Calyptrogyne ghiesbreghtiana es una especie de palmera que se distribuye por América Central.

Descripción
Es una palma sin tallo o de tallo corto, con un tronco de hasta 2 m de altura. La hojas son indivisas, o pinnadas con 3-9 foliolos, el foliolo terminal con un ápice bifurcado. Las flores se producen durante todo el año, con inflorescencia monoicas en posición vertical, con la separación temporal de las fases masculina y femenina. Las flores son polinizadas por murciélagos de la familia Phyllostomidae, porque las flores están hechas de un tejido dulce masticable (como la pulpa de una fruta) y que también son muy favorecidas por saltamontes ( Tettigoniidae ), cuya alimentación se reduce al número de flores disponibles para ser polinizadas.

La inflorescencia es anfitrión de una especie de ácaros ( Acari ), que viven y se reproducen en la inflorescencia y se traslada a otras inflorescencias nuevas, enganchadas en los murciélagos que visitan las flores. El comportamiento de parasitar otro animal para el transporte y no como alimento,  se le conoce como foresis. Un fenómeno similar que ha sido más ampliamente estudiado son los ácaros que viven en las flores visitadas por colibríes y que son foréticos de estas aves cuando visitan las flores.

Distribución
Se encuentran en Belice, Costa Rica, Guatemala, Honduras, Golfo de México, Sureste de México y Nicaragua.

Taxonomía

Calyptrogyne ghiesbreghtiana fue descrita por (Linden & H.Wendl.) H.Wendl. y publicado en Botanische Zeitung (Berlin) 17(8): 72, en el año 1859. (25 Feb 1859)
EtimologíaCalyptrogyne: nombre genérico que deriva de las palabras griegas antiguas: kalyptra = "capucha" y gyne = "mujer, femenina" y se refiere al capote inclinado como una corona de las flores femeninas.

Sinonimia
 Calyptrogyne spicigera (K.Koch) Oerst.
 Chamaedorea ghiesbreghtiana hort.
 Geonoma ghiesbreghtiana'' Linden & H.Wendl.

Referencias

Enlaces externos

 Fairchild Tropical Botanic Garden: Calyptrogyne ghiesbreghtiana herbarium specimens

Geonomeae

Plantas descritas en 1859
Plantas descritas por Linden
Plantas descritas por H.Wendl.
Flora de América Central

Calyptrogyne ghiesbreghtiana


Kulturno-povijesna cjelina Velika Mlaka, građevina u mjestu Velika Mlaka i gradu Velika Gorica, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Naselje Velika Mlaka smješteno je u dolini rijeke Save, nekoliko kilometara sjeverozapadno od Velike Gorice. Pripada tipu izduženog naselja formiranog duž prometne komunikacije s dva povijesna žarišta: drvenom kapelom sv. Barbare iz 1642. godine te dvorcem Weingärtner s početka 19. stoljeća. Karakteristične su uske parcele na kojima je još početkom 20. stoljeća većinom prevladavala drvena izgradnja. Sačuvano je dvadesetak tradicijskih okućnica sa stambenom kućom zabatno orijentiranom prema ulici te gospodarskim objektima. Kapela i dvorac predstavljaju vrijedne građevine turopoljskog kraja te zajedno sa sačuvanim tradicijskim gospodarstvima oplemenjuju krajobraznu vizuru naselja.

Zaštita
Pod oznakom Z-4000 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Zagrebačkoj županiji
Velika Gorica

Kulturno-povijesna cjelina Velika Mlaka


Efecto de memoria espaciada en psicología, se refiere al hecho de que los humanos y los animales pueden recordar más fácilmente o aprender los elementos en una lista cuando se estudia unas cuantas veces durante un largo período de tiempo («presentación espaciada»), más que estudiarlo repetidamente en un corto período de tiempo («presentación masiva»).

El fenómeno fue identificado por primera vez por Hermann Ebbinghaus, y su estudio detallado del mismo fue publicado en el libro de 1885 Über das Gedächtnis. Untersuchungen zur Psychologie experimentellen («Sobre la memoria: Una contribución a la psicología experimental»). Este fenómeno ha sido observado en muchas de las tareas de memoria explícita, como el recuerdo libre, reconocimiento, recuerdo con claves, y la estimación de frecuencia.

En la práctica, este efecto sugiere que «comprimir» el estudio a última hora antes de un examen, probablemente no es tan eficaz como el estudio a intervalos durante un período mucho más largo de tiempo.

Hay varias explicaciones posibles para este efecto. De acuerdo con el punto de vista de procesamiento deficiente, las presentaciones masivas o repetitivas llevan a un procesamiento deficiente de los estímulos - simplemente no se presta mucha atención a las presentaciones posteriores. Sin embargo, de acuerdo con la opinión de variabilidad de codificación, la repetición espaciada probablemente implica cierta variabilidad en las presentaciones; bajo repeticiones masivas, sin embargo, las representaciones en memoria correspondientes son similares y relativamente indiscriminables. La robustez del fenómeno y su resistencia a la manipulación experimental hacen difíciles las pruebas empíricas de sus parámetros.

Referencias

Memoria

Efecto de memoria espaciada


Sara est une sitcom américaine en  de , diffusée entre le 23 janvier et le  sur le réseau NBC.

Cette série est inédite dans tous les pays francophones.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original : Sara
 Réalisation : Will Mackenzie et John Pasquin
 Scénario : Ruth Bennett, Gary David Goldberg, Michael Kagen, Merrill Markoe, Jeffrey Ferro, Gail Honigberg, Mike Kagan, Susan Seeger, Frederick Weiss et Douglas Wyman
 Photographie :
 Musique : Tom Scott
 Casting : Sharon Himes
 Montage : Gary Anderson
 Décors :
 Costumes : Lynette Bernay
 Production : Merrill Markoe et Mike Kagan
 Producteur associé : Elaine Arata
 Producteur délégué : Gary David Goldberg
 Producteur superviseur : Ruth Bennett
 Producteur exécutif : Carol Himes
 Producteur coordinateur : Linda Nieber
 Sociétés de production : UBU Productions et NBC Productions
 Société de distribution : [
 Chaîne d'origine : NBC
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Genre : Sitcom
 Durée : 30 minutes

Distribution

Acteurs principaux et secondaires
 Geena Davis : Sara McKenna
 Alfre Woodard : Rozalyn Dupree
 Bill Maher : Marty Lang
 Mark Hudson : Stuart Webber
 Bronson Pinchot : Dennis Kemper
 Ronnie Claire Edwards : Helen Newcomb
 Matthew Lawrence : Jesse Webber

Invités
 Richard Venture : Michael Cooper
 Phil Hartman : Drake
 Jonathan Prince : Doug Peyton
 David Rasche : David Collier
 Bruce Fairbairn : Michael
 Jay Ingram : le présentateur
 Richard Bull : le juge

Épisodes

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 1985
Série télévisée disparue en 1985
Série télévisée de NBC

Sara (série télévisée, 1985)


Hesel er en kommune og kommunefællesskab i distriktet Leer i det historiske landskab Ostfriesland i den tyske delstat Niedersachsen. Kommunefællesskaben består af seks mindre kommuner og har i alt ca 10.000 indbyggere.

Geografi

Hesel ligger i Ostfrieslands centrale dele i det nordtyske lavland på grænsen til distriktet Aurich. Hesel ligger inden for et så kaldt gestområde, som strækker sig mellem Ostfriesland og Oldenburg. Derved er Hesel et af Ostfrieslands højest beliggende områder med et højeste punkt på 17 meter over havet. Omkring gestområderne findes der lavere beliggende moseområder, som i dag er opdyrkede.

Kommunen præges af landbrugslandskabet og det for regionen typiske voldhække. I Hesel findes også mindre skovområden, blandt andet Heseler Wald og Stikelkamp.

Historie

Hesel har en lang historie. Der findes flere levn fra forhistorisk tid. Hesel omtales første gang år 900. I slutningen af 1100-tallet blev oprettet et kloster i området, Barthe, af Præmonstratenserordenen. Omkring år 1300 blev oprettet et Johanniterkloster i Hasselt.

I middelalderen tilhørte Hesel det frisiske landskab Moormerland. Efter den frisiske frihed kunne et lokalt høvdingestyre ikke etableres i Hesel på samme måde som det skete i resten af Ostfriesland, især efter som agerjorden i området ikke var så frugtbar. Hesel fik i stedet sin betydning gennem klostrene.

Efter, at grevskabet Ostfriesland var blevet indrettet, kom Hesel til at tilhøre Stickhausen. Under 30-årskrigen kom Mansfelds styrker til området, og godserne Barthe, Hasselt og Stikelkamp blev udplyndrede eller ødelagte.

Under den så kaldte appellkrig udplyndredes Hesel af oprørsstyrker fra Leer, og under den preussiske tid blev Hesel i 1761 en kampplads. Fra 1764 koloniseredes de indtil da øde moseområder omkring Hesel.

Under den franske tid 1810-1813 var Hesel sæde for et så kaldt Mairie, og under kongeriget Hannovers styre var Hesel sæde for en foged. I 1885 blev Hesel en del af distriktet Landkreis Leer.

I forbindelse med kommunalreformen i 1972 blev Hesel et kommunefællesskab med Hesel som forvaltningssæde.

Kommuner, som indgår i kommunefællesskabet Hesel

 Brinkum (644 indbyggere i 2005)
 Firrel (811)
 Hesel (4.132)
 Holtland (2.225)
 Neukamperfehn (1.639)
 Schwerinsdorf (762)

Eksterne henvisninger
 Hesels websted

Niedersachsen
Østfrisland

Hesel


William David Delahunt (born July 18, 1941) is an American lawyer and politician from Massachusetts. He is a former U.S. Representative for , serving from 1997 to 2011. He is a member of the Democratic Party. Delahunt did not seek re-election in 2010, and left Congress in January 2011. He was replaced by Norfolk County District Attorney Bill Keating. He is currently an attorney with the firm of Eckert Seamans Cherin & Mellott.

Early life, education, and early career
Born in Quincy, Massachusetts, Delahunt was educated at Thayer Academy, Middlebury College and Boston College Law School and later served as a radarman (RD3) in the United States Coast Guard Reserve. He served a term in the Massachusetts House of Representatives (1973–75) before serving as district attorney of Norfolk County for more than 20 years.

U.S. House of Representatives

Elections
In 1996, Democratic Congressman Gerry Studds decided to retire. Delahunt decided to run for Massachusetts's 10th congressional district. On September 17, 1996, Delahunt won the Democratic primary election with a plurality of 38% of the vote. He won the Plymouth County portion of the district, while losing the Norfolk County portion. He narrowly defeated state legislator Philip W Johnston of Marshfield by just 119 votes after a recount, which was conducted in a handful of contested towns. Following the recount, Delahunt sought judicial review in the Massachusetts Superior Court.
After reviewing about 900 ballots, Judge Elizabeth B. Donovan declared Delahunt the victor. The case was appealed to the Massachusetts Supreme Judicial Court, which upheld the lower court ruling. The case is also noteworthy for the issue of "hanging chads" in punch-card voting machines. On November 5, 1996, Delahunt defeated Republican state Representative Edward B. Teague III 54%–42%.

