Thomas Andrews, glavni pomorski arhitekt i dizajner za brodogradilište Harland & Wolff u Belfastu. Poznat je po tome što je za White Star Line konstruirao klasu prekooceanskih putničkih brodova Olympic. Olympic klasa sastojala se od triju tada najvećih prekooceanskih brodova RMS Titanic, RMS Olympic te HMHS Britannic. Poginuo je na prvom putovanju RMS Titanica 15. travnja 1912. godine.

Brodogradnja
RMS Titanic

Thomas Andrews


Die Saison 1928/29 war die dritte reguläre Saison der Canadian-American Hockey League (CAHL). Meister wurden die Boston Tigers.

Teamänderungen
Folgende Änderungen wurden vor Beginn der Saison vorgenommen:
 Die Castors de Québec wurden nach Newark, New Jersey, umgesiedelt und änderten ihren Namen in Newark Bulldogs.

Modus
In der Regulären Saison absolvierten die sechs Mannschaften jeweils 40 Spiele. Die drei bestplatzierten Mannschaften qualifizierten sich für die Playoffs, wobei der Erstplatzierte in der ersten Runde ein Freilos hatte. Für das Weiterkommen in den Playoffs waren die erzielten Tore entscheidend. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Reguläre Saison

Tabelle
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Playoffs

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

1928
Eishockeysaison 1928/29

CAHL 1928/29


Samar ( ) is the third-largest and seventh-most populous island in the Philippines, with a total population of 1,909,537 as of the 2020 census. It is located in the eastern Visayas, which are in the central Philippines. The island is divided into three provinces: Samar (formerly  Western Samar), Northern Samar, and Eastern Samar. These three provinces, along with the provinces on the nearby islands of Leyte and Biliran, are part of the Eastern Visayas region.

About a third of the island of Samar is protected as a natural park, known as the Samar Island Natural Park.

On June 19, 1965, through Republic Act No. 4221, Samar was divided into three provinces: Northern Samar, (Western) Samar and Eastern Samar. The capitals of these provinces are, respectively, Catarman, Catbalogan, and Borongan. In commemoration of the establishment of these provinces, June 19 is celebrated as an annual holiday and many have the day off from work.

Geography
Samar is the third-largest island in the Philippines by area, after the islands of Luzon and Mindanao. Mount Huraw is Samar's highest point, with an elevation of .

Samar is the easternmost island in the Visayas. It lies to the northeast of Leyte, separated from it only by the San Juanico Strait, which at its narrowest point is only about  across; the strait is spanned by the San Juanico Bridge. And it lies to the southeast of the Bicol Peninsula on Luzon, separated from it only by the San Bernardino Strait.

To the south is Leyte Gulf, which in October 1944 became the site of one of the most consequential naval battles of World War II. And to the north and east of Samar lies the Philippine Sea, part of the Pacific Ocean.

History

Kingdoms and principalities

Events

The name for the Samar island was approximated as Zamal by Antonio Pigafetta in 1521.

In 1543, King Iberein with his official oarsmen approached a Spanish vessel anchored in his harbour. Iberein is from Lawan. There is also a Samarnon saga that tells the story of Bingi of Lawan.

There are other principalities on the island such as Ibabao (or Cibabao), Achan, Camlaya, Taridola, and Candaya.

Foreign descriptions

Samar was the first island of the Philippines sighted by the Spanish expedition led by Ferdinand Magellan (transcribed as Zamal in the diary of Antonio Pigafetta). He sighted it on 16 March 1521, having sailed there from the Mariana Islands.  Realizing he had arrived at an archipelago, he charted the islands, and called them San Lazaro (Saint Lazarus in English) because they were sighted on Lazarus Saturday. The Spaniards later called the island Filipinas, while the Portuguese called it Lequios. Although Samar was the first island of the Philippines sighted by Magellan, he did not land there. He continued south, weighed anchor at Suluan Island, and then finally, on 17 March 1521, he landed on Homonhon Island.

Years later, other Spanish expeditions arrived. The historian William Henry Scott wrote that a "Samar datu by the name of Iberein was rowed out to a Spanish vessel anchored in his harbor in 1543 by oarsmen collared in gold; while wearing on his own person earrings and chains." Scott recounted a Samarnon saga, which was called siday, about Bingi of Lawan, a prosperous Lakanate in Samar, and he also recorded that Datu Hadi Iberein came from the Lakanate of Lawan.

Samar also had names which are recorded in early Spanish sources, including Ibabao (or Cibabao), Achan, Camlaya, and Taridola. The Spanish captain Miguel Lopez de Legaspi also infamously called the island Tandaya, after mistaking the name of a lord with the name of the island (not to be confused with Datu Daya of northern Cebu). This was spelled by Miguel de Loarca as Candaya.

Philippine-American War

The final campaign of the Philippine–American War (1899-1902) took place in Samar and is one of the best known, and most notorious, of the entire war.  A combination of factors resulted in particularly violent clashes.

On September 28, 1901, Eugenio Daza, Area Commander of Southeastern Samar and Valeriano Abanador, the town's police chief, launched an attack on U.S. Army Company C 9th Infantry Regiment who were occupying Balangiga. The Filipino Forces brought one of the only Filipino victories of the war and the worst American defeat in decades.

In 1989, "Balangiga Encounter Day" was established as a provincial holiday in Eastern Samar to celebrate the Balangiga Encounter victory.

The Balangiga Encounter resulted in the brutal March across Samar. "I want no prisoners. I wish you to kill and burn; the more you kill and burn, the better it will please me ... The interior of Samar must be made a howling wilderness ..." — Gen. Jacob H. SmithThousands of Filipinos were slaughtered by American Marines.

In his history of the war, Brian McAllister Linn asserts "Samar cast a pall on the army's achievement and, for generations, has been associated in the public mind as typifying the Philippine War."

World War II
The waters off the east side of the island also hosted the Battle off Samar on October 25, 1944, wherein a small, unarmored force of United States Navy escorts fought off the center force of the Imperial Japanese Navy, including the Japanese battleship Yamato. During World War II the island was part of a large US Navy base Leyte-Samar Naval Base.

Demographics

References

External links

Islands of Samar (province)
Islands of Northern Samar
Islands of Eastern Samar

Samar


Jakov Milatović (rođen 7. prosinca 1986. godine) crnogorski je političar, ekonomist i aktualni predsjednik Crne Gore, koji je na predsjedničkim izborima 2023. godine u drugom krugu 2. travnja pobijedio dotadašnjeg predsjednika Milu Đukanovića. Milatović je ranije bio crnogorski ministar gospodarstva i ekonomskog razvoja u vladi Zdravka Krivokapića u razdoblju od 4. prosinca 2020. do 28. travnja 2022. godine.

Životopis
Jakov Milatović rođen je u Titogradu (Podgorica), glavnom gradu SR Crne Gore, 7. prosinca 1986. godine. U njegovoj su obitelji djed i pradjed kao partizani sudjelovali u narodnooslobodilačkoj borbi. Osnovne studije u oblasti ekonomije završio je na Ekonomskom fakultetu Sveučilišta Crne Gore, sa prosječnom ocjenom 10 te je bio i student generacije. Dobitnik je brojnih domaćih priznanja od Ministarstva prosvjete, Sveučilišta Crne Gore, Ministarstva vanjskih poslova i dr, kao i stranih stipendija. Kao stipendista američke vlade proveo je jednu studijsku godinu na Sveučilištu savezne države Ilinois (Illinois State University), kao stipendist austrijske vlade jedan semestar na Sveučilištu za ekonomiju i biznis u Beču (WU Wien), a kao stipendist Europske komisije jednu studijsku godinu na Sveučilištu u Rimu (La Sapienza). Magistarske studije u oblasti ekonomije završio je na Sveučilištu Oksford i bio je stipendist britanske vlade (Chevening).

Radno iskustvo započeo je u NLB banci u Podgorici kao dio tima za upravljanje rizikom, zatim u Deutsche banci u Frankfurtu u timu za procjenu kreditnog rizika zemalja sa fokusom na zemlje središnje i istočne Europe. Od 2014. godine radio je u Europskoj banci za obnovu i razvoj (EBRD) u timu za ekonomsku i političku analizu, prvo kao ekonomski analitičar za jugoistočnu Europu a nakon unapređenja u poziciju ekonomiste pokrivao je zemlje Zapadnog Balkana iz ureda u Podgorici. Godine 2018. unaprijeđen je u glavnog ekonomistu sa zadatkom da pokriva zemlje EU, uključujući Rumunjsku, Bugarsku, Hrvatsku i Sloveniju iz ureda u Bukureštu.

