Prekaja je naseljeno mjesto u općini Drvar, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Zemljopis
Prekaja je na desnoj strani Unca. Rijeka je prirodna granica na zapadu. Istočna granica sela je planina Klekovača odnosno Javorova Kosa, Vršina, Kolo i Lauševac. Prekaju od Župice djeli Sklop i Orlovača, a od Mokronoga opet Sklop (donji). Kuće su uglavnom u nizini proširene uvale Unca, a tek neznatni broj podigao se uz plećine planinske podgorine.

Prekaja je raštrkano selo koje se sastoji od osam zaselaka: Kralji, Podbrina, Prekaja, Vranovica, Mračaj, Kotlina, Župa Pavići i Glavice. Središte sela je uvalasta kotlina. Oko njega su se poredali ostali dijelovi sela, neki više, neki niže. Zaseoci nisu udaljeni jedan od drugoga, ali ima u i osamljenih kuća, udaljenih daleko od najbliže skupine.

Vode
U selu je u drugoj polovini 20. stoljeća jeka napravljeno umjetno jezero za potrebe industrije u Drvaru. U narodu je to jezero poznato kao Prekajsko jezero.

Povijest
Nekoliko gradina ukazuje da je ovo područje bilo naseljeno još u predrimsko doba. To se dovodi u svezu s poznatom činjenicom da je područje oko Unca nastanjivalo ilirsko pleme Sardeata. Može se pouzdano tvrditi da su ta stara naselja postojala i u rimsko doba, nakon dolaska rimske uprave,  9. godine. Rimljani su zatim, u prirodnim granicama Unačke doline, u koju se moglo smjestiti 52 dekurije plemena Sardeata (procjenjuje se oko 7.000-10.000 ljudi), osnovali svoj municipij Sardiatarum. Između ostalog, na to ukazuju i dva žrtvenika koje su postavili u Prekaji. Municipij je mogao biti osnovan za Hadrijana, odnosno Mlija (jer se upravo on spominje na jednom od njih - usp. T. Aurelius Proculus iz Prekaje), a najkasnije za Karakale (212. g.).

Pravoslavna crkva Uspenja Presvete Bogorodice podignuta je 1885. godine na skoro istom mjestu gdje je bila crkva brvnara koju su Turci zapalili početkom ustanka iz 1875/76. godine. Dozidana je 1905. godine. U Drugom svjetskom ratu crkva pretrpjela velika oštećenja. Devastirale su ju ustaše. Obnovljena je 1967. godine. Nova obnova trajala je od 2007. godine do 25. kolovoza 2008. godine, zalaganjem episkopa bihaćko-petrovačkog Hrizostoma i Nikole Špirića, koji je i kumovao osveštanoj crkvi.

Tijekom velikosrpske agresije na BiH i nakon toga Prekaja je postala poznata po ozloglašenom logoru za Bošnjake u staroj osnovnoj školi. Od njih 80-ak, 24 ih je kasnije identificirano po kostima iz masovnh grobnica. Za zločine u tom logoru još uvijek nije odgovarao nitko od neposrednih izvršitelja, ali su registrirani u slučajevima protiv Tolimira, Krajišnika, Karadžića i u optužnicama protiv drugih nalogodavaca.

Izvori

Naselja u Hercegbosanskoj županiji
Drvar

Prekaja


Biserica "Sf. Treime" (cunoscută și ca Biserica Goleștilor) este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului aparținător Golești al orașului Ștefănești.

Ansamblul este format din 3 monumente:
 Biserica Sf. Treime din Golești ()
 Turn clopotniță ()
 Zid de incintă ()

Istoric
Aflată în imediata vecinătate a ansamblului medieval de la Golești, Biserica "SfântaTreime" este o ctitorie boierească din secolul al XVII-lea. A fost înălțată la 1646 de meșterul Stoica, ctitorie a boierului Stroe Leurdeanu, mare vistier și a jupânesei Vișa(originară din Golești), în zilele lui Matei Basarab. În secolul al XVIII-lea biserica a trecut în posesia familiei Golescu, cea care a ridicat și o incintă de apărare, cu o baie turcească, un spital și o casă a săracilor, în care a funcționat o Școală pentru copiii sătenilor, înființată de Dinicu Golescu, în anul 1826.

Descriere
Îmbinare fină a influențelor muntenești cu cele din Moldova, cu cele armenești și, nu în ultimul rând, cu cele din Orientul Apropiat, biserica a fost construită pentru a servi de paraclis conacului. În perioada brâncovenească bisericii i s-a adăugat un foișor deasupra porții.

Biserica este un lăcaș de cult impunător, o adevărată capodoperă a arhitecturii. Are plan dreptunghiular cu absidă poligonală decroșată, fără pridvor. Interiorul este compartimentat în pronaos, naos și altar. Separarea naosului de pronaos printr-un zid plin, străpuns doar de o ușă și cele patru contraforturi ce se ridică pe toată înălțimea fațadelor sunt elemente ce diferențiază monumentul de celelalte biserici contemporane.

Tâmpla din lemn de tisă, policromat, se remarcă printr-un amplu registru decorativ în care predomină elementele vegetale. Ușile împărătești și jilțul arhieresc sunt sculptate în stil brâncovenesc.

Dacă din decorul interior al monumentului nu se mai păstrează decât câteva fragmente din pictura originală, la ușa proscomidiei, exteriorul are întreaga decorație: cornișa din zimți de cărămidă, brâul median al fațadelor, pictura imitând cărămizile aparente în cele două rânduri de panouri, ancadramentele bogat sculptate în piatră la uși și ferestre, lucrate de același meșter Stoica pietrarul, ce și-a lăsat numele săpat și la partea superioară a contrafortului din colțul de nord-vest al bisericii.

Exteriorul poartă și inscripția ctitorilor săi, marele vistier Stroe și jupânița sa Vișa "această sfâșntăț și dumnezeiască Biserică care iaște în Hramul Sfintei și începătoare de viață Troiță înalțată, făcutu-se-au cu toată cheltuiala robului lui Dumnezeu Jupân Stroe Marele Vistiar și al Jupânesei lui Vișa. Drept aceia, o, Cela ce ești în trei feațe Dumnezeu, osârdia lor primeaște și de munca cea vecinică izbăvește. În zilele lui Matei Voevod Basarab, mesița iunie 25, văleat 7154 (1646)".

Turla inițială de peste naos, ca și clopotnița de deasupra pronaosului s-au dărâmat în urma unui cutremur puternic din octombrie 1802, actualmente biserica având un acoperiș simplu.

Pe Triodul tipărit la Rîmnic în anul 1782, și aflat în biserica muzeu, s-a adnotat: "Și tot în acest leat 1802, oct.14, s-au cutremurat pămîntul foarte tare că s-a spart turla bisericii Goleștilor ce se prefăcea din nou".

În pronaos sunt îngropați, printre alții, Iordache și Dinicu Golescu, precum și trei dintre cei patru frați Golești: Ștefan, Nicolae și Radu, celălalt, Alexandru-Albu fiind înmormântat în parcul conacului Golești.

Ansamblul Bisericii "SfântaTreime" din Golești a fost inclus pe Lista monumentelor istorice din județul Argeș din anul 2015, având codul de clasificare  AG-II-m-A-13698.

Note

Monumente istorice din județul Argeș
Edificii religioase din Ștefănești
Biserici din secolul al XVII-lea din România
Biserici cu hramul Sfânta Treime

Biserica Sfânta Treime din Golești


Lersøparken er en offentlig park, der ligger øst for Tagensvej og umiddelbart syd for Bispebjerg Hospital i bydelen Bispebjerg, København.

Historie
Oprindeligt lå der en naturlig sø, kaldet Lersøen, hvor parken ligger i dag. I 1750 gik den fra nutidens Lyngbyvej til den nordlige ende af Nørrebrogade. Søens naturlige dræn blev blokeret og erstattet af en kanal kendt som Lygte Å for at forbedre Københavns vandforsyning. Søen blev omdannet til marskland i 1800-tallet. Kurveflettere fra København brugte området til at høste tagrør og siv. Mod slutningen af århundredet begyndte man at bruge søen til losseplads, og området omkring søen blev gradvist bebygget til sognet Brønshøj, der var vokset frem i 1901.

Lersøparken blev etableret i årene 1908-13, og i årene 1909-20 blev der opført kolonihaver langs parken. Mellem Ryparken station og Bispebjerg Hospital ligger Kolonihaveparken, hvor seks haveforeninger med i alt 398 kolonihaver holder til. Her opstod i 1910 de første haveforeninger, som i dag er fredet af Københavns Kommune.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Det gamle København

Parker i København
Bispebjerg

Lersøparken


Dronningen af Versailles er en film instrueret af Lauren Greenfield.

Handling
Queen of Versailles er en film om uhæmmet udøvelse af den amerikanske drøm. Vi følger en excentrisk og indtagende milliardærfamilie i deres stræben efter efter at bygge den største bolig i Amerika. Jackie er ex-skønhedsdronning, og David, en ejendomsmægler magnat, der har tjent sine mange penge på ejendomsleasing. Det er et ægteskab bygget på skønhed og penge. Huset skal være en kopi af Versailles slottet på Ile-de-France og kommer til at fungere som symbol på Jackie og Davids personlige rejse, da finanskrisen tvinger dem til at få solgt deres endnu ufærdige drømmehus. Filmen dokumenter en velhavende families extravagante livsstil og dens dramatiske fald, da den finansielle krise rammer dem.

Referencer

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2012

Dokumentarfilm fra USA

The Queen of Versailles


Asya Futbol Konfederasyonu'nun 2004 Asya Kupası finalleri Çin'de 17 Temmuz ve 7 Ağustos günleri arasında düzenlendi. Pekin'deki final karşılaşmasında Çin'nin yenen Japonya şampiyon oldu.

Ev sahibi şehirler ve stadyumlar

Finalistler

Torbalar

Birinci tur
Tüm saatler Çin standart saati (UTC+08.00)

A Grubu

B Grubu

C Grubu

D Grubu

Eleme turları
Tüm saatler Çin standart saati (UTC+08.00)

Çeyrek final

Yarı final

Üçüncülük maçı

Final

Şampiyon

Ödüller

All-Star Takım

İstatistik

Golcüler

5 gol
  Ala Hubeyl
  Ali Kerimi

4 goals
  Lee Dong-Gook

3 gol
  Shao Jiayi
  Zheng Zhi
  Ali Dayi
  Yuji Nakazawa
  Keiji Tamada
  İmad el-Hüsnü

2 gol
  Hüseyin Ali
  Muhammed Hubeyl
  Talal Yusuf
  Hao Haidong
  Li Ming
  Cevad Nekunam
  Takashi Fukunishi
  Shunsuke Nakamura
  Koji Nakata
  Ahn Jung-Hwan
  Bedir Al-Mutavva
  Yaser el-Kahtani
  Begench Kuliyev
  Alexander Geynrikh
  Mircalol Kasimov

1 gol
  Salih Ferhan
  Duaij Naser
  Li Jinyu
  Li Yi
  Xu Yunlong
  Elie Aiboy
  Ponaryo Astaman
  Budi Sudarsono
  Muhammed Alevi
  Rıza İnayeti
  Muhammed Nusreti
  Neşet Ekrem
  Rezzak Ferhan
  Yunus Mahmud
  Havar Muhammed
  Kusay Münir
  Takayuki Suzuki
  Anas Al-Zboun
  Khaled Saad
  Mahmoud Shelbaieh
  Cha Du-Ri
  Seol Ki-Hyeon
  Kim Nam-Il
  Bashar Abdullah
  Macid Muhammed
  Wesam Rizik
  Hamid el-Münteşeri
  Sutee Suksomkit
  Nazar Bayramov
  Vladimir Bayramov
  Mohamed Rashid
  Vladimir Shishelov

Kendi kalesine gol
  Park Jin-Seop (1) (İran maçında)
  Rangsan Viwatchaichok (1) (Umman maçında)

Dış bağlantılar
 RSSSF'de detaylar
 2004 Asya kupası resmî ağsayfası
 ESPN/Reuters report on the final handball

2004 AFC Asya Kupası


An Luzula echinata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Kunkel Small, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frederick Joseph Hermann. An Luzula echinata in nahilalakip ha genus nga Luzula, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luzula

Luzula echinata


Denis Pétau (),  cunoscut, de asemenea, sub numele de Dionysius Petavius, a fost un teolog iezuit francez.

Viața
Pétau s-a născut la Orléans, unde a urmat cursurile școlare elementare; el a absolvit apoi cursurile Universității din Paris, susținându-și teza de masterat nu în latină, ci în greacă. A asistat la prelegerile teologice de la Sorbona și, la sfatul lui Nicolas Ysambert, a candidat cu succes pentru un post de profesor la catedra de filosofie de la Bourges. S-a împrietenit la Paris cu Isaac Casaubon, bibliotecar pe atunci la biblioteca regală, unde și-a petrecut tot timpul liber studiind vechile manuscrise grecești. La Orléans a fost hirotonit diacon. În 1603 a fost numit lector la Universitatea din Bourges, dar a demisionat doi ani mai târziu cu scopul de a intra în Societatea lui Isus.

După ce a petrecut doi ani la Bourges el s-a întors la Paris și a început o corespondență cu Fronton du Duc, editor al operelor Sfântului Ioan Gură de Aur. În 1605 a devenit iezuit, a predat retorica la Reims (1609), La Flèche (1613) și la Collège de Clermont (1618). În ultima perioadă, el a început o corespondență cu episcopul de Orléans, Gabriel de Laubépine (Albaspinaeus), despre primul an al Bisericii creștine. Începând din anul 1622 a predat teologia pozitivă pentru o perioadă de douăzeci și doi de ani, iar în acest timp a părăsit Franța în doar două ocazii: mai întâi, în 1629, pentru a preda istoria ecleziastică la Madrid, la invitația lui Filip al IV-lea, și apoi, în 1639, pentru a fi făcut cardinal la Roma, la dorința papei Papa Urban al VIII-lea. Nu a mai predat începând de la vârsta de șaizeci de ani, dar și-a păstrat postul de bibliotecar, în care i-a succedat lui Fronton du Duc (1623), și și-a dedicat restul vieții sale realizării operei sale principale, Dogmata theologica. Pétau a murit la Paris.

Lucrări

El a fost unul dintre cei mai străluciți savanți încă de la vârsta studenției. Îngrijind și îmbunătățind lucrările cronologice ale lui Joseph Justus Scaliger, el a publicat în 1627 un Opus de doctrina temporum, care a fost retipărit de multe ori. Un rezumat al acestei lucrări, Rationarium temporum, a fost tradus în franceză și engleză și a fost redescoperit în anul 1849.

Lista completă a operelor sale umple douăzeci și cinci de coloane în enciclopedia lui Sommervogel: el a studiat cronologia, istoria, filosofia, polemica, patristica și istoria dogmelor. Prima ediție a operelor lui Synesius a apărut în 1612, îngrijită timp de zece ani la sfatul lui Casaubon (Synesii episcopi Cyrenensis opera, ed. nouă, 1633); în 1613 și 1614 discursurile lui Themistius și Julian (ed. nouă, 1630); în 1616 Breviarium historicum Nicephori; apoi, după câteva lucrări poetice și oratorice, o ediție a operelor lui Epifanie în două volume (1622; ed. nouă, 1632), care a fost îngrijită la sfatul lui Jacques Gretser, S. J., și urma să fie inițial doar o traducere revizuită a lui Janus Cornarius. În 1622 și 1623 au apărut Mastigophores, trei pamflete, și note cu privire la Tertulian, o lucrare polemică.

Printre scrierile sale anterioare, Pétau a introdus unele disertații magistrale despre cronologie; în 1627 a publicat De doctrina temporum și mai târziu Tabulae chronologicae (1628, 1629, 1633, 1657). Aceasta din urmă a depășit lucrarea De Emendatione temporum (Paris, 1583) a lui Scaliger și a pregătit terenul pentru lucrările benedictinilor. Un rezumat al acesteia a apărut în 1633 (1635, 1641, etc.) sub titlul de Rationarium temporum, fiind reeditat de numeroase ori și tradus în franceză, engleză și italiană.

