Joseph Rymal (-) est un homme politique canadien de l'Ontario. Il est député fédéral libéral de la circonscription ontarienne de Wentworth-Sud de 1867 à 1882.

Biographie
Né à Barton Township, aujourd'hui Hamilton dans le Haut-Canada, il est le fils de Jacob Rymal, réformateur de l'Assemblée législative du Haut-Canada avec William Lyon Mackenzie.

Élu en 1857 représentant de South Wentworth à l'Assemblée législative de la province du Canada comme un réformiste, il continue de représenter la circonscription après la Confédération canadienne malgré son opposition initiale. Il quitte la vie politique en 1882.

Il meurt sur sa ferme de Barton Township d'une courte maladie en 1900.

Résultats électoraux

Références

Liens externes

Naissance en novembre 1821
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti libéral du Canada
Décès en décembre 1900
Décès à 79 ans

Joseph Rymal


La cultura de Guernsey comprende la cultura de la isla de Guernsey que se ha nutrido de tradiciones normandas y el idioma normando(concretamente el dialecto dgèrnésiais), como también ha sido influida por las culturas de Francia (especialmente elementos normandos) y de Reino Unido, a los cuales se han agregado los aportes de las comunidades de inmigrantes tales como la portuguesa.

Símbolos

Los animales nacionales de la isla de Guernsey son el asno y el ganado Guernsey. La explicación tradicional para el asno (âne en francés y en dialecto dgèrnésiais) es lo abrupto de las callejuelas del Saint Peter Port lo que hizo preciso recurrir a estos animales para el transporte (en contraste con el terreno llano de la capital rival de Saint Helier en Jersey), aunque también es utilizada en referencia a la terquedad de los habitantes de Guernsey quienes presumen que ellos son "tercos como una mula, con una patada como la de un caballo!"

El ganado vacuno de raza Guernsey es un elemento reconocido internacionalmente que se asocia con la isla. Además de distinguirse por su leche cremosa, que algunos afirman posee ciertas ventajas nutritivas comparada con la leche de otras razas, el ganado de Guernsey ha comenzado a ser criado por su carne, la cual posee un sabor característico y una abundante grasa amarilla. Aunque la cantidad de habitantes de Guernsey que crían ganado para consumo ha disminuido en forma significativa desde la década de 1960, es posible ver ganado Guernsey pastando en los campos.

Literatura

Victor Hugo escribió algunas de sus mejores obras mientras estuvo exiliado en Guernsey, incluido Les Misérables. Su antigua residencia en St Peter Port, Hauteville House, es en la actualidad un museo administrado por la ciudad de París. En 1866, publicó una novela ambientada en la isla, Travailleurs de la Mer (Trabajadores del mar), la cual dedicó a la isla de Guernsey.

La novela más reconocida de un nativo de Guernsey es The Book of Ebenezer Le Page, por GB Edwards la cual además de ser una pieza de literatura muy aclamada, contiene numerosos detalles sobre la vida en Guernsey durante el .

George Métivier, quien a menudo es considerado el poeta nacional de la isla, escribió en el idioma local guernéseyes. Otros escritores destacados de Guernsey son Denys Corbet, Tam Lenfestey, T. H. Mahy y Marjorie Ozanne.

Referencias

 Customs, Ceremonies & Traditions of the Channel Islands, Lemprière, 1976, ISBN 0-7091-5842-4

Cultura de Guernsey


Die Pfarr- und Wallfahrtskirche Mariä Geburt ist eine römisch-katholische Wallfahrtskirche in der Katastralgemeinde Maria Roggendorf in der Marktgemeinde Wullersdorf in Niederösterreich und wurde 1988 zur Basilica minor erhoben.

Geschichte
Die hoch proportionierte frühbarocke Saalkirche mit einem Ostturm am Scheitel des Chores wurde von 1651 bis 1653 vom Stift Göttweig als Wallfahrtskirche erbaut und steht architektonisch in der Nachfolge der Schüler des Barockbaumeisters Cypriano Biasino. Nach einem Brand 1695 erfolgte bis 1696 der Bau des Turmes und die Erneuerung der Kirche durch Carlo Antonio Carlone. Nach einer Blüte der Wallfahrt im 18. Jahrhundert wurde die Kirche 1782 zur Pfarrkirche erhoben. Die Wallfahrt wurde mit dem Josephinismus im Jahre 1785 beendet. Nach der Restaurierung des aus dem 15. Jahrhundert stammenden auf Leder gemalten Gnadenbildes wurde dieses am 14. September 1969, dem Fest der Kreuzerhöhung, auf Initiative des Priesters, späteren Benediktiners und Erzbischofs von Wien Hans Hermann Groër neu geweiht und die Wallfahrt zum jeweils 13. Tag des Monats in Anlehnung an Fátima neu begründet.

Äußerer Kirchenbau
Das schlichte, hoch aufragende Langhaus unter einem Satteldach schließt auf der Hauptportalseite mit einem Volutengiebel mit einer Dreieckspitze und auf der Chorseite mit einem abgesetzten geschwungenen Volutengiebel mit Nischen und Pyramiden- und Kugelaufsätzen. Der leicht eingezogene außen dreiseitig geschlossene Chor hat ein etwas tieferes Satteldach. Die Kirche hat am Langhaus und Chor gekuppelte Lanzettfenster mit gotisierenden Kielbögen. Es gibt drei Rechteckportale mit kleinteilig rustizierten Gewänden, das westliche Hauptportal hat Pilastervorlagen und einen Giebelaufsatz. Der mächtige, gedrungene Turm wurde am Chorscheitel angebaut und hat über dem Chorgesimse eine zweigeschoßige Eckpilastergliederung und über dem Glockengeschoß einen verjüngten achtseitigen Kuppelaufsatz mit Tambour und Laterne samt flankierenden Eckpyramiden.

Innerer Kirchenbau
Die mächtige hohe Wandpfeilerkirche ist innen im Langhaus und Chor gleich hoch. Das dreijochige Langhaus hat ein Kreuzgratgewölbe über Doppelgurten und Schildbögen auf Pilastervorlagen mit hohen Gebälkköpfen auf den Wandpfeilern und wurde nach Brand und Einsturz 1695 erneuert. Die Orgelempore auf drei Säulenarkaden mit Tonnengewölbe hat eine Brüstung mit einem vorschwingenden Mittelteil mit Putzschnittfeldern. Der hohe eingezogene Triumphbogen ruht auf Pfeilervorlagen. Der zweijochige Chor mit Halbrundschluss hat ein Kreuzgratgewölbe auf Wandpfeilern mit korinthischen Kapitellen. Südlich des Chores ist ein mehrfach geschwungenes ornamentiertes Oratorium aus 1762.

Ausstattung
Die halbrunde Apsis wirkt mit einer freskierten Scheinarchitektur mit Pilastergliederung, Gebälkgliederung und kassetrierter Konche und den Grisailleseitenfiguren der Heiligen Gregor der Große und Altmann von Passau auf reliefiertem Scheinsockeln mit der Darstellung Himmelfahrt und Krönung Mariens. Die Heilige Dreifaltigkeit und die Auferstehung und Himmelfahrt Christi in der Konche wurde wahrscheinlich in Nachfolge von Martin Johann Schmidt vom Schüler Andreas Rudroff um 1800 gemalt. Das Altarbild Herabkunft des Heiligen Geistes ist von Andreas Rudroff. Der freistehende Altar mit Tempiettotabernakel in spätbarocken Formen entstand um 1800.

Die marmorierten Seitenaltäre, welche die Langhausecken abschrägen, haben segmentbogig abgeschlossene Volutenretabel mit Volutenauszügen und wurden um 1762 von Joseph Pollak geschaffen, die Altarblätter aus 1762 von Martin Johann Schmidt zeigen links Christus am Kreuz und im Oberbild Reue Petri, rechts den Tod des hl. Benedikt und im Oberbild die hl. Scholastika.

Die Kanzel mit gegliedertem Rechteckkorb schuf 1767 Jerig Sturm, das Rückbild zeigt Christus, der Schalldeckel mit Akanthusbaldachin entstand früher um 1700. Es gibt eine Schnitzfigur Maria mit Kind um 1500 und ein Kruzifix mit den Assistenzfiguren der Heiligen Maria und Johannes aus der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts, ein barockes Vortragekreuz mit den Leidenswerkzeugen. Das Gnadenbild Maria mit Kind als variierter Mariahilf-Typus mit Malerei und Stoffbesatz auf Leder wurde urkundlich 1667 erstmals genannt und im 18. Jahrhundert erneuert. Das Gestühl ist in spätbarocken Formen gehalten. Zwei Osterleuchter sind aus dem zweiten Viertel des 18. Jahrhunderts. Schmiedeeiserne Kerzenhalter im Chor sind aus dem Anfang des 18. Jahrhunderts. In der Sakristei sind die Votivbilder Heilige Dreifaltigkeit aus 1732, Schiffsunglück aus 1761, ein byzantiniertes Gnadenbild Maria mit Kind im Spätbarockrahmen und eine Mariahilfbild aus der 1. Hälfte des 19. Jahrhunderts.

Orgel

Die erste Orgel schuf 1880 Matthäus Mauracher. 1994 wurde sie von Orgelbaumeister Friedrich Heftner neu erbaut.

