Triton este numele dat amfibienilor din genul Triturus, subfamilia Pleurodelinae, răspândite pe aproape tot teritoriul Europei continentale și în vestul Siberiei, de la Marea Britanie până în Anatolia și regiunea Mării Caspice. Au înfățișarea unor mormoloci de broască și au de obicei în lungul spatelui o creastă viu colorată.

Tritonul, în perioada de înmulțire, intră în bălți, apoi revine pe uscat. Masculul are pe spate o creastă de piele, iar in perioada reproducerii sale pielea capătă o culoare marmorată.

Genuri de amfibieni
Salamandre

Triton (animal)


Luis Giusti es un nombre de persona, resultado de la combinación del nombre propio Luis con el apellido Giusti y puede referirse a:

Luis Giusti La Rosa (1919-2009), médico y político peruano, fundador del Partido Popular Cristiano.
Luis Giusti López (1944-), experto petrolero venezolano, presidente de PDVSA entre 1994 y 1999.'''

Luis Giusti


2 Uluslararası Finans Merkezi 2 International Finance Center (kısaca "2 ifc"; ), Hong Kong Man Po Caddesinde 2000 yılında inşasına başlanıp 2003 yılında tamamlanmış, 415 metre (1362 ft.) yükseklikle dünyanın 12. yüksek gökdelenidir.

Toplam 88 kattan oluşmaktadır.

Hong Kong şehrindeki en yüksek gökdelendir.

2 IFC, 2 katlı asansör sistemine sahiptir.

"Tomb Raider: Yaşamın Kaynağı" filminde Lara Croft'u oynayan Angelina Jolie ve arkadaşı paraşütle 2 IFC'nin 88. katından atlamışlardır.

Dış bağlantılar

 Google Map IFC Uydu Fotoğrafı
 ifc Resmi İnternet Sayfası
 Four Seasons Hotel Hong Kong

Merkez noktaları
Çin'deki görülecek yerler
Alışveriş merkezleri
Hong Kong'daki gökdelenler
Uluslararası Ticaret ve Finans Merkezleri
350 metrenin üzerindeki gökdelenler
2003'te tamamlanan yapılar

International Finance Centre


O Brit Award para Artista Britânico do Ano (no original em inglês: Brit Award for British Artist of the Year) é um prêmio concedido pela British Phonographic Industry (BPI), uma organização que representa gravadoras e artistas no Reino Unido. O prêmio é apresentado no Brit Awards, uma celebração anual da música britânica e internacional. Os vencedores e indicados são determinados pela academia de votação do Brit Awards com mais de mil membros, que incluem gravadoras, editoras, gerentes, agentes, mídia e vencedores e indicados anteriores. A categoria foi introduzida em 2022 e combinou as categorias anteriores de Artista Solo Feminina Britânica e Artista Solo Masculino Britânico. A reestruturação dessas categorias foi resultado do desejo da Academia de eliminar as distinções entre artistas masculinos e femininos e substituí-la por uma nova categoria de gênero neutro.

Vencedores e indicados

Artista Britânico do Ano
Prêmios estabelecidos em 2022
Prêmios para artistas musicais


Daigo Fukuryū Maru (第五福龍丸, F/V Dragão da Sorte 5) foi um barco de pesca de atum japonês com uma tripulação de 23 homens que foi contaminado por precipitação nuclear do teste de armas termonucleares Castle Bravo dos Estados Unidos no Atol de Bikini em 1 de março de 1954.

A tripulação sofreu síndrome da radiação aguda (ARS) por várias semanas após o teste Bravo em Março. Todos se recuperaram, exceto Kuboyama aikichi, o chefe radioman do barco, que morreu em 23 de setembro de 1954 devido a complicações da doença da radiação. Kuboyama é considerada a primeira vítima do bomba de hidrogênio e de teste tiro Castelo Bravo.

Primeiros dias e viagem final
Construído em março de 1947 e lançado de Koza, Wakayama, o barco foi originalmente chamado de  . Era um barco  atracado no porto de pesca de Misaki, na província de Kanagawa. Mais tarde foi remodelado em um barco de pesca de atum. Em 1953, mudou-se para o Porto de Yaizu, Prefeitura de Shizuoka, com um novo nome, Daigo Fukuryū Maru, traduzido como Lucky Dragon No. 5 ou o Quinto Dragão da Sorte.

O Lucky Dragon No. 5 fez cinco viagens oceânicas, a última das quais começou em 22 de janeiro de 1954 e terminou em 14 de março daquele ano. A tripulação partiu para pescar no Mar de Midway, perto Atol Midway mas quando eles perderam a maior parte de suas redes de arrasto para o mar, eles alteraram seu curso para o sul perto do Ilhas Marshall e encontrou consequências do teste nuclear Castle Bravo no Atol de Bikini em 1º de Março.

Um mapa da localização variável do barco nos dias que antecederam e após o dia da explosão está disponível. Em 1º de Março, o mapa mostra o navio muito perto da fronteira do Marinha dos EUA emitido "Aviso de zona de perigo" datado de 10 de outubro de 1953. Após 1º de Março, o navio traçou uma linha praticamente reta geodesico curso de volta ao seu porto Natal de Yaizu, passando o mesmo latitude como Wake Island entre 4 e 6 de março e chegando a Yaizu em 14 de Março.

A fonte do mapa, não indica como o mapa foi criado, ou seja, não afirma que o registro do navio foi consultado na criação do mapa, nem fornece a medições do navegador com o Bussola e sextante do período. A posição exata do navio no dia da explosão é, portanto, incerta. Referências contemporâneas dão uma figura de "80 milhas (130 km) a leste do Atol de Bikini" sem indicar o método pelo qual a distância foi calculada. De acordo com um artigo de 1997 de Martha Smith-Norris, o navio estava operando" 14 milhas " fora da "área de perigo" de 57.000 milhas quadradas, e não foi detectado por radar ou visual aviões spotter.

Eventos em torno de 1 de Março de 1954

O Daigo Fukuryū Maru (Dragão da Sorte 5 No. 5) encontrou o precipitacao do teste nuclear do Castelo Bravo dos EUA no Atol de Bikini, perto do Ilhas Marshall, em 1º de Março de 1954. Quando o teste foi realizado, o Daigo Fukuryū Maru estava pescando fora da zona de perigo que o governo dos EUA havia declarado com antecedência. No entanto, o teste foi duas vezes mais poderoso do que o previsto, e mudanças nos padrões climáticos explodiram a precipitação nuclear, na forma de cinzas finas, fora da zona de perigo. Naquele dia, o céu no oeste se iluminou como um pôr do sol. O Daigo Fukuryū Maru não foi danificado pela onda de choque da explosão. No entanto, várias horas depois, poeira branca e radioativa composta de partículas radioativas de coral e areia caiu sobre o navio. Os pescadores tentaram escapar da área, mas levaram quase 6 horas para recuperar as artes de pesca do mar e processar peixes (principalmente tubarão e atum) capturados nas linhas, expondo-se à precipitação radioativa. Os pescadores recolheram a poeira altamente radioativa em sacos com as próprias mãos. Um pescador, Oishi Matashichi, relatou que ele "lambeu" a poeira que caiu em seu navio, comparando o material em queda A 粉雪 ("neve em pó") e descrevendo-o como arenoso, mas sem gosto. A poeira grudou em seus corpos e no navio, entrando em suas passagens nasais e orelhas, irritando os olhos e se acumulando dentro de suas roupas íntimas. Os sintomas da doença da radiação apareceram mais tarde naquele dia. Devido a isso, os pescadores chamaram a cinza branca shi no hai (死の灰, cinzas da morte). As cinzas que caíram sobre o navio carregavam estrôncio-90, césio-137, selênio-141 e urânio-237.

Eventos entre 2 e 14 de Março
Durante seu retorno, a tripulação começou a mostrar sintomas de envenenamento por radiação já na noite após a exposição. Eles experimentaram dor, dores de cabeça, náuseas, tonturas e diarréia. Seus olhos começaram a ficar vermelhos e desenvolveram um muco com coceira. Um tripulante decidiu manter algumas das cinzas para analisá-las em sua chegada para casa, mas foi mantido em uma bolsa pendurada em um dos beliches e, portanto, estava próximo dos homens adormecidos durante o retorno. Análise posterior da amostra por, entre outros, Universidade de Tóquio determinou que a cinza foi causada por uma bomba de hidrogênio. O anúncio desta notícia foi uma grande surpresa para os americanos, pois eles mantiveram persistentemente sua experimentação nuclear em segredo.

No terceiro dia, os homens começaram a desenvolver pequenas bolhas em seus corpos que haviam sido tocadas pelas cinzas radioativas. Seus rostos também começaram a escurecer. Uma semana em sua jornada de retorno, seus cabelos começaram a cair. Em 11 de março, o navio encontrou mares agitados, fazendo-os atracar no final de 14 de março. Esta chegada tardia felizmente fez com que os peixes contaminados ficassem dentro do navio até a manhã seguinte. Assim, eles foram capazes de jogar fora grande parte do atum assim que descobriram a radiação.

Eventos após o retorno ao porto de Yaizu

Após sua chegada, os homens foram para o Hospital público de Yaizu, onde o cirurgião, Oi Toshiaki aplicou uma pomada de zinco em seus rostos e os mandou para casa. Em 15 de março de 1954, o engenheiro Yamamoto, deckhand Masuda e outros 5 que supostamente compunham os membros "idosos" da tripulação foram enviados ao Hospital Universitário de Tóquio para tratamento. Lá, eles testaram a medula óssea de Masuda e encontraram sua contagem de glóbulos brancos na metade do nível normal. O biofísico Japonês Nishiwaki Yasushi viajou imediatamente de Osaka para Yaizu examinar a tripulação e seu barco. Ele rapidamente concluiu que eles haviam sido expostos a precipitação radioativa e escreveu uma carta ao chefe dos EUA Comissão De Energia Atómica (AEC) pedindo mais informações sobre como tratar a tripulação. Os membros da tripulação, sofrendo de náuseas, dores de cabeça, queimaduras, Dor nos olhos, sangramento das gengivas e outros sintomas, foram diagnosticados com síndrome da radiação aguda. Os EUA não responderam à carta de Nishiwaki ou a cartas de outros cientistas japoneses solicitando informações e ajuda, embora os Estados Unidos tenham enviado dois cientistas médicos ao Japão para estudar os efeitos das consequências sobre a tripulação do navio e ajudar seus médicos. Os membros restantes da tripulação foram colocados em quarentena no Hospital Yaizu North Com todas as suas roupas e pertences enterrados na propriedade. Altos níveis de radiação foram encontrados no cabelo e nas unhas dos homens e, portanto, o hospital foi forçado a cortar o resto do cabelo.

Há uma pitada de críticas de um dos membros da tripulação, Oishi Matashichi, voltado para o então Ministro das Relações Exteriores do Japão Katsuo Okazaki em seu livro, citando o fato de que, apesar de lentos ressentimento para com a GENTE sobre os bombardeios atômicos de Hiroshima e Nagasaki, em 1945, e a suspeita de que funcionários dos EUA está interessado apenas na pesquisa, ao invés de tentar curar alguém de sua posterior bombardeio das doenças relacionadas ao, o Ministro dos negócios Estrangeiros de Okazaki disse ter falado com freqüência para a equipe sobre a necessidade de os norte-Americanos para estar presente durante o tratamento. De fato, Oishi chega ao ponto de dizer "o Ministro das Relações Exteriores geralmente ficava do lado americano, e parecia que ele era o Ministro das Relações Exteriores americano (e não o nosso)".

Todos foram transferidos para o Hospital Universitário de Tóquio. Lá eles permaneceriam por quatorze meses ou mais em alguns casos. Eles foram submetidos a exames diários e várias amostras de sangue. A medula óssea também foi retirada de diferentes áreas dos homens. Seus glóbulos vermelhos e brancos caíram significativamente, causando sangramento interno e fezes sanguíneas. Eles tinham febres altas constantes, sangravam dos narizes e gengivas e tinham diarréia persistente. Sua contagem de espermatozóides também caiu para números baixos ou, em alguns casos, para nenhum. Para o tratamento, os homens foram prescritos repouso no leito e receberam grandes quantidades de antibióticos e transfusões de sangue. Dr. Morita Hisao relatou que os homens desenvolveram panmielose aguda, uma doença que atacou sua medula óssea destruindo sua capacidade de gerar sangue.

Por Volta de 20 de agosto, Kuboyama aikichi condição deteriorada. Em 29 de agosto, ele caiu em estado crítico após desenvolver meningite. Ele ficou delirante e violento, tendo que ser amarrado a uma cama no chão. Kuboyama logo entrou em coma e desenvolveu pneumonia. Em 23 de setembro, ele se tornou o primeiro membro da tripulação a morrer de complicações da doença da radiação. Os vinte e dois tripulantes restantes foram libertados do hospital em 20 de maio de 1955, após quatorze meses. Eles receberam exames anuais para monitorar o número de complicações de doença de radiação a longo prazo.

História de saúde da tripulação sobrevivente
Como os hibakusha, sobreviventes dos bombardeios atômicos em Hiroshima e Nagasaki em 1945, a tripulação do Daigo Fukuryū Maru foi estigmatizada por causa do medo do público japonês daqueles expostos à radiação (geralmente acreditava-se que era contagiosa). A equipe tentou ficar quieta sobre sua exposição por décadas, começando com a alta do hospital. Alguns membros da tripulação se mudaram de suas casas para começar de novo. No entanto, ao contrário do hibakusha, a tripulação do Dragão da Sorte No. 5 não se qualificou para os benefícios de assistência médica que os sobreviventes da bomba atômica receberam.

O ex-membro da tripulação Susumu Misaki abriu uma loja de tofu após o incidente. Ele morreu de câncer de pulmão na província de Shizuoka aos 92 anos.

Outro membro da tripulação, Masayoshi Kawashima (川島正義), tentou ganhar a vida fazendo bolsas após sua alta do hospital, mas falhou. Problemas em sua vida pessoal levaram ao divórcio. Kawashima voltou a pescar, mas morreu pouco depois aos 47 anos.

O membro da tripulação Sanjirō Masuda (増田三次郎) morreu aos 54 anos após contrair várias doenças e enfermidades, incluindo cirrose do fígado, septicemia, úlceras estomacais e diabetes.

O membro da tripulação Yūichi Masuda (増田祐一) morreu aos 55 anos após desmaiar repentinamente no campo em que estava trabalhando e morreu menos de 10 dias depois. Novamente a cirrose do fígado foi citada como causa.

