro menos nobre. Os netos Jonas e Márcia (Pedro Ottoni e Bárbara Sut) ficam no meio do fogo cruzado, enquanto Marinez (Daniela Fontan), que trabalha há anos ali, assiste à guerra de camarote. Isso para não falar das festinhas e churrascos em que aparecem Fátima (Solange Teixeira) e Cezinha (Ney Lima), amigos de Dona Isadir do Cachambi.

2.ª Temporada (2023)
Quem achou que, com os problemas com a justiça, Dona Isadir (Rodrigo Sant'Anna) iria entrar na linha, errou feio. Na nova fase, depois de passar alguns meses na prisão onde aprendeu golpes de WhatsApp, fez amizades e se apaixonou, a sogra encontra agora uma nova desculpa para se manter na casa de seu filho Carlos (Rafael Zulu) e da nora Alice (Lidi Lisboa): cuidar do novo neto que está a caminho! Junto com a inseparável Fátima (Solange Teixeira), ela vai entrar em roubadas cada vez maiores e arrastar toda a família com ela.

Elenco

Principal

Participações especiais

Episódios

Produção
Em 2 de setembro de 2021, a Netflix anuncia a chegada da sua primeira sitcom brasileira no formato multicâmera. Intitulada de A Sogra que te Pariu, foi confirmada que a produção seria uma comédia produzida e protagonizada por Rodrigo Sant'Anna junto à Suburbanos Produções. O anúncio veio através de um teaser apresentando o elenco principal da série. A primeira temporada estreou em 13 de abril de 2022. Rapidamente, a temporada já tinha alcançado o Top 10 de produções mais consumidas da plataforma na semana.

Em 29 de abril, durante o evento Rio2C, a série foi renovada para uma segunda temporada. As gravações iniciaram em setembro e se encerraram no início de outubro do mesmo ano. Lidi Lisboa que integra a série, deixou o comando da Cabine de Descompressão, programa que entrevista os eliminados do reality show A Fazenda, para se dedicar exclusivamente as gravações da segunda temporada da série. A segunda temporada foi lançada em 12 de abril de 2023.

Programas de televisão do Brasil que estrearam em 2022
Séries originais da Netflix Brasil
Séries de televisão de comédia da década de 2020
Séries de televisão de comédia do Brasil
Programas de televisão em língua portuguesa

A Sogra que te Pariu


Friday the 13th: The Game er survival horror videospil udviklet af IllFonic, og udgivet af Gun Media. Spillet er baseret på filmserien af samme navn, der er ejet af Paramount Pictures. Det blev udgivet digitalt den 26. maj 2017  og senere udgivet den 13. oktober 2017 fysisk  til Microsoft Windows, PlayStation 4, og Xbox One. En Nintendo Switch-version blev udgivet 13. august 13 2019.

Spillet er et asymmetrisk multiplayer spil, hvor syv spillere kontrollere Camp Crystal Lake-lejrlederne mod en spiller der styrer Jason Voorhees. Det er et semi-open world spil, hvor spillere kan udforske verdenen.

Referencer

Computerspil fra 2017

Friday the 13th: The Game


Aux États-Unis, un T visa est un type de visa qui permet à certaines victimes de la traite des êtres humains (y compris l'esclavage moderne et le trafic sexuel) et à leur famille proche de résider et de travailler temporairement sur le territoire américain. Il est habituellement octoyé si la victime signale le délit aux autorités et si elle accepte de coopérer à l'enquête et/ou aux poursuites judiciaires contre l'auteur ou les auteurs de la traite.

Histoire

D'après le gouvernement des États-Unis en 2002, jusqu'à  (surtout des femmes et des enfants) sont amenées illégalement sur le territoire chaque année et prises au piège d'une forme d'esclavage contemporain. Le gouvernement y réagit avec le Victims of Trafficking and Violence Protection Act of 2000 qui (entre autres) permet aux victimes de déposer une demande de visa pour trois ans : ce visa leur permet de résider sur le sol américain. En 2006, le Congrès porte la durée de ces visas à 4 années. Même si  sont proposés chaque année, en janvier 2009, seuls  ont été accordés. En 2017, la National Human Trafficking Hotline reçoit  de traite des êtres humains. En 2018, la durée de validité du visa est toujours de 4 années.

Types de visas T
Les visas T-1 sont proposées aux personnes si elles correspondent aux critères suivants :
 entrée irrégulière aux États-Unis pour dans le cadre du travail sexuel tarifé, d'une servitude involontaire, d'une servitude pour dettes, de l'esclavage ou d'un statut peon ;
 prestations sexuelles ou entrée aux États-Unis sous la contrainte de la force, d'une tromperie ou d'une coercition ;
 l'expulsion entraînerait des répercussions d'une extrême gravité ;
 la victime signale les délits de traite auprès des autorités fédérales et, si elle a au moins 15 ans, elle aide les autorités dans l'enquête et la poursuite judiciaire des délinquants ;
 la victime doit démontrer qu'elle subirait des répercussions inhabituelles ou graves si elle est expulsée du territoire (conditions liées à l'âge, à la santé du demandeur, au risque de subir encore la traite, etc.).
Les visas T-2 s'appliquent au conjoint de la victime ; T-3 concernent ses enfants ; T-4 ses parents et T-5 les frères ou sœurs mineurs et non mariés.

Notes et références

Liens externes
 VTVPA - Texte de loi
 DOJ issues regulations for T visas, available to victims of trafficking - National Immigration Law Center article
  - Identification and Legal Advocacy for Trafficking Survivors

Traite des êtres humains
Visa

T visa


Col du Lautaret (2.058 m.o.h.) er et bjergpas i Frankrig. Col du Lautaret er en del af Dauphiné-Alperne. Det ligger i departementet Hautes-Alpes og krydses af landevejen D1091. Passet forbinder Romanche-dalen i nord med Guisane-dalen ved byen Briancon.

Passet ligger på hovedvejen fra Grenoble til Briancon i syd. Fra toppen af passet deler vejen sig i en bjergvej videre over passet Col du Galibier til Valloire og i hovedvejen mod syd til Briancon.

Col du Lautaret er Frankrigs højeste bjergpas åbent for biltrafik året rundt. Det er også passagen mellem Oisans og Briançonnais, ud over at være et af de laveste punkter i adskillelsen mellem de nordlige og sydlige Alper, såvel som mellem Ecrins og Arves bjergkæder.

Galleri

Historie
Col du Lautaret har været en meget benyttet passage gennem Alperne siden romertiden. Ruten var en romersk vej, der forbandt Grenoble med Briançon. Gennem de følgende århundreder var det et særligt vigtigt bjergpas til at krydse de franske alper. Slutningen af det 19. århundrede markerede begyndelsen af turismen i regionen med udvikling af faciliteter og offentlig transport til bjergpasset.

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Bjergpas i Frankrig
Bjergpas i Alperne
Lautaret
Hautes-Alpes

Col du Lautaret


X̓ (minuscule : x̓), appelé X virgule suscrite, est une lettre latine utilisée dans l'écriture du chumash purisimeño.
Il s'agit de la lettre X diacritée d'une virgule suscrite.

Utilisation

Usage informatique
Le X virgule suscrite peut être représenté avec les caractères Unicode suivants :
 décomposé (latin de base, diacritiques) :

Notes et références

Sources

Voir aussi
 X (lettre)
 Virgule suscrite

Lettre X diacritée
Lettre latine comportant une virgule suscrite

X̓


Gaultheria shallon is an evergreen shrub in the heather family (Ericaceae), native to western North America.  In English, it is known as salal, shallon, or (mainly in Britain) gaultheria.

Description

Gaultheria shallon is  tall, sprawling to erect. It is loosely to densely branched and often forms dense, nearly impenetrable thickets. The twigs are reddish-brown, with shredding bark. Twigs can live up to 16 years or more, but bear leaves only the first few years.

Its evergreen leaves are dense, leathery, and tough, of egg-headed shape. They are shiny and dark green on the upper surface, and rough and lighter green on the lower. Each finely and sharply serrate leaf is  long. Each leaf generally lives for 2 to 4 years before it is replaced.

The inflorescence of flowers consists of a bracteate raceme, one-sided, with 5–15 flowers at the ends of branches. Each flower is composed of a deeply five-parted, glandular-haired calyx and an urn-shaped pink to white, glandular to hairy, five-lobed petals (corolla),  long.

The fruit is reddish to blue, rough-surfaced, covered in tiny hairs, nearly spherical and 6 to 10 mm in diameter. The fruits are 'pseudoberries', or capsules made up of a fleshy outer calyx, and each fruit contains an average of 126 brown, reticulate seeds approximately 0.1 mm in length.

Etymology
Lewis and Clark reported the local Chinook Jargon name of the omnipresent evergreen shrub to be shallon, shelwel, or shellwell, but when Scottish naturalist David Douglas arrived at Fort George in April 1825 he noted that it was not called shallon but  rather salal or sallal.The genus Gaultheria was named by Pehr Kalm for his guide in Canada, fellow botanist Jean François Gaultier.

In the Squamish language, the fruits are called t'áḵa7 and the bush is called t'áḵa7áy̓. In the Lushootseed language, the month of August is named pədt̕aqaʔ, literally 'time of the salal.'

 Distribution
It is found in western Alaska, British Columbia, Washington and Oregon and along much of the California coast. It grows as far north as Baranof Island, Alaska. Western poison oak is a common associate in the California Coast Ranges.

 In Europe
The species was introduced to Britain in 1828 by David Douglas, who intended the plant to be used as an ornamental. It is believed to have been planted as cover for pheasants on shooting estates.

Ecology

 Preferred sites G. shallon grows in moist to dry, montane to lowland coastal conifer forests as well as forested peatland and swamps throughout the Pacific Northwest down to Southern California. It is a common coniferous forest understory species where shade is not heavy and may dominate large areas with its spreading rhizomes. Individual plants may live for hundreds of years, spreading from their rhizomes. The plant is sensitive to frost.

It is tolerant of salt spray and grows well on stabilized dunes, exposed slopes, and bluffs near the ocean, as well as in coastal brushfields and coastal shore pine and Sitka spruce forests. Salal tolerates moderate shade and does well in sun.

It grows in a variety of soils but prefers moist sandy or peaty soils, and commonly establishes on decaying wood and stumps or as an epiphyte in extremely humid areas.

Conifer regeneration is typically better on sites dominated by salal than on sites dominated by the western swordfern or vine maple, although it still competes with conifer seedlings for water, nutrients, and space. There are mixed reports on its impact on Douglas-fir regrowth; on some sites it may hinder it, but on others it may add nutrients to the soil and actually increase conifer regeneration.

 Use by animals
The leaves are browsed by deer and elk, and it is an important winter food for those species. Browsing is heaviest when other low-growing species become covered in snow; in Western Washington salal leaves composed 30.4% of deer diet by volume in January, compared to only 0.5% in June. The leaves have relatively low nutritional value, and deer which feed exclusively on them have shown signs of malnutrition, cementing their status as a winter and emergency food for ungulates. Beavers and the white-footed vole are known to feed on salal leaves, as are domestic goats and sheep in some areas.

The band-tailed pigeon, wrentit, various species of grouse, and numerous songbirds consume the fruit, as do mammals such as the red squirrel, black bear, black-tailed deer, Townsend's chipmunk, and the Douglas squirrel.

Salal flowers are pollinated by hummingbirds, bees, and flies, and are browsed by deer.

It provides important cover and hiding places for a variety of species, from large ungulates to small birds and mammals.

 Fire ecology
Salal is adapted to a fire regime of infrequent fires, from intervals of 50 to 500+ years. Although aboveground portions of the plant may be consumed, rhizomes in the soil will survive and resprout after light to moderate fires. Severe fires on dry, shallow soil will penetrate into the roots and kill the plant.

 Invasiveness
It readily colonizes heathland and acidic woodland habitats in southern England, often forming very tall and dense evergreen stands which smother other vegetation.  Although heathland managers widely regard it as a problem weed on unmanaged heathland, it is readily browsed by cattle (especially in winter), so where traditional grazing management has been restored, the dense stands become broken up and the plant becomes a more scattered component of the heathland vegetation.

As an invasive species, salal is resistant to many herbicides because of its waxy foliage, although Garlon and Silvex can be effective when properly applied. Attempts at mechanical removal may break up rhizomes and stimulate new growth, thus increasing salal cover.

Uses

The dark blue berries and young leaves are edible and efficient appetite suppressants, both with a unique flavor. The berries were a significant food resource for some Native American tribes, who ate them fresh and dried them into cakes. They were also used as a sweetener, and the Haida used them to thicken salmon eggs. The leaves of the plant were also sometimes used to flavor fish soup.

More recently, the berries are used locally in jams, preserves, and pies. They are often combined with Oregon-grape because salal's mild sweetness partially masks the former's tartness.

Salal is widely cultivated as an ornamental both within and outside of its native range, useful for ground cover and landscaping.

In the Pacific Northwest, the harvesting of G. shallon'' is the heart of a large industry which supplies cut evergreens worldwide for use in floral arrangements.  It is used in native plant gardens and sold as "Lemon Leaf".