Glocken
Im Turm der Basilika hängen drei Glocken in einem alten Holzglockenstuhl, der wohl aus der Bauzeit des Turms stammt.

Literatur
 Dehio Niederösterreich nördlich der Donau 1990, Maria Roggendorf, Pfarr- und Wallfahrtskirche Mariae Geburt, in der Ortsmitte, S. 717f.
 Augustinus Andre: Wallfahrt für die Kirche. Salterrae-Schriftenapostolat, Maria-Roggendorf 1986, ISBN 3-900978-02-6.
 Hans Hermann Groër: Festschrift Weihe der neuen Orgel der Basilika Maria Roggendorf. Wallfahrtsdirektion, Maria Roggendorf 1994.
 Gottfried Holzer: Maria Roggendorf. 2. Auflage. Dom Verlag, Wien 1986, ISBN 3-85351-104-X.
 Hermann Maurer: Andachtsbilder von Maria Roggendorf. In: Unsere Heimat. 73, 2002, S. 220ff.
 Hermann Maurer: Ein weiteres Andachtsbild von Maria Roggendorf. In: Unsere Heimat. 74, 2003, S. 37ff.

Weblinks

Einzelnachweise

Basilika Maria Geburt
Mariä-Geburt-Kirche
Basilica minor
Wandpfeilerkirche
Wallfahrtskirche in der Erzdiözese Wien
Kirchengebäude in Niederösterreich
Dekanat Hollabrunn

Basilika Mariä Geburt (Maria Roggendorf)


Der Zytturm ist einer von neun Türmen der Museggmauer in der Stadt Luzern. Er befindet sich zwischen dem Wachtturm und dem Schirmerturm.

Er ist der einzige Turm der Museggmauer, der ein Zifferblatt und ein Uhrwerk aufweist. Dabei hat der Turm das Erstschlagrecht in Luzern. Das bedeutet, dass er eine Minute früher als alle anderen Uhren schlägt.

Das Gebäude weist eine Höhe von 31 Metern auf und ist somit der vierthöchste Turm der Museggmauer.

Geschichte
Der Turm wurde 1442 erbaut. Danach wurde das Zifferblatt und die Turmbemalung diverse Male renoviert.

Seit 1951 ist der Turm für die Öffentlichkeit jeweils vom 1. April bis 1. November frei zugänglich.

Turmuhren-Ausstellung
Im Turm befindet sich seit 2012 eine Ausstellung von historischen Turmuhren aus dem Spätmittelalter bis zum letzten Jahrhundert (1526 bis 1914). Die schmiedeeisernen Turmuhren stammen aus der Stadt Luzern und Umgebung. Die Idee des Stadtuhrmachers Jörg Spöring (1962–2012) für eine Ausstellung wurde von dem 2011 gegründeten Verein Turmuhren im Zytturm Luzern umgesetzt. Es werden Führungen angeboten.

Weblinks

 Zytturm auf der Website museggmauer.ch

Einzelnachweise

Aussichtsturm in der Schweiz
Bauwerk in Luzern
Turm in Europa
Kulturgut von nationaler Bedeutung im Kanton Luzern
Kultur (Luzern)
Turm im Kanton Luzern

Zytturm (Luzern)


Daniel Olteanu () este un politician român care, din 17 aprilie 2021, ocupă funcția de președinte al partidului ALDE, ales în urma Congresului.
Este dublu licențiat, în Drept și Sociologie.

Activitatea politică
În mandatul de deputat (2016-2020), Daniel Olteanu s-a remarcat drept unul dintre cei mai activi parlamentari din județul Vaslui și din Moldova.

Cu o experiență de peste zece ani în mediul privat, în funcții de conducere, Daniel Olteanu a intrat în administrație în anul 2006, unde a lucrat, cu intermitențe, pȃnă în 2013. În perioada august 2013 - februarie 2016, a fost director al Agenției Județene de Ocupare a Forței de Muncă (AJOFM) Vaslui, iar din luna februarie pȃnă în luna septembrie 2016 a ocupat funcția de prefect.

Ȋn timpul mandatului de prefect, prioritatea declarată a lui Daniel Olteanu a fost să aducă județul Vaslui pe harta Guvernului, obiectiv îndeplinit prin includerea Vasluiului în programul special de finanțări pentru zonele marginalizate, adoptat prin Memorandum, de către Guvernul condus de prim-ministrul de la acea vreme.

Ca deputat, Daniel Olteanu și-a propus, încă din perioada campaniei electorale, ca prioritatea activității sale de parlamentar să fie reprezentată de modul în care vor fi gestionate de la nivel central teme precum disparitățile regionale, propunându-și demersuri care să vizeze creșterea competitivității agenților economici din cea mai săracă zonă a României, dar și măsuri care să sprijine crearea de locuri de muncă bine plătite, investițiile în județul Vaslui și întreaga zonă a Moldovei.

Temele sale predilecte vizează un subiect despre care prea puțini vorbesc: faptul că locuitorii din estul țării, vasluienii, moldovenii, sunt tratați ca români de categoria a doua la împărțirea fondurilor pentru mari proiecte, de către București.

Din acest motiv, principalul obiectiv al deputatului Daniel Olteanu a fost reducerea discrepanțelor regionale și a decalajelor de dezvoltare între Moldova și restul țării, în primul rȃnd, prin asumarea obligatorie de către Guvern a marilor investiții în infrastructura din regiunea Moldovei, subiect abordat în numeroase intervenții publice, inclusiv în Parlament.

În aceste condiții, alăturarea lui Daniel Olteanu de ALDE (2017) a venit ca un gest firesc, îndelung așteptat de conducerea națională a partidului, Olteanu regăsindu-se printre liberalii autentici, a căror agendă parlamentară s-a suprapus cu obiectivele politice ALDE.

Unul dintre cele mai importante proiecte ale deputatului Daniel Olteanu, pentru realizarea căruia a primit sprijinul ALDE, se referă la finanțarea cu fonduri de la bugetul de stat a drumului de mare viteză Tișița – Albița (drum expres, autostradă), parte a coridorului București – Albița – Chișinău. Investiția ar urma să asigure, pe lângă racordarea directă a județului Vaslui la rețeaua națională de autostrăzi, și legătura economică și simbolică între cele două capitale românești, București și Chișinău. Propunerea lui Daniel Olteanu ar putea antrena o serie de investiții esențiale pentru dezvoltarea economică a Moldovei, care, în acest moment, stă aproape integral pe umerii întreprinzătorilor locali și administrațiilor locale, în lipsa unor proiecte de mare infrastructură la nivelul întregii Regiuni de Nord – Est.

Pe de altă parte, dezvoltarea județului, în ansamblu, a reprezentat un obiectiv prioritar pentru Daniel Olteanu, iar ALDE a susținut din start proiectul de lege ″Romȃnia 100″, despre necesitatea căruia Daniel Olteanu a atras atenția încă de la începutul anului 2017. ″Romȃnia 100″ este una dintre cele mai bune inițiative care trebuie să se concretizeze în Anul Centenarului! E vorba despre un program anual pentru susținerea celor mai sărace 100 de comunități locale, prin alocări anuale de fonduri, din partea Guvernului, pentru cei mai săraci romȃni, prin finanțări directe și transparente, fără proceduri birocratice greoaie și fără favoritisme.

Daniel Olteanu are o experiență politică de peste 24 ani. A fost ales deputat de Vaslui în decembrie 2016, pe listele PNL. În data de 23 mai 2018, Daniel Olteanu și-a anunțat demisia din PNL, afirmând că va activa ca deputat neafiliat.  Deputatul a motivat demisia prin atacurile la care a fost supus de către organizația locală PNL Vaslui, precum și prin lipsa de implicare a conducerii centrale în soluționarea conflictelor. În 26 iunie 2018, deputatul Olteanu și-a anunțat pe Facebook înscrierea în ALDE, împreună cu "primari și președinți de organizație din multe comune vasluiene, vechi colaboratori și sfătuitori".

Printre hobbyurile sale se numără drumețiile, muzica și lectura.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Referințe

Legături externe
 Activitatea parlamentară
Interviuriː
 Deputat PNL: "Revoltat că statul vrea nu doar să amendeze, ci să facă și dosar penal românilor din străinătate care nu declară rezidența fiscală" , de  Andi Rădiu, diasporaazi.ro -  29 septembrie 2017

Nașteri în 1968
Nașteri pe 1 august
Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Național Liberal
Membri ai Partidului Alianța Liberalilor și Democraților

Daniel Olteanu


Collision Course ( für "Kollisionskurs") ist ein Mashup-Album des US-amerikanischen Rappers Jay-Z und der US-amerikanischen Nu-Metal-Band Linkin Park. Es entstand im Rahmen von MTV Ultimative Mash-Ups und wurde am 30. November 2004 als CD und DVD veröffentlicht. Aufgrund seiner kurzen Laufzeit wird das Album meist als EP betrachtet. Somit ist es eine der fünf EPs, die Platz eins in den US-Billboard-Charts erreichten.

