Elk Cloner is one of the first known microcomputer viruses that spread "in the wild", i.e., outside the computer system or laboratory in which it was written. It attached itself to the Apple II operating system and spread by floppy disk. It was written around 1982 by programmer and entrepreneur Rich Skrenta as a 15-year-old high school student, originally as a joke, and put onto a game disk.

Infection and symptoms
Elk Cloner spread by infecting the Apple DOS 3.3 operating system using a technique now known as a boot sector virus. It was attached to a game which was then set to play. The 50th time the game was started, the virus was released, but instead of playing the game, it would change to a blank screen that displayed a poem about the virus. If a computer booted from an infected floppy disk, a copy of the virus was placed in the computer's memory. When an uninfected disk was inserted into the computer, the entire DOS (including Elk Cloner) would be copied to the disk, allowing it to spread from disk to disk. To prevent the DOS from being continually rewritten each time the disk was accessed, Elk Cloner also wrote a signature byte to the disk's directory, indicating that it had already been infected.

The poem that Elk Cloner would display was as follows:

 ELK CLONER:
    THE PROGRAM WITH A PERSONALITY

 IT WILL GET ON ALL YOUR DISKS
 IT WILL INFILTRATE YOUR CHIPS
 YES IT'S CLONER!

 IT WILL STICK TO YOU LIKE GLUE
 IT WILL MODIFY RAM TOO
 SEND IN THE CLONER!

Elk Cloner did not cause deliberate harm, but Apple DOS disks without a standard image had their reserved tracks overwritten.

Development
Elk Cloner was created by Skrenta as a prank in 1982. Skrenta already had a reputation for pranks among his friends because, in sharing computer games and software, he would often alter the floppy disks to shut down or display taunting on-screen messages. Due to this reputation, many of his friends simply stopped accepting floppy disks from him. Skrenta thought of methods to alter floppy disks without physically touching or harming them. During a winter break from Mt. Lebanon High School in Mt. Lebanon, Pennsylvania, Skrenta discovered how to launch the messages automatically on his Apple II computer. He developed what is now known as a boot sector virus, and began circulating it in early 1982 among high school friends and a local computer club. Twenty-five years later, in 2007, Skrenta called it "some dumb little practical joke."

Distribution

According to contemporary reports, the virus was rather contagious, successfully infecting the floppies of most people Skrenta knew, and upsetting many of them.

Part of the "success" was that people were not at all wary of the potential problem, nor were virus scanners or cleaners available. The virus could be removed using Apple's MASTER CREATE utility or other utilities to rewrite a fresh copy of DOS to the infected disk. Furthermore, once Elk Cloner was removed, the previously infected disk would not be reinfected since it already contained the Elk Cloner "signature" in its directory. It was also possible to "inoculate" uninfected disks against Elk Cloner by writing the "signature" to the disk; the virus would then think the disk was already infected and refrain from writing itself.

References

External links
Elk Cloner (circa 1982)

Computer viruses
1982 in Pennsylvania
Hacking in the 1980s
Public-domain software

Elk Cloner


Roza Kostandyan (Vanadzor, Arménia, 20 de maio de 2000), conhecida profissionalmente como Rosa Linn, é uma cantora, compositora e produtora arménia, que representou a Arménia no Festival Eurovisão da Canção 2022, tendo obtido o 5º lugar na sua semi-final e o 20º lugar na final.

Discografia

Singles
 2021 – King (com Kiiara)
 2022 – Snap

Cantores da Arménia
Participantes do Festival Eurovisão da Canção 2022

Rosa Linn


فرعون قد تعني:

 فرعون (لقب) ، لقب لحكام مصر في العهد الفرعوني.
 فرعون (ولاية بجاية)، مدينة جزائرية.
 فرعون (قرية)، قرية في فلسطين.
 فرعون (مسلسل)، مسلسل مصري.

انظر أيضًا
 إعدام فرعون، فيلم إيراني عن مقتل أنور السادات.

صفحات توضيح أسماء أماكن

فرعون (توضيح)


කොරියානු ශෛලියේ ඵලක අටකින් යුත් හිස්වැස්ම (චීන: ) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ආසන්න වශයෙන් ක්‍රි.ව. 14වන සිට 16වන සියවස දක්වා කාලය තුළ නිර්මාණය වූයේ යැයි සැලකෙන කොරියානු අර්ධද්වීපයට හෝ මොංගෝලියානු සංස්කෘතියකට අයත් විය හැකි හිස් වැස්මකි. මෙම හිස්වැස්ම ඵලක අකින් යුක්ත වේ. මෙම හිස්වැසුම් සම්ප්‍රදාය ටිබෙටයේ සිට කොරියානු අර්ධද්වීපය තෙක් ව්‍යාප්ත වී ඇත. මේ හා සමාන ව්‍යූහයකින් යුත් ටිබෙට් හිස්වැස්ම සේම මෙම කොරියානු ශෛලියේ හිස්වැස්ම ද නිර්මාණය කොට ඇත්තේ යකඩ සහ සම්වලිනි. කෙසේනමුත්, මෙ හිස්වැසුම් දෙවර්ගය අතර ඇති වෙනස්කමක් වන්නේ කොරියානු ශෛලියේ ඵලක අටේ හිස්වැසුම්, ටිබෙට් ශෛලියේ ඵලක අටේ හිස්වැසුම්වලට වඩා ප්‍රමාණයෙන් තරමක් කුඩා වීමයි. සාමාන්‍යයෙන් ඵලක අටකින් සමන්විත දර්ශීය ටිබෙට් හිස්වැස්මක් 21 cm සිට 22 cm දක්වා උසකින් යුක්ත වන අතර, මෙම ඵලක අටකින් යුත් කොරියානු ශෛලියේ හිස්වැස්මේ උස 13 cm ක් පමණකි. එහි දිග 24.3 cm සහ පළල 21 cm පමණ ද වේ. මෙම කොරියානු ශෛලියේ ඵලක අටකින් යුත් හිස්වැස්මේ 1065.9 g පමණ වේ.

විස්තරය
බා බැන් නම් වූ මෙම හිස්වැසුම් සම්ප්‍රදායේ ඉතිහාසය ක්‍රි.ව. 8වන සියවස තෙක් ඈතට දිවයන අතර, 16වන සියවස වන විට එය සුලබ විය. මෙය පළමු දක්නට ලැබුණේ ටිබෙට් කලාපයේ ය. මෙය ඵලක අටේ හිස්වැස්ම යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ එය යකඩ ඵලක අටක් සහ සම් භාවිතයෙන් නිර්මාණය කොට ඇති නිසායි. වර්තමානය වන විට මැනවින් සංරක්ෂණය වී ඇති ටිබෙට් ශෛලියේ හිස්වැසුම් ගණනාවක් හමුවන අතර, ඇතැම් හිස්වැසුම් ටිබෙටයේ විහාරස්ථානවල තැන්පත් කොට තිබෙනු දැකගත හැකි ය. ටිබෙටයේ හිස්වැසුම්වලට සමාන අයුරින් කොරියානු මෙම ආකාරයේ හිස්වැසුම් ද නිර්මාණය කොට ඇත්තේ යකඩ සහ සම් භාවිතයෙනි. කෙසේනමුත්, කොරියානු ඵලක අටේ හිස්වැසුම් සහ ටිබෙට් ශෛලියේ හිස්වැසුම් අතර දක්නට ඇති ප්‍රධාන වෙනස්කමක් වන්නේ කොරියානු හිස්වැසුම් ඵලක අටකින් යුත් ටිබෙට් හිස්වැසුම්වලට වඩා ප්‍රමාණයෙන් කුඩා වීමයි. සාමාන්‍යයෙන් ටිබෙට් ශෛලියේ ඵලක අටකින් යුත් හිස්වැස්මක් 21–22 cm අතර උසකින් යුත් අතර, නිව් යෝක් නගරයේ මෙට්‍රොපොලිටන් කලා කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශකයට තබා ඇති මෙම කොරියානු ශෛලියේ හිස්වැස්ම 13 cmක් පමණ උසකින් යුක්ත ය. මෙතෙක් සිදුකරන ලද පර්යේෂණ කටයුතුවලින් ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි හමුවී නොමැති හෙයින්, මෙම ඵලක අටේ හිස්වැසුම් සමග නික‍ට වටා බඳින පටියක් ද භාවිතා වූයේ ද යන්න තවමත් මතභේදයට ලක්ව ඇත. නමුත්, කැනීම් කටයුතුවල දී සොයාගැනුණු ටිබෙට් ශෛලියේ මෙන්ම කොරියානු ශෛලියේ ද ඵලක අටකින් යුත් හිස්වැසුම්වල නිකටෙහි සවි කරන පටියක් මෙතෙක් සොයාගෙන ද නොමැත.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

වැඩිදුර කියවීමට

බාහිර සබැඳි
 මෙට්‍රොපොලිටන් කෞතුකාගාර වෙබ් අඩවිය

කොරියාවේ රාජවංශ
කොරියාවේ ඉතිහාසය
කොරියානු කලාව


La rotonde à l'amitié entre les peuples de Poltava est un monument classé d'Ukraine.

Construit en 1909 pour le bi-centenaire de la bataille de Poltava. Situé sur la place de la cathédrale, il surplombe la rivière Vorskla. Il a été édifié sur une muraille de l'enceinte de la ville en bordure du campement Scythes. Il a été reconstruit en 1954 par Lev Weingort pour le tri-centenaire de la réunification de l'Ukraine avec la Russie.

Voir aussi

Liens externes

Références

Poltava
Poltava

Rotonde à l'amitié entre les peuples de Poltava


Rhynchotheca, monotipski biljni rod u porodici Vivianiaceae, čija je jedina vrsta R. spinosa iz Ekvadora i Perua.

R. spinosa je grm koji raste prvenstveno u planinskom tropskom biomu.

Sinonimi
 Aulacostigma inerme Turcz.
 Rhynchotheca diversifolia Kunth
 Rhynchotheca integrifolia Kunth
 Rhynchotheca spinosa var. diversifolia R.Knuth
 Rhynchotheca spinosa var. integrifolia (Kunth) R.Knuth
 Rhynchotheca spinosa var. lobata R.Knuth

Izvori

Vanjske poveznice

Iglicolike
Flora Ekvadora
Flora Perua

Rhynchotheca


Festivalul Chouftouhonna (arabă: مهرجان شفتهن) este un festival multidisciplinar dedicat femeilor, organizat în Tunisia în fiecare an de către asociația feministă Chouf.

Festivalul feminist
Festivalul Chouftouhonna și asociația Chouf (sau Minoritățile Chouf) urmăresc să acționeze pentru drepturile individuale, corporale și sexuale ale femeilor.  Asociația este o organizație feministă auto-gestionată, creată în 2015, o "colectivitate de activiști audio-vizuali" care folosește artele pentru a oferi femeilor din Tunisia o platformă de exprimare. Din 2015, anul înființării sale, asociația Chouf organizează anual festivalul Chouftouhonna (locul Forumului social mondial pentru anul respectiv), invitând persoanele care se identifică drept femei să se exprime prin creație artistică, să pună la îndoială conceptul de gen.

Întâlnire multidisciplinară
Festivalul este conceput pentru a da o platformă de exprimare artistică a femeilor și revendicare a drepturilor femeilor. Acesta oferă un program multidisciplinar: arte grafice, arte vizuale, fotografie, cinematografie, dans, teatru, muzică, spectacole și citiri.  Chouftouhonna a devenit o platformă artistică și un loc pentru schimburi și întâlniri pentru artiste.

Ediții de festivaluri

 Prima ediție a festivalului a avut loc în 2015
 2016: a doua ediție a festivalului Chouftouhonna în perioada 13-15 mai la Espace Mad'art, Cartagina.
 2017: A treia ediție din 7-10 septembrie la Teatrul Național Tunisian, în Medina din Tunis. Această ediție a adunat 256 de participanți din 55 de țări diferite.
 2018: A patra ediție între 6 și 9 septembrie, de asemenea la Teatrul Național Tunisian. A reunit peste 150 de artiști.

Referințe

Festivalul Chouftouhonna


Criterion Collection, özellikle sinema tarihindeki önemli filmleri, sayısal işlemlerden geçirerek DVD formatında sinema severlere sunan bir Amerikan şirketidir. 1984'te kurulmuştur.