Druga iskustva i usavršavanja sticao je kroz pohađanje programa i škola Ujedinjenih naroda u New Yorku, njemačke Zaklade Konrad Adenauer u Podgorici, Veleposlanstva Crne Gore u Rimu, Ureda za međunarodnu suradnju Ekonomskog fakulteta u Podgorici, Oxbridge Academic Programs u Oxfordu, Međunarodnog monetarnog fonda (MMF) u Londonu, Londonske škole ekonomije (LSE) i Sveučilišta u Pekingu, Liderske akademije Sveučilišta Standford i Sveučilišta u Beogradu, i drugih.

Pisao je stručne tekstove za Vijesti.

Bio je ministar ekonomskog razvoja u Vladi Zdravka Krivokapića.

Politički pogledi
Milatović je na referendumu za nezavisnost 2006. godine glasao za nezavisnost Crne Gore. Snažno se zalaže za pridruživanje Crne Gore Europskoj uniji. U isto se vrijeme zalaže i za bliže odnose između Crne Gore i Srbije.

Osobni život
Milatović je vjernik Srpske pravoslavne crkve i kršten je u manastiru Ostrog u Crnoj Gori. Po narodnosti se izjašnjava kao Crnogorac. Oženjen je Milenom i ima troje djece, kćeri Saru i Anu te sina Davida.

Izvori

Vanjske poveznice

Crnogorski političari od 1989.
Crnogorski predsjednici

Jakov Milatović


Indenfor online markedsføring og web udvikling, bruges metoden konverteringsoptimering, eller konverterings rate optimering, til at få procentuel stigning i besøgende der konverterer til kunder eller mere generelt udfører en ønsket handling på den pågældende hjemmeside.

På engelsk refereres konverteringsoptimering som oftest med forkortelsen CRO.

Historie
Online konverteringsoptimering (eller hjemmesideoptimering) opstod som et symptom på behovet hos e-handels konsulent for, at drive flere salg gennem deres respektive online-platforme.
I de tidlige 00'er steg konkurrencen online hastigt under IT-boblen - dette gjorde det nødvendigt for online-markeder at producere målbare resultater, når de optimerede hjemmesidernes brugeroplevelse. I 2004 kom den første udgave af Googles gratis værktøj til konverteringsoptimering. Værktøjet var dengang døbt Google Website Optimizer. I dag kender vi værktøjet som Google Optimize. Google Optimize findes i en gratis version med begrænset funktionalitet og en betalt version under navnet Google Optimize 360.

Konverteringsoptimering deler mange principper med Direkte markedsføring - blandt andet fokus på sporing, test og kontinuerlig forbedring.
Som nutidens konsulenter indenfor konverteringsoptimering, brugte datidens eksperter i direkte markedsføring metoder som A/B splittest og segmentering på målgrupper.

Centrale begreber

Konvertering
Konvertering bliver brugt til at referere til enhver ønsket handling der måles.
Mange forstår en konvertering som et køb på en webshop, men det kan også være en blødere konvertering som tilmelding til nyhedsbrev, udfyldelse af kontaktformular eller download af rapport.

Konverteringsrate
Konverteringsrate refererer til den procentdel af de besøgende på en hjemmeside, der udfører den ønskede handling.
Et eksempel er den procentdel af besøgende, der afgiver en ordre på en webshop.

Konverteringsraten kan udregnes ved følgende formel: Konverteringsrate = (Antal ordre / Antal besøgende) * 100%.

A/B Test
En A/B test eller split-test er en metode, hvor man sammenligner en kontrolgruppe, der udsættes for én version af et budskab eller anden form for kommunikation, med en eller flere forsøgsgrupper, der udsættes for varianter af samme kommunikation, hvor et element, f.eks. en tekst eller et billede, er ændret.

Formålet er at finde frem til hvilken af varianterne, der er bedst til at påvirke modtagerne af budskabet til at foretage den ønskede handling, som f.eks. køb, accept af yderligere kommunikation eller lignende.

Referencer

Markedsføring

Konverteringsoptimering


El término Kievka  puede referirse a:

Localidades

Kievka (Karaganda, Kazajistán), localidad de la provincia de Karaganda, en Kazajistán.
Kievka (Kostanay, Kazajistán), localidad de la provincia de Kostanay, en Kazajistán.

Kievka (Cheliábinsk), localidad del óblast de Cheliábinsk, en Rusia.
Kievka (Krasnodar), localidad del krai de Krasnodar, en Rusia.
Kievka (Bolótnoye, Novosibirsk), localidad del raión de Bolotnoye en el óblast de Novosibirsk, en Rusia.
Kievka (Kúpino, Novosibirsk), localidad del raión de Kúpino en el óblast de Novosibirsk, en Rusia.
Kievka (Tatarsk, Novosibirsk), localidad del raión de Tatarsk en el óblast de Novosibirsk, en Rusia.
Kievka (Primorie), localidad del krai de Primorie, en Rusia.
Kievka (Pskov), localidad del óblast de Pskov, en Rusia.
Kievka (Rostov), localidad del óblast de Rostov, en Rusia.
Kievka (Samara), localidad del óblast de Samara, en Rusia.
Kievka (Sarátov), localidad del óblast de Sarátov, en Rusia.
Kievka (Stávropol), localidad del krai de Stávropol, en Rusia.
Kievka (Tver), localidad del óblast de Tver, en Rusia.
Kievka (Volgogrado), localidad del óblast de Volgogrado, en Rusia.

Ríos

Río Kievka, en el krai de Primorie, en Rusia.

Kievka


Garhakota es una localidad de la India, en el distrito de Sagar, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 388  a 244 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 29 424 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Garhakota


Die Burg Strečno (, ältere Namen: Strechun, Strechyn, Streczen, Streczan, Strežín, ungarisch Sztrecsény vára) liegt in der nördlichen Slowakei etwa acht Kilometer östlich der Stadt Žilina auf der Straße nach Martin in der Kleinen Fatra, auf einem hohen Felsen oberhalb des Flusses Waag. Zusammen mit der Burg Starý hrad ein paar Kilometer flussaufwärts schützte Burg Strečno den Weg durch den Engpass Domašínsky meander.

Geschichte

Die Höhenburg wird zum ersten Mal während der Zeit der Herrschaft des Oligarchen Matthäus Csák als Sitz eines Herrschaftsguts erwähnt, daher wird ihm die Entstehung gegen 1300 zugeschrieben. Zu dieser Zeit bestand Burg Strečno nur aus einem befestigten gotischen Wohnturm, der die Furt im Ort Strečno schützte. Als königliches Gut in der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts gelangte die Burg in den Besitz der Königinnen Barbara und Elisabeth. In den Jahren 1444–69 war die Burg im Besitz der Familie Pongrácz aus Liptau-Sankt-Nikolaus, danach wechselte die Burg seine Besitzer oft. Unter anderem waren Johann Corvinus, Nikolaus und Peter Kostkovci, Johann Zápolya und das Geschlecht Dessewffy Herrscher der Burg. Im 17. Jahrhundert waren Besitzer Franz Wesselényi und die Familie Löwenberg. In seinen letzten Jahren im späten 17. Jahrhundert war die Burg oft Zufluchtsort der anti-habsburgischen Thököly-Aufständischen, sodass das kaiserliche Heer unter Leopold I. die Außenbefestigung schleifte und die Burg selbst beschädigte. Kurz vor dem Ende war die Burg mit ihrem zweistöckigen Palast, einer Renaissance-Vorburg sowie drei Bastionen eine der am besten befestigten Burganlagen des gesamten Waagtals. Seither erhob sich nur eine Burgruine über die Waag.

Die Mauern wurden am Anfang des 20. Jahrhunderts konserviert. 1970 wurde die Burg zum nationalen Kulturdenkmal erklärt und 1995 beendete man die Sanierungsarbeiten, sodass die teilweise wiedererrichtete Burg wieder zugänglich wurde.

Weitere Informationen

Die ehemalige Herrin der Burg, Sofia Bosniak (1609–1644, slowakisch Žofia Bosniaková, ungarisch Bosnyák Zsófia), Gattin von Franz Wesselényi, Palatin des Königreichs Ungarn, war für ihre guten Taten und ihre Hilfe für die Kranken und Armen zur Zeit ihres Todes inoffiziell als "Heilige von Strečno" bekannt. Im Jahr 1689, 45 Jahre nach dem Tod, wurden von kaiserlichen Soldaten die fast ungestörten Überreste gefunden und 1698 in die Krypta der Kirche von Teplička nad Váhom übertragen und dort 1729 in die neu erbaute Kapelle Jungfrau Maria von Loreto feierlich verlegt. 2009 wurden die Überreste durch einen psychisch kranken Mann verbrannt.

Der US-amerikanische Fantasyfilm Dragonheart wurde teilweise in der Burg Strečno gedreht.

Weblinks

 Beschreibung der Burg (slowakisch)
 Geschichte auf der Seite des Betreibers Považské múzeum (slowakisch)

Einzelnachweise

Strecno
Strečno
Strecno

Burg Strečno


The crested treeswift (Hemiprocne coronata) is a species of tree swift. It was for some time considered the same species as its eastern relative, the gray-rumped treeswift (Hemiprocne longipennis), but they do not interbreed where their ranges overlap. It is distinct in flight, with long, bowed wings and a deeply forked tail that usually appears narrow and pointed.