Entstehung
Nachdem 2004 ein Mash-Up von Jay-Zs The Black Album und The Beatles' White Album von DJ Danger Mouse sehr erfolgreich war, interessierte sich MTV für diese Art des Remix. So entstand die Idee, eine Mash-Up-Reihe aufzulegen. Dazu fragten sie Jay-Z, der sich interessiert zeigte und die Nu-Metal-Band Linkin Park ins Spiel brachte. Jay-Zs Manager kontaktierte die Band und man beschloss auf Drängen von Mike Shinoda, der von der Idee stark begeistert war, zu kollaborieren.

Die Band war zu dieser Zeit auf Tour und so verwendete Shinoda einen Laptop mit Aufnahme-Software, um drei Demos aufzunehmen und sandte sie an Jay-Z, der sich erneut begeistert zeigte. So entstand die Idee eine ganze EP aufzunehmen.

Für die Live-Shows wurden einige Parts etwas verändert, sodass sie besser zueinander passten. Als man sich dafür entschied, ein Album zu produzieren, wurden alle Songs auch neu aufgenommen. Die Aufnahmen dauerten vier Tage. Aber auch danach wurde die Zusammenarbeit von Mike Shinoda mit Jay-Z fortgesetzt. So fungierte Jay-Z 2005 als Executive Producer für das Debütalbum The Rising Tied von Shinodas Soloprojekt Fort Minor.

Aus der geplanten Mash-Up-Serie von MTV wurde indes nichts.

Titelliste

Dazu gibt es außerdem eine DVD, die Liveperformances von allen Stücken beinhaltet.

Singleauskopplungen
Als einzige Single wurde am 16. November 2004 Numb/Encore veröffentlicht. Diese wurde zu einem weltweiten Hit und erreichte in Irland die Spitze der Singlecharts. Auch in Deutschland, Österreich und der Schweiz wurden die Top Ten erreicht. Zudem kam Numb/Encore 2005 auf Platz 8 der österreichischen Jahrescharts. Außerdem wurde der Song im selben Jahr mit dem Grammy für "Best Rap/Sung Collaboration" ausgezeichnet. Bei der Verleihung traten Linkin Park und Jay-Z zusammen mit Paul McCartney auf. Chester Bennington und der Ex-Beatle sangen Yesterday, während Jay-Z einige Adlibs einbrachte.

Points of Authority/99 Problems/One Step Closer wurde in den USA als Promo-Single veröffentlicht, konnte dort jedoch keine Chartplatzierung erreichen.

Charterfolge

Album

Single

Rezeption

Die Kritik fiel teilweise sehr unterschiedlich aus. Während David Jeffries von Allmusic das Mashup lobte und  vergab, schrieb laut.de: "Die Kreativität ist tot, es lebe der Trend des Jahres." Nur Numb/Encore klinge ganz annehmbar. Auch das Magazin Rolling Stone kritisiert das Album und findet, dass Linkin Park nicht mit Jay-Z mithalten können und so den Spaß verderben. CDstarts.de lobt, die Stile harmonisierten sehr gut.

Einzelnachweise

Nummer-eins-Album
Extended Play
Album (Nu Metal)
Album (Hip-Hop)
Album 2004
Jay-Z-Album
Linkin-Park-Album
Gemeinschaftsalbum
Remixalbum
Mehrfach-Platin-Album (Vereinigte Staaten)

Collision Course (Album)


لووميس  هي إحدى مدن مقاطعة بلاسير، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 17 ديسمبر، 1984.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية للووميس في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان لووميس 6,260 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 2,206 أسرة وعدد العائلات 1,729 عائلة مقيمة في البلدة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 2,273 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للبلدة بنسبة 89.06% من البيض و0.19% من الأمريكيين الأفارقة و0.96% من الأمريكيين الأصليين و3.23% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.18% من سكان جزر المحيط الهادئ و2.01% من الأعراق الأخرى و4.38% من عرقين مختلطين أو أكثر و6.87% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 2,206 أسرة كانت نسبة 43.1% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 62.3% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 11.1% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 5% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 21.6% من غير العائلات. تألفت نسبة 16.8% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 6.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.82، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.17.

بلغ العمر الوسطي للسكان 38.4 عاماً. وكانت نسبة 28.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 6.4% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 25.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 11.4% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 99.0 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 94.9 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في البلدة 60,444 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 64,837 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 50,458 دولارًا مقابل 31,140 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالبلدة 30,384 دولارًا. وكانت نسبة 2.5% من العائلات ونسبة 3.4% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 3.4% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 0.4% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان لووميس 6,430 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 2,356 أسرة وعدد العائلات 1,765 عائلة مقيمة في البلدة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 2,465 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للبلدة بنسبة 89.16% من البيض و0.51% من الأمريكيين الأفارقة و1.15% من الأمريكيين الأصليين و2.63% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.19% من سكان جزر المحيط الهادئ و2.32% من الأعراق الأخرى و4.04% من عرقين مختلطين أو أكثر و8.83% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 2,356 أسرة كانت نسبة 35.3% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 57.8% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 11.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 5.9% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 25.1% من غير العائلات. تألفت نسبة 19.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 8.2% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.72، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.10.

بلغ العمر الوسطي للسكان 42.1 عاماً. وكانت نسبة 24.7% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 21.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 33% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 13% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.4% ذكور و50.6% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة للووميس:

أعلام
 ريد ستايسي
 تومي تومسون

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1861
تأسيسات سنة 1861 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة بلاسر (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

لووميس (كاليفورنيا)


ශ්‍රී ධර්මේන්ද්‍රාරාම පුරාණ රජ මහා විහාරය (හෝ මායාදුන්න පන්සල) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ මායාදුන්න පිහිටි පුරාණ බෞද්ධ විහාරස්ථානයක් වේ. ගොනාගොල්ල ග්‍රාමයට අයත් වන විහාරය අම්පාර – මහඔය ප්‍රධාන මාර්ගයෙහි උහන නගරයේ සිට කිලෝමීටර 10ක් පමණ දුරින් පිහිටයි. ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරකයක් ලෙස වර්තමානයේදී විහාරය, රජය විසින් නම් කොට තිබෙන අතර නාමකරණය 2014 වර්ෂයේ ඔක්තෝම්බර් 10වන දිනදී රජයේ ගැසට් අංක 1884 යටතේ සිදුකොට තිබේ.

විහාරය

පිහිටි ගල්තලාවක් මත ඉදිකර ඇති මායාදුන්න පිහිටි විහාරය උහන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයට අයත් වේ. වර්තමාන විහාරයේ වූ බොහොමයක් ඉදිකිරීම් මෑතකාලීන ඒවා වන නමුත්, සිරිපතුල් ගල්, සදකඩපහණ කොටස්, ගොඩනැගිලි සහ කණු පාදම් වැනි සමහරක් පුරාණ ඉදිකිරීම් තවමත් විහාර පරිශ්‍රයෙහි දැකගත හැකිය. බුද්ධ ප්‍රතිමා නිර්මාණයට පෙරාතුව ජනයා විසින් ආසනඝර සහ සිරිපතුල් ගල් වැනි විවිධ වස්තූන් වෙත බුදුන් වහන්සේ අදහස් කරමින් වන්දනාමාන කලහ. මේ හේතුවෙන් විහාරයකදී සිරිපතුල් ගල් හෝ ආසනඝර හමුවීම පුරාවිද්‍යාවේදී සළකණු ලබන්නේ එම විහාරය රටේ බුද්ධ ප්‍රතිමා නිර්මාණයට පෙර පටන් පැවති බවට සාධකයක් වශයෙනි. විහාරයේ ප්‍රතිමා ගෘහය සහ පොකුණ අතරමැදි ගල්තලාවේ පිහිටි පර්වත ලිපිය ශ්‍රී ලංකා පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව විසින් සංරක්ෂණය කොට තිබේ.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැදි

අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක


Phanerophlebia, rod papratnica iz porodice rebračevki (Dryopteridaceae), kojemu pripada 10 priznatih vrsta iz Meksika, Srednje Amerike i Antila.

Vrste
 Phanerophlebia auriculata Underw.
 Phanerophlebia aurita Fée
 Phanerophlebia gastonyi Yatsk.
 Phanerophlebia haitiensis C. Chr.
 Phanerophlebia juglandifolia (Humb. & Bonpl. ex Willd.) J. Sm.
 Phanerophlebia macrosora (Baker) Underw.
 Phanerophlebia nobilis (Schltdl. & Cham.) C. Presl
 Phanerophlebia pumila (M. Martens & Galeotti) Fée
 Phanerophlebia remotispora E. Fourn.
 Phanerophlebia umbonata Underw.

Izvori

Dryopteridoideae

Phanerophlebia


Das U.S. Post Office Albertville ist eine Filiale des United States Postal Service in Albertville im Bundesstaat Alabama. Das Postamt wurde 1931 als Maßnahme der Works Progress Administration erbaut und steht in 107, West Main Street und ist eines der wenigen Gebäude im Central Business District von Albertville, das nicht im Rahmen der  Stadterneuerung wesentlich verändert wurde.

Gebäude
Bei dem Gebäude handelt es sich um ein zweistöckiges Backsteingebäude mit Mansarddach. Das Mauerwerk ist in einer Variante des Amerikanischen Verbandes ausgeführt, wobei sich jeweils vier Läuferreihen mit einer Binderreihe abwechseln. Auch das Mansarddach ist ungewöhnlich, weil die Seiten aus grünlichem Schiefer und der Deckel aus Teerpappe mit darüber gestreutem Kies bestehen. Auf beiden Seiten über dem Eingang befinden sich Erkerfenster, die jeweils mit einem Satteldach versehen sind. An der Dachtraufe befindet sich eine Brüstung mit vier eingesetzten Balustrade, die jeweils über den doppelten Aufschiebfenstern sitzen.