He won re-election six times with at least 32 percentage points. His retirement was confirmed on March 4, 2010, by The Boston Globe. Shortly before the announcement of his retirement, it was discovered that Delahunt, while serving as district attorney for Norfolk County, Massachusetts, had refused to file charges against Amy Bishop for shooting and killing her brother in 1986. On February 12, 2010, Bishop murdered three of her colleagues at the University of Alabama in Huntsville after being denied tenure.

Tenure
As one of his first initiatives in Congress, he created the bipartisan caucus on the United States Coast Guard, which he co-chaired with two other Coast Guard veterans, Reps. Howard Coble (R-NC) and Gene Taylor (D-MS). This benefited his district through getting the problems of outpaced resources and security recognized at the ports of Massachusetts.

In November 2005, he met with Venezuelan President Hugo Chavez to arrange an assistance program in which Venezuela would supply winter home heating oil at a 40 percent price reduction to thousands of low-income Massachusetts residents. The program, which has since been expanded to help 500,000 people across the U.S., was carried out via the Venezuelan owned Citgo, and brought accusations that Delahunt was assisting an anti-American leader. Delahunt, however, has sometimes criticized Chavez, such as in a September 2006 letter expressing "profound disgust" at a speech given by Chavez to the United Nations, in which he personally attacked President George W. Bush. In the letter he urged that Chavez express disagreements "in a more constructive manner."

In the 110th Congress, Delahunt served as Chairman of the United States House Foreign Affairs Subcommittee on International Organizations, Human Rights, and Oversight.

He was a consistent opponent of the war in Iraq. However, on March 10, 2010, he voted against a measure to bring troops home from Afghanistan.

Committee assignments
 Committee on Foreign Affairs
 Subcommittee on Europe(Chairman 111th Congress)
 Subcommittee on International Organizations, Human Rights, and Oversight (Chairman 110th Congress)
 Committee on the Judiciary
 Subcommittee on Commercial and Administrative Law
 Subcommittee on Crime, Terrorism, and Homeland Security
 Task Force on Judicial Impeachment

Caucus memberships
 Co-chair of the bipartisan Coast Guard Caucus
 Co-chair of the House Older Americans Caucus
 Co-chair of the Congressional Working Group on Cuba

Delahunt was a member of the United States House Foreign Affairs Committee; Judiciary Committee; and also served as co-chair of the bipartisan Coast Guard Caucus, House Older Americans Caucus, and the Congressional Working Group on Cuba.

Post-congressional career

Lobbying
Upon Delahunt's retirement, he formed the Delahunt Group, a lobbying firm ("multi-service consulting firm focused on Government Affairs, International Market Entry Strategies, Corporate and Development Advisory, Federal and State Funding, and Appropriations, Regulatory and Permitting Assistance, Public Policy Strategies and Public Relations"). Delahunt told the Cape Cod Times that he viewed it as an extension of his work in Congress. As a legislator, he explained, he set policy at a macro level. Now, he said: "we're taking that and bringing it down here to the communities, to encourage implementation. We're working with the private sector and the public sector in a way that's a win-win for everyone." He told the Times he is particularly interested in work that encourages regional tourism and economic development."

Less than two months after leaving Congress, Delahunt lobbied on behalf of the Wampanoag people in Massachusetts to help them secure Indian gaming rights with the state legislature. Delahunt filled a gap left by the Wampanoag's previous lobbyist Jack Abramoff following his conviction associated with the renowned Jack Abramoff Indian lobbying scandal. Delahunt received over $15,000 in campaign contributions from the Wampanoag and Abramoff prior to leaving office sparking criticisms from good government advocates and casino opponents. While Delahunt is precluded by law from lobbying the Congress for at least one year, rules do not preclude him from lobbying state legislatures.

Delahunt formally announced his retirement from Congress in March 2010. Between March and December 2010, he made over $10,000 in campaign contributions to Massachusetts state legislators from his federal congressional PAC – a 500 percent increase from previous years' contributions.

Delahunt has also established a lobbying partnership with the Washington, DC-based Prime Policy Group on ways American companies can establish themselves in foreign countries while helping foreign businesses with connections to in United States markets. Prime Policy Group's clients include companies like Accenture, which have been criticized for moving offshore to avoid paying U.S. taxes. This partnership dovetails with Delahunt's work on behalf of the Wampanoag as their primary backers are the Malaysian gambling giant Genting Group. Genting is seeking to establish a foothold in the United States with ventures in New York, Miami and Massachusetts. The Wampanoag venture, if approved, would give Genting a tax-free foothold in Indian gaming in the United States.

Medical marijuana
Delahunt, the President of Medical Marijuana of Massachusetts Inc., has applied for three medical marijuana dispensary licenses from the Massachusetts state Department of Public Health. The businesses would be located in Mashpee, Plymouth and Taunton. The locations would all be in separate counties, so they will not compete with each other in the selection process.

Delahunt supports the creation of medical marijuana dispensaries to thwart the rise in prescription drug abuse. He will also be significantly involved in the operations of any of the dispensaries that Medical Marijuana of Massachusetts opens.

Harvard Institute of Politics
In late May 2017, Delahunt became the acting director of the Harvard Institute of Politics.

Diplomacy
In 2013, Delahunt helped free a U.S. citizen who was imprisoned by the Venezuelan government.

Personal life
Delahunt's paternal grandfather immigrated to the United States from Canada and his paternal grandmother's family was Irish.

He and his wife, Katharina E. Delahunt, divorced in 1986. They have one daughter, Kristin, and adopted another, Kara Mai (née Nguyen Mai Tai Trang), from Vietnam in 1975. While Congress was in session, Delahunt lived in a rented house with fellow Democratic politicians George Miller, Chuck Schumer, and Richard Durbin.

He is currently engaged to Julie Pagano.

References

External links

 Leader Pelosi's "30 Something" Working Group speeches

1941 births
Living people
American lobbyists
American people of Canadian descent
American people of Irish descent
Middlebury College alumni
Democratic Party members of the Massachusetts House of Representatives
District attorneys in Norfolk County, Massachusetts
United States Coast Guard enlisted
Politicians from Quincy, Massachusetts
Thayer Academy alumni
Boston College Law School alumni
Democratic Party members of the United States House of Representatives from Massachusetts
21st-century American politicians
United States Coast Guard reservists
Members of Congress who became lobbyists

Bill Delahunt


ඉතාලි ජාතික ගැලීලියෝ ගැලිලි භෞතික විද්‍යාඥයෙකු , ගණිතඥයකු , තාරකා විද්‍යාඥයකු සහ දාර්ශනිකයෙකු වූ අතර විද්‍යාත්මක විප්ලවය / පුනරුදය උදෙසා විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. ඔහුගේ මූලික ක්‍රියාකාරකම් අතරට දුරේක්ෂය වැඩි දියුණු කිරීම සහ එමගින් තාරකා විද්‍යාත්මක සොයාගැනීම් සිදු කිරීම සහ කොපර්නිකානු වාදයට සහය පළ කිරීම ද වේ. ගැලීලියෝ "නූතන විද්‍යාවේ පියා" "විද්‍යාවේ පියා" "නූතන භෞතික විද්‍යාවේ පියා" සහ "නුතන නිරීක්ෂණාත්මක තාරකා විද්‍යාවේ පියා" යනාදී විරුධාවලිවලින් පිදුම් ලබන්නෙකි. ප්‍රගති විද්‍යාව යටතේ ගැලීලියෝ විසින් වර්තමානයේ භෞතික විද්‍යාත්මක ඉගැන්වීම් පටිපාටිවල ආරම්භක අවධියේ උගන්වනු ලබන ඒකාකාර ත්වරණයෙන් චලිත වන වස්තූන් පිළිබද අධ්‍යයනය කරන ලදී. සූර්ය ලප නිරීක්ෂණය හා ඒවා පිළිබද වැඩිදුර අධ්‍යයනය සිදු කිරීමත් , ගැලීලියානු චන්ද්‍රයන් ලෙස වර්තමානයේ දී හැදින්වෙන බ්‍රහස්පතිගේ විශාලම චන්ද්‍රයන් සිව්දෙනා සොයාගැනීමක් ගැලීලියෝ තාරකා විද්‍යාවට දැක්වූ දායකත්වයට උදාහරණ වේ. තවද ව්‍යවහාරික විද්‍යාව හා තාක්ෂණය පිළිබද කටයුතු ය‍ටතේ ගැලීලියෝ විසින් මාලිමා යන්ත්‍ර සැලැස්ම ද වැඩි දියුණු කරන ලදී. කොපර්නිකානුවාදයට ගැලීලියෝ විසින් සහාය දැක්වීම ඔහුගේ ජීවිත කාලය තුළ දී විවාදයට තුඩු දුන් කරුණක් විය. භූකේන්ද්‍රවාදය ඇරිස්ටෝටල්ගේ කාලයේ සිටම පිළිගත් මතවාදය වූ අතර ගැලීලියෝ විසින් එය බැහැර කිරීම නිසා කතෝලික පල්ලිය විසින් සූර්ය කේන්ද්‍රවාදය සත්‍ය බව අදහස් පළ කිරීම තහනම් කරන ලදී. ඒ සදහා බලපෑ ප්‍රධාන හේතු වූයේ සූර්ය කේන්ද්‍රවාදය බයිබලයේ වචනාර්ථ අරුතට පටහැනි වීම සහ සූර්ය කේන්ද්‍රනවාදය සදහා වූ සාක්ෂි එකල අල්ප වීමයි. මෙම ක්‍රියාදාමයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ගැලීලියෝට සිය සූර්ය කේන්ද්‍රවාදී අදහස් ප්‍රසිද්ධියේම බැහැර කිරීමට සිදු වූ අතර කතෝලික පරීක්ෂක සභාවේ නියෝග මත ජීවිතයේ අවසාන කාලය නිවාස අඩස්සියට යටත්ව ගෙවීමට සිදු විය.

ගැලීලියේ ගැලීලි


මිනුවන්ගොඩ දීපංකර තෙරණුවෝ යනු බෞද්ධ භික්ෂුවක් වන්නාහ. මහමෙව්නා භාවනා අසපුවහි වැඩවසයි.

චරිතාපදානය

සංක්‍ෂිප්ත විස්තරය
මිනුවන්ගොඩ දීපංකර තෙරණුවෝ කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු බෞද්ධ භික්ෂූන්

බෞද්ධ දාර්ශනිකයන්
නූතන බෞද්ධ ගත්කතුවරු
චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික භික්ෂූහූ

මිනුවන්ගොඩ දීපංකර තෙරණුවෝ


ජල විද්‍යාව (Hydrology) යනු, පෘථිවිය පුරාම ජලයේ සංචලනය, ව්‍යාප්තිය හා ගුණත්වය අධ්‍යයනය කිරීමයි. එනම්, එමගින් ජල චක්‍රය හෙවත් ජලාවර්තන චක්‍රය හා ජල සම්පත් යන දෙකම සැලකිල්ලට ගනී. ජල විද්‍යාව හදාරන්නා ජල විද්‍යාඥයා හෙවත් Hydrologist ලෙස හඳුන්වන අතර ඔහු භූමිය, පාරිසරික විද්‍යාව, භෞතික භූගෝලීය විද්‍යාව හෝ සිවිල් සහ පාරිසරික ඉංජිනේරුකරණය යන ක්ෂේත්‍රයන් වල වැඩකරනු ලබයි.