Prin aceeași perioadă a scris lucrări poetice în limba greacă și în latină și dizertații (adesea de natură polemică) împotriva lui Grotius, Saumaise, Arnauld și altora. În cele din urmă au apărut în 1643 primele trei volume din Dogmata theologica (datate 1644); volumele IV și V au fost publicate în 1650; lucrarea era incompletă la data morții lui Pétau și în ciuda mai multor încercări nu a fost niciodată continuată. Au fost publicate numeroase ediții ale Dogmata theologica, inclusiv de către calvinistul Jean Le Clerc, la Anvers în 1700; ultima ediție a fost publicată în opt volume de J. B. Fournials (Paris, 1866-1868). În 1757 F. A. Zaccaria, S. J., i-a republicat opera la Veneția, cu note și disertații; în 1857 Passaglia și Schrader au întreprins o activitate similară, dar au tipărit doar primul volum. Scrisorile lui, Epistolarum libri tres, au fost publicate după moartea sa; deși sunt departe de a fi complete, ele dau o idee cu privire la relațiile sale cu cei mai renumiți oameni din Europa vremurilor sale; de asemenea, ele furnizează informații valoroase cu privire la conținutul operei sale și a metodei sale de lucru.

Celebritatea lui Petau se datorează în principal vastei sale lucrări, dar neterminate, De theologicis dogmatibus, prima încercare sistematică făcută vreodată de a trata dezvoltarea doctrinei creștine din punct de vedere istoric.

Reputația de care s-a bucurat Pétau în timpul vieții sale s-a datorat mai ales datorită operei sale referitoare la cronologie. El s-a lăudat că a numărat opt mii de greșeli în Annales Ecclesiastici a lui Baronius. Mulți contemporani i-au adus elogii, inclusiv Pierre Daniel Huet, Henri Valois, Hugh Grotius, Isaac Voss, F. Clericus și Henry Noris. Opera sa cronologică este însă de multă vreme depășită.

În operele sale patristice a avut la îndemână doar ediții imperfecte ale Părinților Bisericii. Ceea ce a vrut să facă fusese deja realizat de Melchior Cano,în lucrarea sa De locis theologicis. Activitatea lui Pétau a fost pusă în discuție; se poate să fi fost inspirat, se spune, de către un tratat similar al lui Oregius (Agostino Oreggi, cardinal, d. 1635), așa cum susține Zöckler, sau de Confessio catholica a lui Johann Gerhard (d. 1627), așa cum presupune Eckstein. Dar Confessio catholica are un scop diferit, înscris pe prima pagină; acolo se află lungi pasaje din cele șaisprezece cărți De Incarnatione Verbi de Pétau. Relația cu Oregius a fost examinată în detaliu de către François Oudin în Mémoires de Trévoux (iulie 1718, pp. 109-133). El își exprimă părerile cu deplină libertate, de exemplu despre opinia lui Augustin de Hippo cu privire la problema predestinării, sau despre ideile cu privire la Sfânta Treime ale scriitorilor anteniceeni.

Opera sa conține o colecție bogată de documente. Pétau a exagerat greșelile scolasticii; dar el a apărat-o de acuzațiile formulate de Erasmus din Rotterdam. În Dogmata, după ce a prezentat istoria fiecărei dogme, el a adăugat respingerea noilor erori dogmatice.

Stilul său a fost amar în scrierile sale polemice; el a fost mai blând în discuțiile cu Grotius. Memoria lui Pétau a fost sărbătorită a doua zi după moartea lui de către Henri Valois, unul dintre elevii săi, și de Leon Allatios într-un poem grec compus la cererea papei Urban al VIII-lea.

Trivia
Un crater de pe Lună a fost numit Petavius în onoarea lui.

Referințe

Bibliografie

 Dionisius Petavius, "The History of the World or an Account of Time"  http://hbar.phys.msu.ru/gorm/fomenko/petavius.htm  (Contain electronic copy of English translation.)
 Denis Petau. Antonii Kerkoetii Aremorici Animadversorum Liber ad Claudii Salmasii Notas in Tertullianum De pallio, ristampa anastatica dell'edizione 1622 a c. di A. CAPONE, Clioedu, Lecce 2010.

Nașteri în 1583
Decese în 1652
Iezuiți francezi
Teologi creștini din secolul al XVII-lea
Absolvenți ai Universității din Paris
Absolvenți ai Lycée Louis-le-Grand
Eponime ale craterelor de pe Lună

Denis Pétau


Afacerea Miss Stone (în , în ) a fost răpirea misionarei protestante americane Ellen Maria Stone și a prietenei sale misionare Katerina Stefanova-Țilka (care era însărcinată) de către Organizația Revoluționară Internă Macedoneană.

Istorie
În anul 1901 una dintre principalele probleme cu care se confrunta ORIM era lipsa resurselor financiare pentru achiziționarea de armament. Liderul Goțe Delcev l-a autorizat în acel moment pe Mihail Gherdjikov să efectueze o răpire în Macedonia, dar el a eșuat. Delcev a efectuat alte două încercări nereușite de răpire a unor turci și greci bogați. Mai târziu el a elaborat un plan de răpire a fiului politicianului bulgar Ivan Evstratiev Gheșov, care, de asemenea, a eșuat. Criza financiară prin care trecea organizația a fost principalul subiect discutat la reuniunea conducerii ORIM de la Kiustendil, Bulgaria, în vara anului 1901. La această întâlnire Delcev a susținut că jafurile mărunte au deteriorat reputația organizației și nu au fost de niciun folos în rezolvarea problemelor financiare. Sandanski s-a oferit să-l răpească pe prințul regent Ferdinand al Bulgaria în timpul vizitei sale la Mănăstirea Rila, însă Delcev s-a opus acestui plan radical, susținând că răpirea trebuie făcută pe teritoriul otoman. Cernopeev și Sandanski au discutat apoi despre răpirea unui turc bogat lângă Simitli, dar acest plan nu a fost pus în aplicare. În 1901 Iane Sandanski, Hristo Cernopeev și Sava Mihailov au pus la cale un plan pentru răpirea lui Süleyman Bey, dar, din cauza bolii sale, această acțiune a eșuat.

Sandanski a avut apoi ideea răpirii unui misionar protestant din Bansko. Un detașament condus de voievodul Iane Sandanski și subvoievozii Hristo Cernopeev și Krǎstio Asenov au pus în aplicare acest plan la 21 august 1901. Cele două femei Ellen Maria Stone și colega ei misionară Katerina Stefanova-Țilka au fost răpite undeva între Bansko și Gorna Djumaia, orașe care făceau parte atunci din Imperiul Otoman. Prezentată pe larg de mass-media în acea vreme, răpirea celor două femei a fost numit adesea "prima criză modernă a ostaticilor americani". Scopul răpirii era obținerea unei răscumpărări substanțiale și depășirea crizei financiare cu care se confrunta ORIM la acel moment. Detașamentul a fost urmărit de autoritățile otomane și de bandele organizației rivale Comitetul Macedonean Suprem. Considerată uneori ca un caz tipic al sindromului Stockholm (răpitorii ajutând-o pe Țilka să o nască pe fiica sa), afacerea s-a încheiat după o serie de negocieri intense purtate la începutul anului 1902, la jumătate de an de la răpire. ORIM a obținut o răscumpărare de 14.000 de lire turcești de aur la  în Bansko. Ostaticele au fost eliberate pe  lângă Strumița, în actuala Macedonia de Nord.

Note

Lectură suplimentară

 Imagini de arhivă legate de caz.

1901 în Bulgaria
Luare de ostatici

Afacerea Miss Stone


Godsway Donyoh (født 14. oktober 1994) er en ghanesisk fodboldspiller, der spiller for Apollon Limassol.

I november 2012 besøgte Donyoh den svenske klub Djurgårdens IF. Der deltog han i tre venskabskampe, hvor hans præstationer imponerede klubben. Gennem deres nyoprettede samarbejde med Manchester City blev det i januar 2013 besluttet, at han ville slutte sig til Djurgården på leje i Allsvenskan-sæsonen 2013. Da sæsonen var forbi, fortalte Manchester City Djurgården, at de ønskede, at Donyoh skulle spille angriber i stedet for fløj, hvor Djurgården havde brugt ham mest. Den svenske klub kunne ikke garantere nogen spilletid på den position, så det blev besluttet, at han ikke ville vende tilbage til den følgende sæson.

Referencer

Eksterne henvisninger

Midtbanespillere (fodbold)
Fodboldspillere fra FC Nordsjælland
Fodboldspillere fra Falkenbergs FF
Fodboldspillere fra Djurgårdens IF Fotboll
Fodboldspillere fra Manchester City F.C.
Fodboldspillere fra Ghana
Pages with unreviewed translations

Godsway Donyoh


An Sporobolus minor in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Sporobolus minor in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus minor


Jesse Barrett "Oley" Oldendorf (16 February 1887 – 27 April 1974) was an admiral in the United States Navy, famous for defeating a Japanese force in the Battle of Leyte Gulf during World War II. He also served as commander of the American naval forces during the early phase of the Battle of the Caribbean. In early 1942, a secret group of senior Navy officers empaneled by President Franklin D. Roosevelt assessed him as one of the 40 most competent of the 120 flag officers in the Navy.

Early life
Jesse Barrett Oldendorf was born in Riverside, California on 16 February 1887. He graduated from the United States Naval Academy in 1909, standing 141st in a class of 174, and was commissioned in 1911. Oldendorf served aboard the armored cruiser , the torpedo boat destroyer , the cruiser , the destroyer  and the armored cruiser California again, although she had been renamed San Diego. He also served on the Panama Canal hydrographic survey ship .

World War I
During World War I, Oldendorf spent a few months on recruiting duty in Philadelphia. From June to August 1917, he commanded the naval armed guard on . The ship sank as a result of a collision in New York. He then became a gunnery officer aboard the troop transport , which was sunk by three torpedoes from the German submarine U-90 off Ireland on 31 May 1918. From August 1918 to March 1919, he was engineering officer of . In July, he was briefly executive officer of .

Between the wars
Between the great wars, Oldendorf did a stint in charge of recruiting station Pittsburgh, acted as an engineering inspector in Baltimore, and served as officer in charge of a hydrographic office. In 1920, he was assigned to the patrol yacht . From 1921 to 1922, Oldendorf was stationed on  in the Caribbean, while acting as flag secretary to Special Service Squadron commanders Rear Admiral Casey B. Morgan, Captain Austin Kautz and Rear Admiral William C. Cole. From 1922 to 1924, Oldendorf served as aide to Rear Admiral Josiah S. McKean, commandant of the Mare Island Navy Yard. In 1925, Oldendorf, now a commander, assumed his first command, the destroyer , Afterwards, he was aide to successive commandants of the Philadelphia Navy Yard, Rear Admiral Thomas P. Magruder and Julian Lane Latimer from 1927 to 1928.

Oldendorf attended the Naval War College from 1928 to 1929 and then the Army War College from 1929 to 1930. From 1930 to 1935, he was the navigator of the battleship . Following the normal pattern of alternating duty at sea with shore duty, Oldendorf taught navigation at the Naval Academy from 1932 to 1935. Then following this teaching assignment at the Academy, Oldendorf returned to sea duty serving as executive officer of the battleship  from 1935 to 1937. From 1937 to 1939, Oldendorf directed the recruiting section of the Bureau of Navigation.

World War II
From 1939 to 1941, Oldendorf commanded the cruiser . In September 1941, he joined the staff of the Naval War College, where he taught navigation until February 1942. On 31 March 1942, Oldendorf was promoted to rear admiral, and assigned to the Aruba-Curaçao  sector of the Caribbean Sea Frontier. In August 1942, he was transferred to the Trinidad sector where anti-submarine warfare was his primary duty. From May through December 1943, Oldendorf commanded Task Force 24 which was assigned all Western Atlantic escorts. His flagships during this period were destroyer tender  and fleet tug .

Oldendorf was reassigned to the United States Pacific Fleet in January 1944, where he commanded Cruiser Division 4 (CruDiv 4) from his flagship . Cruiser Division 4, consisting of cruisers and battleships, supported carrier operations and provided fire support for the landings in the Marshalls, Palaus, Marianas, and Leyte.

On 12 September 1944, Oldendorf commanded from the bridge of his flagship, , the Fire Support Group tasked with the bombardment of Peleliu in the Palaus island group. This Fire Support Group consisted of five battleships, Pennsylvania, , , , and , eight cruisers, twelve destroyers, seven minesweepers, fifteen landing craft converted to rocket launchers, and a half-dozen submarines. At this point in his career, Oldendorf was an experienced battle commander who had handled similar assignments in three previous Marine landings. The bombardment was scheduled to last three days. By the end of the first day, aerial reconnaissance photos indicated that close to 300 of the assigned targets had been destroyed or seriously damaged by the all-day bombardment and that virtually every aboveground structure and fortification had been wiped out. At the airport its few usable planes were reduced to wreckage.

By the evening of the second day, every target specified on the master list in Pennsylvanias combat center had been struck repeatedly. However, Oldendorf was concerned because no return fire had been detected from the concentrations of enemy heavy artillery shown in earlier aerial reconnaissance photos and because the latest photos contained no evidence that these weapons had been destroyed. It was surmised that the Japanese had moved their heavy artillery underground where they could have survived the bombardment. Despite these concerns, Oldendorf made the decision to call off the bombardment at the end of the second day of a pre-arranged schedule that called for a third full day of attacks.

This would have tragic results for the 1st Marines' beach assault on Peleliu because the white coral outcropping designated as "the Point" was left virtually untouched despite Lieutenant Colonel Lewis "Chesty" Puller, commander of the 1st Marines, specific request to Oldendorf's staff to target it in the Navy's bombardment. "The Point" commanded the heights 30 feet above the north end of White Beach 1 on which the 1st Marines landed and was considered by Puller to be a potential defensive strongpoint too obvious for the Japanese to overlook. The result of not sufficiently reducing "the Point" was a bloodbath. Over 500 men were lost, roughly one-sixth of its regimental strength, on the D-Day White Beach assault on Peleliu and the entire beachhead was in danger of collapsing. It was only by the heroism of the Marines that "the Point" was taken. After the war when asked about Pelilieu, Oldendorf commented that "If military leaders-and that includes Navy brass-were gifted with the same accuracy of foresight that they are with hindsight, then the assault of Peleliu should never have been attempted."

On 24 October 1944, Oldendorf was the commander of Task Group 77.2 at the Battle of Surigao Strait. Oldendorf who was aboard his flagship USS Louisville which led the defeat of the Japanese Southern Force. He deployed his powerful force of battleships and cruisers in a classic battle line formation across the Surigao Strait, crossing the T of his opponent. The Japanese battleships  and  were sunk, and Vice Admiral Shoji Nishimura was killed. Oldendorf's action prevented the Japanese from bringing their battle fleet into Surigao Strait and attacking the beachheads on Leyte Island. He later explained his tactics to the New York Times: "My theory was that of the old-time gambler: Never give a sucker a chance." For this action, Oldendorf was awarded the Navy Cross.  In 1959 Admiral Oldendorf provided commentary on his planning for the battle:

On 15 December 1944, Oldendorf was promoted to vice admiral and made commander of Battleship Squadron 1. He commanded battleships in the landings at Lingayen. On 6 January 1945, Oldendorf, together with his guest British admiral Bruce Fraser, survived a destructive kamikaze strike on the bridge of . He was wounded breaking his collar bone at Ulithi on 11 March 1945, when his barge hit a buoy. Oldendorf assumed command of Task Force 95 in July, and led this force on two sweeps of the East China Sea. He was wounded, breaking several ribs, when his flagship Pennsylvania was torpedoed by a Japanese aircraft on 12 August 1945. On 22 September 1945, Oldendorf commanded the occupation of Wakayama and dictated terms of surrender to Vice Admiral Hoka and Rear Admiral Yofai.

Post World War II
From November 1945, Oldendorf commanded the 11th Naval District. In 1946 he assumed command of the San Diego Naval Base. From 1947 until his retirement in 1948 he commanded the Western Sea Frontier and the United States Navy reserve fleets at San Francisco. He retired in September 1948 at which time he was promoted to Admiral.

Oldendorf resided in Mount Vernon, Virginia, where he owned a large plot of land. Oldendorf died on 27 April 1974 in Portsmouth, Virginia. The destroyer  was named in his honor.

Awards

References

Bibliography

External links

 Jesse Bartlett Oldendorf Valor Awards and Citations
 Secret Panel on Jesse B Oldendorf
 Commander Task Force 24: Admiral Oldendorf
 USNA Class Yearbook, Lucky Bag Class of 1906 which lists Admiral Oldendorf's Class of 1908
 Register of Commissioned and Warrant Officers of the United States Navy and Marine Corps, 1945 (NAVPERS 15,018)
Presentation of a Gold Star in Lieu of Second Award of Legion of Merit to Jesse B Oldendorf, December 21, 1944
Jesse B. Oldendorf Memoirs, 1945 MS 469 held by Special Collections & Archives, Nimitz Library at the United States Naval Academy

1887 births
1974 deaths
United States Navy personnel of World War I
Recipients of the Distinguished Service Medal (US Army)
People from Riverside, California
United States Navy World War II admirals
United States Navy admirals
United States Naval Academy alumni
Naval War College alumni
Naval War College faculty
United States Army War College alumni
Recipients of the Navy Cross (United States)
Recipients of the Legion of Merit
Recipients of the Navy Distinguished Service Medal
Military personnel from California

Jesse B. Oldendorf


Jean-Claude Juncker (Redingen, Luksemburg 9. prosinca 1954.) luksemburški je političar i bivši predsjednik Europske komisije od 1. studenog 2014. do 30. studenoga 2019. Član je Kršćansko socijalne narodne stranke (CSV/PCS).