Der Haupteingang, zu dem eine Treppe hinaufführt, liegt unter einem aufwendig gestalteten, einstöckigen Portikus mit Dreiecksgiebel, der von vier Dorischen Säulen getragen wird. Das Gesims über dem Architrav ist im selben Stil gehalten, wie das Gesims unterhalb der Dachtraufe. Beiderseits des Haupteingangs befinden sich jeweils zwei doppelte Aufschiebfenster mit jeweils drei Reihen zu vier Scheiben, die beiden Seitenfassaden weisen sechs solche Fenster auf.

Im Inneren sind die Wände und Decken des Erdgeschosses durchweg vergipst. Auf dem Boden der Schalterhalle sind rote, quadratische Fliesen verlegt. Die Wände haben eine Vertäfelung aus weißem Marmor, mit einer Basis aus grünem Marmor. Ebenso ist die Abdeckkappe der Vertäfelung ausgeführt. Setz- und Triffstufen der Treppen bestehen ebenfalls aus weißem Marmor. Kunst am Bau ist in der Schalterhalle nicht vorhanden.

Im Keller sind die nur zu Lagerzwecken dienenden Räume nicht weiter ausgestattet, sondern bestehen aus rohem Beton. Die Räume im Obergeschoss sind nicht vollständig ausgebaut. Das Büro des Postinspektors, der Pausenraum und die Gänge erhielten bei der Erbauung vergipste Wände und Decken sowie einen Fußboden aus Vinylfliesen.

Das Gebäude wird wegen seiner architektonischen Bedeutung seit dem 21. Juni 1983 im National Register of Historic Places gelistet.

Einzelnachweise

Albertville
Denkmal im National Register of Historic Places (Alabama)
Albertville (Alabama)
Bauwerk im Marshall County (Alabama)
Albertville
Albertville

U.S. Post Office Albertville


Stephen Paul Fleming  (born 1 April 1973) is a New Zealand cricket coach and former captain of the New Zealand national cricket team, who is the current head coach of Indian Premier League team Chennai Super Kings. He is considered one of the greatest batsmen for the New Zealand national cricket team. Under his Captaincy New Zealand won the 2000 ICC KnockOut Trophy. He has won 5
IPL trophies with Chennai Super Kings, more than any other coach.

Known for his astute tactical abilities, he is New Zealand's second-most capped Test cricketer with 111 appearances. He is also the team's longest-serving and most successful captain, having led the side to 28 victories and having won Test series against India, England, West Indies, Sri Lanka, Bangladesh and Zimbabwe.

He is the winning captain of the 2000 ICC KnockOut Trophy, which is New Zealand's only ICC trophy till date in the ODI format and in limited overs cricket. Fleming captained New Zealand in the historic first Twenty20 International of the world, which was played against Australia in 2005.

He retired from international cricket on 26 March 2008. Fleming played in the 2008 Indian Premier League for the Chennai Super Kings after being signed for US$350,000 and became the team's coach from 2009. In February 2015 he was signed as coach of the Melbourne Stars of the Big Bash League. On 19 January 2018 he resumed his duties as head coach of the Chennai Super Kings in 2018 Indian Premier League season again, after the team was barred from playing in the tournament for two seasons. He coached the Rising Pune Supergiant during this time. He is appointed as the head coach of Joburg Super Kings in 2022 for the SA20 league. In 2023, he was also roped in as the coach of Texas Super Kings for the Major League Cricket. He is one of the best  coaches in the IPL so far.

Personal life
Fleming is the son of Pauline Fleming and Gary Kirk.  Pauline raised him as a single mother, and he did not meet his father until he was 16, although Kirk had always maintained a keen interest in his son's progress. Both Kirk and Fleming played senior rugby and captained Cashmere High's first XV.

On 9 May 2007, Fleming married his long-term partner Kelly Payne in a ceremony held in Wellington. The couple had a daughter, born in 2006, and a son, in 2008. He had to return to New Zealand just before the semifinals of the IPL tournament for the birth of his second child.

Fleming was appointed an Officer of the New Zealand Order of Merit, for services to cricket, in the 2011 Queen's Birthday Honours.

Domestic career
Fleming has played county cricket in England for Middlesex, Yorkshire and Nottinghamshire. He captained Nottinghamshire to County Championship victory in 2005, their first Championship title in 18 years.

There was speculation in 2007 that he might join the controversial Indian Twenty20 league, the Indian Cricket League.  However it turned out to be unfounded and he later joined the 'official' Indian Twenty20 league, the Indian Premier League, and played for the Chennai Super Kings in the league's initial incarnation.

International career
A left-handed batsman, Fleming made his Test debut in March 1994 against India winning the Man of the Match award on debut after scoring 92. In 1995 he survived controversy when he was caught and admitted to smoking marijuana with teammates Matthew Hart and Dion Nash while on tour at their hotel. In England's tour of New Zealand in 1996–97 he scored his maiden Test century in the First Test at Auckland. In the Third Test of the tour he took over the captaincy from Lee Germon becoming New Zealand's youngest captain at 23 years and 321 days.

Captaincy
He was particularly noted for his captaincy, having been praised from the likes of Shane Warne as the "best captain in world cricket" and most recently, Graeme Swann who said that Fleming is one of the two true leaders that he's ever seen, alongside Andrew Strauss.

Fleming became New Zealand's most successful captain in September 2000 with a victory over Zimbabwe. This was the 12th win under his captaincy overtaking Geoff Howarth. Fleming was regarded by some as an underperformer with the bat, with one of the worst 50 to 100 conversion ratios in world cricket. However, since the 2003 tour of Sri Lanka, Fleming started to gain form, with 274 not out against Sri Lanka – when he declared rather than staying to reach 300 which would have been a record in New Zealand cricket history.

Arguably Fleming's best ODI innings was his unbeaten 134 to help New Zealand beat hosts South Africa in the 2003 Cricket World Cup. Chasing a rain adjusted target of 229 off 39 overs, Fleming hit 134 off just 132 deliveries as New Zealand cruised to a 9-wicket victory over a team they had struggled against in the past.

In the second Test between New Zealand and South Africa at Newlands, Cape Town in April 2006, Fleming scored his 3rd Test double-century and became the first New Zealander to achieve this feat. Fleming scored 262 as he and Wellington teammate James Franklin put 256 runs for the 8th wicket, the highest partnership to date in Tests between New Zealand and South Africa. It is also a New Zealand record for the 8th wicket against any country.

On 25 October 2006, Fleming captained his country for the 194th time in an ODI – a world record, overtaking Arjuna Ranatunga. He played well throughout the 2007 World Cup scoring 353 runs at an average of 39.22 and was New Zealand's second highest run scorer in the tournament. He failed in the semi-final against Sri Lanka scoring just 1 off 4 balls as New Zealand went on to lose the match and crashed out of the tournament. On 24 April 2007, Fleming resigned as the ODI captain of the Blackcaps. The announcement was made in a post-match press conference held after the Semi-Final defeat to Sri Lanka in the 2007 Cricket World Cup. After Fleming's last match as captain, Mahela Jayawardene added a tribute. "Stephen's been a great leader for New Zealand for some time, and you could learn a lot from him". Over a decade of leading the side he finished with 218 games, 98 wins, 106 losses.

As of April 2007, Fleming had captained New Zealand in 80 Test matches—a New Zealand record and the second highest number worldwide
. As a fielder Fleming took over 170 catches, giving him the 3rd highest Test aggregate for a non-wicketkeeper.

Post-captaincy
In September 2007, Fleming was replaced by Daniel Vettori as the New Zealand Test captain. He also left English county Nottinghamshire after three years as captain. In February 2008 Fleming ended speculation and confirmed his retirement from the New Zealand team at the end of England's 2008 tour of New Zealand to spend more time with his family, and to play for the Indian Premier League.

He played well in his final series, scoring 297 in six innings. In the first innings of the second test against England, he scored his 7000th run in his 110th match. In his final test at, Napier, he scored half-centuries in both innings to ensure that he finished with a Test match average of over 40 (40.06).

Playing style
Fleming was an elegant left handed batsman and played shots such as the flick off the pads, straight drive, cover drive and cut shots. He was also a clever captain and his field placings for many batsmen like Damien Martyn at point and aggressive captaincy made the opposition struggle for their runs. He was also a prolific slip catcher and fielded well in close-in positions.

International centuries

Fleming, a left-handed batsman, has made 17 centuries in international cricket  nine in Test matches and eight in One Day Internationals  and sits ninety-sixth in the list of century-makers in international cricket.

Test centuries

One Day International centuries

After cricket

Coaching
Fleming played for Chennai Super Kings in the 2008 Indian Premier League. He was appointed as the team's head coach in 2009 and retired as a player. The side won the IPL in 2010 as well as the Champions League Twenty20 and went on to win the IPL again the following season. He coached Chennai for six seasons before the side was suspended from the IPL for two years. In 2016 he became the coach of Rising Pune Supergiant.