Description
The crested treeswift is a large slender bird at  length. This species is dove grey above and white below. The long swept-back wings are a darker grey above. This treeswift has a crest and a long, deeply forked tail. The adult male has orange cheeks and ear coverts with a narrow streak of white under the eye and a trace of a white supercilium. The female has a thin white stripe below the eye running along the cheek. Young birds have a dark grey head and wings but the feathers are edged in white and the rest of the soft plumage is much streakier than that of the adults. They are found in small groups that fly in wide circles in open forest, occasionally perching atop a tall and leafless tree. When perched they appear to sit very upright.

The call of this species is a harsh kee-kyew or three note kip-kee-kep with emphasis on the middle note.

Taxonomy and systematics
The species was first given a binomial name with a description by Samuel Tickell in 1833. He collected specimens during his travels in the Borabhum and Dholbhum area while serving as a lieutenant in the 31st regiment of native infantry. He called it Hirundo coronatus and gave it the trivial name of Dhudka Swallow. He noted that it was not found throughout the year. The genus Hemiprocne was erected by Christian Ludwig Nitzsch in 1829 but the species has variously been incorrectly treated in the past in Dendrochelidon and Macropteryx. Jerdon, a quinarian, considered the species to be a link between the swifts and swallows on the basis of their silky plumage, uncharacteristic of the swifts. James L. Peters considered coronata as a subspecies of longipennis but it was reinstated as a full species based on plumage and structural differences (Prigogine's delta or distance between the fourth and fifth tail feather) and distributions of this and longipennis in the restricted sense. Dillon Ripley described a new subspecies dryas from a specimen obtained by Salim Ali from Rajpipla in southern Gujarat. He considered it to be paler grey on the upperparts than the known forms. This is however no longer considered a valid subspecies and represents variation within the widely distributed species.

The genus is the sole member of the tribe Hemiprocnini which is, based on one morphological cladistics, considered to be more derived than the Cypseloidini (while some others have suggested that Hemiprocne is basal) and basal to the Collocaliini and more derived tribes Chaeturini and Apodini. The posterior portion of the sternum has two openings or foramina and the fifth secondary is absent (also known as diastataxic, a character shared with Cypseloides) whereas other swifts have the fifth secondary (and are said to be eutaxic). Like all swifts this species uses saliva to build its nest but it does not have all the toes facing forward as in the Apodini.

Distribution and habitat

The crested treeswift is a common resident breeder from the Indian subcontinent. It is found in India, Sri Lanka, Bhutan, Bangladesh, Nepal, Myanmar, Thailand, Vietnam, Cambodia, Laos and China.
These are birds of open woodland and deciduous forests. They are also found in open areas near trees and in parks and gardens. Most birds live in the lowlands below 1000 m.

Behaviour
The crested treeswift builds a tiny and thin-walled and shallow nest made up of pieces of bark and feathers which is glued with saliva to the side of an exposed tree branch. It lays one blue-grey egg which is incubated by both sexes. The nest is so small that incubating birds may just appear as if just normally perched on a branch having a knot. Adults may also sit along the branch when incubating. Nearly half the egg is visible above the edge of the nest and is covered by the down feathers of their breast and belly when incubating. The breeding season is during the hottest part of summer from March to July and nests may be positioned on the eastern side of a branch so that the adult would have the sun on its back during the afternoon. Females were observed to incubate more while males sat nearby or captured insects. The nestlings are cryptically patterned in grey and freeze when threatened with the head held low and beak held slightly upward and appear like a knot on a tree branch or when sitting horizontally  appear like a chameleon.

The crested treeswift feeds in the air, capturing insects (including honey bees) on the wing with its bill. They are known to sometimes roost communally.

Status
The crested treeswift has a very large range, the population size seems stable and it is considered relatively common. For these reasons, the IUCN has listed it as being of "Least Concern".

References

crested treeswift
Birds of South Asia
Birds of Southeast Asia
crested treeswift

eo:Arbapusoj

Crested treeswift


This is a list of all sumo wrestlers who have reached the sport's highest rank of yokozuna. It was not recorded on the banzuke until 1890 and was not officially recognised as sumo's highest rank until 1909. Until then, yokozuna was merely a licence given to certain ōzeki to perform the dohyō-iri ceremony. It was not always the strongest ōzeki but those with the most influential patrons who were chosen.

The first list of yokozuna (with 17 names in total) was compiled by the 12th yokozuna Jinmaku Kyūgorō in 1900 but was not regarded as official until 1926 when it was published by the newly formed Japan Sumo Association and updated to 31 names. Since that time, 42 more yokozuna have been promoted. The Sumo Association have overseen all promotions since Chiyonoyama's in 1951. Two consecutive tournament championships or an "equivalent performance" at ōzeki level are the minimum requirement for promotion to yokozuna in modern sumo.

The longest serving yokozuna ever was Hakuhō, who was promoted in 2007 and retired in 2021.

The number of top division championships won by each yokozuna is also listed.  Those listed for yokozuna active before the summer tournament of 1909 are historically conferred from the win–loss records of the time as no system of championships existed up to this time.

List

Timeline

See also
List of past sumo wrestlers
List of sumo tournament top division champions
List of ōzeki
List of sekiwake
List of komusubi

Notes

External links
Yokozuna list at the Japanese Sumo Association (English) (Japanese)

Lists of Japanese sportspeople
Lists of sportspeople

Lists of sumo wrestlers

List of yokozuna


Alt er dit er en eksperimentalfilm instrueret af Torben Skjødt Jensen.

Handling
Musikvideo med Miss B.Haven. Del af antologien »Englefjæs og andre videoer«.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1987

Eksperimentalfilm fra Danmark

Alt er dit


Lauwersmeer er en menneskeskabt sø i det nordlige Holland, på grænsen til provinserne Groningen og Friesland. Søen blev dannet den 23. maj 1969, da diget mellem bugten kaldet Lauwerszee og Vadehavet blev lukket. Det er kendt for ornitologiske studier (fuglekikkeri).

På den østlige bred af Lauwersmeer er Marnewaard, et træningsområde for den kongelige nederlandske hær. De centrale og østlige dele af søen blev Lauwersmeer Nationalpark den 12. november 2003.

Historie

Lauwersmeer (på hollandsk: Lauwerszee) blev dannet ved en oversvømmelse i 1280, og opkaldt efter floden Lauwers, som strømmer langs grænsen mellem Groningen og Frieslands provinser. Under oversvømmelsen forsvandt floden Lauwers munding og dens bifloder Reitdiep, Dokkumerdiep og Ee flød direkte ud i den nye bugt. Mange planer blev foretaget efter denne katastrofe for at afskære den fra havet, men ingen blev nogensinde iværksat. Dele af det blev imidlertid inddiget i mindre stykker og reducerede langsomt området fra et stort togrenet flodmunding til det næsten firkantede indløb, der ses på nyere kort.

De første alvorlige planer om at dræne Lauwersmeer var fra 1849.

I 1930'erne kom en kommission op med flere planer, men alle blev lagt på hylder og blev aldrig udført. Oversvømmelseskatastrofen fra 1953 og julefloden fra 1954 viste, at der skulle gøres noget. I 1958 fastlagde Ny Delta Loven, at der skulle ske en forstærkning af digerne i det nordlige Holland. Ved Lauwersmeer var der to muligheder for at styrke de eksisterende diger omkring Lauwersmeer (32 km dige) eller at lave en 13 km dæmning, der adskiller Lauwersmeer og Vadehavet. Efter en undersøgelse fandt ud af, at 13 km digeplanen var dyrere end 32 km digeplanen, besluttede regeringen sig for den billigere mulighed.

De mennesker, der boede i området, protesterede, og der blev nedsat et udvalg (actiecomité "Lauwerszee"). Der indsamledes 135.000 underskrifter fra folk, der ønskede at lukke Lauwersmeer. I Leeuwarden blev der afholdt et stort møde for at vise regeringen, at lokale folk ikke var enige i beslutningen. Den 10. juni 1960 besluttede Kabinet-De Quay at lukke Lauwersmeer, idet man accepterede at dele omkostningerne med provinserne Groningen og Friesland, som også var enige i at vedligeholde diget efter afslutningen.

Det 13 kilometer lange dige har sluse og stigbord. En ny havn kaldet Lauwersoog blev bygget delvist langs diget. Den endelige lukning og adskillelse fra Vadehavet fandt sted den 25. maj 1969; siden da er området blevet kaldt Lauwersmeer.

Ny flora og fauna optrådte efterhånden i takt med, at Lauwerszee gradvist blev omdannnet til en ferskvandssø, og for at beskytte dette nye og unge naturområde blev det besluttet den 12. november 2003 at udlægge Lauwersmeer til nationalpark. Færgen til Schiermonnikoog, der tidligere havde sejlet fra Oostmahorn, sejler nu fra Lauwersoog.