Studirao je pravo u Straßburgu (1975. – 79.), i postao je odvjetnik 1980., ali nikada se nije bavio tim zanimanjem. Imenovan je 1982. za državnog tajnika za rad o socijalnoj sigurnosti. U 1984. postao je zastupnik, a 1989. ministar rada i financija. U periodu 1989. – 1995. kao luksemburški ministar financija bio je i je član Odbora guvernera Svjetske banke. Od 1995. bio je premijer i ministar financija Luksemburga. Iste godine postao je i član Odbora guvernera Međunarodnog monetarnog fonda.

Juncker je 10. rujna 2004., postao predsjednik Eurogrupe. Nadimak mu je "Heroj Dublina".

Nagrade
 2006. – Karlova nagrada

Vanjske poveznice
 Životopis (fra.)

Političari nakon Drugog svjetskog rata
Političari nakon 1989.
Predsjednici vlada
Predsjednici Europske komisije
Luksemburški političari

Jean-Claude Juncker


මැක්සිමිලියන් මාරියා කෝල්බ  (උපත රේමන්ඩ් කෝල්බ;1894–1941) යනු,  දෙවන ලෝක යුද්ධය තුලදී ජර්මානු-අධිවාසිත පෝලන්තයෙහි පිහිටි  අවුෂ්විට්ස් නමැති ජර්මානු මරණ කඳවුරෙහිදී,  ෆ්‍රන්ෂිසෙක් ගයෆ්නීෂෙක් නම්වූ පුද්ගලයෙකු වෙනුවෙන් මරණයට ස්වේච්ඡාවෙන් මුහුණදුන් පෝලන්ත ජාතික කතෝලික පූජකවරයෙක් සහ තාපසාරාමික ප්‍රැන්සිස්කානු තාපසවරයෙකි. නිර්මල කන්‍යා මරියාව පිදීම ප‍්‍රවර්ධන කිරීම, වෝර්සෝ අසබඩ පිහිටි නිපොකලානොෆ් ආශ්‍රමය ඇරඹුම සහ අධීක්ෂණය, ආධුනික-රේඩියෝ ස්ථානයක් (SP3RN) ක්‍රියාත්මක කරවීම, සහ වෙනත් බොහෝ සංවිධාන සහ ප්‍රකාශන ඇරඹුම හෝ ක්‍රියාත්මක කරවීම පිළිබඳව මෙතුමා සක්‍රීය දායකත්වයක් දැරීය.

මැක්සිමිලියන් කෝල්බ


Miroslava "Mirka" Knapková (nach Heirat Miroslava Topinková bzw. Miroslava Topinková Knapková; * 19. September 1980 in Brünn) ist eine tschechische  Ruderin.

Knapková nahm 2001 erstmals an Ruder-Weltmeisterschaften teil und belegte den zehnten Platz im Einer. 2002 erreichte sie im Ruder-Weltcup zweimal den zweiten und einmal den dritten Platz und siegte bei der U23-Weltregatta. 2003 gewann sie in München erstmals einen Weltcup, bei den Weltmeisterschaften 2003 belegte sie den vierten Platz. Nach drei Podiumsplatzierungen im Weltcup 2004 belegte sie bei den Olympischen Spielen 2004 wie bei den Weltmeisterschaften im Vorjahr den vierten Platz.

2005 gewann Knapková bei den Weltmeisterschaften im japanischen Gifu mit Silber ihre erste Medaille, vor ihr kam nur die Belarussin Kazjaryna Karsten ins Ziel. Auch bei den Weltmeisterschaften 2006 in Eton erhielt sie Silber hinter Karsten, 2007 in München belegte Knapková den vierten Platz. In der Olympiasaison 2008 belegte Knapková im Weltcup drei Mal den zweiten Platz im Einer. Bei den Olympischen Spielen 2008 in Peking trat Knapková im Einer und zusammen mit Gabriela Vařeková im Doppelzweier an und erreichte auch in beiden Bootsklassen das Finale, mit einem fünften Platz im Einer und einem sechsten Platz im Doppelzweier blieb das Ergebnis aber hinter ihren Vorleistungen zurück.

2009 gewann Knapková die Weltcups in München und Luzern, bei den Weltmeisterschaften in Posen belegte sie hinter Kazjaryna Karsten und der Britin Katherine Grainger den dritten Platz. 2010 verpasste sie nach zwei zweiten Plätzen im Weltcup bei den Weltmeisterschaften mit Platz vier eine Medaille. 2011 war das bis dahin erfolgreichste Jahr in der Karriere von Mirka Knapková, nach einem fünften und einem dritten Platz beim Weltcup gewann sie in Bled ihren ersten Weltmeistertitel, anschließend folgte in Plowdiw ihr zweiter Europameistertitel nach 2008.

Bei den Olympischen Spielen 2012 in London konnte sie die Leistungen aus dem Vorjahr bestätigen und wurde Olympiasiegerin im Einer. Ein Jahr später, bei den Ruder-Weltmeisterschaften in Chungju, belegte sie den dritten Platz. Bei den Weltmeisterschaften 2014 belegte sie als Siegerin des B-Finales den siebten Platz. Auf europäischer Ebene gewann sie den Titel im Einer bei den Europameisterschaften 2013, 2014 und 2015. 2015 erreichte sie auch wieder das A-Finale bei den Weltmeisterschaften und belegte dort hinter der Australierin Kim Crow den zweiten Platz. Bei ihrer vierten Olympiateilnahme 2016 in Rio de Janeiro belegte sie den siebten Platz.

Nach einem Jahr Pause kehrte Miroslava Topinková Knapková 2018 zurück auf die Regattastrecken, erreichte aber weder bei den Europa- noch bei den Weltmeisterschaften das A-Finale. 2019 bei den Europameisterschaften in Luzern erkämpfte sie die Bronzemedaille hinter der Irin Sanita Pušpure und der Schweizerin Jeannine Gmelin.

Knapková heiratete am 3. und 4. Oktober 2015 ihren Lebensgefährten Pavel Topinka und startet seitdem als Miroslava Topinková Knapková. Ihr Vater Miroslav Knapek war ebenfalls ein erfolgreicher Ruderer, der an den Olympischen Sommerspielen 1976 und 1980 teilnahm.

Weblinks

Einzelnachweise

Ruderer (Tschechien)
Olympiasieger (Rudern)
Weltmeister (Rudern)
Europameister (Rudern)
Olympiateilnehmer (Tschechien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Tscheche
Geboren 1980
Frau

Miroslava Knapková


قَصْرُ الحَلَّابَات موقع أثري في الأردن يقع على بعد 25 كم شمال شرق الزرقاء وإلى الشمال من الطريق المعبدة التي تصل مدينة الزرقاء بواحة الأزرق ويعتقد أن بدايات الموقع تعود للفترة النبطية وأنه كان يمثل في هذه الفترة محطة عسكرية لحماية قوافل الأنباط التجارية، تعود معظم الأبنية إلى العصر الروماني والأموي.

التسمية
يرد تفسير تسمية القصر بقصر الحلابات بأنه اللفظ باللهجة المحلية لكلمة الحلبات وأن ساحات ذلك القصر كانت مجالأ للسباق، بينما قال آخر بأنه سمي هكذا نظرا لوجود مراعي كثيرة في المنطقة توفرت فيها الأغنام فأطلق عليها السكان اسمه الحلابات

التاريخ
وفي العصر الروماني 63 ق.م. 331 ميلادي تم استعماله كحصن دفاعي لحماية الطريق التجاري الذي يربط بين بصرى الشام شمالاً والعقبة جنوباً. حيث عثر على نقش لاتيني يشير إلى بناء حصن جديد ومؤرخ إلى سنة 212 – 213 ميلادي في زمن الإمبراطور (كركلا)، حيث يعتقد أنه تم في هذه الفترة بناء القصر وأبراجه المربعة المقامة في زواياه وهناك نقش آخر ومؤرخ إلى سنة 529م في العصر البيزنطي يعتقد أنه يشير إلى عملية ترميم القصر وإصلاحه، حيث استمر استخدام القصر كحصن دفاعي في الفترة البيزنطية (324م – 640م)

المكانة الأثرية

بني القصر من حجارة جيرية مشذبة بازلتية تحمل بعضها نقوش لاتينية وهو مربع الشكل طول ضلعه 44م أقيمت في زواياه أبراج مربعة تبرز عن سمك الجدران الجانبية بمقدار (2.5 م) وكانت ترتفع في الأصل إلى ثلاث طبقات أما داخل القصر فتوجد مجموعة من الغرف والقاعات تتوزع حول ساحة مكشوفة حفر فيها خزان لجمع مياه الأمطار من سطح الغرف الواقعة في الجهة الشرقية .

وقد تعرض هذا القصر لعمليات تخريب عديدة كان آخرها عملية التدمير التي قامت بها القوات البريطانية سنة 1952، حيث أجرت مناورة لعملية احتلال القصر.

معرض صور

المصادر

آثار إسلامية
آثار عربية
أماكن مأهولة في محافظة عمان
السياحة في الأردن
قصور أموية
قلاع في الأردن
مواقع أثرية في الزرقاء

قصر الحلابات


An Aphelia pumilio in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller ngan Otto Wilhelm Sonder. An Aphelia pumilio in nahilalakip ha genus nga Aphelia, ngan familia nga Centrolepidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aphelia (Centrolepidaceae)

Aphelia pumilio


Urialfår er en gruppe af underarter af vilde får. Gruppen forekommer i det centrale Asien og blev tidligere regnet som en selvstændig art, Ovis vignei, men betegnes nu taksonomisk som vignei-gruppen.

IUCN kategoriserer bestanden af arten Ovis orientalis, der både omfatter urialfåret og den asiatiske muflon, som sårbar (VU).

Taksonomi
Urialfåret er en gruppe af underarter, der alt efter taksonomisk opfattelse enten tilhører arten Ovis orientalis eller arten Ovis aries (vignei-gruppen). Den anden gruppe af underarter af Ovis aries kaldes aries/orientalis-gruppen og omfatter muflon og tamfåret, Ovis aries aries.

Udbredelse

Udbredelsen af urialfåret, hvor underarternes navne følger IUCN:
 Ovis orientalis vignei forekommer med flere fra hinanden adskilte populationer i Kashmir-regionen i det nordlige Pakistan og det nordvestlige Indien.
 Ovis orientalis arkal lever i det nordøstlige Iran, i Turkmenistan, vestlige Usbekistan og vestlige Kasakhstan.
 Ovis orientalis bocharensis findes i det østlige Uzbekistan og sydlige Tadsjikistan. Populationerne henregnes ofte til O. o. vignei.
 Ovis orientalis cycloceros har flere fra hinanden adskilte udbredelsesområder i Afghanistan samt i det centrale og sydlige Pakistan.
 Ovis orientalis punjabiensis findes i saltørkner syd for Islamabad i det nordøstlige Pakistan.

Kilder og eksterne henvisninger

Dyr fra Centralasien
Får

Urialfår


Dos carreteras han sido asignadas como Ruta 5 en California:

 la Interestatal 5 en California
 la Ruta Estatal de California 35 que anteriormente se llamaba Ruta Estatal 5 (1934-1965).

Ruta Estatal de California 5


Nuhlu, Adana ilinin Karaisalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 70 km, Karaisalı ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Karaisalı'nın mahalleleri

Nuhlu, Karaisalı


Nijmegen (njemački: Nimwegen) je grad i luka na rijeci Waal u nizozemskoj pokrajini Gelderland. Nijmegen se nalazi blizu nizozemsko-njemačke granice.

Nijmegen je drugi najstariji grad u Nizozemskoj (najstari je Voorburg).

Šport
 N.E.C. Nijmegen

Bratimljeni gradovi
  Gazintep, Turska
  Pskov, Ruska Federacija
  Masaya, Nikaragva
  Oulu, Finska
  Albany, New York, Sjedinjene Američke Države
  Suzhou, NR Kina
  Higashimatsuyama, Saitama, Japan

Poznate osobe
 Henrik VI., car Svetog Rimskog Carstva
 Petar Kanizije, svetac
 Braća Limbourg, minijaturisti
 Gerard de Jode, kartograf
 Tha Playah, hardcore techno DJ

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica grada

Gradovi u Nizozemskoj

Nijmegen


Jean-Baptiste Marie Anne Antoine de Latil (Ilha de Sainte-Marguerite, 6 de março de 1761 - Gémenos, 1 de dezembro de 1839) foi um cardeal e arcebispo católico francês.

Biografia
Ele nasceu na Ilha de Santa Margherita em 6 de março de 1761, filho de Antoine de Latil e Gabrielle-Thérèse de Magny.

Visando a carreira eclesiástica, conseguiu frequentar o seminário de Saint-Sulpice em Paris e foi ordenado sacerdote em 1784, exercendo sua primeira atividade pastoral na paróquia de Saint-Sulpice. Vigário geral da diocese de Vencem, recusou-se a prestar juramento na Constituição Civil do clero de 1791 e, portanto, deixou a França em exílio voluntário. Ele voltou em 1792, mas foi preso e encarcerado em Montfort-l'Amaury; aqui, liberto, foi enviado para Düsseldorf, na Alemanha, onde pôde continuar a sua atividade pastoral, estando depois na Inglaterra. Em 1805 foi nomeado esmoler-in-ordinário do príncipe Charles Philip da França, conde de Artois e futuro rei Carlos X da França, tornando-se grande esmola em 1814.

Eleito bispo titular de Amycle a partir de 8 de março de 1816, foi consagrado no Domingo de Ramos (7 de abril) de 1816 na capela de Lorette, Issy, pela mão de François de Pierre de Bernis, arcebispo emérito de Albi, auxiliado por Jean-Baptiste Du Chilleau, bispo de Chalon, e por Jean de Coucy, bispo de La Rochelle. Transferido para a sé de Chartres a partir de 1º de outubro de 1817, não pôde ocupar essa cadeira até 1821. Conde e par da França a partir de 31 de outubro de 1822, foi promovido à sé metropolitana de Reims a partir de 12 de julho de 1824, ano em que também obteve o título de duque. Conselheiro de Estado, desde 12 de maio de 1825 foi Comendador da Ordem do Espírito Santo e a 29 de maio desse ano teve o privilégio de coroar o rei Carlos X na catedral de Reims.

Criado cardeal sacerdote no consistório de 13 de março de 1826, em 18 de maio de 1829 recebeu o barrete cardinalício e o título de San Sisto em 21 de maio. Participou do conclave de 1829 que elegeu o Papa Pio VIII, mas não compareceu ao conclave de 1830-1831 que elegeu o Papa Gregório XVI. Após a queda de Carlos X, ele o acompanhou à Inglaterra e à Alemanha, governando sua própria arquidiocese por meio de vigários. Ele voltou para a França em 1839, mas não para sua arquidiocese, retirando-se para a vida privada na Provença.

Ele morreu em Gémenos, perto de Marselha, em 1º de dezembro de 1839. Seu corpo foi exposto e depois enterrado na catedral de Reims.

Link externo
 Jean-Baptist-Marie-Anne-Antoine de Latil
 catholic-hierarchy.org

Cardeais da França
Cardeais nomeados pelo papa Leão XII


ماي ناكاهارا (中原麻衣 ناكاهارا ماي) (اسمها الحقيقي مايكو آبي (阿部麻衣子 آبي مايكو)) هي مؤدية أصوات يابانية ولدت في 23 فبراير 1981 في كيتاكيوشو، فُكُوكا.