Medicinal properties
The species has been used for its medicinal properties by local natives for generations, although its medicinal uses are not widely known. The leaves have an astringent effect, making it an effective anti-inflammatory and anti-cramping herb. Leaves prepared in a tea or tincture are thought to decrease internal inflammation (such as bladder inflammation), stomach or duodenal ulcers, heartburn, indigestion, sinus inflammation, diarrhea, moderate fever, inflamed/irritated throat, and menstrual cramps. A poultice of the leaf can be used externally to ease discomfort from insect bites and stings.

References

External links

shallon
Flora of the West Coast of the United States
Flora of Alaska
Flora of British Columbia
Flora of Oregon
Flora of Washington (state)
Flora of California
Cuisine of the Western United States
Garden plants of North America
Groundcovers
Canadian cuisine
Plants used in Native American cuisine

Gaultheria shallon


Criminalitatea în România este combătută de Poliția Română și de alte agenții.

Criminalitatea după tip

Rețele de crimă organizată
Unul dintre primii reprezentanți ai mafiei autohtone care și-a extins influența în afara țării a fost Alexandru Sava Docmanov. În anii 90 a ajuns la o asemenea putere încât aducea la un singur transport sute de kilograme de droguri din America de Sud pe care apoi le direcționa către Vestul Europei.

Fostul boxer Viorel Oarza a pus la punct cel mai cunoscut clan din Torino, Italia, despre care presa locală a susținut că ar fi controlat întreaga comunitate de 100.000 de români din Torino.

Gruparea "Casa Transilvania", denumita așa de carabinieri după numele localului deținut de unul din capii rețelei în Italia, era specializată în proxenetism, spargeri, furturi din locuințe și tâlharii. Românii au pus mai întâi stăpânire pe câteva orașe din zona de est a Italiei.

O altă grupare de proxenetism și tâlhării care s-a extins în urmă cu un deceniu în afara țării a fost cea coordonată de Georgel Bratu și avea stabilite ambasade în Torino si Tenerife.

Ioan Clamparu, cel pe care autoritățile iberice l-au dat in urmărire timp de aproape opt, și-a stabilit centrul afacerilor in Madrid.
Din capitala Spaniei și-a coordinat afacerile de proxenetism, tâlhărie și fraude bancare pe care oamenii săi le desfășurau in peste 15 state de pe glob. Astfel, Clamparu este cel mai cunoscut interlop roman la nivel european.

Zaher Iskandarani, supranumit Prințul Banatului a controlat, intre 1990 si 1993, o rețea de trafic cu hașiș către Germania, din Timișoara și Arad, via Polonia.

La începutul anilor 2000, printr-un ritual specific, moldoveanul Nicu Gușan a fost "botezat" drept "vor v zakone" – ceea ce în rusă înseamnă "hoț în lege". Gruparea "Patron" este organizată pe principii militare și funcționează după toate regulile de fier ale mafiei ruse.

Crime

În 2016, Romania avea o rată a omorului de 1,25 la 100.000 de locuitori. Au fost în total 267 de omoruri în România în 2018, cu o scădere masivă în comparație cu 2008, când s-au înregistrat 470 de cazuri. România se clasează pe locul 7 în UE după rata de omoruri la 100.000 de locuitori. Numărul de omoruri legate de agresiuni este mai mare decât media UE, România clasându-se pe locul 4, doar după Estonia, Letonia și Lituania. În 2014 România era țara din UE cu cea mai mare rată de trafic uman după Țările de Jos și Regatul Unit.

România este una dintre țările europene cu cel mai mare risc de criminalitate cibernetică.

Totodată, România este una dintre țările UE cu cele mai mici rate de violență împotriva femeilor, de jafuri și furturi de autovehicule. Numărul de accidente rutiere legate de ebrietate este unul dintre cele mai mici din Europa. România, Portugalia, Slovenia și Croația sunt unicele țări din UE unde riscul de terorism este total inexistent.

Crime împotriva turiștilor
Biroul Diplomatic de Securitate din cadrul  Departamentului de Stat SUA a declarat în 2010 că "cele mai multe infracțiuni împotriva turiștilor sunt limitate la cele de oportunitate. Călătorii străini ar trebui să fie conștienți de escrocheriile care implică persoane fizice, care se dau drept ofițeri de poliție în haine civile, abordări de tip "prietenie rapidă" în stațiile de tren/metrou și furtul din buzunare." "Adesea, cerșetorii - de multe ori grupuri de copii - pot fi foarte agresivi, de multe ori și-au rupt hainele de pe ei pentru a distrage atenția și pentru a fura de la ținta lor."

Corupția

Violența domestică

Referințe

Vezi și
 Criminalitatea în Republica Moldova

Criminalitatea în România


ජේම්ස් ඊ. රොත්මෙන් (උපත නොවැම්බර් 3, 1950) යනු, යේල් විශ්වවිද්‍යාලයයේ ජීව-වෛද්‍ය  විද්‍යාවන් පිළිබඳ ෆර්ගස්  එෆ්. වොලස් මහාචාර්යවරයා,  යේල් වෛද්‍ය විද්‍යාංශයෙහි සෛල ජීව විද්‍යා අධ්‍යනාංශයෙහි ප්‍රධානි සහ, යේල් වෙස්ට් මණ්ඩපයෙහි නැනෝ ජීව විද්‍යා ආයතනයෙහි අධ්‍යක්ෂකද වෙයි.  ආශයිකා ප්‍රවාහනය පිළිබඳ ඔහුගේ කෘත්‍යයන් වෙනුවෙන්  රොත්මෙන් වෙත ( රැන්ඩි ෂෙක්මන් සහ තෝමස් සී. සූඩ්හෝෆ් සමග හවුලේ), 2013 කායික විද්‍යාව හෝ වෛද්‍ය විද්‍යාව සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය පිරිනැමුණි.

ආශ්‍රිත

ජේම්ස් රොත්මෙන්


Aşıklı, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Bu mahallede eskiden birçok ozan ve aşıkların yaşadığı bilnmektedir.

Coğrafya
Samsun iline 26 km, Çarşamba ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Çarşamba'nın mahalleleri

Aşıklı, Çarşamba


مقاطعة روسكيلد هي إحدى مقاطعات الدانمارك السابقة.

مراجع

إقليم شيلندا
مقاطعات دنماركية سابقة (1970–2006)

مقاطعة روسكيلد


Le Médecin malgré lui est un film français réalisé par Émile Chautard, sorti en 1910.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Le Médecin malgré lui
 Réalisation : Émile Chautard
 Scénario : Molière
 Pays d'origine : France
 Format : Noir et blanc - 1,33:1 - Film muet
 Genre : comédie
 Date de sortie : 1910

Distribution
 Maurice de Féraudy : Sganarelle

Voir aussi

Article connexe
 Adaptations des œuvres de Molière au cinéma et à la télévision

Liens externes

Film français sorti en 1910
Comédie française
Court métrage français
Film français en noir et blanc
Film muet français
Film réalisé par Émile Chautard
Adaptation d'une pièce de théâtre de Molière au cinéma

Le Médecin malgré lui (film, 1910)


خشخاش بن سعيد بن أسود ولد في (بيشاينة، الأندلس) كان بحارًا عربيًا في رتبة أمير البحر.

طبقًا لما أورده المؤرخ المسلم أبو الحسن علي ابن الحسين المسعودي (871-957)، فإن خشخاش بن سعيد بن أسود قد أبحر عبر المحيط الأطلسي واكتشف أرضًا غير معروفة من قبل. في كتابه مروج الذهب و جواهر المعادن، كتب المسعودي أن خشخاش بن سعيد بن أسود قد أبحر من مدينة ولبة، داخل هذه المدينة توجد منطقة تسمى باللاتينية (Palos de la Frontera)، ومن هذه المنطقة قام أمير البحر خشخاش بالإبحار منها في سنة 889. وقد عاد خشخاش محملاً بحمولات الكنوز الثمينة وهو نفس الشيء الذي وجده كريستوفر كولومبوس، الكثير والكثير من الذهب. طبقًا لبعض العلماء والمؤرخين فإن كولمبوس قد وصل إلى أمريكا بعد الاستعانة بخرائط المسعودي في فترة الحكم الملكي الإسباني، والجدير بالذكر أن كريستوفر كولومبوس قد أبحر أول مرة أيضًا من مدينة ولبة.

المصادر

 كتاب (مروج الذهب) لأبو الحسن ابن علي المسعودي، تأليف سنة 940.
 كوبا ما قبل كولومبوس.

اتصال عابر للمحيط قبل كولومبي
أميرالات
جغرافيو القرن 10
جغرافيون في العصور الإسلامية الوسطى
دارسون من الأندلس
رحالة مسلمون
سنة الوفاة غير معروفة
سنة الولادة غير معروفة
علم الإنسان
علماء من الأندلس
قادة عسكريون أندلسيون
مستكشفون عرب
مستكشفون في القرن 10
مواليد القرن 9
كتاب من الأندلس القرن 10

خشخاش بن سعيد بن أسود


Kristin Hannah (Garden Grove (Califórnia), 25 de setembro de 1960) é uma escritora norte-americana. Seus livros foram traduzidos para 43 idiomas e venderam mais de 15 milhões de exemplares no mundo. The Nightingale (O Rouxinol) ficou em primeiro lugar na lista de mais vendidos do The New York Times e foi considerado melhor livro do ano por diversos veículos, entre eles The Wall Street Journal, Amazon, The Week e Buzzfeed.

Biografia
Kristin Hannah nasceu na Califórnia. Depois de se formar em comunicação pela Universidade de Washington, Hannah trabalhou em uma agência de publicidade em Seattle. Ela se formou na faculdade de direito da Universidade de Puget Sound e exerceu a advocacia em Seattle antes de se tornar uma escritora em tempo integral. Hannah escreveu seu primeiro romance com sua mãe, que estava morrendo de câncer na época; o livro nunca foi publicado.

O trabalho mais vendido de Hannah, The Nightingale, vendeu mais de 4,5 milhões de cópias em todo o mundo e foi publicado em 45 idiomas.

Hannah mora em Bainbridge Island, Washington, com o marido e o filho.

Obras
A Handful of Heaven (1991)
The Enchantment (1992)
Once in Every Life	(1992)
If You Believe (1993)
When Lightning Strikes (1994)
Waiting for the Moon (1995)
Home Again	(1996)
On Mystic Lake (1999) O Lago Místico (Novo Conceito, 2014)
Angel Falls (2000)
Summer Island (2001)
Distant Shores (2002)
Between Sisters (2003) Tempo de Regresso (Arqueiro, 2019)
The Things We Do for Love (2004) As Coisas Que Fazemos Por Amor (Arqueiro, 2017)
Comfort and Joy (2005)
Magic Hour	(2006)
True Colors (2009) As Cores da Vida (Arqueiro, 2016)
Winter Garden (2010) Jardim de Inverno (Novo Conceito, 2013)
Night Road (2011) O Caminho para Casa (Arqueiro, 2012)
Home Front (2012) Quando Você Voltar (Arqueiro, 2013)
The Nightingale (2015) O Rouxinol (Arqueiro, 2015)
The Great Alone (2018) A Grande Solidão (Arqueiro, 2018)
The Four Winds (2021) Os Quatro Ventos (Arqueiro, 2022)

Série Girls Of Firefly Lane
Firefly Lane (2008) Amigas Para Sempre (Arqueiro, 2014)
Fly Away (2013) Por toda a eternidade (Novo Conceito, 2014)

Adaptação
 Firefly Lane (2021) No Brasil: Amigas para Sempre. O livro de mesmo nome foi adaptado em uma série original Netflix, estrelando Sarah Chalke e Katherine Heigl, estreou em 3 de fevereiro de 2021.

Ver também
 Tarryn Fisher
 Christina Lauren
 Sophie Kinsella
 Jenny Han
 Lisa Scottoline
 Colleen Hoover

Pessoas vivas
Nascidos em 1960
Mulheres romancistas dos Estados Unidos
Alunos da Universidade de Washington

Kristin Hannah


Niphotrichum ist eine Gattung von Laubmoosen aus der Unterfamilie Racomitrioideae innerhalb der Familie Grimmiaceae. Der Name leitet sich her aus dem griechischen nipha, Schnee und trichos, Haare und bezieht sich auf die ausgeprägten Glasspitzen der Blätter.

Merkmale
Die kleinen bis großen Pflanzen bilden lockere bis dichte, grüne, gelbe bis graugrüne oder gelbbraune Rasen. Die kriechenden bis mehr oder weniger aufrechten Stämmchen sind wenig bis reichlich verzweigt und besitzen oft zahlreiche kurze Seitentriebe. Die trocken anliegenden, feucht aufrecht bis sparrig abstehenden Blätter sind dreieckig, elliptisch oder breit eiförmig-lanzettlich, im oberen Teil stumpf bis scharf gekielt oder rinnenförmig, kurz- bis langspitzig, manchmal stumpf. Meist sind sie mit einer kräftigen, papillösen und gezähnten Glasspitze ausgestattet. Die einzelschichtigen Blattränder sind auf beiden Seiten bis zur Blattmitte oder bis zur Spitze zurückgebogen. Die einfache Rippe reicht bis zur Blattmitte oder zur Blattspitze, ist am oberen Ende oft verzweigt, auf der Unterseite (dorsal) stark abgeflacht und zweizellschichtig oder an der Basis auch dreizellschichtig.