Noter

Eksterne henvisninger

Naturbeskyttelse
Nederlandenes historie

Lauwersmeer


L'affaire Jean-Lucien Maurel est une affaire judiciaire mettant en cause le prêtre Jean-Lucien Maurel (1929-) directeur du collège privé catholique Saint-Pierre de Mur-de-Barrez dans le département de l'Aveyron. Il est condamné en 2000 à dix ans de prison pour viols et agressions sexuelles sur trois mineurs de 10 à 13 ans. Libéré en 2005, il se retire à Rodez où il peut continuer à célébrer des messes n'ayant pas été défroqué par l'Église catholique.

Historique

Jean-Lucien Maurel arrive  au collège privé catholique Saint-Pierre en 1953. Il en devient le directeur jusqu'à son arrestation en 1997.

En juin 1996, une lettre anonyme aux habitants de la commune de Mur-de-Barrez, dénonce des agressions sexuelles du prêtre Jean-Lucien Maurel : .

En mars 1997, un garçon de quinze ans accuse le prêtre de l'avoir violé lors d'un voyage de fin d'année aux États-Unis. Jean-Lucien Maurel est alors placé en garde à vue et reste en détention 1 mois. L'affaire fait grand bruit dans le village où deux clans s'opposent. Un comité soutient le prêtre, Roland Agret, victime d'une erreur judiciaire dans les années 1970, y participe.

L'enquête qui suit la lettre anonyme mentionne sept enfants victimes d' « attouchements » ou de « viols » perpétrés par le prêtre Jean-Lucien Maurel pendant les quarante années de sa carrière.

Lors du procès Gilbert Collard est un des avocats du prêtre et Jean Chevais intervient pour l'association L'Enfant bleu. Les audiences se tiennent souvent à huis clos. Jean-Lucien Maurel est reconnu coupable de deux viols sur deux enfants et d' « agressions sexuelles exemptes de pénétration » sur un troisième. Il est acquitté d'une troisième accusation de viol, seule l'« agression sexuelle » est retenue. À l'issue du procès, il est condamné à dix ans de réclusion criminelle.

Le 31 janvier 2001, le pourvoi de Jean-Lucien Maurel est rejeté par la Cour de cassation.

Jean-Lucien Maurel est libéré le 5 octobre 2005. Cette libération anticipée provoque les critiques des victimes. Il vit alors à Rodez où il peut célébrer des messes n'ayant pas été défroqué. Son supérieur, Bellino Ghirard évêque du diocèse de Rodez et Vabres s'en explique en ces termes : . Son successeur en 2011, l'évêque François Fonlupt abonde dans ce sens : .

Références

Articles connexes
 Abus sexuels sur mineurs dans l'Église catholique en France
 Commission indépendante sur les abus sexuels dans l'Église

Maurel
Maurel

Affaire Jean-Lucien Maurel


ථාටයක් (; ; ; also transliterated as thaat) is a mode in Hindustani music.  Thāts always have seven different pitches (called swara) and are a basis for the organization and classification of ragas in North Indian classical music.

පද්ධතිය
නූතන ථාට පඬතිය විෂ්ණු නාරායන් භාත්ඛණ්ඩේ විසින් විසිවන දශකයේ මුල් දශකයේ නිමැවිණි.  භාත්ඛණ්ඩේ modeled his system after the කර්ණාඨක සංගීතය melakarta classification, devised around 1640 A.D. by the musicologist Venkatamakhin. Bhatkhande visited many of the ඝරණ (පාසල්) of උතුරු ඉන්‍දියානු සංගීතය, conducting a detailed analysis of Indian raga. His research led him to a system of ten thāts, each named after a prominent raga associated with it. Many correspond to one or other of the European church modes. They are listed here according to their pitches; lower-frequency pitches are represented with lowercase letters and higher-frequency pitches with uppercase letters.

 බිලාවල් රාගය (=Ionian mode): S R G m P D N S'
 ඛමාජ් රාගය (=Mixolydian mode): S R G m P D n S'
 කාෆි රාගය (=Dorian mode): S R g m P D n S'
 ආශාවරී රාගය (=Aeolian mode): S R g m P d n S'
 භෛරවී රාගය (=Phrygian mode): S r g m P d n S'
 භෛරව රාගය: S r G m P d N S'
 යමන් රාගය (=Lydian mode): S R G M P D N S'
 මාර්වා රාගය: S r G M P D N S'
 පූර්වි රාගය: S r G M P d N S'
 තෝඩි රාගය: S r g M P d N S'

One can arbitrarily designate any pitch as Sa (the tonic) and build the series from there. While all thāts contain seven notes, many ragas (of the audav and shadav type) contain fewer than seven and some use more. A raga need not use every swara in a given thāt; the assignment is made according to whatever notes the raga does contain (but see note 5). The relatively small number of thāts (compared to the 72 melakartas of South Indian music) reflects Bhatkhande's compromise between accuracy and efficiency: The degree of fit between a raga and its thāt is balanced with the desire to keep the number of basic thāts small. Ambiguities inevitably arise. For example, Raga Hindol, assigned to Kalyan thāt, uses the notes S G M D N, which are also found in Marwa thāt. Raga Jaijaivanti contains both shuddha nishad and komal nishad (and sometimes both versions of gandhar as well), which by definition corresponds to no thāt. Bhatkande resolved such cases "by an ad hoc consideration, appealing to musical performance practice" (see Ramesh Gangolli's article, cited in note 4 above).

Each thāt contains a different combination of altered (vikrt) and natural (shuddha) notes. The flattening or sharpening of pitches always occurs with reference to the interval pattern in Bilawal thāt.

In effect only heptatonic diatonic scales are called "thāt." Bhatkhande applied the term "thāt" only to scales that fulfill the following rules:
 A thāt must have seven notes.
 The notes must be in sequence: Sa Re Ga Ma Pa Dha Ni (whether shuddha or vikrt—both versions of a single note are not allowed).
 A thāt, unlike a raga, does not have separate ascending and descending lines.
 A thāt has no emotional quality (which ragas, by definition, do have).

Thāt and time of performance
Ragas are normally ascribed to certain periods of the day and night (See Samay). Narada's Sangita-Makaranda, written sometime between 7th and 11th century, gives warnings to musicians against playing ragas at the incorrect time of day.  Traditionally, disastrous consequences are to be expected. Bhatkhande stated that the correct time to play a raga had a relation to its thāt (and to its vadi).

මූලාශ්‍ර

සාහිත්‍යය

සංගීතය
හින්දුස්ථානි සංගීතය

ථාට


Get Out er en amerikansk thrillerfilm produceret, manusforfattet og instrueret af Jordan Peele. Filmen havde premiere 24. januar 2017 på Sundance Film Festival og blev lanceret i biograften i USA 24. februar 2017 af Universal Pictures.

De centrale roller i filmen er besat af Daniel Kaluuya, Allison Williams, Bradley Whitford, Caleb Landry Jones, Stephen Root, Lakeith Stanfield og Catherine Keener.

Medvirkende
Daniel Kaluuya som Chris Washington
Allison Williams som Rose Armitage
Catherine Keener som Missy Armitage
Bradley Whitford som Dean Armitage
Caleb Landry Jones som Jeremy Armitage
Marcus Henderson som Walter
Betty Gabriel som Georgina
Lakeith Stanfield som Andrew Logan Kong
Stephen Root som Jim Hudson
Lil Rel Howery som Rod Williams

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2017
Gyserfilm fra USA
Engelsksprogede film

Get Out


رأس الجاثي  نجم تابع لكوكبة الجاثي، يبعد 382 سنة ضوئية عن الأرض. يعدّ عملاقًا أحمرًا، إذ يبلغ قطره 300 ضعف قطر الشمس، ويبلغ لمعانه 900 ضعف لمعان الشمس. يعدّ الفلكيون رأس الجاثي نجمًا متعدّدا، إذ هو عبارة عن نجمين:
 رأس الجاثي أ، وهو نجم عملاق أحمر،
 رأس الجاثي ب، وهو بدوره نجم ثنائي، متكون من نجم عملاق أصفر رئيسي (رأس الجاثي ب1) ونجم قزم أبيض ثانوي (رأس الجاثي ب2).

انظر أيضا
 كوكبة الجاثي.