أدوارها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 عندما تبكي حشرة الليل - رينا ريوغو
 عندما تبكي حشرة الليل:الحل - رينا ريوغو
 دوت هاك أسطورة الشفق - رينا كونيساكي
 كلاند - ناغيسا فوروكاوا
 كلاند بعد القصة - ناغيسا فوروكاوا
 غوين ساغا - ريندا
 غانكوتسوؤو - بيبو
 بيرسونا ترينيتي سول - كانارو موريموتو
 فامباير نايت - ماريا كوريناي
 فامباير نايت Guilty - ماريا كوريناي
 ريجيوس المدرعة - فيلي لوس
 بامبو بليد - ريمي أوداجيما
 فتيات بيسبول تايشو - أكيكو أوغاساوارا
 ترينيتي بلاد - أنجيليكا
 تابل وذئب - نولا
 كاتاناغاتاري - ياسوري نانامي
 فايري تايل - جوفيا لوكسار
 دورارارا!! - هارونا نييكاوا
 دورارارا!! ×2 المنتصف - هارونا نييكاوا
 دورارارا!! ×2 الخاتمة - هارونا نييكاوا
 نبضات الملاك! - هاتسوني أوتوناشي
 أوكامي-سان و رفاقها السبعة - ريكو كوكونو
 أريا الرصاصة القرمزية - يوتوري تاكاماغاهارا
 تايغر آند باني - ميري
 أرشيف دانتاليان - كريستابل ساستين
 بنغويندرام - رينجاكو
 لقد تدهور الجنس البشري - البطلة
 ميداكا بوكس أبنورمال - أكي جاكاغو
 كيل لا كيل - إيماغاوا
 بلاسريتر - سنو
 ميكاكوسيتي أكتورز - أيانو
 سورد آرت أونلاين II - فيرداندي
 شيروباكو - يوكا أوكيتسو
 قصة حبي!! - ساتو
 حديقة سوزي: يوم برفقة ويتزي - ويتزي
 مجموعة جونجي إيتو - ميدوري ساكياما
 فيت/أبوكريفا - ريكا ريكودو

أنمي الإنترنت
 سيلور مون كريستال - ريكا نيشيمورا

أوفا أنمي
 عندما تبكي حشرة الليل:الامتنان - رينا ريوغو
 عندما تبكي حشرة الليل:البريق - رينا ريوغو

أدوارها في ألعاب الفيديو
 Sonic and the Secret Rings - شارا
 تيلز أوف فيسبيريا - إستيل/إستيليز سيدوس هيوراسين

أدوارها في الدبلجة اليابانية
 شيرا و أميرات القوة - أدورا

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
مغنون يابانيون في القرن 21
مغنيات بوب يابانيات
مغنيات في القرن 21
مغنيات يابانيات في القرن 21
مقدمو إذاعة يابانيون
ممثلات أداء صوتي من محافظة هيوغو
ممثلات أداء صوتي يابانيات
ممثلات ألعاب فيديو يابانيات
ممثلات يابانيات في القرن 21
ممثلون من محافظة هيوغو
مواليد 1981
مواليد في كيتاكيوشو

ماي ناكاهارا


Patricia Silvina Ramírez Ter Hart conocida como Coki Ramírez (Córdoba, 6 de febrero de 1980) es una cantante y ocasionalmente actriz y modelo argentina. Se dio a conocer en el programa argentino Showmatch.

Biografía

Nació con el nombre de Patricia Silvana Ramírez Ter Hart en la ciudad de Córdoba (Argentina), donde pasó su infancia y adolescencia. Su padre se llama Juan Ramírez y su madre Ana Ter Hart (de origen alemán). Tiene dos hermanas mellizas que se llaman Gabriela y María Fernanda. Al terminar el secundario empezó a estudiar la carrera universitaria de protesista dental, mientras cantaba canciones en inglés en los bares de Córdoba, donde conoció al cantautor chileno Alberto Plaza, quien luego de escucharla la incorporó a su coro. Luego de trabajar diez años como corista, decidió emprender su carrera en solitario. Después de recibirse de protesista dental, empezó a trabajar como modelo y fue ganadora en un concurso en la ciudad de Bell Ville.

Como cantante

Acompañó en el escenario a varios artistas internacionales, como Ricardo Montaner, Valeria Lynch, Alberto Plaza, Fito Páez y Noel Schajris.

En 2007 grabó su primer álbum como solista, Presente, en el que participó Noel Schajris.

En 2010 fue a Colombia y cantó junto a Alberto Plaza ante más de diez mil personas.

En agosto de 2010 fue invitada por el boxeador Fabio Moli al programa Showmatch. Al darse a conocer, afirmó: «Soy cantante, me dedico a eso y soy también protesista dental». Entonó Abrázame, de Julio Iglesias.

Ese mismo año (2010) participó en el programa Bailando por un sueño (de Argentina), remplazando a Sabrina Rojas ―donde ganó el teléfono― y a Lola Ponce ―donde perdió el teléfono contra Virginia Gallardo―.

En 2011 participó en Bailando 2011. En este certamen su pareja de baile fue el bailarín profesional Juan Leandro Nimo y su entrenadora la señora Cristina Girona. Quedó eliminada del Bailando 2011 en la semifinal.
Participó en el tercer capítulo de Concubinos en el personaje de Coka, una vecina de Pedro Peter Alfonso en la localidad de José Mármol.

Actuó en algunos episodios de la telenovela Dulce amor interpretando a Cati, una exnovia del Terco, el personaje de Hernán Estevanez.

En 2012 grabó su segundo disco, Se puede. Brindó un recital íntimo en Buenos Aires, y realizó dos videoclips promocionales del disco: «Tú ya no estás» y «Se me enamora el alma».

Debutó en el teatro con la obra Los Grimaldi, protagonizada y producida por Nazarena Vélez, en el verano 2012-2013. También participó en la versión televisiva de la obra, en Canal 9.

En 2014 participó en el programa Tu cara me suena, en el que debía imitar a cantantes nacionales e internacionales. Tuvo que abandonar el programa para operarse un quiste en las cuerdas vocales. Luego de algunos meses volvió al programa. Obtuvo el séptimo puesto en el programa, no pudiendo participar en la final.

En 2015 en la pantalla del canal Quiero estrenó su propio reality show: Coki Ramírez, un sueño cordobés. Además actuó en la obra de teatro Leonas, en Mar del Plata, protagonizada por Carmen Barbieri y Nazarena Vélez.

Como modelo

En 2008 diseñó su propia marca de ropa deportiva, llamada 351.

En 2011 participó como modelo en algunos desfiles de Claudio Cosano, su diseñador de ropa, tales como «Cuidá tu corazón», apertura de BAAM 2011.

Más tarde fue la cara de la marca de zapatos Green and Black para la campaña del verano de 2013. En agosto del 2012 participó en el desfile «Santiago Moda Look», el cual cerró con un show musical.

Discografía
 2007: Presente.
 2012: Se puede.

Filmografía

Televisión

Videoclips

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de Coki Ramírez

 Facebook oficial de Coki Ramírez

Cordobeses (capital)
Músicos de la provincia de Córdoba (Argentina)
Actores de la provincia de Córdoba (Argentina)
Actores de teatro de Argentina
Actores de televisión de Argentina
Actrices de Argentina
Participantes de Bailando por un sueño
Contraltos en música popular
Reparto de Dulce amor
Showmatch
Premios VOS
Nacidos en Córdoba (Argentina)
Modelos eróticas de Argentina

Coki Ramírez


Başkaya, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Samsun iline 100 km, Bafra ilçesine 50 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Bafra'nın mahalleleri

Başkaya, Bafra


Johan Teodor Hedlund (Frötuna, 26 de noviembre de 1861 – Upsala, 26 de marzo de 1953) fue un botánico sueco, especialista en micología, profesor de ambas ciencias en Lund.

Estudió en la Universidad de Upsala.

En 1904 fue nombrado profesor de botánica y zoología en el Instituto Agrícola de Alnarp, en el que permaneció hasta 1927.

Publicaciones

Libros
 . 1936. Våra vallgräs: med särskild hänsyn till deras näringsupptagande (El césped: con especial referencia a su absorción nutricional). Editor Almqvist & Wiksell, 124 pp.
 ----------------------------------. 1921. Om ämnestransporten i växten (Transporte de material en la planta)
 ----------------------------------. 1920. Vilka äro villkoren för tillväxten hos stråsäd och vad är slidsjuka? (¿Cuáles son las condiciones para el crecimiento de grano?). Editor Förf. 76 pp.
 ----------------------------------. 1901. Om Ribes rubrum L. s. l. 116 pp.
 ----------------------------------. 1900. Monographie der Gattung Sorbus. Volumen 35 de Kongl. Svenska vetenskaps-akademiens handlingar. Editor Nordstedt, 147 pp.
 ----------------------------------. 1892. Kritische Bemerkungen über einige Arten der Flechtengattungen (Comentarios críticos sobre algunas especies de especies de líquenes) Lecanora (Ach.), Ledidea (Ach.) und Micarea (Fr.). Editor Norstedt, 104 pp.

Honores
Miembro de
 1914: de la Academia de Agricultura

Eponimia
Especies fanerógamas
 (Rosaceae) Pyrus hedlundii Lacaita
 (Rosaceae) Sorbus hedlundii C.K.Schneid.

Referencias

Bibliografía utilizada
 . Geschichte der Botanik. Leben und Leistung grosser Forscher. Fischer Stuttgart 1992, ISBN 3-437-20489-0

Enlaces externos
 runeberg.org Data de Hedlund, Johan Teodor

Botánicos de Suecia del siglo XIX
Botánicos de Suecia del siglo XX
Micólogos de Suecia del siglo XX
Liquenólogos de Suecia
Profesores de la Universidad de Upsala
Alumnado de la Universidad de Upsala
Plantas descritas por Hedlund

Johan Teodor Hedlund


La Liga para la Defensa de los Derechos de la Nación Albanesa, corrientemente denominada Liga de Prizren (en albanés: Lidhja e Prizrenit) fue una organización política albanesa fundada el 10 de junio de 1878 en Prizren, en la provincia (valiato) de Kosovo del Imperio Otomano.

Los tratados de San Stefano y Berlín habían asignado áreas que también estaban habitadas por albaneses a otros estados. La incapacidad de la Sublime Puerta para proteger los intereses de una región que era musulmana en un 70% y en gran parte leal al Imperio forzó a los líderes albaneses no solo a organizar su defensa sino también a crear una administración autónoma similares a las que habían gozado Serbia y otros principados danubianos antes de su independencia. La Liga comenzó un programa de reforma sobre cinco campos principales: la defensa de los territorios reivindicados ante las aspiraciones de Serbia, Montenegro y Grecia; la creación de una sola "supraprovincia" en el Imperio que integrase los valiatos de Kosovo, Monastir, Ioánnina y Shkodra; un servicio militar confinado a Albania en tiempos normales; establecimiento de escuelas nacionales que desarrollaran la educación nacional en albanés escrito con alfabeto latino; y también cierto control sobre las finanzas provinciales. Lo formaban personalidades destacadas como Sami Frashëri, Pashko Vasa, Abdyl Frashëri, Ali Beg Shabanagaj y otros 80 delegados, entre los que había jefes de clan y autoridades religiosas.

La Liga maniobró políticamente con éxito contra la anexión de territorios otomanos por parte de Serbia (que reclamaba Kosovo) y Montenegro (que reclamaba Shkodra). Grecia, por su parte, reclamaba el rico valiato de Ioánnina, conocido hoy en día como Épiro. Aunque al final estos tres países se anexionaron los territorios disputados como resultado de sus éxitos en la Primera Guerra Balcánica de 1912–1913, la Liga consiguió despertar la conciencia nacional albanesa. Además de la actividad de la Liga de Prizren, el trabajo de los fundadores de la Liga, tales como Sami Frashëri, fue también importante para la fundación del "Renacimiento Albanés" (Rilindja Kombetarë). Sus obras teatrales, tales como Besa Yahud Ahde Vefta, representada frente a audiencias otomanas y su enciclopedia escrita en turco y dedicada a la historia general del mundo pero con especial referencia a los Albaneses, elevó la consideración de la aportación que éstos habían hecho al Imperio Otomano. Además, la distribución de peticiones a ciudades como Londres, París y Berlín hizo constatar en Europa que los Albaneses del Imperio Otomano estaban nacionalmente movilizados y activos, en posición de exigir la independencia del agonizante gigante otomano. La Liga fue disuelta en 1881 y parcialmente reorganizada, pero sin éxito.

Referencias

Historia Balcánica
Historia de Albania

Liga de Prizren


Sadeckas ist ein litauischer männlicher Familienname.

Weibliche Formen
Sadeckaitė (ledig)
Sadeckienė (verheiratet)

Namensträger
 Alvydas Sadeckas (*  1949), Politiker (Seimas-Mitglied), Unternehmer  und Polizeikommissar
 Darius Sadeckas (*  1979), Politiker, stellv. Finanzminister

Familienname
Litauischer Personenname

Sadeckas


Montañas Bvumba. también llamadas Montañas Vumba se encuentran en la frontera entre los países africanos de Zimbabue y Mozambique, a unos 25 km al sureste de Mutare. Las montañas se elevan en el Castillo de Beacon hasta 1911 metros, y son, junto con Chimanimani y Nyanga parte de las montañas Altas del este de Zimbabue. Son conocidas como las "Montañas de la Niebla", (Bvumba es el nombre en Shona para "niebla".)

Véase también
 Geografía de Mozambique
 Geografía de Zimbabue

Referencias

Enlaces externos
Información sobre las montañas

Montañas de Zimbabue
Bvumba

Montañas Bvumba


An Aegilotriticum in uska genus han Liliopsida. An Aegilotriticum in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Aegilotriticum

Aegilotriticum


نيكوتشيا (Necochea) مدينة ساحلية تقع في محافظة بوينس أيرس (Buenos Aires) شرق الأرجنتين .

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لنيكوتشيا:

أعلام
 إدواردو خيرمان أوتيرو
 لويس أنطونيو رودريغيز
 فرانكو بيريز
 استيبان مارتينيز
 هيلاريو فرنانديز لونغ
 فاكوندو بوش

مراجع

أماكن ساحلية مأهولة في الأرجنتين
أماكن مأهولة أسست في 1881
أماكن مأهولة في مقاطعة بوينس آيرس
المدن الساحلية في الأرجنتين
تأسيسات سنة 1881 في الأرجنتين
مدن الأرجنتين

نيكوتشيا


Ragnhild Stolt-Nielsen (nascida a 16 de abril de 1969) é uma política, cientista política e administradora académica norueguesa do Partido Conservador. Ela serviu como comissária-chefe de Bergen de 2013 a 2014, quando perdeu a sua indicação para as eleições locais de 2015 para Martin Smith-Sivertsen.

Vida e carreira
Stolt-Nielsen obteve um mestrado em ciência política pela Universidade de Bergen em 1995.

Stolt-Nielsen foi eleita para o conselho da cidade de Bergen em 1999, e ocupou esse cargo até 2003. Durante esse período, ela foi presidente do comité de direcção do conselho. Ela foi novamente eleita vereadora em 2007 e serviu como líder do conselho municipal de 2013 a 2014. De 2007 a 2011, ela foi vice-presidente do comité de bem-estar infantil do Conselho e, a partir de 2011, foi presidente do comité de finanças e líder da bancada conservadora. Ela deixou o cargo em 2014.

Stolt-Nielsen foi a primeira vice-presidente do Partido Conservador de Bergen de 2005 a 2007, e foi a primeira vice-presidente do Partido Conservador de Hordaland para um mandato a partir de 2012. Ela foi a segunda vice-representante no Storting de Hordaland no período 2009-2013, período em que serviu por 9 dias no Storting.

Stolt-Nielsen posteriormente tornou-se o Chefe de Administração do Centro Bjerknes de Pesquisa Climática da Universidade de Bergen. Em 2015, foi contratada para dirigir iniciativas interdisciplinares na universidade.

A mãe de Ragnhild Stolt-Nielsen é a ex-deputada parlamentar Inger Stolt-Nielsen.

Mulheres da Noruega na política
Pessoas vivas
Nascidos em 1969
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Ragnhild Stolt-Nielsen


Shadow Lines peut désigner :
 Shadow Lines, une série télévisée d'espionnage finlandaise ;
 Shadowlines, œuvre de musique classique de George Benjamin ;
 The Shadow Line, mini-série télévisée britannique de 2011 ;
 The Shadow Lines, roman d'Amitav Ghosh paru en 1988 ;
 La Ligne d'ombre (The Shadow-Line), roman de Joseph Conrad paru en 1917.

Shadow Lines (homonymie)


Tiça Stadyumu, Bulgaristan'ın Varna şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Tiça ise Kamçiya nehrinin eski ismidir. Ticha Stadyumunda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Bulgaristan'da dört defa şampiyon olan Çerno More takımının maçlarını yaptığı stadyum, 12.000 seyirci kapasitelidir. Cherno More Karadeniz anlamına gelir.

Bulgaristan'daki stadyumlar
Varna

Tiça Stadyumu


Matías Montero y Rodríguez de Trujillo (Madrid, 28 de junio de 1913 - Madrid, 9 de febrero de 1934) fue un estudiante y militante falangista, asesinado en 1934 por varios pistoleros socialistas, entre ellos Francisco Tello Tortajada. Tras su asesinato, Montero se convirtió en un protomártir del movimiento falangista y, posteriormente, de la Dictadura franquista.