Criterion önceleri çıkardığı laserdisclerle tanınıyordu. 1984 ile 1998 yılları arasında 237 kadar laserdisk çıkardı. 1998 yılında ilk DVD'sini yayınladı. Bu Jean Renoir'ın 1937'de çektiği Harp Esirleri (La Grande illusion) adlı filmdi. 2009 yılına kadar 500'e yakın DVD çıkarmıştır. Buna 12 adet box set dahil değildir. Klasik ve çağdaş önemli filmleri koleksiyonculara kazandıran şirketin bir düsturu da filmleri özgün halleri ile medya ortamına aktarmaktır, yani özgün uzunluklarında kesilmeden ve özgün gösterim oranları ile. Hatta sinemalarda gösterildiği yıllarda çeşitli nedenlerde çıkartılmış sahneler varsa bunlar yerine göre ya filmin içine tekrar yerleştirilmekte ya da ayrıca filmle beraber verilmektedirler. Janus Films için yaptıkları filmler başta olmak üzere daha çok Renoir, Godard, Kurosawa, Cocteau, Fellini, Bergman, Tarkovsky, Hitchcock, Fuller, Lean, Kubrick, Lang, Sturges, Dreyer, Eisenstein, Ozu, Sirk, Buñuel, Powell ve Pressburger gibi sinemanın ustalarının filmlerini DVD'ye aktaran Criterion çoğunlukla yıpranmış olan filmlerin restorasyonlarını da yaparak elektronik ortama geçirmektedir. Criterion'un DVD'leri sadece Kuzey Amerika bölge kodludur yani "Region 1"dirler ve İngilizceden başka altyazı sunulmaz. Criterion DVD'ler diğer markalara göre biraz daha pahalıdırlar.

Formatlar
 Laserdisc: Dünyada ilk laserdisc film çıkartan şirketlerin başında gelen "Criterion", 1984 yılından 1998 yılına kadar 237 kadar filmi bu formatta piyasaya verdi. Bu filmlerden bazıları sonradan DVD formatında da basıldı, ancak önemlice bir bölümü sadece laserdisc formatında durmaktadır. Şu anda dünyada laserdisc üreten hiçbir şirket yoktur.
 DVD: Daha önce Laserdisc'te bir öncü olmasına rağmen "Criterion", DVD alanına oldukça geç girdi. Criterion ilk DVD'sini 1998 yılında çıkarttı. Şirketin DVD'ye bastığı ilk film Jean Renoir'ın 1937 tarihli Harp Esirleri (La Grande illusion)'ydi. Hâlen DVD filmleri çıkartmaya devam ediyor. Mayıs 2009 itibarıyla 470 (ilan edilenlerle birlikte 485) film DVD olarak çıkmıştır.
 Blu-ray: Tıpkı DVD'de olduğu gibi "Criterion" bu yüksek tanımlamalı formata geçmekte de fazla acele etmedi ve piyasada bulunan iki sistemin (diğeri HD DVD) tam olarak oturmasını bekledi ve tercihini Blu-ray'den yana yaptı. Şirket ilk Blu-ray filmini 16 Aralık 2008'de çıkardı. Mayıs 2009 itibarıyla şirketin 17 filmi Blu-ray olarak piyasaya verilmiştir.
 Online izleme: Bazı filmleri de şirketin web sitesi üzerinden online izlemek mümkündür. Film başına kredi kartıyla 5 USD talep edilen ve sadece Kuzey Amerika için geçerli bu VOD (Video on Demand) sisteminde film bilgisayara indirilmeden tarayıcı üzerinden seyredilmektedir. İzleyici filmi beğenip bir yıl içerisinde diskini satın almaya karar verdiğinde bu 5 dolar disk ücretinden düşülmektedir. Mayıs 2009 itibarıyla 51 filme online ulaşmak mümkündür.

Kaynakça

Dış bağlantılar
The Criterion Collection web sitesi

Amerika Birleşik Devletleri merkezli medya şirketleri

The Criterion Collection


Die Ludwig Stiftung für Kunst und internationale Verständigung GmbH wurde im Jahr 1982 von dem Ehepaar Peter und Irene Ludwig, geborene Monheim, gegründet. Nach dem Tod von Peter Ludwig im Jahr 1996 wurde die Stiftung ein Jahr später von seiner Witwe Irene Ludwig in Peter und Irene Ludwig Stiftung umgewandelt. Der Sitz der Stiftung hat ihren Sitz im früheren Wohnhaus des Ehepaares in Aachen.

Peter Ludwig war Kunst-Mäzen und Industrieller. Irene Ludwig war Kunsthistorikerin, Kunst-Mäzenin und Kunstsammlerin.

Ziele und Verwaltung
De Hauptaufgabe der Stiftung liegt in der stetigen Fortsetzung des internationalen künstlerischen Engagements des Ehepaares. Das Ziel ist Weltoffenheit und der Ausbau international gesetzter Beziehungen auf kultureller Ebene. Der Stiftungszweck wird weiterhin durch den Erwerb und durch die Verwaltung von Kunstwerken und Kunstgegenständen ermöglicht. Dieses schließt die Durchführung von Ausstellungen oder Leihgaben für Ausstellungen mit ein. Diese Ausstellungen sollen der Öffentlichkeit zugänglich gemacht werden. Außerdem wird der Stiftungszweck durch die Gewährung finanzieller Hilfen für den Erwerb bzw. den Erhalt von Kunstwerken oder die Unterstützung von Ausstellungsvorhaben ermöglicht. Besonderes Augenmerk liegt auf der Kooperation aller Ludwig-Museen. Gesellschaftliche Beziehungen über nationale Grenzen hinaus bilden hierbei ebenso einen wichtigen Grundstein wie die Förderung multikultureller Dialoge zur Sicherung des Fortbestandes.

Die Kulturdezernentin Susanne Laugwitz-Aulbach, Brigitte Franzen, die Kölner Oberbürgermeisterin Henriette Reker und der Direktor des Museum Ludwig Yilmaz Dziewior unterzeichneten am 20. Dezember 2017 den Vertrag zur Zusammenarbeit und weiteren Förderung der Peter und Irene Ludwig Stiftung mit der Stadt Köln.

Die Stiftungsorgane haben zur Aufgabe, die Stiftung in die Zukunft zu geleiten und dabei nach eigenem Ermessen den Wandel zu gestalten und anzupassen. Geschäftsführender Vorstand ist seit dem 1. September 2021 in der Nachfolge von Brigitte Franzen die promovierte Kunsthistorikerin Carla Cugini, bislang Geschäftsführerin der Gesellschaft für Moderne Kunst am Kölner Museum Ludwig.

Sammlung Ludwig

Seit dem Jahr 1957 sammelte das Ehepaar Ludwig Kunstgegenstände, die auch der Öffentlichkeit zugänglich gemacht wurden. Von Beginn an war es das Ziel der Sammler, Lücken in den Sammlungen ausgewählter öffentlicher Museen zu schließen. Zahlreiche Museen im In- und Ausland kam dieses Engagement zugute. Bereits im Jahr 1957 erhielten das Suermondt-Museum in Aachen und das Museum Schnütgen in Köln die ersten Dauerleihgaben von Kunstwerken des Mittelalters.

Die Sammlung Ludwig umfasst mehrere Tausend Objekte und ist von Beginn an als Gemeinschaftsleistung des Ehepaares zu betrachten. Sie reicht von Kunstwerken der griechischen Antike, des Mittelalters, der Zeit des Barock und Rokoko bis hin zu präkolumbischer Kunst und der älteren und neuesten Kunst aus China. Des Weiteren umfasst sie zeitgenössische Kunst sowohl der USA als auch der UdSSR sowie aus vielen anderen Teilen der Welt. Ein besonderer Höhepunkt der Sammlung sind die Werke der Pop Art und Pablo Picassos. Aber auch Fayencen, Fliesen, Porzellan, islamische Keramik, Möbel und Kunstgewerbe bilden Gruppen in der Sammlung.

Im Jahr 1970 wurde seitens der Stadt Aachen die Neue Galerie eröffnet, die den Namenszusatz Sammlung Ludwig erhielt. Seit ihrem Umzug in neue Räumlichkeiten der ehemaligen Schirmfabrik Brauer im Jahr 1991 wurde die Institution in Ludwig Forum für Internationale Kunst umbenannt. 1976 folgte die Gründung des Museums Ludwig in Köln. Der Museumsgründung ging die Schenkung von rund 300 Kunstwerken der Pop Art voran sowie der seinerzeit jungen Kunst. Für Peter und Irene Ludwig war gerade die Pop Art ein Spiegel der eigenen Zeit und stellte für sie den Ausdruck des Lebensgefühls einer Generation dar.

Den Höhepunkt der Sammlungen bildet die internationale Kunst. Diese besteht vor allem aus der Sammlung internationaler zeitgenössischer Kunst, der Sammlung von Werken Pablo Picassos aus der Zeit von 1904 bis 1972, aus Werken der Russischen Avantgarde von 1910 bis etwa 1930 sowie aus Arbeiten aus der damaligen DDR, der damaligen UdSSR und Mittel- wie auch Osteuropa sowie aus China, Mittel- und Südamerika.