Basale Laminazellen sind verlängert bis linealisch und haben buchtig-knotige Wände. Die Blattflügel mit meist vergrößerten, dünnwandigen, hyalinen bis gelblichen Zellen bilden konvexe und oft herablaufende Öhrchen. Oberhalb der Blattflügel befinden sich an den Rändern hyaline oder gelbliche, quadratische bis rechteckige, nicht buchtige und glatte Zellen. Im mittleren und oberen Blattbereich sind die Zellen quadratisch bis kurz rechteckig, buchtig und stark papillös, wobei sich die großen, dicken und konischen Papillen beidseitig über dem Zelllumen befinden.

Die Seta ist gelblich bis schwarzrot, aufrecht, glatt, die Kapsel eiförmig bis zylindrisch, der Deckel sehr lang pfriemlich. Die Peristomzähne sind fast so lang wie der Urne oder länger, rot-braun und fast bis zum Grund in zwei, selten drei fadenförmige, dicht papillöse Äste geteilt. Die Kalyptra ist oben warzig, die Sporen sind fein papillös.

Verbreitung
Die Gattung hat ihr Verbreitungsgebiet in den gemäßigten bis arktischen Zonen der Nordhalbkugel.

Systematik
Die Gattung Niphotrichum wurde (ebenso wie zwei weitere Gattungen, Bucklandiella und Codriophorus) durch Ochyra et al. 2003 von der Gattung Racomitrium (im ehemaligen weiteren Sinn) abgespalten. Diese Aufteilung wird gegenwärtig in verschiedenen Floren allerdings nur teilweise mitvollzogen; in der untenstehenden Artenliste sind deshalb in Klammern auch die ehemaligen, derzeit noch oft verwendeten Artnamen mitangeführt.

Weltweit werden 8 Arten zur Gattung Niphotrichum gezählt. In Deutschland, Österreich und der Schweiz vorkommende Arten sind:

 Niphotrichum canescens (Racomitrium canescens)
 Niphotrichum elongatum (Racomitrium elongatum)
 Niphotrichum ericoides (Racomitrium ericoides)

Quellen
 Wolfgang Frey, Michael Stech, Eberhard Fischer: Bryophytes and Seedless Vascular Plants (= Syllabus of Plant Families. 3). 13th edition. Borntraeger, Berlin u. a. 2009, ISBN 978-3-443-01063-8.
 Niphotrichum in www.efloras.org.

Einzelnachweise

Grimmiaceae (Familie)
Grimmiaceae

Niphotrichum


Rudersport war die Verbandszeitschrift des Deutschen Ruder-Sport-Verbandes (DRSV) im "Deutschen Turn- und Sportbund" der DDR.

Beschreibung
Ihre erste Nummer erschien im Januar 1954. Das Blatt wurzelt in der Zeitschrift "Wassersport. Zeitschrift für Wassersport der Deutschen Demokratischen Republik", die von den Sektionen Rudern, Kanu, Segeln und der FDJ gemeinsam herausgegeben wurde, zwischen Januar 1952 und April 1953 monatlich in Berlin erschien und für alle drei Sportsparten gleichermaßen schrieb. 1954 spaltete sich diese Zeitschrift in die drei Spartenzeitschriften  "Der Segelsport",  "Der Kanusport" und die zunächst "Skull und Riemen" genannte Ruderzeitschrift auf. Im Januar 1962 wurde die Zeitschrift in "Der deutsche Rudersport" umbenannt, im Mai 1974 in "Rudersport der DDR". Von April 1984 bis zur Einstellung im September 1990 hieß sie nur noch "Rudersport".

Der Untertitel von "Rudersport" wechselte mit den Jahren: bis Dezember 1961 "Organ des Deutschen Ruder-Sport-Verbandes im DTSB", von Januar 1962 bis ca. Dezember 1967 "Mitteilungsblatt des Deutschen Ruder-Sport-Verbandes im DTSB", von ca. Januar 1968 bis ca. Dezember 1971 "Mitteilungsblatt des Deutschen Ruder-Sport-Verbandes der DDR", von ca. Januar 1972 bis zur letzten Nummer vom September 1990 "Organ des Deutschen Ruder-Sport-Verbandes der DDR".

Auch die Zählung der Jahrgänge zeigt Brüche: wurden noch bis 1968 die Jahrgänge korrekt verzeichnet (1968 = 15. Jahrgang), trägt das Jahr 1969 die Zählung "10. Jahrgang", 1970 "11. Jahrgang", 1971 gar "12. (17.) Jahrgang", was fälschlich auf ein Ersterscheinen im Jahre 1955 bzw. 1960 hindeuten würde. Diese Zählweise zieht sich bis 19. (24.) Jahrgang 1978 hin, um 1979 zum 25. Jahrgang zu werden. In den folgenden Jahren scheint man sogar die Umstellung am Jahreswechsel versäumt zu haben: das Januarheft 1980 trägt ebenfalls die Zählung "25. Jahrgang", der Fehler wurde erst bei der Februarausgabe berichtigt. Ab da läuft der Rest des Jahres 1980 und das ganze Jahr 1981 als 26. Jahrgang. 1982 galt als 27. Jahrgang, 1983 ebenso wie 1984 als 28. Jahrgang. 1985 (29. Jahrgang) und 1986 (30. Jahrgang) stellte man die Jahrgangsnummer korrekt ab Januar um. In den letzten Jahren des Erscheinens wird die Jahrgangszählung immer unzuverlässiger: 1987 gelten Januar- und Februarheft noch als 30. Jahrgang, ab März als 31. Jahrgang. 1988 galt das Januarheft noch als 31. Jahrgang, die Hefte ab Februar als 32. Jahrgang. 1989 galt das Januarheft als 33. Jahrgang, das Februarheft als 31. Jahrgang, März- und Aprilheft als 32. Jahrgang, Mai bis Dezember wieder als 33. Jahrgang. Der letzte Jahrgang 1990 wird als 34. Jahrgang bezeichnet (obwohl es die Zeitschrift schon 37 Jahre gab).

Die nachlässige Zählweise erschwert die Recherche in Bibliotheken: das Jahr 1987 z. B. wird vielfach als "30. [vielm. 31.] Jahrgang" geführt. Eindeutig sind nur die Jahrgangszahlen bis 1979.

Verlagsort war Berlin (Ost). Die Ausgaben zwischen Januar 1963 und Februar 1968 hatten A5-Format, sonst blieb die Zeitschrift in wechselnder Seitenanzahl bei A4. Die Abonnentenzahl hat nie 2500 überstiegen. Offenbar war die Resonanz unter Ruderern nicht sehr groß, wie mehrfache Klagen der Redaktion über mangelnde Zusendung von Manuskripten andeuten.

Die Verantwortlichen Redakteure wechselten öfter. 1960/61 war Adalbert Krüger Verantwortlicher Redakteur, vom Ende der 60er Jahre bis April 1984 war es Werner Gast, zwischen April 1984 und August 1986 übernahm Jürgen Kapsch den Posten, von September 1986 bis zur Einstellung im September 1990 hatte Volkmar Russek den Posten inne.

Der Schwerpunkt der Berichterstattung von "Rudersport" lag neben politischen Appellen bei Wettkampfberichten und -tabellen. In kleinem Umfang erschienen auch Berichte von Wanderruderern, vorrangig von Elbe, Unstrut und Saale, dazu von der Mecklenburgischen Seenplatte und den Brandenburger Wasserstraßen. In den 70er und 80er Jahren wurden auch Fahrtberichte von Donau und Theiß (Slowakei/Ungarn) sowie von polnischen Gewässern veröffentlicht. Die Beschreibungen von G. Blasberg und Manfred Wolff, Dr. Heinz Kinzelmann, Dr. Hans-Peter Kozerski, Wolfgang Kussatz und Heinz Ulbricht bildeten die Basis für viele Wanderfahrten nachfolgender Ruderer. Eine Auflistung wichtiger, zwischen 1970 und 1984 gedruckter Fahrtberichte findet sich in "Rudersport" 10/1985, S. 8 f. Eine vergleichbare Bibliographie für die zwischen 1985 und 1990 erschienen Fahrtberichte wurde nicht mehr erstellt.

Die Zeitschrift erschien letztmals im September 1990, noch vor der Selbstauflösung des DRSV am 8. Dezember 1990 und dem Beitritt der ostdeutschen Rudervereine und -abteilungen zum  Deutschen Ruderverband am 1. Januar 1991. Nachfolger wurde das Verbandsmagazin des  Deutschen Ruderverbandes "Rudersport".

Literatur
 Jahrgänge 1958–1990 der Berliner Stadtbibliothek und der Sportwissenschaftsbibliothek der Universität Leipzig
 Ein krankes Kind, das nach Rekorden strebte – Wanderrudern in der DDR (2011)

Einzelnachweise

Wassersportzeitschrift
Sportzeitschrift (DDR)
Antiquarische Zeitschrift (Berlin)
Verbandszeitschrift
Rudern (DDR)
Ersterscheinung 1954
Erscheinen eingestellt 1990
Zeitschrift (Schifffahrt)

Rudersport (DDR-Zeitschrift)


Sirohi (en hindi: सिरोही जिला) es un distrito de la India en el estado de Rajastán. Código ISO: IN.RJ.SR.

Comprende una superficie de 5136 km².

El centro administrativo es la ciudad de Sirohi.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1037185 habitantes, de los cuales 502 070 eran mujeres y 535 115 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Sirohi

Distrito de Sirohi


في الجبر الخطي، تدعى مجموعة من المتجهات مجموعة مستقلّة خطيًا إذا كان من المستحيل كتابة أيّ من المتجهات في المجموعة كتركيبة خطية من عدد نهائي من المتجهات الأخرى في المجموعة. إذا لم يتحقّق ذلك، تسمّى هذه المجموعة مجموعة تابعة خطيًا. لنأخذ على سبيل المثال أربعة متّجهات في الفضاء الشعاعي الحقيقي ثلاثي الأبعاد، :

في هذا المثال، فإنّ المتجهات الثلاثة الأولى هي مستقلّة خطيًا، في حين مجموعة المتجهات الأربعة هي تابعة خطيًا (غير مستقلة). السبب يعود إلى إمكانيّة تكوين المتجه  كالتالي:

والحقيقة هي أنّ خاصّة التابعيّة الخطّية ليست خاصة لمتجه واحد دون غيره إنّما هي خاصّة لمجموعة المتجهات، بما معناه أنّه في مجموعة تابعة خطيًا، بالإمكان تكوين أي متجه من المجموعة بواسطة تركيبة خطية للمتجهات الأخرى. فعلى سبيل المثال، بالإمكان الحصول على المتجه  كالتالي:

تعريف
تدعى المجموعة الجزئية  في الفضاء المتجهي  تابعة خطيًا (أو غير مستقلّة) إذا وجدت n أعداد  لا تساوي جميعها صفرًا تحقّق:

بحيث أنّ الصفر في الجهة اليمنى هو متجه الصفر وليس العدد صفر.

في حال عدم وجود مثل هذه الأعداد، تدعى المجموعة S مجموعة متجهات مستقلّة خطيًا. بالإمكان نص تعريفًا مكافئًا كالتالي: لمجموعة متجهات مستقلة خطيًا، إذا وجدت مجموعة أعداد  تحقّق:

فإنّ الحل الوحيد هو الحل التافه، أي  لكل . إذًا، تكون مجموعة متجهات مستقلّة خطيًا إذا ما كان التمثيل الوحيد لمتجه الصفر كتركيبة خطية من المتجهات في المجموعة هو التمثيل التافه.

وتسمّى مجموعة متّجهات مستقلة خطيًا أساسًا خطيًا إذا ما كانت تستطيع وحدها أن تولّد فضاء شعاعي معيّن. على سبيل المثال، فإنّ للفضاء الشعاعي المتمثل بكثيرات الحدود ذات المعاملات الحقيقية أساسًا خطيًا لا نهائيًا وهو .

تابع خطي لدوال

مجموعة الدوال  تسمى تابعة خطيًا (أو غير مستقلّة) في
إذا وجدت n أعداد  لا تساوي جميعها صفرًا تحقّق:

في حال عدم وجود مثل هذه الأعداد، تدعى مجموعة الدوال S مجموعة مستقلّة خطيًا.

مفهوم هندسي

قد نصف موقع مكان ما بقولنا «إنّه يقع على بعد 3 كيلومترات شمالاً و4 كيلومترات شرقًا». وتكون هذه المعلومات كافية بغرض تحديد الموقع بالضبط، لأنّه بالإمكان تحديد الموقع في المستوى (إذا تغاضينا عن الارتفاع) بواسطة متجه ثنائي البعد. بالإمكان الإضافة بإنّه «يقع على بعد 5 كيلومترات باتجاه شمال-شرق»، ولكن بالرغم من كون هذا الادعاء صحيحًا (حسب قانون فيتاغورس)، فإنّه لا يضيف أية معلومات!

في المثال أعلاه، فإنّ «3 كيلومترات إلى الشمال» و«4 كيلومترات شرقًا» هي معلومات غير مرتبطة، أي مستقلّة، فلا يمكن أن يكتب الأول بواسطة الثاني، والعكس صحيح. أمّا المعلومة الأخيرة «5 كيلومترات باتجاه شمال-شرق» ما هي إلاّ تركيبة خطية من المتجهين الأوّلين، وتكون مجموعة ثلاث المتجهات تابعة خطيًا، أي أنّه بالإمكان الاستغناء عن إحداها (أيّ منها) لوصف الموقع.