مراجع

أجرام باير
أجرام فهرس هنري درابر
أجرام هيباركوس
أجسام فلامستيد
أنظمة نجمية ثلاثية
عمالقة ساطعة نوع-M
عمالقة عظمى نوع-M
عمالقة نوع-G
فهرس النجوم الساطعة
كوكبة الجاثي
مسح بون الفلكي
نجوم النسق الأساسي نوع-F
نجوم بأسماء خاصة
نجوم متغيرة شبة منتظمة
نجوم مزدوجة

رأس الجاثي


James Ross may refer to:

Politicians

Australia
James Ross (Australian lawyer) (1788–1865)
James Ross (Australian politician) (1895–1975), New South Wales politician

Canada
James Ross (MLA) (1814–1874), member of the Legislative Assembly of Quebec
James Ross (Ontario politician) (1817–1895)
James Gibb Ross (1819–1888), Canadian merchant and politician from the province of Quebec
James Ross (Alberta politician) (1851–1936)
James Alway Ross (1869–1945), politician and poet in Ontario, Canada
James Walker Ross (1885–1941)
J. Arthur Ross (1893–1958), Manitoba politician
James W. Ross (born 1938), Canadian senator

United States
James Ross (Pennsylvania politician) (1762–1847), lawyer and senator from Pennsylvania, 1794–1803
James E. Ross (1921–1993), Pennsylvania state senator
Jim Ross (politician), former member of the Ohio House of Representatives

Sportsmen
Jim Ross (Australian footballer) (1927–2015), Australian rules footballer
Jim Ross (ice hockey) (1926–2016), Scottish-born Canadian ice hockey player
Jimmy Ross (footballer, born 1866) (1866–1902), Scottish association footballer
James Ross (rugby union) (1880–1914), Scottish rugby player
Jimmy Ross (footballer, born 1895), Scottish professional footballer
Jim Ross (born 1952), wrestling executive and commentator

Other people

Canada
James Ross (Canadian lawyer) (1835–1871), participant in Red River Rebellion
James Ross (Canadian businessman) (1848–1913), Scottish-born civil engineer and businessman
James Hamilton Ross (1856–1932), Yukon Territory Commissioner
James Sinclair Ross (1908–1996), Canadian author

United Kingdom
James Ross, 4th Lord Ross (died 1581), Scottish nobleman and an adherent to the cause of Mary, Queen of Scots
James Ross, 6th Lord Ross (died 1633), Scottish nobleman
James Ross, 7th Lord Ross (died 1636), Scottish nobleman
James Ross (conductor), British conductor
James Ross (surgeon) (1911–1997), Scottish surgeon
Sir James Clark Ross (1800–1862), British polar explorer
Sir James Ross, 1st Baronet (1895–1980), British surgeon
James Ness MacBean Ross (1889–1964), British medical doctor

United States
James Ross (mayor), mayor of Lancaster, Pennsylvania, 1934–1938
James Ross (American author) (1911–1990)
James Delmage Ross (1872–1939), superintendent of lighting for Seattle and member of the Securities and Exchange Commission
James F. Ross (1931–2010), American philosopher
Jimmy D. Ross (1936–2012), retired United States Army general
Jamie Ross (born 1939), American actor
James William Ross IV (born 1988), American drag queen

Other countries
James Henderson Ross (born 1941), Australian botanist
James Ross (artist) (born 1948), New Zealand painter, exhibited alongside Mervyn Williams
Jimmy James Ross (1936–2000), Trinidad and Tobago singer

Other uses
RRS James Clark Ross, a 1990 British Antarctic Survey ship
Jamie Ross (Law & Order), a character on Law & Order
Jimmy Ross, a character in The Airmail Mystery

James Ross


سلوى بخيت (15 مارس 1958 -), ممثلة بحرينية. عملت في العديد من المسلسلات واشتهرت بالأدوار الكوميدية تُكنى أم هلال بسبب دورها في مسلسل (سوالف أم هلال)، وقد اعتزلت المجال الفني عدة مرات.

أعمالها

في التلفزيون

في المسرح

في السينما

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
مواليد 1958
ممثلات تلفزيون بحرينيات
ممثلات مسرح بحرينيات

سلوى بخيت


Rauðkengúra (fræðiheiti: Macropus rufus), líka þekkt sem risakengúra, er stærsta pokadýr heims. Rauðkengúran tilheyrir kengúruætt ásamt 4 öðrum.

Tenglar

Pokadýr
Kengúrur

Rauðkengúra


Ravnkær Sogn (på tysk: Kirchspiel Rabenkirchen) er et sogn i det sydlige Angel i Sydslesvig, tidligere i Slis Herred (Gottorp Amt), nu kommunerne Ravnkær-Fovlløk, Grødersby og den vestlige del af Dollerødmark i Slesvig-Flensborg i delstaten Slesvig-Holsten.

I Ravnkær Sogn findes flg. stednavne:
 Bedsted Kro (Bedtstedt)
 Dollerød gods (Dollrot)
 Dollerødmark (Dollrotfeld)
 Dollerødvad
 Fovlløk (Faulück)
 Fovlløklund (Faulücklund)
 Fovlløkmark (Faulückfeld)
 Gammelgaard
 Havretved el. Habertved (Habertwedt)
 Karskov (Karschau)
 Kongsten
 Lille Grødersby (også Lille Grødesby, Klein-Grödersby)
 Ravnkær (også Ravnkjær, Rabenkirchen)
 Ravnkærkskov (Rabenkirchenholz)
 Spinkerød (Spinkery)
 Stenrøddam
 Store Grødersby (også Stor Grødesby, Groß-Grödersby)

Litteratur
 M. Mørk Hansen: Kirkelig Statistik over Slesvig Stift: Med historiske og topografiske bemærkninger, bind 2, Kjøbenhavn 1864, side 408
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 532

Eksterne henvisninger
 Arnæs og Ravnkær Menighed / Kirchengemeinde Arnis-Rabenkirchen

Sogne i Sydslesvig

Ravnkær Sogn


Thomas Jacomb Hutton ( - ) est un officier de l'armée britannique qui a occupé divers postes d'état-major essentiels entre la Première Guerre mondiale et la Seconde Guerre mondiale, commandant finalement l'armée birmane pendant la premières étapes de la conquête japonaise de la Birmanie au début de 1942.

Hutton était marié à la psychiatre écossaise Isabel Emslie Hutton (1887-1960).

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

 LHCMA catalogue: Papers of Lt Gen Sir Thomas Jacomb Hutton, MC, KCB, KCIE (1890-1981), King's College London Liddell Hart Centre for Military Archives. (URL accessed 9 June 2006)
 "By Air and Foot", Time magazine, 16 February 1942. British versus Japanese, Rangoon; (archive article), URL accessed 9 June 2006)
 British Army Officers 1939-1945
 Generals of World War II

Naissance en mars 1890
Naissance à Nottingham
Décès en janvier 1981
Décès à Londres
Décès à 90 ans
Officier de la Royal Artillery
Titulaire de la croix militaire (Royaume-Uni)
Chevalier commandeur de l'ordre de l'empire des Indes
Chevalier commandeur de l'ordre du Bain
Personnel de l'armée de terre britannique pendant la Première Guerre mondiale
Général de l'armée de terre britannique pendant la Seconde Guerre mondiale

Thomas Jacomb Hutton


Hack Forums (souvent abrégé en « HF ») est un forum Internet dédié aux discussions liées à la culture des hackers et à la sécurité informatique. Le site Web est classé numéro un des sites Web dans la catégorie « Hacking » quant au trafic Web par la société d'analyse Alexa Internet. Le site Web a été largement signalé comme facilitant les activités criminelles en ligne, comme le cas de Zachary Shames, qui a été arrêté pour avoir vendu un logiciel d'enregistrement de frappe sur les forums de piratage en 2013, qui a été utilisé pour voler des informations personnelles.

Failles de sécurité
En juin 2011, le groupe hacktiviste LulzSec, dans le cadre d'une campagne intitulée « 50 jours de lulz », viole le forum de piratage et publie les données obtenues. Les données divulguées comprenaient les informations d'identification et les informations personnelles de près de  utilisateurs enregistrés.

Le 27 août 2014, Hack Forums est piraté avec un message de défiguration par un pirate égyptien, utilisant le pseudo en ligne « Eg-R1z ».

Le 26 juillet 2016, l'administrateur de Hack Forums (« Omniscient ») avertit ses utilisateurs d'une faille de sécurité. Dans un e-mail, il conseille aux utilisateurs de changer leurs mots de passe et d'activer le 2FA.

Incidents criminels allégués
Selon un communiqué de presse du ministère américain de la Justice, Zachary Shames aurait développé un enregistreur de frappe en 2013 qui permettait aux utilisateurs de voler des informations sensibles, notamment des mots de passe et des identifiants bancaires, à partir de l'ordinateur d'une victime. Ce keylogger, connu sous le nom de « Limitless Logger Pro », est vendu 35 $ sur le forum de piratage.

Le 12 août 2013, des pirates utilisent la force brute SSH pour cibler en masse les systèmes Linux avec des mots de passe faibles. Les outils utilisés par les pirates ont ensuite été publiés sur le forum de piratage.

Le 15 mai 2014, le FBI cible les clients d'un outil d'administration à distance (RAT) populaire appelé « Blackshades ». Blackshades RAT était un logiciel malveillant créé et vendu sur le forum de piratage.