Biografía
Procedente de una familia acomodada, era estudiante de medicina en Madrid. Originalmente fue miembro de la izquierdista Federación Universitaria Escolar (FUE), aunque posteriormente salió de esta y se afilió al partido Falange Española. Posteriormente fue uno de los cofundadores del Sindicato Español Universitario (SEU) de Falange. En enero de 1934 participó, junto a Agustín Aznar y otros falangistas, en el asalto a un local del FUE y la agresión de varios de sus miembros, uno de los cuales, Antonio Zárraga García, quedó herido de un disparo del que se recuperó, ya que en la guerra aparece como teniente de sanidad. El 9 de febrero de ese año, mientras se encontraba en la madrileña calle de Álvarez Mendizábal vendiendo el periódico oficial del partido —F.E.—, fue asesinado por varios pistoleros. Uno de los asesinos fue Francisco Tello Tortajada, militante de las Juventudes Socialistas. El asesinato tuvo un gran eco entre los círculos universitarios contrarios a la FUE.

Durante su entierro se escuchó por primera vez el luego famoso grito de ¡Presente!. Sin embargo, según Zira Box, el grito de ¡Presente! tras decir el nombre del camarada muerto se pronunció por primera vez en el entierro de otro «caído» de Falange, Francisco de Paula Sampol, que se celebró un mes antes. Un ritual que los falangistas habían tomado de los fascistas italianos.

Símbolo falangista

Como primer militante de Falange asesinado en un atentado —previamente habían fallecido otros cuatro miembros en diversas reyertas—, Montero se convirtió en el principal «mártir» de la organización, y en uno de los más señeros de la dictadura franquista junto con el posteriormente fusilado José Antonio Primo de Rivera —fundador y líder de Falange—. El propio Primo de Rivera, líder de Falange Española, ejerció la acusación privada contra el asesino de Montero, Francisco Tello. En el entierro de Matías Montero Primo de Rivera pronunció el discurso fúnebre en el que dijo: «¡Hermano y camarada Matías Montero y Rodríguez de Trujillo! Gracias por tu ejemplo. Que Dios te dé su eterno descanso y a nosotros nos niegue el descanso hasta que sepamos ganar para España la cosecha que siembra tu muerte». Este mismo discurso sería el que pronunciaría el Generalísimo Franco cuando José Antonio Primo de Rivera fue enterrado en El Escorial.

En su carácter de símbolo, a Montero se le realizaron diversos homenajes desde su fallecimiento, elevándolo a la categoría de ejemplo a seguir por los falangistas. Ya durante la guerra civil y por orden de 5 de febrero de 1938, el Ministerio de Educación Nacional dirigido por Pedro Sainz Rodríguez declaró festivo en los centros docentes del país el 9 de febrero de cada año, denominándose «Día del Estudiante Caído» e incluyendo así a Montero en el martirologio del bando sublevado, más allá de la propia Falange. Para que no se interpretara la institucionalización del «Día del Estudiante Caído» como un «gesto de complacencia a Falange», el monárquico Sainz Rodríguez decretó el mismo día, 5 de febrero de 1938, que cada 7 de marzo se conmemorara el día de Santo Tomás, «portento de Sabiduría y modelo de Santidad». Por otro lado, Zira Box comenta que al incluir el Día del Estudiante Caído en el calendario escolar la Falange perdió el control de la conmemoración, pues el sistema educativo nacional-católico que puso en marcha entonces el ministro Sainz Rodríguez no coincidía exactamente con el ideario falangista.

Referencias

Bibliografía

 Gil Pecharromán, Julio (1996). José Antonio Primo de Rivera: retrato de un visionario. Temas de Hoy.

Enlaces externos
 Celebración del Día del Estudiante Caído de 1943 Documental Los años del NO-DO

Miembros de Falange Española
Miembros del Sindicato Español Universitario
Sucesos violentos durante la Segunda República Española
Nacidos en Madrid
Fallecidos en Madrid

Matías Montero


සින්ක් ඔක්සයිඩ් යනු රසායනික සූත්‍රය වන Zno අකාබනික සංයෝගයකි. සුදු පැහැති කුඩක් වන සින්ක් ඔක්සයිඩ් අකාබනික සංයෝගයකි. සුදු පැහැති කුඩක් වන සින්ක් ඔක්සයිඩ් ජලයෙහි අද්‍රාව්‍ය වන අතර ප්ලාස්ටික්, සෙරමික්, වීදුරු, සිමෙන්ති, ලිහිස්සි තෙල්, තීන්ත, ආලේපන, මැලියම්, කාන්දු වලක්වන ද්‍රව්‍ය වර්ණක, ආහාර (සින්ක් පෝෂක මුල් කරගත්), බැටරි, ෆෙරයිට්, ගිනි නිවීමේ ද්‍රව්‍ය සහ ප්‍රථමාධාර පටි ආදී විවිධ ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය සඳහා පුළුල් ලෙස යොදා ගැනෙයි.

ද්‍රව්‍ය විද්‍යාවේදී සින්ක් ඔක්සයිඩ් II-VI අර්ධ සන්නායක කාණ්ඩයේ ඔක්සිජන් ආවර්තිතා වගුව VIA කාණ්ඩයට (6 වැනි ප්‍රධාන කාණ්ඩය වර්තමාන l6 වන කාණ්ඩය වේ.) අදාළ මූලද්‍රව්‍යයක් වූ නිසා සහ අන්තරික ලෝහයක් වන සින්ක් වර්තමානයේ දොළොස්වන කාණ්ඩය වන IIB කාණ්ඩයේ සාමාජිකයෙකු වූ නිසා) අර්ධ සන්නායකයේ නිසග මාත්‍රණය (හේතු තවමත් අණාවරණය කර නොමැති වේ) n-වර්ගයට අයත් වේ.

රසායනික ගුණ
ZnO සුදු පැහැති කුඩක් ලෙස පවතියි. සින්සයිට් ඛණිජය සාමාන්‍යයෙන් කහ පැහැය රතු පැහැයට  හරවන්නා වූ මැන්ගනීස් සහ වෙනත් අපද්‍රව්‍යවලින් සමන්විත වේ. තාපය හමුවේ වර්ණ් විපර්යාස සිදු කරගන්නාසුළු ස්ඵටිකරූපී සින්ක් ඔක්සයිඩ් රත් කළ විට සුදු පැහැයේ සිට කහ පැහැයට හැරෙන අතර වාතය හමුවේ සිසිල් කරන විට නැවත සුදු පැහැයට හැරේ. මෙම වර්ණ විපර්යාසය සිදු වන්නේ ඉහළ උෂ්ණත්ව වලදී   Zn1+xO (ස්ටොයිකියෝමිතික නොවන)  සාදාගැනීමේදී පරිසරයේ සිදුවන කුඩා ඔක්සිජන් හිඟයක් හේතුවෙනි.
සින්ක් ඔක්සයිඩ් යනු උභයගුණී ඔක්සයිඩයකි. එට බොහෝදුරට ජලයේ අද්‍රාව්‍ය වන නමුත් හයිඩ්‍රොක්ලොරික් අම්ලය වැනි බොහෝ අම්ල තුළ ද්‍රාව්‍ය වේ.
ZnO + 2 HCl → ZnCl2 + H2O

භෂ්ම ද ජලයේ ද්‍රාව්‍ය  සින්කේට ලබා දීමට ඝනය පහත හෙළයි:
ZnO + 2 NaOH + H2O → Na2[Zn(OH)4]

ZnO, ඔලේට සහ ස්ටීරේට වැනි අනුරූප කාබොක්සිලේට සෑදීමට තෙල් තුළ ඇති මේද අම්ල සමඟ සෙමෙන් ප්‍රතික්‍රියා කරයි. ZnO ජලීය සාන්ද්‍ර  සින්ක් ක්ලෝරයිඩ සමඟ මිශ්‍ර කළවිට සින්ක් ක්ලෝරයිඩ් ලෙස හදුන්වන නඩාමවලට බදාම වැනි ඵලයක් සාදයි. මෙය දන්ත වෛද්‍ය විද්‍යාවේ ප්‍රයෝජනයට ගැනිණි.

ZnO පොස්පරික් අම්ලය සමඟ පිරියම් කළවිට ද බදාමවලට හුරු නිෂ්පාදනයක් සාදයි. මේව වෛද්‍ය විද්‍යාවේදී යොදා ගැනේ. මෙම ප්‍රතික්‍රියාවෙන් සෑදුනු සින්ක් පොස්පේට බදාමයේ ප්‍රධාන සංඝටකයක් වන්නේ හෙපටයිට්, Zn3(PO4)2·4H2O.
සින්ක් ඔක්සයිඩ් සම්මත ඔක්සිජන් පීඩනය යටතේ සෙන්ටිග්‍රේඩ් අංශක 1975ක පමණ උෂ්ණත්වයේදී සින්ක් වාෂ්පය සහ ඔක්සිජන් බවට වියෝජනය වේ. කාබන් සමඟ රත් කිරීමේදී (තරමක් පහළ උෂ්ණත්වයකදී(සෙන්ටිග්‍රේඩ් අංශක 950ක් පමණ වූ) මෙම ඔක්සයිඩය සින්ක් වාෂ්පය බවට පෙරළේ.

ZnO + C → Zn(වාෂ්ප) + CO

ඇලුමිනියම් සහ මැග්නීසියම් කුඩු සමඟ ද ක්ලෝරිනීකෘත රබර් හා සින්ක් ඔක්සයිඩයට ගිනි සහ ස්ඵෝටන උවදුරු ඇති කරමින් ඉතා සීඝ්‍ර ප්‍රතික්‍රියාවල යෙදිය හැක.  මෙය හයිඩ්‍රජන් සල්ෆයිඩ සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කොට සල්ෆ්යිඩය ලබා දේ. ZnO කුඩු යොදා ගනිමින්  H2S ඉවත් කිරීමේදී මෙම ප්‍රතික්‍රියාව වාණිජමය වශයෙන් භාවිතයට ගැනෙයි. (උදා: දුර්ගන්ධ නාශක ලෙසින්)
ZnO + H2S → ZnS + H2O

ZnO සහ ජලය අඩංගු ආලේපන විලීන වී පාරජම්බූල ආලෝකයට නිරාවරණය වූ විට, හයිඩ්‍රජන් පෙරොක්සයිඩ් නිෂ්පාදනය වේ.

භෞතික ලක්ෂණ

ව්‍යුහය
සින්ක් ඔක්සයිඩ් ෂඩාස්‍රාකාර වර්ට්සයිට්  වර්ට්සයිට් ස්ඵටික ව්‍යුහය සහ ඝනකාකර සින්ක් බ්ලෙන්ඩ් යන ප්‍රධාන ආකාර දෙකක් යටතේ ස්ඵටික සාදයි. වර්ට්සයිට් ව්‍යුහය බොහෝ තත්ත්ව යටතේ වඩාත් ස්ථායීව පවතින නිසා ඉතා සුලභ ලෙස පවතී. සින්ක් බ්ලෙන්ඩ් ආකාරය ස්ථායී තත්ත්වයට ගෙන ආ හැක්කේ ඝනක දැලිස් ව්‍යුහයක් සහිත උපස්ථරයක් මත සින්ක් ඔක්සයිඩ් සෑදීමෙනි. මෙම අවස්ථා දෙකෙහිදීම සින්ක් සහ ඔක්සයිඩ කේන්ද්‍ර Zn(II) සඳහා වඩාත්ම ලාක්ෂණික ජ්‍යාමිතික ආකාරය වන චතුස්තලීය වේ.

වර්ට්සයිට් සහ සින්ක් බ්ලෙන්ඩ් බහුරූප ආකාරවලට අමතරව ZnO සහිඳ ලුණු හමුවේ 10GPa පමණ සාපේක්ෂ ඉහළ පීඩනයකදී ස්ඵටික තත්ත්වයට ගෙන ආ හැක.

වර්ට්සයිට් සහ සින්ක් බ්ලෙන්ඩ් යන බහුරූපී ආකාර සඳහා ප්‍රතිලෝම සමමිතියක් නොමැත. මෙය සහ අනෙකුත් දැලිස් සමමිති ලක්ෂණවල ප්‍රතිඵල ලෙස ෂඩාස්‍රාකාර සහ සින්ක්බ්ලෙන්ඩ් ZnO හි පීඩවිද්‍යුතය ද ෂඩාස්‍රාකාර ZnO හි තාපවිද්‍යුතයද හැඳින්විය හැක.

ෂඩාස්‍රාකාර ව්‍යුහයේ ලක්ෂ්‍ය කාණ්ඩ ය 6mm (හර්මාන්-මෝගුයින් අංකනය අනුව වේ) හෝ(ස්කෝන්ෆ්ලයිස් අංකනය අනුව) C6v ලෙස දැක්විය හැකි අතර අවකාශ කාණ්ඩය P63mcහෝ C6v4 ලෙස දැක්විය හැක. දැලිස් ව්‍යුහයේ නියත වන a=3.25Å  සහ c=5.2Å  වේ.  ඒවායේ අනුපාතය c/a~1.60යන අගය ෂඩාස්‍රාකාර කුටීරයක නියම c/a=1.633 අගයට ආසන්න ලෙස පවතියි. බොහෝ ll-Vl කාණ්ඩවලට අයත් ලෝහයන්ගේ මෙන් සින්ක් ඔක්සයිඩ් තුළ ද බන්ධන බොහෝ සෙයින් අයනික(Zn2+–O2–) වේ. ඒවායේ අරීය දුර පිළිවෙලින් Zn2+, 0.074nm සහ O2-,140nm වේ. මෙම ගුණය සින්ක් බ්ලෙන්ඩ් වලට වඩා වර්ට්සයිට් නිර්මාණය වීමේ කැමැත්ත මෙන්ම සින්ක් ඔක්සයිඩ්හි වන දැඩි පීඩවිද්‍යුතයට හේතුකාරක වේ. ධ්‍රැවීය Zn-O බන්ධන හේතුවෙන්, සින්ක් සහ ඔක්සිජන් තුල විද්‍යුත් වශයෙන් ආරෝපිතව පවතී. විද්‍යුත් උදාසීනත්වය පවත්වා ගැනීමට මෙවැනි බොහෝ ලොහ එම තල පරමාණුක මට්ටමින් නැවත ප්‍රතිනිර්මාණය වන නමුත් ZnOවල එසේ සිදු නොවේ. එහි පරමාණුක වශයෙන් සමතල සහ ස්ථාවර පෘෂ්ඨ කිසිදු  ප්‍රතිනිර්මාණය වීමක් නොපෙන්වයි. ZnO හි මෙම විෂමතාවය තව ද සම්පූර්ණ  පහදා දී නැත.

යාන්ත්‍රික ගුණ
ZnO යනු මෝ පරිමාණයට අනුව දළ වශයෙන් 4.5ක දැඩි බවකින් යුතු සාපේක්ෂව මෘදු ද්‍රව්‍යයකි. එහි ප්‍රත්‍යාස්ථතා නියත GaN වැනි අනෙකුත් lll-V අර්ධසන්නායක වලට වඩා කුඩා වේ. ZnO හි ඉහළ උෂ්ණත්ව ධාරිතාවය, තාප සන්නායකතාවය, පහළ තාප ප්‍රසාරණතාවය සහ ඉහළ ද්‍රවාංකය පිඟන් කර්මාන්තය සඳහා ප්‍රයෝජනවත් වේ. ZnO වල වඩාත්ම ස්ථායී අවස්ථාව වර්ට්සයිට් වීමෙන් 10K උෂ්ණත්වයේ 133ps පමණ ඉහළ ආයුකාලයකින් යුතු ඉතා දිගු කාලීන ප්‍රකාශ පෝනෝනයක් ප්‍රදර්ශනය කරයි.

චතුස්තලීය බන්ධන සහිත අර්ධ සන්නායක අතර  ZnO ඉහළම පීඩවිද්‍යුත් ආතානකය හෝ අවම වශයෙන්  GaN සහ AlN වල එම ගුණයට සංසන්දනීය වන බව ප්‍රකාශ කර ඇත. මෙම ගුණය නිසා ඉහළ විද්‍යුත් යාන්ත්‍ර ඈඳුමක් අවශ්‍යවන බොහෝ පීඩවිද්‍යුත් යෙදීම සඳහා එය තාක්ෂණික වශයෙන් වැදගත් ද්‍රව්‍යයක් බවට පත්ව ඇත.