وبشكل عام، فنحتاج إلى مجموعة  متجهات مستقلة لوصف أي موقع في فضاء ذي  أبعاد.

أمثلة

مثال 1
المتجهان (1 ,1) و (2 ,3-) في الفضاء الشعاعي R2 هما متجهان مستقلان خطيًا.

البرهان

لنفرض أنّ  هما عددان حقيقيان يحقّقان:

المعادلة أعلاه هي عبارة عن كتابة مختصرة لمعادلتين خطّيتين بمجهولين، والتي من الممكن الحصول عليها إذا أخذنا معادلة كل إحداثي على حدة:

ويكون الحل الوحيد للمعادلتين هو: ، أي أنّ هذا الحل هو الحل الوحيد. فالاستنتاج هو أنّ المتجهين مستقلان خطيًا.

برهان آخر بواسطة المحددات

طريقة أخرى للبرهان تعتمد على حقيقة كون n متجهات في Rn تابعة خطيًا إذا وفقط إذا كانت المحدّدة التي تتكون عند ترتيب المتجهات كأعمدة في مصفوفة تساوي صفرًا.

في المثال أعلاه، تكون المصفوفة هي التالية:

المطلوب إيجاد متجه غير متّجه الصفر، والمكوّن من ، والذي يحقّق:

قيمة المحدّد للمصفوفة M تدلّنا على عدد الحلول الموجود للمعادلة. في هذه الحالة:

بما أنّ محدد المصفوفة ليس صفرًا، هذا يعني أنّ هنالك حلّ وحيد لهيئة المعادلات. ولكن، بما أنّ الحل التافه  يحل هيئة المعادلات، معنى الأمر أنّه الحل الوحيد. أي أنّ المتجهين الأصليين مستقلان خطيًا.

مثال 2

ليكن V هو الفضاء المتجهي ذو n الأبعاد، . مجموعة المتجهات التالية في V هي مجموعة متجهات مستقلّة خطيًا:

البرهان

لنفرض n أعداد حقيقيّة، ، تحقّق:

ولكن:

أي أنّ  لكل i يحقّق .

مثال 3

ليكن V فضاء المتجهات الذي يحوي جميع الدوال بمتغير حقيقي، t. إنّ الدالتين  و هما دالتان أو متجهان مستقلان خطيًا.

البرهان

لنفرض عددين حقيقيّن، a وb يحققّان:
 ، لكل قيمة t.
لبرهان استقلالية الدالتين، يجب أن نثبت أنّ a = 0 وكذلك b = 0. لذلك، نقسم طرفي المعادلة على e^t (هذا ممكن لأنّ القيمة e^t موجبة دائمًا)، فنحصل على:
 .
المساواة بين الطرفين لكل قيمة t ممكنة فقط إذا كان b = 0، أي أنّ a = 0 كذلك.

مثال 4

المتجهات الثلاثة التالية، التابعة لـ، هي تابعة خطيًا:

البرهان

لنفرض ثلاثة أعداد،  تحقّق:

هذا يعني تحقيق هيئة المعادلات التالية:

إذا قمنا بحل الهيئة، بحسب طريقة غاوس مثلاً، نخلص إلى أنّ:

بما معناه أنّه بالإمكان اختيار قيمة  بشكل عشوائي، وإيجاد القيم المناسبة لـ و. معنى الأمر أنّه هنالك عدد لا نهائي من الحلول - أي أنّ هنالك حلولاً غير صفرية لهيئة المعادلات، والمتجهات الثلاث تابعة خطيًا.

مراجع

جبر تجريدي
جبر خطي
مقالات تحوي براهين

استقلال خطي


නන්දා මාලනිය ශ්‍රී ලාංකීය සංගීතය තුල ඇයගේ සම්ප්‍රදායික ශෛලීය නිසා විශාල අභිනන්දනයකට හා ජනප්‍රියතාවයකට පත්ව ඇත. එමෙන්ම හොඳම සහ ජනප්‍රියම ගායිකාව ලෙස ඇය සරසවිය සම්මාන 12 ක් හා ජනාධිපති සම්මාන 10 ක් දිනා ඇත.

මුල් කාලය

නන්දා මාලනියන් උපත ලැබුවේ අලුත්ගම ලෙවන්දූවේ ග්‍රාමීය පවුලකය. ඇය නව යෞවන වියේදී කොළඹ කොටහේනට පැමිණ ටී.එන්. මාග්‍රට් පෙරේරා යටතේ පැවති ශ්‍රී ගුණානන්ද විද්‍යාලයට ඇතුලත් විය.
ඇය ශ්‍රේෂ්ඨ ගුරුවරියක්වු අතර ශිෂ්‍යයින්ගේ ගුප්තවු කෞශල්‍යයන් තක්සේරු කරනලදි. ඇය මවකගේ භූමිකාවක් ගෙනගිය අතර කාව්‍යය තරඟයකින් නන්දා මාලනීව තෝරාගෙන ලංකා ගුවන් විදුලියේ ජනප්‍රිය වැඩ සටහනක් වු කරුණාරත්න අබේසේකරයන්ගේ "ළමා මණ්ඩපය" ට "බුදු සාදු" නම් ගීතය ගයනා කිරීමට සලස්වන ලදි. එම ගීතය විශාල ලෙස ජනප්‍රිය වූ අතර නිතර නිතර ඇසෙන්නට විය. ඉන්පසුව ලංකා ගුවන් විදුලියේ හිටපු ප්‍රධාන නිලධාරී සරත් විමලවීර මහතා නන්දා මාලනියන්ගේ ශාස්ත්‍රීය සංගීත දිවිය සදහා සියලු අනුග්‍රහයන් දක්වන ලදි.

අධ්‍යාපනය

නන්දා මාලනිය ඇගේ  නිරන්තර පුහුණු කිරීම් අනතුරුව කීර්තිමත්,  බී. වික්ටර් පෙරෙරා යටතේ සංගීතය
හදෑරීය, ඇය පසුව 1984 වසරේදී විශාරද උපාධිය ලබා ගැනීම සඳහා නැවතත් එම විශ්ව විද්‍යාලයට ගියාය.

ගායිකාවක් ලෙස

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම වර්ණ චිත්‍රපටිය ලෙස "රණ්මුතු දූව" චිත්‍රපටිය නිෂ්පාදනය කරීමට සෙරන්ඩිබ් සමාගම විසින් 1961 දී තීරණය කරන ලදි.
එහි සංගීත අධ්‍යක්ෂණය සඳහා තෝරාගැනුනේ පණ්ඩිත් අමරදේවයන්ය.එම චිත්‍රපටියට නාරද දිසාසේකර සමඟ යුග ගීතයක් ගායනා කිරීම සඳහා පණ්ඩිත් අමරදේවයන් විසින් නන්දා මාලනියට ඇරයුමක් ලැබුණි.ඇරයුම පිළිගත් ඇය ඇගේ කුලුදුල් චිත්‍රපටි ගීතය ලෙස "ගලන ගඟකි ජීවිතේ" ගීතය ගයනා කළාය.
එම චිත්‍රපටිය ඉතා සාර්ථක වූ අතර වසරේ සරසවිය සම්මාන සියල්ලම  දිනාගන්නාලදි."ගලන ගඟකි ජීවිතේ" ගීතය සමඟ ඇය අතිශය ජනප්‍රියතාවකට පත්විය.

සංගීත කර්තව්‍යයන්

ඩී. ඩී. ඩැනී ගේ සංගීත  ප්‍රසංගයේ ගායනා කරන ලද "බුදු සාදු" ගීතය ඇයගේ සංගීත දිවියේ අති විශාල බලපෑමකට තුඩුදුනි. මෙමඟින් පණ්ඩිත් අමරදේවයන්ගේ ඉතා ජනප්‍රිය වැඩසටහනක් වන "මධුවන්තී" හි ගීත ගායනයට ආරාධනාවක් ලැබුණි. එහිදී නන්දා මාලනියන් විසින්  "සන්ණාලියනේ" සහ "රන් දහදිය බින්දු බින්දු" යන ගීත එම වැඩසටහනෙහි ගායනා කරමින් විශාල අද්දැකීමක් සහ තත්වයක් ලබා ගැණිනි.

මාලනියන්ගේ සාර්ථක නිෂ්පාදනයන් : පෙරදා මහ රෑ, පහන් කන්ද, සත්‍යය ගීතය, "පවන ගී එකතුව",හේමන්තයේදී, තාරුකා ඇස්, පාවෙනා, සින්දු හෝඩිය, කිඳුරියකගේ විලාපය, මඳු බඳුන්, තරු, මල්මඳ බිසව්, සිනමා ගීතාවලෝකන, කිරිමදුවැල් , ලන්ඩනයේදී ගැයූ ගී, යතුර, හඳහාමි , සංඛ පද්ම, පෙම්බර ලංකා, කුංකුම පොට්ටු, ග්‍රැමෆෝන් ගී, අරලිය ලන්දට, මලට රේණු, නිලම්බරේ , සාරි පොඩිත්තක්  සහ පිරිත් පැන්.

ආදර ගීත කිහිපයක් ගායනා කිරීමෙන් පසුව ඇයගේ අවධානය යොමුවූයේ ආගමික ගීත ගායනා කිරීමත්ටයි. උදාහරණයක් ලෙස "සාදු නාද" කැසට් පටයේ "දන්නෝ බුදුන්ගේ" ගීතය දැක්විය හැක. එම ගීතය දෙවන ජාතික ගීය ලෙසද සලකයි. එය ගායකයෙක් ලෙස පුද්ගලයෙකුට ලැබීමට හැකි දුර්ලබම අවස්ථාවකි.පසුව ඇයගේ අවධානය යොමුවූයේ ළමා ගීත ගායනා කිරීමටයි. උදාහරණයක් ලෙස "හඳ හාමි" ගීත ඇල්බමයේ ගීත 14 ක් අතුලත් වූ අතර ගී පද ආනන්ද රාජකරුණා, කුමාරතුංග මුනිදාස, සහ පූජ්‍ය එස්. මහින්ද හිමි විසින් ලියන ලදි.1990 වසරේ නිර්මාණය කළ "සිංදු හෝඩිය" ගීත 16 කින් සමන්විත වූ අතර එහි අරමුණවූයේ කුඩා දරුවන්ට සිංහල හෝඩිය හදුන්වාදීමයි.

සම්මාන

නන්දා මාලනිය හොඳම සහ ජනප්‍රියම ගායිකාව ලෙස සරසවිය සම්මාන 12 ක් හා ජනාධිපති සම්මාන 10 ක් දිනා ඇත.එම ලැබූ සම්මාන වලින් ඇය නිතරම වෙනස් දෙයක් කිරීම සඳහා ගවේෂණාත්මක වූ අතර කැසට් සහ CD මාර්ගයෙන් එම නව නිර්මාණ රසිකයන්හට දායාද කෙරිණි.

හොඳම ගායනය සඳහා ලැබූ චිත්‍රපටි සම්මාන -
, ගලන ගඟකි ජීවිතේ  - රන්මුතු දූව 1963 , මේ සිංහල අපගෙ රටයි සාරවිට 1965 ,රංග සැඩොල් කඳුලු 1967  , කින්චි පින්චි පුන්චි පැන්චි ආදරවන්තයෝ 1968 , හඳ හාවුන් මොණර තැන්න 1979 , සිංගින් පොයට් සිරිබෝ අයියා 1980 , දෙනෝදහක් නුවණ් අතරේ වජිර 1981 , අම්මාවරුනේ යස ඉසුරු 1982 , අහසින් පොළවට පෙම් රජදහන 1992 , ඉවුරු බිදුනු ගං තලාව අඹුදරුවෝ 1995
ඇය මේ දක්වා සෑම වසරකම පාහේ සම්මාන දිනා ඇත.සිංගප්පූරුව, මලයාසියාව, පාකිස්තානය, ජර්මනිය, සෝවියට් දේශය, ඉතාලිය, ප්‍රංශය, මැද පෙරදිග සහ මාලදිවයින වැනි රටවල් ඇයට ප්‍රසංග සඳහා ආරාධනා කල අතර එහිදී සාර්ථක ලෙස ප්‍රසංග ඉදිරිපත් කෙරිණි.1988 දෙසැම්බර් 16, ඇය ඇගේ 250 වන ප්‍රසංගය පවත්වන ලදි. 2010 සැප්තැම්බර් මාසයේ නන්දා මාලනියන් සිරස නාලිකාව සමඟ එකතු වෙමින් දිවයින පුරා සජීව ඒක පුද්ගල ගීත ප්‍රසංග 25 ක් ද පවත්වන ලදි.

මූලාශ්‍ර

වෙනත් සම්භන්ධතා

Sinhalalyrics-Nanda Malini
Nanda Malini-songs online
නන්දා මාලිනිය වෙත දැනට පිරිනමා ඇති ජාතික මට්ටමේ සම්මාන
https://www.facebook.com/pages/Nanda-Malini-%E0%B6%9C%E0%B7%93%E0%B6%AD-%E0%B6%91%E0%B6%9A%E0%B6%AD%E0%B7%94%E0%B7%80/240406086103?sk=videos
https://www.youtube.com/user/RanilMudunkotuwa/videos
1943 උපත්
ශ්‍රී ලාංකික ගායකයෝ

නන්දා මාලනී


الجبهة الغربية  كانت وحدة كبيرة من الجيش الإمبراطوري الروسي خلال الحرب العالمية الأولى. شكلت بالجبهة الشمالية الغربية ، وحلت في عام 1918.