ජල විද්‍යාවේ විෂය පථයට ජලය ඉතා වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටුකරනු ලබන ජලවායු ගුණ විද්‍යාව, පෘෂ්ඨීය ජල විද්‍යාව, ජල ප්‍රවාහන කළමණාකරණය සහ ජල ගුණාත්වය යනාදිය අන්තර්ගත වේ. සාගර විද්‍යාව හා කාලගුණ විද්‍යාව ඇතුළත් නොවේ. මන්දයත්, එම ක්ෂේත්‍රයන් වල ජලය යනු ඉතා වැදගත් අංශ වලින් එකක් පමණි.

ජල විද්‍යාත්මක පර්යේෂණයන් අපට වැදගත් වේ. මන්දයත්, එමඟින් අප ජීවත් වන ලෝකය මැනවින් අවබෝධ කර ගැනීමට අපට හැකියාව ලබාදේ. එසේම පාරිසරික ඉංජිනේරුකරණය, ප්‍රතිපත්ති හා සැළසුම්කරණය පිළිබද දැනුමක් ලබාදේ.

ඉතිහාසය
සහඝ්‍රයේ ගවේෂණාත්මක හා ඉංජිනේරුමය විෂයක් ලෙස ජල විද්‍යාව හැදින්විය හැකිය. උදාහරණයක් ලෙස ක්‍රි.පූ. 4000දී පමණ, කලින් මුඩු බිම් බවට පත්ව තිබූ ඉඩම්වල කෘෂිකාර්මික ඵලදායීතාවය ඉහල නැංවීම පිණිස නයිල් ගඟ හරහා වේල්ලක් ඉදිකරන ලදී. මැටියෙන් සාදන ලද තාප්ප නිසා මෙසපොටේනියානු නගරයන් ගංවතුරෙන් ආරක්ෂා විය. ශ්‍රික් ජාතිකයන් හා රෝම ජාතිකයන් වාරිමාර්ග/ඇළ මාර්ග ගොඩනඟා තිබේ. චීන ජාතිකයන්ද වාරිමාර්ග හා ගංවතුර පාලන කටයුතු පාලන කටයුතු කළ බවට චීන ඉතිහාසය සාක්ෂි දරයි. අතීත සිංහල ජාතිකයන්ද ශ්‍රී ලංකාව තුළ සංකීර්ණ වාරිමාර්ග කටයුතු ගොඩ නැංවීම සඳහා ජල විද්‍යාව භාවිතා කර තිබේ. විශාල ජලාශයන් අමුණු හා ඇලවල් ඉදි කිරීමට හැකියාව ලබාදුන් "බිසෝ කොටුව" සොයාගැනීම සම්බන්ධයෙන්ද ඔවුන් ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි. වැදගත්දෙය වන්නේ, මේවා දැනටමත් ක්‍රියාත්මක වෙමින් පැවතීමයි.

ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේදී Marcus Vitruvius විසින් ජලවර්තන චක්‍රය පිළිබද දාර්ශනික න්‍යායන් විස්තර කරමින් කියා සිටියේ කඳුවලට පතනය වන වර්ෂාව පොළව මතු පිටට උරාගෙන පහත් බිම්වල උල්පත් වලට හා ගංගා වලට එකතුවන බවයි. වඩාත් විද්‍යාත්මක ප්‍රවේශයක් යොදා ගනිමින් ලියනාඩෝ ඩාවින් (Leonardo davinchi) සහ බර්නාඩ් පැලිසි (Bernard Palissy) ස්වාධීන ජල වර්ධන චක්‍රය පිළිබදව නිරවද්‍ය ඉදිරිපත් කිරීමකට එලඹෙන ලදී. ජල විද්‍යාත්මක විචල්‍යයන් ප්‍රමාණගත කිරීම ආරම්භ කල 17 වන සියවස තෙක් එය නොතිබිණි.

ජල විද්‍යාව පිළිබද නවීන විද්‍යාවේ ප්‍රමුඛයන් අතරට පියරේ පෙරෝල්ට් (Pierre Perrault), Edme Mariottle, එඩ්මන් හැලී (Edmund Hally) ඇතුලත් වේ. වර්ෂාපතනය, අතිරික්තය ජල ප්‍රවාහන ක්ෂේත්‍රයේ (කාණු/අඟල්) මිනුම්කරමින් සේන් නදියේ ජලප්‍රවාහයට වර්ෂාපතනය ප්‍රමාණවත් බව පෙරොල්ට් (Perrault) විසින් පෙන්වා දෙන ලදි. Mariottle විසින් ප්‍රවේශය සහ නදියේ හරස්කඩ පිළිබද මිනුම් සංයෝග කරමින් සේන් නදිය සම්බන්ධයෙන් තීරණයකට එළඹීමට උත්සාහ කරන ලදී.

ජල විද්‍යාවේ ශාකා
රසායනික ජල විද්‍යාව යනු ජලයේ රසායනික ගති ලක්ෂණ අධ්‍යයනය කිරීමයි. පාරසරික ජල විද්‍යාව යනු ජීවීන් සහ ජල චක්‍රය පිළිබඳව අන්තර් ක්‍රියා අධ්‍යයනය කිරීමයි. ජල භූගෝල විද්‍යාව යනු ජලයේ ජල ධාරාවල පැවැත්ම හා චලනයන් පිළිබඳව අධ්‍යයනය කිරීමයි. ජල තොරතුරු තාක්ෂණය යනු තොරතුරු තාක්ෂණය ජල විද්‍යාවට අනුවර්තනය කරමින් ජල සම්පත් හා යෙදවුම් පිළිබඳව අධ්‍යයනය කිරීමයි. ජල මානව විද්‍යාව යනු ජලය හා ශක්තිය භූමිය හා ජල දේහ මතු පිටින් හා ශුද්‍ර දේශ ගුණයන් යටතේදීත් හුවමාරුවීම පිළිබඳව අධ්‍යයනය කිරීමයි. සමස්ථානික ජල විද්‍යාව යනු ජලයේ සමස්ථානික ගති ලක්ෂණ පිළිබඳව අධ්‍යයනය කිරීමයි. මතුපිට ජල විද්‍යාව යනු පොලව මතුපිට ජල විද්‍යාත්මක ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳව අධ්‍යයනය කිරීමයි.

අදාල ක්ෂේත්‍ර
 ජල රසායන විද්‍යාව
 සිවිල් ඉංජිනේරු විද්‍යාව
 කාලගුණ විද්‍යාව
 පාරසරික ඉන්ජිනේරු විද්‍යාව
 ජලීය විද්‍යාව
 ද්‍රවස්ථිතික ඉංජිනේරු විද්‍යාව
 භූරූප විද්‍යාව
 තඩාර්යය විද්‍යාව
 සාගර විද්‍යාව
 භෞතික භූ විද්‍යාව.

ජල මිනුම්
පෘථිවිය තුළ ජලයේ චලනයන් ආකාර ගණනාවකින් මැනිය හැක. මෙම තොරතුරු ජල සම්පත් පිළිබඳව අධ්‍යයනයට හා ජල චක්‍රයේ ක්‍රියාකාරකම් අධ්‍යයනයට වැදගත් වේ. පහත දී ඇති අයිතම ලැයිස්තුවේ ජල විද්‍යාඥයින් විසින් යොදා ගන්නා උපකරණ සහ ඒවායේ භාවිතයන් පිළිබඳව දක්වා ඇත. ඩිස්ට්‍රෝමීටරය වර්ෂණ රටාවන් අධ්‍යයනය වාෂ්පකරණය සයිමන්ගේ වාෂ්පීකරණ තැටිය කාන්දු මීටරය කාන්දු වීම්, පේසෝ මීටරය භූගත ජල පීඩනය හා භූගත ජල ගැඹුර ජලධාරා පරීක්ෂණ මගින් සෙවීම. රේඩාර් වළාකුළු ගති ලක්ෂණ වර්ෂණ සීඝ්‍රතා ගණනය කිරීම තුෂර හා හිම හඳුනා ගැනීම. වර්ෂා මානය වර්ෂණය සහ හිම වැටීමට අදාලයි. චන්ද්‍රිකා වසින ප්‍රදේශ හඳුනා ගැනීම වර්ෂණ සීඝ්‍රතාව ගණනය කිරීම, භූගත ආර්ද්‍රතාවය ආවරණය වන භූමිය හා භාවිතා වන භූමිය යන තොරතුරු සෙවීමට. සිලින් සයික්‍රෝමීටරය ආර්ද්‍රතාවය මැනීමට ප්‍රවාහ පරිමාණය, ප්‍රවාහ ගලායෑම සෙවීමට ටෙන්සියෝ මීටරය පසේ තෙතමනය මැනීමට, කාලපරායත පරාවර්තන මීටරය පසේ තෙතමනය මැනීමට ධාරිතා ඒෂණය පසේ තෙත මනය මැනීමට.

ජල විද්‍යාව
විද්‍යාව

ජල විද්‍යාව


ابل السقي هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء مرجعيون في محافظة النبطية.

التسمية
أصل الاسم سامي مستمد من كلمة «إبل» والتي تعني الأرض الخصبة و«السقي» التي تعني المروية. فيكون معناها الأرض الخصبة المروية. أما إذا كان لها أصل سرياني، فتعني الناسك لابس المسوح. قال فيها الأديب اللبناني سلام الراسي:
 «كانت إبل السقي إحدى أجمل قرى لبنان الجنوبي، وكانت بيوتها المسقوفة بالقرميد الأحمر تتلألأمن بعيد كأنها شقائق النعمان في شهر نيسان.»

المراجع

أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة النبطية
قرى جبل عامل
قضاء مرجعيون
أماكن مأهولة في قضاء مرجعيون

إبل السقي (قرية)


Polymerisation (auch Polymerbildungsreaktion, nach IUPAC Polymerization genannt) ist eine allgemeine Sammelbezeichnung für Synthesereaktionen, die gleichartige oder unterschiedliche Monomere in Polymere überführen. Als Sammelbezeichnung für technische Polymerisationen wird in der deutschsprachigen Literatur gelegentlich das Wort Polyreaktion verwendet.

Technische Polymerisationsreaktionen dienen meist der Synthese von Kunststoffen, die in Kettenpolymerisationen und Stufenwachstumsreaktionen unterteilt werden.

 Kettenpolymerisationen (auch Kettenwachstumsreaktionen, in der engl. Literatur chain-growth polymerization genannt) erfolgen über ein aktives Kettenende. Sie lassen sich in radikalische, kationische, anionische und koordinative Kettenpolymerisationen unterteilen.
 Stufenwachstumsreaktionen (in der engl. Literatur step-growth polymerization genannt) erfolgen über Polykondensation (auch Kondensationpolymerisationen) oder Polyaddition (auch Additionspolymerisationen genannt).

Biologische Polymerisationsreaktionen verlaufen nach komplett anderen Mechanismen und sind wesentlich komplexer, siehe Abschnitt Biologische Polymerisationen.