Museen und Institutionen
Museen und Institutionen mit dem Namen Ludwig befinden sich in Aachen, Bamberg, Basel, Budapest, Havanna, Koblenz, Köln, Oberhausen, Peking, Saarlouis, Sankt Petersburg und Wien. Die städtischen und staatlichen Museen und Institutionen befinden sich in enger Zusammenarbeit mit der "Peter und Irene Ludwig Stiftung". Im Einzelnen sind diese:
 Aachen: Das 1883 gegründete Suermondt-Ludwig-Museum erhielt im Jahre 1977 durch Peter und Irene Ludwig eine bedeutende Schenkung von rund 150 Objekten einer Sammlung von Kunstwerken aus dem Mittelalter und der Neuzeit. Diese beinhaltet Gemälde und Skulpturen, beginnend mit romantischen Säulenfiguren über Werke von Jan Vermeer van Haarlem d. Ä. (1628–1695) bis zu Hans Hartung (1904–1989). Darüber hinaus besitzt das Suermondt-Ludwig-Museum eine gleichbedeutende Anzahl von Dauerleihgaben aus der Sammlung Ludwig.
 Das 1991 gegründete Ludwig Forum für Internationale Kunst ist das Nachfolgeinstitut der Neuen Galerie – Sammlung Ludwig, die 1970 eröffnet wurde. Im Jahr 2000 erfolgte durch Irene Ludwig eine Schenkung an die Stadt Aachen für das Ludwig Forum aus dem Dauerleihgabenbestand von Künstlern internationalen Ranges. Im Ludwig Forum für internationale Kunst finden wechselnde Ausstellungen zeitgenössischer Weltkunst statt.
 Bamberg: Seit dem Jahr 1995 findet man in der Sammlung Ludwig Bamberg die Fayence- und Porzellansammlung des Ehepaares. Diese ist als Dauerleihgabe im Alten Rathaus von Bamberg ausgestellt und Teil der Städtischen Museen. Die Sammlung umfasst rund 300 Objekte einer exquisiten Auswahl von Porzellanen der Manufaktur Meißen sowie Straßburger Fayencen.
 Basel: Im Jahr 1981 schenkte das Ehepaar der Stadt Basel eine rund 200 Objekte umfassende Antikensammlung, die für das Antikenmuseum Basel einen folgenreichen Zuwachs darstellte. Die Schenkung war Auslöser für den Erweiterungsbau, der 1988 eröffnet wurde. Darauf folgend bereicherten Peter und Irene Ludwig das Museum mit einer umfangreichen Dauerleihgabe.
 Budapest: Das Ludwig Museum of Contemporary Art besteht seit 1989. Ursprünglich war das Museum auf der Budapester Burg in einem Gebäudekomplex mit der Nationalgalerie, der Nationalbibliothek und dem Historischen Museum der Stadt Budapest untergebracht. Seit 2005 befindet sich das Ludwig Museum zusammen mit der Philharmonie im neu errichteten Palast der Künste am Donauufer. Sie Sammlung beinhaltet mehr als 170 Werke der Sammlung Ludwig, davon 70 Schenkungen. Das Museum ist bekannt für seine internationale Ausrichtung und seinen gleichzeitigen Schwerpunkt auf mitteleuropäischer aktueller Kunst.
 Koblenz: Das Ludwig Museum Koblenz befindet sich seit 1992 im Deutschherrenhaus in Koblenz. Schon seit 1985 besteht der Beschluss einen Schwerpunkt im Bereich der westeuropäischen, insbesondere der französischen Kunst zu setzen. Die Schenkung und Dauerleihgabe eines Konvolutes von Kunstwerken bilden den Grundstein des Museums. Die Sammlung beinhaltet unter anderem Kunstwerke von Pablo Picasso, Jean Dubuffet, Wols, Pierre Soulages und Serge Poliakoff als Klassiker moderner Kunst in Frankreich bis hin zu den Nouveaux Réalistes oder der Bewegung Figuration Libre.
 Köln: Durch eine rund 300 Objekte umfassende Schenkung der Eheleute Ludwig kam es 1976 zur Gründung des Museums Ludwig in Köln. Mit dieser Schenkung wurde eine selbstständige Institution für die Kunst des 20. Jahrhunderts geschaffen. Durch drei Sammlungsschwerpunkte reiht sich das Museum in die Liste der international bedeutendsten Museen zur Kunst des 20. Jahrhunderts ein. Das Museum verfügt über die größte Sammlung russischer Kunst der Avantgarde außerhalb Russlands. Außerdem sind zahlreiche Werke der englischen und amerikanischen Pop Art vertreten. Darüber hinaus ist das Museum durch eine Schenkung von Arbeiten Pablo Picassos in den Jahren zwischen 1994 und 2001 dazu in der Lage einen repräsentativen Überblick über das Werk eines der wichtigsten Künstler des 20. Jahrhunderts zu geben. Weiter ist auch die deutsche Gegenwartskunst zahlreich vertreten.
 Oberhausen: Die Ludwig Galerie Schloss Oberhausen führt unter anderem regelmäßig Wechselausstellungen mit Werken alter und moderner Kunst aus der Sammlungen Ludwig durch. Darüber hinaus werden Werke der Hoch- und Trivialkunst sowie populärer Medien miteinander in Beziehung gesetzt.
 Peking: Das Museum in Peking entstand durch einen im Jahr 1996 geschlossenen Vertrag durch das Ehepaar Ludwig und dem Kulturministerium sowie dem Chinesischen Nationalmuseum. Das Chinesische Nationalmuseum hat sich auf eine Kunstsammlung spezialisiert, die das eigene Land repräsentieren. Hierbei liegt ein Schwerpunkt der Sammlung auf Kunstwerken seit der Mai-Revolution 1919. Gleichzeitig sammelt das Museum auch alte Gemälde und internationale Kunst. Durch die Stiftung einer bedeutenden Anzahl internationaler Kunstwerke aus der Sammlung Ludwig wurde 1999 in den Räumen des Nationalmuseums das Ludwig Museum für Internationale Kunst gegründet. Das China National Museum of Fine Arts spielt dabei eine große Rolle im internationalen Kunstaustausch zwischen Ost und West. Es fanden Ausstellungen von namhaften ausländischen Museen auf internationalem Niveau statt. In den vergangenen Jahren fanden Ausstellungen zu Picassos Malerei, der Kunst Rodins, Bilder von Marc Chagall und Joan Miró statt.
 Saarlouis: Seit 1989 befindet sich das Haus Ludwig für Kunstausstellungen in Saarlouis. Im Jahr 2017 wurde das Ausstellungshaus umbenannt in Ludwig Galerie Saarlouis. Dort finden unter anderem Ausstellungen mit Kunstwerken aus der Sammlung Ludwig in Kooperation mit anderen Museen und Sammlern statt.
 Sankt Petersburg: 1994 wurde von Peter und Irene Ludwig die Gründung des Museums Ludwig im Russischen Museum veranlasst. Ein Jahr später wurde es im Marmorpalast durch eine bedeutende Schenkung von 118 Werken internationaler und russischer Kunst durch das Ehepaar eröffnet. Das Museum bildet mit nationalen sowie internationalen Partnern ein Museum der aktuellen Kunst des 20. Jahrhunderts.
 Wien: Im Jahr 1979 wurde das Museum Moderner Kunst im Palais Liechtenstein in der Fürstengasse mit einer Ausstellung der Sammlung Ludwig eröffnet. 1981 erfolgte die Gründung der Österreichischen Ludwig-Stiftung für Kunst und Wissenschaft verbunden mit einer Schenkung von 120 Werken amerikanischer und europäischer Kunst aus der Zeit nach 1945. Zehn Jahr später kam es 1991 zu einer weiteren Schenkung von Werken amerikanischer, französischer, ungarischer, russischer, bulgarischer, kolumbianischer, italienischer, britischer und deutscher Künstler an die Österreichische Ludwig Stiftung. Im gleichen Jahr wurde das Museum in Museum Moderner Kunst Stiftung Ludwig Wien und 2001 in das neu errichtete MuseumsQuartier im 7. Wiener Gemeindebezirk übersiedelt. Das Museum repräsentiert die größte und umfassendste Sammlung moderner und zeitgenössischer Kunst in Österreich und ist gleichzeitig eine der bedeutendsten mitteleuropäischen Museumssammlungen internationaler und österreichischer Kunst des 20. Jahrhunderts.

Dauerleihgaben
Neben vielen Schenkungen beherbergen alle Museen mit dem Namen Ludwig sehr umfangreiche Dauerleihgaben aus der Sammlung Ludwig. Weitere Museen, die nicht den Namen Ludwig tragen, verfügen ebenso über Leihgaben der Sammlung Ludwig:
 Couven-Museum, Aachen (Kunst der Barockzeit)
 Grafik Museum Stiftung Schreiner, Bad Steben (zeitgenössische Kunst)
 Erstes Deutsches Fliesenmuseum, Boizenburg (Kacheln und Fliesen)
 Kunstmuseum Basel, Basel (zeitgenössische Kunst)
 Hetjens-Museum, Düsseldorf (islamische Kunst)
 Museumslandschaft Hessen Kassel (antike Kunst)
 Mittelrhein-Museum, Koblenz (alte Kunst)
 Museum Schnütgen, Köln (mittelalterliche Kunst)
 Rautenstrauch-Joest-Museum, Köln (Präkolumbische Kunst und Kunst anderer außereuropäischer Kulturen)
 Museum für Ostasiatische Kunst, Köln (Alt-chinesische Kunst)
 Kölnisches Stadtmuseum, Köln (zeitgenössische Kunst)
 Museum für Angewandte Kunst Köln, Köln (moderne Kunst und Design)
 Museum der bildenden Künste, Leipzig (zeitgenössische Kunst)
 Germanisches Nationalmuseum, Nürnberg (Kunstgewerbe und zeitgenössische Kunst)
 Klingspor-Museum, Offenbach am Main
 Altes Rathaus (Bamberg) Sammlung Ludwig im Alten Rathaus (Kostbarkeiten aus Porzellan und Fayence).

Literatur
 I. Bolz: Sammlung Ludwig – Alt Amerika. (= Ethnologica. Neue Folge, Band 7). Recklinghausen 1975.
 Carla Cugini und Benjamin Dodenhoff, Peter und Irene Ludwig Stiftung (Hrsg.), mit Texten von Carla Cugini, Benjamin Dodenhoff, Isabel Pfeiffer-Poensgen und Regina Wyrwoll: Irene und Peter Ludwig. Einblicke in die internationalen Aktivitäten des Sammlerpaares. Regina Wyrwoll im Gespräch mit Zeitzeugen. Verlag der Buchhandlung Walther und Franz König, ISBN 978-3-7533-0379-6.

Weblinks

 Website der Stiftung
 Die Peter und Irene Ludwig Stiftung, Porträt auf den Seiten des Museums Ludwig, Köln
 Jürgen Hohmeyer: Ludwig, der unheimliche Spender, in: Der Spiegel 52/1980 vom 21. Dezember 1980
 WDR 5 (Westdeutscher Rundfunk) Scala. Hintergrund Kultur vom 1. Juli 2022: 25 Jahre Ludwig Stiftung

Einzelnachweise

Kunststiftung
Unternehmen (Aachen)
Gegründet 1982

Peter und Irene Ludwig Stiftung


The president of Dominica is the head of state under the system implemented by the Constitution of 1978, the year of Dominica's independence.

The current president is Sylvanie Burton, since 2 October 2023.

List of officeholders

Status

See also

List of colonial governors and administrators of Dominica
List of heads of government of Dominica
Lists of office-holders

Notes

References

External links

Official site of the President's Office, Commonwealth of Dominica
World Statesmen - Dominica

Government of Dominica
Dominica
Presidents
1978 establishments in Dominica

List of presidents of Dominica


Frederikke Louise Danneskiold-Samsøe (født 2. oktober 1699, Akershus, Norge, død 2. december 1744, Sønderborg) var en dansk adelskvinde, der var datter af Christian Gyldenløve (1674-1703) i hans ægteskab med komtesse Charlotte Amalie Danneskiold-Laurvig (1682-1699). Hun var hertuginde af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg fra 1720 til 1744 som ægtefælle til Hertug Christian August 1. af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg (1696-1754).

Ægteskab og børn
Frederikke Louise giftede sig den 21. juli 1720 i Kalundborg med hertug Christian August 1. af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg, der var søn af hertug Frederik Vilhelm af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg i hans ægteskab med Sophie Amalie Ahlefeldt. Han døde 20. januar 1754. Frederikke Louise og Christian August fik 8 børn:

Frederikke Louise
Frederikke Louise Danneskiold-Samsøe
Personer fra Oslo

Frederikke Louise Danneskiold-Samsøe


Unter der Baureihe SJ B waren verschiedene Bauserien und Unterbauarten der schwedischen Staatsbahnen Statens Järnvägar eingeordnet:
 SJ B (I), Achsfolge 1'B n2
 deren Unterbauarten
 SJ Ba
 SJ Bb
 SJ Bb1
 SJ Bb2
 SJ B (II), Achsfolge 2'C h2

SJ B


Hava Kohav Beller (geboren als Eva Stern; *  in Frankfurt am Main) ist eine deutsche Drehbuchautorin und Regisseurin.

Leben
Hava Kohav Beller wuchs in einem Kibbuz in der Nähe von Haifa auf. Ihre aus Berlin stammende Mutter las ihr im Kindesalter deutsche Märchen wie Struwwelpeter und Max und Moritz vor, als Jugendliche las sie Hermann Hesse und Thomas Mann. Nach einem Musikstudium in Tel Aviv zog sie nach New York, wo sie heiratete, als Ballettchoreographin und Schauspielerin arbeitete und zwischen 1979 und 1981 die Filmschule absolvierte. Als Anfang der 1980er Jahre einer ihrer Freunde eine Deutsche heiratete, begann sie sich mit Deutschland und dem Widerstand im Dritten Reich zu beschäftigen, und beschloss einen Dokumentarfilm zu drehen.

Sie arbeitete neun Jahre lang an Das ruhelose Gewissen. In dieser Zeit befragte sie Zeugen des Widerstands, darunter Freya von Moltke, Axel von dem Bussche und Klaus von Dohnanyi. Schwierigkeiten bereitete die Finanzierung; so verkaufte sie einige Gemälde und arbeitete als Ballettlehrerin und Sekretärin, da sie als freischaffende Künstlerin keine Bankkredite bekam. Erst spät wurde ihre Arbeit durch Stiftungsgelder aus den USA und Israel unterstützt.

1992 wurde Das ruhelose Gewissen als bester Dokumentarfilm für den Oscar nominiert. Im darauf folgenden Jahr erhielt Beller aus den Händen von Richard von Weizsäcker das Große Bundesverdienstkreuz. 2002 entstand The Burning Wall, ein Dokumentarfilm über die Opposition in der Deutschen Demokratischen Republik. Hierzu hatte sie unter anderem Wolf Biermann, Günter Grass und Egon Krenz befragt. Der Film hatte seine Premiere bei den Internationalen Filmfestspielen in Berlin.

Filmografie (Auswahl)
 1992: Das ruhelose Gewissen (The Restless Conscience: Resistance to Hitler Within Germany 1933–1945)
 2002: The Burning Wall

Weblinks

 Bericht über Hava Kohav Beller auf Zeit Online

Einzelnachweise

Filmregisseur
Dokumentarfilmer
Drehbuchautor
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Deutscher
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Hava Kohav Beller


بلدية المُدَوَّر (قرطبة) ، هي إحدى بلديات مقاطعة قرطبة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة أندلسية جنوب إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 7.682 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007). استقر الناشط الإسلامي الإسباني منصور إسكوديرو في هذه البلدة في بيته دار السلام، واستضافت هذه البلدة كذلك مقر المجلس الإسلامي في إسبانيا، ومؤسسة حلال.

أعلام

 بيبي دياث

مراجع

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
بلديات قرطبة

المدور (قرطبة)


El XXI Memorial Avelino Camacho fue una prueba ciclista amateur, disputada en el concejo de Llanera (Asturias), el lunes 17 de agosto de 2011. Tuvo un total de 123,5 km, incluyendo tres vueltas a un circuito largo de 25,5 km y otras tres a un circuito corto de 14,5 km, donde se incluía la triple ascensión al alto del Robledo que un año más volvió a ser juez de la carrera.