القادة

 04.08.1915-18.08.1915—генерал от инфантерии Алексеев ، Михаил Васильевич
 23.08.1915-11.03.1917—генерал от инфантерии Эверт ، Алексей Ермолаевич
 03.1917—генерал от инфантерии Смирнов ، Владимир Васильевич
 31.03.1917-23.05.1917—генерал от кавалерии Гурко ، Василий Иосифович
 31.05.1917-30.07.1917—генерал - лейтенант Деникин ، Антон Иванович
 31.07.1917-05.08.1917—и.о. генерал - лейтенант Ломновский ، Пётр Николаевич
 05.08.1917-12.11.1917—генерал от инфантерии Балуев ، Пётр Семенович

المراجع

انظر أيضاً

 الجيش الإمبراطوري الروسي

تأسيسات سنة 1915 في روسيا
جبهات الإمبراطورية الروسية
وحدات وتشكيلات عسكرية أسست في 1915

الجبهة الغربية (الإمبراطورية الروسية)


Air Cadet é um filme de guerra estadunidense dirigido por Joseph Pevney e estrelado por Stephen McNally, Gail Russell, Alex Nicol e Richard Long. Foi lançado em 14 de março de 1951 pela Universal Pictures.

Elenco
Stephen McNally ...Major Jack Page
 Gail Russell ...Janet Page
Alex Nicol ...Joe Czanoczek
 Richard Long ...Russ Coulter
Charles Drake ...Capitão Sullivan
 Robert Arthur ...Walt Carver
 Rock Hudson ...Upper Classman
Peggie Castle ...Pat
 James Best ...Jerry Connell
Parley Baer ...Major Jim Evans

Filmes dos Estados Unidos de 1951
Filmes de guerra dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por Joseph Pevney
Filmes da Universal Pictures
Filmes em língua inglesa

Air Cadet


Okrugla crkva (bug. Кръгла църква, Kragla carkva), također poznata i kao crkva svetog Ivana (bug. църква Свети Йоан, carkva Sveti Joan), velika je i djelomično očuvana pravoslavna crkva. Nalazi se u Velikom Preslavu, bivšem glavnom gradu Prvog Bugarskog Carstva, danas gradu u sjeveroistočnom dijelu Bugarske. Crkva datira iz 10. stoljeća, a izgrađena je za vrijeme vladavine bugarskog kneza Simeona I. Otkopana je i prvi put ispitana u razdoblju od 1927. do 1928. godine.

Smatra se da je ova crkva jedan od najupečatljivijih primjera srednjovjekovne bugarske arhitekture. Okrugla crkva dobila je ime zbog prepoznatljivog kružnog oblika cele (naosa), koja služi kao mjesto održavanja liturgije. Crkva ima široki atrij, pravokutni ulaz, odnosno narteks, okružen s dvije male kule.

Dizajn crkve podudara se s religijskom arhitekturom iz kasnog rimskog razdoblja, odnosno pripada ranokršćanskoj umjetnosti. Zbog svog karakterističnog plana i arhitekture, koji se značajno razlikuje od bugarskih i bizantskih crkvenih objekata, smatra se da je tijekom gradnje ove crkve veliki utjecaj imala kavkaska arhitektura i arhitektura dinastije Karolinga. Drugi naziv za ovaj objekt je Zlatna crkva (bug. Златната църква) i on proizlazi iz njegove moguće i popularne identifikacije s "novom zlatnom crkvom" u Velikom Preslavu koja se spominje u srednjovjekovnim književnim izvorima.

Ova crkva ima bogatu unutarnju dekoraciju, ukrašena je mozaicima, keramikom i detaljima od mramora, pa se tako značajno razlikuje od drugih crkava u Velikom Preslavu. Na zidovima crkve nalazi se stotine crteža koji prikazuju brodove, prirodu i kršćanske simbole. Srednjovjekovni natpisi na zidovima kreću se od imena svetaca na srednjovjekovnom grčkom jeziku, sve do kratkih tekstova napisanih na glagoljici i ćirilici.

Kratka povijest

Osnovana 681. godine kao poganska država, Prvo Bugarsko Carstvo formalno su pokrstili bizantski svećenici tijekom 860-ih godina kada je Bugarskom vladao Boris I. Pravo pokrštavanja Bugarske bio je predmet političkog spora između Bizantskog Carstva i pape. Prelaskom na kršćanstvo, vladar Bugarske, Boris I., nadao se da će se time riješiti unutrašnja etnička pitanja države te da će Bugarska unaprijediti odnose s drugim državama, jer je smatrao da kršćanski vladari u Europi ne tretiraju Bugarsku ravnopravno kao druge kršćanske države.

Okrugla crkva izgrađena je tijekom vladavine bugarskog kneza Simeona I., Borisovog sina, koji je vodio uspješnu politiku i uspostavio privremenu superiornost Bugarske nad Bizantom, ponekad prijeteći napadom na Carigrad, glavni grad Bizanta. Simeon I. tijekom svoje vladavine proširio je teritorij Prvog Bugarskog Carstva preko velikog dijela Balkanskoga poluotoka, sve do Jadranskog i Egejskog mora. Simeon I. također je osvojio teritorije današnje Srbije i Crne Gore te eliminirao ugarsku prijetnju sa sjevera. Zbog svojih pothvata, Simeon I. našao se u velikom broju srednjovjekovnih bugarskih knjiga i njegova vladavina smatra se Zlatnim dobom srednjovjekovne bugarske kulture.

Preslav, danas Veliki Preslav, tijekom početka vladavine Simeona I. postao je glavni grad Prvog Bugarskog Carstva. Simeon I. pretvorio je Preslav u kulturni centar, želeći ga napraviti po uzoru na suparnički Carigrad. Jedna od najistaknutijih obrazovnih institucija u vrijeme Zlatnog doba bila je Preslavska književna škola. Grad se izuzetno dičio zbog izgradnje velikog broja objekata, koji je uključivao desetak palača i crkvi, uključujući i Okruglu crkvu, koja se smatra jednim od najimpresivnijih spomenika srednjovjekovne bugarske arhitekture i jednim od najvećih dostignuća stare bugarske kulture.

Identifikacija i povijest crkve

Okrugla crkva popularno se identificira s "novom zlatnom crkvom" koja se u kolofonu spominje u starobugarskom prijevodu djela Oracije protiv Arijana čiji je autor Atanazije Aleksandrijski. U tekstu se navodi da je prijevod napravio Konstantin Preslavski po nalogu kneza Simeona I., a prijevod kopirao Theodore Dox.

Ipak, nije poznato odnosi li se ušće Tiče na uski dio rijeke, na Ustiju, prolaz u blizini grada, na određenu lokaciju ili na vanjske gradske zidine u čijoj se blizini nalaze ostatci Okrugle crkve. Također, nije jasno je li ova crkva nova među drugim zlatnim crkvama ili smatrana jedinom zlatnom crkvom u Preslavu.Povjesničar Stanko Vaklinov smatra da postoji spor oko naziva Okrugle crkve zlatnom, dok povjesničar umjetnosti Nikola Mavrodinov smatra da nema dileme oko toga da je ova crkva nazvana zlatnom, a da su prije nje mnoge druge tako nazivane. S druge strane, povjesničar A. P. Vlastro smatra da ova identifikacija crkve nije apsolutno sigurna.

Ako je crkva s marginalija doista Okrugla crkva, onda se može pouzdano datirati na nekoliko godina prije 907. godine. Iako se crkva može pripisati najkasnije 10. stoljeću, neki su učenjaci sugerirali su da je crkva zbog svog zastarjelog plana mogla biti konstruirana na temeljima ranije kasnorimske bazilike. Mogući donator (ktitor) barem dijela crkvene konstrukcije bio je visoki crkveni službenik (kartofilaks) po imenu Paul, koji se spominje u natpisu unutar crkve. Najveći dio posla vjerojatno je financirao Simeon I., koji je možda bio najveći donatorom u izgradnji ove crkve.

U bugarskim akademskim krugovima postoji debata o tome je li ova crkva izgrađena kao manastirska crkva ili kao zasebna saborna crkva. Objekti u blizini crkve tumače se kao stambeni dio manastira, koji su najvjerojatnije uspostavljeni nakon izgradnje Okrugle crkve, tijekom vladavine cara Petra I. Bugarskog. Odsustvo ulaza na ovim objektima na bočnim stranama prema crkvi i prisustvu velikog atrija ipak čini tvrdnju da je ovaj objekt izgrađen kao manastir malo vjerojatnom. Bistra Nikolova smatra ovaj objekt gradskom sabornom crkvom i uspoređuje ga s Velikom bazilikom u Pliski. Istraživač Krastju Mijatev smatra ovaj objekt kao vladarsku crkvu Simeona I., dok povjesničar umjetnosti Nikola Mavrodinov i arheolog Totju Totev smatraju da je ovaj objekt izgrađen kao manastir.

Najranija iskopavanja na ovom području izvršili su arheolozi Nacionalnog arheološkog muzeja u Sofiji i društva Bugarska starina pod vodstvom Jordana Gospodinova u razdoblju između 1927. i 1928. godine. Drugo istraživanje na čijem čelu je bio Krastju Mijatev, rezultiralo je detaljnijom istragom, a istraživanja se i danas vrše.

Okrugla crkva s čitavim srednjovjekovnim dijelom grada Velikog Preslava, proglašena je 1927. godine povijesnim i arheološkim rezervatom i stavljena pod državnom zaštitom. Godine 1970. uvrštena je na popis spomenika kulture nacionalnog značaja s publikacijom u državnoj gazeti, Daržaven Vestnik (bugarski: Държавен Вестник). U sklopu arhitektonskog rezervata Veliki Preslav, Okrugla crkva navedena je pod brojem 98. na popisu 100 turističkih destinacija Bugarske.

Crkva svete Petke u gradu Ruse otvorena je 1944. godine i izgrađena po uzoru na Okruglu crkvu u Velikom Preslavu. Okrugla crkva djelomično je obnovljena tijekom 1990-ih godina i početkom 21. stoljeća.

U prosincu 2009. godine najavljeni su planovi za rekonstrukciju crkve u cijelosti, bez uništavanja ili izmjene bilo kog originalnog materijala, a njeno renoviranje završeno je 2011. godine. Spomenik posvećen caru Simeonu I. predstavljen je u neposrednoj blizini Okrugle crkve 27. svibnja 2007. godine u čast 1080. godišnjice njegove smrti. Usprkos tome što nije aktivna, crkva se redovno koristi za krštenja i vjenčanja.

Arhitektura

Lokacija i stil

Okrugla crkva bila je izgrađena izvan unutrašnjeg grada Preslava i u najvećoj mjeri uključivala je vladarsku palaču i njegove povezane objekte kao što je vladarska bazilika. Izgrađena je u tada okolnim dijelovima grada, oko 250 metara od južnih vrata k ulazu u uži dio grada. Nalazi se je na blagom uzvišenju, a danas se s ostalim ruševinama srednjovjekovnog Preslava nalazi nedaleko od suvremenog Velikog Preslava, koji je administrativni centar oblasti Šumen u sjeveroistočnoj Bugarskoj.

Iako niti jedna crkva iz tog doba koja se nalazi na dijelu Balkanskoga poluotoka koji su nastanjivali Slaveni nije bila u skladu s tadašnjom bizantskom arhitekturom, Okrugla crkva značajno se razlikuje od ostalih crkva zbog svog centraliziranog kružnog plana koji je jedinstven u srednjovjekovnoj bugarskoj arhitekturi. Zaobljeni i dinamični oblik ovog objekta je u kontrastu s oštrim pravokutnim dizajnom tog razdoblja. Iako je veliki utjecaj na izgradnju Okrugle crkve imala kavkaska arhitektura i dinastija Karolinga, smatra se da je objekt građen po ugledu na kasnorimske ili bizantske zgrade koje su se nalazile na području Prvog Bugarskog Carstva. Zbog prisustva rotonde, ova crkva značajno podsjeća na vjerske objekte iz razdoblja vladavine Justinijana I. Velikog, kao što su bazilika svetog Vitalea u Ravenni, crkva svetog Sergija i Bakha u Carigradu i Galerijev slavoluk u Solunu. Čak i ako je plan neuobičajen, tehnologija i principi koji korišteni u izgradnji Okrugle crkve bili su suvremeni za 10. stoljeće, a istim metodama građeni su i drugi objekti u Velikom Preslavu.

Bizantske crkve nisu jedini izvor inspiracije koju istraživači pripisuju Okrugloj crkvi. Neki učenjaci povezuju njen dizajn s dizajnom kojim su se gradile crkve u Armeniji, a ideje su možda poznate na prostorima Bugarske, zbog dolaska zanatlija s Kavkaza u njihovu zemlju. Općenito, crkve s takvim zastarjelim planom na Balkanskom poluotoku povezane su s migracijom kapadocijskih, armenskih ili gruzijskih redovnika. Još jedan mogući model za Okruglu crkvu koji u Preslavu može se naći u karolinškoj arhitekturi iz vremena Karla Velikog, posebno prema modelu Dvorske kapele Karla Velikog u Aachenu u zapadnom dijelu Njemačke, koja ima velike sličnosti s Okruglom crkvom. U vrijeme izgradnje Okrugle crkve, Prvo Bugarsko Carstvo bilo je u direktnom kontaktu s Franačkom. Jedna od osobina ovog objekta, koju učenjaci pripisuju veoma prepoznatljivom karolinškom utjecaju, jest prisustvo velikog westwerka.