O membro da tripulação Shinzō Suzuki (鈴木慎三) morreu em 18 de junho de 1982 aos 57 anos na Meishin Expressway (名神高速公路) depois que o caminhão que ele dirigia se envolveu em uma colisão traseira e morreu queimado nos destroços. Quando Oishi Matashichi entrou em contato com sua viúva (o acidente aconteceu 4 anos antes de ele descobrir o fato porque eles haviam perdido o contato), ela lhe disse que seu marido sofria de fraqueza geral, e a cirrose do fígado foi novamente mencionada.

O membro da tripulação Hiroshi Kozuka (小塚博) foi diagnosticado com câncer de estômago em março de 1986. Ele, como alguns dos outros tripulantes, frequentava regularmente check-ups anuais que começaram em 1957 no Instituto Nacional de Ciências Radiológicas (放射線医学総合研究所) em Chiba (千葉市). Apesar de ter, apenas algumas semanas antes, seu check-up regular, o câncer foi diagnosticado por um médico local logo após o início das dores de estômago e não diminuiu. Ele passou por uma cirurgia e teve dois terços de seu estômago removidos. Aparentemente se recuperando bem, ele foi diagnosticado com pneumonia apenas uma semana depois.

O engenheiro-chefe Chūji Yamamoto (山本忠司) foi internado em um hospital em Gamagori (蒲郡) um dia antes de passar por seu último check-up anual em 1987. Ele foi diagnosticado com câncer de fígado, cólon e pulmão. Oishi Matashichi fez uma visita a Yamamoto no hospital junto com outro membro da tripulação Tsutsui (筒井) em 21 de fevereiro de 1987, apenas para Yamamoto sucumbir ao câncer 13 dias depois, em 6 de março de 1987, aos 60 anos.

O membro da tripulação Kaneshige Takagi (高木兼重) sucumbiu ao câncer de fígado aos 66 anos - as notícias foram filtradas da Ilha Hoto (保戸島, parte de Kyushu) para Oishi Matashichi em dezembro de 1989. Durante o telefonema recebido da esposa de Takagi, ela mencionou que um funcionário do crematório lhe disse que os ossos de Takagi após a cremação eram os mais finos e frágeis que eles já viram.

Depois de receber alta do hospital, Oishi Matashichi deixou sua cidade natal para abrir um negócio de lavagem a seco. A partir da década de 1980, ele frequentemente dava palestras defendendo o desarmamento nuclear. Seu primeiro filho nasceu morto, o que Oishi atribuiu à sua própria exposição à radiação. Em 1992, Oishi desenvolveu cirrose hepática, mas se recuperou após uma cirurgia bem-sucedida. Em 2011, ele publicou um livro intitulado The Day the Sun Rose in the West: Bikini, the Lucky Dragon and I in English. O livro combina sua história pessoal, a história do Daigo Fukuryū Maru e documentos desclassificados entre os governos japonês e americano sobre os danos das consequências.

Responsabilidade e lembrança
O governo dos EUA se recusou a divulgar a composição da precipitação devido à "segurança nacional", já que as proporções isotópicas da precipitação - ou seja, uma porcentagem de urânio-237 - poderiam revelar o design do dispositivo Castle Bravo por meio de análise radioquímica. Por exemplo, Joseph Rotblat pode ter deduzido a natureza de encenação do dispositivo estudando a proporção e a presença de isótopos indicadores presentes na precipitação. A partir de 1954, a União Soviética ainda não tinha sido bem sucedida com o encenação termonuclear e tal informação poderia ter ajudado no desenvolvimento de uma arma termonuclear. Lewis Strauss, o chefe da AEC, emitiu várias negações que alegavam que os Estados Unidos não eram os culpados. Ele também levantou a hipótese de que as lesões nos corpos dos pescadores não foram causadas pela radiação, mas pela ação química da cal cáustica queimada que é produzida quando o coral é calcinado, e que eles estavam dentro da zona de perigo. Ele disse ao secretário de imprensa do presidente Eisenhower que o Daigo Fukuryū Maru pode ter sido uma "roupa de espionagem vermelha", comandada por um agente soviético expondo intencionalmente a tripulação e captura do navio para envergonhar os EUA e obter informações sobre o dispositivo do teste.

A princípio, os EUA alegaram que a extensão da contaminação do incidente do Dragão da Sorte  era trivial. Mais tarde, os Estados Unidos pagaram à viúva e aos filhos de Kuboyama o equivalente em ienes de cerca de US$ 2.800 (US$ 26.700 em 2020). A tragédia do Daigo Fukuryū Maru deu origem a um feroz movimento antinuclear no Japão, surgindo especialmente do medo de que o peixe contaminado tivesse entrado no mercado. Os governos japonês e norte-americano negociaram um acordo de compensação, com a transferência para o Japão de uma compensação de $15.300.000, dos quais a pesca recebeu uma compensação de $2 milhões, com a tripulação sobrevivente recebendo cerca de ¥ 2 milhões cada, ($5.550 em 1954, $ 52.800 em 2020). Também foi acordado que as vítimas não receberiam o status de hibakusha. O governo japonês prometeu que não iria buscar mais reparações do governo dos EUA.

Na década de 1990, Oishi Matashichi trabalhou para erguer um memorial para o atum impactado pela precipitação. Ele reuniu pequenas doações e levantou o suficiente para erguer um memorial de pedra chamado "O Epitáfio do Atum" no mercado de Tsukiji . Enquanto a pedra estava sendo movida, eles ergueram uma placa de metal dentro do mercado.

A contaminação pós Daigo Fukuryū Maru

Quando atracou pela primeira vez no mercado de peixes em Yaizu, o navio emitia radiação que podia ser detectada a 30 metros do navio. Um contador Geiger detectou 120 milliroentgens no convés do navio. Esses números elevados fizeram com que o Dr. Shiokawa ordenasse que o navio fosse movido para o cais norte de Yaizu e guardado pela polícia. Os vários itens a bordo do navio, de folhas de repolho a baratas mortas, foram testados e mostraram altos níveis de radiação.

Em 22 de março, o futuro do navio tornou-se um debate entre os militares dos EUA, o governo japonês e cientistas. Os militares dos Estados Unidos propuseram mover o navio para sua base em Yokosuka para ser descartado. O ministro sem pasta Ando Masazumi argumentou que o navio deveria ser mantido por três meses, partes guardadas para pesquisas científicas e o restante do navio afundado. O professor Nakaizumi, da Universidade de Tóquio, argumentou que o governo japonês deveria comprar o navio para pesquisa de radiação residual. Em 22 de agosto, o navio foi comprado pelo governo japonês e rebocado para a Universidade de Pesca de Tóquio. Em 1956, o navio foi reformado e renomeado como Hayabusa Maru e colocado em uso como navio de treinamento.

O clamor público contra a manipulação do governo do Daigo Fukuryū Maru, sua tripulação e a falta de informações sobre as consequências acenderam um movimento antinuclear e antiamericano. Depois que o navio atracou e recebeu atenção nacional, as assembléias municipais, prefeituras e nacionais aprovaram resoluções em apoio à limitação ou proibição de testes nucleares. Após a morte de Kuboyama, o movimento se expandiu. Em Tóquio, foi fundado o Conselho Nacional para um Movimento de Petição para Proibir as Bombas Atômicas e de Hidrogênio. Este grupo iniciou uma convenção anual de proibição da bomba em 1955. Na primeira Conferência Mundial, uma nova organização chamada Conselho do Japão Contra Bombas Atômicas e de Hidrogênio se formou para expandir o movimento e passou a incluir os hibakusha. O movimento antinuclear culminou em manifestações contra o Tratado de Segurança Estados Unidos-Japão em 1960.

Em 11 de junho de 1970, o Dragão da Sorte No.5 recebeu atenção da mídia, pois ainda estava no lixo dentro do canal. A área foi limpa e transformada em um parque. O navio foi retirado da água e colocado em exibição pública como símbolo de oposição às armas nucleares em uma sala de exposições em Tóquio.

O Daigo Fukuryū Maru foi considerado seguro para visualização pública e foi preservado em 1976. Agora está em exibição em Tóquio no Tokyo Metropolitan Daigo Fukuryū Maru Exhibition Hall.

Mídia
O filme Godzilla de 1954 da Toho foi inspirado em parte por este evento. O próprio navio aparece em um pôster no filme de 2001 Godzilla, Mothra and King Ghidorah: Giant Monsters All-Out Attack, que também apresenta Godzilla chegando em terra e causando estragos na área de Yaizu.

Um poema, Japon Balıkçısı (Os Pescadores Japoneses), foi escrito em 1956 pelo poeta turco Nâzım Hikmet Ran sobre os eventos.

Um romance curto, Ash of Bikini por Lev Petrov e Arkady Strugatsky, seguindo de perto o incidente, foi publicado em 1956 em russo. Parte dele foi republicado em um tutorial para escolares nove anos depois.

Ralph Lapp escreveu The Voyage of the Lucky Dragon, que foi publicado em 1958. Foi resenhado na primeira página do The New York Times Book Review.

Uma versão cinematográfica dos eventos, Daigo Fukuryū Maru (1959), foi dirigido e roteirizado por Kaneto Shindo, e produzido por Kindai Eiga Kyokai e Shin Seiki Eiga.

O artista Tarō Okamoto, criou a pintura Moeru hito (Burning People) em resposta ao Lucky Dragon No. 5. A pintura foi exibida na Quinta Conferência Mundial Contra Bombas Atômicas e de Hidrogênio em 1959. Ele também incluiu o navio em seu mural Myth of Tomorrow na estação ferroviária de Shibuya.

Ligações externas

 Site oficial do Tokyo Metropolitan Daigo Fukuryū Maru Exhibition Hall (em japonês)
 Daigo Fukuryū Maru Exhibit na página oficial do Museu Memorial da Paz de Hiroshima Arquivado aqui

 Artigo da revista LIFE (29 de março de 1954)
 Site do Salão de Exposições Daigo Fukuryu-Maru: http://d5f.org/en/ (em inglês)

Navios construídos no Japão
Acidentes marítimos de 1954
1954 no Japão
Relações entre Estados Unidos e Japão
História nuclear dos Estados Unidos
Testes de armas nucleares
Acidentes nucleares
Navios mercantes do Japão
!Artigos com texto em japonês

Daigo Fukuryū Maru


Sportski savez je uglavnom javna, državna ili područna ustanova, pravni subjekt, koji upravlja, usklađuje, provodi i omogućuje sve djelatnosti vezane uz pojedini sport na razini države ili jedinice mjesne samouprave, od provođenja ligaških i drugih natjecanja, nadzora rada sportskih društva do promidžbe sporta i svojih djelatnosti te sportske pedagogije.

Državni sportski savezi mogu biti ustrojeni u podružnice ili u cijele područne saveze pod nadzorom državnoga saveza, ali i jedinica mjesne samouprave. Rad svih saveza usklađuje Ministarstvo sporta ili Državni ured za sport, a na područnoj razini za to nadležno tijelo. Uglavnom se uzdržavaju iz državnoga proračuna ili proračuna jedinica mjesne samouprave, ali i uz pokroviteljstva i sponzorstva poslovnih subjekata ili pojedinaca.

Sportski savez


Constantin Robert Bossy (n. 1896 - d. 1974) a fost un general român, activ în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. Era fratele diplomatului Raoul Bossy.

Cariera militară
A absolvit Școala Militară de Ofițeri activi de artilerie în 1915, fiind înaintat la gradul de sublocotenent în 1 octombrie 1915 și repartizat în Regimentul 23 Artilerie. A fost înaintat la gradul de căpitan la 1 octombrie 1919 și la gradul de maior în 25 martie 1928. A fost mutat în 1 aprilie 1929 din Regimentul Artilerie Antiaeriană în Regimentul 2 Artilerie Grea.

A fost apoi înaintat succesiv la gradele de locotenent-colonel (1 aprilie 1936) și colonel (6 iunie 1940). A fost ofițer de artilerie antiaeriană, fiind detașat și confirmat în cadrul Ministerul Aerului și Marinei în 8 iunie 1940.

După intrarea României în cel de-al Doilea Război Mondial (22 iunie 1941) a condus unitățile de artilerie antiaeriană în luptele pentru eliberarea Basarabiei, în luptele din Transnistria și în prima parte a luptelor din cadrul Bătăliei de la Odesa. A fost decorat pe 13 iunie 1942 cu Medalia Aeronautică de Război, cu spade, clasa III-a:

"Pentru priceperea și modul deosebit cu care a condus și manevrat unitățile de A. A., în cursul campaniei din Basarabia, Transnistria și prima parte a luptelor pentru cucerirea Odesei, ducându-le la rezultate glorioase".
Decretul regal nr. 1.732 din 13 iunie 1942

Colonelul Bossy a fost șef al gospodăriei militare regale (august-noiembrie 1944). Colonelul Robert Bossy a fost numit la 20 noiembrie 1944, prin decret regal, în funcția de prim-adjutant regal în cadrul Casei Militare Regale, îndeplinind această funcție până la 30 decembrie 1947.

Ulterior, printr-un decret regal din 11 mai 1945, a fost înaintat la gradul de general de brigadă începând cu data de 1 aprilie 1945. A fost trecut din oficiu în cadrul disponibil la 9 august 1946 și apoi în rezervă un an mai târziu, pe 9 august 1947.

În 1948 a emigrat și mai târziu s-a stabilit în Elveția.

Decorații
 Ordinul "Sfânta Ana" cu spade clasa III
 "Semnul Onorific" de 25 ani, serviți în armată
 "Semnul Onorific" de 25 ani, serviți efectiv în Armata Română
 Medalia Aeronautică de Război, cu spade, clasa III-a (13 iunie 1942)

Note

Legături externe
  Generals.dk

Nașteri în 1896
Decese în 1974
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Români expatriați în Elveția
Decorați cu Ordinul "Sfânta Ana"

Robert Bossy


Mads Andreas Jacobsen (født 17. september 1891 i Tórshavn, død 31. maj 1944 i Tórshavn) var en færøsk bibliotekar, forfatter og politiker (SF).

Han tog præliminæreksamen i 1907 og studentereksamen i 1910, hvorefter han studerede matematik, fysik, kemi og astronomi ved Københavns Universitet, men aflagde aldrig eksamen. Han underviste derefter i realfag ved Tórshavns realskole og lærerseminarium 1914–19.

I 1919 fik han af Lagtinget til opgave at organisere Færøernes bibliotekvæsen, og han studerede derfor bibliotekvæsen i Danmark 1919–20. Jacobsen var derefter bibliotekar ved Færø Amts Bibliotek fra 1921 og frem til sin død. Fra 1928 var han også bestyrelsesformand i Færøernes Museumsforening og direktør ved Færøernes Museum.