Begriff
Es entstehen häufig Missverständnisse durch uneinheitliche Wortwahl und Begriffsbedeutungen in der deutschen und englischen Fachliteratur sowie durch die in der Literatur oft abweichende Begriffsverwendung von den Vorschlägen der IUPAC. So bezeichnet in der deutschen (und besonders älteren) Literatur Polymerisation oft nur Kettenpolymerisationen. Zunehmend wird jedoch dem Vorschlag der IUPAC gefolgt und der Begriff Polymerisation als Oberbegriff für beliebige Polymerbildungsreaktionen verwendet, so auch in diesem Artikel.

Die Bezeichnung Kettenpolymerisation (nach IUPAC chain polymerization) ist in der deutschen Literatur – im Gegensatz zum klassischen Wort Polymerisation (siehe Begriffsklärung) – weitgehend IUPAC-konform.

Der Begriff Polyreaktion wird gelegentlich als Synonym zu Polymerisation im modernen (hier definierten) Sinn verwendet, um eine Alternative zu dem doppeldeutig verwendeten Begriff zu haben.

Einteilung
Polymerbildungsreaktionen verlaufen grundsätzlich ausgehend von niedermolekularen Ausgangsverbindungen (Monomeren) zu langkettigen, oft auch verzweigten, hochmolekularen Molekülen (Makromoleküle). In der Kunststoffchemie ist der Verlauf des Wachstums bei der Polymerbildung wichtig und lässt sich in Kettenwachstum und Stufenwachstum unterteilen.

Kettenwachstumsreaktion

Beim Kettenwachstum (Kettenpolymerisation) erfolgt nach einer Startreaktion (Initiierung) eine fortwährende Anbindung von Monomeren (M) an die wachsende Polymerkette die aus i Monomereinheiten entstanden ist (Pi):

 Pi + M → Pi+1

In dieser Gleichung kann i alle ganzzahligen Werte ≥ 2 haben, da nicht zwischen Dimeren, Oligomeren oder Polymeren unterschieden werden soll. Ein solches Wachstum tritt auf, wenn nur die wachsende Polymerkette eine reaktionsaktivierende Funktionalität trägt. Es kann sich dabei um ein Radikal (radikalische Kettenpolymerisation), ein Kation (kationische Kettenpolymerisation), ein Anion (anionische Kettenpolymerisation) oder um einen koordinativen Komplex (koordinative Kettenpolymerisation) handeln. Die Bildung der Polymere verläuft als (unverzweigte) Kettenreaktion. Dieses Wachstum hat zur Folge, dass sich schon bei sehr niedrigen Umsätzen Makromoleküle bilden und große Mengen an Monomeren unverändert vorliegen.

Stufenwachstumsreaktion
Stufenwachstum erfolgt, wenn die Monomere mindestens zwei funktionelle Gruppen tragen, die beide unabhängig voneinander reaktionsfähig sind; sie verlaufen nicht als Kettenwachstumsreaktionen. Bei diesem Wachstum bilden sich bei niedrigen und mittleren Umsätzen nur Dimere, Trimere und Oligomere. Erst bei fast vollständigem Umsatz der funktionellen Gruppen bilden sich hochmolekulare Produkte. In der folgenden Abbildung werden Monomere als Kreise symbolisiert.

Die grünen Segmente der Kreise stellen zwei reaktive funktionelle Gruppen dar, die alle Monomere zu Beginn der Reaktion (0 % Umsatz) tragen. Bei 25 % Umsatz haben sich im Wesentlichen nur Dimere gebildet; die reaktiven Gruppen haben sich unter Ausbildung einer chemischen Bindung vereinigt. Selbst bei 75 % Umsatz liegen nur Oligomere vor. Um hochmolekulare Verbindungen zu bilden, ist ein fast vollständiger Umsatz nötig. Stufenwachstum lässt sich in Polyaddition und Polykondensation unterteilen.

Polyaddition

Bei der Polyaddition (Additionspolymerisation, IUPAC: polyaddition) erfolgt das Wachstum über Additionsreaktionen. Als Erstes bilden sich aus den Monomeren (M) Dimere (P2) und Trimere (P3):
 M + M → P2
 P2 + M → P3

Bei Fortschritt des Wachstums reagieren Addukte mit beliebigen Polymerisationsgrad miteinander. In der Reaktionsgleichung können i und j daher alle ganzzahligen Werte ≥ 2 tragen.

 Pi + Pj → Pi+j

Polykondensation

Polykondensation (Kondensationpolymerisation, IUPAC: polykondensation) verläuft über Kondensationsreaktionen. Daher wird bei jeder Reaktion ein Molekül (L), wie z. B. Wasser, abgespalten. Der Fortschritt des Wachstums ist ansonsten ähnlich der Polyaddition:

 M + M → P2 + L
 P2 + M → P3 + L
 Pi + Pj → Pi+j + L

Verlauf des Kettenwachstums

Der maximale, mittlere Polymerisationsgrad  wird bei der Kettenpolymerisation (1) schon bei geringen Umsätzen erreicht; das schnelle Wachstum wird durch Abbruchreaktionen beendet. Es liegt ein Gemisch aus dem (gewünschten) Polymer und vielen Monomeren vor. Im Verlauf der Reaktion erfolgt durch neue, zögerlich ablaufende Initiierung (Propagation) die Bildung von neuen, wiederum schnell wachsenden Polymerketten, die zu vollständigen Umsetzungen der Monomere führen können. Bei der Stufenpolymerisation (2) bilden sich bei fortschreitendem Umsatz nur Oligomere. Erst bei fast vollständigem Umsatz wird der maximale, mittlere Polymerisationsgrad erreicht. Bei der lebenden Polymerisation (3), einem Sonderfall der Kettenpolymerisation, wächst der Polymerisationsgrad kontinuierlich zum maximalen, mittleren Polymerisationsgrad an, da keine Abbruchreaktionen das Wachstum stoppen.

{| class="wikitable centered" style="text-align:left" style="font-size:90%"
|- class="hintergrundfarbe6"
! colspan="2" | Vergleich der Wachstumsreaktionen
|- class="hintergrundfarbe5"
! Kettenwachstumsreaktion || Stufenwachstumsreaktion
|-
| Eine wachsende Kette reagiert nur mit Monomeren. || Monomere, Dimere und Oligomere reagieren miteinander.
|-
| Der Polymerisationsgrad ist nahezu unabhängig vom Umsatz. || Der Polymerisationsgrad ist vom Umsatz abhängig.
|-
| Im Reaktionsgemisch befinden sich Monomere, Makromoleküle, die nicht mehr wachsen und wenige wachsende Ketten. || Im Gemisch befinden sich Monomere, Oligomere und Polymere mit unterschiedlichen Kettenlängen.
|-
| Bei kleinem Umsatz liegen bereits Polymere mit langen Ketten vor. || Polymere mit langen Ketten bilden sich erst bei hohem Umsatz.
|-
| Für den Start eines Kettenwachstums ist ein Initiator bzw. ein spezieller Katalysator notwendig. || Für den Start einer Wachstumsreaktion ist kein Initiator nötig.
|-
| Das Wachstum einer Kette wird durch eine Abbruchreaktion beendet, es sei denn, es handelt sich um eine lebende Polymerisation. || Es treten keine Abbruchreaktionen auf.
|}

Biologische Polymerisationen
In Lebewesen dienen Polymerisationsreaktionen u. a. zur Synthese von DNA und Proteinen. Sie verlaufen nach anderen und wesentlich komplexeren Mechanismen als zuvor aufgeführt. Sie beinhalten in der Regel eine temporäre Komplex-Bildung mit einer Matrize. So dient etwa in der Protein-Biosynthese die mRNA als Matrize, die einen Komplex mit Ribosomen eingeht. In der Folge wird die Sequenz der Matrize auf das neu gebildete Polymer übertragen. Die äußerst komplexen Mechanismen erlauben ein hohes Maß an Kontrolle über das finale Polymer.

Biologische Polymerisationsreaktionen sind bislang nur in einigen Fällen technisch nutzbar gemacht worden, etwa in der Polymerase-Kettenreaktion oder in der enzymatischen Polymerisation von technischen Polymeren.

Einzelnachweise

Polymerisation


124844 Hirotamasao este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
124844 Hirotamasao este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Shishikui de Hiroshi Maeno. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,34 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 2,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 124001-125000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

124844 Hirotamasao


Das Athenaeum Illustre Amsterdam war eine voruniversitäre Bildungseinrichtung in Amsterdam, die von 1632 bis 1877 bestand und als Vorläufer der Amsterdamer Universität angesehen wird.

Gründungsgeschichte
Amsterdam hatte sich im Goldenen Zeitalter der Niederlande als Handelsstandort etabliert und erlebte nach dem Aufstand von 1578 gegen den spanischen König Philipp II. eine Periode des Aufschwungs. Nach dem Fall von Antwerpen wuchs in Amsterdam der weltweit größte Hafen mit einer eigenen Flotte heran, welche auf den Ozeanen der Welt eine bedeutende Rolle spielte. Dies bewirkte wiederum in der Stadt selbst eine Periode beispielloser Prosperität. So fallen in jene Zeit die Gründung der Amsterdamer Börse und die Gründung der Amsterdamer Wechselbank, womit sich Amsterdam auch als bedeutender Standort der Finanzen entwickelte.

Dies zog auch ein immenses Bevölkerungswachstum nach sich, das wohlhabende Einwanderer aus vielen Teilen Europas anzog. So entstanden damals in der demographisch expandierenden Metropole, im Kontext mit der physischen Urbanisierung, die für die Stadt Amsterdam charakteristischen Kanäle. Gerade im Bereich des Handels, der Wissenschaft und Kunst reflektierte sich dieser Aufschwung. Das gewachsene Bedürfnis nach höherer Bildung ließ die Amsterdamer Stadtväter 1629 entscheiden, das Athenaeum Illustre zu gründen.

Als Örtlichkeit wählte man ein 1397 von Klarissennonnen gegründetes Kloster, welches geistliche Zentrum nach der Heiligen Agnes von Rom als Agnetenkapelle (Agnietenkapel) benannt worden war. Nach einem Brand 1452 wurde das Kloster am Kanal Oudezijds Voorburgwal 1470 wieder neu aufgebaut. Im 16. Jahrhundert verlor das Kloster an religiöser Bedeutung und es gelangte nach einem Umbau 1578 in die Hände der Stadt. Mit der Gründungsentscheidung vom 11. Dezember 1630 das Athenaeum Illustre aufzubauen, begann man abermals mit der Sanierung des Gebäudes, welche Arbeiten 1631 abgeschlossen waren. Vom eigentlichen Kloster blieb während jener Renovierungsphasen nur die Agnetenkapelle erhalten.

Gründung und Bedeutung
Mit der Gründung des Amsterdamer Athenaeum Illustre am 8. Januar 1632 beabsichtigten die Stadtväter künftigen Studenten einer Hochschule die Möglichkeit zu eröffnen, möglichst gut vorbereitet an eine Universität zu gehen. Denn bis zu jenem Zeitpunkt hatte in Amsterdam nur eine Lateinschule existiert, die bis zur siebenten Klasse ausgebildet hatte. Für die Stadtväter waren die 13-jährigen Abgänger zu jung für das strenge Universitätsleben. Und so eröffneten sie den jungen Menschen die Möglichkeit, nach ihrer Ausbildung schnell und einfach ihr Studium abschließen zu können, oder sich durch den Erwerb von akademischen Graden eine verheißungsvolle Zukunft aufzubauen.