Karakteristike
Okrugla crkva sastoji se od tri odjeljka: širokog atrija, narteksa i cele (naos, ili rotonda zbog njegovog oblika), a svaki služi kao premisa drugom.Povjesničar umjetnosti Nikola Mavrodinov i arheolog Karel Škorpil smatraju da su narteks i cela izgrađeni u razdoblju prve gradnje, a da je atrij napravljen nešto kasnije, po projektu istog arhitekta.

Sveukupna duljina crkva iznosi 38,5 m, uključujući i atrij. Crkva je većinski izgrađena je od pravokutnih vapnenačkih blokova koji su povezani mortom. Unutrašnji dio apside izrađen je od morta crvene boje. Pod je bio prekriven mramornim i kamenim pločicama, postavljenim na vrhu crvenog morta u narteksu. Crvene i žute cigle korištene su za izgradnju atrija, luka i možda za kupolu. Dijelovi opeke korišteni su kako bi se popunili prostori između kamena na zidovima.

Atrij
Najstariji dio Okrugle crkve je njen atrij. Ulaz do njega dostupan je kroz tri vrata (po jedan na svakom zidu), od kojih je onaj na glavnom, zapadnom zidu najraskošnijeg izgleda. Atrij je kvadratnog oblika, a njegove dimenzije su 12,20 m × 14,30 m. Bunar se nalazi u središnjem dijelu dvorišta i bio je povezan s vodovodom. Strane atrija ukrašene su mnoštvom svodova između kojih se nalaze stupovi. Ukupno postoji četrnaest svodova, četiri na svakom od tri zida dvorišta i po jedan na mjestima gdje se završavaju dijelovi zapadnog zida.

Narteks
Pravokutni narteks predstavlja srednji dio objekta, između atrija i cele te služi kao predvorje crkve. Nalazi se istočno od atrija preko širokih vrata, okruženom širokim vratima na čijim se bokovima nalazi nekoliko visokih kula u obliku kruga. Mavrodinov uspoređuje narteks Okrugle crkve s onima na vjerskim objektima na Svetoj Gori, zbog toga što su iste dubine.

Ulaz narteksa sa sjevernim i južnim zidovima efektivno izolira dva manja dijela atrija koji su slični u tlocrtu te su pristupačni kroz vrata. Sjeverni dio uključuje malu nekropolu, dok je južni dio vjerojatno služio kao krstionica (prostorija), jer ima kvadratnu instalaciju s glinenim cijevima koja podsjeća na krstionicu (bazen). Međutim, Nikolova smatra da je njen oblik previše neuobičajen i da njena dubina nije prikladna za krštenje, te vjeruje da je umjesto toga dizajnirana kao posuda za svetu vodu.

Narteks je dimenzija 5 x 9,5 m, dobro je očuvan i nije naknadno rađen, već originalan, pravljen kad i sam objekt. Kule objekta su visine 3,20 m i svaka ima tri prozora. Do viših stupova kula može se doći preko spiralnog stepeništa, koje su pronađene s arheološkim ostatcima u sjevernoj kupoli. Postoje dva para stupova unutar narteksa i oni služe kako bi bili potpora drugom katu, do kojeg se danas može doći samo iz sjevernog tornja. Stupovi razdvajaju narteks na tri dijela.

Rotonda
Okrugla cela najistočniji je i najvažniji dio crkve, jer se u tom dijelu vrši liturgija. Promjer rotonde iznosi 10,5 metara, a do nje se može doći preko svih tri vrata objekta,  a do svih njih se može doći od narteksa. U potpunosti je prekrivena kupolom Dvanaest svodova izgrađeno je polukružno, sjeverno i južno od istočnog dijela rotonde i apside koja se sama uklapa u jedan od svodova. Veliki kontrafori ojačavaju strukturu objekta, kako unutar, tako i izvana. Deset ili dvanaest stupova bijelog mramora nalazilo se unutar rotonde, 0,55 m od vanjskog kontrafora. Kapiteli stupova slični su onima u vladarskoj palači u Velikom Preslavu. U grobnoj komori nalazi se pobakreni drveni sanduk kraj jednog svoda u blizini apside.

Polukružna apsida prirodno se uklapa s drugim svodovima rotonde, unatoč tome što je veća te ima svodove na sjevernim i južnim zidovima. Mramorni ambon nalazio se u središtu kruga stupova i cijele rotonde, direktno ispod centra kupole, o čemu svjedoči mortna podstava. Stepenice s istoka prema zapadu, usklađene s apsidom, prije su išli do ambona. Katedra se vjerojatno nalazila u blizini jednog od južnih svodova koja je najvjerojatnije povećana zbog svoje svrhe.

Ukrasi

Unutrašnjost Okrugle crkve bila je bogato ukrašena šarenim mozaikom u bizantskom stilu, kao i s vijencima i keramikom. S izuzetkom korintskih i dorskih stupova koji potječu iz rimskog ili bizantskog doba, ostatak ukrasa posebno je stvoren tijekom i nakon izgradnje crkve. Povjesničar A. P. Vlastro pronašao je protobugarski stil u unutrašnjosti crkve i vezu s umjetnošću Perzije i Središnje Azije, stoga on smatra da se ukrasni simboli nisu zasnivali na bizantskim primjerima tog doba. Istraživač Krastju Mijatev suprotnog je mišljenja i on ukazuje na značajne sličnosti između ukrasa Okrugle crkve i crkve Presvete Bogorodice (danas dio džamije Fenari Isa) u Carigradu koja datira iz 908. godine. Povjesničar umjetnosti Nikola Mavrodinov ide korak dalje tvrdeći da je arhitekt Okrugle crkve bio direktno inspiriran drevnim primjerima, navodeći naročito bogatu skulpturalnu dekoraciju.

Okrugla crkva bila je sa svojim keramičkim ukrasima neusporediva s bilo kojom drugom crkvom u Preslavu i bila je jedini nama poznatom objekt u gradu koji se izrazito oslanjao na polikromne keramičke pločice. Keramičke i mozaičke ikone, koje su se nalazile unutar objekta, predstavljale su svetce u njihovim prirodnim veličinama, sve do minijatura.
Dok su ikone bile izgrađene od glinenih pločica, ikone na mozaiku bile su više raznovrsne u svom materijalu, što uključuje glinu, staklo i kamen različitih nijansi na zlatnoj pozadini. Među prikazanim svetcima i biblijskim figurama su Karalamp i možda prorok Joel. Neki prikazi zatvoreni su elipsama.

Okrugla crkva imala je mramorne i vapnenačke vijence, s velikim brojem ornamenata i drugih detalja kao što su palmete, otisci, lišće, itd.
Pored klasičnih ukrasnih oblika, vijenci su imali neke od potpuno novih karaktera ili poznatih, ali redizajniranih motiva. Na pločicama koje se nalaze unutar objekta nacrtane su ptice i druge životinje, kao i razni geometrijski likovi i cvjetni motivi koji dominiraju na vijencima, u plavoj, smeđoj, žutoj i zelenoj boji.

Epigrafika

Okrugla crkva sadrži brojne srednjovjekovne natpise na svojim zidovima, uključujući i grafite, crteže. Jedno istraživanje popisalo je ukupno 193 znaka i 30 crteža, a većina njih predstavlja kršćanske simbole. Epigrafika objekta datira iz 10. stoljeća, a pisana je na grčkom alfabetu, glagoljici i ćirilici. Od jezika prisutni su srednjovjekovni grčki i starobugarski (bugarska redakcija staroslavenskog jezika). Natpisi na glagoljici ukazuju da se u Preslavu i dalje koristila glagoljica uz ćirilicu.

Jedan od najpoznatijih i najznačajnijih natpisa na zidovima crkve je ćirilički natpis na južnom zidu u prostorijama južno od narteksa, koji je konvencionalno poznat kao krstionica. Natpis je nespretno napisan na staroslavenskom i on glasi: цьркысꙙтаагоиоанадѣлаѥ[на] / пауломьхартофулаѯомь. Prijevod na suvremeni hrvatski glasi: crkva svetog Ivana, djelo je / Paula kartofilaksa. Iako je natpis datiran iz 10. stoljeća, spominje kome je crkva posvećena te je poznat njen potencijalni donator, natpis se ne može uzeti za klasični natpis donatora zbog neuobičajene lokacije natpisa i nespretnog pisanja. Bistra Nikolova smatra da je autor natpisa bio pismena osoba koja je služila kartofilaksu Paulu te je željela proširiti njegovu slavu. Ipak, ona tvrdi da se ovaj tekst može odnositi samo na izgradnju narteksa, a ne cjelokupne crkve jer vjeruje da je narteks dodan nakon izgradnje rotonde.

Drugi primjeri epigrafike Okrugle crkve uključuju nekoliko kratkih tekstova pisanih na glagoljici i ćirilici te nekoliko odvojenih slova. Među tekstovima na glagoljici je Preslavski abecedarij, liturgijski tekst s prvih trinaest slova glagoljice. Neki tekstovi na ćirilici napisani su na keramičkim pločicama. Imena i opisi koji se nalaze ikona većinski su pisani su na grčkom, a manji dio natpisa je dvojezičan, tj. na bugarskom i grčkom. Pojedina slova upisana na zidove prikazuju način kombiniranja grčkih i pojednostavljenih glagoljičkih slova u obliku rane ćirilice. Na zidu se također nalaze grafiti koji prikazuju križeve, životinje i do jedanaest prikaza brodova. Do sada je otkriven jedan epitaf u čast žene opisane kao Sluškinja Božja Tudora.

Izvori

Literatura

Na engleskom

Na bugarskom

Vanjske poveznice

 Okrugla crkva, seecorridors.eu

Prvo Bugarsko Carstvo
Pravoslavne crkve u Bugarskoj
Crkve Bugarske pravoslavne Crkve

Okrugla crkva


Hrvatske pučke novine je bio hrvatski tjednik koji je izlazio u Đakovu. Prvi broj ovih novina izašao je kao polumjesečnik 1907., ali već nakon 3. broja izlazio je kao tjednik. Izdavači su bili Udruženje sveć. bisk. Djakovačke, a tiskao se u biskupijskoj tiskari u Đakovu. Od 25. broja 1909. do 129. broja (1912.) u podnaslovu je stajalo da je "starčevićansko glasilo". Od toga je broja urednik, vlasnik i izdavač bio Lovro Marković. Od broja 56 (1910.) urednik (a od br. 66 i izdavač) bio je Gjuro Laij, od br. 56 izdavač je bio Svetozar Rittig, od broja 109 (1911.) urednik i izdavač bio je Ante Rott, a od br. 130 (1912.) urednik je bio Ivan Ribar, izdavač je bio Ivan Ribar i drugovi.

Izvori
 Katalog NSK

Hrvatski tjednici
Đakovo

Hrvatske pučke novine (Đakovo)


هالة خليل السكاكيني (1923 - 2003) كاتبة فلسطينية، والدها خليل السكاكيني، وأخوها سري الذي اشتهر بسبب أبوه الذي كان يكتب إليه رسائل، نشرها في ثلاثينيات القرن العشرين في كتاب أسماه سري ، ونشرت كلها بنصوصها الأولى ضمن المجموعة الكاملة لآثار خليل السكاكيني التي نشرها مركز خليل السكاكيني الثقافي في رام الله.

نشرت لأبيها بعد وفاته كتابا بعنوان «كذا أنا يا دنيا» وهو مختارات من يومياته.

توفيت سنة 2003 عن عمر ناهز ثمانون عاما.

انظر أيضاً
 لمى أبو عودة
 هلجا طويل-الصوري

آل السكاكيني
كتاب من القدس
كاتبات فلسطينيات في القرن 20
مسيحيون فلسطينيون
مواليد 1923
وفيات 2003
وفيات بعمر 79
مواليد في القدس
وفيات في القدس

هالة خليل السكاكيني


Helen Louise Maroulis (* 19. September 1991 in Rockville (Maryland)) ist eine US-amerikanische Ringerin. Sie wurde 2015 Weltmeisterin in der Gewichtsklasse bis 55 kg und 2017 in der Gewichtsklasse bis 58 kg Körpergewicht. 2016 gewann sie bei den Olympischen Spielen in Rio de Janeiro die Goldmedaille in der Gewichtsklasse bis 53 kg Körpergewicht.

Werdegang

Helen Maroulis besuchte die High School in Marquette (Michigan), wo sie im Jahre 1999 mit dem Ringen begann. Nunmehr wohnt sie in Rockville, Maryland und ist Angehörige des New-York-Athletic-Club. Nach ihrer High-School-Zeit studierte sie zunächst an der Simon-Fraser-University in Burnaby/Kanada und danach an der Missouri Baptist University. Trainiert wurde bzw. wird sie von Mike Jones, Bryan Jackson und Wladislaus Isboinikow. Die 1,60 Meter große Athletin startet als Erwachsene in der Gewichtsklasse bis 55 kg Körpergewicht.