La victoria fue para el cántabro David Gutiérrez Palacios del equipo Camargo-Ferroatlantica, con un tiempo de tres horas, 17 minutos y 6 segundos. A dos segungos del vencedor el segundo puesto sería para Luis Alberto Martín del Sanse-Spiuk, mientras que el tercer escalón del pódium sería para Vicente Rodrigo del combinado valenciano CCN-Valencia Terra i Mar, a 6 segundos del primero.

Clasificación final

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial del Memorial Avelino Camacho

2009
Ciclismo en España en 2009

Memorial Avelino Camacho 2009


Alfonso de Portugal (Santarém, 30 de julio de 1390-Braga, 22 de diciembre de 1400) era hijo de Juan I y de Felipa de Lancaster.

Su nacimiento en Santarém fue muy celebrado ya que era el primer varón del matrimonio y, por tanto, heredero al trono. Su bautizo tuvo lugar en la iglesia de Santa María de Alcáçova en Santarém en octubre y  recibió homenaje y juramento en las cortes de Évora (1390-91), «garantizando así la continuación del linaje y la fidelidad de los principales del reino a este heredero».

A finales de 1400, la familia real se dirigió a Guimarães para que Juan I consagrara la iglesia de Nuestra Señora de la Oliveira así como para la celebración de las cortes que tendrían lugar en enero de 1401. Durante el paso de la comitiva por Braga, el infante cayó enfermo y fallecería el día 22 de diciembre en Braga. A su muerte, el sucesor al trono fue  su hermano, el futuro rey Eduardo.

Tumba
Se encuentra sepultado en la catedral de Braga, en un mausoleo que se considera proveniente de Flandes, aunque es posible que fuese que la obra fuese ejecutada en Portugal, supuestamente encomendado por su hermana Isabel, esposa de Felipe III de Borgoña en una tumba de bronce dorado.

Referencias

Bibliografía
 AAVV, O túmulo do infante D. Afonso de Portugal na Sé de Braga, Lisboa, IMC, 2010.

Niños fallecidos
Infantes de Portugal del siglo XIV
Casa de Avís

Alfonso de Portugal (1390-1400)


Un musicien nommé Sant Omer ou originaire de la ville française de Saint-Omer près de Calais est indiqué comme étant le compositeur d'un Sanctus à trois voix conservé dans un manuscrit musical du début du XVe siècle (bibliothèque universitaire de Padoue, MS 1475). Des fragments de ce Sanctus ont également été retrouvés dans un manuscrit anciennement à Budapest, découvert en 1990 mais aujourd'hui perdu. Le style de la pièce a été qualifié d'« archaïque » avec des rythmes modaux ressemblant à ceux de la Messe de Tournai. C'est l'une des nombreuses pièces décrites comme faisant partie des "Stili Vaganti " par Francesco Facchin. Juste à côté du Sanctus de Padoue se trouve un Agnus Dei de style similaire qui est peut-être du même compositeur.

Le Sanctus a été édité et complété par Giulio Cattin et Francesco Facchin dans Polyphonic Music of the Fourteenth Century vol. 23B, p. 434-444, bien qu'il soit marqué comme une composition anonyme.

Notes et références

Compositeur italien de musique classique

Sant Omer


John Watts Jr. (August 27, 1749 – September 3, 1836) was an American lawyer and politician from New York City who represented New York in the U.S. House of Representatives.

Life

John Watts was born on August 27, 1749, in New York City. He was the son of John Watts (1715–1789), a Scottish immigrant from a wealthy family, and Ann DeLancey (1723–1784), a descendant of the Schuyler family and Van Cortlandt family. His elder brother, Robert Watts (1743–1814), was married to Mary Alexander, the daughter of Lord Stirling.  His younger siblings included Anne Watts (1744–1783), who was married to Archibald Kennedy, 11th Earl of Cassilis (the parents of Archibald Kennedy, 1st Marquess of Ailsa), Susannah Watts (1749–1823), who was married to Phillip Kearney, Mary Nicoll Watts (1751–1815), who was married to Sir John Johnson, 2nd Baronet, Stephen Watts, who was married to Sarah Nugent, and Margaret Watts, who was married to Robert Leake.

His maternal grandparents were the French born Etienne de Lancy (1663–1741), a minor member of the French nobility, and Anne van Cortlandt (1676–1724), the third child of Gertrude Schuyler (b. 1654) and Stephanus van Cortlandt (1643–1700), the Chief Justice of the Province of New York.

He completed preparatory studies, graduated with an A.M. degree from King's College in May 1769, and studied law.

Career
In 1774, he was appointed the Recorder of New York City under Mayor David Mathews, and was the last to serve in this role under the English Crown. The role included serving as a "mayoral assistant, judge, and in sundry administrative and judicial functions."

His father, a Loyalist, fled the colonies to England during the Revolutionary War.  In 1779, his properties, including his "Rose Hill" estate (which is now occupied by Fordham University), were seized by the New York State Legislature.  Watts and his brother Robert petitioned for the attainder to be overturned. They were unable to have it overturned but were allowed to buy back their father's properties.

Post Revolutionary War
From 1788 to 1789 and again from 1791 to 1793, Watts was a member of the New York State Assembly serving as Speaker of the Assembly from 1791 to 1793. He was a member of the commission to build Newgate Prison in New York City, in use between 1797 and 1829.

In 1793, he was elected as a Pro-Administration Party representative to the 3rd United States Congress succeeding John Laurance to represent New York's 2nd congressional district. He served in the U.S. Congress from March 4, 1793, until March 3, 1795.  He was defeated in his run for re-election by Edward Livingston.

He was a judge of Westchester County, New York from 1802 to 1807.

Leake and Watts Orphan Asylum
In 1831, Watts organized the Leake and Watts Orphan Asylum after his friend (who was also his sister Margaret's brother-in-law), John George Leake (1752–1827), died with no children or living siblings. Leake and Watts Services is now called Rising Ground. Leakes had left his personal property (valued at about $300,000) and real estate (worth an additional $86,000), to Watts' son provided he change his name to "Robert Leake."  While Watts son made the change, he died a few months later, leaving no will.  The real estate was escheated to the State because of technical problems of the "will", however, the personal property passed to Watts who used it to found the Orphan Asylum.

Personal life
In 1775, Watts married Jane Delancey (1750–1809) in a double wedding, along with her sister, Susannah Delancey (1754–1837), who married Thomas Henry Barclay. The sisters were daughters of Peter DeLancey (who served in the New York Provincial Assembly for many years) and Elizabeth Colden (daughter of Cadwallader Colden), and granddaughters of Stephen Delancey making them first cousins to John.

Together, John and Jane were the parents of eleven children. His grandson would later write that "Watts was a monument of affliction, in that he had seen his wife, six handsome, gifted, and gallant sons, and four daughters precede him to the grave. One childless daughter survived him and three grandchildren." The children included:

 George Watts, a First Lt. and aide-de-camp to General Winfield Scott from 1814 to 1815.
 Robert J. Watts, a captain in the 41st Infantry to whom John G. Leake left his extensive properties. Robert inherited Leake's estate but died very soon after.
 John Watts III.
 Ann Watts.
 Susan Watts (1795–1823), who married her cousin Philip Kearny (1780–1849).
 Elizabeth Watts (d. 1866), who married Henry Laight.
 Mary Justina Watts (1801–1821), who married Frederic de Peyster (1796–1882) in 1820.

John Watts died at his longtime home, 3 Broadway in New York City, on September 3, 1836.  He was interred in a vault in Trinity Churchyard.  In 1839, his family's Rose Hill estate and manor house were purchased by the Catholic Church to establish St. John's College.

Descendants
Through his daughter Susan, he was the grandfather of Gen. Philip Kearny (1815–1862), a United States Army officer notable for his leadership in the Mexican–American War and American Civil War who was killed in action in the 1862 Battle of Chantilly. He was interred in Watts's vault until being removed to Arlington National Cemetery.

Through his daughter Mary, he was the grandfather of John Watts de Peyster (1821–1907), a New York City author and philanthropist who married Estelle Livingston (1819–1898) in 1841.

References

External links

1749 births
1836 deaths
Politicians from New York City
People of the Province of New York
Schuyler family
American people of Scottish descent
American people of Dutch descent
Pro-Administration Party members of the United States House of Representatives from New York (state)
Speakers of the New York State Assembly
Members of the New York State Assembly
New York City Recorders
Burials at Trinity Church Cemetery

John Watts (New York politician)


Osborne House var en kongelig residens i East Cowes på Isle of Wight i England. Huset blev bygget for dronning Victoria og prinsgemal Albert. I dag har English Heritage overtaget ejendommen, og den er åben for offentligheden.

Huset blev bygget mellem 1845 og 1851. Prins Albert tegnede selv bygningen. Huset blev familiens  foretrukne sommerresidens, og stedet blev børnenes egentlige hjem.

Efter dronning Victorias død i 1901 foretrak kong Edward 7. af Storbritannien Sandringham House som sit egentlige hjem.

Ingen af kongens yngre søskende havde råd til at overtage Osborne House, og efterhånden er bygningen taget i brug til andre formål.

Slotte i England
Residensslotte i Storbritannien
Isle of Wight

Osborne House


La tentative de coup d'État de 1977 au Bénin, ou Opération Crevette est la tentative ratée d'une équipe de mercenaires français de renverser le gouvernement de la République populaire du Bénin dirigé par Mathieu Kérékou dont le parti communiste, le Parti de la révolution populaire du Bénin (PRPB), était le seul parti politique autorisé dans le pays. Le coup d'État a eu lieu le 17 janvier 1977 et comprenait une invasion ratée de la ville portuaire de Cotonou par des mercenaires engagés par un groupe de rivaux politiques béninois en exil.

Bob Denard est le chef du groupe de mercenaires et bien que Jacques Foccart ait nié la connaissance de la tentative de coup d'État après son échec, il a tout de même reconnu qu'il avait été soutenu par Gnassingbé Eyadema (Togo), Félix Houphouët-Boigny  (Côte d'Ivoire), Omar Bongo (Gabon) et Hassan II (Maroc), tous alliés de la France.

La réputation de Bob Dénard est ternie par cet échec retentissant. Dans leur retraite précipitée, les mercenaires ont oublié l'un des leurs sur le toit de l'aérogare ainsi qu'une cantine comprenant les effets personnels des mercenaires et des documents relatifs à l'opération prouvant l'implication de Omar Bongo. En outre, des civils ont été tués. En 1993, la justice française réclamera l'interpellation de Denard à la suite de plaintes de familles de Béninois tués lors de l'opération Crevette.

Le coup d'État serait l'un des nombreux contre Kérékou qui a survécu à de nombreuses tentatives pour l'évincer, dont deux tentatives de coup d'État en 1988.

Liens externes
 La guerre est ennuyeuse : en 1977, 80 mercenaires ont failli prendre le contrôle du Bénin

Notes et références

Voir aussi
Place du Souvenir

Relations entre le Bénin et la France
Bataille de 1977
Histoire du Bénin
Bénin, 1977
1977 au Bénin
Janvier 1977

Tentative de coup d'État de 1977 au Bénin


Louis Joseph Auguste Castagne (1784-1861) est un diplomate français dans l'Empire ottoman.

Biographie
Né le  à Port-Maurice dans le Royaume de Sardaigne, dans la famille de Marie Louise de Gras et d'Honoré Auguste Castagne, vice-consul de France à Port-Maurice, il est baptisé à Marseille, dans la paroisse Saint-Ferréol le . Il fait ses études en Suisse, entre 1804 et 1808, puis il est secrétaire de mairie à Marseille, où il rencontre sa future épouse, Sophie Clémentine Baptistin Glavani. Après 1809, il s'engagea dans le commerce à Constantinople. De 1813 à 1815, il est élu député de la Chambre de commerce française à Constantinople. En 1817, il est nommé secrétaire de l'ambassade de France dans la capitale ottomane. Il occupe ce poste jusqu'en 1848. En 1827, pour six mois, il est envoyé à Smyrne comme gouverneur du consulat général de France. De retour à Constantinople, il est chargé de la comptabilité et du contrôle des frais de construction et de reconstruction du palais de l'ambassade de France (1838-1843). En 1842, il est nommé conseiller en droit civil et affaires criminelles à l'ambassade de France. De 1843 à 1848 il est président du tribunal consulaire français.