Han var borgmester i Tórshavn fra 1933 til han afgik ved døden i 1944, valgt for Framburðsfelagið. Han var valgt til Lagtinget fra Suðurstreymoy 1936–40, og tilhørte venstrefløjen af Sjálvstýrisflokkurin, der stod i opposition til Jóannes Patursson. Ved partisplittelsen i vinteren 1939/40 gik Framburðsfelagið ind i Fólkaflokkurin, mens Jacobsen blev i Sjálvstýrisflokkurin, som opstillede egen liste ved kommunalvalget i Tórshavn i 1940.

Han var bestyrelsesformand for litteraturtidsskriftet Varðin 1918–1934, og udgav bladet Jól í Føroyum sammen med avisredaktør Poul Niclasen 1930–1938. Jacobsens eget litterære arbejde omfattede nogle noveller og digte, men bestod hovedsagelig af udgivelser, skolebøger og sagprosa om færøsk litteratur. I 1928 udgav han sammen med Christian Matras en færøsk-dansk ordbog. Tórshavnar kommuna har uddelt Mentanarvirðisløn M. A. Jacobsens, der anses som en af Færøernes fremmeste litteratur- og kulturpriser, på Jacobsens fødselsdag siden 1958.

Bibliografi
 1916 – Roknibók, medforfatter.
 1920 – Rættskrivingarreglur.
 1921 – Úr bókmentasøgu okkara.
 1924 – Talvbókin.
 1928 – Føroysk-donsk orðabók, med Christian Matras.
 1929 – Føroya Amts Bókasavn. Minningarrit.
 1933 – Havnar telvingarfelag.
 1934 – Føroyskur skaldskapur í úrvali, med Christian Matras og Hans A. Djurhuus.
 1939 – Lesibók, 2. partur, medforfatter.

Noter

Borgmestre fra Færøerne
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Personer fra Thorshavn
Lærere fra Færøerne
Faglitterære forfattere fra Færøerne
Bibliotekarer fra Færøerne

Mads Andreas Jacobsen


Kosava, Košava or Koshava may refer to:

Places
 Kosava, Belarus, a town
 Kosava castle, in Kosava, Belarus
 , also transliterated as Košava, a village in Vidin Municipality in Bulgaria
 Koshava Island, Antarctica, named after Koshava, Bulgaria

Other uses
 Košava (wind), a wind in Serbia and nearby countries
 , a 1974 Yugoslav film
 Radio Košava, a radio station in Serbia, and a label of Viktorija
 TV Košava, a Serbian television station

See also
 Kosova (disambiguation)

Kosava


Thyrsopteris, monotipski rod papratnica smješten u vlastitu porodicu Thyrsopteridaceae. Jedina vrsta je T. elegans, endem s otočja Juan Fernández pred obalom Čilea.

T. elegans je drvenasta paprat srodna diksoniji. Ima kratko deblo do oko 2 m visoko i velike, svijetlozelene, sjajne listove s kojima može doseći ukupnu visinu od 4,5 m. preferira hladnu, ujednačenu klimu. Raste do 1 000 metara nadmorske visine

Sinonimi
 Chonta Molina
 Panicularia Colla

Sinonimi za vrstu:
 Dicksonia elegans Mett.
 Panicularia berteroi Colla

Izvori

Cyatheales
Flora otočja Juan Fernández

Thyrsopteris


Fastland er det syvende studiealbum fra den danske singer-songwriter Tina Dickow, der udkom den 28. september 2018.

Spor

Hitliste

Ugentlige hitliste

Årsliste

Kilder

Album fra 2018
Tina Dickow-album

Fastland (album)


Skinner may refer to:

People and fictional characters
Skinner (surname), a list of people and fictional characters with that surname
Skinner (profession), a person who makes a living by working with animal skins or driving mules
Skinner, a ring name of professional wrestler Steve Keirn in early 1990s
B. F. Skinner, American Psychologist

American geography
Skinner, Missouri, an unincorporated community
Skinner Butte, a prominent hill beside the Willamette River in Oregon
Skinner Reservoir, a reservoir in Riverside County, California

Other uses
Skinner (film), a 1993 horror film
The Skinner, a 2002 science fiction novel by Neal Asher
Skinner, Inc., also known as Skinner, an auction house for fine art and antiques
The Colour Identification Guide to Moths of the British Isles, referred to as Skinner, by Bernard Skinner

See also
Skinners (disambiguation)

Skinner


الوساطة الروحية  هو الممارسة القائمة على تحقيق تواسط عبر تواصل مزعوم ما بين أرواح الموتى والبشر من الأحياء.
الوسيط الروحي هو الشخص الذي لديه القدرة على الاتصال بالعالم الآخر من الأرواح، حسب رأي علماء الباراسايكولوجي، وذكر في علم اللاهوت المسيحي المختص بالدراسات المتعلقة حول الكائنات الخارقة والتي ليست من الآلهة (وهذا العلم يتعامل مع كل الكائنات الخيرة التي دون رتبة الآلهة، وكذلك مع الكائنات الشريرة والحاقدة من جميع الأنواع)، حيث يطلق على الشخص الذي لهُ ممارسة وإتصال مع الأرواح أو الشياطين كمهنة أسم (وسيط) أو عراف.

وكذلك يسود في المعتقد الإسلامي التقليدي الشعبي أن الإنسان الممسوس (المصاب بلعنة) من كائنات الجن قد يحمل قدرات خاصة للاتصال مع عالم الأرواح، فتظهر عليه بعض هذه الصفات نتيجة الاعتقاد بمس (لعنة) الجن لهذا الشخص، ويطلقون عليه اسم (الوسيط)، لأنه أصبح وسيطاً بين عالمي كائنات الجن والإنسان، ويُعتقد البعض أن الوسيط يتمتع بقدرات خاصة معينة غالباً ما تكون ذو فحوى بادعاء حاملها بكونها خارقة فمن هؤلاء الوسطاء من يدعي تمكنه من الاستقصاء عن أشخاص مجهولين ومعرفة أماكنهم، ومنهم من يدعي القدرة على الاستبصار عن بعد، وغيرها من القدرات، وتزيد وتقل هذه القدرات مع مرور الزمن، وقد يمكن تلخيص بعضها بما يلي:
 الجلاء البصري.
 الجلاء السمعي.
 الكتابة والرسم.
 تشخيص الأمراض ومعالجتها.
 الإلهام أو التخاطر.
 الأستقصاء.
 قراءة الأفكار.

المبدأ
في الروحية والروحانية، يلعب الوسيط الروحي دور الوسيط بين عالم الأحياء وعالم الأرواح (عالم الأموات). يدعي الوسطاء الروحييون أنه بإمكانهم الاستماع إلى الرسائل من الأرواح ونقلها، أو أنه بإمكانهم أن يسمحوا للروح بالتحكم في أجسامهم والتحدث من خلالها مباشرة أو باستخدام الكتابة أو الرسم.

يصنف الروحيون أنواع الوسطاء إلى فئتين رئيسيتين: «الذهنية» و «الجسدية»:

 يتناغم الوسطاء الذهنيون مع عالم الأرواح من خلال الاستماع إلى الأرواح أو الإحساس بها أو رؤيتها هي والرموز.
 يُعتقد أن الوسطاء المادييون بإمكانهم تجسيد الأرواح وأنواع من الأجسام، كما بإمكانهم تجسيد تأثيرات أخرى مثل الطَرق على الأشياء ورن الجرس وغيرها  باستخدام الغشاء الهيولي (إكتوبلازم) الذي تنشئه خلايا أجسامهم وخلايا الأشخاص الحاضرين.

يقال أن الوسطاء الروحيون يدخلون في حالة من الغشية أو النشوة، تتراوح بين الخفيفة والعميقة، ما يسمح للأرواح بالتحكم في عقولهم.

يمكن النظر إلى التوجيه على أنه الشكل الحديث للوساطة الروحية القديمة، يزعم أن «القناة» أو «الموجه» تتلقى رسائل من «الروح المدرسة» أو من الله أو من أي كيان ملائكي آخر من خلال «الذات العليا».

تاريخها
وثّقت محاولات التواصل مع الموتى وغيرهم من الكينونات البشرية الحية، المعروفة بالأرواح، إلى تاريخ البشرية المبكر. تحكي قصة ساحرة إندور (في أحدث طبعة من النسخة الدولية الجديدة للإنجيل إذ استخدم لقب وسيطة روحية لها في المقطع) عن الشخص الذي رفع روح النبي المتوفى صموئيل كي يسمح للملك العبري شاول باستجواب معلمه السابق حول معركة قادمة، كما هو مذكور في كتب صموئيل في التناخ اليهودي (أساس العهد القديم).

أصبحت الوساطة الروحية شائعة جدًا في الولايات المتحدة والمملكة المتحدة في القرن التاسع عشر بعد صعود الروحانية كحركة دينية. يقال أن الروحانية الحديثة تعود إلى ممارسات ومحاضرات راهبات الثعلب في ولاية نيويورك عام 1848. كانت وسيطات الغشوة باسكال بيفيرلي راندولف وإيسما هاندينغ بريتين من المحاضرين والمؤلفين الأكثر شهرة في هذا الموضوع في منتصف القرن التاسع عشر. صاغ ألان كارديك مصطلح الروحانية عام 1860 تقريبًا. ادعى كارديك أن التحدث إلى الأرواح بوسائل مختارة كان أساس كتابه المعنون «الأرواح»، وفيما بعد، مجموعته المكونة من خمسة كتب، «تدوين روحاني».

حتى بعض العلماء في تلك الفترة الذين درسوا الروحانية أصبحوا متحولين وباتوا مؤمنين بها وبالوساطة الروحية. كان من بينهم عالم الكيمياء روبرت هير وعالم الفيزيائ ويليام كروكس (1832–1919) وعالم الأحياء التطوري ألفريد راسل والاس (1823–1913). اهتم الحائز على جائزة نوبل بيير كوري، زوج ماري كوري، جديًا بعمل الوسيط الروحاني يوسابيا بالادينو. من بين أتباع بالادينو البارزين الصحفي ويليام تي ستيد (1849-1912) والطبيب والمؤلف آرثر كونان دويل (1859-1930).

بعد الكشف عن استخدام وسطاء ماديين مثل أخوة دافينبورت وأخوات بانغز الحيل السحرية المسرحية (ألعاب الخفة) للاحتيال على العامة، سقطت الوساطة الروحانية وأصبحت سيئة السمعة، لكن الدين وممارساته استمروا على الرغم من ذلك، بينما توقفت ممارسات الوساطة الروحية.

في أواخر عشرينيات وأوائل ثلاثينيات القرن العشرين، كان هناك حوالي ربع مليون ممارس للروحانية وحوالي ألفي مجتمع روحاني في المملكة المتحدة، إضافة إلى ازدهار ثقافات الوساطة الروحية. تستمر ممارسة الروحانية، في المقام الأول من خلال كنائس المذاهب الروحانية المختلفة في الولايات المتحدة وكندا وأستراليا والمملكة المتحدة. في المملكة المتحدة، تفتح أكثر من 340 كنيسة ومركزًا روحانيًا أبوابها للجمهور وتُجرى عروض مجانية للوساطة الروحية بانتظام.

الاحتيال
منذ بداياتها الأولى وحتى الأزمنة المعاصرة، شهدت ممارسات الوساطة الروحية العديد من حالات الاحتيال والخداع. تجري جلسات الوساطة في الظلام حتى تصبح ظروف الإضاءة السيئة فرصة سهلة للاحتيال. اكتشف العلماء الذين حققوا في الوساطة المادية أنها نتيجة للخداع والاحتيال. فُضح الإكتروبلازم، وهو مادة من المفترض أنها خارقة للطبيعة، لكن اتضح أنها مصنوعة من القماش القطني والزبدة والشاش والقماش. كان الوسطاء الروحيون يلصقون وجوهًا مقطوعة من المجلات والصحف على القماش أو على الدعائم الأخرى ويستخدمون الدمى البلاستيكية في جلساتهم للتظاهر بأن أرواحًا تتصل بهم. كتب لويس سبنس في كتابه موسوعة الغيبيات (1960) قائلًا:يلعب الاحتيال في الممارسات الروحية دورًا كبيرًا في الظواهر الجسدية والنفسية أو التلقائية ولكن بشكل خاص في الأولى. إن تواتر إدانة الوسطاء الروحيين بالاحتيال دفع العديد من الأشخاص إلى التخلي عن دراسة البحث الروحي، معتبرين أن الجزء الأكبر من الظواهر عبارة عن خدع واحتيال.حققت جمعية البحث النفسي في بريطانيا في ظواهر الوساطة الروحية. أدت تحقيقات جمعية البحث النفسي النقدية عن الوسطاء الروحيين المزعومين وفضح الوسطاء الروحيين المزيفين إلى عدد من الاستقالات من قبل الأعضاء الروحانيين. حول موضوع الاحتيال في الوساطة الروحية كتب بول كورتز:لا شك أن مشكلة الاحتيال لها أهمية كبيرة في مجال خوارق الطبيعة. كان مجال البحث النفسي والروحانية ممتلئًا جدًا بالدجالين، مثل الأخوات الثعلب ويوسابيا بالادينو، وهم أشخاص ادعوا أن لديهم قوة وقدرات أو مواهب خاصة، لكنهم في الواقع مشعوذون خدعوا العلماء والجمهور أيضًا، لذلك يجب علينا أن نكون حذرين بشكل خاص بشأن الادعاءات التي تقدّم بالنيابة عنهم.للسحرة تاريخ طويل في فضح الأساليب الاحتيالية للوسطاء الروحيين، وقد تضمن  أوائل كاشفي الزيف تشونغ لينغ سو وهنري إيفانز وجوليان بروسكاور، لينضم إلى اللائحة في وقت لاحق سحرة مثل جوزيف دونينجر وهاري هوديني وجوزيف رين. أما روز ماكنبرج، وهي محققة خاصة عملت مع هوديني خلال عشرينيات القرن العشرين، فكانت من أبرز كاشفي وفاضحي احتيال الوسطاء الروحيين خلال فترة منتصف القرن العشرين.

مراجع

احتيال
روحانيات
علم النفس
علوم زائفة
ما وراء علم النفس
ممارسات العصر الجديد

وساطة روحية


Josip Brkić (hrvatski političar), gradonačelnik Splita 1940.
 Josip Brkić (bosanskohercegovački političar)

Josip Brkić


Panjevčica, panjevka, aromatična panjevčica, obična panjevčica, prava panjevčica ili promjenjiva ljuskavica (lat. Kuehneromyces mutabilis) je jestiva gljiva iz porodice strnišnica (Strophariaceae), iz reda listićarki (Agaricales). Rasprostranjena je u Europi, Aziji i Sjevernoj Americi.

