Jeremy Colliton (* 13. Januar 1985 in Blackie, Alberta) ist ein ehemaliger kanadischer Eishockeyspieler und derzeitiger -trainer. Der Center absolvierte 57 Spiele für die New York Islanders in der National Hockey League, verbrachte jedoch den Großteil seiner aktiven Karriere, die er frühzeitig beendete, in Minor Leagues. Seit Juli 2022 ist er als Cheftrainer der Abbotsford Canucks in der American Hockey League (AHL) tätig, nachdem er in dieser Funktion bereits die Chicago Blackhawks aus der NHL betreut hatte.

Karriere

Spielerkarriere
Jeremy Colliton begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Crowsnest Pass Timberwolves, für die er in der Saison 2000/01 in der Alberta Junior Hockey League aktiv war. Anschließend spielte er vier Jahre lang für die Prince Albert Raiders in der kanadischen Top-Juniorenliga Western Hockey League. In diesem Zeitraum wurde er im NHL Entry Draft 2003 in der zweiten Runde als insgesamt 58. Spieler von den New York Islanders ausgewählt. Von 2005 bis 2009 kam der Center regelmäßig für die New York Islanders in der National Hockey League zum Einsatz, spielte jedoch überwiegend für deren Farmteam Bridgeport Sound Tigers in der American Hockey League (AHL). Die Saison 2009/10 verbrachte er beim Rögle BK aus der schwedischen Elitserien. Mit der Mannschaft stieg er am Saisonende in die zweitklassige Allsvenskan ab, woraufhin er zur Saison 2010/11 zu den New York Islanders zurückkehrte. Bis zum Saisonende 2011/12 spielte er erneut überwiegend für deren AHL-Farmteam in Bridgeport. Anschließend lief Colliton nur kurzzeitig für die Bentley Generals in einer Amateurliga sowie für den Mora IK in der Allsvenskan auf, ehe er seine aktive Karriere für beendet erklärte. Insgesamt hatte er 57 NHL-Spiele für die Islanders absolviert.

International
Für Kanada nahm Colliton an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2003 sowie den U20-Junioren-Weltmeisterschaften 2004 und 2005 teil. Mit seiner Mannschaft gewann er bei der U18-WM 2003 und der U20-WM 2005 jeweils die Gold-, bei der U20-WM 2004 die Silbermedaille.

Trainerkarriere
Erste Erfahrungen als Cheftrainer sammelte Colliton beim Mora IK, bei dem er nach dem Ende seiner aktiven Karriere prompt als Headcoach eingestellt wurde. Das Team betreute er in der Folge bis zum Ende der Saison 2016/17, bevor er nach Nordamerika zurückkehrte und als Cheftrainer bei den Rockford IceHogs in der AHL übernahm. Im November 2018 trat er schließlich überraschend die Nachfolge von Joel Quenneville bei den Chicago Blackhawks an, dem NHL-Kooperationspartner der IceHogs. Colliton wurde damit zum jüngsten amtierenden Cheftrainer der 31 NHL-Teams.

Nach nur einem Sieg aus zwölf Partien zu Beginn der Saison 2021/22 wurde Colliton Anfang November 2021 entlassen und interimsweise durch Derek King ersetzt. In seinen drei Jahren in Chicago führte er das Team nur einmal (2020) in die Playoffs, wobei er eine Runde gewann. Zur Saison 2022/23 wurde Colliton dann als neuer Cheftrainer der Abbotsford Canucks aus der AHL vorgestellt.

Erfolge und Auszeichnungen
 2001 AJHL South Second All-Star Team
 2003 Goldmedaille bei der U18-Junioren-Weltmeisterschaft
 2004 Silbermedaille bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft
 2005 Goldmedaille bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft

NHL-Statistik

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeyspieler (Bridgeport Sound Tigers)
Eishockeyspieler (Prince Albert Raiders)
Eishockeyspieler (New York Islanders)
Eishockeyspieler (Rögle BK)
Eishockeyspieler (Mora IK)
Eishockeytrainer (Mora IK)
Eishockeytrainer (Chicago Blackhawks)
Eishockeytrainer (Kanada)
Person (Rockford IceHogs, AHL)
Person (Abbotsford Canucks)
U20-Junioren-Weltmeister (Eishockey)
U18-Junioren-Weltmeister (Eishockey)
Kanadier
Geboren 1985
Mann

Jeremy Colliton


Ly er en dansk dokumentarfilm fra 1986 instrueret af Bogdan Kotnis og Troels Madsen.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1986

Ly (dokumentarfilm)


كفار أو شرفة أحمد هو حي تابع لبلدية بومهرة أحمد، ولاية قالمة، الجزائر، والذي كان يعاني من الاحتلال الفرنسي لأجيال عديدة وكان به مركز تعذيب، وتوفي به عدد من الشهداء من بينهم عبد الحمد شكاروة وبوشبوط سليمان. وبفضل كل الشهداء أصبح مكاناً أثرياً. ويبعد عن ولاية قالمة خمسة عشر كيلومتر.

مقالات ذات صلة
 ونوغة.

قرى ولاية قالمة

كفار (ولاية قالمة)


Sadao Yoshioka (Hawaii, 22. siječnja 1922. – Hawaii, 19. siječnja 1990.), američki majstor borilačkih vještina. Nositelj je 6. Dana u aikidu.

Životopis

Sadao Yoshioka je rođen na Havajima 27. siječnja 1922. godine. Roditelji su mu bili Japanci, koji su emigrirali na Havaje prije njegovog rođenja. Bio je drugo posljednje rođeno od sedmero djece. Pohađao je japansku školu, preko koje je razvio duboko zanimanje za japansku kulturu. S 18 godina naučio je stolarski zanat, radio je na pružanju podrške ocu i majci radeći u pomorskoj bazi Pearl Harbor. S 23 godine počeo je raditi za američki Postoffice, u kojoj je radio naredne 34 godine. Tijekom Drugog svjetskog rata, za razliku od nekih američkih građana japanskog podrijetla, Yoshioka nije protjeran već je nastavio raditi kao poštanski djelatnik.

Prije nego što je počeo vježbati aikido, Yoshioka je vježbao judo kod Yukisoa Yamamotoa. Kad je Yamamoto odlučio prestati s judo-m i preći na aikido, Yoshioka ga je slijedio, te tako počeo vježbati aikido. To je bilo u mladoj budističkoj udruzi (YBA) iz Honolulua, 1955. godine, samo dvije godine nakon dolaska aikida na Havaje.

Godine 1959. Yamamoto napušta YBA i otvora prvi ogranak Hawaii Aiki Kwai u staroj zgradi Nuuanu YMCA. Yoshioka tada biva imenovan asistent instruktorom YMCA dojo-a. Godine 1960. Yamamoto biva premješten u novoizgrađeni dojo Waialae Avenue, dodjeljujući Yoshioku status glavnog instruktorom u Nuuanu YMCA.

Kada je O-Sensei 1961. godine posjetio Havaje, Yoshioka mu je bio šofer, zbog toga je mogao puno vremena provoditi s O-Senseijem. Godine 1963. Kisshomaru Ueshiba je prvi put posjetio Havaje. Yoshioka je pratio je Kisshomaru Ueshibu i Akiru Toheija tjedan dana na Kauai, kako bi im služio kao tumač.

Na preporuku Koichija Toheija, Yoshioka je posjetio Japan 1967. godine kako bi šest tjedana vježbao pod nadzorom O-Senseija. Dok je bio u Japanu, O-Sensei ga je pozvao u Iwamu. Tom prilikom je pozvan na čaj i sake s osnivačem. O-Sensei je također održao demonstracije u Aiki svetištu za Yoshioku. Dok je bio u Japanu, Yoshioka živio je s Akirom Toheijem. Zahvaljujući podršci, tutorstvu i ohrabrenju Toheija uspio je naučiti zamršenost japanske etikecije i filozofije. Sadao Yoshioka je također bio delegat Havaja na ceremoniji postavljanja temeljca za izgradnju nove zgrade Hombu dojo-a.

Godine 1970. godine, nakon umirovljenja Yamamotao u Hawaii Aiki Kwai, Hawaii Aiki Kwai imenovao je Yoshioku svojim sljedećim glavnim instruktorom. Ovo imenovanje odobrio je i Hombu dojo u Tokiju. Još od početka aikida na Havajima, Yoshioka je više puta pokazao svoju predanost unapređivanju aikida kako je podučavao O-Sensei. Od jednog dojo-a 1953. godine, Hawaii Aiki Kai - upravno tijelo Aikido dojo-a na području cijelih Havaja - narastao je na 15 dojo-a. Sadao Yoshioka je sudjelovao u stvaranju Međunarodne aikido federacije 1978. godine, a također je podučavao policijske regrute u Honoluluu dugi niz godina.

Godine 1987. Yoshioka je osnovao je Havajsku aikido federaciju (HAF) kako bi svojim studentima omogućio izravan pristup Japanu, mogućnost promocije učenika izravno s Havaja.  Yoshioka je tada kao glavni instruktor i odabran je upravni odbor. Godine 1989. Yoshioka je otvorio HAF Kokokahi Aikido Dojo u Kokokahi YWCA u Kaneoheu. Otvaranjem ovog dojo-a postojala su još četiri dojo koja pripadaju Havajskoj aikido federaciji: Aikido klub Nuuanu, Aikido klub HAF UH Manoa, Aikido klub YBA i Aikido klub Kokokahi.

Sadao Yoshioka je umro na Havajima, 19. siječnja 1990. godine.

Izvori

Vanjske povezice
Sadao Yoshioka Shihan: A Brief Factual Biography with Photographic Vignettes

Američke aikidoke

Sadao Yoshioka


The 7th Song: Enchanting Guitar Melodies - Archive ya da kısa adıyla The 7th Song, Amerikalı gitar ustası ve besteci Steve Vai'ın 2000 yılında çıkardığı, derleme nitelikli olan ilk albümüdür.

Steve Vai'nin tüm albümlerinin 7. şarkılarının, bulundukları albümlerin en ustalıkla yazılmış ve en duygusal şarkısı olduğu söylenmektedir.

Parça listesi
Yazarı yazılmamış şarkıları Steve Vai yazmıştır.
 "For the Love of God" – 6:09
 "Touching Tongues" – 5:32
 "Windows to the Soul" – 6:25
 "Burnin' Down the Mountain" – 4:19
 "Tender Surrender" – 5:10
 "Hand on Heart" – 5:26
 "Melissa's Garden" – 7:54
 "Call it Sleep" – 5:04
 "Christmas Time is Here" (Vince Guaraldi, Lee Mendelson) – 4:13
 "The Wall of Light" – 2:38
 "Boston Rain Melody" – 8:53

The Seventh Song
The Seventh Song
The Seventh Song
The Seventh Song


Huntington est une ville située dans l'État américain de l'Arkansas, dans le comté de Sebastian.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Comté de Sebastian
Ville en Arkansas

Huntington (Arkansas)


Le Weinhaus Rheingold (en français : Maison de vins Or du Rhin), construit à Berlin en Allemagne dans les années 1900, est un grand restaurant, aujourd'hui disparu, du groupe , dans lequel jusqu'à  invités pouvaient être accueillis simultanément. Situé près de la Potsdamer Platz, il est gravement endommagé lors des raids aériens alliés pendant la Seconde Guerre mondiale et ses ruines sont démolies au début des années 1950.

Le bâtiment à charpente d'acier, construit entre 1905 et 1907 sur des plans de l'architecte Bruno Schmitz, devait servir de salle de concert avec salles de réunion attenantes et restaurant à vins, pour marquer l'entrée de la maison Aschinger dans la haute gastronomie. Cependant, afin d'éviter un trafic supplémentaire sur la Potsdamer Platz déjà encombrée, son utilisation est restreinte à la restauration stricto sensu. Les difficiles travaux de construction, combinés à l'abaissement du niveau de la nappe phréatique et à la sécurisation coûteuse des bâtiments voisins, ont suscité l'intérêt de la presse de l'époque.

En 1907, les publications spécialisées en architecture présente de manière positive l'achèvement du nouveau bâtiment. La façade monumentale de la Bellevuestrasse, avec des reliefs du sculpteur Franz Metzner attire l'attention — souvent considérée comme l'égale de la façade du grand magasin voisin  de la Leipziger Platz, réalisée par Alfred Messel. La décoration intérieure luxueuse des quatorze salles, certaines exotiques, d'autres inspirées du moyen âge, crée une atmosphère différente dans chaque pièce.

Sur le plan économique, ce bâtiment de prestige est un échec pour la société Aschinger. Après des décennies sans rentabilité, le groupe revend finalement le bâtiment, déjà fermé en raison de la guerre, à la Deutsche Reichspost en 1943. La même année, le complexe subit de lourds dommages lors des bombardements de Berlin. La ruine, classée comme reconstructible, est rasée au début des années 1950. Après le réaménagement de la Potsdamer Platz, la zone est en grande partie partagée par la Bahntower, la Potsdamer Straße, détournée, et la Kollhoff-Tower.

Histoire

Bibliographie
 Alexander Koch: Professor Bruno Schmitz' Haus Rheingold Berlin. (Kochs Monographien XIII), Verlagsanstalt Alexander Koch, Darmstadt, ohne Jahr (1907).
 Brüstlein: Das Weinhaus Rheingold in Berlin. In: Zentralblatt der Bauverwaltung, 27. Jahrgang 1907.
 Nr. 29, 6. April 1907, S. 198–202 (1. Teil); zlb.de
 Nr. 31, 13. April 1907, S. 210–213 (2. Teil); zlb.de
 Karl-Heinz Glaser: Aschingers "Bierquellen" erobern Berlin. Aus dem Weinort Oberderdingen in die aufstrebende Hauptstadt. Verlag Regionalkultur, Heidelberg 2004, , S. 83–99.
 Hermann Hinderer: Weinhaus Rheingold. In: Der Baumeister, 5. Jahrgang, 1907, Heft 7, S. 73–84, S. 87–91.
 Karl-Heinz Hüter: Architektur in Berlin. Kohlhammer, Stuttgart 1988, , S. 46–48.
 Theodor Heuss: Rheingold von Bruno Schmitz. In: Neudeutsche Bauzeitung, 3. Jahrgang 1907, S. 145–148.
 : Weinhaus Rheingold in Berlin. In: Berliner Architekturwelt, 10. Jahrgang 1907/1908, Heft 1, April 1907, S. 5–40; zlb.de (13 kB).
 Julius Posener: Berlin auf dem Wege zu einer neuen Architektur: das Zeitalter Wilhelms II. Prestel, München 1979, , S. 85, S. 100–105.