Le 14 janvier 2016, le développeur du botnet MegalodonHTTP est arrêté. MegalodonHTTP comprenait un certain nombre de fonctionnalités telles que « Téléchargement et exécution binaires », « Méthodes d'attaque par déni de service distribué (DDoS) », « Remote Shell », « Antivirus Disabling », « Crypto miner pour Bitcoin, Litecoin, Omnicoin et Dogecoin ». Le logiciel malveillant est vendu sur le forum de piratage.

Le 22 septembre 2016, de nombreux sites Web majeurs ont été forcés de se déconnecter après avoir été touchés par « Mirai », un logiciel malveillant qui ciblait les appareils non sécurisés de l'Internet des objets (IoT). Le code source de Mirai a été publié sur les forums de piratage en tant que source ouverte. En réponse, le 26 octobre 2016, Omniscient, l'administrateur des forums de piratage, a supprimé définitivement la section DDoS-for-Hire du forum.

Le 21 octobre 2016, des sites Web populaires, dont Twitter, Amazon, Netflix, ont été supprimés par une attaque par déni de service distribué. Les chercheurs ont affirmé que l'attaque provenait de contributeurs sur les forums de piratage.

Le lundi 26 février 2018, l'Agence France-Presse (AFP) a rapporté  que les autorités ukrainiennes avaient arrêté l'organisateur du cybercrime Avalanche Gennady Kapkanov, qui aurait vécu sous un faux passeport à Poltava, une ville du centre de l'Ukraine. Il a commercialisé l'outil d'administration à distance (NanoCore RAT) et un autre programme de licence de logiciel appelé Net Seal exclusivement sur les forums de piratage. Plus tôt, en décembre 2016, le FBI avait arrêté Taylor Huddleston, le programmeur qui a créé NanoCore et l'a annoncé en premier sur Hack Forums.

Le 31 août 2018, plusieurs utilisateurs des Hack Forums ont affirmé avoir reçu un e-mail de Google les informant que le FBI exigeait la divulgation des données des utilisateurs liées au malware LuminosityLink vendu sur les Hack Forums.

Le 29 octobre 2018, Vice Media a rapporté que Saud Al-Qahtani, conseiller du prince héritier Mohammed bin Salman d'Arabie saoudite et l'un des cerveaux présumés derrière l'assassinat de Jamal Khashoggi, était très actif sur les forums de piratage pendant de nombreuses années sous le nom d'utilisateur Nokia2mon2., demandant de l'aide pour pirater les victimes et acheter un logiciel de surveillance malveillant. Il y avait des rumeurs parmi les utilisateurs des forums de piratage selon lesquelles Nokia2mon2 était connecté au gouvernement saoudien et qu'il utilisait le site Web comme ressource pour espionner des journalistes, des étrangers et des dissidents.

Accueil du public
Selon Patrick Howell O'Neill de CyberScoop : « Le forum s'adresse principalement à un public jeune qui est curieux et parfois malveillant, mais qui apprend encore. De plus, HackForums est le genre de communauté Internet qui peut sembler impénétrable, voire incompréhensible, aux étrangers. Elle a la réputation d'être peuplée de trolls : des enfants motivés par le chaos et une activité criminelle effrontée. »

Le journaliste en cybersécurité Brian Krebs décrit HackForums comme « un forum envahi par des pirates adolescents en herbe qui passent le plus clair de leur temps à essayer de s'impressionner, de s'attaquer ou de se voler les uns les autres ».

Allison Nixon, Directeur de la recherche en sécurité a Flashpoint, compare l'activité sur HackForums a celle des gangs de rues, affirmant que :

Références

Liens externes

 Site officiel

Hacking (sécurité informatique)
Pages avec des traductions non relues

Hack Forums


Ramon Zürcher (né le  à Aarberg) est un réalisateur suisse.

Biographie
Ramon Zürcher a étudié à l'université des arts de Berne et à l'Académie allemande du cinéma et de la télévision de Berlin.

Il réalise plusieurs courts métrages et un premier long métrage, L'Étrange Petit Chat, présenté au festival de Cannes 2013 (programmation de l'ACID).

Avec son frère Silvan, il tourne ensuite La Jeune Fille et l'Araignée, sorti en 2021.

Filmographie

Courts métrages
 2007 : Aujourd'hui, j'aime cette chanson
 2009 : Reinhardtstraße
 2010 : Les Passants
 2011 : Hier, mon amie a acheté un vélo

Longs métrages
 2013 : L'Étrange Petit Chat
 2021 : La Jeune Fille et l'Araignée (coréalisateur : Silvan Zürcher)

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Joachim Lepastier, entretien avec Ramon et Silvan Zürcher à propos de L'Étrange Petit Chat, Cahiers du cinéma, , avril 2014,

Liens externes

Naissance dans le canton de Berne
Réalisateur suisse de cinéma
Naissance en juin 1982

Ramon Zürcher


Omkostningsniveau er et økonomisk begreb som udtrykker for størrelsen af erhvervslivets udgifter til produktion og varefordeling. Når f.eks. arbejdslønnen og erhvervslivets udgifter til sociale omkostninger, skatter eller udgifter til råvarer, halvfabrikater og energi forøges, er der tale om et stigende omkostningsniveau, hvilket kan svække erhvervslivets stilling over for diverse konkurrenter i udlandet - især konkurrenter fra østlige og sydlige lande hvor lønnen og andre omkostninger er lavere -, hvilket ofte kan fører til outsourcing.

Erhvervsliv

Omkostningsniveau


İstinye, İstanbul'un Sarıyer ilçesine bağlı, İstanbul Boğazı'nın Rumeli yakasında yer alan bir sahil semtidir. Kuzeyde Yeniköy, güneyde Emirgan semtleriyle komşudur. Semt, Boğaz'ın büyük koylarından biri olan İstinye Koyu'nun kuzey ve kuzeybatı doğrultusundaki sahil şeridinde ve yamaçlarında yerleşim gösterir ve çok eski bir yerleşim bölgesidir.

1995'ten beri İstanbul Menkul Kıymetler Borsası'nın genel merkezi İstinye'dedir.

İstinye, 2007 yılında açılan İstinye Park alışveriş merkezine yakındır. İstinye Park, üst düzey tüketici grubunu hedeflemekte ve çoğunlukla dünyaca ünlü moda markalarının mağazaları vardır.

Etimoloji
İstinye'nin Antik Çağ'daki adı Yunanca kökenli Leosthenion'du. Ancak bölge aynı dönemlerde Lasthenes ve Sosthenion adlarıyla da anılmıştır. Bu ad, saos/sos (güvenli) ve Sthenion (güçlünün -Athena'nın- yeri) sözcüklerinden türetilmiş olup "güçlü tanrıça Athena'nın güvenli koyu" anlamına gelmektedir. Bu isim İstinye koyunun güvenliliği dolayısı ile verilmiştir.

Bizans döneminde İstinye'nin adı "Stenos" olmuş ve yine aynı dönemde "Stenia" adını almıştır. Modern İstinye ismine eski dönem isimlerden en yakını Stenia olduğu için modern adın bu kelimeden türediği düşünülmektedir. Bir başka efsaneye göre ise semtte Eskiye adında bir din adamı yaşadığı ve bölgede bir tapınak inşa ettirdiği için semtin adı İstinye olmuştur.

Tarih
Mahalle tarihi bakımından zengin yerleşim bölgelerinden biridir. Tarih boyunca çeşitli uygarlıkları barındırmış İstinye, pek çok kez Bulgarlar, Hunlar, Kazaklar ve Rusların saldırısına uğramış ve yıkılıp tahrip olmuştur.

Antik Çağ, Roma ve Bizans
Klasik Antik Çağ'da daha sonra "Leosthenion" (Yunanca: Λεωσθένιον) olarak yeniden adlandırılan Lasthenes, adlı kasabanın yeriydi, Orta Çağ'da Sosthenion (Yunanca:Σωσθένιον) olarak değiştirildi.

İstinye'de Antik Çağ'da bir adak yeri bulunmaktaydı. Bu adak yeri, Argonotların Bebrik kralı Amyknos'u yenmelerine karşı saygı ve zafer ifadesi olarak inşa edilmiştir. Bu tapınağı, Argonotların kaptanı Iasson inşa etmişti. İstinye Argonotlar zamanında seçkin bir bölgeydi.

Argonotların yaptırdıkları adak yeri (tapınak), Bizans İmparatoru Konstantin tarafından kendisiyle aynı ada sahip bir kiliseye çevrildi ve daha sonra ibadethane Makedonyalı Basil tarafından onarıldı. O dönemde İstinye'de "Romanos" adlı bir İmparatorluk sarayı bulunmaktaydı, ancak saray 921 yılında Tuna kıyısından gelen Bulgarlar tarafından yıkılmıştır. Döneme ait bir efsane; bir münzevi olan Daniel'in, otuz üç yıl boyunca İstinye'de bulunan bir sütun üzerinde oturduğundan ve yaz kış gelen ziyaretçilere bıkmadan usanmadan vaaz ederek sütunun üzerinde kalmayı sürdürdüğünden bahsetmektedir.