In 2018 Fleming returned as coach of Chennai after the team's suspension ended. The team won the IPL during 2018 and repeated the success in 2021 and 2023 editions.

He was appointed as the head coach of Joburg Super Kings in 2022 for the SA20 league. In 2023, he was also appointed as the coach of Texas Super Kings for the Major League Cricket.

Business interests
Fleming has since been involved in setting up CricHQ with the company's CEO Simon Baker and former New Zealand cricket captain Brendon McCullum. Fleming is one of 160 investors and a director in the company. In June 2015 the company raised US$10m from Singapore private equity firm Tembusu Partners to expand globally.

References

External links

New Zealand cricketers
New Zealand expatriate sportspeople in England
New Zealand One Day International captains
New Zealand One Day International cricketers
New Zealand Test cricket captains
New Zealand Test cricketers
New Zealand Twenty20 International captains
New Zealand Twenty20 International cricketers
New Zealand Youth One Day International captains
New Zealand Youth Test captains
Canterbury cricketers
Middlesex cricketers
Nottinghamshire cricketers
Nottinghamshire cricket captains
Wellington cricketers
Yorkshire cricketers
ICC World XI One Day International cricketers
Cricketers at the 1996 Cricket World Cup
Cricketers at the 1999 Cricket World Cup
Cricketers at the 2003 Cricket World Cup
Cricketers at the 2007 Cricket World Cup
Cricketers at the 1998 Commonwealth Games
Commonwealth Games bronze medallists for New Zealand
1973 births
Living people
Chennai Super Kings cricketers
Officers of the New Zealand Order of Merit
Cricketers from Christchurch
New Zealand cricket coaches
Commonwealth Games medallists in cricket
South Island cricketers
Medallists at the 1998 Commonwealth Games

Stephen Fleming


Distrugerea depozitelor de cereale din sudul României în 1916 a reprezentat sabotarea la sfârșitul anului 1916 a depozitelor cerealiere din sudul  Regatului României care nu au putut fi evacuate, ca efect al eșecului  Armatei României de a apăra Muntenia în fața înaintării trupelor  Puterilor Centrale.

Conducerea acțiunii a revenit căpitanului englez J. Pitt, aflat sub coordonarea locotenent-colonelul englez John Norton-Griffiths.

Preludiu

 În perioada neutralității România a devenit un element important al  blocadei economice contra Germaniei. Astfel, în decembrie 1915 Franța și Marea Britanie au căzut de acord să achiziționeze întregul surplus de cereale al statului român din producția anului 1916 cu scopul de a evita ca acestea să ajungă în tabăra Puterilor Centrale, astfel cum se întâmplase în anul precedent.

De asemenea, rezervele românești de cereale existente au preocupat guvernul britanic, nefiind de dorit ca acestea să fie lăsate la mâna inamicului. La sfârșitul anului 1916, colapsul militar românesc era pe punctul de a determina căderea în stăpânirea trupelor germane, a circa 1.500.000 de tone de petrol și a circa 7,500,000 de tone de cereale. Luarea unei măsuri radicale în privința lor a fost întâmpinată cu ezitări de către autoritățile române și cele militare ruse. Un astfel de episod s-a consumat la ocuparea în data de 22 octombrie 1916 a Constanței de către trupele Puterilor Centrale, când silozurile și rezervoarele de petrol din oraș capturate au fost lăsate pline.

La data de 31 octombrie 1916 după ce autoritățile centrale de la Londra au luat în discuție acest aspect, generalul George Macdonogh – conducătorul secțiunii britanice de intelligence MI7b, l-a trimis în România pe locotenent-colonelul Norton-Griffiths, pentru a conduce operațiunile de distrugere a infrastructurii industriale petroliere și a rezervelor de petrol și cereale, care urmau să aibă loc.

Operațiunea propriu-zisă
Griffiths a ajuns în București la 18 noiembrie 1916, iar în decurs de 1 săptămînă inamicul a ajuns deja să stăpânească bogata zonă cerealieră aflată la vest de râul Olt. Rezervându-și pentru sine supervizarea distrugerii rezervelor de petrol și rafinăriilor, locotenent colonelul britanic l-a delegat pe căpitanul J. Pitt să conducă grupul destinat distrugerii depozitelor de cereale și a unor mașini și utilaje cu potențial de a fi utile germanilor.

Au fost distruse silozurile de cereale din porturi și din gări. Dat fiind că populația din partea locului urma ca după distrugerea rezervelor de cereale să se confrunte cu spectrul foametei, au avut loc conflicte cu autoritățile române și populația locală din sudul României. Multe dintre depozitele de cereale astfel au scăpat, atât din acest motiv cât și datorită faptului că nu ardeau atât de ușor precum instalațiile petroliere.  În ceea ce privește silozurile din porturile dunărene, o parte dintre cereale au fost scufundate în Dunăre cu contribuția jandarmilor, alături de polițiștilor și militarilor.

După ce linia frontului s-a mutat la est de zona petroliferă, Griffiths însuși și-a îndreptat eforturile spre distrugerea stocurilor de grâu și a utilajelor industriale, provocând o reacție puternică din partea românilor, care își făceau griji cu privire la hrănirea oamenilor și în ceea ce privește păstrarea limitatei infrastructuri industriale. La 10 decembrie 1916  după finalizarea aranjamentelor privind distrugerea depozitelor petroliere și rafinăriilor de la Buzău, britanicul s-a deplasat astfel în persoană la Brăila, unde a distrus silozurile de cereale.

Epilog
Griffiths a încercat ulterior să-și continue operația de distrugere, pe un teritoriu care nu era în pericol de a fi ocupat imediat, astfel că generalul Berthelot s-a simțit obligată să solicite colonelului Thomson să "modereze ardoarea distructivă a lui Norton-Griffiths".

Urmări
Strategia pământului pârjolit deși a dat mai puține rezultate în cazul cerealelor – greu de ars, a lăsat totuși până la râul Siret un întreg șir de fabrici și de material rulant, distruse.

Foametea asociată cu distrugerea rezervelor cerealiere a constituit ulterior o problemă de conștiință pentru Griffiths, care a spus însă că doar timpul ar putea să-i dea sau nu dreptate pentru actele de distrugere organizate de el.

Referințe

Bibliografie
  Norton-Griffiths, John; Report on the Destruction of Roumanian Oilfields; Jassy, 22 January 1917; The National Archives; United Kingdom
  Stănescu, Dorin; Colonelul Norton-Griffiths. Omul care a dat foc României în 1916; Historia, Nr. 192 ianuarie 2018; accesat la 5 februrarie 2018
Lectură suplimentară
 Despre obiectivele ocupațieie militare germane în ce privește resursele alimentare și în particular, cele de cereale:  Hamlin, David;  "Dummes Geld" : Money, Grain, and the Occupation of Romania in WWI; Central European History, Vol. 42, No. 3 (September 2009); pp. 451-471

Vezi și

Consecințele Primului Război Mondial asupra României
1916 în România


Saburo Shinosaki er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1940||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Saburo Shinosaki


لوكهيد يو-2 الملقبة بـ «دراغون لايدي» هي طائرة مراقبة جوية، أحادية المحرك، عالية الارتفاع تستعملها القوات الجوية الأمريكية وسابقا وكالة المخابرات المركزية. وفرت الطائرة مراقبة ليلا ونهارا على علو مرتفع (70,000 قدم/21,000 متر) وفي جميع الأحوال الجوية.

أسقطت عام 1960 ، فوق الأراضي السوفييتية والتي أفشلت الاجتماع الذي كان مقررا في باريس بين الرئيس «ايزنهاور وخروتشوف ومكملان وديجول». وبمساعدة الطائرة U.2 استطاعت الولايات المتحدة معرفة أماكن الصواريخ الروسية في كوبا عام 1962

مراجع

استخبارات الإشارات
طائرات استطلاع عسكرية أمريكية 1950–1959
طائرات ذات أجنحة وسطية
طائرات لوكهيد
طائرات نفاثة بمحرك واحد
مشاريع سوداء

لوكهيد يو-2


بورجيا غسبار  (ولد في فيللباندو في 26 يونيو 1580، وتوفّي في 28 ديسمبر 1635) هو ابن دوق غانديا فرنسيسكو وأمّه جيوفانا دي فيلاسكو. بعد حصوله على إجازة في اللاهوت من جامعة القلعة (إسبانيا)، أكمل دراسة القانون، ورسم رئيسًا لشمامسة كاتدرائية توليدو. ورقّه البابا بولس الخامس إلى الدرجة الكرديناليّة في 17 آب سنة 1611. أتى إلى روما بصفة سفير خارق للعادة لإسبانيا لدى الكرسيّ الرسوليّ. ثمّ أصبح سفيرًا للملك فيليب الرابع، وشارك في اجتماعات انتخاب كلّ من البابا غريغوريوس الخامس عشر وأوربانوس الثامن. في سنة 1626 عيّنه الملك فيليب الرابع نائبًا له في مدينة نابولي... وبعد سنتين أصبح مستشار دولة. ثمّ رُسم أسقفًا على مدينة ألبانو، وفي سنة 1632 أصبح رئيسًا لأساقفة سيفيليا، إلاّ أنّه لم يتسلّم مهام أبرشيّته إلاّ في سنة 1638 بعد قرار البابا أوربانوس الثامن حول إقامة الأساقفة في أبرشيّاتهم. وفي السنة عينها انتُخب رئيسًا لمجمع أرغانو. وفي سنة 1641 عقد بواسطة نائبه العام، مجمعًا محليًّا في ألبانو. في 15 آذار سنة 1645 عيّنه البابا إينوشينسيوس العاشر أسقفًا على توليدو. تميّز بالكرم والسخاء نحو الفقراء، جمع المال وأعطاه للمساهمة في الحرب ضدّ الأتراك.