Opis
 Klobuk panjevčice je širok od 4 do 9 centimetara, mesnat, konveksan i na kraju porpuno otvoren, u sredini ispupčen, gladak, smeđe boje poput cimeta, u sredini tamniji, što dolazi osobito do izražaja za vrijeme vlažnih dana.
 Listići su gusti, žućkasti, zatim blijedosmeđi.
 Stručak je visok od 3 do 5 centimetara, oko 0,5 cm debeo, pun, poslije šupalj, iste boje kao i klobuk, prema dnu rđastocrnkast i čehavoljuskav s trajnim i ucjepkanim stršećim prstenom.
 Meso je bjelkastosmeđe, miris nenapadan, okus aromatičan po gljivama.
 Spore su žućkaste, jajolike i glatke, 5 – 7 x 4 – 5 μm.

Kemijske reakcije
Meso u dodiru s gvajakolovom tinkturom poplavi, dok s kalijevom lužinom trenutačno postaje smeđecrno.

Stanište
Panjevčica raste od svibnja do zime busenasto na starim panjevima bukve i vrbe te druge bjelogorice.

Upotrebljivost
Panjevčica je jestiva, izvanredno ukusna i aromatična gljiva.

Sličnosti
Ljudi je zamjenjuju puzom (lat. Armillaria mellea) i jestivom grmačom (lat. Armillaria tabescens), koje se bitno razlikuju po svojim morfološkim značajkama. Često dijeli stanište sa sumporačom (lat. Hypholoma fasciculare) koja ima žutu boju klobuka i maslinastosmeđe do smeđecrne listiće. Sumporačom se ne smije zamijeniti jer je ona otrovna. Panjevčica je jedna od najaromatičnijih gljiva, pa je zbog toga dobra za juhe, umake i miješanje s drugim gljivama. Voli više predjele, pa je mnogo ima u Gorskom kotaru, Sljemenu i Plitvicama.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Agaricales
Jestive gljive

Panjevčica


Wir kaufen einen Zoo ist ein US-amerikanisches Filmdrama aus dem Jahr 2011, das auf den Erinnerungen von Benjamin Mee basiert. Regie führte Cameron Crowe. Der Film erzählt die Geschichte der Familie Mee, die einen abbruchreifen Zoo übernimmt. Der Film feierte seine Premiere am 12. Dezember 2011 und konnte bei einem Budget von ca. 50 Millionen US-Dollar bis zum 14. März 2012 über 100 Millionen US-Dollar einspielen. In Deutschland war er seit dem 5. Mai 2012 zu sehen.

Der Film basiert auf der Geschichte des Dartmoor Zoological Park in Devon, England.

Handlung
Der Journalist und alleinerziehende Vater Benjamin Mee lebt mit seinen beiden Kindern, der 7-jährigen Rosie und dem 14-jährigen Sohn Dylan in der Stadt. Seine Frau, die Mutter der beiden Kinder, ist vor kurzem krankheitsbedingt verstorben und Benjamin trauert noch immer sehr. Als der künstlerisch begabte Dylan nach mehreren Vergehen der Schule verwiesen wird, wünscht sich Benjamin einen Neuanfang und sucht für sich und seine Kinder ein neues Zuhause. Er besichtigt ein Haus mit riesigem Grundstück fernab des gewohnten städtischen Umfelds. Als er erfährt, dass es sich um einen privaten Zoo handelt, der sich aus immer knapper werdenden Mitteln einer Stiftung finanziert, entscheidet er sich entgegen einer ersten Reaktion für den Kauf und den Versuch, den Tierpark, auch durch den nötigen Einsatz eigener Mittel, weiterzubetreiben und für den Publikumsverkehr wiederzueröffnen. Die kleine Rosie ist von dieser Idee sofort begeistert. Dylan, der die Stadt und seine Freunde vermisst, zieht sich jedoch immer mehr zurück. Das Personal, Mee gegenüber anfangs skeptisch, lässt sich aber von seinem Optimismus und seiner Tatkraft anstecken. Das kleine Team, allen voran die idealistische Chef-Tierpflegerin Kelly Foster, die bald Gefallen an Benjamin findet, arbeitet emsig daran, das Gelände und die Gebäude auf Vordermann zu bringen – gilt es doch strenge Auflagen zu erfüllen, deren Einhaltung von dem unerbittlichen Vertreter der Staatsmacht Walter Ferris kleinlichst überprüft werden.

Als die finanziellen Mittel zur Neige gehen, sinkt auch die Moral der Angestellten, da diese fürchten, der Zoo würde wieder verkauft werden. Inzwischen freundet sich Dylan mit dem etwa gleichaltrigen Mädchen Lily an, das von Dylan vollkommen hingerissen ist, ohne dass dieser etwas davon bemerkt. Benjamin findet heraus, dass ihm seine verstorbene Frau ein Investmentportfolio hinterlassen hat. Dieser Geldsegen hebt die Motivation der Angestellten. Vor der Eröffnung gilt es eine strenge Abnahme zu bestehen und wenige Tage vor dem Eröffnungstermin droht ein schlimmes Unwetter die große Eröffnung ins Wasser fallen zu lassen.

Gerade noch rechtzeitig klart der Himmel auf, doch am Eröffnungstag lassen die Gäste auf sich warten und alle fragen sich, ob denn überhaupt jemand kommt. Benjamin, seine Kinder und die Zooangestellten finden heraus, dass ein durch das Unwetter umgefallener Baum die Zufahrtsstraße blockiert. Die dahinter wartenden Gäste wussten nicht, ob der Zoo überhaupt geöffnet hat. Kelly gesteht Benjamin ihre Liebe und beide küssen einander. Da sie mit ihren Gefühlen noch nicht umgehen kann, fassen beide den Entschluss, den Kuss am Neujahrstag zu wiederholen. Der Film endet, als Benjamin seinen Kindern die Stelle zeigt, an der er ihre Mutter zum ersten Mal gesehen und kennengelernt hat. Durch seine Erzählung wird der Moment so lebendig, dass die Kinder ihre Mutter für einen Moment spüren können.

Soundtrack
Der isländische Musiker Jón Þór "Jónsi" Birgisson übernahm die Komposition von Stücken für den Soundtrack. Der komplette Soundtrack umfasst viele Titel unterschiedlichster Interpreten:

 Don't Come Around Here No More – Tom Petty & The Heartbreakers
 Do It Clean – Echo & The Bunnymen
 Airline To Heaven – Wilco
 Don't Be Shy – Cat Stevens
 Go Do – Jónsi
 Living With The Law – Chris Whitley
 Last Medicine Dance – Mike McCready
 Buckets of Rain – Bob Dylan
 No Soy Del Valle – Quantic Presenta Flowering Inferno
 Sinking Friendships – Jónsi
 Like I Told You – Acetone
 Ashley Collective – Mike McCready
 For A Few Dollars More – The Upsetters
 Hunger Strike – Temple of the Dog
 Ævin Endar – Jónsi
 Mariachi El Bronx – Mariachi El Bronx
 Haleakala Sunset – CKsquared
 Boy Lilikoi – Jónsi
 Cinnamon Girl (Live) – Neil Young
 Holocene – Bon Iver
 Throwing Arrows – Mike McCready
 Work To Do – The Isley Brothers
 All Your Love (I Miss Loving) – Otis Rush
 I Think It's Going To Rain Today – Randy Newman
 Hoppípolla – Sigur Rós
 Gathering Stories – Jónsi

Der echte Zoo
Der im Film dargestellte fiktive Zoo trägt den Namen Rosemoor Wildlife Park und befindet sich in Kalifornien. Der echte Zoo heißt Dartmoor Zoological Park und befindet sich in Devon, England. Die Geschichte wurde für die amerikanische Produktion adaptiert und Veränderungen mit Genehmigung des Autors Benjamin Mee vorgenommen.

Es gibt einige Unterschiede zwischen der Handlung im Film und den tatsächlichen Geschehnissen. Beispielsweise starb Benjamins Frau Katherine erst, nachdem die Familie den Zoo gekauft hatte und eingezogen war. Im Film stirbt sie davor. Außerdem wurde im Film ein aus dem Zoo entlaufener Bär gezeigt, tatsächlich war es ein Jaguar mit dem Namen Sovereign, der entkam. Benjamins Kinder waren im echten Leben viel jünger, nämlich vier bzw. sechs Jahre alt.

Im Film war der Zoo wesentlich leichter zu kaufen. Tatsächlich benötigte Benjamin Mee im echten Leben beinahe zwei Jahre dafür. Sein erstes Angebot wurde abgelehnt mit der Begründung, dass er keine zoologische Erfahrung vorweisen konnte.

Über den echten Zoo wurde die BBC-Dokumentation Ben's Zoo gedreht.

Kritik

Weblinks
 Offizielle Website zum Film

 Gutachten der Deutschen Film- und Medienbewertung – Prädikat wertvoll
 Dartmoor Zoological Park

Einzelnachweise

Filmtitel 2011
US-amerikanischer Film
Filmdrama
Filmkomödie
Zoo im Film
Cameron Crowe

Wir kaufen einen Zoo


نظام تحصيل البيانات والتحكم  اختصاراً SCADA وتُنقحر إلى سكادا، وهي تشير إلى أنظمة التحكم الصناعي، وهي نظام حاسوبي للمراقبة والتحكم في العمليات، وتتغير طبيعة هذه العمليات طبقاً للأنظمة المعدة لها.

التطبيقات
 العمليات الصناعية بكامل اختلافاتها، من تصنيع، وإنتاج، وتوليد كهرباء، وتكرير..إلى آخره.
 البنى التحتية، كمعالجة المياه، وتوزيعها، وخطوط أنابيب البترول، وخطوط توزيع الكهرباء، وأنظمة الاتصالات الكبيرة.
 التطبيقات الزراعية وأنظمة الري الحديثة.

أجزاء نظام السكادا
غالباً ما تتكون أنظمة السكادا من هذه الإنظمة الفرعية:
 واجهة استخدام للألة  وهي أداة تقدم بيانات مُعالجة لمدير العمليات في واجهة استخدام الألة ومن خلال هذه البيانات المعالجة يقوم مدير العمليات بالمراقبة والتحكم في العمليات.
 نظام المراقبة العمومي: عن طريق الحاسوب، يقوم بتجميع البيانات عن العمليات ويقوم بإرسال أوامر للتحكم فيها إيضاً.
 وحدات التحكم الطرفية : تكون مربوطة بالحساسات المتصلة بالعملية «قياس درجة الحرارة، أو مستوي سائل، أو ضغط مثلا». وتقوم وحدات التحكم الطرفية بتحويل البيانات الخارجة من الحساسات إلى بيانات رقمية، وإرسالها إلى نظام المراقبة العمومي.
 الاتصال : وهو يربط وحدات التحكم الطرفية بنظام المراقبة العمومي.

كيف تتم معالجة البيانات؟

إن ما يميز نظام التحكم والمراقبة (scada) هو هيكليته الفريدة التي من خلالها نستطيع أن نقوم بعملية تحصيل البيانات ومعالجتها وذلك من خلال عدد كبير من أجهزة الدخل/الخرج التي يمكن أن تأخذ أشكال متباينة في طريقة تشبيكها لتقدم لنا مع مخدمات متنوعة ومتخصصة في أغراض متنوعة، هذه كلها تشكِّل لنا نظامًا متينًا يقوم بتحصيل بيانات ويساعد في إجراءات التحكم واتخاذ القرارات.
تتلخص وظيفة السيرفرات والحواسيب الموجودة في مراكز السيطرة بالمهام التالية:-

I/O -1- وهي التي تتعامل وتهيئ كل الاتصالات مع أجهزة الدخل والخرج.
Alarm -2- وهي تراقب كل حالات الإنذار سواء كانت تشابهية أم رقمية.

Reports -3:- وهي التحكم وجدولة وإصدار كل التقارير حول عمليات التشغيل.

Trends -4:- ومهمتها تجميع وتدوين وإصدارمنحنيات معبرة.

Display -5:- وهي التي تمثِّل واجهة التخاطب بين العامل والنظام، وهي تتخاطب مع كل المهام التي قبلهاجميعًا من أجل اظهارآخرالمعلومات الجديدة وتنفيذالأوامر.

وهذه المهام تتوزع على السيرفرات المختلفة بحيث يختص كل سيرفر (server) بوظائف معينة ويشارك بالمعلومات بعد معالجتها مع بقية السيرفرات وتعتمد هيكيلية النظام على فكرة مخدمات رئيسية مع طرفيات تدعى بالزبائن وهذا ما يعرف ب (client-server) بمعنى ان يكون أحد الحواسيب أو المعالجات مزود للشبكة (سيرفر) والاخر زبون (كلينت) ويتميز المزود بانه مصدر يجهز المعلومات عند الطلب بينما يقوم الزبون فقط باصدار طلبات لتحصيل المعلومات من السيرفرات والاخير يستجيب للطلب حالا وكلا حسب المهمة الموكلة اليه وعلية لدينا خمسة

أنواع من السيرفرات هي:-

communications with I/O Devices
	Monitoring Of Alarm Conditions
	Report type output
	Trending
	user display

هذا التقسيم بالمهام للمخدمات هومايعطي النظام القوة والاستقرارحيث أن أي خلل في أحد السيرفرات لايؤثر في عمل الآخر.فمثلا يقوم السيرفر I/O بالاتصال مع اجهزة الدخل والخرج نيابة عن بقية السيرفرات ويسمى بالمخدم الرئيس وبقية السيرفرات زبائن لديه ويقوم مخدم الإنذار بتجميع البيانات وترتيبها بعد ان يطلبها من السيرفر الرئيسي (I/o server) وفي حال صدور لائحة بحالات الإنذار فان مخدم العرض (display server) سوف يطلب عناوين هذه البيانات من مخدم الإنذار ليقوم باظهارها للمستخدم وعندمايهم باظهارها سوف يطلبها من مخدم I/O الرئيسي وسيستجيب الاخير فورا ويرسل المعلومات إلى مخدم العرض.

انظر أيضا

 نظام التحكم الموزع

مراجع

أتمتة
تحكم صناعي
طاقة كهربائية
قدرة كهربائية
قياس عن بعد
هندسة التحكم

نظام تحصيل البيانات والتحكم


Reinhard Buxel (* 1953 in Amshausen, Kreis Gütersloh; † 3. August 2016 in Paderborn) war ein deutscher Bildhauer.

Leben
Buxel studierte von 1981 bis 1987 Bildhauerei an der Hochschule für Bildende Künste Braunschweig,
ab 1987 als Meisterschüler bei Emil Cimiotti.
Seit 1983 nahm Buxel an zahlreichen Bildhauersymposien teil, darunter solchen in Frankreich und Japan.
In den Jahren von 1987 bis 2001 lehrte Buxel Steinbildhauerei an der Hochschule für Bildende Künste in Braunschweig.
Buxel lebte und arbeitete in Salzkotten (Kreis Paderborn).