Ihren ersten bemerkenswerten Erfolg hatte sie im Jahre 2006, als sie bei der US-amerikanischen Juniorenmeisterschaft in der Altersgruppe "Cadets" (bis zum 16. Lebensjahr) in der Gewichtsklasse bis 52 kg den 3. Platz belegte. 2007 wurde sie dann in der gleichen Altersgruppe und in der gleichen Gewichtsklasse US-amerikanische Meisterin. 2008 wurde sie US-amerikanische Juniorenmeisterin (Altersgruppe bis zum 20. Lebensjahr) und belegte bei den US-Meisterschaften der Damen in der Gewichtsklasse bis 51 kg hinter Jessica Medina und vor Katherinae Fulp-Allen den 2. Platz. Im gleichen Jahr absolvierte sie dann auch ihre ersten Starts bei internationalen Meisterschaften. Bei der Junioren-Weltmeisterschaft in Istanbul belegte sie dabei in der Gewichtsklasse bis 51 kg mit vier Siegen und einer Niederlage gegen die Japanerin Yu Horiuchi den 3. Platz und gewann damit eine WM-Bronzemedaille. Im September 2008 setzte sich Helen Maroulis dann auch bei der WM-Ausscheidung (Trials) gegen so erfahrene Ringerinnen wie Stephanie Murata und Whitney Conder durch und vertrat die Vereinigten Staaten bei der Weltmeisterschaft in Tokio. Dort siegte sie über Roksana Zasina aus Polen, unterlag dann aber gegen die mehrfache Weltmeisterin Hitomi Sakamoto und gegen die Kanadierin Jessica MacDonald und kam auf den 8. Platz.

2009 wurde Helen Maroulis sowohl US-amerikanische Meisterin bei den Damen und bei den Juniorinnen, jeweils in der Gewichtsklasse bis 55 kg. Während sie bei der Junioren-Weltmeisterschaft dieses Jahres in Ankara gleich ihren ersten Kampf gegen Marwa Amri aus Tunesien verlor und deshalb nur auf den 17. Platz kam, gewann sie bei den Pan-Amerikanischen-Meisterschaften in Maracaibo eine Bronzemedaille.

2010 wurde sie bei der US-amerikanischen Meisterschaft und bei den WM-Trials jeweils von Tatjana Padilla geschlagen. Sie startete aber bei der Junioren-Weltmeisterschaft in Budapest und belegte dort mit vier Siegen bei einer erneuten Niederlage gegen Yu Horiuchi den 3. Platz, womit sie wieder eine Bronzemedaille gewann.

Im April 2011 wurde Helen Maroulis US-amerikanische Meisterin in der Gewichtsklasse bis 55 kg vor Kelsey Campbell und Schuyler Brown. Sie gewann auch wieder den Titel bei der US-amerikanischen Junioren-Meisterschaft und setzte sich auch bei den WM-Trials vor Ashley Hudson und Kelsey Campbell durch. Im November 2011 veranstaltete der US-amerikanische Ringerverband noch eine USA-Meisterschaft für die vier olympischen Gewichtsklassen (bis 48 kg, bis 55 kg, bis 63 kg und bis 72 kg). Helen Maroulis siegte auch dort vor Leigh Jaynes und Kelsey Campbell. Diese Meisterschaft zählt bereits zur Qualifikation für die Olympischen Spiele 2012 in London.

2011 war sie dann auch bei drei internationalen Meisterschaften am Start. Zunächst gewann sie in Bukarest bei der Junioren-Europameisterschaft eine Silbermedaille. Sie unterlag dort erst im Finale gegen die Japanerin Kanako Murata, der sie einen großen Kampf lieferte, knapp mit 1:2 Runden bei 5:5 Punkten. Bei der Weltmeisterschaft in Istanbul siegte sie über Aiym Abduldina aus Kasachstan und Wolja Trandewa Tihomirowa aus Bulgarien, unterlag dann der vielfachen Weltmeisterin und Olympiasiegerin Saori Yoshida nach Punkten, siegte über Emriye Musta aus der Türkei und Alma Jane Valencia Escoto aus Mexiko, ehe sie im Kampf um eine WM-Bronzemedaille gegen Ida-Theres Nerell aus Schweden unterlag. Bei den Panamerikanischen Spielen in Guadalajara gelang es ihr, die kanadische Favoritin Tonya Verbeek im Finale zu besiegen und damit den Meistertitel davonzutragen.

Im Februar 2012 siegte sie dann auch bei den Panamerikanischen Meisterschaften in Colorado Springs. Hier besiegte sie im Endkampf Marcia Yuleisi Andrades Mendoza aus Mexiko. Den Sprung zu den Olympischen Spielen in London schaffte Helen Maroulis nicht, weil sie bei der US-amerikanischen Olympiaausscheidung gegen Kelsey Campbell unterlag. Sie wurde aber im September 2012 bei der Weltmeisterschaft im kanadischen Strathcona County eingesetzt und wurde dort in der Gewichtsklasse bis 55 kg nach Siegen über Nadeschda Michailowa, Weißrussland, Maria Prevolaraki, Griechenland und Brittanee Laverdure, Kanada und einer Niederlage im Finale gegen Saori Yoshida Vize-Weltmeisterin.

Bei der Weltmeisterschaft 2013 in Budapest gelang ihr der Sprung in die Medaillenränge nicht. Sie siegte dort zunächst über Han Kum-ok, Nordkorea und Pham Thi Hue, Vietnam, unterlag dann aber gegen Soria Mattsson und gegen Maya Christowa aus Bulgarien, womit die auf den 7. Platz kam.

2014 aber gewann sie bei der Weltmeisterschaft in Taschkent wieder eine Medaille. Sie besiegte dort in der Gewichtsklasse bis 55 kg Elverina Jimenez Zepeda aus Nicaragua und Battsetseg Altantsetseg aus der Mongolei. Im Halbfinale unterlag sie gegen Chiho Hamada aus Japan und sicherte sich danach in der Trostrunde mit einem Sieg über Katarzyna Krawczyk aus Polen eine Bronzemedaille.

Bei der Weltmeisterschaft 2015 in Las Vegas gelang Helen Maroulis dann endlich der Titelgewinn. Sie besiegte dort Brend Isabella Fernandes Salazar aus Mexiko, Ewelina Nikolowa aus Bulgarien, Pang Qianyu aus China und im Finale Irina Ologonowa aus Russland, die sie beim schnellen 11:0-Sieg klar beherrschte.

Bei den Olympischen Spielen 2016 in Rio de Janeiro startete Helen Maroulis in der Gewichtsklasse bis 53 kg Körpergewicht. Sie gewann dort mit fünf Siegen in überlegenem Stil die olympische Goldmedaille. Auf dem Weg zu diesem Erfolg besiegte sie Julija Blahinja aus der Ukraine (12:1) und Zhong Xuechun, China (10:0) jeweils vorzeitig. In der dritten Runde schlug sie die sich hartnäckig wehrende Nordkoreanerin Jong Myong Suk nach Punkten (7:4). Im Halbfinale kam Helen Maroulis zu einem Schultersieg über die starke Schwedin Sofia Mattsson und im Finale besiegte sie die Ausnahmeringerin und dreifache Olympiasiegerin Saori Yoshida aus Japan sicher mit 4:1 Punkten und sorgte damit für eine große Überraschung. Ihr Sieg war aber hochverdient.

2017 wurde Helen Maroulis in Paris in überlegenem Stil auch Weltmeisterin in der Gewichtsklasse bis 58 kg Körpergewicht. Sie besiegte dabei fünf Gegner in vorzeitig durch techn. Fall und erzielte dabei 52:0 techn. Punkte. Ihre Finalgegnerin war Marwa Amri aus Tunesien.

Im Januar 2018 traf Helen Maroulis im Rahmen der Indischen Profi-Ringer-Liga in einem Revanchekampf wieder auf Marwa Amri. Sie erlitt in diesem Kampf eine schwere Kopfverletzung, von der sie sich nur langsam erholte. Aus diesem Grund konnte sie sich erst am 6. Oktober 2018 in einer extra angesetzten Qualifikation mit zwei überlegenen vorzeitigen Siegen (10:0 und 12:0) über Alex Hendrick für die Weltmeisterschaft in Budapest qualifizieren. In Budapest traf sie in der ersten Runde auf Aljona Kolesnik aus Aserbaidschan, gegen die sie eine überraschende Schulterniederlage hinnehmen musste. Da Aljona Kolesnik das Finale nicht erreichte, schied Helen Maroulis aus und kam nur auf den 21. Platz.

Internationale Erfolge

Nationale Erfolge

 Erläuterungen
 alle Wettkämpfe im freien Stil
 OS = Olympische Spiele, WM = Weltmeisterschaft
 Trials = Ausscheidungswettkampf

Literatur

 Fachzeitschrift Der Ringer

Weblinks
 Helen Maroulis in der Datenbank der Uni Leipzig
 Helen Maroulis verletzt
 Niederlage von Helen Maroulis bei der Weltmeisterschaft 2018
 Website http://www.themat.com
 Website http://www.wrestling.ca
 Eintrag bei olympics.com (englisch)

Olympiasieger (Ringen)
Weltmeister (Ringen)
Ringer (Vereinigte Staaten)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
US-amerikanischer Meister (Ringen)
US-Amerikaner
Geboren 1991
Frau

Helen Maroulis


الغضار أو الصَّلْصَال أو الطَّفَل أو الطِّين أو الدَّلْغان أو طين الفخَّار  هو الطين ويحتوي على مادّة لاحمة هي السِّليكا، يتميّز بشدّة لزوجته عند البلل. مادة الصلصال مصدرها الرئيسي الصخور السيليكاتية المعرضة للتفتت، موجودة في معظم أنواع التربة تستخدم في صناعة الخزف والطوب، ولاسيما الصخور النارية الحمضية المفتقرة لفلزات الحديد. ويمكن للمواد الصلصالية الناتجة من الفساد أن تنتقل لتتوضع في أماكن بعيدة عن المصدر الأصلي، وتُصنَّف في توضعات رسوبية، أو أن تتراكم في أمكنتها الأصلية، وتسمى عندئذٍ بتوضعاتٍ متبقيةٍ. ويمكن لتوضعات الصلصال الرسوبية أن تكون بحرية، أو بحيريّة، أو دلتاوية.

يصف الجيولوجيون الطين بأنه ذرات (أي جسيمات) صغيرة جدًا من التربة حجمها أقل من أربعة ميكروميترات (مقياس أبعاد الأجسام الدقيقة) في القطر. كلمة الطين تعني أيضًا مادة من الأرض مكونة من أنواع معينة من معادن السليكات التي تكسّرت بعوامل التعرية.

مكونات الطين
يتكون الطين أساساً من جسيمات صغيرة جدًا صفائحية الشكل من الألومينا والسيليكا مرتبطة معاً بالماء. توجد مواد مختلفة في الطين يمكن أن تعطيه ألوانًا مختلفة. فعلى سبيل المثال، يمكن لأكسيد الحديد أن يكسب الطين اللون الأحمر، أما المركبات الكربونية فتعطي ظلالاً مختلفة من اللون الرمادي، بينما تضفي المادة العضوية على الطين اللون الأسود.

استعماله في الحضارات
في الحضارات، تصنع من الطين الأواني الفخارية مختلفة الألوان حسب درجة الحرق، وصنف فلاندرز بيتري تاريخ تطور صناعته بمصر القديمة، واخترع المصري القديم الخزانة الفخار وصنعت الجرار والقلل والأزيار والبراني والأبرمة والفازات والأكواب الفخارية وصنعت منه التماثيل الأوشابتي المجيبة التي وضعت مع الميت في مصر القديمة لتقوم بأعمال السخرة نيابة عن الميت حسب عقائد الفراعنة.
ومن الصلصال صنعت الأنتيكات والحلي الفخارية ويحرق الفخار في أفران خاصة تسمى الفواخير ومفردها فاخورة ولا زالت بعض القرى المنتجة في مصر تصنع الفخار البدائي بنفس طريقة صناعته الفرعونية كقرية جريس بأشمون في محافظة المنوفية في مصر.

أنواع الصلصال

يتألف الصلصال من جزيئات ناعمة جداً تقاس أبعادها بالميكرونات. وقد بينت طرائق التحليل بالأشعة السينية تباين الصفات البللورية لكل نوع فلزي منها، وهي تشترك جميعاً على المستوى الذري بطبقات متناوبة من السيليكات والألمنيوم، وأشهر فلزات الصلصال هي الكاولينيت والإيليت والمونتموريللونيت والكللوريت، ويُعدُّ الكاولين ذو اللون الأبيض من أجود أنواع الصلصال، ويُستعمل في صناعة الخزف والبورسلين وفي صناعة الورق المصقول.

الخصائص الفيزيائية

يتصف الصلصال بقوامه العجيني اللدن عند تعرضه للماء، ويتحول إلى مادة قاسية عند تعرضه لحرارة عالية. وهذه المزيَّة تعطيه أهمية صناعية كبيرة، إذ أن خاصية اللدونة تسمح بتشكيله بالشكل المرغوب، ثم يشوى بالنار للحصول على الأدوات الخزفية. كذلك يتصف الصلصال بمزية التماسك التي تساعد في الحفاظ على شكل العجينة الصلصالية. ويتقلص الصلصال في درجات حرارة عالية تختلف شدتها حسب نوعه، ويعدّ الصلصال الأقل تقلصاً من أجود الأنواع، وينصهر الصلصال في درجات حرارة منخفضة نسبياً تراوح بين 1000 و 1400 ْ درجة مئوية. يراوح السطح النوعي لصلصال الكاولين ما بين 10 ـ 20 م2/غ. ويمكن أن تصل إلى 840 م2/غ لصلصال المونتموريللونيت.