Notes et références

Berlin-Tiergarten
Bâtiment à Berlin
Bâtiment détruit en Allemagne
Restaurant en Allemagne
Restaurant disparu

Weinhaus Rheingold


Panteonul din Varna este situat în grădina mării a orașului. Monumentul a fost construit în onoarea comuniștilor căzuți în perioada 1923-1944, luptători împotriva fascismului din Varna și din regiune.

Istoria
Istoria monumentului începe în 1945, când a fost construit un mormânt pe colina Turna tepe din partea de nord a orașului Varna, în care au fost îngropate oasele participanților pierduți în mișcarea de rezistență. Zece ani mai târziu, s-a decis mutarea oaselor în alt loc. Astăzi se află acolo monumentul. Anterior a existat un cimitir catolic și un monument pentru soldații francezi care au murit de holeră în timpul războiului din Crimeea.

Panteonul a fost deschis oficial pe 6 noiembrie 1959, cu ocazia celei de-a 42-a aniversări a Revoluției ruse din octombrie 1917.

Simbolistica monumentului
Monumentul simbolizează activitatea participanților la mișcarea de rezistență. Principalele figuri ale monumentului au fost făcute timp de aproximativ șapte luni. Ei descriu doi luptători, dintre care unul este rănit, iar celălalt continuă lupta. Sub ele, pe șosea însăși, pe șapte reliefări de piatră sunt reprezentate diferite scene ale rezistenței.

Curiozitate
Nu există cadavre în osuar. În 1995, oasele au fost exportate și date rudelor defunctului pentru a fi îngropate. Panteonul a fost declarat oficial monument istoric în număr. 43 din Monitorul Oficial din 1971

Note

Varna

Panteonul din Varna


Dimitar Tapkov (Tapkoff) (født 12. juli 1929 i Sofia - død 7. maj 2011) var en bulgarsk komponist og musikpædagog.
Tapkov studerede komposition på Sofia Statsakademi hos Marin Goleminov. Han har skrevet tre symfonier, orkesterværker, kammermusik, kormusik, vokalmusik etc.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 "1878 AD" (1978) - for orgel og orkester
 Symfoni nr. 2 (1991) - for stemme og orkester
 Symfoni nr. 3 "Mikro" (1992) - for strygere
 3 Sinfoniettas (1966, 1967, 1971) - for strygere

Eksterne henvisninger

 Om Dimitar Tapkov på www.ubc-bg.com
 Om Dimitar Tapkov på www.musciweb-international.com

Komponister fra Bulgarien
Personer fra Sofia

Dimitar Tapkov


6. armija može značiti:
6. armija (Njemačko Carstvo)
6. armija (Austro-Ugarska)
6. armija (Wehrmacht)
6. oklopna armija
6. SS oklopna armija

6. armija (Rusko Carstvo)
6. armija (Osmansko Carstvo)
6. armija (Kraljevina Italija)
6. armija (Japan)
6. armija (Francuska)
6. armija (Sovjetski Savez)
6. armija (SAD)

6. armija


Nepenthales, nekadašnji red biljaka mesožderki koji je opisao John Lindley (standardni ipni oblik Lindl.) u Sp. Pl. 1833. Redu je pripadalo prema Michaelu Hassleru 5 porodica (Nepenthaceae, Droseraceae, Drosophyllaceae, Ancistrocladaceae  i Dioncophyllaceae), koje su sada uklopljene u red Caryophyllales.

Nepenthales je činio dio nadreda Caryophyllanae, a sada se vodi kao sinonim za Caryophyllales  Tipični rod bio je Nepenthes L..

Izvori

Sistematika
Biljke mesožderke

Nepenthales


Amerika merkezli otomotiv şirketi.

Modelleri
 Plymouth Acclaim (1989-1995)
 Plymouth Arrow (1976-1980, rebadged Mitsubishi Lancer Celeste)
 Plymouth Arrow Truck (1979-1982, rebadged Mitsubishi Forte)
 Plymouth Barracuda (1964-1974)
 Plymouth Belvedere (1954-1970)
 Plymouth Breeze (1996-2000)
 Plymouth Caravelle (1985-1988)
 Plymouth Cambridge
 Plymouth Champ (1979-1982, rebadged Mitsubishi Mirage)
 Plymouth Colt (1983-1994, rebadged Mitsubishi Mirage)
 Plymouth Conquest (1984-1986, rebadged Mitsubishi Starion)
 Plymouth Cranbrook
 Plymouth Cricket (1971-1975, rebadged Hillman Avenger)
 Plymouth Duster (1970-1976)
 Plymouth Fury (1956-1978)
 Plymouth Gran Fury (1975-1977, 1980-1989)
 Plymouth Grand Voyager (1987-2000)
 Plymouth GTX (1967-1971)
 Plymouth Horizon (1978-1990)
 Plymouth Laser (1990-1994, rebadged Mitsubishi Eclipse)
 Plymouth Neon (1995-2001)
 Plymouth Plaza (1954-1958)
 Plymouth Prowler (1997-2001)
 Plymouth Reliant (1981-1989)
 Plymouth Road Runner (1968-1980)
 Plymouth Sapporo (1978-1983, rebadged Mitsubishi Galant)
 Plymouth Satellite (1966-1974)
 Plymouth Savoy (1951-1965)
 Plymouth Scamp (1971-1976, 1983)
 Plymouth Sundance (1987-1994)
 Plymouth Suburban
 Plymouth Superbird (1970)
 Plymouth TC3 (1979-1982)
 Plymouth Trailduster (1974-1981)
 Plymouth Turismo (1983-1987)
 Plymouth Valiant (1960-1976)
 Plymouth VIP (1966-1969)
 Plymouth Volaré (1976-1980)
 Plymouth Voyager (1974-2000)

Bağlantılar

Amerika Birleşik Devletleri merkezli otomotiv şirketleri
Chrysler
Eski otomobil markaları
1920'lerde Michigan'da kurulan oluşumlar
1928'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1928'de kurulan imalat şirketleri
1928'de tanıtılan taşıtlar

Plymouth (otomobil)


La Carretera de Nebraska 35, y abreviada NE 35 (en inglés: Nebraska Highway 35) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Oeste desde la  en Norfolk hacia el Este en la  en Dakota City. La carretera tiene una longitud de 111,8 km (69.50 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 35 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Cruces
La Carretera de Nebraska 35 es atravesada principalmente por la  en Wayne sur de Wakefield norte de Wakefield.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 35


Die Lutheran Church in Southern Africa (deutsch etwa: "Lutherische Kirche im Südlichen Afrika") ist eine evangelisch-lutherische Kirche in Südafrika, Eswatini und Botswana.

Geschichte und Gegenwart
Die Lutheran Church in Southern Africa geht zurück auf evangelisch-lutherische Missionare der Lutherischen Kirchenmission (Bleckmarer Mission) e.V., eines heute der Selbständigen Evangelisch-Lutherischen Kirche zugehörigen missionarischen Werkes. Im Jahr 1967 wurde sie unabhängig. Finanziell und personell wird sie weiter unterstützt durch die Lutherische Kirchenmission und die Lutheran Church – Missouri Synod aus den USA. Vorwiegend Schwarzafrikaner und Inder gehören dieser lutherischen Kirche an. Sie unterhält das theologische Seminar Lutheran Theological Seminary Tshwane und unterhält im Rahmen ihrer Möglichkeiten sozial-diakonische Projekte.

Struktur
Die Kirche gliedert sich in fünf Diözesen:
 Diözese Botswana
 Diözese Gauteng
 Diözese KwaZulu-Natal
 Diözese Mpumalanga
 Diözese Nord-West

Der Kirche steht ein Bischof vor, derzeit Modise Maragelo.

Internationale Mitgliedschaft
Die Lutheran Church in Southern Africa ist Mitglied im Internationalen Lutherischen Rat. Sie steht in Kirchen- und Abendmahlsgemeinschaft u. a. mit der vorwiegend "weißen" Freien Evangelisch-Lutherischen Synode in Südafrika (FELSiSA), der Selbständigen Evangelisch-Lutherischen Kirche und der Lutheran Church – Missouri Synod.

Literatur
 Friedrich Wilhelm Hopf: Kritische Standpunkte für die Gegenwart. Ein lutherischer Theologe im Kirchenkampf des Dritten Reichs, über seinen Bekenntniskampf nach 1945 und zum Streit um seine Haltung zur Apartheid (= Oberurseler Hefte Ergänzungsband 11). Herausgegeben von Markus Büttner und Werner Klän. Edition Ruprecht, Göttingen 2011, ISBN 978-3-7675-7157-0.
 Aus der Verfassung der Lutherischen Kirche im Südlichen Afrika (1967). In: Werner Klän, Gilberto Da Silva: Quellen zur Geschichte selbständiger evangelisch-lutherischer Kirchen in Deutschland. Dokumente aus dem Bereich konkordienlutherischer Kirchen (= Oberurseler Hefte Ergänzungsband 6). 2. Auflage. Edition Ruprecht, Göttingen 2010, ISBN 978-3-7675-7138-9, S. 449–456.
 Vereinbarung zwischen der Lutheran Church in Southern Africa (LCSA) und der Selbständigen Evangelisch-Lutherischen Kirche (SELK). In: Werner Klän, Gilberto Da Silva: Quellen zur Geschichte selbständiger evangelisch-lutherischer Kirchen in Deutschland. Dokumente aus dem Bereich konkordienlutherischer Kirchen (= Oberurseler Hefte Ergänzungsband 6). 2. Auflage. Edition Ruprecht, Göttingen 2010, ISBN 978-3-7675-7138-9, S. 475–477.

Weblinks
 Lutheran Church in Southern Africa (englisch)
 https://ilc-online.org/members/africa/southern-africa/

Protestantismus in Südafrika
Sudafrika
Christentum in Botswana
Christentum in Eswatini
Organisation (Pretoria)
Gegründet 1967
Christliche Organisation (Südafrika)

Lutheran Church in Southern Africa


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 10/11 Aralık - II. Nikiforos, Bizans imparatoru (d. 912)
 tarihi bilinmeyen
 Olga, Kiev prensesi (d. tahmini 890 veya 925)

969


12870 Rolandmeier este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12870 Rolandmeier este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,57 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 7,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

12870 Rolandmeier


Die Alkmaionis (, "Gedicht von Alkmaion") ist ein Epos eines bereits in der Antike unbekannten Autors, in dem der Thebanische Zyklus mit dem Trojanischen Zyklus verbunden wird. Die Erzählung handelt von Alkmaion, der seine Mutter Eriphyle tötet, da sie am Tod seines Vaters Amphiaraos schuld war, sowie von Alkmaions Taten am erneuten Zug der Epigonen.

Das Epos ist nur durch drei Fragmente überliefert, in denen es jedoch wörtlich wiedergegeben wird. Wahrscheinlich ist es nach 600 v. Chr. entstanden, der Stoff war aber vermutlich bereits Homer bekannt, da er in der Ilias nur die drei von sieben Epigonen Diomedes, Sthenelos und Euryalos nennt, die in der Alkmaionis nicht getötet werden oder aus anderen Gründen nicht am trojanischen Krieg teilnehmen können.

Zum Inhalt des Epos gehören die Tötung von Alkmaions Mutter Eriphyle in Argos, die Alkmaion von seinem Vater vor dem Waffengang nach Theben aufgetragen wurde, Alkmaions Führung des Epigonenzugs und sein Sieg über den thebanischen König Laodamas, Alkmaions Hilfe für Diomedes bei der Rückeroberung Aitoliens und die Eroberung einer Landschaft, die nach seinem Sohn Akarnan Akarnanien genannt wird. Die Hauptstadt der Landschaft wird nach seinem Bruder Amphilochos Argos Amphilochikon benannt.

Ob Euripides für seine Stücke Alkmaion in Korinth und Alkmaion in Psophis Stoff aus der Alkmaionis verwendete, ist unklar.

Literatur

 Rainer Nickel: Lexikon der antiken Literatur. Artemis & Winkler, Düsseldorf/Zürich 1999. (Online)

Literatur (Altgriechisch)
Literarisches Werk der Antike
Epos
Theben (Böotien)

Alkmaionis


Vildt er en dansk kortfilm fra 2004 instrueret af Julie Bille efter eget manuskript.

Handling
Det er Cecilies fødselsdag, og hun har sammen med sin kæreste Erik inviteret sin gamle veninde Marie op i sommerhuset med hendes nye kæreste Joakim. Alt er perfekt ' vejret, huset, frokostbordet og haven. Men Joakim har mere med i bagagen end tøj til weekenden.

Medvirkende

 Kasper Leisner, Joakim
 Rikke Plauborg, Marie
 Barbara Hesselager, Cecilie
 Asbjørn Agger, Erik

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2004

Vildt (film)


Karl Luzius (* 27. Oktober 1907 in Ginnheim; † 1. November 1997 in Nidderau) war ein deutscher Schauspieler, Schauspielpädagoge und Autor.

Leben
Luzius, ein Sohn des Mechanikers Adam Luzius und seiner Frau Minna Klara, geb. Thomas, absolvierte seine Schauspielausbildung bei Alfred Auerbach und Johanna Zademack in Frankfurt am Main. Seine ersten Bühnenerfahrungen sammelte er als Eleve am dortigen Neuen Theater. In den 1920er Jahren war Luzius Mitbegründer der "Notgemeinschaft junger Autoren" und schrieb Texte für Cabaret-Programme. 1931 gehörte er zu den Gründungsmitgliedern des Porza Cabarets im Frankfurter Steinernen Haus, des ersten literarischen Nachtkabaretts Frankfurts. Nach kaum zwei Jahren wurde es von den Nationalsozialisten geschlossen und Luzius wurde aus politischen Gründen aus der Reichskulturkammer ausgeschlossen. Später, während des Zweiten Weltkriegs, wurde er jedoch wieder in die Reichstheaterkammer aufgenommen.

Ein neues Betätigungsfeld verschaffte ihm Gustaf Gründgens in Berlin. Hier wirkte Luzius an Bühnen- und Kleinkunstprogrammen mit. Nach Kriegsende gestaltete er verschiedene Berliner Unterhaltungs- und Literaturprogramme. Bei einer Matinee des Cabarets der Komiker am Kurfürstendamm wurde ihm dafür ein Kleinkunstpreis verliehen. 1946/47 am Deutschen Nationaltheater in Weimar, fand er schließlich abermals ein langjähriges Betätigungsfeld in Frankfurt am Main. Dort spielte er Struwwelpeter-Cabaret und gründete im Herbst 1947 das Frankfurt-Studio, an dem er Schauspielunterricht gab. Gelegentlich übernahm Luzius auch Rollen in Film- und Fernsehproduktionen wie Sohrab Shahid Saless' Ordnung, Rainer Wolffhardts Mehrteiler Jauche und Levkojen nach Christine Brückner und mehreren Episoden der Krimiserie Ein Fall für zwei. Außerdem war Luzius langjähriges Mitglied der Schopenhauer-Gesellschaft. Er starb kurz nach seinem 90. Geburtstag im hessischen Nidderau.