විද්‍යුත් ගුණ
සින්ක් ඔක්සයිඩ් කාමර උෂ්ණත්වයේදී ~3.3eV සාපේක්ෂ වශයෙන් විශාල ඍජු  කලාප අන්තරයක් ZnO සතු වේ. විශාල කලාප අන්තරයක් තිබීමේ වාසි අතරට ඉහළ බිඳ වැටුම් වෝල්ටීයත තිබීම, විශාල විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍රවල පැවතීමේ හැකියාව, පහළ ඉලෙක්ට්‍රෝන ඝෝෂාව සහ ඉහළ-උෂ්ණත්ව සහ  පහළ-උෂ්ණත්වවල පැවතීමේ හැකියාව ඇතුළත් වේ. ZnO හි කලාප අන්තර තව දුරටත් (මැග්නීසියම් ඔක්සයිඩ හෝ කැඩ්මියම් ඔක්සයිඩ යොදා ගනිමින්) ~3-4eV දක්වා සුසර කළ හැක.
බොහෝමයක් ZnO වලට අභිප්‍රායික මාත්‍රණ නොමැතිව වුවද n-වර්ගයේ ලක්ෂණ මූලාරම්භය වන නමුත් එම විෂය විවාදාත්මකව පවතියි. මෙයට බලාපොරොත්තු නොවූ හයිඩ්‍රජන් අපද්‍රව්‍ය ආදේශන හේතුවන බවට සෛද්ධාන්තික  ගණනය කිරීම් පදනම් කොටගත් එක් විකල්ප පැහැදිලි කිරීමක් යෝජනා කර ඇත.
Vll කාණ්ඩයේ මූලද්‍රව්‍ය වන ක්ලෝරීන් හෝ අයඩීන් සමඟ ඔක්සිජන් ආදේශ කිරීමෙන් හෝ Al,Ga,In වැනි lll කාණ්ඩයේ මූලද්‍රව්‍ය මගින් Zn ආදේශ කිරීමෙන් පාලනය කළ හැකි n-වර්ගයේ මාත්‍රණයක් පහසුවෙන් ලබා ගත හැක.
විශ්වාසදායී p-වර්ගයේ මාත්‍රණය කිරීම් දුෂ්කර වේ. මෙම ගැටලුවේ මූලාරම්භය වනුයේ p-වර්ගයේ මාත්‍රණයන්ට යොදා ගන්නා ද්‍රව්‍යවල මඳ ද්‍රාව්‍යතාව සහ n-වර්ගයේ අපද්‍ර මගින් ඒවා හාණිපූරණය කිරීමයි. මෙම ගැටලුව GaN සහ ZnSe සමඟ අධ්‍යයනය කෙරෙයි. "ස්වභාවයෙන්ම" n-වර්ගයේ වන් ද්‍රව්‍ය තුළ p-වර්ගයේ ලාක්ෂණික බව මැනුම, සාම්පලයන්හි අසමජාතීත්වය හේතුවෙන් සංකීර්ණ බවට පත් වී තිබේ.
p-වර්ගයේ මාත්‍රණ සඳහා වන වර්තමාන සීමා, සාමාන්‍යයෙන් n-වර්ගයේ සහ p-වර්ගයේ ද්‍රව්‍යවශයෙන් l වන  කාණ්ඩයේ  Li, Na, K යන මූලද්‍රව්‍ය, V වන කාණ්ඩයේ  N, P යන  මූලද්‍රව්‍ය මෙන්ම සිල්වර් සහ කොපර් ආදිය හඳුන්වා දිය හැක. ඩෙසේ වෙතත්, මේ අතුරින් බොහෝමයක් උච්ච ප්‍රතිග්‍රාහක වන අතර සැලකිය යුතු මට්ටමක p-වර්ගයේ සන්නයනයක් කාමර උෂ්ණත්වයේදී ඇති නොකරයි.
ZnO හි ඉලෙක්ට්‍රෝන සචලතාව උෂ්ණත්වය සමඟ බොහෝ සෙයින් වෙනස් වන අතර  80K උෂ්ණත්වයේදී ~2000cm2/(v.s) යන උපරිම අගයට පැමිණේ.

නිෂ්පාදනය

කාර්මික අවශ්‍යතා සඳහා  ZnO වසරකට ටොන් 105 පමණ විවිධ මට්ටම්වලින් ප්‍රධාන ක්‍රියාවලි 03ක් යටතේ නිෂ්පාදනය කෙරෙයි.

වක්‍ර (ප්‍රංශ) ක්‍රමය
ලෝහමය සින්ක් ග්‍රැෆයිට් කෝවක් තුළ විලීන කොට  907 °C ට වඩා ඉහළ උෂ්ණත්වවලදී වෂ්පය බවට හරවයි. (නියමානුකූලව 1000 °C පමණ වූ) සින්ක් වාෂ්පය එහි උෂ්ණත්වය සහ සංදීප්තිය සමඟ වාතයේ ඔක්සිජන් හා අනුබද්ධ වෙමින් ප්‍රතික්‍රියා කොට ZnO ලබා දේ. සින්ක් ඔක්සයිඩ් අණු සිසිලන නළයක් හරහා පරිවහනය කෙරෙන අතර වාෂ්පයන්ගෙන් ඝ්න වෙන් කරගන්නා කුටීරයක් තුළ රැස්කර ගැනෙයි. මෙම වක්‍ර ක්‍රමය 1844 දී ප්‍රංශ ජාතික ලී ක්ලෙයාර් විසින් ප්‍රථම වරට සිදු කරන ලදී. මෙහි නිෂ්පාදන සාමාන්‍යයෙන් මධ්‍යක තරම 0.1 සිට ම්යික්‍රොමීටර කිහිපයක් වූ ස්න්ක් ඔක්සයිඩ් සමූහයක් වේ. ලෝකයේ බොහෝමයක් සින්ක් ඔක්සයිඩ් සාදනු ලබන්නේ ප්‍රංශ ක්‍රමය උපයෝගී කොට ගෙනය.

ඍජු(ඇමරිකානු) ක්‍රමය
ඍජු ක්‍රියාවලිය ආරම්භ වන්යේ සින්ක් ලෝපස හෝ ලෝහය උණු කිරීමට ගන්න අමුද්‍රව්‍ය වන අපද්‍රව්‍ය සහිත සින්ක් සංයෝගවලිනි. සින්ක් වාෂ්පය නිෂ්පාදනය කර ගැනීම සඳහා ඇන්ත්‍රසයිට් වැනි කාබන් මූල සමඟ සින්ක් පූර්වර්ග දුර්වල (කාබොතර්මල් ඔක්සිහරණය) කෙරෙයි. පසුව එම සින්ක් වාෂ්පය වක්‍ර ක්‍රියාවලියේ ඩාකාරයටම ඔක්සිකරණය වේ. ව්ක්‍ර ක්‍රමය සමඟ සසඳා බලන විට මූල ප්‍රභවයන්ගේ අපිරිසිදු බව නිසා, ඍජු ක්‍රියාවලිය ඔස්සේ  ලැබෙන අවසාන ඵලවල තත්ත්වයද පහළ මට්ටමක වේ.

තෙත රසායනික ක්‍රමය
කාර්මික නිෂ්පාදන අතුරින් කුඩා ප්‍රමාණයක් තෙත රසායනික ක්‍රියාවලිය යොදා ගනී. පිරිසිදු කරන ලද සින්ක් ලවණවල ජලීය ද්‍රාවණයන්ගෙන් ආරම්භ වන මෙම ක්‍රමය මගින් සින්ක් කාබනේට හෝ සින්ක් හයිඩ්‍රොක්සයිඩ අවක්ෂේප කරයි. පසුව එම අවක්ෂේප පෙරා, සෝදා, වියළා 800 °C පමණ උෂ්ණත්වයක පුළුස්සා ගනී.

පර්යේෂණාගාර සංශ්ලේෂණය

විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයක් සහ අදාළ යෙදීම් සඳහා යොදා ගැනෙන ZnO නිෂ්පාදනය කිරීම සඳහා විශේෂිත ක්‍රම විශාල ප්‍රමාණයක් පවතී. මෙම ක්‍රම වර්ගීකරණය  කිරිම සඳහා විශේෂිත වූ ක්‍රම විශාල සංඛ්‍යාවක් පවතී. මෙම ක්‍රම වර්ගීකරණය කිරීමේදී ඵල වශයෙන් ලැබෙන ZnO හි ස්වරූපය (රාශියක්, තුනී පටල, නැනෝ ප්‍රමාණයේ) උෂ්ණත්වය (කාමර උෂ්ණත්වයට ආසන්න "පහත" මට්ටමේ හෝ T~1000°C වූ "ඉහළ මට්ටමේ"),  ක්‍රියාවලි ආකාරය ( වාෂ්ප තැන්පත් කිරීම හෝ ද්‍රාවණයේ සිට වර්ධනය කර ගැනීම) යනාදී වශයෙන් වර්ග කළ හැක.

විශාල තනි ස්ඵටික (ඝන සෙන්ටිමීටර විශාල ප්‍රමාණයක්) සාමාන්‍යයෙන් වාෂ්ප පරිවහනයේදී (වාෂ්ප අවස්ථාවේ තැන්පත් කිරීමෙන්), හයිඩ්‍රොතර්මල් සංශ්ලේෂණයේදී හෝ විලීන කිරීමේදී ලබා ගත හැක. කෙසේ වෙතත්, ZnO වල ඉහළ වාෂ්ප පීඩනය  හේතුවෙන් විලීන කර වර්ධනය කර ගැනීම ගැටලු සහගත වේ. වාෂ්ප පරිවහන ක්‍රමය මගින්ද වර්ධනය පාලනය කර ගැනීම අපහසු වන අතර වඩාත්ම යෝග්‍ය ක්‍රමය වනුයේ හයිඩ්‍රොතර්මල් ක්‍රමයයි. තුනී පටල වශයෙන් නිපදවාගැනීමේදී, රසායනික වාෂ්ප තැන්පත් කිරීම, කාබන් අඩංගු ලෝහ සංයෝග වාෂ්ප අවස්ථාවේ ස්ඵටිකරූපී උපස්ථරයක් මත වර්ධනය කර ගැනීම, විද්‍යුතාවසාදනය, ස්පන්දිත කිරණ තැන්පත් කිරීම, පේෂණය, සොල්-ජෙල් සංශ්ලේෂණය, පරමාණුක ස්ථර තැන්පත් කිරීම, ඉහි තාපවිච්ඡේදනය ආදී ක්‍රම විශේෙෂ වේ.

සාමාන්‍යයෙන් විද්‍යාගාරයේදී  සින්ක් ඇනෝඩයක් මගින් සෝඩියම් බයිකාබනේට් ද්‍රාවණයක් විද්‍යුත් විච්ඡේදනය කිරීමෙන් සින්ක් ඔක්සයිඩ් සුදු පැහැති කුඩක් ලෙස ලබා ගත හැක. මෙහිදී සින්ක් හයිඩ්‍රොක්සයිඩ් සහ හයිඩ්‍රජන් වායුව නිපදේ. සින්ක් හයිඩ්‍රොක්සයිඩ් රත්කිරීමේඩී සින්ක් ඔක්සයිඩ්වලට වියෝජනය වේ.

 Zn + 2 H2O → Zn(OH)2 + H2

 Zn(OH)2 → ZnO + H2O

නැනෝ අවස්ථාවේ ZnO
නැනෝ ප්‍රමාණයේ සින්ක් ඔක්සයිඩ් මගින් නැනෝ-අණු, නැනෝදඬු, නැනෝපටි, නැනෝවයර් ආදී රූප විද්‍යාත්මක  ආකාර රැසක් නිපදවාගත හැක.  නැනෝව්‍යුහ ලබා ගැනීමට නිෂ්චිත තත්ත්ව යටතේ එම තාක්ෂණික ක්‍රම වාෂ්ප-ද්‍රව-ඝන ක්‍රමයද යොදා ගත හැක. දඬු ආකාරයේ  ZnO හි නැනෝ ව්‍යුහ ජලීය ක්‍රම යටතේ නිෂ්පාදනය කළ හැක. එය කාරණා රැසක් හේතුවෙන් වඩාත් ආකර්ෂණීය වී ඇත. අඩු පිරිවැය, උපද්‍රව සඳහා අඩු අවදානම එමනිසා පරිමාණයේ පහසුව, වර්ධනය වීම ආරම්භ වනුයේ සාපේක්ෂ පහළ උෂ්ණත්වයකදී වීම, නම්‍යශීලී කාබනික උපස්ථරවලට අනුකූල වීම, ලෝහමය උත්ප්‍රේරක අවශ්‍ය නොවීම සහ එම හේතුවෙන් අතිදියුණු සිලිකන් තාක්ෂණය සමඟ ඒකාබද්ධ කිරීමේ හැකියාව ආදිය ඒ අතර ප්‍රධාන තැනක් ගනී. මීට අමතරව, අවසාන ඵලයේ ගුණ සහ රූප විද්‍යාත්මක සාධක වඩාත් ඵලදායීව පාලනය කිරීම සඳහා පරාමිතීන් රැසක් සැකසිය යුතු වේ. තෙත රසායනික ක්‍රම, ඒක දෛශික ZnO නැනෝ ව්‍යුහ වර්ධනය කරගැනීමට ඉතා ප්‍රබල සහ පහසු ලෙස යොදා ගත හැකි බව පෙන්වා දී ඇත. මෙම සංශ්ලේෂණය 90 °C පමණ උෂ්ණත්වයක් යටතේ සින්ක් නයිට්‍රේට් සහ හෙක්සැම්මීන සමමෞලික ද්‍රාවණයක් තුළ සිදු කරයි. මෙහිදී හෙක්සැම්මීන් යොදාගනුයේ අවශ්‍ය පරිසරය සාදා දීමටයි. ZnO හි  නැනෝවයර්වල දර්ශනානුපාතය වැඩි කිරීමට පොලීතිලීන් ග්ලයිකෝල් හෝ පොලීතිලිනිමයින් වැනි ආකලන සමත් වේ.

ඉතිහාසය
සින්ක් ඔක්සයිඩ් ඉතා ඈත අතීතයේ සිට මිනිසුන් විසින් විවිධ ක්‍රියාවලිවලට භාජනය කිරීම සහ නොකිරීම යටතේ වර්ණක හෝ ලෙඩ සුව කිරීමට ගන්න ආලේපන (නමුත් මේවායේ සංයුතිය කෙබඳුදැයි නොදනී) ලෙස භාවිතා කරන ලද හෙයින් එහි ප්‍රථම භාවිතය පිළිබඳව නිශ්චිතව කිව නොහැක.

ක්‍රි.පූ. 500 හෝ ඊට පෙර සිට ඉන්දියානු ලේඛනයන්හි  "චාරක සම්හිත" යනුවෙන් සඳහන් වන ඇස්වල සහ තුවාලවල සඳහා භාවිතා කළ ආලේපයක් වන "පුෂ්පාන්ජන" තුළ සින්ක් ඔක්සයිඩ් අඩංගු වූ බවට සැක පළ කෙරෙයි.සින්ක් ඔක්සයිඩ් ආලේප පිළිබඳ ක්‍රිස්තු වර්ෂ පළමුවැනි සියවසේදී ග්‍රීක භෞතික විද්‍යාඥ දියස්කොරයිඩීස් විසින් සඳහන් කර ඇත. මුස්ලිම් දාර්ශනික අවිසෙන්නා විසින්  "කැනෝන් ඔෆ් මෙඩිසින්" හි (Canon of Medicine) ක්‍රිව 1025 දී ප්‍රකාශ කර ඇති පරිදි සින්ක් ඔක්සයිඩ්, චර්ම පිළිකා ආදී සම පිළිබඳ ලෙඩ රෝග රැසක් සුව කිරීමට භාවිතා කර ඇත. සින්ක් ඔක්සයිඩ් තවදුරටත් චර්ම පිළිකා සඳහා භාවිතා නොවුන ද තවමත් බිලිඳු පුයර, ඩයපෙර් කුෂ්ඨ, චර්මාලේප, හිස් සම පිළිබඳ වෙනත් තත්ත්ව ඉස් හොරි නැති කිරීමට යොදාගන්නා ෂැම්පූ, ප්‍රතිනාශක ආලේපන ආදී සම පිළිබඳ වූ වෙනත් තත්ත්ව සඳහා යොදා ගැනෙයි.ක්‍රිපූ 200 පමණ සිට රෝමානුවන් විසින් සබැඳීමේ ක්‍රියාවලියක් යොදා ගනිමින්  සැලකිය යුතු මට්ටමකින් පිත්තල (කොපර් සහ සින්ක් හි මිශ්‍ර ලෝහයක් වූ) නිෂ්පාදනය කරන ලදී. මෙම සින්ක් ඔක්සයිඩ් කුලුණක් ආකාරයේ උඳුනක් තුළ් සින්ක් රත් කිරීමෙන් සාදාගන්නා ලද බවට සැලකේ. මෙලෙස විනිර්මුක්ත ලෝහමය සින්ක් වාෂ්පය දුම් ලෙස නැගී ඔක්සයිඩය බවට ඝනීභූත විණි. මෙම ක්‍රියාවලිය දියස්කොරයිඩීස් විසින් ක්‍රිව. පළමුවන සියවසේදී විස්තර කරන ලදී. ක්‍රිපූ. පළමු සහස්‍රයේ අග භාගයේදී සින්ක් ඔක්සයිඩ් ඉන්දියාවේ සවාර් (Zawar) සින්ක් පතල්වලින් ලබාගන්නා ලද බවට සාක්ෂි ඇත. මෙයද ඉහත සඳන් කළ ක්‍රමයටම ලබා ගෙන ඇති බව කියැවේ

12 සහ 16 වන සියවස්වල සිට සින්ක් සහ සින්ක් ඔක්සයිඩ් ඉන්දියාවේ නිෂ්පාදනය කෙරුණු අතර එය ඍජු ක්‍රමයේ ප්‍රාථමික ආකාරයක් විණි. 17 වන සියවසේදී ඉන්දියාවේ සිට සින්ක් නිෂ්පාදන් චීනය දක්වා ව්‍යාප්ත විණි. 1743දී ප්‍රථම යුරෝපීය සින්ක් විරවුම්හල බ්‍රිතාන බ්‍රිස්ටල්හි (Bristol) ඉදි කෙරුණි.