مراجع

ترجمة مكاريوس جبّور عن Enciclopedia Cattolica, vol. II, Città del Vaticano, Casa Editrice G.C. Sansoni, Firenze, p. 1914.

آل بورجيا
رؤساء أساقفة رومان كاثوليك في إشبيلية
سياسيون إسبان
كرادلة إسبانيون
مواليد 1580
مواليد في إسبانيا
وفيات 1635
وفيات 1645
وفيات في مدريد

رؤساء أساقفة من طليطلة
كرادلة إسبان في القرن 17

غاسبار بورجيا


Karbüratör, içten yanmalı motorlarda, motorun silindirlerinde yanacak benzin-hava karışımını sağlayan aygıt.

Pistonların silindirdeki emiş gücüyle emilen hava, karbüratörün içinden geçerken bir miktar benzini de beraberinde sürükleyerek onu buharlaştırır ve oluşan gaz karışımı silindirlere girerek bujilerden saçılan kıvılcımla ateşlenir. Karbüratör, emilecek havayı ve karışacak benzinin oranını ek düzeneklerle otomatik olarak ayarlar.

Çalışma şekli ve yapısı:

Karbüratör basitçe, orta bölümde daralan bir hava borusu ile bu boruya ince birkaç kanalla bağlı bulunan benzin haznesinden oluşur. Hava borusuna boğaz, boğazın daralan bölümüne ise venturi denir. Motora emilen hava fizik kurallarına göre venturiden geçerken hız kazanır ve bu bölümde düşük basınç yaratır. Oluşan düşük basınç (vakum) benzin haznesindeki yakıtın emilip hava ile karışarak silindir veya silindirlere doğru yol almasını sağlar. Bu yüzden ana yakıt kanalı venturiye açılır. Boğazın, havanın gidiş yönüne göre venturiden sonraki bölümünde motora alınacak olan havanın, dolayısıyla da hava - yakıt karışımının miktarını ayarlamaya yarayan gaz kelebeği bulunur. Gaz kelebeği otomobillerdeki gaz pedalının hareketiyle çalışır. Sürücü gaz pedalına basmakla aslında gaz kelebeğinin açıklığını artırmaktadır. Benzin, karbüratördeki hazneye ya benzin pombası ile gönderilir ya da bazı motosikletlerde olduğu gibi kendi ağırlığı ile dolar. Haznedeki benzin miktarını sabit bir düzeyde tutmak için burada şamandıralı bir supap bulunur. Motorlu taşıtlarda ve diğer alanlarda kullanılmakta olan benzinli motorların, değişen şartlara göre istenen güç ve devirde çalışabilmesini temin edebilmek amacıyla modern karbüratörler birçok karmaşık sistemle donatılmıştır. Benzin ile havanın öz kütleleri ve diğer fiziksel özellikleri farklı olduğu için hava - yakıt karışımının miktar ve oranı sadece gaz kelebeği ile kontrol edilememektedir. Geliştirilen pek çok sisteme rağmen karbüratörlerden, mükemmel düzeyde verim alınamayacağı anlaşılmış ve bugünkü çoğu modern taşıtta yerini yakıt enjeksiyonu sistemi almıştır.

Çeşitleri:

1. Havanın akış yönüne göre karbüratörler iki çeşittir:

a) Dikey akışlı karbüratörler. Standart otomobillerde kullanılır. Hava boğazı dikey pozisyondadır. Yakıt haznesi boğazın yan tarafında bulunur. Çoğunlukla üst bölümünde hava filtresi, altında da emme manifoldu bulunur. Hava akış yönü aşağıdan yukarıya doğru olan bazı modelleri de uçak motorlarında kullanılmıştır.

b) Yatay akışlı karbüratörler. Motosikletlerde kullanılır. Ayrıca küçük jeneratör, çim biçme makinası, motorlu testere ve ilaçlama motoru gibi makinalarda da bu tip karbüratörler tercih edilir. Boğaz yatay pozisyonda ve benzin haznesi boğazın alt bölümündedir. Gaz kelebeği yerine aynı işi gören gaz pistonu bulunabilir. Emme manifoldu olmaksızın doğrudan silindir kapağına bağlanabildikleri için, her silindire bir adet olacak şekilde bazı spor otomobillerde de kullanılmıştır.

2. Boğaz sayısına göre de iki tip karbüratör bulunur:

a) Tek boğazlı karbüratör. Otomobillerde, belli bir hızın üstüne çıkmak istendiğinde; yokuş yukarı gitmek gerektiğinde veya buna benzer ekstra kuvvet gerektiren durumlarda, motora giren hava - yakıt miktarıyla birlikte karışımdaki benzin oranının da artırılması gerekir. Bunun için tek boğazlı karbüratörlerde, gaz kelebeğinin 3/4 oranında açılmasıyla birlikte, boğaza ikinci bir kanaldan daha benzin akmaya başlar. Çok boğazlı karbüratörlerde ise burada devreye giren ikinci bir boğaz bulunur.

b) Çok boğazlı karbüratörler. Boğaz sayısı 2, 4, 6 veya daha fazla olabilir. Motosikletlerde ve çok silindirli yarış araçlarında, genellikle her silindir başına bir boğaz düşecek şekilde imal edilmiş olan karbüratörler kullanılır. Bunlarda tüm gaz kelebekleri aynı anda çalışır. Ancak standart otomobillerde kullanılan karbüratörlerde ise boğazların yarısı, sadece yüksek miktarda güç gerektiğinde, yani gaz pedalının son çeyreklik bölümünde devreye girer.

İçten yanmalı motor parçaları
Alman icatları
Macar icatları

Karbüratör


MÖ 670'ler MÖ 679 ile MÖ 670 yılları arasını kapsayan dönemdir.

Olaylar
 Esarhaddon, Babil'in yeniden inşasına başladı.
 Tullus Hostilius, Roma'nın 3. kralı oldu.
 Esarhaddon Mısır'ı yeniden işgal etti.

MÖ 670'ler


Ralf Schermuly est un acteur allemand, né le  à Gelsenkirchen et mort le  à Berlin.

Biographie
Schermuly a reçu sa formation d'acteur de 1959 à 1962 à la Folkwangschule d'Essen. De 1962 à 1964, il est engagé au Wuppertaler Bühnen, de 1964 à 1968 au Staatliche Schauspielbühnen Berlin et de 1969 à 1975 au Thalia Theater de Hambourg.

Depuis lors, il est un acteur indépendant qui a fait des apparitions sur de nombreuses scènes. Il a fait ses débuts de metteur en scène au Thalia Theater en 1981 avec le public de Václav Havel.

Schermuly a également été vu plus fréquemment à la télévision, en particulier dans les séries policières Der Kommissar, Der Alte et Derrick, produites par Helmut Ringelmann pour ZDF.

Filmographie succincte

Cinéma

 1970 : Unter den Dächern von St. Pauli : Harry
 1975 : Der Strick um den Hals : Jacques von Beaucoran
 1998 : Das Miststück
 2000 : Autsch, Du Fröhliche : le Père Noël
 2008 : Une femme à Berlin : Le libraire

Télévision

 1969 : Der Kommissar (épisode Die Waggonspringer)
 1971 : Der Kommissar (épisode Lagankes Verwandte)
 1974 : Der Kommissar (épisode Drei Brüder)
 1975 : Inspecteur Derrick (épisode La valise de Salzbourg) : Scharwedder
 1977 : Inspecteur Derrick (épisode Responsabilité partagée) : Eberhard Horre
 1978 : Le Renard (épisode Attentat)
 1984 : Inspecteur Derrick (épisode Le meilleur de la classe) :  Wolfgang Anders
 1986 : Inspecteur Derrick (épisode Le témoin oculaire) : Le bijoutier Masoni
 1987 : Le Renard (épisode Comment la vie se déroule)
 1988 : Le Renard (épisode La mort vient rarement seule)
 1991 : Le Renard (épisode Amour et mort)
 1993 : Inspecteur Derrick (épisode Un objet de désir) : Kieler
 1995 : Inspecteur Derrick (épisode Le don de soi) :  Kirchheimer
 1995 : Le Renard (épisode C'était l'enfer)
 1995 : Bella Block
 1996 : Inspecteur Derrick (épisode La chambre vide) : Karl Luserke
 1997 : Rosa Roth – Berlin
 1999 : Le Renard (épisode Trois coups de feu dans le cœur)

Liens externes

Notes et références

Acteur allemand de cinéma
Acteur allemand de télévision
Acteur ayant incarné le père Noël
Naissance en avril 1942
Naissance à Gelsenkirchen
Décès en juin 2017
Décès à Berlin
Décès à 75 ans
Naissance dans le Troisième Reich

Ralf Schermuly


Gabardin, yün ya da pamuk ile örgü dokuma ile dokunan güçlü ve dayanıklı bir kumaş türüdür. Gabardin kumaşlar oldukça sık dokunmakta olup bu sayede su geçirmez özellikleri bulunur.