Bizans zamanlarında köyde, Mikâil'e adanmış, ünlü Michaelion kilisesi ve manastırı vardı.

İstinye koyu, derin ve korunaklı olduğu için, Bizans döneminden beri iskan edilmeye başlanmıştır.

Hemen her dönemde Karadeniz'den gelen donanmalar İstinye koyunda demirlemişlerdir. Megaralılar, Argonotlar, Bebrikler, Gotlar, Cenevizliler ve Bizanslılar İstinye koyunu kullanmışlardır. Zaman zaman İstanbul'un Karadeniz'e yakın semtlerine  baskın yapan Don Kazaklarının da uğrak yeri olmuştur.

Osmanlı
İstinye, 16. yüzyıldan itibaren gelişmeye başladı.

Osmanlı döneminde de üs olarak kullanılan İstinye koyu, aynı zamanda tersane ve kalafat yeri olarak kullanılmaya başlanan bölgeye, gelişmesi için Neslişah Sultan tarafından bölgedeki mevcut yerleşkeye bir mahalle kurulmuş ve bir mescit (1547) yaptırılmıştır.

Evliya çelebi ünlü seyahatnamesinde İstinye ile ilgili şöyle yazar: "Bin parça gemi alır büyük limanı vardır. Han ve Medrese yoktur. Bağ ve bahçesi çoktur. Ahalisinin fukaraları bahçevan ve balıkçıdır. kasaba, körfez dahilinde olduğundan havası o kadar iyi değildir. Liman burnunda bir misafirhanesi vardır. Limanı rüzgardan emindir."

18. yüzyılda İstinye'de sahil boyunca yerleşme başlar ve yalılar, konaklar yer almaya başlar.

Demografi
İstinye'nin yerli halkı, Osmanlı'nın bölgeyi ilhak etmesine kadar Rum ve diğer milletlerden oluşuyordu. Daha sonra bölgenin Türk nüfusu artmış olmasına rağmen İstinye'de Rumlar ve Türkler iç içe yaşamazlardı. Rumlar genelde deniz kıyısını tercih ederken Türkler iç kısımlarda yaşarlardı. Ancak 1877 Rus Harbi (93 harbi) göçleri, Balkan Savaşı (1912) göçleri ve Rize'nin Ruslar tarafından işgali nedeniyle İstinye, en çok Türk göçü alan yerleşim alanlarından biri olmuştur. 6-7 Eylül Olayları sonucunda bölgedeki azınlıkların neredeyse tamamı bölgeyi terk etmiştir veya terk etmeye zorlanmıştır.

Yirmi-otuz yıl öncesine kadar İstinye halkının büyük çoğunluğunu Rize, Ardeşen, Hopa, Fındıklı ve Artvin halkı oluşturuyordu. Balkanlar'dan gelenler de az değildi. Bu yöre toplulukları yine bu bölgede ikamet etmekte ve İstinye'nin yerli halkını oluşturmaktadırlar. Ne var ki son yıllarda yapılaşma, siteleşme ve yeni yerleşim alanlarının meydana gelmesi nedeniyle nüfus da büyük bir artış meydana gelmiştir.

Ekonomi

İstinye eski zamanlarda, tersanesi, kalafat yerleri, balıkçılığı, taş ve kireç ocakları ve topraklarının verimli olması nedeniyle bahçeciliği ile ünlüydü. Bağ ve bahçelerde yetişen bostanlar, sebzeler, meyveler ve özellikle Osmanlı çileği ile tanınıyordu. Günümüzde hala az da olsa Osmanlı çileği yetiştirilmektedir.

Günümüzde İstanbul'un en zengin semtlerinden biri olmanın yanı sıra, Borusan oto, Otokoç,CarrefourSA, Migros, Sanovel, İstinye Park gibi büyük iş yerleri ve alışveriş merkezlerini içinde barındıran İstinye, Boğaziçi'nin en hareketli ve en canlı iş bölgelerinden biridir.

Balıkçılık ve Gemicilik
İstinye koyunda yıllarca kefal, istavrit, levrek gibi balıklar avlandı. Günümüzde koyda kirlilik nedeniyle balık avı yapılamamaktadır. İstinye koyu tersaneleri ile tanınmaktaydı. "Küçük Haliç" olarak bilinen koy, Osmanlılar döneminde Kaptan-ı Derya Cezayirli Gazi Hasan Paşa'nın isteği ve ısrarı ile tersane ve kalafat yeri olarak kullanılmıştır. Büyük bir iş merkezi olan tersane yüzlerce işçi barındırıyor ve İstinye ile özdeşleşiyordu.İstinye koyunda modern bir tersane yapılması için ilk adım 1856 yılında atılmış ve Zaptiye Müşiri (Deli) Fuad Paşa'nın bu bölgedeki arazisi üzerine ticaret gemileri için bakım onarım ve gemi inşa tersanesi yapım ruhsatı verilmiştir. Tersane yapımına 1909 yılında İtalyanlar talip olmuş, fakat Trablusgarp harbi nedeniyle çalışmalar yarıda kalmıştır. 1911-1912 yıllarında Fransız şirketi tersane yapımını üstlendi ve ismi "Boğaziçi İstinye Havuz ve Destgahları Anonim Şirketi" olan bir tersane kurdular. Tersane 1912 yılında hizmete girdi. 1918 yılında Mondros Mütarekesinden sonra İngilizler tarafından tersane işgal edilmiş ise de, Fransızlar tersane üzerinde hakimiyet kurmuş ve 1928 yılına kadar çalıştırmışlardır. 1928 yılında tersane, devlet tarafından satın alındı. Önce Denizbank'a sonra Deniz İşletmeleri'ne, 1944 yılında ise Devlet Deniz Yolları ve Limanları Genel Müdürlüğü'ne bağlandı.

İstinye Tersanesi'nde üç havuz vardı. Biri 137.15 metre uzunluğunda ve 21.3 metre genişliğinde, diğeri 67.32 metre uzunluğunda ve 29.4 metre genişliğinde sonuncu  ve üçüncü havuz ise, 152.1 metre uzunluğunda ve 29.4 metre genişliğinde idi. Bu ölçülerden daha uzun bir şilep ya da tanker geldiğinde, ikinci ve üçüncü havuzlar birleştirilerek çok daha uzun bir havuz oluşturuluyor ve tersaneye gelen gemiye rahatlıkla hizmet veriliyordu.

Bostancı (1956), Caddebostan (1956), Çengelköy (1962), Suadiye (1964), şehit Temel Şimşir (1977), Aydın Güler (1981), Rumeli Feneri (1988) ve Kızıltoprak (1988) yolcu gemileri ile Celal Atik (1988), Hamit Kaplan (1988) tarak gemileri İstinye Tersanesi'nde inşa edilmiştir.Uzun yıllar Türk ve Dünya denizciliğine hizmet eden tersane, Boğaziçi yasasının 12. maddesi gereğince, 26.08.1991 tarihinde kapatılmış ve bu arazi turizm alanı ilan edimiştir. Bu tarihi tersane de İzmir Alaybey tersanesine nakledilmiştir. Boşaltılan alan turizm ve eğlence merkezi olarak kullanılmakta, sosyal ve kültürel etkinlikler bu alanda yapılmaktadır. Bu geniş alan üzerinde ve Tokmakburnu yönünde, İstanbul Gemi Trafik hizmetleri merkezi vardır. Boğaz geçişleri bu merkezden yönlendirilmektedir.

Denizi ve koyu ile tanınan İstinye'de ilk deniz hamamı, 05.10.1877 tarihinde Vilayet-i Belediye kanunu gereğince, halkın açıktan denize girmelerini önlemek amacıyla, 1878 yılında açıldı. Bu deniz hamamı çok uzun yıllar kullanıldı. Günümüzde İstinye'de plaj (deniz hamamı) yoktur.

İstinye ile Çubuklu arasında bir arabalı vapur hattı bulunur.

Sanayi
İstinye, Sarıyer ilçesinin sanayi bölgesidir. İstinye'nin iç kısımlarında taş ve kireç ocakları vardı. Bunlar terk edildikten sonra buralarda binalar yapılmaya başladı. İstinye'nin iç kısımlarında Kavel Kablo fabrikası, Türkay Endüstri ve Ticaret A.Ş. (Türkay Kibrit Fabrikası), Beldeyama, Beldesan, Termo teknik fabrikaları bulunmaktaydı ve bu fabrikalar nedeniyle İstinye ilçenin sanayi merkezi konumundaydı. Ancak, günün koşulları dikkate alınarak bu fabrikaların büyük bir kısmı şehir dışına taşındı. Boşaltılan alanlar ya konut inşaatına açıldı ya da değişik iş alanlarına dönüştürüldü.