Man konnte den Leidener Professor Gerhard Johannes Vossius als Professor für Geschichte gewinnen, der in seiner Eröffnungsrede De historiae utilitate über den Nutzen der Geschichte redete. Einen Tag später, am 9. Januar, sprach Caspar van Baerle als Professor der Philosophie in seiner Antrittsrede Mercator sapiens sive oratio de conjugendis mercatuae et philosophiae studia (frei übersetzt: Der gebildete Kaufmann. Über die Verbindung von Handel und Philosophie) über das Wechselverhältnis vom Studium der philosophischen Wissenschaften zum Handel. Zu diesen beiden Gelehrten gesellte sich 1634 Martin Hortensius (1605–1639) als Professor der Mathematik.

Aber auch andere Wissenschaften wurden hier entwickelt. So hatte 1640 Joannes Cabeljauw (1600–1652) die Professur der Rechtswissenschaften begonnen und 1660 konnte man mit Gerardus Blasius (1625–1682) einen Vertreter der medizinischen Wissenschaften gewinnen, der am St. Peter Hospital (heute: Binnengasthuis) seine Vorlesungen begann. Besonders letzterer Wissenschaftszweig erlebte mit den Anatomen Nicolaes Tulp und Frederik Ruysch einigen Aufschwung. Ikonographisch geben die Bilder von deren anatomischen Vorlesungen einen recht guten Eindruck von jener Zeit.

Wurden noch in der Anfangsphase des Athenaeums die lateinischen Vorlesungen im Auditorium der Agneskapelle gehalten, stieg mit der wachsende Zahl von Lehrern auch der räumliche Bedarf der Bildungseinrichtung. So hielten die Professoren ihre Vorlesungen in eigens eingerichteten privaten oder zugeordneten Bildungseinrichtungen. Neben den genannten Bildungsrichtungen etablierten sich auch theologische Vorlesungen, Vorlesungen zur griechischen und zu den orientalischen Sprachen fanden Eingang in den Lehrplan, aber auch die philosophischen Hochschulgrundlehrfächer wie Rhetorik und Ethik hatten Bedeutung erlangt. Man hatte auch ein anatomisches Theater eingerichtet, in welchem die medizinischen Vorlesungen gehalten wurden und bereits 1632 eine immer mehr wachsende Bibliothek im Obergeschoss der Einrichtung.

Durch die räumliche Beschränkung blieb die Bildungseinrichtung bis ins 19. Jahrhundert eine verhältnismäßig kleine Institution mit nicht mehr als acht Lehrern und circa 250 Schülern. Dennoch ist dieser Bildungseinrichtung eine Vielzahl an bedeutenden Schülern hervorgegangen, da sich die Bildungseinrichtung als eine elitäre Bildungsstätte etablierte, die einem deutschen Gymnasium oder Lyzeum vergleichbar ist. An ihr durften im voruniversitären Bildungskanon nur eben keine Graduierungen durchgeführt werden. Nachdem das Athenaeum Illustre 1815 eine staatliche Anerkennung als Höhere Bildungseinrichtung erhalten hatte, wurde im 19. Jahrhundert die Agnetenkapelle baufällig. Die Sammlung der Bibliothek war inzwischen so groß geworden, dass 1860 der Amsterdamer Stadtrat beschloss, dem Athenaeum eine neue Herberge im einstigen Bogenschützenhaus (Handboogdoelen) zu geben, wo man am 1. Oktober 1862 den Betrieb aufnahm. 1877 erfuhr das Athenaeum Illustre seine letzte Veränderung, aus ihm wurde die städtische Universität von Amsterdam.

Bedeutende Lehrer der Schule
 Johannes Burman
 Pieter Burman der Jüngere
 Johannes Theodoor Buys
 Peter Camper
 Caspar Commelin
 Hendrik Constantijn Cras
 Petrus Curtenius
 Petrus Francius
 Jan Willem Gunning
 Adriaan Heynsius
 Tiberius Hemsterhuis
 Wessel Albertus van Hengel
 Maarten van den Hove (Martinus Hortensius)
 Jan Gerrit Hulleman
 Joan Melchior Kemper
 David Jacob van Lennep
 Friedrich Anton Wilhelm Miquel
 Jacques Philippe d'Orville
 John Pell
 Albertus Rusius
 Frederik Ruysch
 Henry Albert Schultens
 Jean Henri van Swinden
 Herman Tollius
 Willem Hendrik de Vriese
 Gerardus Vrolik
 Diederik Adriaan Walraven (1732–1804)
 Daniel Wyttenbach (1746–1820)

Bedeutende Schüler
 Tobias Asser
 David Bierens de Haan
 Peter Julius Coyet
 Johann Esgers
 Franciscus Fabricius
 Willem Godschalck van Focquenbroch
 Bernard ter Haar
 Joan Melchior Kemper
 Bernard Loder
 Jan van Leeuwen
 Gerard Moll
 Jean Henri Pareau
 Lodewijk Willem Ernst Rauwenhoff
 Kaspar Georg Karl Reinwardt
 Lucas Schacht
 Johannes Friedrich Ludwig Schröder
 Matthijs Siegenbeek
 Adam Simons
 Jacob Cornelis van Slee
 Jan Hendrik Stuffken
 Henricus Egbertus Vinke
 Simon Vissering
 Burchard de Volder

Literatur
 Illustris Amstelodamensium Athenaei memorabilia, Prodita deinceps oratione Iacobi Philippi d'Orville in centesimum Athenaei natalem, et Davidis Iacobi van Lennep in altera Athenaei saecularia, accedente item Lennepii in utramque orationem annotatione. Apud J. Müllerum et socium, Amstelodami 1832, (online).
 Amsterdamsch Studenten-Corps: Album Academicum van het Athenaeum Illustre en van de Universiteit van Amsterdam, bevattende de Namen der Curatoren, Hoogleeraren en Leeraren van 1632 tot 1913, der Rectores Magnifici en Secretarissen van den Senaat Der Universiteit van 1877 tot 1913, der Leden van den Illustrissimus Senatus Studiosorum Amstelodamensium van 1851 tot 1913, en der Studenten van 1799 tot 1913. R. W. P. de Vries, Amsterdam, 1913
 N. de Roever: Album academicum van het Athenaeum Illustre en van de Universiteit van Amsterdam, bevattende de Namen der Hoogleeraren en Leeraren van 1632 tot 1882. de Erven H. van Munster & Zoon, Amsterdam, 1882
 E. O. G. Haitsma Mulier et al. (Hrsg.): Athenaeum Illustre. Elf studies over de Amsterdamse Doorluchtige School, 1632–1877. Amsterdam University Press, Amsterdam 1997
 Peter Jan Knegtmans: Professoren Van de Stad: Het Athenaeum Illustre en de Universiteit van Amsterdam, 1632–1960. Amsterdam University Press, Amsterdam, 2007, ISBN 978-90-5356-963-4 (Onlineleseprobe)
 Dirk K. W. van Miert: Humanism in an Age of Science. The Amsterdam Athenaeum in de golden Age, 1632–1704. Brill, Leiden, 2009, ISBN 978-90-04-17685-0, (online)

Weblinks
 Universiteit van Amsterdam: Van Athenaeum Illustre naar universiteit
 Academisch Medisch Centrum Amsterdam: Geschiedenis – Medizingeschichtliches (niederländisch)

Historische Schule
Schule in Amsterdam
Historische Organisation (Amsterdam)
Gegründet 1632
Aufgelöst 1877

Athenaeum Illustre Amsterdam


Steaua Laurei () este un film de desene animate german din 2004, produs și regizat de  Thilo Rothkirch. Este bazat pe cartea pentru copii Lauras Stern de Klaus Baumgart. A fost distribuit de Warner Bros.

Scenariu
Laura este o fată de la țară, care de-abia s-a mutat cu familia sa într-un oraș mare. Ea a găsit o stea rănită într-un parc și a descoperit până la urmă că aceasta este vie. Luând-o acasă (pentru a-i reatașa piciorul cu un bandaj), ea și fratele ei mai mic Tommy, descoperă că micuța stea care are puteri speciale și poate face lucruri deosebite, cum ar fi să ajute oamenii să zboare și să dea viață obiectelor. Dar pe măsură ce timpul trecea, steaua pălea (se decolora și puterile i se stingeau), iar Max și-a dorit să trimită steaua în spațiu.

Note

Filme pentru copii
Desene animate

Steaua Laurei


خطة المشاركة النووية   هو مفهوم في حلف شمال الأطلسي ضمن سياسة الردع النووي، التي تشمل البلدان الأعضاء من دون أسلحة نووية خاصة بهم . تشمل المشاركة التخطيط لاستخدام الأسلحة النووية من جانب منظمة حلف شمال الأطلسي، وتنص على وجه الخصوص أن على القوات المسلحة لهذه الدول أن تشارك في تقديم هذه الأسلحة في حال استخدامها.

وكجزء من خطة الشراكة النووية، تجري البلدان المشاركة مشاورات وتتخذ قرارات مشتركة بشان سياسة الاسلحة النووية، وتحتفظ بالمعدات التقنية اللازمة لإستخدام الأسلحة النووية (بما في ذلك الطائرات الحربية القادرة على حملها). أخبرت الولايات المتحدة حلفاء الناتو، إنه في حالة حدوث حرب، فإن معاهدة عدم الانتشار لن تسيطر عليها بعد الآن.

حلف شمال الأطلسي
من بين القوى النووية الثلاث في حلف شمال الأطلسي (فرنسا والمملكة المتحدة والولايات المتحدة)، لم تُعرف سوى الولايات المتحدة بتقديمها أسلحة للمشاركة النووية. اعتبارًا من شهر نوفمبر من العام 2009، تستضيف كل من بلجيكا وألمانيا وإيطاليا وهولندا وتركيا أسلحة نووية أمريكية كجزء من سياسة المشاركة النووية لحلف شمال الأطلسي. استضافت كندا أسلحة تحت سيطرة قيادة دفاع الفضاء الجوي الأمريكية الشمالية، بدلًا من منظمة حلف شمال الأطلسي، حتى عام 1984، مغادرةً برنامج الناتو في العام 1972، ولتلحقها اليونان حتى العام 2001. تلقت المملكة المتحدة أسلحة نووية تكتيكية أمريكية مثل المدفعية النووية وصواريخ لانس حتى العام 1992، رغم أنّ من حق المملكة المتحدة حيازة الأسلحة النووية؛ إلّا أن تلك الصواريخ نُشرت بشكلٍ رئيسيٍّ في ألمانيا.

في أوقات السّلم، تقبع الأسلحة النووية الموجودة في دولٍ غير نووية تحت حراسة أفرادٍ من القوات الجوية الأمريكية، وسابقًا، كانت بعض المدفعيات النووية وأنظمة الصواريخ تحت حراسة أفرادٍ من الجيش الأمريكي؛ في حين كانت شيفرات رابط الإجراء المرخّص (الجهاز الذي يمنع الوصول للأسلحة النووية دون إدخال شيفرة محددة) تحت سيطرة أمريكية. في حالة الحرب، تُركّب الأسلحة على الطائرات الحربية للدول المُشاركة. تقبع الأسلحة تحت رعاية وسيطرة أسراب دعم الذخائر التابعة للقوات الجوية الأمريكية المتوضّعة على قواعد العمليات الرئيسية للناتو والتي تعمل بالتعاون مع قوات الدولة المضيفة.