Filmografie (Auswahl)
 1979: Jauche und Levkojen (Mehrteiler)
 1980: Ordnung
 1982: Ein Fall für zwei – Tollwut
 1982: Ein Fall für zwei – Alte Pistolen

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Schauspiellehrer
Autor
Deutscher
Geboren 1907
Gestorben 1997
Mann

Karl Luzius


Yerleşim yerleri
 Gemiciler, İnebolu, Kastamonu ili İnebolu ilçesine bağlı köy
 Gemiciler, Çayeli, Rize ili Çayeli ilçesine bağlı köy
 Gemiciler, Çaycuma, Zonguldak ili Çaycuma ilçesine bağlı mahalle

Gemiciler


حبيب ولد حمديت وزير الشغل والدمج والتكوين المهني بموريتانيا، ولد في أزاكن (بيلا) عام 1961 م.

المرحلة المهنية
 1984-1986 التدريس في ثانوية انواذيبو
 1986-1993 التدريس في الثانوية العربية
 1993-1995 مدير إداري ومالي في منظمة دولية غير حكومية
 1995-1996 مدير البرامج والمشاريع في منظمة دولية غير حكومية
 1996-1997 موظف تابع لإدارة التعليم الثانوي
 2001-2004 مدير إدارة المكتبات والمكتبة الوطنية
 2004-2007 المستشار الفني لوزير الثقافة
 2006 عضو مجلس إدارة الوكالة الموريتانية للأنباء
 2006 إلى الآن: رئيس مجلس إدارة مؤسسة حماية المدن القديمة

عضوية اللجان
 2001-2004:
 عضو لجنة التوجيه بمشروع صيانة وتثمين التراث الثقافي المروي
 عضو اللجنة الوطنية لمحو الأمية -
 عضو المجلس البلدي للمجموعة الحضرية -
 عضو المجلس البلدي لبلدية تيارت المشاركة في التدريبات والملتقيات
 2003 المشاركة في ملتقى المكتبات الفرانكفونية بإفريقيا الصحراوية دكار
 2001- الملتقى الدولي للمكتبات العربية والإفريقية المنظم من طرف منظمة IFLA بالمغرب
 2002- المعرض الدولي للكتاب بتونس
 2006- المعرض الدولي للكتاب بالمغرب.

مراجع

وصلات خارجية
 حبيب ولد حمديت:منـع الترشـح الحر نوع من إكـراه الناس على الدخـول في الأحزاب، الراية، 19 يناير 2006

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
إخوان مسلمون موريتانيون
مواليد 1961
وزراء موريتانيون

حبيب ولد حمديت


مادلين كوربل أولبرايت  (15 مايو 1938 - 23 مارس 2022)، واسمها ماري آنا كوربولوفا. تنتمي إلى الحزب الديمقراطي. كانت أول امرأة تتسلم منصب وزير الخارجية في الولايات المتحدة الأمريكية بعد أن سماها الرئيس بيل كلينتون في 5 ديسمبر 1996 لهذا المنصب لتكون وزير خارجية فترته الرئاسية الثانية، وتسلمت المنصب في 23 يناير 1997 لتصبح وزير الخارجية الرابع والستين للولايات المتحدة، وظلت في منصبها حتى 20 يناير 2001.

ولدت في مدينة براغ عاصمة جمهورية تشيكوسلوفاكيا في ذلك الوقت (الآن جمهورية التشيك)، نشأت على المذهب الروماني الكاثوليكي في المسيحية حيث كان والداها يهوديا الأصل إلا أنهما تحولا إلى المسيحية الكاثوليكية وتحولت لاحقا إلى الكنيسة الأسقفية البروتستانتية، لديها شقيق وهو اقتصادي اسمه «جون». تخرجت من «كينت دينفر سكوول» في عام 1955. حصلت على الشهادة الجامعية مع مرتبة الشرف من كلية «ويلزلي كوليدج» في مجال العلوم السياسية.

قبل منصب الخارجية الأمريكية شغلت منصب مندوب الولايات المتحدة الأمريكية الدائم في الأمم المتحدة بدءا من 27 يناير 1993 وحتى 21 يناير 1997.

حياتها
كان والدها جوزيف كوربل دبلوماسياً تشيكوسلوفاكِيّاً، ثم أستاذا في العلوم السياسية بجامعة دنفر في الولايات المتحدة. في عام 1939 وقبل غزو النازيين هربت العائلة إلى لندن، لكنها عادت بعد انتهاء الحرب العالمية الثانية إلى براغ. قضت ماري يانا جزءًا من طفولتها في بلغراد حين كان والدها يعمل للسفارة التشيكوسلوفاكية. في عام 1948 وبعد الانقلاب الشيوعي ذهبت عائلة كوربولوفا من جديد إلى المنفى ولكن هذه المرة باتجاه الولايات المتحدة الأمريكية. درست مادلين العلوم السياسية والقانون في كلية وليسلي، والعلوم الدولية في جامعة كولومبيا وتخرجت عام 1976.

كانت مادلين منذ عام 1959 إلى غاية طلاقها عام 1982 متزوجة بالصحفي جوزيف ميديل باترسون ولهما ثلاث بنات. تتحدث مادلين أولبرايت إلى جانب اللغة الإنجليزية والتشيكية والفرنسية أيضا بشكل كامل، كما أنها تستطيع أن تفهم بشكل جيد الروسية والبولندية والصربية.

كانت مادلين من مؤيدي هيلاري كلينتون زوجة الرئيس الأمريكي السابق بيل كلينتون لترشيح نفسها في انتخابات الرئاسة الأمريكية في 2008.

عندما سئلت عن وفاة أكثر من نصف مليون طفل من جراء الحصار الاقتصادي على العراق قالت أنه ثمن مناسب للحصار.

وفاتها
توفيت أولبرايت بمرض السرطان في واشنطن في 23 مارس 2022 عن عمر يناهز 84 عامًا. أشاد بها العديد من الشخصيات السياسية من ضمنهم الرؤساء بيل كلينتون وجورج دبليو بوش وباراك أوباما وجو بايدن ورئيس الوزراء البريطاني السابق توني بلير.

مراجع

انظر أيضًا
 قائمة وزراء خارجية الولايات المتحدة.
 قائمة سفراء الولايات المتحدة إلى الأمم المتحدة.

وصلات خارجية

 السيرة الذاتية من موقع وزارة الخارجية الأمريكية

أساتذة جامعة جورجتاون
أسقفيون أمريكيون
أشخاص من براغ
أشخاص من بيكونسفيلد
أشخاص من جامعة جورجتاون
أشخاص من جورجتاون (واشنطن العاصمة)
أشخاص من دنفر (كولورادو)
أشخاص من نوتينغ هيل
أشخاص من والتون أون تيمز
أعضاء مجلس وزراء إدارة كلينتون
أكاديميات أمريكيات
أمريكيات في القرن 21
أمريكيون متجنسون
أمريكيون من أصل يهودي تشيكي
بروتستانت تشيكيون
تشيكوسلوفاكيون مغتربون في المملكة المتحدة
تشيكوسلوفاكيون من أصل يهودي
تشيكوسلوفاكيون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
تشيكيون مغتربون في إنجلترا
تشيكيون من أصل يهودي
تشيكيون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
حائزون على الوسام الرئاسي للحرية
حاصلون على ميدالية فضية في جان مازاريك
خريجو كلية الشؤون العامة والدولية في جامعة كولومبيا
خريجو كلية ويليسلي
دبلوماسيات أمريكيات
دبلوماسيون أمريكيون في القرن 20
دبلوماسيون أمريكيون في القرن 21
دبلوماسيون من براغ
رومان كاثوليك أمريكيون
رومان كاثوليك تشيكيون
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
سفراء الولايات المتحدة
سفيرات أمريكيات
سياسيات أمريكيات في القرن 20
سياسيات أمريكيات في القرن 21
سياسيون أمريكيون في القرن 20
سياسيون أمريكيون في القرن 21
سياسيون من براغ
علماء سياسة أمريكيون
كاتبات أمريكيات في القرن 21
كاتبات سيرة ذاتية
كاتبات غير روائيات أمريكيات
كاتبات مذكرات أمريكيات
كاثوليك تحولوا إلى الأنجليكانية
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 21
كتاب مذكرات أمريكيون في القرن 21
مجلس العلاقات الخارجية
مسيحيون من أصل يهودي
مسيحيون من كولورادو
مندوبو الولايات المتحدة الدائمون لدى الأمم المتحدة
مواليد 1937
مواليد 1938
مواليد في براغ
وزراء خارجية الولايات المتحدة
وزيرات أمريكيات
وزيرات خارجية
وفيات 2022
وفيات السرطان في واشنطن العاصمة
وفيات بعمر 84
عالمات سياسة أمريكيات
أمريكيون أسقفيون في القرن 21
أمريكيون أسقفيون في القرن 20

مادلين أولبرايت


La Coupe des Îles Féroé 2021 de football est la  de la Løgmanssteypið (Trophée du Premier Ministre) et a été créée en 1955. Le tenant du titre est le HB Tórshavn.

La finale du tournoi se dispute à Tórshavn au stade Tórsvøllur.

Le B36 Tórshavn signe son  succès cette année.

Qualification européenne
Le vainqueur de la Coupe des îles Féroé est qualifié pour le premier tour de qualification de la Ligue Europa Conférence 2022-2023. S'il est déjà qualifié pour cette compétition via la Betrideildin, le championnat offre une place européenne supplémentaire.

Format
Prenant place entre les mois d'avril et de décembre 2021, la compétition se décompose en cinq phases allant du premier tour jusqu'à la finale. Seules les équipes premières participent à la compétition.

Clubs participants

Résultats

Premier tour
Quatre clubs engagés prennent part au premier tour. les quatorze équipes restantes passent directement en huitièmes de finale.

|}

Huitièmes de finale

|}

Quarts de finale

|}

Demi-finales
Les matchs aller sont joués le 21 novembre et les matchs retour huit jours plus tard le 29 novembre.

|}

Finale

Classement des buteurs

Annexes

Notes et références

Liens internes
  Championnat des îles Féroé de football Effodeildin
  Coupe des îles Féroé de football Løgmanssteypið
  Supercoupe des îles Féroé de football Stórsteypadystur

Liens externes
  Page complète sur la saison sur RSSSF sur rsssf.com
  Résultats complets et classement sur faroesoccer.com

2021
Iles Féroé
Sport au Danemark en 2021

Coupe des îles Féroé de football 2021


Mireille Hartuch (30 September 1906 – 29 December 1996) was a French singer, composer, and actress. She was generally known by the stage name "Mireille," it being a common practice of the time to use a single name for the stage.

Biography
Mireille was born in Paris to Jewish immigrant parents. Her father, Henri (Hendel) Hartuch came from Poland, and her mother, Mathilda Rubinstein, from Britain. Early on, Mireille was taught to play the piano and encouraged to pursue a theatrical and musical career by her mother, herself the child of a musical family. At the age of six she appeared in her first film in a walk-on role, for which she traveled to Britain. As a teenager she worked in theater and began composing music influenced by the great dance halls of Paris. In 1928 she began a collaboration with lyricist Jean Nohain (1900–1981) that led to considerable success for many years.

Fluent in English, she spent two years in the United States, first in New York City where she performed on Broadway, then in Hollywood, where she appeared in films. In 1931, she appeared in L'aviateur with Douglas Fairbanks, Jr. and Buster se marie with Buster Keaton. Meanwhile in France, contemporary stars Maurice Chevalier, Jean Sablon, and Charles Trenet (who credited Mireille with introducing "swing" to France), charted hits with her compositions, launching her songwriting career.

In 1933, she appeared in the French film Chourinette, though until 1951, when she appeared in Au fil des ondes, her career as a music-hall singer took precedence. In 1937, she married the writer and philosopher Emmanuel Berl. Three years later, the Nazi occupation forced the Jewish couple into hiding in Argentat in the remote Corrèze département of the Limousin region. There, Mireille was very active in the French Resistance and was head of the local liberation committee.

After the War, she befriended Jean Cocteau, Albert Camus, and André Malraux. In the 1950s, her friend, Sacha Guitry gave her the idea of opening the "Petit Conservatoire de la chanson" (Little Conservatory of Song ) to use her talents to train young variety singers. The Petit Conservatoire produced a Sunday radio program beginning in 1955, and a television program from 1960 to 1974, nurturing the voices of a number of young singers who went on to lead successful careers, such as Françoise Hardy, Alain Souchon, Alice Dona, Hervé Cristiani, Yves Duteil, Frida Boccara and Colette Magny.

In her long and celebrated career, Mireille Hartuch composed more than six hundred songs and was twice decorated by the government for her contributions to French culture. She continued performing well into her old age. She lived at 36 rue de Montpensier in the 1st arrondissement of Paris for forty years.

Mireille Hartuch died in Paris in 1996 at the age of 90 and was interred there in the Cimetière du Montparnasse.

External links
Les Chemins de Mireille
Little conservatory of song (French)

Adapted from the article Mireille Hartuch, from Wikinfo, licensed under the GNU Free Documentation License.

1906 births
1996 deaths
20th-century French Jews
Burials at Montparnasse Cemetery
20th-century French women singers

Mireille Hartuch


Brzi i žestoki 10 (eng. Fast X) američki je akcijski film redatelja Louis Leterriera iz 2023. godine i ujedno deseti dio filmskog serijala Brzi i žestoki. Glavne uloge u filmu tumače protagonisti originala iz 2001.

Radnja
Nakon događaja u filmu Brzi i žestoki 9, Dante Reyes, sin brazilskog narkobosa Hernana Reyesa, udružuje snage s Cipherom, tražeći osvetu za očevu smrt protiv Toretta i njegovog tima. Nigdje se ne može sakriti, jer poznaje Doma bolje od ikoga nakon što ga je proučavao 12 godina i smislio plan kako ga natjerati da plati najvišu cijenu: uništenje njegove obitelji. Danteova radnja rastjerat će Domovu obitelj iz Los Angelesa u katakombe Rima, od Brazila do Londona i od Portugala do Antarktike. Ali sve se mijenja kad Dom otkrije da je njegov sin Brian krajnja meta Danteove osvete.