Werk
Auf den ersten Blick erinnern Buxels Skulpturen an prähistorische, kultische Steinformationen, der zweite Blick offenbart das rationale Konzept: Stets sind sie präzise aus Steinblöcken zusammengefügt, die Buxel aus einzelnen, vorgefundenen Steine auswählt. Er bearbeitet sie in wenigen, klaren Schnitten so, dass sich später alle Steine zu der vom Bildhauer konzipierten Form zusammenfügen. Es ist damit bei Buxel gerade umgekehrt als bei den Skulpturen von Ulrich Rückriem, der vom Ganzen ausgeht, es teilt bzw. zerschneidet und die Teile zum Schluss wieder zum Ganzen zusammenfügt.

Ihre Spannung beziehen die Skulpturen von Buxel dabei aus dem Zusammenspiel der steinernen Einzelteile zu einem einheitlichen Ausdruck hin, der meist auf Elementares verweist wie etwa einen Tisch, ein Tor oder einen Würfel. Verstärkt wird diese Wirkung dadurch, dass die vom Künstler bearbeiteten Seiten der Steinblöcke vor allem nach innen weisen, ja zum Teil nach dem Zusammenfügen für den Betrachter gar nicht mehr sichtbar sind, während Buxel die individuellen Außenseiten der Steinblöcke weitgehend unbearbeitet lässt.

"Das Handwerkliche ist als ein wichtiger Bestandteil dieser künstlerischen Arbeit zu erkennen und anzuerkennen, aber doch in dem unzugänglichen Innern der Plastik buchstäblich eingeschlossen, während nach außen hin Bruchflächen dominieren. So entsteht trotz der Schwere und Größe der Plastiken der Eindruck von Balanceakten zwischen Natur und Geist. Die Natur ist eingebunden in ein künstlerisches Konzept, das ihr nicht die Stimme raubt, aber eine neue Eigenständigkeit jenseits aller Zufälligkeiten gibt" (Lothar Romain, 1989).

Auszeichnungen
 1986 Rudolf Wilke Preis der Stadt Braunschweig
 1989 Niedersächsisches Künstlerstipendium
 1989 Bernhard Sprengel Preis für Bildende Kunst

Ausstellungen (Auswahl)
Bei den mit «E» gekennzeichneten Ausstellungen handelt es sich um Einzelausstellungen.
 1984 Haus Neuland, Sennestadt
 1984 Neue Darmstädter Sezession
 1986/87 Reinhard Buxel – Skulpturen, Kulturamt der Stadt BraunschweigE
 1989 Sprengel Museum HannoverE
 2000 Stichting De Amsteltuin, AmsterdamE
 2007 Kunstverein Gütersloh im Kreishaus, GüterslohE
 2010 Städtische Galerie, Halle / WestfalenE
 2011 Skulpturen im Park, Mörfelden-Walldorf
 2011 Reinhard Buxel: Gefügte Räume im gefügten Fels – Steinskulpturen. Katholische Akademie SchwerteE
 2016 Theologische Fakultät PaderbornE
 2016 Kunstverein Gästezimmer, Stuttgart (mit Shinroku Shimokawa)
 2016 Stadtmuseum BeckumE
 2022 Städtische Galerie in der Reithalle, PaderbornE,

Arbeiten im öffentlichen Raum (Auswahl)
Insbesondere jene von Buxels Arbeiten, die auf Bildhauersymposien oder auf öffentliche Ausschreibungen zurückgehen, können als Kunst im öffentlichen Raum von jedermann jederzeit in Augenschein genommen werden.
 1985 Kopf. Sandstein, 2 × 2,3 × 3,6 m. Standort: Marktplatz Jürgenohl, Goslar
 1986 Würfel. Sandstein, 2,3 × 2,3 × 2,3 m. Standort: Insel im Salzgittersee, Salzgitter
 1987 Quader. Sandstein, 2,10 × 1,25 × 1,30 m, anlässlich des II. Bildhauersymposiums Langenhagen. Standort: Marktplatz, Langenhagen
 1988 Tisch. Sandstein, 0,78 × 3,6 × 1,9 m. Standort: am Ufer der Vechte, zwischen Nordhorn und Frenswegen
 1988 Tisch. Sandstein, 0,8 × 3,4 × 3,6 m. Standort: Ägidienmarkt, Braunschweig
 1989 Zeichen. Sandstein, 2,23 × 4,66 × 0,55 m. Standort: Neuerkerode
 1989 Tor. Sandstein, 2,54 × 3,2 × 1,32 m. Standort: Sculpture Campus Lutz Teutloff at Brock University, St. Catherines, Ontario, Kanada
 1991 Terrassen. Sandstein, 3,24 × 0,91 × 4,03 m. Standort: Wolfsburg
 1992 Tobi Ishi. 3 + 5 + 7 Steine, Granit, 45 m lang (Paviment 90 m). Standort: Muraoka, Präfektur Hyogo, Japan
 1995 Felsweg. Anröchter Grünstein. Standort: Mosbach
 2000 Für die großen und die kleinen Kinder. Granit, ca. 0,80 m hoch. Standort: Cerisy la Foret, Normandie, Frankreich

Literatur
 Josef Meyer zu Schlochtern (Hrsg.): Reinhard Buxel. Verlag Kettler, Dortmund, 2016. [Katalog anläßlich der Ausstellung Reinhard Buxel – Türme und Räume, Theologische Fakultät Paderborn, 24. April bis 12. Juli 2016, mit Beiträgen von Gerhard Auer, Josef Meyer zu Schlochtern, Christoph Rust, Manfred Schneckenburger]
 Manfred Schneckenburger: Steine und Räume – Reinhard Buxel (PDF; 47 kB). Eröffnungsrede anlässlich einer Ausstellung in der Galerie Teutloff am 21. Februar 1999.
 Lothar Romain: Reinhard Buxel. In: Eckhard Schneider: 3. Internationales Bildhauer-Symposion Bentheimer Sandstein 1988/89. Hrsg. Landkreis Grafschaft Bentheim, Nordhorn 1989, S. 75–81.

Weblinks

 reinhard-buxel.de – offizielle Website des Künstlers
 Reinhard Buxel. Eintrag in Künstlerdatenbank und Nachlassarchiv Niedersachsen, Land Niedersachsen in Kooperation mit dem BBK Niedersachsen e.V. und der Verbundzentrale des GBV (VZG)

Einzelnachweise

Bildhauer (Deutschland)
Künstler der Moderne
Abstrakte Bildhauerei
Deutscher
Geboren 1953
Gestorben 2016
Mann

Reinhard Buxel


Les articulations costotransversaires forment, avec les articulations de la tête costale, les articulations costo-vertébrales entre les vertèbres thoraciques et les côtes.

Description
Une articulation costotransversaire est une articulation de type synoviale qui, dans des conditions physiologiques, ne permet qu'un mouvement de glissement.

Elle unit la facette articulaire du tubercule de la côte avec la facette articulaire du processus transverse adjacent.

Cette articulation est présente sur toutes les côtes sauf les onzième et douzième côtes.

L'articulation est maintenue par une capsule articulaire et les ligaments costo-transversaires.

Aspect clinique
Les articulations costotransversaires sont innervés par les nerfs intercostaux. Par conséquent, les anesthésies de la branche médiale sont inefficaces à leur niveau.

Notes et références

Liens externes

Thorax
costotransversaire

Articulation costotransversaire


The Grammy Award for Best Polka Album was an award presented at the Grammy Awards to recording artists for quality polka albums. Honors in several categories are presented at the ceremony annually by the National Academy of Recording Arts and Sciences of the United States to "honor artistic achievement, technical proficiency and overall excellence in the recording industry, without regard to album sales or chart position".

Originally called the Grammy Award for Best Polka Recording, the award was first presented to Frankie Yankovic in 1986. Previously, polka recordings had been placed in the folk category. While neither Billboard nor the Recording Industry Association of America tracked polka sales at the time the award category was introduced, polka musicians viewed its inclusion as a sign of respect and increasing popularity. In 1987, a tie vote resulted in awards being presented to Jimmy Sturr and His Orchestra for the album I Remember Warsaw as well as to Eddie Blazonczyk's Versatones for the album Another Polka Celebration. In 1992, the name of the category was changed to Best Polka Album. Beginning in 2001, award recipients included the producers, engineers, and/or mixers associated with the nominated work in addition to the recording artists. The Academy retired the award category in 2009 to remain "relevant and responsive" to the music community.

Sturr holds the record for the most wins in this category, with a total of eighteen (including six as the leader of the group known as Jimmy Sturr and His Orchestra). Sturr also holds the record for the most consecutive Grammy wins. Walter Ostanek received the award three times consecutively, and the band Brave Combo was presented the award twice. American artists were presented with the award more than any other nationality, though it was presented to Ostanek and his band from Canada three times. Lenny Gomulka holds the record for the most nominations without a win, with twelve.

Recipients

{| class="wikitable plainrowheaders sortable"
! scope="col" bgcolor="#efefef" |Year
! scope="col" bgcolor="#efefef" |Performing artist(s)
! scope="col" bgcolor="#efefef" |Work
! scope="col" bgcolor="#efefef" class=unsortable |Nominees
! scope="col" bgcolor="#efefef" class=unsortable |Ref.
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1986
|
|
|
| style="text-align:center;"|
|-bgcolor="#CFECEC"
! scope="row" style="text-align:center;" rowspan=2|1987*
| Jimmy Sturr and His Orchestra
|
| rowspan=2|
| style="text-align:center;" rowspan=2|
|-bgcolor="#CFECEC"
| Eddie Blazonczyk's Versatones
|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1988
|
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1989
|
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1990
|
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1991
|
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1992
|
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1993
| Walter Ostanek and His Band
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1994
| Walter Ostanek and His Band
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1995
| Walter Ostanek Band
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1996
|
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1997
|
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1998
|
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|1999
| Jimmy Sturr and His Orchestra
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|2000
| Brave Combo
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|2001
|
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|2002
|
|
| {{smalldiv|
 Brave Combo – Kick-Ass Polkas
 Eddie Blazonczyk's Versatones – ''Live and Kickin Lenny Gomulka and Chicago Push – Lenny Live
 Walter Ostanek and His Band – Happy Times}}
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|2003
|
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|2004
|
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|2005
| Brave Combo
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|2006
| Jimmy Sturr and His Orchestra
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|2007
| Jimmy Sturr and His Orchestra
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|2008
| Jimmy Sturr and His Orchestra
|
|
| style="text-align:center;"|
|-
! scope="row" style="text-align:center;"|2009
| Jimmy Sturr and His Orchestra
|
|
| style="text-align:center;"|
|}
 Each year is linked to the article about the Grammy Awards held that year.

Category retirement
In 2009, the National Academy of Recording Arts and Sciences announced the retirement of the award category. President and CEO Neil Portnow stated that the Academy needed to do so in order to remain a "relevant and responsive" organization within a "dynamic music community". Polka musicians and fans were disappointed with the category elimination. Three-time award winner Walter Ostanek admitted he "[felt] sorry for the future artists" that would fail to be recognized by the Academy. Carl Finch of the group Brave Combo stated the following: "Having a polka category was the most important step to legitimacy that we could ever hope to achieve. To have that taken away, it's like it was all for nothing." Apart from ensuring that the "awards process remains representative of the current musical landscape", the Academy cited dwindling competition as one reason for the category retirement. Others speculated that Jimmy Sturr's eighteen wins led to the elimination. Due to the elimination of a polka-specific category, polka musicians are likely to submit recordings in the folk and world music categories.

In 2011, the Grammy Award organization announced a major overhaul of Grammy categories, lowering the number of awards from over 120 to just 78. Several regional American roots genres, such as Hawaiian music or Native American music, were combined in the new Best Regional Roots Music Album category, for which polka albums would also be eligible.

See also
 List of Grammy Award categories
 Polka in the United States
 Polka Hall of Fame
 International Polka Association

ReferencesGeneral  Note: User must select the "Polka" category as the genre under the search feature.Specific'''

External links
Official site of the Grammy Awards

1986 establishments in the United States
2009 disestablishments in the United States
Album awards
Awards disestablished in 2009
Awards established in 1986
Polka Album

Grammy Award for Best Polka Album


Cemal Gürsel (10 Haziran 1895, Hınıs- 14 Eylül 1966, Ankara), Türk asker ve devlet adamı. 27 Mayıs Darbesi sonrası oluşturulan Millî Birlik Komitesi başkanı ve Türkiye Cumhuriyeti'nin dördüncü cumhurbaşkanıdır.

İlk yılları ve eğitimi
10 Haziran 1895 tarihinde Erzurum'un Hınıs ilçesinde doğan Cemal Gürsel, asker bir babanın 5 çocuğundan (Kemal, Celâl, Cemile ve Sırrı) ikincisiydi. İlk öğrenime Ordu ilinden sonra Erzincan Askerî Lisesinde devam eden Gürsel, orta eğitimini tamamladıktan sonra Kuleli Askerî Lisesine askeri öğrenci olarak girdi. Kuleli'de son sınıf öğrencisiyken I. Dünya Savaşı'nın başlaması üzerine 16 Ekim 1914'te askeri eğitimine ara verdi ve 4. Kolorduda subay olarak göreve başladı.

1 Eylül 1922'de yüzbaşı rütbesine terfi etti. Bir yıl Kara Harp Okulunda eğitim aldı. 1 Ekim 1926 tarihinde Harp Akademisine başladı ve 1 Eylül 1929 tarihinde kurmay subay olarak Akademiden mezun oldu. Gürsel, 27 Ocak 1927 tarihinde Melahat Hanım ile evlendi ve bu evlilikten Özdemir (1928-9 Eylül 1995) adını verdikleri bir oğlu oldu. Gürsel çiftinin Hatice Ergün adlı bir evlatlıkları da bulunmaktaydı. Oğlu Özdemir Gürsel'den ise Melkan ve Özdem adında iki torun sahibiydi. Babası Osmanlı subayı, Abidin, dedesi İbrahim (1820 - 1895) ve büyükdedesi Hacı Ahmet'tir (1790 - 1860).

Askerlik kariyeri
Birlik komutanlıkları ve karargâh görevlerinde 45 yıl süren askerlik hizmetinde bulundu.

Gürsel, aktif askerlik görevine Çanakkale Savaşı'na katılarak başladı. 45 yıl süren askerlik kariyerinde, Türk Kara Kuvvetlerine bağlı çeşitli birliklerde komutanlık ve karargâh görevlerinde hizmet verdi. Askerî öğrencilik yıllarından itibaren, popülerliği ve kendisine duyulan sevgi nedeniyle arkadaşlarınca "Ağa" lakabı verildi ve ölümüne kadar hep Cemal Ağa olarak bilindi.