اعتبارًا من العام 2005، وقعت 180 قنبلة نووية من طراز بي61 من أصل 480 سلاح نووي من المُفترض أن تكون منتشرة في أوروبا تحت تنسيق المشاركة النووية. تُخزّن الأسلحة في خزنةٍ ضمن مأوىً مقوّىً للطائرات، باستخدام نظام تخزين وأمن الأسلحة (دبليو إس 3) التابع للقوات الجوية الأمريكية. طائرات التسليم المستخدمة هي طائرات إف-16 وبانافيا تورنادو.

تاريخيًا لم تقتصر نظم إيصال الأسلحة النووية المشتركة على القنابل. استخدمت اليونان صواريخ نايك-هيركوليس إضافةً إلى طائرات هجومية من طراز إيه-7 كورسير. امتلكت كندا محركات نفاثة من نوع بومراك المُسلحة نوويًا والمضادة لصواريخ الطائرات، وصواريخ أونست جون أرض-أرض، وصواريخ إير2 جيني المسلحة نوويًا جو-جو، إضافةً إلى قنابل نووية تكتيكية لمقاتلة سي-إف 104. شوركت الصواريخ الباليستية متوسطة المدى من طراز بي جي إم-19 مع وحدات القوات الجوية الإيطالية والوحدات التركية بأنظمة مفتاح مزدوج لتفعيل الرؤوس الحربية. نُقلت الصواريخ الباليستية متوسطة المدى من طراز بي جي إم-17 إلى المملكة المتحدة بمساعدة طاقم سلاح الجوية الملكي. كانت القوة متعددة الأطراف التابعة لحلف الناتو، وهي نسخة موسّعة للمشاركة النووية، بمثابة خطة لتزويد السفن السطحية للدول الأعضاء بصواريخ من طراز يو جي إم-27 بولاريس، إلا أن المملكة المتحدة خلصت إلى شراء صواريخ بولاريس واستخدام الرؤوس الحربية خاصتها، وتم التخلي عن خطة تجهيز السفن السطحية التابعة لحلف الناتو. بعد انهيار الاتحاد السوفييتي، خُفّضت الأسلحة النووية المُشتركة داخل الناتو إلى قنابل نووية تنشرها طائرات مزدوجة القدرة. ذكرت الصحافة أن الدول الأعضاء في حلف الناتو من أوروبا الشرقية قاومت سحب القنابل النووية المشتركة من أوروبا خشية أن يبدو ذلك ضعفًا في التزام الولايات المتحدة بالدفاع عن أوروبا ضد روسيا.

في إيطاليا، توجد القنابل من طراز بي61 في كلّ من قاعدة غيدي وأفيانو الجويتين. حسب الرئيس الإيطالي الأسبق فرانشيسكو كوسيغا، تلخّصت خطط الانتقام الإيطالية خلال الحرب الباردة في إسقاط الأسلحة النووية فوق براغ وبودابست ثم على كامل الدول الشرقية في حالة الضربة الوقائية الأولى للسوفييت ضد أعضاء حلف شمال الأطلسي. اعترف كوسيغا أيضًا بوجود أسلحة نووية أمريكية في إيطاليا، وتكهّن باحتمالية وجود أسلحة بريطانية وفرنسية.

تقع القاعدة النووية الألمانية الوحيدة في قاعدة بوشيل الجوية، قرب الحدود مع لوكسمبرغ. تحوي القاعدة 11 ملجأ وقائي للطائرات مجهز بخزائن من طراز دبليو إس3 لتخزين الأسلحة النووية، وتبلغ السعة العظمى لكل منهما 44 قنبلة نووية من طراز بي61. توجد هناك 20 قنبلة من طراز بي61 مخزّنة في القاعدة جاهزة للتحميل عبر القاذفات الألمانية بي إيه-200 تورنيدو التابعة لسرب جابوغ33 (JaBoG 33). بحلول عام 2024، ستُحال طائرات تورنيدو للتقاعد، وليس من الواضح ما سيكون دور ألمانيا ضمن خطة المشاركة النووية في حال وجوده. في العاشر من شهر يونيو عام 2013، أكد رئيس الوزراء الهولندي السابق رود لوبرز وجود 22 قنبلة نووية مشتركة في قاعدة فولكل الجوية. أُكّد ذلك مرّة أخرى دون قصد في شهر يونيو من العام 2019 عندما اكتُشفت مسودّة تقرير عام إلى برلمان حلف شمال الأطلسي مشيرة إلى وجود أسلحة نووية أميركية في قاعدة فولكل، فضلًا عن مواقع في كلأٍّ من بلجيكا وإيطاليا وألمانيا وتركيا. صدرت نسخة جديدة من التقرير في 11 يوليو من العام 2019 دون الإشارة إلى مواقع الأسلحة.

في عام 2017، ونظرًا للعلاقة غير المستقرة على نحو متزايد بين الولايات المتحدة وتركيا، اقترح على الولايات المتحدة النظر في إزالة 50 سلاح نووي تكتيكي مخزنة تحت سيطرة أمريكية في قاعدة إنجرليك الجوية التركية. تزايد اهتمام الرأي العام بوجود السلاح النووي الأمريكي في تركيا خلال شهر أكتوبر من عام 2019 مع تدهور العلاقات بين البلدين بعد التوغل العسكري التركي في سوريا.

الاتفاق السعودي-الباكستاني
يعتقد المسؤولون الأجانب بوجود نوع من التفاهم بين المملكة العربية السعودية وباكستان، تزوّد على إثره باكستان المملكة بالرؤوس الحربية في حال تعرّض الخليج العربي للتهديد. قال مسؤول غربي لصحيفة «التايمز» البريطانية أنه يمكن للسعودية حيازة الرؤوس النووية في غضون أيامٍ من متناول باكستان. نُقل عن السفير الباكستاني لدى السعودية محمد نعيم خان قوله إن «باكستان لا تعتبر أمن السعودية مجرد مسألة دبلوماسية أو داخلية بل مسألةً شخصية». قال نعيم أيضًا أن القيادة السعودية تعتبر باكستان والسعودية دولة واحدة وأن أي تهديدٍ للسعودية يشكل تهديدًا لباكستان. من المرجّح دخول باعةٍ آخرين في حربِ مزايَدةٍ إذا ما أشارت الرياض إلى حاجتها لامتلاك رؤوسٍ نووية. نفت كلٌّ من السعودية وباكستان وجود مثل هكذا اتفاق. صرّحت مصادر الاستخبارات الغربية لصحيفة الغارديان أن: «المملكة السعودية دفعت ما يصل إلى 60% من البرنامج النووي الباكستاني، وفي المقابل لديها خيار يتيح لها شراء ترسانة نووية صغيرة (من خمسة إلى ستة رؤوس حربية)». تملك المملكة العربية السعودية بنية تحتية مُحتملة للحِمل مزدوج الغرض، بما فيها قاذفتا تورنيدو وإف15 إس المقاتلتين وصواريخ باليستية صينية متوسطة المدى من طراز سي إس إس-2 تحمل دقة كافية للرؤوس النووية ومزودة برؤوس حربية ناسفة.

في شهر نوفمبر من العام 2013، قالت مصادر مختلفة لقناة بي بي سي نيوز نايت أن المملكة العربية السعودية بإمكانها الحصول على أسلحة نووية من باكستان متى شاءت. أضاف التقرير الجديد، وفقًا لخبراء غربيين، أن قطاع الدفاع الباكستاني، بما فيه من مختبراتِ دفاعٍ وصواريخ، تلقى مساعدات مالية وفيرة من المملكة العربية السعودية. قال غاري سامور، مستشار الرئيس الأمريكي الأسبق باراك أوباما: «أظن أن السعودية تعتقد بوجود نوعٍ من التفاهم مع باكستان، في اللحظة الأخيرة، سيعترفون باستحواذهم على أسلحة نووية من باكستان». قال عاموس يادلين رئيس الاستخبارات العسكرية الأسرائيلية الأسبق: «لقد دفعوا ثمن القنبلة بالفعل، وسيتوجهون إلى باكستان ليجلبوا ما يريدون جلبه».

مراجع

حلف شمال الأطلسي
سياسة حلف شمال الأطلسي
عسكرية
مشاركة

خطة المشاركة النووية


UEFA Europa League 2016-17 Slutspillet starter den 16. februar og slutter den 24. maj 2017 med finalen i Friends Arena, Solna. Tilsammen 32 hold konkurrerer i slutspillet.

Runder og tidspunkt for lodtrækning
Tidsplanen for turneringen er som vist i skemaet nedenfor (alle lodtrækninger afholdes i UEFA hovedkvarteret i Nyon, Schweiz, hvis ikke andet er angivet).

Format
Slutspillet involverer 32 hold: De 24 hold, som kvalificerede sig som vindere og toere i hver enkelt af de tolv grupper i gruppespillet, og de otte hold som endte på en tredjeplads i Champions League gruppespillet.

Sekstendedelsfinaler
Lodtrækningen blev afholdt den 12. december 2016. De første kampe blev spillet den 16. februar, og returkampene blev spillet den 23. februar 2017.

Sammendrag

|}

Kampe

APOEL vandt 4–3 sammenlagt.

Ajax vandt 1–0 sammenlagt.

3–3 sammenlagt. Anderlecht vandt på udebanemål.

Genk vandt 3–2 sammenlagt.

Manchester United vandt 4–0 sammenlagt.

Roma vandt 4–1 sammenlagt.

København vandt 2–1 sammenlagt.

Celta Vigo vandt 2–1 sammenlagt.

Olympiacos vandt 3–0 sammenlagt.

Gent vandt 3–2 sammenlagt.

Rostov vandt 5–1 sammenlagt.

Krasnodar vandt 2–1 sammenlagt.

Borussia Mönchengladbach vandt 4–3 sammenlagt.

Lyon vandt 11–2 sammenlagt.

Beşiktaş vandt 5–2 sammenlagt.

Schalke 04 vandt 4–1 sammenlagt.

Ottendedelsfinaler
Lodtrækningen blev afholdt den 24. februar 2017. De første kampe blev spillet den 9. marts, returkampene blev spillet den 16. marts 2017.

Sammendrag

|}

Kvartfinaler
Lodtrækningen blev afholdt den 17. marts 2017. De første kampe blev spillet den 13. april, og returkampene blev spillet den 20. april 2017.

Sammendrag

|}

Semifinaler
Lodtrækningen blev afholdt den 21. april 2017. De første kampe blev spillet den 4. maj, og returkampene blev spillet den 11. maj 2017.

Sammendrag

|}

Kampe

Ajax won 5–4 on aggregate.

Manchester United vandt 2–1 sammenlagt.

Finale

Finalen spilles den 24. maj 2017 i Friends Arena i Solna, Sverige. "Hjemmeholdet" (af administrative årsager) afgøres ved en ekstra lodtrækning, der afholdes efter seminiale-lodtrækningen.