Glavne uloge
 Vin Diesel
 Michelle Rodriguez
 Tyrese Gibson
 Chris "Ludacris" Bridges
 Jason Momoa
 Nathalie Emmanuel
 Jordana Brewster
 John Cena
 Jason Statham
 Sung Kang
 Alan Ritchson
 Daniela Melchior
 Scott Eastwood
 Helen Mirren
 Charlize Theron
 Brie Larson
 Rita Moreno

Produkcija

Razvoj
U studenom 2014. predsjednica Universal Picturesa, Donna Langley, najavila je da će nakon Brzi i žestoki 7 u franšizi biti još najmanje tri filma. U travnju 2017. producent Neal H. Moritz izjavio je da će deseti nastavak biti posljednji u franšizi, najavljujući i Chrisa Morgana kao pisca.

Snimanje
Snimanje je započelo 21. travnja 2022. a završeno je 19. kolovoza 2022. u Torinu. Proračun Fast X-a iznosio je 340 milijuna dolara.

Tjedan dana nakon početka snimanja, Lin je odstupio s režije zbog "kreativnih razlika", ostavljajući produkciju u zastoju i ostajući kao producent. U kasnijim izvješćima navodi se da Lin, osim što nije bio zadovoljan stalnim promjenama scenarija, često sukobljavao na setu s Vinom Dieselom. Dana 2. svibnja 2022. izabran je Louis Leterrier za novog redatelja.

Promocija
Prvi plakat gdje se ptikazuje lik Dominica Toretta je objavljen 1. veljače 2023., dok 10. veljače iste godine objavljen službeni teaser trailer.

Distribucija
Film će biti objavljen u hrvatskim kinima 18. svibnja 2023., dok će u američkim biti objavljen sljedećeg dana, također u IMAX formatu.

Prvotno zakazan za 2. travnja 2021., Fast X je prošao različite promjene datuma izlaska zbog pandemije COVID-19.

Nastavak
Jedanaesti i posljednji film u franšizi je u razvoju.

Izvori

Vanjske poveznice
  na fastxmovie.com

Brzi i žestoki
Američki filmovi 2020-ih
Akcijski filmovi

Brzi i žestoki 10


(1993) Guacolda es un asteroide perteneciente al cinturón de asteroides descubierto por Guri A. Pliuguin y Yuri A. Belyaev desde la estación de Cerro El Roble, Chile, el 25 de julio de 1968.

Designación y nombre
Guacolda recibió al principio la designación de .
Más tarde se nombró en honor de la esposa del rey araucano Lautaro.

Características orbitales
Guacolda está situado a una distancia media del Sol de 3,059 ua, pudiendo acercarse hasta 2,864 ua y alejarse hasta 3,255 ua. Su excentricidad es 0,06386 y la inclinación orbital 11,48°. Emplea 1954 días en completar una órbita alrededor del Sol.

Véase también
 Lista de asteroides del (1901) al (2000)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos desde la Estación Astronómica de Cerro El Roble
Objetos astronómicos descubiertos en 1968
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(1993) Guacolda


جيوفاني باسكوالي  (مواليد 5 يناير 1982 في فيناريا ريالي - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى أودينيزي الإيطالي منذ 2008 في مركز قلب الدفاع .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فيناريا ريالي
أظهرة كرة قدم
رياضيون من بييمونتي
لاعبو أودينيزي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو بارما
لاعبو تورينو
لاعبو سيينا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو نادي ليفورنو
مدربو كرة قدم إيطاليون
مواليد 1982
لاعبو كرة قدم من بييمونتي

جيوفاني باسكوالي


Un fotometeor, din limba greacă phôtόs (« lumină ») și meteôros (« în aer »), desemneză un obiect sau fenomen optic care apare în atmosfera terestră, când lumina solară sau lunară suferă o reflexie, refracție, difracție sau interferențe determinate de circumstanțe deosebite. Un fotometeor este un tip de meteor (în accepțiunea sa cea mai largă).

Cele mai frecvente sunt haloul, curcubeul, coroana, irizațiile, gloria, inelul lui Bishop, mirajul, tremurarea, sclipirile, raza verde, tentele și razele crepusculare.

Caz special
Aurorele polare (australe la Polul Sud, boreale la Polul Nord) sunt în același timp electrometeori și fotometeori, potrivit Météo-France, deoarece ele provin din interacțiunea particulelor de origine solară (protoni și electroni) cu atomi și molecule terestre (îndeosebi oxigen și azot). Aceste particule sunt canalizate de-a lungul liniilor de forță ale câmpului magnetic terestru spre poli.

Note

Vezi și
 Meteor, dintre care:
 Hidrometeor
 Litometeor
 Electrometeor

Fenomene optice atmosferice

Fotometeor


Demon, Hristiyan edebiyatında kötü niyetli doğaüstü varlık taifesidir. Terimin kökeni eski Yunancada tamamen farklı anlamlarda kullanılmış olan daimon sözcüğüdür.

Avrupa'da papazlar uzun süre, garip davranışlar gösteren kimselerde ve obsesyon olaylarında, hastanın vücuduna cinnînin girdiğini sanmışlar ve bu yaratığı kovmak üzere çeşitli uygulamalarda (egzorsizm) bulunmuşlardır. Spiritüalistlere göre, bu tür olaylarda cin zannedilen şey, spatyumun teşevvüş halindeki bedensiz ruhlarıdır.

Orta Çağ'da majiyle uğraşan bazı kimseler cinnîleri sınıflandırma çalışmasına girişmişlerdir ki, bilimsel dayanağı olmayan bu çalışma cinnîlerin İngilizce isimlendirmesinde yola çıkılarak Türkçede demonoloji olarak adlandırılır.

Ayrıca bakınız

 Egzorsizm
 Demonoloji
 Daimon

Kaynakça
 The Encyclopedia of Witches and Witchcraft, Rosemary Ellen Guiley

Demon


Anissó Portekiz'de Vieira do Minho belediyesine bağlı olan, 4,93 km2 yüzölçümüne sahip, 263 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia). Kilometrekareye düşen insan sayısı ise 53,3'tür.

Portekiz'in freguesiaları
Vieira do Minho

Anissó


Armando Anthony " Chick " Corea (12 Haziran 1941 - 9 Şubat 2021) Amerikalı bir caz bestecisi, klavyeci, grup lideri ve ara sıra perküsyonistti. Besteleri "Spain", "500 Miles High", "La Fiesta", "Armando's Rhumba" ve "Windows", geniş çapta caz standartları olarak kabul edilir. 1960'ların sonunda Miles Davis'in grubunun bir üyesi olarak caz füzyonunun doğuşuna katıldı. 1970'lerde Return to Forever grubunu kurdu. Herbie Hancock, McCoy Tyner, Keith Jarrett ve Bill Evans ile birlikte, John Coltrane sonrası dönemin önde gelen caz piyanistlerinden biri olarak kabul edilir.

Corea, 1980'ler ve 1990'lar boyunca farklı müzik tarzlarını keşfederken sık sık işbirliği yapmaya devam etti. 25 Grammy Ödülü kazandı ve 60'ın üzerinde aday gösterildi.

Erken dönemi ve eğitim
Armando Corea, Anna (née Zaccone) ve Armando J. Corea'nın oğlu olarak Chelsea, Massachusetts'te doğdu.  Corea, Güney İtalya kökenliydi, babası Calabria bölgesindeki Catanzaro eyaletindeki Albi komününde bir göçmen olarak doğmuştu. 1930'larda ve 1940'larda Boston'da bir Dixieland grubunu yöneten bir caz trompetçisi olan babası, onu dört yaşında piyano ile tanıştırdı. Cazla çevrelenmiş, erken yaşta bebop ve Dizzy Gillespie, Charlie Parker, Bud Powell, Horace Silver ve Lester Young'dan etkilenmiştir. Sekiz yaşındayken, piyanoyu vurmalı çalgı olarak kullanmasını etkileyecek olan davullara başladı.

Corea, müziği kendi başına keşfederek piyano becerilerini geliştirdi. Corea'nın sekiz yaşında ders almaya başladığı ve onu klasik müzikle tanıştıran ve müzik bestelemeye olan ilgisini artırmasına yardımcı olan konser piyanisti Salvatore Sullo, hayatına önemli bir etki yaptı . Ayrıca Chelsea merkezli bir davul ve borazan kolordu olan St. Rose Scarlet Mızraklı Süvarilerinin icracısı ve solisti olarak birkaç yıl geçirdi.

Babası tarafından kendisine siyah bir smokin verildi ve lisedeyken konserler vermeye başladı. O sırada Herb Pomeroy'un grubunu dinlemekten zevk alıyordu ve yerel bir caz kulübünde Horace Silver'ın müziğini çalan bir üçlü vardı. New York City'e,  Columbia Üniversitesi'nde müzik eğitimi almak için taşındı, ardından Juilliard Okulu'na geçti . Her ikisini de hayal kırıklığına uğrattıktan sonra bıraktı, ancak New York'ta kaldı.

Kariyer
Corea, profesyonel kariyerine 1960'ların başında Mongo Santamaria, Willie Bobo, Blue Mitchell, Herbie Mann ve Stan Getz ile başladı . İlk albümü Tones for Joan's Bones'u 1966'da kaydetti (1968'de piyasaya sürüldü). İki yıl sonra Roy Haynes ve Miroslav Vitous ile birlikte Now He Sings, Now He Sobs adlı üçlü bir albüm çıkardı.

Canlı performanslarında, elektrikli piyanosunun çıkışını zil modülatörü adı verilen bir cihazla sık sık işlemiştir. Bu stili kullanarak Black Beauty: Live at the Fillmore West ve Miles Davis de Fillmore: Live at the Fillmore East dahil olmak üzere birçok Miles Davis albümünde yer aldı . Davis grubu ile canlı performansları, saksafoncu Steve Grossman, elektro orgcu Keith Jarrett, basçı Dave Holland, perküsyoncu Airto Moreira, davulcu Jack DeJohnette ve tabii ki trompetçi Davis'ten oluşan son turne grubu ile 1970 yılına kadar devam etti.

Holland ve Corea aynı zamanda Davis grubundan ayrılarak kendi serbest caz grupları Circle'ı kurdular. Bu grupta ayrıca multi-reed oyuncusu Anthony Braxton ve davulcu Barry Altschul da yer aldı. Bu grup 1970'ten 1971'e kadar etkindi ve Blue Note ve ECM'ye kaydedildi. Atonal bir tarzı keşfetmenin yanı sıra, Corea bazen piyanonun gövdesine uzanıp telleri kopardı. 1971'de Corea solo bir bağlamda çalışmaya karar vererek o yılın Nisan ayında EMC için Piano Improvisations Vol. 1 vePiano Improvisations Vol. 2 oturumlarını kaydetti.Bir izleyiciyle iletişim kavramı o zamanlar benim için büyük bir şey oldu. Hayatımın o noktasında bu kavramı bu kadar çok kullanmamın nedeni - 1968, 1969 ya da öylesine - benim için bir keşif olmasıydı. Sadece piyanoyu çınlamanın ne kadar eğlenceli olduğunu düşünerek ve yaptığım şeyin başkaları üzerinde bir etkisi olduğunu fark etmeden büyüdüm. Gerçekten, çok sonrasına kadar seyirciyle bir ilişki düşünmedim bile.

Caz Füzyon

Adını 1972 tarihli albümlerinden alan Corea'nın Return to Forever grubu hem akustik hem de elektronik enstrümantasyona dayanıyordu ve başlangıçta rock müziğinden çok Latin Amerika müziği tarzlarına yakındı. Return to Forever'ın ilk iki albümünde vokal ve perküsyonda Flora Purim, flüt ve soprano saksafonda Joe Farrell, davul ve perküsyonda Airto Moreira ve akustik kontrbasta Stanley Clarke yer aldı. Davulcu Lenny White ve gitarist Bill Connors, Mahavishnu Orkestrası ve  onun liderliğindeki Bitches Brew grup arkadaşı John McLaughlin'den kısmen esinlenerek rock ve funk odaklı sesleri ile daha önce Latin müzik öğelerini harmanlanmış grubunun ikinci versiyonunu oluşturmak üzere Corea ve Clarke'a katıldı Grubun bu enkarnasyonu, Connors'un yerini Al Di Meola'dan önce, Hymn of the Seventh Galaxy,albümünü kaydetti, daha sonrasında Where Have I Known You Before, No Mystery, ve Romantic Warrior kaydetti.

1976'da Corea, Latin Amerika müziğinden etkilenen ve vokalist Gayle Moran (Corea'nın eşi) ve elektronik kemancı Jean-Luc Ponty'nin yer aldığı My Spanish Heart'ı çıkardı. Albüm, Minimoog synthesizer ve bir korna bölümü tarafından desteklenen caz ve flamenko'yu birleştirdi.

Düet Projeleri

1970'lerde Corea, ECM için 1972'deki Crystal Silence dahil olmak üzere birkaç düet albümü kaydettiği vibrafonist Gary Burton ile çalışmaya başladı. 2006'da bir konser turu için yeniden bir araya geldiler. The New Crystal Silence adlı yeni bir albüm 2008'de yayınlandı ve 2009'da Grammy Ödülü kazandı. Paket, bir düet diski ve Sidney Senfoni Orkestrası ile birlikte başka bir disk içerir.

1970'lerin sonlarına doğru Corea, piyanist arkadaşı Herbie Hancock ile bir dizi konsere başladı. Bu konserler, hem resmi giyinen hem de konser piyanolarında performans sergileyen sanatçılarla zarif bir ortamda sunuldu. İkili, birbirlerinin bestelerinin yanı sıra Béla Bartók gibi diğer bestecilerin eserlerini ve düetlerinı de çaldı. 1982'de Corea, klasik piyanist Friedrich Gulda ile canlı düet olan The Meeting'i sergiledi.

Aralık 2007'de Corea, banjoist Béla Fleck ile The Enchantment adlı bir düet albüm kaydetti. Fleck ve Corea, 2007'de albüm için kapsamlı bir turneye çıktı. Fleck, "Spectacle" adlı parça ile 49. Grammy Ödülleri'nde En İyi Enstrümantal Beste kategorisinde aday gösterildi.