Katıldığı savaşlar
Gürsel, Çanakkale, Filistin-Suriye ve Kurtuluş savaşlarında yer aldı.

1915 ve 1917 yılları arası topçu teğmen olarak Çanakkale Savaşı'nda 1. Topçu Alayının 1. Bataryasında savaştı. Çanakkale Savaşı sonrası, 1 Eylül 1917'de 41. Tümen Obüs Bataryası Komutanlığına atanarak Suriye-Filistin Cephesine gönderildi. Filistin ve Suriye cephesindeki bütün savaşlarda 41. Alayın 5. Bağımsız Bataryasında görev aldı. İngilizlere Gazze cephesinde 19 Eylül 1919'da esir düşerek Mısır'da iki yıl esir kaldı. 6 Ekim 1920 tarihinde serbest kalınca İstanbul'a dönüp, Erzurum Kongresi'ni izleyen günlerde Anadolu'ya geçerek, Türk Kurtuluş Savaşı'nın Batı Cephesi'ndeki bütün savaşlara katıldı.

Aldığı ödüller
1. Tümende üstün başarı ile verdiği hizmetleri için kıdem zammı ile taltif edildi. Büyük Taarruz'da fiilen görev başında muharebede bulunarak Harp Madalyası ve İstiklâl Madalyası ile taltif edildi.

Kurtuluş Savaşı'ndan sonra Harp Okulunda bir yıl okudu; 1926'da Harp Akademisine girdi, 1929'da kurmay oldu. Bu tarihten sonra çeşitli görevlerde bulunan Gürsel 1940'ta albay, 1946'da tuğgeneral oldu. Bir süre 65. Tümen komutanlığı yaptı, 1948'de tümgeneralliğe yükseldi. 12. Tümen komutanlığı, 18. Kolordu komutanlığı ve 2. Yurtiçi Bölge komutanlığı görevlerinde bulundu. 1953'te korgeneral, 1957'de orgeneral oldu. 7 Aralık 1957'de 3. Ordu müfettişliğine atandı.

27 Mayıs 1960 Darbesi

25 Ağustos 1958'de Kara Kuvvetleri Komutanı oldu. 2 Mayıs 1960 tarihinde ziyareti sırasında sohbet ettiği Millî Savunma Bakanı Etem Menderes'e ve dolayısıyla hükûmete görüşlerini açıkladı. 3 Mayıs 1960 tarihinde Cumhurbaşkanı Celâl Bayar'ın istifasını istediği tarihi mektubu yazdı. Bu mektubunda Başbakan Adnan Menderes'in halk tarafından çok sevildiğini belirterek Bayar yerine Cumhurbaşkanlığına getirilmesini önerdi. Bunun üzerine iki ay sonra re'sen emekliliğe sevk edilmek üzere zorunlu izinle İzmir'e gitti.

Silahlı Kuvvetlerin tüm kademelerine iletilen ve ordunun mutlaka siyasetten uzak kalmasını tavsiye eden veda mektubunda Gürsel'in ifadeleri: "Ordunun ve taşıdığınız üniformanın şerefini daima yüksek tutunuz. Şu sırada memlekette esen hırslı politika havasının zararlı tesirlerinden kendinizi korumasını biliniz. Ne pahasına olursa olsun politikadan katiyen uzak kalınız. Bu, sizlerin şerefi, ordunun kudreti ve memleketin kaderi için ehemmiyeti haizdir." idi.

27 Mayıs 1960 tarihinde albay ve daha alt kademedeki subaylarca gerçekleştirilen darbe sonrasında 3. Ordu Komutanı Orgeneral Ragıp Gümüşpala'nın Millî Birlik Komitesine (MBK) liderlerinin kim olduğunu sorması ve eğer başlarında kendisinden daha kıdemli bir asker olmadığı takdirde 3. Ordu ile birlikte Erzurum'dan Ankara'ya yürüyüp isyana son vereceğini bildirmesi üzerine, ihtilalciler zorunlu izindeki Orgeneral Cemal Gürsel'i askeri uçakla İzmir'den Ankara'ya getirdiler. Gürsel, MBK'nın daveti ile başkanlık görevini üstlendi ve ihtilal lideri olarak kabul edildi. Kendisiyle yapılan 16 Temmuz 1960 tarihli Cumhuriyet gazetesi görüşmesinde "Şebeke zaten hazırdı. Ben şahsen ordunun siyasete katılmasını istemiyor ve genç arkadaşlarımın (ihtilal) girişimlerine engel oluyordum. İşler öyle bir seviyeye geldi ki ordunun siyasete karışmasına karşı olmama rağmen, onları görevlerinde serbest bıraktım. Şimdi bütün hedefim, adalet ve ahlak prensiplerine dayalı bir idareyi yeniden kurmaktır." açıklamasında bulundu.

Cemal Gürsel, 27 Mayıs 1960 günü öğleden sonra, İstanbul ve Ankara üniversiteleri hukuk fakültelerinin öğretim üyeleri Ordinaryüs Profesör Sıddık Sami Onar, Ord. Prof. Hıfzı Veldet Velidedeoğlu, Prof. Ragıp Sarıca, Prof. Naci Şensoy, Prof. Hüseyin Nail Kubalı, Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya, Doç. Dr. İsmet Giritli, Prof. İlhan Arsel, Prof. Bahri Savcı, Prof. Muammer Aksoy ve hocalarına yardım eden İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi asistanı (eski YÖK Başkanı ve uzmanlık alanı anayasa hukuku olan) Prof. Erdoğan Teziç'i kabul etti. Ord. Prof. Sıddık Sami Onar, heyet adına: "Bugün içinde bulunduğunuz durumu adi ve siyasi bir hükûmet darbesi saymak doğru değildir." ifadesinde bulundu. Heyet, Gürsel tarafından yeni bir Türkiye'nin anayasa taslağını hazırlamakla resmen görevlendirildi.

Cemal Gürsel, 30 Mayıs 1960 tarihinde TBMM Genel Kurulunda okunan programda "İkinci Cumhuriyet" tanımını ilk kez şu cümlelerle kullandı: "İkinci Cumhuriyet'in Anayasası, ilmin ve geçmiş uzun yılların acı tecrübelerinin ışığı altında, memleketin mümtaz ilim adamlarının geceli gündüzlü çalışmaları memleket aydınlarının bu çalışmalara anketler vasıtasıyla katılmaları suretiyle hazırlanmaktadır. Birleşmiş Milletler Anayasası, İnsan Hakları Beyannamesi, hukuk prensipleri ve millî ruh ve ihtiyaçlardan doğmuş olan eski anayasamız ile millî gelenekler ve yurdumuzun özellikleri yeni anayasamız için ilham alınan başlıca kaynakları teşkil etmektedir."Tutuklu gazeteci ve öğrencilerin serbest bırakılmasını, yasaklı kapatılmış gazetelerin yeniden açılmasını sağladı. Emekliye ayrılan Orgeneral Ragıp Gümüşpala'ya Demokrat Partilileri bir araya getiren Adalet Partisini kurma görevini verdi. Anayasanın ardından en önemli sorun Yassıada'daki yargılamanın sonuçlarıydı. Bu noktada Cemal Gürsel'in gücü ancak 15 idamı üçe indirmeye yetti. Devlet Başkanı Cemal Gürsel ve İsmet İnönü'nün, diğer dünya liderleri ile birlikte Adnan Menderes ve diğer iki kabine üyesinin idam cezalarının affı dilekleri, Millî Birlik Komitesinin idam cezalarının onaylanma kararlarının seçimle kurulacak olan yeni meclis tarafından verilmesi dilekleriyle birlikte, yönetimi sivil iradeye bırakmaya yanaşmayan Silahlı Kuvvetler Birliği tarafından reddedildi.

Başbakanlık ve cumhurbaşkanlığı görevleri için Ankara ve İstanbul'daki çeşitli akademisyenlere ve doktorlara teklifte bulundu ve destek verdi. Kendisinin seçilmesi için dolaylı ya da doğrudan hiçbir girişim ya da lobi faaliyetinde bulunmadı.

Halk oyuna sunulan ve kabul edilen yeni anayasa gereğince, 10 Ekim 1961'de yapılan genel seçimlerden sonra oluşturulan yeni Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından cumhurbaşkanlığına seçildi.

Yüksek Adalet Divanı tarafından verilen idam kararlarının onaylanmasıyla ilgili aleyhte oy kullanmıştır.

Cumhurbaşkanlığı (1961-1966)

Türkiye'nin Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi geçici üyeliğine 1961 yılında kabulünü sağladı.

Meclis'te çoğunluğa sahip iktidar partisinin her istediğini kontrolsüz yapabilme zihniyetini politikadan uzaklaştırmak için, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ile verilen görevleri yapmak ve yetkileri kullanmak üzere demokrasinin "emniyet supabı" olarak görülen Anayasa Mahkemesini, Cemal Gürsel, 25 Nisan 1962 tarihinde Ankara'da ilk defa yürürlüğe soktu. Kutsal Emanetler, Topkapı Sarayı muhafaza depolarından ilk olarak, 31 Ağustos 1962 tarihinde modern müzecilik anlayışına uygun bir şekilde Türk halkına ve dünyaya sergilenmeye başlandı. Kendisinin direktifi ile "Diyanet İşleri Başkanlığı Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun" 22 Haziran 1965'te kabul edilmiş ve Diyanet İşleri Başkanlığına yeni bir yapı kazandırılmıştır.

ABD ile SSCB arasındaki Küba Füze Krizi'nde, batı tarafında Türkiye'nin komünizme karşı koruyuculuk görevini yürüttü.

Birleşik Krallık Kraliçesi II. Elizabeth ve ABD Başkan Yardımcısı Lyndon B. Johnson'u konuk etti. Birleşik Krallık askeri uçaklarının Türk hava sahasını Kuveyt'i tehdit eden Irak'a karşı kullanması için izin çıkardı. Avrupalı liderlerle olan yakın diplomatik ilişkileri sayesinde, Avrupa Birliği 1963 Ankara Anlaşması'nı ve bir yıl sonra da Assosiye Üyelik konumuna Türkiye'nin ulaşmasını sağladı. Kıbrıs'taki Türklere uygulanan mezalim ve katliamın devamı üzerine, 7 Ağustos 1964 tarihinde Türk Hava Kuvvetlerine bağlı savaş uçakları Kıbrıs üzerinde ihtar uçuşu yaptı. Kıbrıs'ta Rumlar saldırılarını ve katliamlarını artırınca, Başkomutan ve Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel'in emriyle 8 Ağustos 1964 tarihinde askeri hedefler bombalamaya başlandı. Kore Savaşı'ndan sonraki bu ilk Türk askerî harekâtı, Sovyetler Birliği Başkanı Nikita Kruşçev'in Başbakan'a mesaj göndererek itidal tavsiye etmesi üzerine, 10 Ağustos 1964 tarihinde tamamlandı.

O günkü şartlarda, İstanbul ve Ankara radyolarının dinlenemediği Doğu Anadolu Bölgesi'nde daha sonra bütün Doğu Anadolu'ya hitap edecek olan ilk radyo istasyonunun merkezi konumlu Erzurum'da kurulmasını sağladı ve açılış konuşmasında "Aziz Doğulu vatandaşlar; Sizleri yabancı radyoları dinlemekten kurtarmak için Erzurum'da bir radyo istasyonu tesis ettik. Ve bugün neşriyata başlıyoruz. Yabancı radyolardan çok defa fesat, fitne hatta zehir gelir. Erzurum radyosu sizleri bu kötülüklerden koruyacak, kendi temiz sözlerimizle millî meselelerimizi öğrenecek, güzel seslerimizle şarkılarımızı dinleyeceğiz. Erzurum radyosu, doğu illeri ve yurdumuz için mutlu olsun. Bu vesileyle, tüm doğulu vatandaşlarıma sevgi ve saygı hislerimi ifade ederim." ifadelerini kullandı. Daha sonra Türkiye Radyo ve Televizyon Devlet Kurumunu başkent Ankara'da organize ederek, televizyon hizmetlerinin yurda ilk kez getirilmesini sağladı.

Türkiye tarihinde ilk kez planlı ekonomiye geçiş, Devlet Planlama Teşkilatı ve Devlet İstatistik Enstitüsü kuruluşu, 5 yıllık kalkınma planları, sendikalar, grev ve toplu sözleşme yasalarının çıkarılması, Ortak Pazar üyeliği, SSCB ile iyi ilişkiler kurulması, Kıbrıs'a garantör ülkeler tarafından müdahalesi, cumhuriyet öncesi Erzurum ve Doğu Anadolu Bölgesi'nde işgalcilerle işbirlikçi, isyancı azınlıklarca katledilen 250.000 sivil Türk halkının anıtsal temsili konusunda ulusal ve tarihsel önderlik niteliğinde çalışmalar yaptı. Millî İstihbarat Teşkilatı Kuruluşu yasası ve düzenlemesi, Millî Güvenlik Kurulunun başlangıç ve geliştirilmesi, Türk ordusunun modernizasyonu, İran, Pakistan ile birlikte bölgesel kalkınma organizasyonunun kurulması, Avrupa ve Orta Asya memleketlerini bağlayan mikrodalga radyo iletişim ağı kurulması, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin kalkınma ve geliştirilmesi planları, Basın Yayın Yüksek okulunun ilk kuruluşu, Turizm Bakanlığının kurulması da yine kendisinin Türkiye'ne olan katkılarıdır. Ayetullah Humeyni ve Mustafa Barzani'ye Türkiye'ye sığınma izni ve korunma verdi. Sinema ve görsel sanatlara duyduğu ilgi ve verdiği destek ile ülkenin batıda turistik amaçlarla kitlelere tanıtılabilmesi fikri, İngiliz yazar Eric Antler'in romanının Paris ve İstanbul'da çekilen, Peter Ustinov'un oynadığı "Topkapı" isimli popüler filme başarıyla uygulanması ile birleştirildi. Aynı bağlamda, turizmde Türkiye'nin dış propagandasına yardım amacıyla, ABD Başkanı John F. Kennedy'nin en sevdiği kitaplardan olan Ian Fleming'in "Rusya'dan Sevgilerle" romanının İstanbul'da 1962-63 yıllarında filme çekilmesinde öncülük etti. Cumhurbaşkanı onayına sunulan yasa tekliflerini bir kez daha Mecliste görüşülmek üzere geri gönderme uygulamasını 1963'te başlattı. Milletvekili gazeteci Cihat Baban, Politika Galerisi isimli kitabında Cemal Gürsel'in kendisine "Eğer Süleyman Demirel Adalet Partisi'nin başına geçebilirse bütün dertleri hallederiz. Aydın adam, yobazlığa yüz vermez. Benim gözüm de arkada kalmaz. O başkan olsun diye ben çok çalışıyorum. Bir muvaffak olursam rahat edeceğim." dediğini iddia eder. Toplumda görme kaybı ve körlüğün önlenmesi için hayır yardımı amacını güden uluslararası Lion's Kulübünün Türkiye'de hizmete girmesi (1963), Türkiye Radyo ve Televizyon Kurumunun başlangıcı (1964), ilk millî nüfus kontrol planlama çalışmaları (1965), ülkede ilk bilgisayar kullanımı, demir çelik üretimi gelişmesi (AET demir çelik birliği doğrultusunda), petrol boru hattı inşası Cemal Gürsel'in idaresi altında gerçekleşti.