Özelikleri

 Polyester içermez.
 Sık dokunur ve tok bir görünüme sahiptir.
 Bu kumaş iç göstermez, zor kırışır, sağlam ve dayanıklıdır.
 Pamuk ya da yün içerdiği için terletmeyen bir kumaş türüdür.
 Kumaş sıcak tutar. Bu nedenle ceket, pantolon, etek ya da dış giyimde kullanılır.

Kumaşlar

Gabardin


Slukefter er en bebgyggelse beliggende syd for Klusgaard i det nordøstlige Harreslev. Stednavnet går tilbage til en kro, som eksisterede her fra 1726 til 1906. Stednavnet blev ikke fortysket og kaldes også på tysk for Slukefter. Stedet kaldtes tidligere også for Marielyst.

Bortset fra de enkelte huse var området i mange år næsten ubeboet. Først i 1900-tallet blev området bebygget med især dobbelt- og parcelthuse. Det skyldes primært de mange flygtninge og fordrevne fra de tyske østområder, som efter anden verdenskrig kom til Sydslesvig. Efterhånden blev Harreslev by, Harreslevmark, Musbæk og Slukefter til et sammenhængende byområde.

Litteratur
 Gerret Liebing Schlaber: Fra opland til bydele. Flensborgs bymark og de indlemmede landsbyer i foto og tekst ca. 1860-1930. Vom Land zum Stadtteil. Flensburgs Stadtfeld und die eingemeindeten Dörfer in Bild und Wort ca. 1860-1930. Flensborg 2009.

Eksterne henvisninger

Noter

Harreslev

Slukefter (Harreslev)


L'oméga fermé culbuté, est une lettre additionnelle de l'alphabet latin qui est utilisée dans certaines variantes de l'alphabet phonotypique ou dans certains systèmes de transcription phonétique dont celui de Jan Baudoin de Courtenay. Elle a la forme culbutée de l'oméga fermé ou d'un o avec encoche.

Utilisation

L'oméga fermé culbuté est utilisé comme lettre pour l'anglais dans la version de janvier 1846 de l'alphabet phonotypique d'Isaac Pitman et Alexander John Ellis, et comme lettre pour les autres langues dans la version de janvier 1848. Ellis l'utilise notamment dans un article décrivant la prononciation du scots en septembre 1848.

La lettre est aussi utilisée dans l'alphabet phonétique d'Edwin Leigh de 1866, qui a été utilisé dans les écoles de Saint-Louis des années 1860 aux années 1880.

Dans certains des certains ouvrages sur les dialectes de langues slaves du sud, Jan Baudoin de Courtenay utilise l'oméga fermé culbuté  ainsi que l'oméga fermé   comme symboles phonétiques pour representer respectivement une voyelle entre o et u, c'est-à dire une voyelle mi-fermée postérieure arrondie , et une voyelle entre a et o, c'est-à dire une voyelle mi-ouverte postérieure arrondie .

L'oméga fermé culbuté est utilisé comme symbole additionnel de l'alphabet dialectal suédois par  dans une étude des dialectes du Södermanland pour représenter une voyelle entre ɷ et ⱺ.

Représentations informatiques
Le oméga fermé culbuté n'est pas inclus dans un codage informatique standard.

Notes et références

Bibliographie

Voir aussi
 Lettres supplémentaires de l'alphabet latin

O
Lettre latine additionnelle

Oméga fermé culbuté


An Carex swanii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Merritt Lyndon Fernald, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Kenneth Kent Mackenzie. An Carex swanii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex swanii


Stølefjorden er en fjord i den sydlige del af  Kragerø kommune i  Vestfold og Telemark fylke i Norge. Den har indløb ved Fengesholmen og ligger vest for Rødskjærgapet. Den går  4 km mod vest i området nord for Portør. Fjorden fortsætter som Haslumkilen som ender ved bebyggelsen Levang. Hele området har en længde på cirka 7 km.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Vestfold og Telemark
Kragerø

Stølefjorden


Argentina
San Carlos, La Plata, Buenos Aires
San Carlos Department, Mendoza
San Carlos, Mendoza
San Carlos Department, Salta
San Carlos, Salta
San Carlos de Bariloche
San Carlos de Bolívar
San Carlos Minas

Belize
 San Carlos, Belize

Bolivija
 San Carlos, Ichilo

Čile
 San Carlos, Čile

Kolumbija
 San Carlos, Antioquia
 San Carlos de Guaroa

Kostarika
San Carlos (kanton)
Quesada, San Carlos, znana i pod imenom San Carlos

Dominikanska Republika
San Carlos, Distrito Nacional

Salvador
 San Carlos, Morazán
 La Unión, El Salvador, prije poznat pod imenom San Carlos

Ekvatorijalna Gvineja
San Carlos (vulkan)
Luba, Equatorial Guinea, prije poznat pod imenom San Carlos

Falklandski otoci
San Carlos, Falklandski otoci
Port San Carlos
San Carlos River (rijeka na Falklandskim otocima)
San Carlos Water

Filipini
San Carlos, Valencia, Bukidnon
San Carlos, Negros Occidental
San Carlos, Pangasinan

Gvatemala
San Carlos Alzatate
San Carlos Sija

Meksiko
San Carlos Nuevo Guaymas, Sonora
San Carlos Yautepec, Oaxaca
San Carlos, Baja California Sur, ili Puerto San Carlos
San Carlos (općina, Tamaulipas)

Nikaragva
San Carlos, Río San Juan

Panama
San Carlos, Chiriquí
San Carlos, Panamá Oeste

Paragvaj
San Carlos, Paragvaj

Peru
San Carlos distrikt, Bongará

SAD
 San Carlos, Arizona
 San Carlos Apache, indijansko pleme
 San Carlos Apache (indijanski rezervat), Arizona
San Carlos (jezero)
San Carlos, Kalifornija, okrug San Mateo
San Carlos, Inyo County, Kalifornija, a former settlement
San Carlos, San Diego, Kalifornija
San Carlos Bay, Florida
San Carlos Park, Florida
Fort San Carlos, Florida
San Carlos, Teksas

Urugvaj
San Carlos (Urugvaj)

Venezuela
San Carlos (grad u Venezueli), glavni grad savezne države Cojedes
 San Carlos (rijeka u Venezueli), San Carlos de Río Negro
San Carlos de Borromeo, utvrda, Isla Margarita

San Carlos


بوبليوس كوينكتيليوس فاروس (Publius Quinctilius Varus ؛ كريمونا، 46 ق.م - غابة تيوتوبورغ، 9م) جنرال وسياسي روماني .

ينحدر من عشيرة نبيلة ، استفاد سياسياً من قرابته من الإمبراطور أغسطس : فقد سمح له ذلك بتسلق سلم الكورسوس هونوروم (تسلسل المناصب العامة الروماني) ، ورحب به في أسرته مُزوّجاً إيّاه من ابنة ماركوس فبسانيوس أغريبا . عـُيّن قنصلا في سنة 13 ق.م ، شغل مناصب هامة فكان بروقنصل في إفريقيا ، ولاحقاً حاكماً في سوريا.

أرسل عام 7م حاكماً إلى جرمانيا ، ولكنه هنا خـُدع وهـُوجـِم من قِبل قوات يقودها أرمينيوس أمير الشيروسكيين ما بين 9 و11 سبتمبر من عام 9م حين تكبد فاروس هزيمة فادحة بمعركة غابة تيوتوبورغ الشهيرة ، حيث أُبيدت ثلاثة فيالق تماماً وعدة كتائب مساندة من الجيش الروماني. أنهى فاروس حياته منتحراً من هول الهزيمة .

مراجع

أشخاص من كريمونا
جرمانية
حكام رومانيون في إفريقيا
حكام رومانيون في سوريا
حكام رومانيون في سوريا القرن 1 ق م
رومان في القرن 1
سلالة جوليو كلاوديان الحاكمة
قدماء الرومان
قناصل الجمهورية الرومانية
قناصل إمبراطوريون رومان
منتحرون ومنتحرات
مواليد 46 ق م
مواليد في كريمونا
وفيات 9
وفيات في غابة تويتوبورغ

بوبليوس كوينكتيليوس فاروس


Clipa este un film românesc din 1979 regizat de Gheorghe Vitanidis. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Gheorghe Cozorici, Ion Dichiseanu, Violeta Andrei, Sebastian Papaiani și Emanoil Petruț. A intrat în concurs la a 11-a ediție a Festivalului Internațional de Film de la Moscova din august 1979.