Corea, 2008'de Japon piyanist Hiromi Uehara ile Duet (Chick Corea ve Hiromi) adlı canlı albümde işbirliği yaptı. İkili, 30 Nisan'da Tokyo'nun Budokan arenasında bir konser verdi

2015 yılında Hancock ile düet konser serisini tekrarladı, yine düello-piyano formatına sadık kaldı, ancak her ikisi de repertuvarlarına synthesizer entegre etti. Bu serinin ilk konseri Seattle'daki Paramount Theatre'da oldu ve doğaçlamalar, ikilinin besteleri ve diğer bestecilerin standartlarını içeriyordu.

Sonraki İşleri
Corea'nın diğer grupları arasında Chick Corea Elektric Band, "Akoustic Band" adlı üçlü indirgeme, Origin ve New Trio adlı üçlü indirgeme vardı. Corea 1986'da GRP Records ile bir kayıt anlaşması imzaladı ve 1986 ile 1994 yılları arasında Elektric Band ile yedi, Akoustic Band ile iki ve bir solo albüm olan Expressions ile toplam on albüm çıkardı.

The Akoustic Band, 1989'da kendi adını taşıyan bir albüm çıkardı ve takiben 1991'de Alive adlı canlı performanslarını yayınladı. Her ikisinde de basta John Patitucci ve davulda Dave Weckl yer aldı. Corea'nın kariyerinde geleneksel caz üçlü enstrümantasyonuna bir dönüş oldu ve sonraki kayıtlarının çoğunda akustik piyano yer aldı. 1986 Pixar kısa Luxo Jr.'ın müziğini "The Game Maker" şarkısıyla sağladılar.

1992'de Corea kendi plak şirketi Stretch Records'u kurdu.

2001 yılında basçı Avishai Cohen ve davulcu Jeff Ballard ile Chick Corea New Trio,  Past, Present & Futures albümünü çıkardı. On bir şarkılık albüm yalnızca bir caz standartı içerir (Fats Waller'ın " Jitterbug Waltz "). Müziklerin geri kalanı Corea orijinalleridir. 1998'deki Like Minds'a vibrafonda Gary Burton, basta Dave Holland, davulda Roy Haynes ve gitarda Pat Metheny ile katıldı.

Kariyerinin ilerleyen dönemlerinde Corea, çağdaş klasik müziği de keşfetti. İlk piyano konçertosunu ve imzası olan "Spain" in tam bir senfoni orkestrası için bir uyarlamasını besteledi ve 1999'da Londra Filarmoni Orkestrası ile birlikte sergiledi. Beş yıl sonra ilk çalışmasını klavyesiz besteledi:String QuartetNo. 1 Orion String Quartet için yazılmış ve onlar tarafından 2004'te Wisconsin'deki Yaz Festivali'nde seslendirilmiştir.

Corea, To the Stars (2004) ve Ultimate Adventure (2006) gibi füzyon albümleri kaydetmeye devam etti. İkincisi , Bireysel veya Grup En İyi Enstrümantal Caz Albümü Grammy Ödülü'nü kazandı.

2008'de Return to Forever'ın üçüncü versiyonu (Corea, Stanley Clarke, Lenny White ve Al Di Meola) dünya çapında bir tur için yeniden bir araya geldi. Buluşma caz ve ana akım yayınlardan olumlu eleştiriler aldı. Grubun stüdyo kayıtlarının çoğu, turneye denk gelecek şekilde Return to Forever: The Anthology derlemesinde yeniden yayınlandı. Montrö Caz Festivali'ndeki performansları sırasında kaydedilen bir konser DVD'si Mayıs 2009'da piyasaya sürüldü. Ayrıca The Manhattan Transfer vokal grubu ile bir işbirliği CD'si üzerinde çalıştı.

Five Peace Bandadlı yeni bir grup, Ekim 2008'de bir dünya turuna başladı. Toplulukta Corea'nın daha önce Miles Davis'in 1960'ların sonundaki gruplarında birlikte çalıştığı John McLaughlin de vardı, Davis'in klasik albümü Bitches Brew'u kaydeden grup da dahildi. Corea ve McLaughlin'e saksafoncu Kenny Garrett ve basçı Christian McBride katıldı. Davulcu Vinnie Colaiuta grupla Avrupa'da ve belirli Kuzey Amerika tarihlerinde çaldı; Brian Blade, Asya ve Avustralya'daki tüm tarihleri ve Kuzey Amerika'daki çoğu randevuyu çaldı. Corea'nın müziğinin geniş kapsamı, 2011 retrospektifinde Corea'nın Lincoln Center for the Performing Arts'daki Lincoln Center Orchestra'da Jazz ile konuk olduğu bir retrospektifte kutlandı; Bir New York Times eleştirmeni bu olay için büyük övgüler aldı: "Bay Corea, diğer müzisyenlerle ustaca çalışıyor, ritmi özümsüyor ve solistleri besliyordu. Bir grup gibiydi ve Bay Corea'nın hükmetmeye ihtiyacı yoktu; onun yetkisi hacmi yükseltmeden açıktı. "

Yeni bir grup olan Chick Corea & The Vigil'de basçı Hadrien Feraud ile Corea, davulda Marcus Gilmore (dedesi Roy Haynes'den devam ediyor), saksafon, flüt ve bas klarnet Tim Garland'dan ve gitarist Charles Altura yer aldı.

Corea, 2016 yılında 75. doğum gününü New York, Greenwich Village'daki Blue Note Caz Kulübü'nde altı haftalık bir stantta 20'den fazla farklı grupla oynayarak kutladı. "Yaşı oluşturan sayıları pekala görmezden geliyorum. Gitmenin en iyi yolu gibi görünüyor. Ben her zaman sadece müzik macerası ile elimden geldiğince eğlenmek üzerine yoğunlaştım."

Kişisel hayatı
Corea, 1972'de ikinci eşi vokalist / piyanist Gayle Moran ile evlendi. İlk karısından Thaddeus ve Liana adında iki çocuğu vardı; ilk evliliği boşanmayla sonuçlandı.

1968'de Corea, yazar L. Ron Hubbard'ın en tanınmış kişisel gelişim kitabı olan Dianetics'i okudu. Dahası, Corea 1970'lerin başında Hubbard'ın diğer çalışmalarına ilgi duymaya başladı: "1968'de L. Ron Hubbard'ın materyaliyle Dianetics ile temasa geçtim ve bu biraz zihnimi açtı ve iletişim potansiyelimin bir sandığımdan çok daha büyük."

Corea, 1970'lerin başında Scientology'nin müzikal yönü üzerinde derin bir etkisi olduğunu söyledi: "Artık kendimi tatmin etmek istemiyordum. Gerçekten dünyayla bağlantı kurmak ve müziğimin insanlar için bir anlam ifade etmesini istiyorum. "  Ayrıca meslektaşı Stanley Clarke'ı da hareketle tanıştırdı. Clarke ile  Corea , L. Ron Hubbard'ın Battlefield Earth romanına eşlik eden 1982 albümü Space Jazz: The Soundtrack of the Book Battlefield Earth'te çaldı. The Vinyl Factory, "Bu cazın en kötülerinden biri değilse, kesinlikle en çılgını" yorumunu yaptı. Corea ayrıca 2001'de The Joy of Creating albümüne katkıda bulundu

Corea, Almanya'nın Stuttgart kentinde düzenlenen 1993 Dünya Atletizm Şampiyonası sırasında bir konserden çıkarıldı. Konserin organizatörleri, Baden-Württemberg eyalet hükûmeti Scientology'nin tanınmış üyelerini içeren etkinlikler için sübvansiyonlarını gözden geçireceğini duyurduktan sonra Corea'yı dışladı. Corea'nın bu politikaya karşı 1996 yılında idare mahkemesine yaptığı şikayetin başarısızlıkla sonuçlanmasının ardından, Birleşik Devletler Kongresi üyeleri Alman hükûmetine yazdıkları bir mektupta yasağı Corea'nın insan haklarının ihlali olarak kınadılar. Ancak Corea'nın Almanya'da konser vermesi yasaklanmadı ve 2011'de Burghausen'in "Street of Fame" filminde plaketle ödüllendirildiği, Burghausen'deki hükûmet destekli Uluslararası Caz Festivali'nde birkaç kez sahneye çıktı.

Corea, 9 Şubat 2021'de Florida'nın Tampa Körfezi bölgesindeki evinde 79 yaşında kanserden öldü.

Diskografi

Ödüller ve Onurlar
Corea'nın 1968 tarihli albümü Now He Sings, Now He Sobs, 1999'da Grammy Hall of Fame'e dahil edildi. 1997'de Berklee Müzik Koleji'nden Fahri Müzik Doktorası aldı. 2010 yılında Norveç Bilim ve Teknoloji Üniversitesi'nde (NTNU) <i id="mwAU4">Doktor Honoris Causa seçildi.</i>

Grammy Ödülleri

Corea 25 Grammy Ödülü kazandı ve 60'ın üzerinde aday gösterildi.

Latin Grammy Ödülleri

Ayrıca bakınız

 Corea'nın işbirliği yaptığı bir ilahi yazarı olan Rusty Edwards

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi site
 Resmi diskografi

 Bob Rosenbaum tarafından Chick Corea ile Söyleşi, Temmuz 1974
 Chick Corea, Michael J Stewart ile Piyano Konçertosu hakkında konuşuyor
 Civciv Corea Röportajı  NAMM Sözlü Tarih Kütüphanesi (2016, 2018)

Latin Grammy Ödülü sahipleri
GRP Records sanatçıları
Grammy Ödülü sahipleri
ECM Records sanatçıları
Florida'da kanserden ölenler
İtalyan asıllı Amerikalılar
Amerikalı caz piyanistleri
Amerikalı caz bestecileri
Amerikalı Scientolojistler
21. yüzyıl caz bestecileri
21. yüzyılda Amerikalı piyanistler
20. yüzyıl caz bestecileri
20. yüzyılda Amerikalı piyanistler
20. yüzyılda Amerikalı klavyeciler
2021 yılında ölenler
1941 doğumlular
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar

Chick Corea


baterija
 bitnica, vojna jedinica
 Baterija (tvrđava na Braču)
 Gospina batarija, tvrđava na Visu
 Baterija (Split), dio Splita

Baterija (razdvojba)


الحمادنة إحدى بلديات ولاية غليزان. عدد سكانها 60000 نسمة ومساحتها 120,72 كم² أي بكثافة سكانية 141 نسمة/كم². تمتاز بمنطقة فلاحية حيث تسود بها زراعة الحبوب بأنواعها.

تقع مدينة الحمادنة على بعد 28 كم من مقر الولاية، بين مدينتي جديوية وواد الجمعة، على تقاطع الطريقين الوطنين رقم 4 و رقم 90.

التسمية

الجغرافيا

طوبوغرافيا

المناخ

الموقــع
تقع بلديـة الحمــادنة في الشمــال الشرقي لولاية غليــزان يحدها من الشمـال بلدية اولاد سيدي الميهوب و من الغرب بلديـة واد الجمعــة ومن الجنــوب بلدية بني درقــن و من الشرق بلدية جديـوية يرجع تـاريخ تأسيسها إلى سنة 1957 حيث كانت تابعة لبلدية سيدي امحمـد بن علي.

تاريخ

الفترة الإستعمارية
تم تأسيس مركز الحمادنة  وفق المخطط الإستعماري عام 1876م على الضفة اليمنى لواد خورارة  وكانت تتبع البلدية المختلطة لإن كرمان وادي ارهيو حاليا  واقتطع المستعمر أراضي كانت تابعة لعكرمة الشراقة والتيخضعت لقانون الكونسيلت عام  1867م ،وسكن في المركز العديد من العائلات القادمة من الألزاس واللورين  كما صادرة السلطات الإستعمارية العديد من أراضي المملوكة لـ : المهايدية ،أولاد سليمان ، خورارة ،دوارالسوالم ،المزاينية .

النسيج العمراني
تقــدر مساحتها بـ : 14380 هكتار أي ما يعــادل 143.80 كم2 .

الأحياء

الدواوير
 القرية الفلاحية الحمــادنة بوركبـة

الشكايرية.
المدادحة.
أولاد عابد.
المناصرية ,
الخلايفية ,
العتابة ,
خدام تازغات ,
المحادنية ,
خدام سيدي علي ,
اولاد عابد بلعربي ,
اولاد سليمـان ,
العواشرية ,
السوالم ,
المهايدية ,
المزارعية ,
أولاد حميــدة

السكــان
يبلغ عدد سكـان البلدية 16980 نسمة حسب إحصـائيات 1998 وهي موزعة على النحو التالي :

 5009 نسمة بالحمـادنة مركـز
 2530 نسمة بالحمـادنة بوركبة
 9316 نسمة بالدواوير
 125 نسمة رحــل

منشآت قاعدية

التعليم
تتوفــر البلديــة على 15 مؤسسة تعليمية من بينها ثانوية بمركز البلدية و متوسطتين واحدة بالحمـادنة مركـز و الأخرى بالحمادنة بوركبــة و 12 مدرسة إبتدائية حيث يبلغ عدد المتمدرسيــن 5024 .

الصحـــة
تتوفر البلدية على 7 مراكز صحيــة بالدواوير و عيــادة متعددة الخدمــات بالحمـادنة مركـز .

مواصلات

 الطريق السيارشرق غرب
 الطريق الوطني رقم 04
 الطريق الولائي رقم 20
 الطريق الولائي رقم 7a.

الإقتصاد

الري
إن البلدية تنعدم من الميــاه الجوفية حيث تملك 4 آبــار موجــودة ببلدية جديــوية الممونة لبلدية الحمــادنة على مسافة 8 كم وتم تجديد قنوات المياه الصـالحة للشرب على مسـافة 30.77 كم .

الفلاحــة

تتوفر البلديــة على 9845 هكتــار أراضي صــالحة للزراعة و 400 هكتار أراضي مسقيـة حيث تعتمــد على زراعة الحبــوب و البطـاطا إلى جانب بعض الخضـر الصيفية كما تضم 7 مستثمرات فلاحية هي : ( سي بوبكر, عبد المقصــود , لزرق , جعفر , بوراس, مصباح , صـايم)

قطاع البريد والمواصلات
يوجــد مركزين للبريـد واحد بالحمـادنة مركز وواحد بالحمـادنة بوركبة .

التشغيــل

يبلغ عدد الطبقة الشغيلة 2173 عـامل اضافة إلى المستفيدين من منحة النشاطات ذات المنفعة العـامة و المقدر بـ112مستفيد و 210 في إطار المنحة الجزافية للتضـامن و 25 في إطار تشغيل الشباب .