Avec son frère Jean Louis Martin Castagne et son gendre Félix Robert, il développe des activités commerciales et financières. Il consacre une grande partie de son temps libre à la recherche astronomique. Il s'intéresse à l'histoire, l'archéologie et la géographie. Il meurt le .

Ses archives personnelles font partie du fonds familial « Castagne - Duroni », qui est conservé dans le fonds 811K des archives nationales bulgares à Varna.

Distinctions
 Chevalier de l'ordre royal de la Légion d'honneur (1821)
 Chevalier de l'ordre royal grec du salut (1838)
 chevalier du Saint-Sépulcre à Jérusalem (1840)
 Ordre ottoman (avec diamants) « Nishan - Iftiha » (1841)

Références

Diplomate français du XIXe siècle
Chevalier de la Légion d'honneur
Naissance en mai 1784
Naissance dans le royaume de Sardaigne (1720-1861)
Décès en novembre 1861
Décès à 77 ans
Naissance à Port-Maurice

Louis Joseph Auguste Castagne


في الرياضيات, نظرية البعد هي أحد فروع الطوبولوجيا العامة والتي تتعامل مع الثوابت البعدية للفضاء الطوبولوجي.

شاهد أيضاُ
 بعد

مراجع

نظرية الأبعاد


Mauro Perković, né le  à Pula en Croatie, est un footballeur croate qui évolue au poste de défenseur central au Dinamo Zagreb.

Biographie

En club
Né à Pula en Croatie, Mauro Perković est formé par le NK Istra. Le , il joue son premier match en professionnel lors d'une rencontre de championnat contre le HNK Rijeka. Il entre en jeu lors de ce match remporté par son équipe (3-0).

Le , Perković inscrit son premier but en professionnel lors d'un match de championnat face au NK Slaven Belupo. Il entre en jeu et égalise de la tête dans le temps additionnel, permettant à son équipe d'obtenir le point du match nul (1-1 score final).

En sélection
Mauro Perković représente l'équipe de Croatie des moins de 19 ans. Il joue son premier match face au Pays de Galles le  (victoire 2-0 des Croates).

Notes et références

Liens externes

Footballeur croate
Joueur du NK Istra 1961
Joueur du Dinamo Zagreb
Naissance en mars 2003
Naissance à Pula

Mauro Perković


Rumeli (Osmanlı Türkçesi: روم ایلى Rum-İli, Bulgarca: Румелия, Rumeliya Yunanca: Ρούμελη, Roúmeli), Osmanlı İmparatorluğu döneminde 15. yüzyıldan itibaren Balkanlar'ın güneyine verilen addır. Aslı Rum İli olan coğrafik terim zamanla Rum Eli olarak dile otursa da 19. asra kadar evrakta Rum İli olarak yazımı devam etmiştir. Rumeli, sözündeki "Rum" kelimesi "Doğu Roma İmparatorluğu sınırları içinde olan toprak, halklar" anlamıyla kelimenin yapısına katılmıştır.

Osmanlı Türkleri, Avrupa'ya ayak bastıktan sonra, burada fethettikleri yerlere Rumeli adını verdiler. Hâlbuki bu isim evvelce bugünkü Anadolu için kullanılmış, hatta Orta Çağ Avrupa kaynaklarında Romanie şeklinde tercüme edilmiş iken bu son şekil, Rumeli'nin Anadolu'ya mütenazır olarak kullanılması gibi, Balkan yarımadasına tatbik olunmuş ve garp kaynaklarında "Peninsule romaine" tarzında da kullanılmıştır. Yeni çağlardan itibaren, Avrupa harita ve kitaplarında bu yarımadaya "Turquie d'Europe" veya "Empire ottoman d'Europe" denildiği görülüyor ki, sonradan Türkçe neşriyatta, bu adlara muadil olmak üzere, "Avrupa-i Osmânî" ve "Rumeli-i Şâhâne" tabirleri kullanılmıştır.

11. ve 12. yüzyıllarda, Bizans egemenliği altındaki Anadolu toprakları Diyar-ı Rum (Roma ülkesi, Rum ülkesi), Anadolu'da egemen olan Selçuklu Hanedanına da Rum Selçukluları (Anadolu Selçukluları) denmiştir.

Etimoloji
Rum+el+i (< Rum Eli: Rum (Ad) El (Ad) +i (3. teklik iyelik eki) yapısındaki sözün kökündeki "Rum" kelimesi "Doğu Roma İmparatorluğu sınırları içinde olan toprak, halklar" anlamındadır. "Roma" sözünün bir biçimidir: (Lat.) Roma > Rum (Osm.Tr.). Rumeli yani "Romalıların ülkesi" ifadesi genel olarak Doğu Roma İmparatorluğu'nun sahip olduğu topraklar karşılığında kullanılmıştır.

Anlam dünyası
 Rum diyârı.
 Osmanlı İmparatorluğu'nun Güneydoğu Avrupa'daki topraklarının tümü.
 Osmanlı İmparatorluğu'nun Balkanlar kurulan eyaletinin adı.
 Osmanlı İmparatorluğu döneminde merkezi Manastır olan vilayetin adı olup Rumeli Vilayeti olarak adlandırılır ve Osmanlı İmparatorluğu'nun yenileşme ve yeni uygulamaları başlattığı ilk ildir. İlk Sandık Emini Zeyfe Emin Efendi'dir. Kayıların Rumeli'de ilk mesken tuttuğu yerdir. Kemal Karpat'ın Ottoman Population'ına göre halkı kahir ekseriyetle Türk'tür.

Coğrafya

Rumeli'nin sınırları
Kuzey Bulgaristan, Batı Arnavutluk ve Mora Yarımadası tarafındaki Güney Arnavutluk'u, veya diğer bir ifadeyle içerisinde İstanbul ve Selanik, Trakya ve Makedonya'nın dâhil olduğu bölgeleri ifade eder.

16. yüzyıl
Rumeli eyaletinin kapsadığı alan günümüz Bulgaristan'ı, güney Sırbistan, Makedonya, Bosna-Hersek, Karadağ, Arnavutluk, ve Teselya (orta Yunanistan) bölgelerini içermekteydi.

17. yüzyıl
17. yüzyıldan başlayarak kurulan yeni eyaletler sonucunda Rumeli eyaletinin sahası giderek daralmış, ve 1864'e gelindiğinde sadece Arnavutluk ve batı Makedonya mıntıkalarından ibaret olmuştur. 1864'ten sonra yürürlüğe giren Vilâyât-ı Umumiye Nizamnâmesi ile birlikte Rumeli eyaleti ortadan kaldırılmıştır.

Son olarak Rumeli
Rumeli ismi son olarak daha çok merkezi Arnavutluk'la çizilen ve Garbi (Batı) Makedonya'yı ve Manastır Vilayetini de içine alan bölgenin adıdır.
İdari yapıdaki değişikliklerle,1870 ve 1875'te Rumeli ismi de  mülki taksimatla uyumlu hale getirilmiş ve temsili de durdurulmuştur

Doğu Rumeli
1878'de Berlin Antlaşması ile Osmanlı İmparatorluğu ile özerk bölge hâline getirilmiştir, fakat 18 Kasım 1885 tarihinde savaşsız bir ihtilalden sonra Bulgaristan'la bütünleşti.

Bugün Rumeli
Bugün "Rumeli" ismi bazı zamanlar Türkiye'nin Avrupa kıtasındaki toprakları (Edirne, Kırklareli, Tekirdağ illerinin tamamı, İstanbul ve Çanakkale illerinin Avrupa Yakası) için kullanılır.

Rumeli ve Trakya
Bazen Rumeli bölge adı ile Trakya adı denkleştirilir ama ikisinin sınırları farklıdır. "Rumeli" ve "Trakya", aynı yer değildir, sadece kesiştikleri kısımlar vardır.

İdare
Rumeli'nin ilk beylerbeyi (mir-i miranı)  Lala Şahin Paşa, özel öğretmen (tutor), mürşit, muallim, hadim, atabek, sadrazam I. Murad'ın lalasıdır. Filibe'de 1362den itibaren oturdu. 1382 Rumeli'nin başkenti Sofya'ya taşındı.

 Şehabettin Paşa (1436)
 Yeğen Paşa (17. yüzyıl)
 Ali Paşa (1741-1822)
 Georgantzoglu Paşa (1905)

Görevliler
 Yazıcı (il yazıcı): Osmanlılarda yeni alınmış toprakların yazımını yapmakla yükümlü görevli. Yazıcı Osmanlı Devleti'nde divan-ı hümayunda ve devlet teşkilâtının diğer kısımlarında, yazı ve kayıt işlerini görmekle vazifeli memur
 Kadı: Osmanlı devlet yapısında bir mevki ve makamın adıdır. Günümüzdeki yargı sistemi bağlamında görevleri hâkime denk gelmekle birlikte o dönemin yapısı itibarıyla kentlerde dini bir otoritedirler. Kadı, en genel tarifle kaza yani yargı işlerine bakan görevliye verilen bir unvandı
 Kazasker: Osmanlı Devleti'nde en yüksek yönetsel görevlerden birisi. Osmanlı döneminde askeri sınıfa ait şeri ve hukuki davalara bakan kazaskerlik ilmiye mesleğinin en yüksek mertebelerinden biri olup teşkilat tarihi bakımından ordu kadısı demektir
 Müderris: Osmanlı ve Selçuk devlet ve toplum yapısında günümüz öğretim üyesine karşılık olarak kullanılan bir kavramdır. Medreselerde eğitim veren öğretim üyeliğinin bugünkü tam karşılığı profesörlük unvanıdır
 Tahrir eminliği: Son derece önemli bir görev olduğu için sancakbeyleri, kadılar, müderrisler, tımar defterdarları, kazaskerler ve merkez bürokrasisi kâtipleri gibi üst düzey devlet memurları görevlendirilirlerdi. Tahrir eminine ilyazıcı, muharrir-i memleket, defter emini de denilirdi.

Ayrıca bakınız
 Rumeli ağızları
 Balkanlar
 Balkan Yarımadası

Kaynakça

 Andreas Birken: Die Provinzen des Osmanischen Reiches. Beihefte zum TAVO (Wiesbaden: Ludwig Reichert, 1976).
 Halil İnalcık: The Ottoman Empire. The Classical Age. Çevirenler: N.Itzkowitz ve C.Imber (New York: Aristide D. Caratzas, 1989).

Bölünmüş bölgeler
Bizans İmparatorluğu
Osmanlı döneminde Yunanistan

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
Türkçe yer adları

Rumeli


Irena Boclincă (n. 4 decembrie 1980, Zăicani, Râșcani, RSS Moldovenească, URSS) este o actriță de teatru din Republica Moldova, care în prezent activează și locuiește în București, fostă actriță a Teatrului "Eugène Ionesco" din Chișinău și fostă prezentatoare de televiziune.

Biografie

Educație
Irena Boclincă a absolvit Colegiul de Medicină din Bălți,  ulterior și-a făcut studiile la Academia de Muzică, Teatru și Arte Plastice din Chișinău, Republica Moldova, studiile de master le-a urmat la Universitatea de Arte "George Enescu" din Iași. În prezent, Irena Boclincă este actriță la Teatrul de revistă "Constantin Tănase" din București.

Artist consacrat
Irena Boclincă a devenit populară în Republica Moldova datorită numeroaselor roluri comice, de satiră, dramatice, printre care interpretării celebrei artiste franceze Edith Piaf, jucate pe scena Teatrului "Eugène Ionesco" din Chișinău timp de șapte ani, dar și datorită rolurilor jucate pe scena Teatrului Național "Vasile Alecsandri" din Iași, de asemenea s-a remarcat în cadrul emisiunii de satiră din Republica Moldova "Ora de ras" de la Jurnal TV prezentată de actorii moldoveni Constantin Cheianu și Anatol Durbală, interpretând rolul personajului Simona.

iUmor
În februarie 2019 a devenit cunoscută publicului larg din România datorită apariției acesteia în cadrul emisiunii iUmor de la Antena 1 din București, România imitând-o pe Viorica Dăncilă, prim-ministru al României. În data de 1 iunie, ea a câștigat sezonul 6 iUmor, iar banii câștigați au fost donați concurentului Vasi Borcan care se află imobilizat într-un scaun cu rotile.

Note

Nașteri în 1980
Nașteri pe 4 decembrie
Actori moldoveni
Actori români în viață

Actrițe de teatru române
Actrițe de televiziune române
Actrițe de voce române
Actrițe de vodevil române
Moldoveni în viață
Oameni din Chișinău
Prezentatori de televiziune din Republica Moldova

Irena Boclincă


Osvaldo Costa de Lacerda (født 23. marts 1927, død 18. juli 2011 i Sao Paulo, Brasilien) var en brasiliansk komponist, pianist, lærer og professor. Lacerda studerede klaver og komposition hos bl.a. Camargo Guarnieri, Aaron Copland og Vittorio Giannini.