الخصائص الميكانيكية

يتصف الصلصال بنفاذيته المنخفضة بسبب صغر مساماته. وتؤثر هذه الصفة مباشرة في سلوكيته إذا ما قدرت بالترب الخشنة أو الرمل ذي النفاذية العالية. لذلك يُلحظ أن التوضعات الجيولوجية الغنية بالمواد الصلصالية هي ترب بطيئة الانضغاط زمنياً، ويمكن أن يستمر انضغاطها لسنوات عدة، لكنها في الوقت نفسه، تنضغط في نهاية المطاف بنسب كبيرة مما يؤدي إلى هبوطات عالية تُقاس من على سطح الأرض. ومثال على ذلك هبوطات مدينة المكسيك المنشأة على توضع صلصالي رسوبي من أصل بحيريّ.

يتميز الصلصال مثل غيره من المواد بأن قوامه مرتبط بوزنه الحجمي ونسبة رطوبته. فكلما زاد الوزن الحجمي وانخفضت الرطوبة؛ ارتفعت قيمة مقاومة التربة وأصبح الصلصال أكثر صلابة. ودلّت الأبحاث أيضاً على امتلاك الصلصال لمزيّة فريدة أقرب ما يمكن تشبيهها بالذاكرة للإجهادات التي تُعرض عليها. فمثلاً، إذا تعرض صلصال منضغط طبيعياً لضغط عالٍ مفتعل، ثم أُزيل هذا الضغط إلى قيمةٍ منخفضة تساوي الضغط الطبيعي السابق، وجرت مقارنة عينتين من التربة مسبقة الانضغاط والتربة المنضغطة طبيعياً؛ يُلاحظ أن الخصائص الميكانيكية للتربة مسبقة الانضغاط قد تغيَّرت تماماً، فهي ذات مقاومة أعلى، وتُظهر صلابةً واضحةً، وتتمدَّد عند تعرضها لضغوط خارجية، على خلاف التربة المنضغطة طبيعياً التي تُظهر تقلصاً واضحاً عند تشوهها. وإذا تعرضت التربة مسبقة الانضغاط إلى حمولة أعلى من الضغط الذي تعرضت إليه مسبقاً، فإنها تعود إلى سلوكية تماثل تماماً التربة المنضغطة طبيعياً.

من الناحية الهندسية، تُعدّ التوضعات الصلصالية مشبعة المسامات (بالماء) من أكبر التحديات التي تواجه المهندس المدني المعني بدراسات التربة والأساسات، إذ إنَّه حين تطبيق ضغط خارجي على التربة تتشكل فيها ضغوط مسامية تؤدي على المدى القصير إلى انخفاض مقاومتها. وتتزايد هذه المقاومة تدريجياً على مدى فترة زمنية طويلة. لذلك من المتعارف عليه في علم ميكانيك التربة أنه إذا أمكن تأسيس منشأة على تربةٍ غُضارية ضعيفة وكانت التربة قادرة على تحمل الإجهادات الناتجة من هذه المنشأة؛ فإنها لن تنهار على المدى البعيد، لأن مقاومة هذه التربة ستزداد مع الزمن. ويُشار إلى مقاومة التربة من فور التنفيذ بالمقاومة غير المصرّفة undrained، مقارنة بالمقاومة المصرّفة drained على المدى الطويل.

يتميز الصلصال من غيره من المواد بأن قوامه شديد الارتباط ببنيته الهيكلية، فإذا ما أجري قياس مقاومة التربة الصلصالية على سطحٍ موازٍ لسطح الترسب لتوضع جيولوجيًّ معيَّن؛ يُلاحَظُ أن مقاومة التربة أقل من تلك المقرونة بسطحٍ معامدٍ على سطح الترسب، وتتشكل البنية الهيكلية في بيئة ذات طبيعة كيميائية معينة. فإذا تغيرت هذه البيئة، تأثرت التربة الصلصالية مباشرة. ومثال ذلك التربة الصلصالية الحساسة في الدول الاسكندينافية وشرقي كندا؛ وهي ترسبات جيولوجية قديمة توضعت في بيئة مائية عذبة قبل أن تنغمر لاحقاً بمياه البحر، الأمر الذي أثَّر في استقرار بنيتها الهيكلية. لذلك ما إن تتعرَّض لأي اضطراب أو اهتزاز؛ تفقد قوامها كلياً وتتحول إلى سائل طيني، ومنه بنيتها الحساسة.

الخصائص الكيمياوية

يتصفُ الصلصال ببنيته الذرية غير المتوازنة كهربائياً. فهو من حيث طريقة تشكله المعدني، يتميّز سطح جزيئاته الصفائحية بشحنات سالبة مرتبطة بشوارد أملاح الأرض الموجبة التي تشمل ذرات الصوديوم والبوتاسيوم والكالسيوم والمغنيزيوم. ويتميز الصلصال بقدرته على الدخول في عمليات تبادل شاردي بين شوارد أملاح الأرض وشوارد موجبة أخرى، ومن دون التأثير بالبنّية السيليكاتية الأساسية. وتكون طريقة الارتباط إما على شكل روابط فيزيائية ضعيفة أو روابط كيميائية قوية أو ما يُسمى بـ «الادمصاص». ولا تتخلى الجزيئات الصلصالية عن الشوارد المرتبطة بسهولة؛ ويتعلق ذلك بقوة الارتباط الشاردية للذرة المعّنية والمتعلقة برقم تكافؤ الذرة وقطرها، فمثلاً يمكن لذرة الرصاص أن تحل محل أربع ذرات من الصوديوم، ولكن نظراً لحجمها الكبير، تتطلب طاقة عالية لإزاحتها. لذا؛ فإن إزالة التلوث من الترب الصلصالية من أصعب المشكلات البيئية وأكثرها كلفة. وكلما ازداد السطح النوعي للصلصال؛ ازدادت الشحنات السالبة، وازداد عدد الشوارد الموجبة أو الملوثات المرتبطة بها.

تتعلق خصائص الصلصال الكيمياوية بطبيعة الماء المحيط بها الذي يحتوي على الشوارد الموجبة المرتبطة بالصلصال. فعند ارتفاع قيمة باهاء الماء (الرقم الهدروجيني pH) بحيث يصبح أكثر قلوية؛ تترسب عندئذ الشوارد المرتبطة على شكل أملاح، ثم تعاود التشرد في حال انخفاض قيمة الباهاء. أما الجزيئات العضوية، فيكون ارتباطها ضعيفاً نسبياً، وهي غير متشردة ولاتتأثر بطبيعة الماء المحيط بالصلصال.

إن وجود الماء في التربة من أهم العوامل المؤثرة في انتقال الملوثات وتفاعلها والترب الصلصالية. وقد ظهر مؤخراً علم الجيوبيئة الذي يعنى بأمور تفاعل المواد الملوثة العضوية واللاعضوية والترب وطرائق انتقالها ومعالجتها.

استخدامات الصلصال

يُستخرج الصلصال من توضعاته على شكل كتل كبيرة تُطحن ثم تُجرى عليها عمليات تنقية لإزالة المواد الخشنة والشوائب الأخرى. ويُعدّ الصلصال من أقدم المواد الفلزية التي استعملها الإنسان في صناعة أدواته، ويعود تاريخ تصنيع الآجر الناري إلى ما يزيد على 5000 عام وهو يُعدّ ثاني صناعة بعد الزراعة. ويُعدّ الصينيون من أقدم الشعوب التي استخدمت الصلصال في صناعة الأواني المنزلية الفخارية والخزفية، حيث يُعجن الصلصال مع نسب معينة من الفلدسبار والكوارتز ليُعطى الشكل المطلوب قبل تجفيفه.

يدخل الصلصال في عديد من الصناعات، مثل صناعات مواد البناء، والمواد العازلة للكهرباء وأدوات التدفئة والتسخين الكهربائية، إضافة إلى أفران الحرارة العالية والصهر. ويستخدم في صناعة الورق والمطاط وتنقية الزيوت والمواد المزيلة لبقع الزيوت. كما يُستخدم صلصال البنتونيت مع الماء في حفر الآبار لتثبيت التربة من الانهيار. ويستخدم أيضا للكتابة على اللوح لحفظ القرآن الكريم، يُبلل قليلا بالماء ويمسح اللوح بالصلصال ويترك حتى يجف ليصبح صالحا للكتابة.

انظر أيضًا
 طين (توضيح)
 طين طبي
 طين النمذجة
 بلي-دو (طين الاطفال)
 ردغة عضوية
 تراب المشطورات
 كاولينيت
 بنتونيت
 زيوليت
 سبيوليت

المراجع

أنواع التربة
خامات نحت
رواسب
علم الرواسب
فيلوسيليكات
مواد بناء مأخوذة من التربة
مواد طبيعية

صلصال


Ondetia, monotipski rod krstašica smješten u tribus Inuleae u kojem čini dio podtribusa Plucheinae.

Jedina vrsta je O. linearis, iz Damaralanda u Namibiji.

Izvori

Inuleae

Ondetia


Bulgaristan ligindeki futbol kulüpleri:
 Belasitsa Petrich
 Beroe
 Çerno More
 CSKA Sofya
 Levski Sofya
 Liteks Loveç
 Lokomotiv Plovdiv
 Lokomotiv Sofiya
 Marek Dupnitza
 Naftex Burgas
 Nesebar
 Pirin Blagoevgrad
 Rodopa Smolian
 Spartak Varna
 Slaviya Sofiya
 Vidima Rakovski

Futbol kulübü listeleri

Bulgaristan'daki futbol kulüpleri listesi


الخطوط الجوية الكوبية (كوبانا)؛ هي أكبر شركة طيران كوبية وتعد الناقل الوطني لكوبا. يعود إنشاء الشركة للثامن من أكتوبر 1929 وهي من أوائل شركات الطيران التي ظهرت في أمريكا اللاتينية. ويقع المقر الرئيسي في هافانا عاصمة كوبا. تعد من مؤسسي وأحد أعضاء كلا من اتحاد النقل الجوي الدولي، والجمعية الدولية لاتصالات الملاحة الجوية، ولاتحاد الدولي للنقل الجوي بأمريكا اللاتينية.

الوجهات
تشغل كوبانا رحلات إلى أكثر من 20 وجهة في كوبا وأوروبا ومنطقة البحر الكاريبي وأمريكا الشمالية والوسطى والجنوبية.

اتفاقية الرمز المشترك
لدى الكوبية اتفاقية الرمز المشترك مع الشركات التالية:

 إيروفلوت
 Air Caraïbes
 أفيانكا
 أفيانكا السلفادور
 بلو بانوراما ايرلاينز
 نيوس (شركة طيران)
 Sunrise Airways

الأسطول

الأسطول الحالي
، تشغل الخطوط الجوية الكوبية الطائرات التالية:

الأسطول التاريخي

 أنتونوف أن-12
 أنتونوف أن-24
 أنتونوف أن-24
 أنتونوف أن-26
 أنتونوف أن-26
 أنتونوف أن-30

 دوغلاس سي-47 سكاي ترين
 دوغلاس سي-47 سكاي ترين

 إليوشن إي أل-14
 إليوشن إي أل-18
 إليوشن إل-62
 إليوشن إل-62
 لوكهيد إل-1049 سوبر كونستليشن
 لوكهيد إل-1049 سوبر كونستليشن
 لوكهيد إل-1049 سوبر كونستليشن
 توبوليف تو 154
 توبوليف تو 154

 Vickers Viscount 755
 ياكوفليف ياك-40
 ياكوفليف ياك-40
 ياكوفليف ياك-42

مراجع

أعضاء إياتا
تأسيسات سنة 1929 في كوبا
خطوط جوية
شركات طيران أسست سنة 1929
شركات طيران حكومية
شركات طيران كوبية
علامات تجارية كوبية

الخطوط الجوية الكوبية


Jigsaw: Moștenirea (titlu original: Jigsaw) este un film american thriller de groază din 2017 regizat de Frații Spierig.  Rolurile principale au fost interpretate de actorii Matt Passmore, Callum Keith Rennie, Clé Bennett și Hannah Emily Anderson. Scenariul este scris de Josh Stolberg și Peter Goldfinger.

Distribuție

Producție
Saw 3D a fost creat cu intenția de a fi ultimul film al seriei Saw. Filmul urma să fie împărțit în două părți, dar Lionsgate Films a permis producătorilor să facă doar un film după performanțele slabe la box-office ale filmului Saw VI. Potrivit scenariștilor Saw 3D Marcus Dunstan și Patrick Melton, "datorită acestor schimbări, în loc de unele dezvăluiri povestea a creat mai multe întrebări decât răspunsuri."

Cheltuielile de producție s-au ridicat la 10 milioane $.

Lansare și primire
A avut încasări de 102,9 milioane $.

Note

Legături externe

Vezi și
 2017

Filme din 2017
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Frații Spierig
Filme de groază din anii 2010
Filme thriller din anii 2010
Filme Lionsgate
Filme Twisted Pictures
Puzzle mortal

Jigsaw: Moștenirea