مجالات أخرى

 مؤسسة صناعة البلاستيك للسيد خديم علي
 غرفة التبريــد للسيد بشريف عبد القادر
 محطة للبنزيـن و التزييت و التشحيم للسيد عابد غلام الله
 إلى جانب وحدات بيع غاز البوتـان للخواص و نشــاطات حرفية منها الميكانيك و الحدادة.

الثقافة و الريــاضة
 تتوفر البلدية على مكتبة بلدية
 02 جمعية ثقافية .
 01 جمعية ريـاضية
 ملعب جواري و ملعب بلدي غير مكتمـل.

معرض صور

وصلة خارجية
 مونوغرافيا الحمادنة

مراجع

بلديات ولاية غليزان

الحمادنة


هيك تجوزنا مسلسل سوري درامي إخراج عمار رضوان ويشارك فيه عدد من النجوم منهم جومانا مراد شكران مرتجى ديمة الجندي أيمن رضاو وائل رمضان وسلاف فواخرجي وصباح الجزائري و مكسيم خليل و سوسن أرشيد و نسرين الحكيم وغيرهم من الفنانين السوريون. عرض في شهر رمضان عام 2008 على عدد من القنوات التلفزيونية

تاليف:
مازن طه

نبذة

يعرض المسلسل في كل حلقة قصة مختلفة وشخصيات مختلفة، وجميع الحلقات تتحدث عن قصص زواج ناجحة أو فاشلة.

مسلسلات تلفزيونية درامية سورية

هيك تجوزنا (مسلسل)


Grup Yorum, Türkiye çıkışlı protest, özgün müzik ve Anadolu rock gibi müziğin çeşitli dallarında eserler üreten politik, devrimci müzik grubudur 1985'ten günümüze siyasi görüşlerini müzikleriyle topluma duyurmaya çalışmıştır. Bu yönüyle gruba günümüze (2013) kadar 400'ün üzerinde dava açılmıştır. 15 üyesi tutuklanıp hapis yatmış ve çıkardığı 21 albüm ile 2 milyondan fazla albüm satışı yapmıştır.

1987'den başlayarak günümüze kadar 21 albüm çıkaran, Türkiye'de ve Avrupa'da her yıl konser veren grup, bunun dışında yüzlerce kitle eylemine, sokak gösterisine, greve, fabrika ve üniversite işgaline katılmıştır. Uzun yıllar konserleri yasaklanıp, üyeleri gözaltına alınıp, tutuklanmış ve birçok kentte kasetlerinin satılması engellenmiştir. Albümleri, şarkıları suç unsuru taşıdığı iddiasıyla resmî olarak toplatılmıştır. Grup Yorum albümlerindeki kimi şarkıların yasa dışı DHKP-C örgütü militanlarına adanmış olmasından dolayı grup üyelerinin bu örgüt ile organik bağı bulunduğu iddia edilmektedir. Fakat bu iddia grup tarafından "Organik bir bağımız yok" denilerek yalanlanmıştır.

Geçmiş
Türkiye'de 1980 yılında gerçekleşen askerî darbeye ve sonrasındaki politikalara tepki amacıyla Marmara Üniversitesi  İletişim Fakültesi ve Yıldız Üniversitesi Şehir Planlama öğrencisi dört arkadaşın (Ayşegül Yordam,Metin Kahraman,Tuncay Akdoğan ve Kemal Sahir Gürel)  bir araya gelmesiyle 1985 yılında kurulan grup, müzik grubu olmanın dışında, muhalif duyarlılığın, haklar ve özgürlükler mücadelesinin de önemli bir ismi olmuştur. Anadolu'nun ve üzerinde yaşayan halkların sesini, devrimci-sosyalist bir müzik anlayışıyla duyurmayı amaçlamıştır.
Kuruluş aşamasında ilk olarak Aziz Nesin'in öykülerinden uyarlanan bir oyunun müziklerini yaparak başlamış ardından "Bana Bir Türkü Söyleyin Yarınlara Uzansın" adlı konseri vermişlerdir.

Müzikal tarz
Yorum, Türkçe dışında, Anadolu'da konuşulan Kürtçe, Zazaca, Lazca, Arapça, Çerkezce dillerinde de şarkılar seslendirmektedir. Müziğinde mey, bağlama, kaval gibi yerel çalgıların yanı sıra, başta gitar olmak üzere keman, trompet, viyolonsel ve obua gibi yerel olmayan pek çok çalgıları da kullanmaktadır. Solo ve koro vokallerin baskın olduğu müziğinde, ritim kompozisyonlarına ve ezgilere yaslanıyor. Folk-Rock olarak değerlendirilebilecek bu müzik; ülkenin yerel folk şarkılarından Akdeniz ezgilerine, Latin Amerikalı marşlarından rock müziğe kadar birçok tınıyı bir arada dinleyicisine sunuyor.

Grup ise kendi tarzını çağdaş halk müziği olarak tanımlıyor.

Grubun şarkı sözlerini, anti-emperyalist mücadele, hapishane katliamları, doğal afetlerin yarattığı yıkımlar, emperyalist savaşlar, ölümler, aşk, erdem ve özgür bir dünyaya duyulan özlem gibi konular şekillendiriyor.

Grup Yorum 25. yılını 12 Haziran 2010 tarihinde BJK İnönü Stadyumu'nda verdiği bir konserle kutladı. Konserde Suavi, Ali Primera, Yasemin Göksu, Tuncel Kurtiz, Nejat Yavaşoğulları ve daha birçok sanatçı Yorum'a eşlik etti.

Politik duruş

Grup Yorum'un, sol yelpaze içerisinde belli bir görüşü temsil etmesine rağmen Türkiye'de farklı görüşlere sahip birçok insanın Grup Yorum'u dinliyor olmasını üyeleri "şarkılarındaki güncellik"e bağlıyor.

Sivas (Gün Tutuşur) şarkısı Sivas Katliamı'nda yaşamını yitirenlere ithaf edilmiştir.

DHKP-C ile ilişkisi

Çeşitli çevrelerce Grup Yorum ile yasa dışı DHKP-C örgütü arasında organik bağ bulunduğu iddia edilmektedir. Buna sebep olarak da, Grup Yorum albümlerindeki çok sayıda şarkının ölmüş DHKP-C militanları ile ilgili olması gösterilmektedir. Ancak bu iddia grup tarafından yalanlanmıştır. Geliyoruz albümündeki Sibel Yalçın Destanı isimli şarkı, 1995 yılında polisle girdiği çatışmada öldürülmüş Sibel Yalçın isimli DHKP-C militanına adanmıştır. Yıldızlar Kuşandık isimli albümde bulunan aynı adlı şarkının sözleri, 2005 yılında Adalet Bakanlığı binasına intihar saldırısı düzenlemek isterken öldürülen Eyüp Beyaz isimli DHKP-C militanı tarafından yazılmıştır. Boran Fırtınası albümündeki şarkı isimlerinde belirtilen isimler ise 1996 ölüm oruçları sırasında ölen DHKP-C militanlarıdır.

Bazı Grup Yorum üyeleri, 2012 yılında Sultangazi'deki bir polis karakoluna intihar saldırısı düzenleyen İbrahim Çuhadar'ın cenazesinin alınmasında hazır bulunmuşlardır. Bu esnada gözaltına alınan Grup Yorum üyeleri işkence gördüklerini iddia etmişlerdir. Grup üyeleri çeşitli zamanlarda DHKP-C üyesi oldukları iddiasıyla gözaltına alınmışlardır.

Grup üyelerinden Ali Aracı, Selma Altın, İnan Altın, İbrahim Gökçek ve Emel Yeşilırmak, DHKP-C üyesi oldukları iddiası ile 14 Şubat 2018'de, Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı tarafından yayımlanan "en çok aranan teröristler listesi"nin gri kategorisine eklenmişlerdir.

Davalar
Grup Yorum'un şarkı sözlerini bulunduran ve dinleyen Berivan Doğan hakkında 'terör örgütü propagandası' yaptığı gerekçesiyle 2006 yılında 9. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 10 ay hapis cezasına çarptırıldı.

Ölüm orucu
Grup Yorum üyeleri, 17 Mayıs 2019 tarihinde konser yasaklarının kaldırılması, grup üyelerinin serbest bırakılması, hakkındaki davaların düşürülmesi gibi bir dizi taleple açlık grevine girdi. 20 Ocak 2020'de Grup Yorum üyeleri İbrahim Gökçek ve Helin Bölek, açlık grevlerini ölüm orucuna dönüştürme kararı aldı. 3 Nisan 2020 tarihinde 288 gündür ölüm orucunda olan Helin Bölek ve 7 Mayıs 2020 tarihinde de 325 gündür ölüm orucunda olan İbrahim Gökçek yaşamını yitirdi.

Grup hakkındaki eserler
Hakkında birçok araştırma yazıları ve kitaplar yayımlanan Grup Yorum, basın tarafından "Hapishane Şarkıcıları", dinleyiciler tarafından "Kar Makinesi" sıfatlarıyla anılıyor. Grup hakkında iki kitap bulunmaktadır:

 Bir Kar Makinesi I-II
 Sıyrılıp Gelen Grup Yorum

Konserleri
Grup Yorum, 30 yıllık sanat geçmişinde çok sayıda konserler vermiştir. Bu konserlerden en kitlesel olanı 15 Nisan 2012 yılında Bakırköy Halk Pazarı alanında gerçekleştirdikleri "4. Bağımsız Türkiye" konseridir. Grup Yorum Korosu ve 20 kişilik orkestranın yanı sıra Beşik Halk Dansları Topluluğu danslarıyla, Nihat Behram şiirleriyle, Zülfü Livaneli, Aylin Aslım, Aynur Doğan ve Hüseyin Turan şarkılarıyla eşlik etti. Konserin sonunda TAYAD'lı ailelerden Anadolu müzik gruplarına kadar değişik yerlerden gelenlerden ve yediden yetmişe her yaştan kurulan 150 kişilik halk korosu da sahneye gelerek Yorum' a eşlik etti. 3. Bağımsız Türkiye Konseri ise yine Bakırköy Halk Pazarı alanında 14 Nisan 2013'te gerçekleşti. Grup Yorum 30. Yıl Ege Konseri ise 2015'te Adana, Ankara, Tunceli, İzmir Ve İstanbul'da gerçekleşti.

Diskografi

 1986: Sıyrılıp Gelen
 1988: Haziranda Ölmek Zor / Berivan
 1989: Türkülerle
 1989: Cemo / Gün Gelir
 1990: Gel ki Şafaklar Tutuşsun
 1991: Yürek Çağrısı
 1991: Dünden Yarına Türküler Susmaz Halaylar Sürer
 1992: Cesaret
 1993: Hiç Durmadan
 1995: İleri
 1996: Geliyoruz
 1997: Marşlarımız
 1998: Boran Fırtınası
 1999: Kucaklaşma
 2000: 15. Yıl Seçmeler
 2001: Eylül
 2001: Feda
 2003: Biz Varız
 2003: Yürüyüş
 2006: Yıldızlar Kuşandık
 2008: Başeğmeden
 2013: Halkın Elleri
 2015: Dünden Yarına Ustalarımız/Ruhi Su
 2017: İlle Kavga

Grup üyeleri

35 yıllık müzik kariyeri boyunca grup çok farklı sanatçılarla çalışmıştır. Grup "isimlerini değil müziklerini" bir marka olarak yaratmıştır.

Güncel üyeler
 Solo Vokal:Selma Altın, Sultan Gökçek, Umut Gültekin, Betül Varan, Sena Erkoç, Dilan Poyraz
 Bağlama: İhsan Cibelik, Emel Yeşilırmak
 Klasik/Akustik Gitar: Muharrem Cengiz, Ekimcan Yıldırım, Fırat Kıl
 Tuşlu Çalgılar:  İnan Altın
 Nefesli Çalgılar: Ali Aracı, Selma Altın, İhsan Cibelik, Bahar Kurt, Dilan Poyraz, Betül Varan, Sena Erkoç
 Bas Gitar: Seher Adıgüzel
 Vurmalı Çalgılar: İnan Altın, Bergün Varan, Barış Yüksel

Geçmiş üyeler
 Vokal: Helin Bölek, Ayşegül Yordam(*), Efkan Şeşen, Hilmi Yarayıcı, İlkay Akkaya, Fikriye Kılınç, Özcan Şenver, Gülbahar Uluer, Selma Çiçek, Nuray Erdem, Mesut Eröksüz, Beril Güzel, Aylin Şeşen, Taner Tanrıverdi, Özgür Tekin, Öznur Turan, Ezgi Dilan Balcı, Eren Olcay,
 Bağlama: Tuncay Akdoğan(*), Metin Kahraman(*), İrşad Aydın, Suat Kaya, Ufuk Lüker, Taner Tanrıverdi, Seçkin Taygun Aydoğan,Cihan Keşkek, Özgür Zafer Gültekin, Özgürcan Elbiz,Ayfer Rüzgar, İbrahim Gökçek
 Klasik/Akustik Gitar: Kemal Sahir Gürel(*), Elif Sumru Göker, Hakan Alak, Serdar Güven, Serdar Keskin, Ufuk Lüker, Vefa Saygın Öğütle, Erkan Sevil, Caner Bozkurt,İbrahim Gökçek
 Tuşlu Çalgılar: Kemal Sahir Gürel, Ufuk Lüker, Taci Uslu, Ali Papur
 Nefesli Çalgılar: Kemal Sahir Gürel
 Bas Gitar: Ejder Akdeniz, Hakan Alak, Ufuk Lüker, İbrahim Gökçek
 Vurmalı Çalgılar: Kemal Sahir Gürel, Ejder Akdeniz

(*) Kurucu üyeleri belirtmektedir.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

 Grup Yorum YouTube Hesabı

Halk müziği
Yorum
Yorum
Kalan Müzik sanatçıları
1985'te kurulan müzik grupları
Barış Müzik sanatçıları
Taç Plak sanatçıları

Grup Yorum


Francesco D'Elci (Siena, 6 de outubro de 1707 - Roma, 4 de abril de 1787) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Siena em 6 de outubro de 1707. Da família dos condes d'Elci. Segundo dos sete filhos do Marquês Orso (Pietro Maria) d'Elci e Caterina Tempi. Os outros filhos foram Ludovico, Ferdinando, Giovanni Battista (cônego de Florença), Carlo Niccola, Maria Francesca (cunhada do cardeal Girolamo Bardi, 1743) e Tommaso. Sobrinho do cardeal Raniero d'Elci (1737). Sobrinho materno do cardeal Luca Melchiore Tempi (1753). Sobrinho-neto do cardeal Scipione Pannocchieschi d'Elci (1657). Seu sobrenome também está listado como Delci; e como De Ilcio.