Han har skrevet orkesterværker, sange, klaverstykker, kammermusik, korværker etc.

Lacerda underviste som lærer og professor i komposition på bl.a. Escola Municipal de Musica i Sao Paulo.

Udvalgte værker

 Piratininga (1962) (suite) - for orkester
 Koncert (1964) - for strygeorkester
 Invocacão e Ponto (Tilkaldelse og punkt) (1968) - for trompet og strygeorkester
 Seresta (Syde) (1968) - for obo og strygeorkester
 Quatro Peças Modais (Fire modalstykker) (1975) - for strygeorkester

Kilde
 Om Osvaldo Lacerda på uakron.deu

Komponister fra Brasilien
Pianister fra Brasilien
Lærere

Osvaldo Lacerda


was a town located in Ochi District, Ehime Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 7,342 and a density of 198.59 per km2. The total area was 36.97 km2.

On January 16, 2005, Kikuma, along with the towns of Hakata, Kamiura, Miyakubo, Namikata, Ōmishima, Ōnishi, Tamagawa and Yoshiumi, and the villages of Asakura and Sekizen (all from Ochi District), was merged into the expanded city of Imabari and no longer exists as an independent municipality.

External links
Official website of Imabari in Japanese

Dissolved municipalities of Ehime Prefecture
Imabari, Ehime

Kikuma, Ehime


An Cryptanthus schwackeanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Cryptanthus schwackeanus in nahilalakip ha genus nga Cryptanthus, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cryptanthus

Cryptanthus schwackeanus


Aeroloji atmosferin 3000 metreden daha yüksek tabakaları ile ilgilenen bir bilim dalıdır. Hava tahminlerini doğru yapmak, uçakların güvenliğini sağlamak için atmosferin yüksek tabakalarında gözlem yapmak gerekir. Hava şartlarını etkileyen yeryüzü engebelerinin önemi ne olursa olsun, büyük atmosfer hareketleri yüksek tabakalardan ileri gelir. Gözlem işi, yapay uydularla, meteoroloji uçakları ve balonları ile yapılır. Aeroloji biliminin gelişmesinde, hava şartlarını önceden bilmek ihtiyacı büyük rol oynamıştır.

Aeroloji


A palavra japonesa  refere-se ao espírito de um kami ou a alma de uma pessoa morta. É composto por dois caracteres, o primeiro dos quais, , é simplesmente um título honorífico . O segundo,  significa "espírito". O par de caracteres 神霊, também lido mitama, é usado exclusivamente para se referir ao espírito de um kami .  Significativamente, o termo  é sinônimo de shintai, o objeto que em um santuário xintoísta abriga o kami consagrado.

As primeiras definições japonesas do mitama, desenvolvidas posteriormente por muitos pensadores como Motoori Norinaga, sustentam que ele consiste em várias "almas", relativamente independentes umas das outras. A mais desenvolvida é a , uma teoria xintoísta segundo a qual o  tanto do kami quanto dos seres humanos consiste em um espírito inteiro e quatro subalmas . As quatro almas são o , o , o  e o .

Segundo a teoria, cada uma das almas que compõem o espírito tem um caráter e uma função próprios; todos eles existem ao mesmo tempo, complementando-se. No Nihon Shoki, a divindade Ōnamuchi ( Ōkuninushi ) na verdade encontra seu kushi-mitama e saki-mitama na forma de Ōmononushi, mas nem mesmo os reconhece. Além disso, os quatro parecem ter uma importância diferente, e diferentes pensadores descreveram sua interação de maneira diferente.

Deuses japoneses

Mitama


DR Congos fodboldlandshold repræsenterer DR Congo i fodboldturneringer og kontrolleres af DR Congos fodboldforbund.

Referencer

Fodboldlandshold i Afrika

DR Congo fodboldlandshold


Annales-skolen er en gruppe franske historikere i det 20. århundrede, der studerer socialhistoriske udviklinger. Skolen er opkaldt det videnskabelige tidsskrift Annales d'histoire économique et sociale, som er skolens vigtigste publikation (sammen med mange bøger og monografier). Skolen har sat dagsordenen for historieskrivning i Frankrig og mange andre lande. Det gælder især socialvidenskabelige metoder i sociale snarere end politiske eller diplomatiske temaer.

Annales-skolen fokuserer ofte på kvantitative aspekter i historieskrivning. Skolen er grundlagt af Lucien Febvre (1878–1956) og Marc Bloch (1886–1944).

Både Marc Bloch og Lucien Febvre underviste først på universitetet i Strasbourg så i Paris. De var middelalderhistorikere, der arbejdede med tidlig moderne historie, og blev tidligt forbundet med den særprægede Annales-tilgang, som kombinerede geografi, historie og sociologi snarere end historiefagets traditionelle fokus på politik, diplomati og krig.
De undersøgte langvarige historiske strukturer (la longue durée) frem for begivenheder og politiske forandringer. Annales-skolen prøvede således at dreje faget væk fra et politisk og diplomatisk fokus for i stedet at betone socialhistorie og økonomisk historie.

Litteratur
 Floto, Inga (1984) Historie. København: Museum Tusculanum.
 Hexter, J. H. "Fernand Braudel and the Monde Braudellien," Journal of Modern History, 1972, vol. 44, pp. 480–539 in JSTOR
 Schoubye, Jørgen (1980) "Historie, videnskab og historiografi" in Historisk Tidsskrift, Bind 14, række 1

Referencer

Historie
Historiske hjælpevidenskaber
Kulturhistorie
Socialhistorie

Annales-skolen


Woodbinesuchus (nombre que significa "cocodrilo de la Formación Woodbine") es un género de mesoeucrocodiliano goniofolídido. Sus fósiles se han recuperado de estratos de edad del Cenomaniense (Cretácico Superior) en la formación Woodbine de Texas. Los fósiles de crocodiliformes son comunes en esta formación. El holotipo de Woodbinesuchus, SMU 74626, proviene de cerca de la base de la formación en Tarrant County. Fue hallado por J. Byers y J. Maurice en mayo de 1990. El espécimen incluye la mandíbula inferior y una variedad de elementos postcraneales, como vértebras, huesos de las extremidades, la cintura escapular y huesos de la pelvis, además de osteodermos. La mandíbula inferior era alargada y delgada, con las dos mitades unidas desde la punta hasta el diente decimosexto, y carecía de fenestra mandibular.  Yuong–Nam Lee nombró a Woodbinesuchus en 1997, nombrando la especie tipo W. byersmauricei para honrar a sus descubridores. Él tentativamente asignó a Woodbinesuchus a la familia Goniopholidae.

Referencias

Enlaces externos
The Arlington Archosaur Site: otra localidad de Texas con restos de Woodbinesuchus (en inglés)

Crocodilomorfos del Cretácico
Crocodilomorfos extintos de América del Norte
Crocodylomorpha

Woodbinesuchus


ප්‍රතිවිපාක
ආරක්ෂක අනතුරැ ඇගවීම්

විවිධ ස්තාන වල විවිධ ආරක්ෂක අනතුරැ ඇගවීම් සිදුවී තිබුණත් මධ්‍යම ලංඩනයට පිටත කිසිම ත්‍රස්තවාදී සිදුවීමක් වාර්තා නොවිණි. එඩින්බර්ග්, බ්‍රිග්ටන්, කවෙන්ට්‍රි, සවුත්හැම්ටන්, පොර්ට්ස්මවුත් හා ඩාලිංටන් තිබු සැක කටයුතු පාර්සල් කිහිපයක් සීමීත පිපිරවීම් කර විනාශ කර දමන ලදී. බ්‍රිතාන්‍යය පුරා ආරක්ෂාව ඉතා ඉහළ මට්ටමකින් ක්‍රියාත්මක විය.
වෙනත් බොහෝ රටවල්ද ත්‍රස්ත අනතුරැ සංඥා පිළිබද අවධානය වැඩි කරන ලදී. (උදා : කැනඩාව, ඇ.එ.ජ ප්‍රංශය හා ජර්මනිය ) විශේෂයෙන් එම අනතුරැ ඇගවීම පොදු ප්‍රවාහන කටයුතු වලට වැඩි අවදානයක් යොමු කර තිබුණි. එක් අවස්ථාවක ඇමරිකා අණදෙන නිළධාරින් විසින් ලංඩනය මග හැර සිටින ලෙසට තම හමුදාවන්ට අණ දෙන ලදී.
 සැගවී සිට වෙඩි තබන පොලිස් කණ්ඩායම් අල් - කයිඩා සැකකරැව්න පිළිබද අවධානයෙන් සිටි බවට වාර්තා විය. එමෙන්ම රහස්සන්සද්ධ කණෟඩායම් වෙත ඕනෑඹ ත්‍රස්තයෙක් බෝම්බ රැගෙන යනවා හෝ යටත් වීමට අකමැති වන්නේ නම් හෝ වෙඩි තැබීමට ද අයිතිය ලැබී තිබුණි. තහවුරැ නොවු වාර්තාවකින් කියවුනේ ලංඩනයේ කැනරි වාර්ෂ් හි බෝම්බයකින් සන්නද්ධ වු පුද්ගලයෙකු ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරිමට ප්‍රථම වෙඩි තබන ලද බවයි.

ප්‍රවාහන හා දුරකතන  අවහිරතා

වොඩෆෝන් ( Vodafone) වාර්තාකරන්නේ තම ජංගම දුරකතන ජාල ධාරිතාව උදෑෂන 10 වන විට අත් කර ගෙන සිටි බවත්  හදිසි ඇමතුම් සදහා වැඩි අවස්තාවක් ලබා දීමට කටයුතු කිරිම සිදුවු බවතිය. වෙනත් ජංගම දුරකතන ජාලද සබදතා බිද වැටීම් පිළිබද වාර්තා කර ඇත. BBC උපකල්පනය කරනු ලබන්නේ දුරකතන පද්ධති කටයුතු ආරක්ෂක සේවා මගින් නවත්වා දැම ුබවත් රමගින් අපේක්ෂා කරන ලද්දේ ජංගම දුරකතනය මගින් බෝම්බ පිපිරවීමට ඇති අවස්ථා වළක්වා ලීම බවතිය. මෙම විකල්පය අවධානයට ලක් කල ද කඩින් කඩ සබදතා ගිලිහි යාමට හේතුව ව්නනේ ජංගම හා ස්ථාවර දුරකතන ප්‍රමාණය ඉක්මවා භාවිතා කිරිම නිසා ඇතිවුවක් බවයි.

එදින දවසේ වැඩි ප්‍රමාණයක් ලංඩනයේ පොදු  ප්‍රවාහන සේවාව, භුගත උමං දුම්රිය පද්ධතිය වසා තැබීමෙන් කලාප 1 බස් රථ ජාලය වසා තැබීමත් සහ රසල් චතුරස්‍රය හිස් කිරිම නිසා දැඩි අවහිරතාවයකට පත්වී ඇත. එදිනට ප.ව 4 වන විට බස් සේවය නැවත ආරම්භ කරන ලදී. එමෙන්ම ප්‍රධාන දුම්රිය පොළවල් ද  ඊට ටික වේලාවකට පසු නැවත සේවා ආරම්භ කරන ලදී.

 සංචාරක ගංගා යාත්‍රා සේවාවන්ද මගින් අධික ද්‍රම්රිය  හා බස් රථ වෙනුවට විකල්පයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. දහස් ගණන් ජනතාවක් තම නිවෙස් බලා පයින් ගමන් කිරිම හෝ ළගම පිහිටා තිබු කලාප 2 බස් රථ හෝ දුම්රිය පොළ වෙතට ගමන් කළහ. අනතුර සිදුවු දුම්රිය පොළවල් හැර අනෙක් දුම්රිය පොළවල් තම සුපුරැදු කටයුතු ඊළග උදැසන වන විට ආරම්භ කළත් සමහර දිනපතා රාජකාරියට  පිටත්ව යන්නවුන් එදින රාජකාරියෙන් බැහැරව උන්හ.