Rezumat

Distribuție

 Gheorghe Cozorici — Dumitru Dumitru, activist politic din perioada ilegalității, originar din satul Cireșu, prim-secretar al Comitetului Raional al PMR în anii 1950, ulterior prim-secretar al Comitetului Județean Vâlcea al PCR
 Ion Dichiseanu — Tudor Cernat, inginer, director general al grupului industrial
 Violeta Andrei — Ruxandra Mărăcineanu, fiica avocatului Mărăcineanu, arhitectă renumită, șefă a proiectului de reconstrucție a centrului orașului
 Sebastian Papaiani — Petre ("Petrică") Nobilu, secretarul cu cadrele al Comitetului Raional al PMR în anii 1950, ulterior directorul unor mari uzine
 Emanoil Petruț — Dometie Mihalache, secretarul cu cadrele al Comitetului Raional al PMR în anii 1950, ulterior agent de asigurări la ADAS
 Mitică Popescu — Năiță Lucean, țăran colectivist din satul Cornul Caprei, deținut politic în lagărul de muncă, ulterior primar al comunei
 Leopoldina Bălănuță — Maria Nobilu, soția lui Petrică
 Rodica Tapalagă — Carmia Cernat, soția ing. Cernat
 Margareta Pogonat — Gena ("Genica"), nevasta lui Năiță
 Fritz Dietz — milionarul octogenar american venit în vacanță în orașul Walkenburg din Olanda
 Vasile Nițulescu — tatăl lui Dumitru, țăran din Cireșu
 Olga Tudorache — sora lui Dumitru, țărancă din Cireșu
 Octavian Cotescu — Arvinte Panait, secretarul cu probleme economice al Comitetului Județean Vâlcea al PCR
 Valeria Seciu — țăranca tânără din Cireșu cu care vorbește Dumitru
 Constantin Rauțchi — "Himalaya", legionarul cocoșat, deținut politic în lagărul de muncă
 Ion Marinescu — Aristide Mărăcineanu, avocat reacționar, condamnat la închisoare pe viață, tatăl Ruxandrei
 Alexandru Repan — membru al grupului de arhitecți condus de Ruxandra Mărăcineanu
 Ovidiu Moldovan — Petrescu, inginer tânăr, șef de compartiment la grupul industrial
 Ion Cojar — fostul prim-secretar al Comitetului Județean Vâlcea al PCR, activist politic pensionat
 Sandu Simionică — Vasile Vasile, secretarul organizației de partid a grupului industrial
 Corado Negreanu — filozoful, fost ministru, deținut politic în lagărul de muncă
 Ștefan Mihăilescu-Brăila — Bădeală, inginer bețiv, responsabilul pentru producerea avariei de la grupul industrial
 Dinu Ianculescu — Aristică Detoianu, activist P.C.R., președintele comisiei de anchetă a avariei
 Monica Ghiuță — secretara lui Dumitru
 Dumitru Furdui — Ochi-închiși, șoferul tov. Dumitru în anii 1950
 Liviu Rozorea — prim-secretarul Comitetului Regional al PMR în anii 1950
 Virgil Popovici
 Bob Călinescu
 Cornel Poenaru
 Petre Vasilescu — Vasile Stângă, directorul Bazei de strângere a cotelor, fost proiector (menționat Petrică Vasilescu)
 Dumitru Drăgan — secretarul cu cadrele al Comitetului Regional al PMR în anii 1950
 Eugenia Bosînceanu — țărancă din Cornul Caprei
 Jana Gorea — țărancă din Cornul Caprei
 Ica Matache — secretară a Comitetului Raional al PMR în anii 1950
 Margareta Pâslaru — țărancă din Cornul Caprei
 Elena Bog — țărancă din Cornul Caprei
 Anastasia Anghel
 Victoria Gheorghiu
 George Buznea
 Papil Panduru — țăran din Cornul Caprei
 Radu Dunăreanu
 Chiriță Misail — țăran din Cornul Caprei
 Dumitru Dumitru
 Florin Gheucă
 Constantin Dinescu
 Miron Murea
 Alexandru Lungu — maiorul, comandantul organelor de securitate ale raionului în anii 1950
 Traian Zecheru
 Sergiu Demetriad
 Mircea Cosma — șeful de cabinet al prim-secretarului Comitetului Raional al PMR din anii 1950
 Nicolae Dinică — Constantin Șirineasa, secretarul cu propaganda al Comitetului Județean Vâlcea al PCR
 Alexandru Mereuță — tovarășul de la sindicat
 George Vraca jr. (menționat George Vraca)
 Dumitru Dimitrie
 Alexandru Virgil Platon — aghiotantul regal, deținut politic în lagărul de muncă (menționat Virgil Platon)
 Vasile Florescu — activist PCR
 Mircea Crețu
 Nicolae Pomoje
 Cornelia Oseciuc — Raluca, fiica cea mare a lui Tudor Cernat
 Elena Dumitru
 Sanda Săraru — Dalia, fiica cea mică a lui Tudor Cernat
 Coni Fapas — Ioana, fiica lui Dumitru Dumitru
 Eugen Popescu — secretarul cu probleme organizatorice al Comitetului Județean Vâlcea al PCR (nemenționat)
 Virgil Ogășanu — șeful de cabinet al prim-secretarului Comitetului Județean Vâlcea al PCR (nemenționat)

Producție
Filmările au avut loc în aprilie (în avans) și în vara anului 1978. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 5.819.000 lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.634.609 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

1979 - ACIN - Premiile pentru regie, pentru interpretare masculină (Gheorghe Cozorici, Ion Dichiseanu) și pentru  muzică.

Tudor Caranfil scrie despre acest film: Omagiind Epoca Ceaușescu, drama se constituie ca interminabil discurs despre o perpetua sărbătoare și este acompaniată de muzica lui Richard Oschanitzky (Premiul Acin).

Note

Vezi și
 1979 în film

Legături externe

 http://www.cinemarx.ro/filme/Clipa-Clipa-72518.html

Filme din 1979
Filme regizate de Gheorghe Vitanidis
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești
Filme politice
Filme Casa de Filme 5
Filme Româniafilm
Ecranizări de opere literare românești

Clipa (film)


Cocktail Chic war ein französisches Gesangs-Quartett, bestehend aus den Schwestern Dominique Poulain, Catherine Bonnevay und deren Cousinen Francine Chanterau und Martine Latorre.

Werdegang
Die Gruppe gründete sich in den späten 1960er Jahren. Als Les Fléchettes wurden sie als Background-Chor bei Claude François engagiert. Der Bandname spielt auf dessen Plattenlabel Disques Flèche an, bei dem sie auch mehrere Singles unter ihrem Bandnamen veröffentlichten. Mit dem Tod von Claude François erlosch die Gruppe vorerst.

Mit dem neuen Namen Cocktail Chic begab sich die Gruppe in den nationalen Vorentscheid, gewann diesen und durfte daher als französische Vertreter beim Eurovision Song Contest 1986 in Oslo antreten. Mit dem Popsong Européennes erreichten sie aber nur den 17. Platz.

Quellen

Interpret eines französischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Französische Band
Popband

Cocktail Chic


Arthur Brill (* 22. Januar 1883 in Graudenz, Westpreußen; † 19. September 1956 in Buch) war ein deutscher Politiker (SPD) und in Danzig der Vorsitzende der Sozialdemokratischen Partei der Freien Stadt Danzig (1921–1936) sowie Volkstagsabgeordneter.

Leben
Arthur Brill arbeitete bis 1908 als Bauarbeiter. 1906 bis 1908 war er Vorsitzender des Gewerkschaftskartells in Graudenz. Im Februar 1908 wurde er hauptamtlicher Geschäftsführer und Vorsitzender der Filiale des Bauarbeiterverbands bzw. des Nachfolgers Baugewerksbunds in Danzig.

Arthur Brill war spätestens ab 1914 Vorsitzender der SPD in Danzig. Mit der Bildung der Freien Stadt Danzig wurde er 1920 Vorsitzender der Sozialdemokratischen Partei der Freien Stadt Danzig. 1919 bis 1936 war er Gemeindeverordneter in Ohra und Mitglied des Kreistags und des Kreisausschusses des Kreises Danziger Höhe.

1919 wurde er in die verfassunggebende preußische Landesversammlung gewählt. Mit der Abtrennung Danzigs vom Reich schied er aus dem Landtag aus. 1920 war er Mitglied des Danziger Staatsrates. Bei der Wahl zur verfassungsgebenden Versammlung in Danzig 1920 wurde er 1920 gewählt und gehörte von da an bis 1937 dem Volkstag an. 1935 bis 1937 war er Vorsitzender der SPD-Fraktion im Volkstag Danzig's.

Nach der Machtergreifung der Nationalsozialisten 1933 geriet er ins Visier der neuen Machthaber. Er verlor die Anstellung bei der Gewerkschaft und wurde 1933 zu 1 Jahr Gefängnis wegen "Untreue" verurteilt. Am 26. August 1935 wurde er im Volkstag von einem Nationalsozialisten blutig geschlagen.

Um einen Vorwand für das Verbot der SPD zu finden, konstruierten die Nationalsozialisten die Legende, führende Sozialdemokraten hätten verbotswidrig Waffen besessen. Von Dezember 1936 bis zum März 1937 wurde Brill unter diesem Vorwurf in Untersuchungshaft wegen "verbotenen Waffenbesitzes" gehalten. Gegen die "freiwillige" Mandatsniederlegung wurde er aus der Haft entlassen.

Weblinks

Einzelnachweise

NS-Opfer
SPD-Mitglied
Sozialdemokratische Partei der Freien Stadt Danzig
Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Landtagsabgeordneter (Danzig)
Kommunalpolitiker (Freie Stadt Danzig)
Deutscher
Geboren 1883
Gestorben 1956
Mann

Arthur Brill