Educação
"Applicato agli studi, vi riuscì con lode" (1) . (Nenhuma informação educacional adicional encontrada).

Início da vida
Entrou no estado eclesiástico. Cônego da patriarcal basílica de Latrão, 12 de abril de 1735. Entrou na prelatura romana. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça, 24 de novembro de 1740. Vice-legado em Ferrara, dezembro de 1740. Relator da SC da Sagrada Consulta , outubro de 1743. Membro da SC das Indulgências, dezembro de 1746. Presidente da Câmara Apostólica, abril de 1747. Clérigo da Câmara Apostólica, novembro de 1750. Presidente della Zecca , dezembro de 1753 até 1758. Auditor e juiz geral da diocese de Ostia e Velletri, janeiro de 1756. Prefeito della Annona, 25 de setembro de 1759 até 23 de agosto de 1766. Decano dos clérigos da Câmara Apostólica, 1762. Auditor geral da Câmara Apostólica, outubro de 1766, sucedendo a monsenhor Niccolò Serra, promovido a cardinalato. Abade commendatario de S. Galgano, Siena, dezembro de 1767; e de Anghiari, julho de 1770.

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada).

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 26 de abril de 1773; recebeu o gorro vermelho e a diaconia de S. Angelo em Pescheria, 10 de maio de 1773. Atribuído à SS. CC. das Indulgências e Sagradas Relíquias, Imunidade Eclesiástica, Cerimonial e Sagrada Consulta. Participou do conclave de 1774-1775, que elegeu o Papa Pio VI. Membro do SC de Bispos e Regulares. Protetor da cidade de Matelica; do mosteiro delle Filippini de Roma; da igreja e nação de Siena; e da universidade de' fornari iitaliani . Abad commendatario de S. Paolo di Valdiponte, Perugia, março de 1775. Em abril de 1786, ele sofreu uma apoplexia que o manteve incapacitado até sua morte.

Morte
Morreu em Roma em 4 de abril de 1787. Exposto na igreja de S. Marcello, Roma, onde se realizou o funeral; e enterrado no túmulo de sua família na capela D'Elci (capela de S. Caterina di Siena), basílica de S. Sabina sul monte Aventino, Roma

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XIV

Francesco D'Elci


La rivière Avon s'écoule vers le nord-est à partir de sa source située dans le pays accidenté situé au sud-ouest de la ville de Blenheim dans la région de Marlborough, pour atteindre la rivière Waihopai à  de la sortie de cette dernière, qui se déverse dans le fleuve  Wairau dans l'Île du  Sud de la Nouvelle-Zélande.

Voir aussi
 rivière Avon de Canterbury, une rivière du même nom mais passant dans  la ville de Christchurch dans la région de Canterbury

Notes et références

Cours d'eau de la région de Marlborough en Nouvelle-Zélande
Région de Marlborough

Avon (rivière de Marlborough)


Türkiye'nin ilk ve tek Dağ, Doğa, Çevre ve insan temalı festivali olan Dağ Filmleri Festivali 2006 yılından bu yana aralıksız olarak izleyicisiyle buluşuyor.

Festival, ilk başladığı günden bu yana her yıl hızla artan izleyici sayısı ile kısa sürede Türkiye'de Doğa konulu film ve belgeselleri alanlarında çok önemli bir boşluğu doldurduğunu kanıtladı.

Her yıl izleyicilerine dünyanın en iyi dağ ve doğa temalı film ve belgesellerini sunan DFF bunların yanı sıra festival süresince fotoğraf sergilerine, kitap fuarlarına, seminerlere ve alanında dünyaca tanınan konuşmacıların katıldığı söyleşilere de ev sahipliği yapıyor.

DFF gerçekleştirdiği tüm bu çalışmalar ile ülkemizdeki dağ ve doğa belgeselciliğine önemli bir katkı sağlıyor.

Yıllara göre istatistikler aşağıdaki gibi gerçekleşmiştir;

1. Dağ Filmleri Festivali 2006

Gösterim yapılan şehirler : İstanbul

Gösterilen Film Sayısı:11

Yerli:0

Yabancı:11

Katılımcı Sayısı:980

2. Dağ Filmleri Festivali 2007

Gösterim yapılan şehirler : İstanbul

Gösterilen Film Sayısı:20

Yerli:11

Yabancı:9

Katılımcı Sayısı:1560

3. Dağ Filmleri Festivali 2008

Gösterim yapılan şehirler : İstanbul, Fethiye

Gösterilen Film Sayısı:52

Yerli:43

Yabancı:9

"Everest: Barış için Tırmanış" Dünya Prömiyeri

Katılımcı Sayısı:3049

4. Dağ Filmleri Festivali 2009

Gösterim yapılan şehirler : İstanbul

Gösterilen Film Sayısı:17

Yerli:7

Yabancı:10

Katılımcı Sayısı:1740

5. Dağ Filmleri Festivali 2010

Gösterim yapılan şehirler : İstanbul, Ankara

Gösterilen Film Sayısı:44

Yerli:28

Yabancı:16

Katılımcı Sayısı:5826

6. Dağ Filmleri Festivali 2011

Gösterim yapılan şehirler : İstanbul, Ankara, İzmir, Erzurum

Gösterilen Film Sayısı:39

Yerli:21

Yabancı:18

Katılımcı Sayısı:5278

7. Dağ Filmleri Festivali 2012

Gösterim yapılan şehirler : İstanbul, Ankara, İzmir

Gösterilen Film Sayısı:54

Yerli:23

Yabancı:31

Katılımcı Sayısı:10863

8. Dağ Filmleri Festivali 2013

Gösterim yapılan şehirler : İstanbul, Ankara, İzmir

Gösterilen Film Sayısı:41

Yerli:28

Yabancı:31

Katılımcı Sayısı:12007

9. Dağ Filmleri Festivali 2014

Gösterim yapılan şehirler : İstanbul, Ankara, İzmir

Gösterilen Film Sayısı:47

Yerli:0

Yabancı:47

Katılımcı Sayısı: 12500

Dış bağlantılar
 Festival web sitesi
 Dağ Kültürü Derneği

İstanbul'daki film festivalleri

Dağ Filmleri Festivali


Saint John's Eve, starting at sunset on 23 June, is the eve of the feast day of Saint John the Baptist. This is one of the very few feast days marking a saint's birth, rather than their death. The Gospel of Luke (Luke 1:26–37, 56–57) states that John was born six months before Jesus; therefore, the feast of John the Baptist was fixed on 24 June, six months before Christmas. In the Roman calendar, 24 June was the date of the summer solstice, and Saint John's Eve is closely associated with Midsummer festivities in Europe. Traditions are similar to those of May Day and include bonfires (St John's fires), feasting, processions, church services, and gathering wild plants.

History

Saint John's Day, the feast day of Saint John the Baptist, was established by the undivided Christian Church in the 4th century A.D., in honour of the birth of Saint John the Baptist, which the Christian Bible records as being six months before Jesus. As the Western Christian churches mark the birth of Jesus on 25 December (Christmas), the feast marking the birth of Saint John (Saint John's Day) was set six months before.

In the ancient Roman world, 24 June was the traditional date of the summer solstice and 25 December the date of the winter solstice, both of which were marked by festivals.

Within Christian theology, John the Baptist "was understood to be preparing the way for Jesus", with  stating "He must increase, but I must decrease"; this is symbolized in the fact that the sun's height in the sky and length of the day "begins to diminish" after the summer solstice and begins to increase after the winter solstice. By the 6th century A.D., several churches were dedicated to Saint John the Baptist and a vigil, Saint John's Eve, was added to the feast day. Christian priests held three Masses for the celebration.

The historian Ronald Hutton states that the "lighting of festive fires upon St. John's Eve is first recorded as a popular custom by Jean Belethus, a theologian at the University of Paris, in the early twelfth century", but is undoubtedly much older. In England, the earliest reference to this custom occurs on in the 13th century A.D., in the Liber Memorandum of the parish church at Barnwell in the Nene Valley, which stated that parish youth would gather on the day to light fires, sing songs and play games.

In the 16th century A.D., the English historian John Stow, described the celebration of Saint John's Day:

Widespread customs

Fire is the most typical element associated with Saint John's Eve celebrations. Bonfires (commonly called Saint John's Fires in various languages) were lit in honour of St. John on Saint John's Eve and Saint John's Day, and served to repel witches and evil spirits. A Christian interpretation of carrying lighted torches on St John's Eve is that they are "an emblem of St. John the Baptist, who was 'a burning and shining light,' and the preparer of the way of Christ". These traditions are very similar to those of May Day.

Saint John's Day is also a popular day for infant baptisms and in the 19th century, "baptisms of children who had died 'pagans' were acted out". In Sweden, young people visited holy springs as "a reminder of how John the Baptist baptised Christ in the River Jordan."  On Saint John's Eve in Switzerland, goatsbeard and masterwort were fashioned into a cross and then were taken to one's local church, where they were blessed by a Christian priest.

Today, common Saint John's Eve and Saint John's Day traditions include processions, church services, Saint John's bonfires, fireworks, and feasting.

Night on Bald Mountain
Modest Mussorgsky's composition Night on Bald Mountain was originally titled St. John's Night on the Bare Mountain,  based on the story St. John's Eve by Nikolai Gogol. The first version appeared in 1867 and was revised around 1872 and again in 1880. In this last version he added a hauntingly beautiful quiet ending; in which a church bell announces the dawn, and daybreak chases away the evil spirit. Night on Bald Mountain is in the soundtrack of Walt Disney's movie Fantasia.

By country

Brazil

Festas Juninas (June Festivals, "festivities that occur in the month of June"), also known as festas de São João, are the annual Brazilian celebrations adapted from European Midsummer that take place in the southern midwinter. These festivities, which were introduced by the Portuguese during the colonial period (1500–1822), are celebrated during the month of June nationwide. The festival is mainly celebrated on the eves of the Catholic solemnities of Saint Anthony, Saint John the Baptist, and Saint Peter. In many cities in the interior of the country these festivals attract millions of tourists and have a significant impact in the local budget. By the number of participants and the sheer magnitude of the celebrations the brazilian june festivals of Saint John are considered to be the largest in the world of such event.

Canada

In Quebec, Canada, the celebration of St John's Day was brought to New France by the first French colonists. Great fires were lit at night. According to the Jesuit Relations, the first celebrations of St John's Day  in New France took place around 1638 on the banks of the Saint Lawrence River on the evening of June 23, 1636 with a bonfire and five cannon shots. In 1908, Pope Pius X designated John the Baptist as the patron saint of the French-Canadians.

Croatia
Croats celebrate "Ivanjske krijesove", also called Ivanjdan or Svitnjak in Western Herzegovina and coastal Croatia, is celebrated on June 23 in Croatia. People light large bonfires in honor of Saint John Baptist; the celebration can also be connected to the old Slavic traditions for Kresnik (South Slavic version of Perun) the god of Sun. The locals bring firewood to a designated place and light a bonfire at sunset; young people attempt to jump over as it burns. Rivalries between villages on who makes the bigger bonfire is common, leading to competitions between village folk.

Denmark
Saint John's Eve (Sankthansaften) is celebrated in the same manner in Denmark as the Walpurgis Night is in Sweden. At dusk large bonfires are lit all over the country, typically accompanied by communal singing of Midsommervisen by Holger Drachmann. Atop each bonfire often an effigy of a witch is placed (harking back to the days of witch trials, when real women were burned at the stake). The origin of this custom is a Danish folk belief that Saint John's Eve is also the night of a witches' meeting on the Brocken, the highest peak in the Harz Mountains in central Germany.
Traditionally, the bonfires were lit to fend off witches, but today - when the witch effigy catches fire - she is said to be "flying away to Brocken" (Danish: "Bloksbjerg"), which can be interpreted as helping the witch on her way. On Saint John's Eve and Saint John's Day, churches arrange Saint John's services and family reunions also occur, which are an occasion for drinking and eating.

England
The feast of St. John the Baptist is one of the quarter days in England. A Christian monk of Lilleshall Abbey, in the 15th century, wrote:

The town of Midsomer Norton, in Somerset, England, is sometimes said to be named after the Feast Day of St John the Baptist, which is also the dedication of the parish church. Wynkyn de Worde (d. 1534) cooked a special soup for the occasion in the manner of his ancestors.

It was the custom in Yorkshire for every family who had come to live in the parish within the last year to put a table outside their house, on St. John's Eve, and place on it bread and cheese and beer and offer this to anyone who passed by. Any of the parish might help themselves and, if the fortunes of the family ran to it, would be invited indoors for a further supper and a festive evening. By this means the newcomers to the parish made many acquaintances and friends, and were helped to see themselves as having a definite place in the local community.

The festival of Golowan in Penzance, Cornwall was created in 1991 to revive the celebration of the Feast of St John. Today it is marked by a torchlit procession, but in the 19th century and earlier the town was the scene of bonfires, burning tar barrels, and homemade fireworks on the principal streets.

Estonia

Estonians celebrate "Jaaniõhtu" on the eve of the Summer Solstice (June 23) with bonfires. On the islands of Saaremaa and Hiiumaa, old fishing boats may be burnt in the large pyres set ablaze. On Jaaniõhtu, Estonians all around the country will gather with their families, or at larger events to celebrate this important day with singing and dancing, as Estonians have done for centuries. The celebrations that accompany Jaaniõhtu carry on usually through the night, they are the largest and most important of the year, and the traditions are almost identical to Finland and similar to neighbours Latvia and Sweden.

Finland

France
In France, the "Fête de la Saint-Jean" (feast of St John), traditionally celebrated with bonfires (le feu de la Saint-Jean) that are reminiscent of Midsummer's pagan rituals, is a Catholic festivity in celebration of Saint John the Baptist. It takes place on June 24, on Midsummer day (St John's day). Nowadays it is seldom celebrated. In certain French towns, a tall bonfire is built by the inhabitants in order to be lit on St John's Day. In the Vosges region and in the Southern part of Meurthe-et-Moselle, this huge bonfire is named "chavande".

Germany
Germany sees a number of Midsummernight festivals around Johannistag (St. John's Day, 24 June).

Greece
The eve of St John's feast is associated with bonfire jumping, the love/ marriage divination ritual of Klidonas and with picking wild oregano before dawn. St John is also known by the epithets Riganas (the oregano bearer) and Lampadiaris (the bonfire bearer). The practice of bonfires was widespread as late as the 1970s but nowadays survives as a revived folk performance.