කිංග්ස් ක්‍රොස් දුම්රිය පොලේ බොහෝ කටයුතු සිදු නොවු අතර ප්‍රවේශ පත්‍ර නිකුත් කරන ශාලා හා රැදි සිටින ප්‍රදේශ අනතුරින්  තුවාල ලැබුවන්ට ප්‍රතිකාර කිරිමසදහා ක්ෂණික රෝහල් බවට පත් කර තිබුණී. උප නාගරික දුම්රිය සේවාව පමණක් තම ප්‍රවාහන කටයුතු සදහා දුම්රිය පොළ ප්‍රයෝජනයට ගන්නා ලදී. (ජුලි 9වන දින විට සේවාවන් සම්පුර්ණ යතා තත්වයට පත්කරන ලදී)  සතියක් පුරා පැවති යථා තත්වයට පත් කිරිම් සහ පරියේෂණ කටයුතු සදහා ˝කිංග්ස් ක්‍රෝස් සෙන්ට් පැන්ක්‍රාස් උමං දුම්රිය මාර්‍ගයේ මෙට්‍රොපොලිටන්ට් දුම්රිය පීල්ල පමණක් විවෘතව තබන ලදී. වික්ටෝරියා දුම්රිය මං තීරැව ජුලි 8වන දා නැවතත විවෘත කරන ලදී. කිංස්ක්‍රොස් වලට ආසන්නයේ පිහිටි ශාන්ත පැන්ක්‍රාස් දුම්රිය පොළ බ්‍රහස්පතින්දා සවස්වන විට වසා දමන ලදී.

 ජුලි 25 වන දා වන විටත් පිකාඩිලි දුම්රිය මාර්ගය යථා තත්වයට පත් කර නොතිබු අතර ( ආර්නෝස් ග්‍රෝච් හා හයිඩ් පාක් කෝනර් අතර එහා මෙහා යෑම සිදු නොවීය)  හැම්ස්මිත්  හා සිටිලයින් (හැමස්මිත් හා පැඩිංග්ටන් අතර පමණක් දුම්රිය වාර ක්‍රියාත්මකවිය.) සහ සර්කල් දුම්රිය මාර්ගය ද ජුලි 25 වන තෙක් යථා තත්වයට පත්කර නොතිබුණී. මෙට්‍රොපොලිටන්ට් මාර්ගයද ජුලි 25 දින සිට මුවර්ගේට් හා ඇල්ඩිගේට් දක්වා සේවාවන් ආරම්භ කරන ලදී. හැමර්ස්මිත් හා සිටි ලයින් සේවාවන්ද වයිට්චැපල් හා බේකර් වීධී අතර තම ගමන් වාර තදබද කාල සීමාවන් තුළ ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. බොහෝ උඹං දුම්රිය සාමාන්‍යය පරිදි ක්‍රියාත්මක විය.
අගෝස්තු 08වන දින හැමර්ස්මින් හා සිටි ලයින් අතර සේවාවන්ද සාමාන්‍යය තත්වයට  පත් කරන ලදී. සර්කල් ලයින් සේවාවන් ඒ වන විටත් ක්‍රියාත්මක නොවු නමුදු සර්කල් ලයින් දුම්රිය පොළවල් වෙනත් වෙනත් දුම්රිය මාර්ග  මගින් සේවා සපයන ලදී.
පිකඩලි ලයින් සේවාව අගොස්තු 04වන විට යථා තත්වයට පත්කරන ලදී.

ආරක්ෂක අනතුරැ ඇගවීම් ප්‍රතිවිපාක


Chiquilladas, luego rebautizada como Chiquilladas en T.V., fue una revista de historietas publicada por Editorial Novaro a partir de 1952. Constó de 971 números ordinarios en su Serie Clásica y 23 en la Serie Colibrí.

Presentaba diversas historietas, generalmente procedentes de Dell Comics, como Angelita, Anita, la muñeca de trapo, Benito y su serpiente marina, Carlitos Macarti,  Frosti, el Muñeco de Nieve y Tío Virgilio. Posteriormente, la misma editorial lanzó otras cabeceras misceláneas, como Aventura y Domingos Alegres, ambas en 1954.

Referencias

Bibliografía

GARD, Jorge (2016) Cuando Bruce Wayne se llamaba Bruno Díaz. Diábolo Ediciones. Depósito Legal: M-35988-2016 ISBN 978-84-16217-89-2

Revistas de historieta de México
Revistas en español

Chiquilladas (Editorial Novaro)


91 (واحد وتسعون) هو عدد طبيعي يلي العدد 90 ويسبق العدد 92.

في الرياضيات

مراجع

أعداد صحيحة

91 (عدد)


සිංහල විකිපීඩියා යනු අන්තර්ජාලය පාදක කරගත් නිදහස් විශ්වකෝෂයක් වන විකිපීඩියාවේ සිංහල සංස්කරණයයි. මෙය 2005 දී නිර්මාණය වූ අතර දැනට මෙහි ලිපි  ක් ඇත.

සිංහල විකිපීඩියා


Pavol Bajza (født den 4. september 1991) er en slovakisk fodboldspiller, der spiller for den danske superligaklub Vejle Boldklub. Pavol Bajza er målmand.

Karriere

MFK Dubnica
Bajza startede sin professionelle karriere hos MFK Dubnica i hjemlandet og fik debut i landets bedste række allerede som 18-årig. Han var i denne periode fast mand på de slovakiske U-landshold.

Parma F.C.
Efter en kamp på U21-landsholdet mod Frankrig, fik Pavol Bajza et tilbud fra italienske Serie A-klub Parma. Han skrev under på en tre-årig kontrakt. I Parma blev Bajza aldrig fast mand, men over to sæsoner fik han seks kampe fra start - heraf fire i Serie A.

FC Crotone og hjem til Slovakiet
Parma kom i økonomiske vanskeligheder tilbragte Pavol Bajza sit tredje år på en lejeaftale hos Serie B-klubben FC Crotone. Her fik han otte kampe inden turen gik hjem til Slovakiet. I sæsonen 2015/2016 optrådte han både for NK Zavrc og FK Iskra Borcice.

Vejle Boldklub
Efter en succesfuld prøvetræning skrev Pavol Bajza en toårig kontrakt med Vejle Boldklub i sommeren 2016 og fik rygnummer 91, som er hans fødselsår. Bajza har siden været førstevalg i målet hos VB.

I foråret 2017 forlængede Bajza sin kontrakt med Vejle Boldklub, så den nu løber til sommeren 2019.

International karriere
Bajza står noteret for 19 U-landskampe for Slovakiet og har været indkaldt til A-landsholdet én gang. Han sad således på bænken i en venskabskamp mod Gibraltar i 2013.

Referencer

Fodboldspillere fra Slovakiet
Fodboldspillere fra Parma FC
Fodboldspillere fra Vejle Boldklub

Pavol Bajza


Drottningardúfa (fræðiheiti: Goura victoria) er stór, gráblá dúfa ættuð um Nýju-Gíneu.

Tenglar

Dúfur

Drottningardúfa


Sobral de Monte Agraço  belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Oeste altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 3 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.
 Santo Quintino (Sobral de Monte Agraço)
 Sapataria
 Sobral de Monte Agraço

Dış bağlantılar

 Sobral de Monte Agraço fotoğrafları

Sobral de Monte Agraço


La  (ou gare du Châble VS) est une gare ferroviaire située sur le territoire de la commune suisse de Bagnes, dans le canton du Valais.

Situation ferroviaire
La gare du Châble est située au point kilométrique  de la section de Sembrancher au Châble de la ligne de Martigny au Châble, en fin de ligne. Elle est précédée par la gare d'Etiez en direction de Martigny.

Elle dispose de trois voies en impasse entourées par trois quais latéraux.

Histoire

Mise en service

La gare du Châble a été mise en service le  en même temps que la ligne de Sembrancher au Châble, antenne de la ligne de Martigny à Orsières, mise en service en . Cette ligne devait initialement, selon les termes de la concession, relier la Suisse à l'Italie par le Val Ferret.

Modernisation
Depuis les années 1980, plusieurs projets avaient été étudiés pour moderniser la gare du Châble. À partir de , face à l'obligation de rendre la gare accessible aux personnes à mobilité réduite avant  et grâce à la disponibilité de financements, le projet de la construction d'une nouvelle gare au Châble a pu voir le jour. Les travaux ont commencé le  et ont duré , dont uniquement  d'arrêt de l'exploitation. La nouvelle gare a été mise en service le . Elle a été conçue pour recevoir des  ainsi que des trains à deux niveaux. La gare est maintenant située en souterrain tandis que le niveau des quais a été abaissé de . L'accès aux autobus, aux guichets de vente de forfaits de ski ainsi qu'aux télécabines de Bruson et de Verbier se fait désormais à l'aide d'ascenseurs, d'escaliers et de rampes à pente douce. Ce projet a coûté  dont  apportés par la commune de Bagnes et le reste par TMR, le tout couvert par un crédit.

Mise en place d'une desserte hivernale spécifique
Lors du changement d'horaire de , les CFF ont mis en place une liaison ferroviaire directe entre Genève et la gare du Châble baptisée . Cette liaison circule à hauteur d'un aller-retour par jour les week-ends et certains jours fériés en hiver. À l'aller, le train pour le Châble est couplé de Genève-Aéroport à Martigny à un train assurant un service InterRegio 90 de Genève-Aéroport à Brigue. Au retour, le train circule à partir de Saint-Maurice dans le sillon horaire du train RegioExpress qui circule normalement à cette heure.

Un train spécial baptisé  a été mis en place le  afin d'assurer certains week-ends d'hiver, jusqu'au , un aller-retour par jour de Fribourg au Châble. L'aller est direct tandis que le retour circule au départ de la gare de Bex, en correspondance avec le train  en provenance du Châble.

Service des voyageurs

Accueil
Gare souterraine des TMR, elle est dotée d'un guichet ouvert tous les jours de la semaine ainsi que d'un distributeur automatique de titres de transports.

La gare est entièrement accessible aux personnes à mobilité réduite.

Desserte

Trains régionaux
La gare est desservie par à hauteur d'un train Regio omnibus par heure reliant Martigny au Châble, assuré par RegionAlps. À certaines heures, un second train circule sans arrêt entre Le Châble et Sembrancher ainsi qu'entre Sembrancher et Martigny.

Grandes lignes
Depuis , la gare est desservie les weeks-ends et certains jours fériés d'hiver par les trains  assurant un aller-retour chaque jour entre Genève et Le Châble. À partir du , la gare du Châble est également desservie les week-ends d'hiver par un train direct en provenance de Fribourg baptisé .

Intermodalité
La gare du Châble est en correspondance avec plusieurs lignes interurbaines exploitées par CarPostal, à savoir les lignes  vers Verbier,  pour Bruson et  vers Lourtier, prolongée en été au barrage de Mauvoisin.

La gare est également en correspondance avec la télécabine du Châble, exploitée par Téléverbier, assurant la liaison avec la partie est de la commune de Verbier.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Verbier
 Le Châble
 Réseau express régional valaisan

Liens externes

 .

Gare dans le canton du Valais
Gare en cul-de-sac
Gare mise en service en 1953
Gare souterraine

Gare du Châble


Las Cartas eruditas y curiosas es una famosa obra del monje benedictino y polígrafo español Benito Jerónimo Feijoo, publicada en cinco volúmenes entre 1742 y 1760.

En ella el sabio benedictino, mediante 163 cartas y con afán continuador respecto de su obra principal, el Teatro crítico universal, analiza gran cantidad de ciencias: Física, Matemáticas, Historia Natural, Medicina, Astronomía, Geografía, Filosofía, Economía, Derecho Político, Literatura, Filología, así como de creencias populares (supersticiones, milagros), personajes históricos coetáneos...

Siempre mantiene tono desmitificador de las creencias más irracionales: milagrería, «opiniones vulgares». También se muestra favorable al método experimental, las ciencias naturales, la reforma de los estudios, y manifiesta espíritu abierto a las innovaciones. Su estilo es llano, ajeno a la ornamentación y a la artificiosidad del barroco, y con adición consciente de galicismos.

Temática
La temática tratada en cada volumen es la siguiente:

 Primer volumen (año 1742; 45 cartas). Los temas son muy variados: de la Física a la Medicina, Música, supersticiones, curación de lamparones, milagros, virtudes del chocolate y del tabaco, etcétera.

 Segundo volumen (año 1745; 29 cartas). Consta de reformas contra abusos, otros mundos, el judío errante, teología moral, falsos milagros...

 Tercer volumen (año 1750; 32 cartas). Analiza temas tan diversos como el exterminio de ladrones, el sistema de Copérnico, los adagios, los juegos de naipes y los exorcismos.

 Cuarto volumen (año 1753; 26 cartas). Estudia el sistema de Newton, la causa de Ana Bolena y la Francmasonería, entre otros asuntos.