සින්ක් ඔක්සයිදි (සින්ක් වයිට්) ප්‍රදාන භාවිතය වූයේ වර්ණක සහ ආලේපන සඳා ආකලන ලෙසය. සින්ක් වයිට් දියසායමක් ලෙස යොදාගැනුණද ඒවාඅ තෙල් සමඟ හොඳින් මිශ්‍ර නොවිණි. මෙම ගැටලුව ඉතා ඉක්මණින් ZnO විශ්ලේෂණය මගින් විසඳන ලදී. 1845දී ප්‍රංශයේ ලීක්ලයර් තෙල් සායම් මහා පරිමාණයෙන් නිෂ්පාදනය කළ අතර 1850දී සින්ක් වයිට් යුරෝපය පුරා නිෂ්පාදනය විණි.සින්ක් වයිට් හි සාර්ථකත්වය පාරම්පරික සුදු ලෙඩ්වලට වඩා වාසිසහගත විය. එවා අතර  හිරු එළියේ ස්ථාවරව පැවතීම, සල්ෆෙර්සහිත වාතය හමුවේ කලු පැහැ නොගැනීම, විෂ රහිත වීම,සහා වඩා ලාබදායී වීම වේ. සින්ක් වයිට් ඉතා "පිරිසිදු" නිසා අනෙක් වර්ණ සමඟ අනුවර්ණක සෑදීමේදී ඉතා වටිනාකමක් තිබේ. කෙසේවෙතත් එය අනෙකුත් වර්ණ සමඟ බිඳෙනසුළු වියළි පටලයක් සාදයි.උදාහරණයක් ලෙස, 1890 සහ 1900 මුල් කාඅලවල ඇතැම් චිත්‍ර ශිල්පියෝ සින්ක් වයිට් සිය තෙල් සායම් සිතුවම් වලට යොදා ගත්හ. නමුත් ඒ සියලුම සිතුවම් කල්ගතවීමත් සමඟ පලුදු වීම්වලට බඳුන් විණි.

මෑත කාලයේ බොහෝමයක් සින්ක් ඔක්සයිඩ රබර් කර්මාන්තය සඳා යොදා ගැනිණ. 1970දී සින්ක් ඔක්සයිඩ් හි දෙවන් විශාලතම නිෂ්පාදනයවන ඡායාපිටපත්කරණය සඳහායි. ඉහළ තත්ත්වයේ ZnO ප්‍රංශ ක්‍රියාවලිය මගින් නිපදවා ගැනුණු අතර ඒවා ඡායාපිටපත් කඩදාසිවල පිරවුමක් ලෙස යොදා ගැනිණි

යෙදීම්
සින්ක් ඔක්සයිඩ් කුඩුවල යෙදීම් විවිධාකාර වේ. ඉන් ප්‍රධාන එවායේ සාරාංශයක් පහත දැක්වේ. බොහෝමයක් යෙදීම් වෙනත් සින්ක් සංයෝග සඳහා උත්ප්‍රේරකයක් ලෙස සින්ක් ඔක්සයිඩයේ ප්‍රතික්‍රියතාව යොදා ගනියි. ද්‍රව්‍ය විද්‍යාත්මක යෙදීම් සඳහා සින්ක් ඔක්සයිඩ්වලට ඉහළ වර්තනාංකයක්, ඉහළ තාප සන්නායකතාවක්, බන්ධන හැකියාව, ප්‍රතිබැක්ටීරීය සහ පාරජම්බූල කිරණවලින් ආරක්ෂා කිරීම ආදී ගුණ වැදගත් වේ. සාමාන්‍යයෙන් මෙය ප්ලාස්ටික්, ආලේප, සෙරමික්, වීදුරු, බදාම, රබර්, ලිහිස්සි තෙල්, වර්ණක, මැලියම්, කාන්දු වළක්වන ද්‍රව්‍ය, සායම්, ආහාර, බැටරි, ෆෙරයිට්, ගිනි නිවීමේ ද්‍රව්‍ය ආදී නිෂ්පාදන සඳහා භාවිතා කෙරේ.    පවතින අතර.

රබර් නිෂ්පාදනය
50% සහ 60% අතර ප්‍රතිශතයක ZnO රබර් කර්මාන්තය තුළ භාවිතා වේ. සින්ක් ඔක්සයිඩ් ස්ටියරික් ඇසිඩ් සමඟ රබර් වල්කනයිස් කිරීමේදී  යොදා ගැනේ. සින්ක් ආකලය පාරජම්බූල ආලෝකයෙන් සහ දිලීරවලින්  රබර් ආරක්ෂා කරගැනීම ද සිදු කරයි.

පිඟන් කර්මාන්තය
පිඟන් කර්මාන්තයේ සින්ක් ඔක්සයිඩ් සැලකිය යුතු මට්ටමකින් භාවිතා කෙරෙයි. මෙහිදී සෙරමික් ඔපඩැමීමේ සහ අර්ධ විලීන ද්‍රව්‍ය සංයුති විශේෂ වේ. සින්ක් ඔක්සයිඩ්වල සාපේක්ෂ පහළ ප්‍රසාරණතා සංගුණකය හා බැඳුනු තාප සන්නායකතාව සහ තාපස්ථායීතාව, සාපේක්ෂ ඉහළ තාප ධාරිතාව සෙරමික් නිෂ්පාදනයේදී විශේෂ වේ. ඔප ඩැමීමේ ද්‍රව්‍ය සඳහා භාවිතයේදී ZnO එම ඔපදමන ද්‍රව්‍යයෙහි ද්‍රවාංක වලට සහ ප්‍රකාශ් ගුණවලට බලපෑම් ඇති කරයි.ප්‍රසාරණතාව අඩු සහ ද්විතියික ස්‍රාවයක් ලෙස සින්ක් ඔක්සයිඩ් දුස්ස්‍රාවීතාවයේ වෙනස පහත දැමීමෙන් ඔපදැමීමේ ද්‍රව්‍යවල ප්‍රස්ත්‍යාස්ථතාව ඉහළ දමයි. ඔප ඩැමූ සහ කාන්තිමත් පෘෂ්ඨ නිර්මාණයේදී සින්ක් අල්ප වශයෙන් භාවිතා වේ. කෙසේනෞමුත්, මධ්‍යම මට්ටමේ සිට ඉහළමට්ටම් දක්වා එය දළ ලෝහ සහ විනිව්ද පෙනෙන මතුපිටවල් සාදයි. වර්ණ සම්බන්ඳයෙන් සින්ක්වලට ඇත්තේ සංකීර්ණ බලපෑමකි. මෙයට නිල්, දුඹුරු, කොළ, රෝස ආදී වර්ණ වර්ධනය හෝ හානි කිරීමට හැකි අතර කොපර්, යකඩ හෝ ක්‍රෝමියම් අඩංගු වර්ණක සඳහා නිර්දේශ නොකරයි.

කොන්ක්‍රීට් කර්මාන්තය
සිමෙන්ති කර්මාන්තය සඳහා සින්ක් ඔක්සයිඩ් බහුල ලෙස යොදා ගැනෙයි. ZnOක් කිරීම පිරිසැකසුම් කාලය ඉහළ දමන අත්‍ර ජලය සමග සිමෙන්තිවලට ඇති ප්‍රතිරෝධීබව ඇති කරයි.

වෛද්‍ය
0.5% ප්‍රමාණයකින් අයන්(lll)ඔක්සයිඩ්  (Fe2O3) සමඟ මිශ්‍රිත සින්ක් ඔක්සයිඩ්, කැලමයින් ලෙස නම්වන අතර කැලමයින් දියර සෑදීම්ට යොදා ගැනේ. සින්සයිට් සහ හෙමිමෝෆයිට්(hemimorphite) යනුවෙන් අතීතයේ කැලමයින් ලෙස නම් කෙරුණු තවත් ඛණිජ දෙකක් වේ. ඉයුජිනෝල්, සින්ක් සමඟ මිශ්‍ර වූ විට  ලිගන්ඩ් වර්ගයට අයත්
සින්ක් ඔක්සයිඩ් ඉයුජිනෝල් නිපදෙයි. මෙය දන්ත වෛද්‍ය විද්‍යාවේ ශක්තිජනක ඖෂධයක් ලෙස භාවිතා කරයි.

සින්ක් ඔක්සයිඩ්වල ප්‍රධාන ගුණ අතර දුගඳ නැසීමේ සහ ප්‍රතිබැක්ටීරීය ගුණවන අතර එම නිසා මෙය පුළුන් රෙදි පිළි නිෂ්පාදනය, රබර් සහ ආහාර ඇසුරුම් ආදියට යොදා ගැනෙයි.
ප්‍රතිබැක්ටීරීය ගුණ වර්ධනය කිරීම සඳහා කුඩා කොටස්වශයෙන් ZnO මෙන්ම සිල්වර් වැනි වෙනත් ලෝහ වලද භාවිතා වේ. එම කුඩා කොටස්වල වැඩි මතුපිට ප්‍රමාණයක් තිබීම ඊට හේතුවයි.

සින්ක් ඔක්සයිඩ් විවිධ සම් රෝග සඳහා යොදා ගැනේ. මේවා අතර බිළිඳු පුයර, ඩයපර් කුෂ්ඨ සුව කිරීමට ගන්නා ආලේප, කැලමයින් ආලේප, ඉස් හොරි නැසීමේ ෂැම්පූ සහ පූතිනාශක ආලේප විශේෂ වේ. මාංශ පේශි ආරක්ෂා කර ගැනීමට  බැන්ඩේජ ලෙස ක්‍රීඩකයන් විසින් භාවිතා කරන් ලබන ටේප් පටි වලටද ("සින්ක් ඔක්සයිඩ් ටේප් පටි") ලෙස හැඳින්වෙනා සින්ක් ඔක්සයිඩ් යොදා ගැනේ.

සින්ක් ඔක්සයිඩ් ආලේප, ක්‍රීම් වර්ග, හිරු එළියෙන් සහ අනිකුත් දෑ වලින් සම ආරක්ෂා කරගැනීම සඳහා යොදා ගන්නා  ලෝෂණ ආදියට යොදා ගැනෙයි. එය UVA  සහ UVB පරාවර්තකයේ පුළුල්ම වර්ණාවලිය එය වන අතර FDA මගින් හිරු එළියෙන් සම ආරක්ෂා කරගැනීමට යොදා ගන්නා ආලේපයක් ලෙස සනාථ කර ඇත. හිරු එළියෙන් සම ආරක්ෂා කරගැනීමට යොදා ගන්නා ආලේපයක් ලෙස භාවිතයේදී සින්ක් ඔක්සයිඩ් සම මතුපිට පමණක් රැඳෙන අතර සම තුළට අවශෝෂණය නොවන අතර පාරජම්බූල ආලෝකයේ  UVA(320–400 nm) සහ UVB (280–320 nm) කිරණ අවහිර කරයි. සින්ක් ඔක්සයිඩ් (සහ අනෙක් වඩාත් භාවිතයට ගැනෙන ටයිටේනියම් ඩයොක්සයිඩ්)  සම තුළට අවශෝෂණය නොවන නිසා ඒවා අතුරු ආබාධ රහිත ආසාත්මිකතා ඇතිනොකරන සුළු වේ.

නැනෝ ප්‍රමාණයේ සින්ක් ඔක්සයිඩ් කොටස්  (ටයිටේනියම්හි නැනෝ ප්‍රමාණයේ කොටස්ද  යොදා ගන්නා අතර මීට හේතුව කුඩාකොටස් ආලෝකය නොවිහිදීමත් එමනිසා සුදු පැහැයෙන් දිස් නොවීමත්ය. මේවා  සම තුළට අවශෝෂණයවන බවට සොයා ගැනීම් කර ඇති අතර 2010 දී පළ වූ අධ්‍යයනයකට අනුව හිරු එළියෙන් සම ආරක්ෂා කරගැනීමට සඳහා මිනිස් සමට ආලේප කරන ලද නැනෝ ප්‍රමාණයේ  ZnO කොටස්  ශිරා රුධිර සාම්පල සහ යූරීන් සාම්පලවලින් ඒ බව හඳුනා ගත හැකි බව සොයා ගෙන තිබේ.මීට වෙනස් ආකාරයෙන්, වෛද්‍ය සාහිත්‍යය පිළිබඳ කල විස්තරාත්මක පරීක්ෂණයක් පෙන්වා දෙන් පරිදි ශරීර හෝ අවයව පද්ධතිය සම්බන්ඳ කිසිදු අවශෝෂණය වීමක් පිළිබඳ සාක්ෂි නොමැති බව පෙන්වා දී තිබේ.

සින්ක් ඔක්සයිඩ්  නැනෝ ප්‍රමාණයේ කොටස්වලට සිප්‍රොෆ්ලොක්සැසින්වල(Ciprofloxacin)  ප්‍රතිබැක්ටීරීය ක්‍රියාකාරීත්වය ඉහළ නැංවිය හැකිබව කියැවේ. මධ්‍යක වශයෙන් 20 nm සහ 45 nm  අතර ප්‍රමාණයක විශාලත්වයකින් යුතු නැනෝ ZnO වලට බැක්ටීරීයා විශේෂවන ස්ටැෆිලොකොකස් ඕරියස්( Staphylococcus aureus ) සහ විට්‍රෝහි එස්චෙරිකියා කෝලි( Escherichia coli) ආදියට එරෙහි සිප්‍රොෆ්ලොක්සැසින්වල  ප්‍රතිබැක්ටීරීය ක්‍රියාකාරීත්වය ඉහළ නැංවිය හැකි බව කියැවේ. මෙවායේ ක්‍රියාකාරීත්වය එක් එක් පරීක්ෂණත්මක මතවලට අනුව වෙනස් වේ. මෙම බලපෑම හේතු දෙකක් නිසා වේ. ඉන් පළමුවැන්න නම්, නැනෝ ප්‍රමාණයේ සින්ක් ඔක්සයිඩ් කොටස්වලට නෝවා ප්‍රෝටීන සමඟ බලපෑම් ඇතිකළ හැකිවීමය. නෝවා යනු බැක්ටීරියා ප්‍රතිරෝධකත්වයට සහ සෛල තුළ ජලකාමී ෆ්ලුරොක්විනොලෝන්( hydrophilic fluroquinolones) පරිවහනයට හේතු වන ප්‍රෝටීනකි. දෙවැන්න නම් නැනෝ ප්‍රමාණයේ සින්ක් ඔක්සයිඩ් කොටස්වලට Omf ප්‍රෝටීන සමඟ බලපෑම් ඇතිකළ හැකිවීමය. Omfයනු  තුනී පටල ආකාරයේ ප්‍රෝටීනයක් වන අතර සෛලතුළට ක්විනොලෝන් පැතිරවීමට හේතු වේ.

දුම්වැටි පෙරන
සින්ක් ඔක්සයිඩ්, දුම්කොළ දුමාරයේ තෝරාගත් කොටස් ඉවත් කිරීමට යොදාගන්නා සාධකයක් වේ. සින්ක් ඔක්සයිඩ් සහ අයන් ඔක්සයිඩ්වලින් සැදුනු දුම්වැටි පෙරනයක් සැලකිය යුතු ප්‍රමණයක HCN සහ H2S දුම්කොළවලින් (එහි රසය වෙනස් නොකොට)ඉවත් කරයි.

ආහාර ආකල
සින්ක් ඔක්සයිඩ් බොහෝ ආහාර නිෂ්පාදන වලට සින්ක් මූල පෝෂ්‍ය පදාර්ථයක් ලෙස යොදා ගැනේ. සින්ක් සල්ෆේට ද මේ කාර්යය සඳහා යොදා ගැනේ. ඇතැම්  පෙර ඇසුරුම්කරන ලද ආහාරවල (පෝෂකයක් ලෙස නොසැලකුව ද ) ZnO අඩංගු ප්‍රමාණය සලකුණු කෙරෙයි.