Cumhurbaşkanı Celâl Bayar ve Genelkurmay Başkanı Orgeneral Rüştü Erdelhun'a verilen hapis cezalarını affetti.

İlk Devlet Araştırma Kütüphanesi ve hükûmete yol göstericilik görevini yasayla verdiği Türkiye Bilim Teknik ve Araştırma Kurumunu kurdu.

Ordunun binek otomobil ihtiyacını karşılamak amacı da güden, ilk yerli ve seri üretimi hedefleyen Devrim Otomobili projesini başlattı.

Devlet başkanlığı ve cumhurbaşkanlığı görevlerini ve ilgili masraflarını devletten maaş almadan, emekli asker maaşıyla karşıladı.

Ölümü
Gürsel, 1960'ta hafif bir felçle başlayan hastalığının gitgide ilerlemesi üzerine 2 Şubat 1966'da Başkan Lyndon B. Johnson'un özel uçağıyla tedavi için Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti. Kısa süre sonra komaya girince 26 Mart'ta Ankara'ya getirildi. 38 kişiden oluşan hekimler kurulunun, sağlığının görevini sürdürmeye engel olduğuna ilişkin raporu üzerine TBMM kararıyla 28 Mart 1966 tarihinde cumhurbaşkanlığına son verildi. Yerine, eski Genelkurmay Başkanı ve kontenjan senatörü Cevdet Sunay seçildi. Yaklaşık 7,5 ay komada kalan Gürsel, 14 Eylül 1966 günü öldü. Geriye hiçbir vasiyet ve kendisi ile ilgili dilek bırakmadı. 18 Eylül 1966 Pazar günü naaşı, Anıtkabir devrim şehitleri bölümünde toprağa verildi. Naaşı, 30 Ağustos 1988'de Anıtkabir'den alındı ve 2549 Sayılı kanun ile Devlet Mezarlığı'na nakledildi.

Yorumlar
"General Gürsel, modern Türkiye'nin Ata'sı olan Mustafa Kemal Atatürk'e benzer bir şekilde, ikinci Türkiye'nin babası olarak tarif edilebilir. Derin bir bölünme zamanında Gürsel, kendisini millî bütünlüğün bir simgesi olarak gören Türk Milleti'nin saygı ve sevgisini kazanıp devam ettirdi. Vefat ettiğinde, ulusun güven duyulan babası kimliğine sahipti." (Vefatı üzerine tüm Türk gazetelerinde yayımlanan başsağlığı mesajıdır.) Prof. Bernard Lewis, 15 Eylül 1966

Ölümünden sonra o dönemin Yargıtay Başkanı İmran Öktem'in 1967-1968 Adli Yıl Açılış Konuşmasında Onun hakkındaki düşünceleri şu şekildeydi:Zeki, şefkatli, sağ duyusu kuvvetli, kararlarında isabetli, olduğu gibi görünmesini, gösterişten uzak kalmasını seven, sadelik içinde büyük olan, büyüklüğünü belli etmek için bir çaba ve gayret göstermek lüzumu duymayan, Atatürk Devrimlerine bağlı, devrimleri korumayı amaç edinmiş, gericiliğin amansız düşmanı, milletine daha çok ve dürüst çalışmayı daima tavsiye eden Cemal Gürsel, büyük mümtaz vasıflarıyla ve büyük devrim ve Devlet adamı olarak Türk Tarihi'nde müstesna bir yer almıştır. Olağanüstü devrim idaresinin anayasa kuruluşlarına arızasız olarak intikalinde ve demokrasinin yerleşmesinde Cemal Gürsel'in büyük etkisi olmuştur. Bunu sağlamak için geceli gündüzlü çalışmış, sağlığını ve hayatını yitirmiştir. Devrimci Türk milleti sana minnettardır.İsmi, çeşitli okullar, caddeler ve silahlı kuvvetler karargâh binalarına verildi. 2008 yılında gösterime giren "Devrim Arabaları" filminde Sait Genay tarafından canlandırıldı.

Kronoloji
 1895: Erzurum'da dünyaya geldi.
 1914: 16 Ekim'de subay olarak 4. Kolordu Komutanlığı emrine verildi.
 1915: 12 Temmuz asteğmen oldu.
 1915: 1 Eylül teğmen oldu.
 1917: 1 Eylül 41. Tümen Obüs Bataryası Komutanlığına atanarak Filistin Cephesi'ne gönderildi.
 1918: 19 Eylül İngilizlere esir düşerek iki yıl Mısır'da esir kampında kaldı.
 1920: 6 Ekim serbest bırakıldı ve İstanbul'a dönüşte üsteğmenliğe yükseltildi ve İstiklâl Savaşı'na katıldı.
 1922: 1 Eylül yüzbaşı oldu.
 1926: 1 Ekim Harp Akademisine başladı.
 1929: 1 Eylül Harp Akademisinden mezun oldu.
 1931: 30 Ağustos binbaşı oldu.
 1936: 30 Ağustos yarbay oldu.
 1940: 30 Ağustos albay oldu.
 1946: 30 Ağustos tuğgeneral oldu ve 15. Tümen Tugay Komutanlığına atandı.
 1948: 30 Ağustos 2. Kolordu Komutanlığı Kurmay Başkanı iken tümgeneral oldu.
 1950: 28 Haziran 12. Tümen Komutanlığına getirildi.
 1953: 30 Ağustos İzmir 2. Yurtiçi Bölge komutanı oldu.
 1957: 30 Ağustos orgeneralliğe yükseltilerek 3. Ordu komutanı oldu.
 1958: 21 Ağustos Kara Kuvvetleri Komutanlığına atandı.
 1960: 2 Mayıs Türkiye Cumhuriyeti Millî Savunma Bakanı Etem Menderes'e veda etti.
 1960: 3 Mayıs Menderes hükûmetinin Türkiye Cumhuriyeti Millî Savunma Bakanı Ethem Menderes'e tarihe geçen mektubunu yazdı. Erken emekliye sevk edildi ve zorunlu izinle İzmir'e gitti.
 1960: 27 Mayıs TSK'nın ülke yönetimine el koymasıyla aynı gün Millî Birlik Komitesinin başkanlığına getirildi
 1960: 28 Mayıs devlet ve hükûmet başkanlığı, TSK Başkomutanlığı ve Türkiye Cumhuriyeti Millî Savunma Bakanlığı (30 Mayıs - 9 Haziran 1960) yetkilerini üstlenerek 24. Hükûmeti kurdu. (1. Millî Birlik Komitesi Hükûmeti)
 1961: 5 Ocak Hükûmeti yenileyerek 25. Hükûmeti kurdu (2. MBK Hükûmeti)
 1961: 26 Ekim halk oylaması kabul edilen anayasa sonucu kurulan Meclis tarafından cumhurbaşkanı seçildi.
 1963: Ekim cumhuriyetin 40. kuruluş yıldönümü nedeniyle Atatürk, İnönü, Kennedy ve kendisinin konuşmalarını içeren bir kutlama plağı yayınlattı.
 1966: 31 Ocak beyin kanaması geçirdi.
 1966: 2 Şubat tedavi için ABD Başkanı Lyndon B. Johnson'un özel uçağıyla ABD'ye götürüldü.
 1966: 9 Şubat komaya girdi.
 1966: 24 Mart Bakanlar Kurulu toplanarak Gürsel'in Türkiye'ye getirilmesine karar verdi.
 1966: 26 Mart Türkiye'ye getirilerek, Gülhane Askeri Tıp Akademisine kaldırıldı.
 1966: 26 Mart 38 kişilik Müşterek Sağlık Kurulu, Gürsel'in cumhurbaşkanlığı görevine devam edemeyeceğini belirten bir rapor hazırlayarak Başbakanlığa sundu.
 1966: 28 Mart anayasa uyarınca cumhurbaşkanlığı görevi TBMM kararıyla sona erdirildi.
 1966: 16 Eylül sabaha karşı (06.45) öldü.

Çoklu ortam kaynakları
 Cemal Gürsel'in Kemal Atatürk hakkında ses kaydı, 10 Kasim 1963
 ABD Başkanı John F. Kennedy'nin Kemal Atatürk üzerine sesli mesajı, 1963
 Baskan John F. Kennedy'nin Atatürk mesajının metni
 İsmet İnönü'den Atatürk mesajının metni

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Cemal Gürsel'in askeri örgütlenmeden haberdar olduğu için mecbur kaldığı endişeli vatanseverlik girişimi mektubuna yol açan ortam
 Cemal Gürsel Kraliçe II. Elizabeth'in Ankara'ya ilk ziyaretinde, 1961
  Annesi ile ilgili Cemal Gürsel'in ÜNYE'den ilkokul çağı hatırası
 Anadolu Ajansı albümündeki Cemal Gürsel fotoğrafları 1960-1965
 Cemal Gürsel'in Savunma Bakanı'na mektubu - Devlet Arşivleri Orijinali
 Adnan Menderes'in Cumhurbaşkanlığını istediğine dair haber
 Gürsel hakkında verilen sağlık raporu ve ilgili tarihler
 Anayasa Mahkemesi felsefesi ve tarihçesi
 Türkiye Cumhuriyeti 1960-62
 Türkiye Cumhuriyeti 1963-66
 1967 Adalet yılı açılış konuşmasında Cemal Gürsel
 Hakkındaki Cumhurbaşkanlığı video ve fotoğrafları
 LIFE dergisindeki resimleri

1895 doğumlular
Hınıs doğumlular
Darbe ile iktidara gelenler
Millî Birlik Komitesi üyeleri
Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
27 Mayıs Darbesi
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Devlet Mezarlığı'na defnedilenler
1966 yılında ölenler
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
TBMM Millî Birlik Komitesi üyesi Cumhuriyet Senatörleri
Anıtkabir
Erzincan Askerî Lisesinde öğrenim görenler
TBMM Cumhuriyet Senatosu Tabii senatörleri
Topçu subaylar
Cemal Gürsel

Cemal Gürsel


Pelopincho y Cachirula es una serie de historieta creada por el historietista uruguayo Fola. Narra las aventuras y disputas de una pareja de niños: el ingenioso y algo torpe Pelopincho y la irascible Cachirula.

El nombre original de la serie era Ciengramos y Viola y se publicaba en la revista Mundo Uruguayo desde 1931. A partir de 1938 fue publicada en El Diario y desde 1965 en El Bien Público. En Argentina se publicó en Billiken desde antes de 1952 y luego en Anteojito y las españolas Nicolas y Petete.

Referencias

Enlaces externos

 Fichas de Fola en Tebeosfera, con una muestra de Pelopincho y Cachirula.

Historietas de Uruguay
Historietas de Argentina
Historieta infantil
Niños ficticios
Historietas de 1931

Pelopincho y Cachirula


A digital stamp in crafting, stamping, card making and scrapbooking is a digital image printed onto paper from the user's printer. Digital stamps come in a variety of formats, including PNG, JPG, and TIFF. Digital stamps offer many advantages over traditional rubber stamps because of their ability to be flipped, resized, rotated and easily stored.

In addition, digital stamps can be printed on a variety of papers and cardstocks, and when properly heat sealed can be used with a variety of coloring mediums including colored pencil, copic markers, even watercolors.

There are many digital stamping companies today.

A digital stamp, in mail or philately, is similar to a conventional postage stamp except it is resident on or in a computer. A digital stamp can typically be downloaded and printed onto envelopes or packages by authorized individuals.

Some artistamp-issuing entities have issued "digital stamps", which have usually remained only pictures on a computer.

A digital stamp can also be an encoded way of "approving" or "remarking on" a digital copy of a document.  Paper/hard copies of documents continue to be popular because they can be signed/initialed/remarked on in a manner that is unique and traceable to the reviewer.  A digital stamp seeks to duplicate or replace this and enable a paperless exchange of information that still manages to have a verifiable comment and review.

See also
 computer vended postage.

References
Portaltech helps The Royal Mail take the stamp online.
Royal Mail Launches Digital Stamp

Philatelic terminology

Digital stamp


Álvaro Odriozola Arzallus(; ) este un fotbalist profesionist spaniol, care evoluează ca fundaș la clubul Real Sociedad și la echipa națională de fotbal a Spaniei.

Cariera la cluburile de fotbal

Real Sociedad
Născut în San Sebastián, Țara Bascilor, Odriozola s-a alăturat organizării tineretului Real Sociedad în 2006, la vârsta de zece ani. La 1 septembrie 2013, el a făcut debutul său senior,  împotriva celor de la UD Las Palmas Atlético în Segunda Division B [4], și în aceeași lună a făcut prima dintre mai multe apariții în Liga Tinerilor UEFA.

Odriozola a fost promovat definitiv în B înaintea sezonului 2014-15 și a marcat primul său gol la 6 septembrie 2014 într-o victorie de 3-0 cu Real Unión. La 25 februarie 2016, el și-a reînnoit contractul cu Sanse până în 2018.

La 16 ianuarie 2017, atât Carlos Martínez, cât și Joseba Zaldúa s-au accidentat, Odriozola a debutat la prima echipă în La Liga, într-o victorie cu 2-0 împotriva celor de la Malaga CF. Până la sfârșitul campionatului, a jucat în alte 16 meciuri.

Odriozola și-a reînnoit contractul până în 2022, la 10 iunie 2017, și a fost definitiv promovat la echipa principală înaintea sezonului 2017-18. A marcat primul său gol profesionist pe 15 februarie 2018, în remiza de 2-2 cu FC Red Bull Salzburg pentru runda a 32-a în Europa League pe stadionul Anoeta.

Real Madrid
La 5 iulie 2018, Real Madrid a ajuns la un acord cu Real Sociedad pentru transferul Odriozolei. Prețul transferului a fost raportat la 30 de milioane de euro, plus 5 milioane de suplimente condiționate. El și-a făcut debutul la 22 septembrie 2018, jucând toate cele 90 de minute într-o victorie de 1-0 împotriva celor de la RCD Espanyol.

Cariera internațională
Odriozola a fost prima dată selecționat pentru a juca pentru Spania sub 21 de ani de Albert Celades, ajutând echipa să ajungă la finala Campionatului European UEFA din 2017.