 Quinto volumen (año 1760; 2 discursos y 30 cartas). Toca temas tan dispares como la devoción mariana, los sermones, Medicina entre chinos, terremotos, religiones precolombinas y la conveniencia de aprender lenguas modernas, en particular la francesa, en perjuicio de las denominadas lenguas clásicas.

En conclusión supone un magno esfuerzo enciclopédico de divulgación de las novedades de su época y de lucha contra errores y supersticiones, dentro de una completa conformidad con el dogma católico, todo ello con un espíritu analítico y racionalista, solo comparable con el Spectator de Joseph Addison.

Referencias

Ediciones
Cartas eruditas, selección, introducción, prólogo y notas por Agustín Millares Carlo, Madrid: Espasa Calpe (Clásicos Castellanos, 85), 1958.
Cartas eruditas y curiosas, edición de Francisco Uzcanga Meinecke, Barcelona: Crítica, (Clásicos y modernos, 28), 2009. ISBN 978-84-7423-918-8.
Cartas eruditas y curiosas, edición crítica de Inmaculada Urzainqui y Eduardo San José, Oviedo: Instituto Feijoo de Estudios del : KRK, 2014. ISBN 978-84-89521-18-6.

Enlaces externos
Las Cartas eruditas y curiosas íntegras en Filosofía en español

Obras literarias en español
Libros del siglo XVIII
Obras filosóficas
Ensayos de España

Cartas eruditas y curiosas


Lokomobil, tekerlekler üzerine konulmuş, bir aracı istenilen yere çekebilecek biçimde yapılmış ulaşım aracıdır, petrol türevleri ile çalışan modelleri bulunmasına karşın genel olarak buharla çalışır.

Lokomobiller en çok tarım ve endüstri işlerinde kullanılır. Tarımda, harman makinelerini, sabanları, sulama araçlarını yürütmeye yarar. Endüstride ise su çekme, maden çıkarma işlerinde, yapılarda, bıçkı makinelerinin çalıştırırmasında, kâğıtçılıkta lokomobillerden faydalanılır.

Lokomobiller, yapılışları bakımından birkaç türlüdür. Genel olarak bir kazanla bir silindirden meydana gelmiştir. Kazan büyükçe bir tüp biçimdedir. Silindir ise yatay şekilde yerleştirilmiş halde bu kazanın altında, üstünde ya da yanında bulunur.

Lokomobiller traktörlerin atasıydı. Günümüzde artık lokomobiller kullanılmamaktadır.

Ayrıca bakınız
 Buharlı otomobil

Buharlı otomobiller

Lokomobil


Der Fischbrunnen, der heute in der Nordwestecke des Münsterplatzes vor dem Kornhaus steht, ist der älteste und prachtvollste Brunnen der Stadt Freiburg im Breisgau.

Geschichte
Der Fischbrunnen wurde an der Stelle eines erstmals 1446 erwähnten Brunnens 1483 von dem sonst nicht weiter bekannten Steinmetz Hans von Basel an der Kreuzung  der Salzstraße mit der heutigen Kaiser-Joseph-Straße errichtet, die damals Große Gass hieß. An dieser Kreuzung trafen sich die historischen Wege von Nord nach Süd und von Ost nach West und bildeten den Mittelpunkt der Stadt. Dieser Brunnen gehörte zu den bereits bei der Stadtplanung berücksichtigten Standorten der öffentlichen Brunnen für Trinkwasser, ebenso wie der Georgsbrunnen auf dem Münsterplatz und die Brunnen bei Oberlinden und Unterlinden.

Der Fischbrunnen in der Stadtmitte wurde während der täglichen Marktzeiten als Marktbrunnen benutzt und galt als Symbol der städtischen Markthoheit, die 1120 durch Herzog Konrad I. (Zähringen) verliehen worden war. Der Brunnen diente auch dem Fischverkauf: Die zum Verkauf angebotenen Fische wurden von den Händlern in den Brunnentrog gesetzt.

1616 erhielt der Brunnen die durch Bertram von Berg geschaffenen Brunnenfiguren, wahrscheinlich als Ersatz für die ursprünglich vorhandenen Skulpturen. Die Farbfassung stammte von dem Maler Mathias Kobolt. Die Schmiedearbeiten entstanden im 18. Jahrhundert.

1806 wurde der Fischbrunnen an die Einmündung der Münstergasse in die Kaiserstraße zum ersten Mal versetzt, um an dem bisherigen Standort einen neuen Bertoldsbrunnen als Huldigung an Karl Friedrich Großherzog von Baden mit der überlebensgroßen Figur von Bertold III. von Zähringen, seines Vorfahren, errichten zu können.

1851 entfernte man eine blecherne Fortuna, die als Windfahne gedient und eine verlorengegangene Schlussblume ersetzt hatte. An Stelle der Blechfigur erhielt der Fischbrunnen eine neue Kreuzblume.

Der Brunnentrog wurde 1869 erneuert und dann 1901 beim Bau der Straßenbahn verkleinert, um die Schienen um den Brunnen herum führen zu können. Bis 2017 machten die Straßenbahnschienen deshalb einen kleinen Bogen um den früheren Standort. An diesen Bogen erinnert heute noch der Verlauf des Freiburger Bächle auf der westlichen Straßenseite.

Die Architekturteile des Brunnens wurden 1914 durch Kopien ersetzt und die Originale in der Münsterbauhütte aufbewahrt; der Mittelteil ging 1951 an das Augustinermuseum. Am 23. November 1938 baute man den Fischbrunnen ganz ab, um für den zunehmenden Autoverkehr Platz zu schaffen; die Brunnenteile wurden im  Innenhof des Historischen Kaufhauses gelagert.

Aus Anlass der 850-Jahr-Feier der Stadt Freiburg im Jahr 1970 beschloss man, den Fischbrunnen an der heutigen Stelle  in der Nordwestecke des Münsterplatzes vor dem Kornhaus  als maßstabgerechte Kopie wieder zu errichten. Dabei erhielt er einen neuen, von dem Münsterwerkmeister Sepp Jakob entworfenen Brunnentrog. Bei den Statuetten handelt es sich um getreue Kopien der im Augustinermuseum verwahrten Originale.

Als Reminiszenz sei vermerkt, dass der Fischbrunnen 1949 zum Motiv einer Briefmarke der Französischen Besatzungszone Baden mit einem Wert von 30 + 50 Pfenning ausersehen war, die am 24. März 1949 erstmals ausgeben wurde. Die Briefmarke war Teil eines Viererblocks von Dauermarken aus der Serie Wiederaufbau der Stadt Freiburg im Breisgau. Die anderen drei Marken zeigen das Kornhaus (4 + 16 Pfenning), das Freiburger Münster (10 + 20 Pfenning) und einen Posaunenengel vom Münsterturm (20 + 30 Pfenning).

Beschreibung
In dem achtseitigen Brunnentrog steht ein mächtiger mit Krabben verzierter Brunnenstock, um den herum übereinander je vier Statuetten in maßwerkgeschmückten Baldachinen gruppiert sind, und zwar: Im unteren Teil die Muttergottes mit Kind als Patronin des Münsters, daneben die Freiburger Stadtpatrone Georg (mit dem Freiburger Wappenschild) und Lambert von Lüttich (im Bischofsornat) sowie ein geharnischter Ritter mit dem österreichischen Bindenschild, wahrscheinlich Erzherzog Leopold III. von Habsburg (1351–1386), der vorderösterreichische Landesherr, dem seit 1368 auch Freiburg unterstand.

Gegen die vereinzelt vertretene Ansicht, es handele sich bei dieser Figur in Ritterrüstung um Markgraf Leopold III. aus dem Haus der Babenberger (1073–1136), spricht die Tatsache, dass dieser Markgraf stets als friedliebender Herrscher in hermelinverzierter Fürstentracht und Markgrafenhut sowie mit den fünf Adlern des altösterreichischen Wappens oder als Klostergründer mit Kirchenmodell dargestellt wird, aber niemals in Ritterrüstung, wie dies der Ikonographie für Leopold III. von Habsburg entspricht; auch der Bindenschild passt nur zu dem Habsburger und nicht zu dem Babenberger. Für eine Darstellung von Leopold III. von Habsburg spricht außerdem seine besonders enge Beziehung zu Freiburg, das sich 1368 nach Freikauf von dem Freiburger Grafen Egino III. der Herrschaft des Hauses Habsburg unterstellt hatte. Leopold III. von Habsburg kämpfte 1386 mit Unterstützung durch die Freiburger Ritterschaft in der Schlacht bei Sempach gegen die Eidgenossen und fiel in dieser Schlacht, zusammen mit seinem Bannerträger, dem Freiburger Ritter Martin Malterer (vgl. das Denkmal auf der Schwabentorbrücke).

Als die Brunnenfiguren im späten 15. Jahrhundert geschaffen (und im Jahr 1616 erneuert) wurden, kannte man erst die beiden Stadtpatrone Georg und Lambert, die neben Maria als Patronin des Freiburger Münsters auf dem Marktbrunnen darzustellen waren. Es lag damals also nahe, den im 14. Jahrhundert bei Sempach gefallenen, erst 36 Jahre alten Erzherzog Leopold III. von Habsburg als vierten Protektor Freiburgs abzubilden. Schließlich kann auch das Argument, bei dem Babenberger Leopold III. handele es sich um einen Heiligen und auf dem Brunnen seien auch sonst nur Heilige vertreten, widerlegt werden durch den Hinweis, dass seine Heiligsprechung erst 1485 erfolgte, also einige Jahre nach der Neugestaltung der Brunnenfiguren durch den Steinmetz Hans von Basel, der wahrscheinlich wiederum an das Vorbild der Figuren des Brunnens von 1446 gebunden war.

In der oberen Hälfte stehen die vier lateinischen Kirchenväter Hieronymus (mit dem Löwen), Papst Gregor der Große (mit Tiara), Ambrosius von Mailand (mit Bischofstab und Buch) und Augustinus von Hippo (mit Bischofstab und Herz in der Hand). Den Abschluss des Brunnenstocks bildet eine Kreuzblume.

Literatur
 Friedrich Kempf: Oeffentliche Brunnen und Denkmäler in: Freiburg im Breisgau. Die Stadt und ihre Bauten. H. M. Poppen & Sohn, Freiburg 1898, S. 484–486.
 Peter Kalchthaler: Freiburg und seine Bauten. Ein kunsthistorischer Stadtrundgang. Promo-Verlag, Freiburg 2006, S. 221.
 Rosemarie Beck / Roland Meinig: Brunnen in Freiburg. Rombach Verlag, Freiburg 1991, S. 25–26.

Einzelnachweise

Weblinks

 Der Fischbrunnen auf alemannische-seiten.de
 Der Fischbrunnen im Wasserstadtplan Freiburg

Brunnen in Freiburg im Breisgau
Kulturdenkmal in Freiburg im Breisgau
Versetztes Bauwerk in Baden-Württemberg
Gotisches Bauwerk in Freiburg im Breisgau
Heiligenbrunnen
Skulpturengruppe
Skulptur (Baden-Württemberg)
Replik

Fischbrunnen (Freiburg im Breisgau)


Universitatea din Innsbruck este o instituție de învățământ superior înființată în anul 1669.

Personalități

Laureați Nobel
 Fritz Pregl (Chimie 1923)
 Adolf Windaus (Chimie 1928)
 Hans Fischer (Chimie 1930)
 Victor Franz Hess (Fizică 1936)

Note

Fondări în 1669
Innsbruck
Innsbruck

Universitatea din Innsbruck


සන්ඩකෝළි 2 එන්.ලිංගුසාමි ගේ අධ්‍යක්ෂණයෙන් තිරගත වූ ඉන්දිය දෙමළ ත්‍රාසජනක චිත්‍රපටයකි.

සණ්ඩකෝළි 2


شاهد على العصر برنامج حواري تلفزيوني أسبوعي من إنتاج قناة الجزيرة ويعتبر من أشهر البرامج العربية السياسية. يقدمه أحمد منصور الذي يستضيف في كل حلقة شخصية كانت شاهدة على الاحداث في فترة زمنية معينة مدعمة بالأدلة والبراهين والوثائق ليضع الحقيقة التاريخية أمام المشاهد، وتمت إستضافة بضعة وسبعين شاهدًا في أكثر من 600 ساعة.

بعض ضيوف البرنامج

مراجع

صفحة البرنامج على موقع الجزيرة

برامج قناة الجزيرة

شاهد على العصر


Wankaner es una ciudad de la India en el distrito de Rajkot, estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 81  a 243 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 42 493 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Wankaner