Referencer

Noter

UEFA Europa League 2016-17

UEFA Europa League slutspil 2016-17


Cheval à la herse est une sculpture de Pierre Louis Rouillard.

D'une hauteur de  et d'une longueur de  pour , l'œuvre représentant un cheval a été commandée pour l'Exposition universelle de 1878. Elle faisait partie d'un ensemble de quatre statues monumentales en fonte de fer et dorées à l'origine (avec Éléphant pris au piège d'Emmanuel Frémiet, Taureau d'Auguste Cain et Rhinocéros d'Henri-Alfred Jacquemart) qui entouraient la fontaine devant le palais du Trocadéro à Paris.

Démonté en 1935 lors de la démolition du palais du Trocadéro, lÉléphant pris au piège de Frémiet est installé dans les jardins de la porte de Saint-Cloud à Paris jusqu'en 1985. Avec Éléphant pris au piège et Rhinocéros , ce cheval est depuis 1986 sur le parvis du musée d'Orsay à Paris.

Elle a été fondu par Antoine Durenne, et restaurée en 1986 par la fonderie de Coubertin de Saint-Rémy-lès-Chevreuse.

Notes et références

Sculpture conservée au musée d'Orsay
Cheval de fiction
Exposition universelle de 1878

Cheval à la herse


الفلوريّة أو التَّفَلْوُر أو اللَّصَف أو الإِسْتِشْعاع (Fluorescence) تعرف بشكل عام بأنها إصدار ضيائي لمادة عندما يتوافق طول موجة الشعاع الساقط عليها مع مستويات الطاقة لذرات أو جزيئات تلك المادة. يحدث أن تثار تلك المستويات للطاقة، ثم تحدث ظاهرة الفلورية فتصدر المادة الإصدار الضيائي المميز لها، حيث يكون أحمرَ أو أخضرَ أو أصفرَ أو غير ذلك. ويتوقف هذا الإصدار فجأة عندما تتوقف الطاقة المحفزة (الشعاع المحفز).

طريقة تعريف

عندما يمتص أحد إلكترونات ذرة المادة فوتونا (شعاع ضوء) ذو طاقة عالية من المصدر، يـُثار الإلكترون ويرفع إلى مستوى طاقة أعلى في الذرة s1 , ويهتز. ثم يهدأ اهتزاز الإلكترون في الذرة نازلا إلى مستوى طاقة أسفل منه مرسلا ضوءا مميزا للمادة ذو طول موجة أطول من طول موجة الشعاع الساقط (الشعاع الأخضر في الرسم). تعتمد طول موجة الشعاع الصادر من الذرة على مستويات الطاقة التي ينتقل بينها الإلكترون في الذرة (انظر الشكل) . فقد يكون التوهج اللاحق للإصار ذو لون احمر أو أخضر أو غير ذلك حسب نوع المادة.

الزمن بين امتصاص الذرة لطاقة الفوتون ثم إصدار شعاع الضوء باللون المميز لها يكون قصيرا جدا 10−8 ثانية ، ويسمى هذا الزمن زمن الاضمحلال .
في محاولة لجعل هذا التعريف ذو معنى مفهوم، نذكر أن زمن الاضمحلال أو زمن التوهج الاللاحق . وربما يكون أوضح فرق بين المواد الفلورية ونظائرها ذات زمن التوهج اللاحق الأكبر، والمسماة بالمواد الفسفورية، ليس مقدار زمن الاضمحلال بحد ذاته، بل الفرق هو أن اضمحلال المواد الفلورية غير مرتبط بدرجة الحرارة.

إذا أخذ هذا الفرق الأخير بعين الاعتبار، فإن الإصدار الضيائي من بعض المواد مثل اليورانيل (uranyl) والفلزات النادرة الفلورية يمكن أن يسمى بالتألق البطيء بدلا من الوميض الفسفوري. فزمن التوهج اللاحق لإصدارها الضيائي يحدث في الميلي ثانية إلى الثانية، بدلا من 10−8 ثانية، مظهرًا أن التحولات البصرية إلى حد ما "ممنوعة"، ولكن الاضمحلال يكون غير مرتبط بدرجة الحرارة على مجال واسع من تلك الدرجات، وهو يتبع قانون التحلل الأسي التالي:

الشدة الضيائية Io تتناسب مع عدد الذرات المثارة عند الوقت 0 ، والشدة الضيائية I تتناسب مع معدل إصدار الذرات للاشعة المميزة لها . هذا المعدل يتبع دالة أسية بالنسبة للزمن t . أي أن الذرات تعود إلى مستوى طاقتها الأرضي واحدة تلو الأخرى وتكون في البدء كثيرة، وتقل بعد ذلك وتضمحل . زمن الاضمحلال هذا من خواص المادة ويرمز له بالرمز  (حيث  مقلوب العمر الإشعاعي الطبيعي أو عمر المواد الفلورية). في هذه المعادلة، I هي الشدة الضيائية في زمن t، وI0 هي الشدة عند t = 0، وهو الزمن الذي تزول به الطاقة المثارة. علامة الناقص (-) في المعادلة تعني إضمحلال شدة الضوء الفلورنسي مع الزمن.

يجب الأخذ بعين الاعتبار شرط أن جميع الأنظمة المتألقة تخسر فعاليتها عند درجات الحرارة العالية. ولكل نظام درجة الحرارة الخاصة به، ويسمى هذا بالإطفاء الحراري (thermal quenching). يحدث الإطفاء نتيجة أن زيادة الحرارة تحفز الذرة أو الجزيء على تفريغ الحالة المثارة وتبديد الطاقة المثارة بشكل غير إشعاعي.

في المراجع العلمية للمواد العضوية المتألقة، يستخدم مصطلح المواد الفلورية حصرًا للإشارة إلى التألق الذي يحدث عندما تقوم الذرة أو جزيء بتحول ضوئي مسموح. والتألق له زمن اضمحلال مميز للمادة ويتبع قانون الاضمحلال الأسي. كما أن لكل مادة فسفورية توزيع طيفي مختلف عن التوزيع الطيفي للمواد الفلورية.

المواد الفلورية
يمكن للمواد الفلورية أن تحفز بشكلها الغازي أو السائلي أو الصلب. تسمى المواد الفلورية الصلبة بالفوسفوريات، بغض النظر عن زمن الاضمحلال الذي يغطي مجالا كبيرًا من رتبة 5 × 10−9 ثانية، وذلك للعديد من المواد البلورية العضوية وحتى 2 ثانية بالنسبة لسيليكات اليوروبيوم والسترونتيوم الفوسفورية.

التطبيقات
تستخدم المواد الفلورية ذات زمن اضمحلال بين 10−9 و 10−7 ثانية لتحديد وقياس الإشعاعات عالية الطاقة، مثل الأشعة السينية وأشعة غاما، والجسيمات عالية الطاقة مثل جسيمات ألفا، وجسيمات بيتا، والنترونات. هذه المواد تحدث ومضات في بعض الأجسام الصلبة البلورية، وفي محاليل بعض الهيدروكربونات العطرية عديدة النوى، أو المواد اللدائنية المغطسة في هذه الهيدروكربونات.

تطبيق آخر للمواد الفلورية المحفزة بالأشعة السينية هي في تكثيف الشاشات في التصوير الشعاعي الطبي. فهذه الشاشات، توضع على تماس مع فيلم التصوير شعاعي، فتخفض التعرض للأشعة السينية اللازمة لتشكيل الصورة بسبب التأثير التصويري المضاف من قبل المواد الفلورية. تستخدم عادة تنغستات الكالسيوم الفلورية الزرقاء.

الإظهار الإلكتروني
إن المواد الفلورية المثارة بواسطة الحزمة الإلكترونية المصطدمة بالطلاء الفسفوري على واجهة أنبوب الأشعة المهبطية يولد الصورة التي نشاهدها في الرائي. ولهذا السبب، يجب استخدام الفسفوريات ذات زمن اضمحلال قصير، لأن كل عنصر من عناصر الصورة الفسفورية يمسح بواسطة حزمة إلكترونية حوالي 30 مرة في الثانية، وبالتالي فإن التألق الناتج عن كل إثارة يجب أن يتناقص إلى مستوى منخفض لا يتداخل مع الإشارة التالية. ويمكن التسامح باستخدام الفسفوريات ذات زمن اضمحلال يزيد عن بضعة أجزاء مئوية من الثانية، بالرغم من أن الفسفوريات ذات زمن الاضمحلال الأقل تكون محبذة أكثر.

التأثيرات البصرية
تعتبر المبيضات البصرية تطبيق آخر للمواد الفلورية. هذه المواد هي أصبغة عضوية عديمة اللون ذات أساس فينيلي. يمكن إثارة الأصبغة بكمية صغيرة من الأشعة الضوئية فوق البنفسجية الموجودة في ضوء النهار لإعطاء اللون الأزرق الفلوري، والذي يعوض امتصاص اللون الأزرق المسؤول عن اللون الشاحب لمعظم الأقمشة الطبيعية المبيضة. المواد الفلورية الموجودة في بقية الأصبغة والفسفوريات اللاعضوية المطبقة على الأقمشة أو المواد الأخرى تستخدم للحصول على التأثيرات البصرية الخاصة من أجل الدعاية، والمسرح، وأغراض الإظهار الأخرى، تحت تأثير ظروف الإثارة بضوء النهار أو الأشعة فوق البنفسجية.

الأبحاث، والتشخيص، والتنقيب
تستخدم المواد الفلورية بشكل واسع في الأبحاث والتشخيص في علم الأحياء الدقيقة والطب، حيث تستخدم الأصبغة الفلورية، مثل الفلورسين، والرودامين، وأزرق الأنيلين، في تمييز ووتعقب البروتينات. ومن بين التطبيقات الأخرى للمواد الفلورية استخدام الأصبغة الفلورية المنحلة في الماء لتعقب جريان التيارات الخفية، وكمساعد في التنقيب عن بعض الفلزات، مثل السكليت sceelite (تنغستات الكالسيوم) التي تعطي لون فلوري أزرق، والويلميت (willemite) (سيليكات الزنك) التي تعطي لونًا أخضرًا تحت تأثير التحفيز بالأشعة فوق البنفسجية قصيرة الموجة.

المصباح الفلوري
توظف المصابيح الفلورية تظافر تألق الغازات والمواد الصلبة لإنتاج الضوء المرئي. يتألف المصباح الفلوري من أنبوب زجاجي ممتلئ بمزيج منخفض الضغط من غاز الأرغون وبخار الزئبق، مطلي من الداخل بمسحوق تألقي أو مزيج من هذه المساحيق، ومزود بقطبين كهربائيين في كلتا نهايتيه. تمر شحنة تفريغ كهربائي خلال الغاز بين القطبين. يثير اصطدام الإلكترونات والأيونات ذرات الزئبق إلى حالة طاقية أعلى، التي تعود إلى حالتها الأخفض بتحولات إشعاعية منتجة إصدارات مرئية وفوق بنفسجية. وعند استخدام ضغط منخفض، فإن نصف الطاقة الكهربائية الداخلة إلى المصباح تتحول إلى 253,7 نانومتر وهو خاصية إشعاعية لذرة الزئبق.