Altyapı
İstinye'de bir de itfaiye teşkilatı bulunmaktadır. Bu teşkilat 1926 yılında İstanbul  Belediyesi tarafından " deniz itfaiyesi " olarak kuruldu ve 1960 yılına kadar hem deniz hem de kara itfaiyesi olarak görev yaptı. Deniz itfaiye gemisi ömrünü tamamladığından hizmetten kaldırıldı. Ancak İstinye itfaiyesi kara müfrezesi ile görevine halen devam etmektedir.

ABD Başkonsolosluk binası da İstinye semti sınırları içerisindedir.

Sarıyer ilçesinin önemli hastanelerinden İstinye Devlet Hastanesi, İstinye'nin sahil kesiminde bulunmaktadır. Semt ile aynı ismi taşıyan lise bulunmaktadır. Bununla beraber İstinye İmam Hatip Lisesi, İstinye Şükran Ülgezen Kız Teknik ve Meslek Lisesi ve Rotary Anadolu Lisesi vardır.

Tarihi yapılar
İstinye, tarihi eser özelliği taşıyan bina bakımından zengindir. Bölgede çeşitli dinlere ait pek çok tarihi ibadethane bulunmasının yanı sıra, sahilde bulunan yalılar da genellikle İstinye ile özdeşleştirilir. Semtte eski hamam ve çeşmelere rastlamakta mümkündür.

İbadethaneler
İstinye'deki tarihi eserlerden biri, Neslişah Sultan Camii'dir. İstinye'de Değirmen sokakta bulunan cami, II. Beyazıt'ın torunu Neslişah Sultan tarafından 1540 yılında yaptırıldı. Cami yol çalışmaları nedeniyle 1957 yılında yıktırıldı. Arsasının bir kısmının yola verilmesine rağmen diğer kısmı üzerinde aynı ismi taşıyan bir cami yaptırıldı.

Kürkçübaşı Mescidi Çayır sokaktadır. Padişahın kürkçübaşısı tarafından 17. yüzyıl başlarında yaptırılmıştır. Yapım tarihi bilinmeyen bu  mescit, yangın sonucu tahrip olduktan sonra yeniden inşa edilmiştir. Onarımlar sonucu bu mescidin tarihi  özelliği  tamamen kaybolmuştur.

Mahmut Çavuş mescidi, İstinye devlet hastanesine yakın bir yerde ve ana cadde üzerindedir. Mahmut çavuş isimli bir kişi tarafından yaptırılmış olup yapım tarihi bilinmemektedir. Zaman içerisinde yıpranan cami, 1974 yılında yeniden yapılmıştır. Son kez 2004 yılında onarım gördü. Ahşap olan bu cami 1930 lu yıllarda üç sınıflı okul  olarak da kullanıldı. İstinye'nin koru mevkiinde Boğaziçi Camii var. Bu caminin de tarihi özelliği yoktur. İstinye'de kaplıcalar mevkiinde de bir cami bulunmaktadır. Ayrıca İstinye Çarşısı'nda ve İstinye İtfaiyesi müştemilatı içerisinde de bir itfaiye mescidi vardır.

Bizans imparatoru Büyük Konstantin (324-337) "baş melek" Arhistratigos Mihail'in anısına şimdiki mevcut kiliseyi (iki melek) yaptırdı. Bu, Taksiarhon Mihail ve Gavril Kilisesi'dir. Bugünkü kilise 1820 yılında Rus gemiciler tarafından yeniden inşa edilmeye başlanmış, 1938 yılında ancak tamamlanmıştır. Bu kilise Fener Patrikhanesi'ne bağlıdır.

Mahallede bir adet Müslüman mezarlığı bulunmaktadır. Azınlıklara ait mezarlık ise yoktur.

Hamamlar
İstinye Hamamı, Neslişah Sultan Camii  karşısında İstinye Hamamı Sokağı ile İstinye Değinilen Sokağı'nın birleştiği yerdedir. Hamam 1460 yılında Gazi Semiz Ali Paşa tarafından yaptırılmış ve vakfedilmiştir. Aslında aynı yerde iki  hamam yaptırılmış ancak biri  yıkılmıştır. Halk  arasında bu hamama, Neslişah sultan hamamı da denilmektedir. Dilencilerin rağbet ettiği hamam aynı zamanda "dilenciler hamamı" olarak da anılırdı.

Denizi ve koyu ile tanınan İstinye'de ilk deniz hamamı, 05.10.1877 tarihinde Vilayet-i Belediye kanunu gereğince, halkın açıktan denize girmelerini önlemek amacıyla, 1878 yılında açıldı. Bu deniz hamamı çok uzun yıllar kullanıldı. Günümüzde İstinye'de plaj (deniz hamamı) yoktur.

Çeşmeler
İstinye'deki çeşmelerin en eskisi, Ahmet Şemsettin Efendi çeşmesidir. Çeşme İstinye meydanındaki küçük parkın içinde olup, 1767 yılında Ahmet Şemsettin efendi tarafından yaptırılmıştır. Çeşmelerin su yolları, 1926 yılında İslamiyeti kabul eden Trandıl Şem-i Nur adını alan bir hanım tarafından onarılmıştır.

I. Abdülhamit Çeşmesi, İstinye Camii Sokak'ta Neslişah Sultan Camii'nin avlu kapısı bitişinde olup 1782 yılında yaptırılmıştır. II. Mahmut Çeşmesi de 1834 yılında yapılmış ve günümüze ulaşmamıştır. İstinye sahil yolunda ve Toprak ailesine ait binanın bahçe duvarına bitişik olarak yaptırılan Rizeli Hacı Bayram Kaptan çeşmesi, duvar çeşmesi hüviyetinde olup yapım yılı 1900 yılıdır. Tarihi çeşmelerdendir. Mimar yapısı ile dikkati çeken İskele çeşmesi 1908 yılında yaptırılmış olup, Vapur iskelesi karşısındadır. Bu çeşmeyi kimin yaptırdığı bilinmemektedir.

Yalılar
19. yüzyılda yapılan Faik bey yalısı, mimarisi ile dikkati çeker. Bina daha sonra el değiştirdiği için Pakize hanım yalısı olarak da anılır. Recaizade (Hancıoğlu) yalısı, İstinye vapur iskelesi yanındadır. Yalı 19. yüzyılın ikinci yarısında yapılmıştır. Zamanla harap olan yalı, 1970'li yıllarda yıkılmış, 1985 yılında yeniden yapılmıştır.

Yeniköy'den İstinye'ye girişte, sağ tarafta ve tam köşedeki beyaz yalı denilen yalı da İstinye'nin göz okşayan tarihi binalarındandır. Bu binayı geçtikten sonra, hastanelere varmadan sağ tarafta harap görünümdeki tarihi binalar ile, büyük bahçe içesindeki Toprak ailesine ait köşk ve müştemilatı dikkati çeker. İstinye deresinin ve halı sahasının yanındaki tarihi İbrahim Efendi köşkü de harap haldedir. İstinye'de sokak aralarında pek çok tarihi bina vardır. Bunların bir kısmı restore edilmiş, bir kısmı da harap haldedir.

İstinye-Emirgan yolu üzerinde ve deniz tarafındaki Müşir (Deli) Fuat Paşa Yalısı da tarihi eserlerdendir. Yalı 19. yüz yılın ikinci yarısında yapılmış olup, ilk sahibi Billuri Mehmet efendidir. Sonra sırası ile İran Sefiri Muhsin Han, Hicaz kralı Şura-ı Devlet azalarından Şerif Hüseyin Bey yalının sahibi olmuştur. Son sahibi ise, Müşir (deli) Fuat paşa'dır. Müşir Deli Fuat Paşa, başarılı bir asker ve devlet adamı olması, bildiklerini ve düşündüklerini çekinmeden ve dürüstçe söylemesi nedeniyle kendisine " deli " lakabı  takılmıştır. Bu nedenle yalı son sahibinin ismiyle anılır. Yalı daha sonra Deniz Yolları idaresine satıldı. 1991 yılında, tersane alanı boşaltılınca onarıma alındı. Nihayet 1999 yılında Karadeniz Ekonomik işbirliği D8 Uluslararası sekreteryası, Dış işleri bakanlığının, Türkiye temsilciliğinin kullanımına verildi.

Kaynakça

Sarıyer'in mahalleleri

İstinye


Bevocastria, manji rod zelenih algi u porodici Codiaceae, dio reda Bryopsidales. Postoje dvije priznate fosilne vrste

Rod je opisan 1931.

Vrste
 Bevocastria elliottii (O.Dragastan) O.Dragastan
 Bevocastria toomeyi O.Dragastan

Izvori

Codiaceae

Bevocastria


Vilarouco Portekiz'de São João da Pesqueira belediyesine bağlı olan, 26,85 km² yüzölçümüne sahip, 427 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
São João da Pesqueira

Vilarouco