වර්ණක
සින්ක් වයිට් සිතුවම්වල වර්ණකයක් ලෙස යොදා ගැනුණු අතර ලිතෝපෝන්වලට(lithopone) වඩා පාරාන්ධ නමුත් ටයිටේනියම ඩයොක්සයිඩ්වලට වඩා පාරාන්ධතාව අඩු වේ. චයිනීස් වයිට්(Chinese white)යනු ඉහළ ශ්‍රේණියේ සින්ක් වයිට් වර්ගයක් වන අතර ඒවා සිතුවම් සඳහා වර්ණක ලෙස යොදා ගැනෙයි. තවද එය ඛනිජමය අලංකරනවල ප්‍රදාන අංගයක් වේ.

ආලේප
සින්ක් ඔක්සයිඩ් කුඩු, ලෝහවල මලනිවාරක ආලේප ලෙස බොහෝ කලක් තිස්සේ යොදා ගනී. එවා ගැල්වනයිස් යකඩ සඳහා වඩාත් යෝග්‍ය වේ. කාබනික ආලේපන භංගුර බව ඇති කිරීම සහ ආසක්ත ඹව මඳ වීම හේතුවෙන් යකඩ ආරක්ෂා කිරීම අපහසු වේ. සින්ක් ඔක්සයිඩ්  ආලේපනවලට ඒවායේ නම්‍යශීලී බව සහ එවැනි මතුපිටවල් සමඟ බන්ධනය වීමේ හැකියාව පවතිනබව බොහේ කලක සිට කියැවේ.

සින්ක් ඔක්සයිඩ් Al, Ga, හෝ In.සමඟ n-වර්ගයේ මාත්‍රණ බොහෝ ලෙස සිදුකරන අතර පාරදෘශ්‍ය සහ සන්නායක (~90%ක් පාරදෘශ්‍ය හා අවම ප්‍රතිරෝධකතාව ~10-4 Ω·cම්) වේ. ZnO ආලේප බලශක්ති ආරක්ෂක සහ තාප ආරක්ෂක කවුලුවලට යොදා ගැනෙයි. මෙම ආලේප වර්ණාවලියේ ඇසට පෙනෙන කොටස් පමණක් ඇතුළට ගන්නා අතර ආලේපනය සහිත් කවුලුව අනුව කුටීරය තුළට අධෝරක්ත විකිරණ ඇතුළු නොකරගැනීම(තාප ආරක්ෂණයා හෝ නැවත පරාවර්තනය (බලශක්තිය ඉතුරුකරගනිමින්) සිදුකරයි.

පොලීතිලින් නැප්තලේට් වැනි ප්ලාස්ටික් සින්ක් ඔක්සයිඩ් ආලේපයෙන් ආරක්ෂා කරගත හැකි වේ. මෙම ආලේපය පොලීතිලින් නැප්තලේට් සමඟ ඔක්සිජන් පැතිරීම වළක්වයි. සින්ක් ඔක්සයිඩ් තට්ටු, පොලිකාබොනේට් මත  එළිමහන්හි යෙදීම් සඳහා යොදා ගත හැක. මෙම ආලේපය පොලිකාබොනේට්(PC) සූර්ය විකිරණයෙන් ආරක්ෂා කරන අතර ඔක්සිකරණ අනුපාතය සහ පොලිකාබොනේට්හි ඡායා කසායනය(photo-yellowing) පහත හෙළයි.

විඛාදනය වළක්වන න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියාකාරක

සින්ක් ඔක්සයිඩ්, පරමාණුක ස්කන්ධය 64 වන සින්ක් සමස්ථානිකය සමඟ න්‍යෂ්ටික වශයෙන් පීඩනයට ලක් කළ ජල ප්‍රතිකියාකාරක තුළ  විඛාදනය වැළැක්වීම සඳහා යොදා ගැනේ. මෙහිදී   විකිරණයට පාත්‍ර වීමත් සමඟ ප්‍රතික්‍රියාකාරක නියුට්‍රෝන මගින් 64Zn  විකිරණශීලී 65Zn බවට පරිණාමනය වන හෙයින් විඛාදනය වැළැක්වීම, අවශ්‍ය කරුණක් වේ.

විභව යෙදීම්

ඉලෙක්ට්‍රොනික යෙදීම්
ZnO වලට පුළුල් ඍජු කලාප අන්තරයක් (කාමර-උෂ්ණත්වයේ 3.37 eV හෝ 375 nm at room temperature) පවතියි. එමනිසා එය වඩාත්ම යෙදෙන විභව යෙදීම්, ලේසෙර් දියෝඩ සහ ආලෝක විමෝචක දියෝඩ(LED) ආදිය වේ. සින්ක් ඔක්සයිදි සමහර දෘෂ්ටි-ඉලෙක්ට්‍රොනික යෙදීම් GaN සමඟ උපරි පථනය වේ(කාමර-උෂ්ණත්වයේ~3.4 eV). GaN සමඟ සසඳන කල්හි ZnOවලට වඩා විශාල එක්සිටෝන්(exciton binding energy) බන්දන ශක්තියක් (~60 meV, 2.4 වාරයක් කාමර-උෂ්ණත්වයේ තාප ශක්තිය) ඇත. සින්ක් ඔක්සයිඩ්, ආලෝක විමෝචක දියෝඩවල යෙදීම් සඳහා GaN සමඟ එක් කරනු ලැබේ. උදාහරණයක් ලෙස ටී.සී.ඕ.(TCO) ලේයර සහ නැනෝ ප්‍රමාණයේ සින්ක් ඔක්සයිඩ් වඩා හොඳ ආලෝකයක් ලබාදේ.ZnO වල ඉලෙක්ට්‍රොනික යෙදීම් සඳහා වන  අනෙකුත් ගුණ අතරට ඉහළ විකිරණය ශක්තිය සහ තෙත රසායනික නිරේඛණය දැක්විය හැක. ZnO හි විකිරණ ප්‍රතිරෝධකතාව එය අභ්‍යවකාශ යෙදීම් සඳහා සුදුසු වීමට හේතු වී ඇත. ZnO අහඹු විකිරණ ක්ෂේත්‍රවල ඉලෙක්ට්‍රොනික වශයෙන් පොම්පකරන පාරජම්බූල කිරණ නිෂ්පාදනයේදී වඩාත්ම විශ්වාසදායී ලෙස යොදා ගනියි.

විශාල ලෙස ඉලෙක්ට්‍රොන ක්ෂේත්‍රය ඉහළ නැංවීමේදී ZnO නැනෝදඬු නිපදේ. එමනිසා ඒවා විමෝචක ක්ෂේත්‍රයක් ලෙස යොදා ගත හැක.

ඇලුමියම් මාත්‍රණය කළ ZnO පාරදෘශ්‍ය ඉලෙක්ට්‍රෝඩයක් ලෙස යොදා ගත හැක. Al සහ Zn අඩංගු වූ විට සාමාන්‍යයෙන් භාවිතා වන  ඉන්ඩියම් ටින් ඔක්සයිඩ්වලට(ITO) වඩා අඩු විෂ සහ ලාබදායී වීම සඳහන් කළ හැක.

පාරදෘශ්‍ය තුනී පටල ට්‍රන්සිස්ටර(transparent thin-film transistors) ZnO සමඟ නිෂ්පාදයන කළ හැක. ක්ෂේත්‍ර බලපෑම් සහිත ට්‍රාන්සිස්ටර (ඒවාට p-n සන්ධියක්වත් අවශ්‍ය නොවනු ඇත)   ZnO හි p-වර්ගයේ මාත්‍රණ ගැටලු විසඳනු ඇත.

සින්ක් ඔක්සයිඩ් නැනෝදඬු සංවේදක
සින්ක් ඔක්සයිඩ් නැනෝදඬු සංවේදක, සින්ක් ඔක්සයිඩ් නැනෝවයර් හරහා ගමන්කරන් ඉලෙක්ට්‍රොනික විදුලියෙහි සිදුවන වෙනස්කම් නිර්ණයට යොදා ගැනේ. හයිඩ්‍රජන් වායුවේ වරණීයතාව නැනෝදඬු මතුපිටක් මත පීඩී කැටි (Pd clusters) පේෂණය කිරීමෙන් නිගමනය කෙරේ. පීඩී හි එක්කිරීම හයිඩ්‍රජන් අණු, හයිඩ්‍රජන් පරමාණු බවට හැරවීමේ උත්ප්‍රේරක විඝටනය සම්බන්ධයෙන් හොඳින් ක්‍රියාත්මක වන අතර එහිදී සංවේදක ද්‍රව්‍යයේ සංවේදීතාව ඉහළ යවනු ලැබේ. එම සංවේදකය හයිඩ්‍රජන් සාන්ද්‍රණය කාමර උෂ්ණත්වය යටතේ මිලියනයකට කොටස් 10ක් දක්වා පහත හෙලයි. නමුත් මෙය ඔක්සිජන් සඳහා කිසිදු ප්‍රතිචාරයක් නොදක්වයි.

චුම්භක-ඉලෙක්ට්‍රොනික යෙදීම්
සින්ක් ඔක්සයිඩ් චුම්භක-ඉලෙක්ට්‍රොනික යෙදීමක් ලෙස සැලකේ. 1–10% ප්‍රතිශතයකින් චුම්භක අයන මගින් මාත්‍රණය කළහොත් සින්ක් ඔක්සයිඩ්වලට, කාමර උෂ්ණත්වයේ දී පවා පෙරෝචුම්භක ටත්ත්වයට පත්විය හැකි වේ.  ZnO:Mnවල  එවැනි කාමර උෂ්ණත්වයේ පෙරෝචුම්භක අධ්‍යයනය කර ඇති නමුත් එහි මූලාරම්භය වන්නේ සිය මැට්‍රිසයද නැතහොත් ද්විතියික ඔක්සයිඩ අවස්ථාවද යන්න තවද පැහැදිලි නැත.

පීඩ විද්‍යුතය
සින්ක් ඔක්සයිදි තන්තුමය පෙහෙකම් ආලේපනවල  පීඩ විද්‍යුතයට, සුළඟෙන් සහ අංග චලනයන් මගින් "ස්ව-බලැති නැනෝපද්ධති" පිරිසැකසීමේ හැකියාව පවතී.

2008දී ජෝජියා තාක්ෂණික ආයතනයේ නැනෝව්‍යුහ විස්තර කිරීමේ මධ්‍යස්ථානය(Center for Nanostructure Characterization at the Georgia Institute of Technology) විසින් සින්ක් ඔක්සයිඩ් නැනෝවයර් ඇදීමෙන් සහ මුදාහැරීමෙන් විකල්ප විදුලියක් ලබා දෙන විද්‍යුත් ජනක උපකරණයක් නිපදමින්න් වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කරන ලදී. මෙම කුඩා ප්‍රමාණයේ ජනකය, යොදන ලද යාන්ත්‍රික ශක්තියෙන් 7% කට ආසන්න මිලිවෝල්ට් 45ක් දක්වා වන දෝලන වෝල්ටීයතවක්  විද්‍යුතය බවට හැරවන බව සඳහන් වේ.

ආරක්ෂාව
ආහාර ආකලයක් ලෙස සින්ක් ඔක්සයිඩ්, එක්සත් ජනපදයේ සෞඛ්ඛ්‍ය සහ මානව සේවා දෙපාර්තමේන්තුවෙහි ආහාර සහ මත්ද්‍රව්‍ය පරිපාලනය පිළිබඳ ඒජන්සිය(U.S. FDA) මගින් ඉදිරිපත් කරන ලද සාමාන්‍යයෙන් සෞඛ්‍යයට හිතකර බවට හඬුනාගත් ද්‍රව්‍ය අඩංගු ලැයිස්තුවේ සටහන් වී ඇත.

සින්ක් ඔක්සයිඩ් විෂ රහිතය. කෙසේනමුත්, ඉහළ උෂ්ණත්ව යටතේ සින්ක් හෝ සින්ක් මිශලෝහ විලීන කිරීමේදී නිපදෙන සින්ක් ඔක්සයිඩ් දුම් ආඝ්‍රහනය අහිතකර වේ. පිත්තලවල ද්‍රවාංකය සින්ක්වල ද්‍රවාංකයට සමීප බැවින් මෙම ගැටලුව පිත්තල විලයනයේදී මතුවේ.  ගැල්වනයිස් කළ  (සින්ක් ආලේපිත,,) යකඩ යකඩ වෑල්ඩින් කිරීම  ආදී සින්ක් ඔක්සයිඩ්වලට නිරාවරණය වන අවස්ථාවලදී , ලෝහ දුම් උණ() නමැති රෝගයක් හට ගත හැක.  මෙම හේතුවෙන් සාමාන්‍යයෙන් ගැල්වනයිස් කරන ලද යකඩ  වෑල්ඩින් නොකරන අතර ප්‍රථමයෙන් සින්ක් ඉවත් කරනු ලැබේ.

ප්‍රසිද්ධ සංස්කෘතිය තුළ
සින්ක් ඔක්සයිඩ් ඇන්ඩ් යූ, නම් වූ කෙන්ටකි ෆ්‍රීඩ් (Kentucky Fried Movie) අධ්‍යාපනික කෙටි චිත්‍රපටයේ සින්ක් ඔක්සයිඩ් ප්‍රෝඩාත්මක තේමාවක් යටතේ සින්ක් ඔක්සයිඩ්වල පවතින අශෝභන සහ තමන් ඉස්මතු නොවන්නාවූ විවිධ බාවිත ගෙනහැර දැක්වීය.
ස්පොන්ජ්බොබ් ස්ක්වාර්පැන්ට්ස්හි(SpongeBob SquarePant) ගූ කළපු වෙරළේ (Goo Lagoon) ආරක්ෂකබටයින් විසින්  තමන් ආරක්ෂක බටයින් බව හැඟවීමට සිය නාස සුඩු පැහැ කරගැනීම සඳහා සින්ක් ඔක්සයිඩ් යොදා ගනු ලැබේ.

මේවාත් බලන්න

සින්ක්
සින්ක්-සින්ක් ඔක්සයිඩ් චක්‍රය
සින්ක් පෙරොක්සයිඩ්
ගැලියම්(lll) නයිට්‍රයිඩ්
විඛාදනය වූ සින්ක් ඔක්සයිඩ්
සින්ක් විරුවනය
සින්ක් ඔක්සයිඩ් eugenol
සින්ක්-වායු බැටරි

සටහන්

විමර්ශන
U. Ozgur et al. "A comprehensive review of ZnO materials and devices" (103 pages) J. Appl. Phys. 98 (2005) 041301
A. Bakin and A. Waag "ZnO Epitaxial Growth" (28 pages) Chapter in "Comprehensive Semiconductor Science and Technology" 6 Volume Encyclopaedia, ELSEVIER, edited by Pallab Bhattacharya, Roberto Fornari and Hiroshi Kamimura, ISBN 978-0-444-53143-8
S. Baruah and J. Dutta "Hydrothermal growth of ZnO nanostructures" (18 pages) Sci. Technol. Adv. Mater. 10 (2009) 013001 free download
R. Janisch et al. "Transition metal-doped TiO2 and ZnO—present status of the field" (32 pages) J. Phys.: Condens. Matter 17 (2005) R657
Y.W. Heo et al. "ZnO nanowire growth and devices" (47 pages) Mater. Sci. Eng. R 47 (2004) 1
C. Klingshirn "ZnO: From basics towards applications" (46 pages) Phys. Stat. Solidi (b) 244 (2007) 3027
C. Klingshirn "ZnO: Material, Physics and Applications" (21 pages) ChemPhysChem 8 (2007) 782
J. G. Lu et al. "Quasi-one-dimensional metal oxide materials—Synthesis, properties and applications" (42 pages) Mater. Sci. Eng. R 52 (2006) 49
S. Xu and Z. L. Wang "One-dimensional ZnO nanostructures: Solution growth and functional properties" (86 pages) Nano Res. 4 (2011) 1013
S. Xu and Z. L. Wang "Oxide nanowire arrays for light-emitting diodes and piezoelectric energy harvesters" (28 pages) Pure Appl. Chem. 83 (2011) 2171

බාහිර සබැඳුම්
Zincite properties
International Chemical Safety Card 0208.
NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards.

Oxides
Zinc compounds
Inorganic pigments
Inorganic compounds
Semiconductor materials
Corrosion inhibitors
Ultraviolet radiation
Ceramic materials
Common oxide glass components
තුත්තනාගම්

සින්ක් ඔක්සයිඩ්