Hungary
On June 21 Hungarians celebrate "Saint Ivan's Night" (Szentiván-éj) (derived from the Slavic form of John, translated as Jovános, Ivános, Iván in Hungarian). The whole month of June was once called Month of St. Ivan until the 19th century. Setting fires is a folklore tradition this night. Girls jumped over it, while boys watched the spectacle. Most significant among the customs of the summer is lighting the fire of Midsummer Night (szentiváni tűzgyújtás) on the day of St. John (June 24), when the sun follows the highest course, when the nights are the shortest and the days the longest. In the Middle Ages it was primarily an ecclesiastical festivity, but from the 16th century on the sources recall it as a folk custom. The most important episode of the custom is the lighting of the fire.

Ireland
In some rural parts of Ireland, particularly in the north-west, Bonfire Night is held on St. John's Eve (), when bonfires are lit on hilltops. The celebration is also called a "Tine Cnámh", literally Bone Fire. Often lit by the oldest present, the youngest present would throw in a bone as part of the celebrations. As part of some customs after the dancing and celebrations were over, revellers would bring home a spent ember from the fire, this was thrown into a field to bring good fortune in the year to come.

In his poem "The Sisters," published in 1861, Limerick poet Aubrey Thomas de Vere describes "Bonfire Night" or "St. John's Day Eve" in a post-Great-Famine world that still lay in ruins:

Irish St. John's Day Eve traditions included: A few days before, children and youth would solicit donations for the bonfires – it was considered bad luck to refuse them. The point of the bonfires was to draw God's blessings on the summer crops. Attendees would leap over the bonfires. Bonfire ashes would be scattered on the crops for good luck. Most troublesome local weeds would be burned in the bonfire to help stave them off. Men would walk through their fields with lit torches and then toss those torches on the bonfire for crop blessing.

People gathering at the bonfires would bring food and drink, with potatoes roasted around the fire. Cattle would be driven through the ashes of the bonfires. At this time of year, St John's Wort and foxgloves would be gathered; the wort was believed to ward off witchcraft and both were used medicinally.

In coastal areas of Ireland, fishermen's boats and nets would be blessed by priests on St John's Eve. A communal salmon dinner was traditionally served on this day in Portballintrae, County Antrim. The sweet milky dish goody was also served, which sometimes would be prepared at the bonfire in a large pot to be served to younger people.

Ballaghkeen, a village in County Wexford, where the church is dedicated to St John the Baptist, holds its Patron day on the first Sunday in July, this Sunday being the closest to the Old Calendar date for St John's Day. In some parts of Ireland, bonfires were lit on the Eve of Saints Peter and Paul (June 28th) instead of St John's Eve. The tradition was known as "Little St John's Day".

Italy
The feast of Saint John the Baptist has been celebrated in Florence from medieval times, with festivals sometimes lasting three days from 21 to 24 June. In medieval Florence, St John's Day was "an occasion for dramatic representations of the Baptist's life and death" and "the feast day was marked by processions, banquets, and plays, culminating in a fireworks show that the entire city attended."

Such celebrations are held nowadays in Cesena from 21 to 24 June also with a special street market. Saint John the Baptist is the patron saint of Genoa, Florence and Turin where a fireworks display takes place during the celebration on the river. In Turin Saint John's cult is also well-established since medieval times when the city stops work for two days and people from the surrounding areas gather to dance around the bonfire in the central square. In Genoa and coastal Liguria it is traditional to light bonfires on the beaches on Saint John's Eve to remember the fires lit to celebrate the arrival of Saint John's relics to Genoa in 1098. Since 1391 on the 24th of June a great procession across Genoa carries the relics to the harbour, where the Archbishop blesses the city, the sea, and those who work on it.

Jersey
In Jersey most of the former midsummer customs are largely ignored nowadays. The custom known as Les cônes d'la Saint Jean was observed as late as the 1970s - horns or conch shells were blown. Ringing the bachîn (a large brass preserving pan) at midsummer to frighten away evil spirits survived as a custom on some farms until the 1940s and has been revived as a folk performance in the 21st century.

Latvia

Lithuania

Norway

In Norway, as elsewhere in Scandinavian countries, this event is celebrated with a communal bonfire. The event is also known as Jonsok, meaning "wake of Saint John".

Philippines

In Philippines, the festival is a celebration of thanksgiving done in the traditional "basaan" or dousing of water among children and grown-ups on the streets as a way of sharing the blessings. Parade, street dance competition and other activities liven up the annual celebration.

Poland

In Poland the festival is known as 'noc świętojańska' (Christian) or 'Noc Kupały' (Kupala Night) and 'sobótka' (pagan). Traditional folk rituals include groups of young men and women singing ritual songs to each other. The young women may wear crowns fashioned from wild flowers, which are later thrown into a nearby pond or lake. The boys/young men may then swim out to claim one of the crowns. Bonfires (and bonfire jumping) are also part of the proceedings.

Portugal
There are St John's street parties in many cities, towns and villages, mainly between the evening on the 23rd and the actual St.John's Day on the 24th of June. St John's night in Porto (Festa de São João do Porto) has been described as "one of Europe's liveliest street festivals, yet it is relatively unknown outside" Portugal. The actual Midsummer, St John's day, is celebrated traditionally more in Porto and Braga.

Puerto Rico
On the island of Puerto Rico, which had been named San Juan Bautista, after the saint, by Christopher Columbus, a night-long celebration, called "La Noche de San Juan" is held.  After sunset, people travel to a beach or any accessible body of water (e.g. river, lake or even bathtub) and, at midnight, fall backwards into it three, seven or twelve times.  This is done to cleanse the body from bad luck and give good luck for the following year.

Shetland Isles
The Johnsmas Foy festivities in the Shetland Isles, where the people are still proud of their Nordic roots also take place in the week building up to the 23/24 June.  These may also have their origins in the Scandinavian St John's Eve festivities.

Spain
The traditional midsummer party in Spain is the celebration in honour of Saint John (, , ) and takes place on the evening of June 23. This midsummer tradition is especially strong in coastal areas of Spain, like in  Galicia, where San Xoán festivals take place all over the region; bonfires are lit and a set of firework displays usually takes place. On the Mediterranean coast, especially in Catalonia and the Valencian Community, the celebration includes bonfires too, along very popular dance parties (verbenas), and there are also traditional special foods for the day, such as Coca de Sant Joan.

There is also a large festival in Ciutadella, Menorca, along with many other different cities and towns all across Spain having their own unique traditions associated with the date. In the city of Alicante, the Bonfires of Saint John are the most important local festival, and take place from 20 to 24 June.

Bonfires are also used in the Basque Country to celebrate San Juan Eguna (the feast of St. John the Baptist), which marks the Basque Summer Solstice. In some towns the celebration is supplemented with more festivities and dances.

In Castile and León it is highlighted the Firewalking Festival of San Pedro Manrique (Soria), where barefoot men cross the live coals of a prepared bonfire.

Sweden

This holiday is normally referred to as 'midsummers eve' or Midsommar in Sweden. Originally a pre-Christian tradition, the holiday has during history been influenced by Christian traditions and the celebration of Saint John, but not as much as to it changing name, as in neighbouring Norway and Denmark. A central symbol nowadays is the 'midsummer pole', a maypole that is risen on the same day as midsummers eve. The pole is a high wooden pole covered in leaves and flowers. Participants dance around the pole and sing songs. Other traditions include eating pickled herring with fresh potatoes, often the first from the seasons harvest, served with sourcream and chives, and often accompanied by drinking snaps. It is the biggest holiday of the year in Sweden besides Christmas, and with Sweden being a part of the vodka-belt, getting drunk and feasting all the whole day and night is common.

One Swedish midsummer tradition is that girls should pick seven flowers from seven different fields. The flowers should then be put under the pillow during the midsummer eve night. This night is supposedly magic and the girl is then while sleeping supposed to dream of her future husband.

Another tradition common in Sweden is to make midsummer wreaths of flowers.

United States
Historically, this date has been venerated in the practice of Louisiana Voodoo.  The famous Voodoo priestess Marie Laveau was said to have held ceremonies on the Bayou St. John, in New Orleans, commemorating St John's Eve. Many New Orleans residents still keep the tradition alive.

See also

 Golowan
 Midsummer
 Nativity of St John the Baptist
 St. John's Day
 St. John's Day, Masonic feast
 St. John's Eve, a short story by Gogol
 St Mark's Eve
 True and Untrue

References

External links

 The Nativity of John the Baptist: The Midsummer Nativity
 Saint John's Eve - Evangelical Lutheran Church in Denmark
 St. John's Eve Bonfire - Catholic Culture
  A poem by Letitia Elizabeth Landon (1822).

Eve
Áine
Summer solstice

Saint John's Eve


Leo Putz (født 18. juni 1869 i Merano, død 21. juli 1940 sammesteds) var en tyrolsk maler. Hans arbejde omfatter Art Nouveau, Impressionisme og den begyndende ekspressionisme. Figurer, nøgenmodeller og landskaber er hans fremherskende emner.

Biografi
Hans far, Karl Putz, var borgmester i Merano. Han begyndte sine studier i en alder af seksten på kunstakademiet i München, hvor han studerede med maleren Gabriel von Hackl. Overbevist om, at han havde et stort talent, sendte faderen ham til Académie Julian i Paris. Efter militærtjeneste vendte han tilbage til München og studerede hos Paul Hoecker. Han åbnede sit første atelier i 1897. Samme år blev han medlem af kunstnersammenslutningen Münchener Secession. Han arbejdede på ugemagasinet Jugend, og mange af hans malerier blev gengivet på bladets forside. I denne periode arbejdede han også som en kommerciel kunstner og producerede mange plakater i Art Nouveau-stil og reklameskilte for Moderne Galerie München.

Staatsgalerie Dresden og Neue Königliche Pinakothek erhvervede mange af hans værker i 1903. Han blev æresborger i Bayern i 1909; en forudsætning for at blive professor, hvilket han blev samme år. Mellem 1909 og 1914 tilbragte han sine somre på Schloss Hartmannsberg nær Chiemgau for at arbejde med plein-air maleri. Mens han var der, underviste han flere studerende, blandt dem den amerikanske kunstner Edward Cucuel. Det var også der, at han skabte sine bedst kendte værker; to serier kendt som "Båd Billeder" og "Badende". I begge serier fokuserede han på at fremstille smukke, unge kvinder, hvilket er en fremtrædende kendetegn i hans tidligere arbejder. I 1913 giftede han sig med landskabsmaleren Frieda Blell. Han flyttede til Gauting i 1922, hvor han byggede sig et hus, som han finansierede ved at sælge sine malerier for byggematerialer.

Til Brasilien og tilbage
Putz og hans familie havde accepteret en invitation til at flytte til Brasilien i 1929. På anmodning af Lúcio Costa, tog han et professorat ved Escola Nacional de Belas Artes i 1931. Der holdt han forelæsninger om komposition og tog flere studerende, herunder landskabsarkitekt Roberto Burle Marx. Under opholdet udviklede han en mere tropisk smag i sine farver, og de for ham eksotiske planter i Brasilien blev et yndet motiv. Han vil ofte rejse til afsides områder på muldyr i søgen efter inspiration. Han vendte tilbage til Tyskland i 1933. Et udvalg af hans sydamerikanske værker var fokus på en udstilling i München i 1935.

Han blev en kritiker af nazismen og hans kunst blev af naziregimet stemplet som "degenereret" ("entarte"). Fra 1936 blev han gentagne gange afhørt af Gestapo og var tvunget til at flygte tilbage til sin hjemegn, sydtyrol. I 1937 blev han officielt udelukket fra at arbejde i Tyskland. Resten af sit liv koncentrerede han sig om at male slotte, landsbyer og landskaber.

Han døde i 1940 efter en operation. Nyheden om hans død blev undertrykt i Italien og Tyskland, og han blev begravet i stilhed i Gauting.

Galleri

Noter

Litteratur
 E. Egg: "Putz Leo". In: Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 (ÖBL). Vol. 8, Austrian Academy of Sciences, Vienna 1983, , p. 348.
 Ruth Stein: Leo Putz. Edition Tusch, Wien o.J. .
 Helmut Putz: Leo Putz. Umfassendes Werkverzeichnis in zwei Bänden. Kastner, Wolnzach 1994, , .

Eksterne links

 Leo Putz: Minder fra Troperne

Malere fra Østrig
Professorer fra Tyskland

Leo Putz


Trolle-Ljungby slot er et slot og fideikommis i Trolle-Ljungby sogn, Kristianstads kommun i Skåne.

Slottet er en af Skånes mest storslåede renæssancebygninger i typisk Christian IV stil. Godset ejes af familien Trolle-Wachtmeister. Til slottet er knyttet sagaen om Ljungby horn og pibe.

Slottet er på to etager: hovedbygning og to fløje i upudset mursten. Hovedbygningen er opført i 1629 på fundamentet af Søren Norbys nedbrændte borg fra 1525. Vestfløjen blev bygget i 1633. Den østlige fløj, kaldet "Munkelængen" blev bygget i 1787. Fra gårdpladsens nordside går en stenbro bygget i 1806 til laden.

Historie
Godset, som før hed Ljungby, var i middelalderen sandsynligvis en befæstet sædegård. Sædegården var i løbet af 13 og 1400-tallet ejet af familien Bille, senere af familierne Brostrup, Ulfstand og Gyldenstierne. Godset blev købt af  diplomaten Peter Julius Coyet i 1662. Hans søn, friherre Wilhelm Julius Coyet, oprettede et arveligt fideikommis af Ljungby, Årup og Ryssås. Da hans slægt uddøde på den mandlige side, arvede Lovisa Ulrika Sparre Maria, gift med riksdrost grev Carl Axel Trolle-Wachtmeister til Trolleberg Ljungby. I hendes tid (1830) blev fideikommisretten overført fra Trolleberg til Ljungby, som skiftede navn til Trolle Ljungby. Trolle Ljungby blev arvet af hendes søn, Hans Gabriel Trolle-Wachtmeister og har siden været i familiens eje. Fideikommiset overgik i 1956 til ritmester greve Hans-Gabriel Trolle-Wachtmeister (født 1923), gift med grevinde hofmesterinde Alice Trolle-Wachtmeister.

Eksterne henvisninger

Greven och frälsebönderna, dokumentär på SVT
Trolle Ljungby gods hjemmeside
Om Trolle Ljungby, Sylve Åkesson
Carl von Linnés besøg på godset i 1749

Slotte i Skåne
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Kristianstads kommun
Renæssance

Trolle-Ljungby slot