Odriozola a fost numit în echipa de 23 de jucători pentru finala Cupei Mondiale din Rusia. El a marcat primul său gol pentru țara sa, la 3 iunie 2018, într-o remiză amicală cu Elveția în Villarreal.

Statisticile carierei

Club

1 Include UEFA Super Cup și FIFA Club World Cup meciuri.

Internațional

Goluri internaționale

Palmares
 Real Sociedad
-

 Real Madrid
-

Note

Fotbaliști internaționali spanioli
Fotbaliști ai Real Sociedad
Fotbaliști ai Real Madrid CF

Álvaro Odriozola


Stjerneholm borgruin er en ruin af et slot der er beliggende i Skurups kommun i Skåne. Slottet blev bygget i begyndelsen og midten af 1500-tallet af den danske rigsråd Mogens Gyldenstjerne. Slottet havde en voldgrav og en vindebro, men var en velbefæstet borg, men snarere et landsted. I 1613 kom slottet under Svaneholm slot, og blev nedrevet i 1627.

I dag findes der rester af hovedbygningen og to fløje. Udenfor voldgraven eksisterer en ringvold som adskiller anlægget fra sletten mod syd, der er en del af den tørlagde Näsbyholmssjön.

Den første offentliggjorte fund i Sverige af dværgandemad (Wolffia arrhiza) blev fundet i voldgraven, hvor planten er i rigelige mængder. I det omkringliggende landskab findes hulkravet kodriver, tyndakset gøgeurt og rapunselklokke.

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger
 Skåne länsstyrelse: Svaneholm-Stjärneholm-Skurup, hentet 6. februar 2018.
 Skåne länsstyrelse: Enskifteslandskapet kring Skurup och Svaneholm, hentet 6. februar 2018.

Slotte i Skåne
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Skurups kommun

Stjerneholm borgruin


Sophie Lauring (født 17. november 1966) er en dansk skuespiller, teaterinstruktør og direktør for Mungo Park Kolding.

Hun er uddannet skuespiller fra Skuespillerskolen ved Odense Teater i 1995, og var frem til  2013 tilknyttet Odense Teater som skuespiller, underviser og medlem af optagelsesudvalget på  Den Danske Scenekunstskole.
Siden 2004 teaterinstruktør på en lang række forestillinger bl.a. "Nabokrig" og "Anne Marie gift Carl-Nielsen" på Mungo Park Kolding (teater).
Fra 2008 – 2015 Bestyrelsesformand for BaggårdTeatret i Svendborg. Fra 2016 menigt medlem af bestyrelsen.
Fra 2011 – 2013 Leder og stifter af U-teater på Odens Teater.
Instruerer i 2017 forestillingen "Nationen" på Mungo Park Kolding

Kilder

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark

Sophie Lauring


Povestiri ciudate este o colecție de povestiri e editată de Victor Kernbach. A apărut în 1967 la Editura Tineretului în Colecția SF.

Cuprins
 "Dacă totuși noaptea", ficțiune scurtă de Victor Kernbach
 "Oglinzile paralele", ficțiune scurtă de Victor Kernbach
 "Nemaipomenita homeopatie", ficțiune scurtă de Victor Kernbach
 "Un salt pe candelabru", ficțiune scurtă de Victor Kernbach
 "Ciudatele migrații", ficțiune scurtă de Victor Kernbach
 "Trubadurul 0114 XK 1,3", ficțiune scurtă de Victor Kernbach
 "Dimensiunea a cincea", ficțiune scurtă de Victor Kernbach
 "Triunghiul echilateral a orbit", ficțiune scurtă de Victor Kernbach
 "Evantaiul destinelor", ficțiune scurtă de Victor Kernbach
 "Omul și tăcerea", ficțiune scurtă de Victor Kernbach
 "Enoh pleacă la cer", ficțiune scurtă de Victor Kernbach
 "Un derbedeu în cronospațiu", ficțiune scurtă de Victor Kernbach
 "De la brontozaur la astronaut", ficțiune scurtă de Victor Kernbach

Note

Legături externe
Povestiri ciudate la isfdb.org

Vezi și
Lista antologiilor de povestiri științifico-fantastice românești
Lista volumelor publicate în Colecția SF (Editura Tineretului)
Lista cărților științifico-fantastice publicate în România
1967 în literatură

Cărți din 1967
Colecții de povestiri științifico-fantastice
Povestiri de Victor Kernbach
Colecții de povestiri scrise de un singur autor
1967 în științifico-fantastic

Povestiri ciudate (colecție de povestiri)


مونستر ، وتعني وحش قد تعني:

صفحات توضيح أسماء أماكن

مونستر (توضيح)


Champigny-sur-Marne (, literally Champigny on Marne) is a major city in the region of Île-de-France, France. It is located  from the centre of Paris.

Name
Champigny-sur-Marne was originally called simply Champigny. The name Champigny ultimately comes from Medieval Latin Campaniacum, meaning "estate of Campanius", a Gallo-Roman landowner.

In 1897 the name of the commune officially became Champigny-sur-Marne (meaning "Champigny upon Marne"), in order to distinguish it from other communes of France also called Champigny.

Demographics

Immigration

Transport
Champigny-sur-Marne is served by Les Boullereaux – Champigny station on Paris RER line E.

Champigny-sur-Marne is also served by Champigny station on Paris RER line A. This station, although administratively located on the territory of the neighboring commune of Saint-Maur-des-Fossés, lies immediately across the river Marne from the town center of Champigny-sur-Marne and is thus used by people in Champigny.

The Paris Métro is planned to eventually serve the center of Champigny; the new station will be located along RN4, near the railway bridge known as Pont de la Plage.

Education
Primary schools:
 Preschools: Nine for the 9e circonscription and 7 for the 18e circonscription
 Elementary schools: Seven for the 9e circonscription and 6 for the 18e circonscription

Secondary schools:
 Junior high schools: Collège Willy-Ronis and Collège Paul-Vaillant-Couturier
 Senior high schools: Lycée Louise Michel, Lycée Marx-Dormoy, Lycée Langevin-Wallon, Lycée professionnel Gabriel-Péri
In addition Lycée professionnel et technologique Samuel-de-Champlain is in nearby Chennevières-sur-Marne

Notable people
 Djamel Belmadi (born 27 March 1976) is a retired Algerian footballer and is the current manager of Algeria National Football Team.
 Jeff Reine-Adélaïde (born 17 January 1998) is a professional footballer, currently plays as a midfielder for Nice, on loan from Lyon.
 Mickael Alphonse, footballer
 Yan Valery (born 22 February 1999) is a French-Tunisian professional footballer, currently plays as a right-back for Birmingham City, on loan from Southampton.
 Adrien Regattin, (born 22 August 1991) is a Moroccan professional footballer, currently plays as a midfielder for Altay.
 Samuel Benchetrit (born 26 June 1973) is a French writer, actor, scenarist and director[1]. He is of Moroccan-Jewish descent.
 Nicolas Senzemba (born 25 March 1996) is a French footballer playing for CS Sedan Ardennes.

International relations

Champigny-sur-Marne is twinned with:

 Alpiarça, Portugal
 Bernau bei Berlin, Germany
 Jalapa, Nicaragua
 Musselburgh, Scotland, United Kingdom
 Rosignano Marittimo, Italy

See also
Communes of the Val-de-Marne department

References

External links

Champigny-sur-Marne official website
Champigny Blog
Historic D.B.racing cars of Champigny/Marne

Communes of Val-de-Marne

Champigny-sur-Marne


Atanasie Rusnac (pe numele de mirean Tudor Rusnac; n. 17 ianuarie 1982, Chișinău) este un cleric ortodox,

Născut în 17 ianuarie 1982 Chișinău, Republica Moldova, fiind primul din cei doi fii ai lui Eugen și Ala Rusnac.

 2000 – A absolvit Liceul Real din Chișinău (RM) cu profilul Matematică-Fizică. A avut numeroase participări la Olimpiade Republicane, Naționale și Concursuri Internaționale de fizică și matematică;
 2000 – 2005 – INSA Lyon (Institut National des Sciences Appliqués de Lyon – Franța). Obține diploma de Inginer cu grad de Master, Specialitatea – Telecomunicații și Rețele;
 2002 – Obține Atestatul de Studii Europene în cadrul INSA Lyon;
 07/2004 – 01/2005 – Stagiu de specializare în domeniul IT (MT System – Lyon, Franța);
 2005 – 2008 – Lucrează în domeniul IT la Banca BNP PARIBAS ("Groupe Arbitrage", Bursa de valori din Paris);
 2006 – 2010 – Facultatea de Teologie Ortodoxă "Saint-Serge" de la Paris. Obține licența în teologie pastorală în anul 2010;
 2010 – 2012 – Master în Teologie Practică (Drept Canonic), Facultatea de Teologie "Andrei Șaguna" – Sibiu. Lucrarea de Master – "Principii de Teologie Canonică în Diaspora, cu referire specială la Italia".

SLUJIREA PASTORAL-LITURGICĂ

 4 decembrie 2008 – este tuns rasofor primind numele de Dionisie în cinstea Sfântului Dionisie Exiguul;
 17 ianuarie 2009 – este hirotonit diacon;
 16 aprilie 2009 – este hirotonit preot pe seama paraclisului Centrului Eparhial și a Mănăstirii Adormirea Maicii Domnului de la Roma;
 21 aprilie 2011 – este tuns ieromonah pe seama mănăstirii Bivongi, primind la tundere numele de Atanasie, în cinstea Sfântului Atanasie cel Mare;
 15 august 2011 – este ridicat la rangul de protosinghel;
 15 august 2013 – este ridicat la rangul de arhimandrit (HS 7124 din 10 iulie 2013);
 2009 – 2018 – preot slujitor la Paraclisul "Adormirea Maicii Domnului" de pe lângă Centrul Eparhial de la Roma;
 1 mai 2018 – este hirotonit arhiereu – vicar al Episcopiei Ortodoxe Române a Italiei cu titulatura "de Bogdania".

RESPONSABILITĂȚI  ȘI  REALIZĂRI  ADMINISTRATIVE

 06/2008 – 09/2009 – a îndeplinit funcția de Secretar Eparhial al Episcopiei Ortodoxe Române a Italiei;
 09/2009 – 02/2011 – a îndeplinit funcția de Consilier Administrativ – Bisericesc al Episcopiei Ortodoxe Române a Italiei;
 02/2011 – 02/2013 – a fost exarh al mănăstirilor Episcopiei Ortodoxe Române a Italiei;
 01/2015 – 04/2018 – a suplinit funcția de exarh al mănăstirilor Episcopiei Ortodoxe Române a Italiei;
 02/2011 – 04/2018 – a îndeplinit funcția de Vicar Eparhial al Episcopiei Ortodoxe Române a Italiei;
 02/2012 – și până în prezent – Coordonează Misiunea Sfântul Ierarh Nicolae pentru Basarabeni și Bucovineni din Bucovina de Nord;
 2009 – și până în prezent – Coordonează activitatea Cancelariei Eparhiale a Episcopiei Ortodoxe Române a Italiei.

ACTIVITATEA CULTURAL-EDUCAȚIONALĂ ȘI DE REPREZENTARE

 a participat la emisiuni la diferite posturi de radio și TV (Radio Trinitas, Trinitas TV, Radio România Actualități, Vocea Basarabiei, RAI, TVR, Casa Mia TV, Romit TV, KTO France etc.);
 a acordat interviuri în diferite cotidiane și posturi de radio, din țară și străinătate (România, Republica Moldova, Franța și Italia);
 a participat la numeroase evenimente culturale în Italia;
 a participat și a reprezentat Episcopia Italiei și Biserica Ortodoxă Română la numeroase evenimente inter – ortodoxe și inter – creștine;
 a susținut numeroase conferințe și ateliere tematice în cadrul:
 Congreselor Mitropoliei Ortodoxe Române a Europei Occidentale și Meridionale;
 Congreselor Nepsis Italia și Nepsis la nivel Mitropolitan;
 Conferințelor pastorale semestriale la nivel eparhial;
 Întâlnirilor regionale ale tinerilor și în taberele de vară, organizate de Episcopia Italiei;
 În parohii sau la nivel protopopial cu diverse ocazii.

ACTIVITATEA ȘTIINȚIFICĂ ȘI PUBLICISTICĂ

 2008 – Realizează primul site internet al Episcopiei Italiei și al Frăției Tinerilor Nepsis Italia și este responsabil cu publicarea articolelor;
 2011 – publică: "Cuvinte de folos pentru vremuri de încercare, în zece slove, pentru suflet folositoare", antologie de citate de la Sfinții Părinți, editată de Episcopia Ortodoxă Română a Italiei, Roma;
 2010 – 2016 - participă la publicarea mai multor numere din broșura catehetică și pastorală a Episcopiei Italiei: Merinde pentru Suflet;
 2008 – 2018 – a coordonat activitatea editorială a Episcopiei Ortodoxe Române a Italiei
 editarea calendarelor eparhiale;
 editarea calendarului Tuturor Sfinților de peste an și locurile din Italia unde se pot cinsti moaștele lor;
 diverse broșuri catehetice și tematice.
 2014 – prezent - este vicepreședintele ediției de Italia a Revistei APOSTOLIA a Mitropoliei Ortodoxe Române a Europei Occidentale și Meridionale;
 a publicat editoriale, reportaje, articole și studii în presa bisericească, precum și în volume omagiale, aniversare sau tematice;
 Numeroase articole în revista APOSTOLIA a Mitropoliei Ortodoxe Române a Europei Occidentale și Meridionale (articole ce țin de dialogul între teologie și știință, relatări, eseuri și novele);
 Articole în revista BOR;
 Monografia Episcopiei Ortodoxe Române a Italiei, în Volumul Autocefalie și Responsabilitate, Editura Basilica a Patriarhiei Române, 2010.
 A susținut seminare de Administrație Bisericească în cadrul Centrului de Studii și cercetare Dumitru Stăniloae de la Paris;
 Limbi străine cunoscute: italiana, franceza, engleza și rusa.

DISTINCȚII ȘI TITLURI

 Crucea Episcopiei Ortodoxe Române a Italiei – 6 decembrie 2016;

AFILIERI

 Membru al asociației de caritate a Episcopiei Ortodoxe Române a Italiei – San Lorenzo dei Romeni, ONLUS;
 Membru al Comisiei de dialog între Teologie și Știință a Mitropoliei Ortodoxe Române a Europei Occidentale și Meridionale;
 Membru al Comisiei canonice, juridice și pentru disciplină a Sfântului Sinod al B.O.R;
 Membru al Adunării Naționale Bisericești a Bisericii Ortodoxe Române.

Nașteri în 1982
Episcopi ortodocși români
Oameni din Chișinău
Oameni în viață

Atanasie Rusnac