يختار الطلاء الفسفوري من أجل الفعالية التي تثار عندها المادة بطول موجة تحت البنفسجية ولون التألق المرئي المرغوب. يغلب استخدام مواد الهالوفسفات القاعدية الأرضية في المصابيح الفلورية، والتي يرمز لها بـ (Ca,Sr)5(PO4)3(F,C1)، وتثار باستخدام الإثمد والمنغنيز.

اللون الصافي للمصباح الفلوري هو عبارة عن لون أبيض يتحدد بالتركيب المضبوط للفسفور أو مزيج الفسفوريات المستخدمة. الكمية الصغيرة من الضوء المرئي المتولد نتيجة التفريغ الكهربائي المنتقل بواسطة الطلاء الفسفوري تضاف إلى الضياء الناتج من المصباح. الفعالية الضوئية للمصابيح الفلورية أعلى بكثير من المصابيح المتوهجة (incandescent lamps)، والتي تحول معظم الطاقة الكهربائية الداخلة إلى حرارة.

انظر أيضًا
 فسفورية
 وذمة برلين
 فلورية مستحثة بالليزر
 قائمة المنابع الضوئية

المراجع

أصبغة
علم الأحياء الجزيئي
كيمياء إشعاعية

فلورية


8336 Šafařík este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8336 Šafařík este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Antonín Mrkos. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,08 ua, o excentricitate de 0,30 și o înclinație de 6,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1984
Centura de asteroizi

8336 Šafařík


Cléopatre Darleux (Mulhouse, 1 de julho de 1989) é uma handebolista profissional francesa, campeã olímpica.

Carreira

Darleux conquistou a medalha de ouro com a Seleção Francesa de Handebol Feminino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após derrotar a equipe do Comitê Olímpico Russo na final por 30–25.

Handebolistas olímpicos da França
Handebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Campeões olímpicos da França

Cléopatre Darleux


Günay Sağun, (d. 6 Şubat 1930 İstanbul - ö. 17 Kasım 1993 İstanbul) Türk ressam.

Hayatı

Günay Sağun, 6 Şubat 1930 tarihinde İstanbul'da dünyaya gelmiştir. İlkokulu İstanbul'da bitiren sanatçı ortaöğrenimini Ankara'da tamamlamıştır. İlk ve ortaöğrenimi sırasında ressam Eşref Üren'den ders aldı ve resim yapmaya başladı. Eşref Üren'in teşvikiyle İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde resim eğitimine başladı.

Yüksek öğrenimi sırasında Eşref Üren, Leopold Levi, Seyfi Toray ve Cemal Tollu atölyelerinde çalıştı. Yine öğrenciliği sırasında karma sergilere ve Devlet Resim Heykel sergilerine katılan Sağun, 1953'te okulu bitirdi.

Mezuniyetten sonra resim öğretmenliği ve resmi bir kuruluşta ressam olarak çalışmaya başlayan Sağun 1975'ten itibaren sergi açmaya başladı ve daha sonraki yaşamını yalnızca resim yaparak geçirdi.

Toplam 28 kişisel sergi açan sanatçı gerek yurt içi gerekse yurt dışında çok sayıda karma sergiye dahil oldu. Çeşitli dernek kuruluşlardan ödüller, başarı plaketleri ve onur belgeleri aldı. DYO 1981 Resim Yarışması'nda İkincilik Ödülü'nü kazandı.

Günay Sağun 17 Kasım 1993'te İstanbul'da hayata gözlerini yumdu.

Eserlerinin Özellikleri

Sağun, sulu boya va yağlı boya eserler vermiştir. Değişen çevre değerlerini gözlemci ve bilinçli bir şekilde tarayıp resmeden sanatçının eserleri konusunda "geçmişi yakalayarak tuvallerinde canlardırdığı" yorumları yapılmaktadır.

İlk resimlerinde İstanbul'da doğup büyüdüğü sokakları ve evleri konu edinen Sağun sonraları Bursa, Ankara, Safranbolu, İznik, Mudanya, Kula, İzmir, Datça gibi yurdun çeşitli yörelerini tasvir eden eserler verdi. Hem yağlı boya hem de suluboya resimlerinde İstanbul önemini hiçbir zaman yitirmedi.

Çeşitli Kişisel Sergileri

 Taksim Sanat Galerisi (1980)
 Kültür Bakanlığı Devlet Güzel Sanatlar Galerisi (1981)
 Akbank İstanbul Sanat Galerisi(1981)
 Taksim Sanat Galerisi (1982)
 Akbank Elazığ, Konya, Ankara Sanat Galerileri (1984)
 Taksim Sanat Galerisi (1985, 1987, 1989)
 Ümit Yaşar Sanat Galerisi (1992)
 Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı (İzmir 1992)
 Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı (Çeşme 1993)

20. yüzyıl Türk ressamları
1930 doğumlular
1993 yılında ölenler
İstanbul doğumlu ressamlar
İstanbul'da ölenler

Günay Sağun


Falder du nu er det niende studiealbum fra den danske rocksanger Michael Falch. Det blev udgivet den 6. marts 2006 og blev betegnet som et comeback-album. Musikmagasinet GAFFA gav albummet fire ud af seks stjerner. Albummet toppede som #2 på Hitlistens Album Top-40 og nåede otte uger på listen.

Spor
 "Under" - 4:29
 "Kærlighedens Gnist" - 3:39
 "Min Historie" - 5:21
 "King Baby" - 3:51
 "Din Barndoms Blå Tatovering" - 3:57
 "Over Vesterbros Torv" - 3:35
 "Magnoliepigen" - 3:08
 "Falder Du Nu" - 5:39
 "Stresset Mands Blues" - 3:49
 "Kalvehave Mark" - 6:52

Medvirkende
 Michael Falch - vokal, guitar
 Jacob Binzer - guitar
 Frederik Damsgaard - bas
 Jesper Mechlenburg - trommer, percussion
 Peter Mors - srommer
 Jens Fredslund - trommer
 Nikolaj Torp - orgel, klaver
 Lars Skjærbæk - guitar, baggrundsvokal
 Gustaf Ljunggren - steel guitar
 Anna Falch - baggrundsvokal
 Astrid Nora - baggrundsvokal
 Premo Hill - baggrundsvokal
 Simone Cameron - baggrundsvokal
 Trine Gry - baggrundsvokal
 Anne Kraglund - baggrundsvokal

Referencer

Eksterne henvisninger
Falder du nu  på AllMusic
Falder du nu  på Discogs

Michael Falch-album
Album fra 2006

Falder du nu


Maya Alejandra Fernández Allende, née le  à Santiago, est une biologiste, médecin vétérinaire et femme politique chilienne. En , elle est nommée ministre de la Défense dans le cabinet du président nouvellement élu Gabriel Boric.

Elle est une petite-fille de l'ancien président du Chili Salvador Allende.

Biographie
Ses parents sont Luis Fernández Oña, un diplomate cubain, et Beatriz Allende Bussi, chirurgienne et deuxième fille de l'ancien président du Chili Salvador Allende. Elle a dû suivre sa famille à Cuba après le coup d'État de 1973. Elle revient en 1990 et suit des études de biologie à l'université du Chili.

En 1992, elle entre au Parti socialiste du Chili. Elle se présente sans succès aux élections municipales chiliennes de 2012. Elle est élue députée lors des élections parlementaires chiliennes de 2013. Elle est réélue députée en 2017.

Le , elle est nommée ministre de la Défense dans le cabinet du président nouvellement élu Gabriel Boric. Elle entre en fonction le 11 mars suivant.

Références

Lien externe

Biologiste chilien
Socialiste chilien
Ministre chilienne
Ministre chilien de la Défense
Ministre du gouvernement Boric
Étudiant de l'université du Chili
Personnalité de la franc-maçonnerie chilienne

Maya Fernández


Salt Springs Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Salt Springs Township (Kansas)
 Salt Springs Township (Missouri)

Salt Springs Township


Alfred Weber (* 15. Januar 1925 in Berlin; † 23. März 2006) war ein deutscher Amerikanist.

Leben
Weber studierte von 1946 bis 1951 Anglistik, Romanistik und Psychologie an der Berliner Humboldt-Universität (bis 1949 Friedrich-Wilhelms-Universität), dann an der Universität Tübingen, wo er 1953 mit der Arbeit Der Symbolismus T. S. Eliots: Versuch einer neuen Annäherung promovierte.

Von 1954 bis 1962 war er Assistent, 1962 bis 1964 dann Lektor am Amerika-Institut der Freien Universität Berlin; 1956–57 lehrte er ein Jahr als Honorary Fellow an der University of Minnesota. 1964–1968 war er Lektor, dann Akademischer Rat an der Universität Heidelberg, wo er sich mit einer Arbeit über das Frühwerk Nathaniel Hawthornes habilitierte. 1968 folgte er einem Ruf als ordentlicher Professor nach Tübingen, wo er bis zu seiner Emeritierung 1990 den Lehrstuhl für Amerikanistik innehatte.

Neben der Literatur galt sein Forschungsinteresse dem amerikanischen Film und Fernsehen; auf seine Anregung geht die Gründung des Deutschen Filmarchivs für Nordamerikastudien zurück, das am 2010 geschlossenen Göttinger Institut für den Wissenschaftlichen Film angesiedelt war.

Werke (Auswahl)
Die Entwicklung der Rahmenerzählungen Nathaniel Hawthornes. Erich Schmidt Verlag, Berlin 1973. ISBN 3-503-00714-8 (Zugleich Habil.-Schrift Heidelberg 1972)

Weblinks
  – Nachruf von Bernd Engler in den Tübinger Universitäts Nachrichten (TUN) Nr. 127, 16. Mai 2006.

Hochschullehrer (Eberhard Karls Universität Tübingen)
Hochschullehrer (Freie Universität Berlin)
Hochschullehrer (Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg)
Amerikanist
Literaturwissenschaftler
Filmwissenschaftler
Deutscher
Geboren 1925
Gestorben 2006
Mann

Alfred Weber (Amerikanist)


San Jacinto (en honor a su santo patrono Jacinto de Cracovia) es un municipio del departamento de Chiquimula de la región nor-oriente de la República de Guatemala. Celebra su fiesta el 8 de febrero de cada año en honor de san Jacinto.

Tras la Independencia de Centroamérica en 1821, el poblado de San Jacinto fue asignado al Circuito de Chiquimula en el Distrito N.º4 (Chiquimula) para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados.  A partir de 2000 es miembro de la Mancomunidad de Nor-Oriente de Guatemala.

Toponimia

Varios de los nombres de los municipios y poblados de Guatemala constan de dos partes: el nombre del santo católico que se venera el día en que fueron fundados y una descripción con raíz náhuatl; esto se debe a que las tropas que invadieron la región en la década de 1520 al mando de Pedro de Alvarado estaban compuestas por soldados españoles y por indígenas tlaxcaltecas y cholultecas.  En algunos casos, los poblados solamente conservan el nombre del santo, como en el caso de San Jacinto.

División política
Es el municipio más pequeño que tiene el departamento de Chiquimula. Ocupa el 4% de pobladores en todo el departamento. Se divide en once aldeas y veintitrés caseríos que son:

<div align=center>
{| class="wikitable mw-collapsible" width=70% style='font-size:0.9em'
|+División administrativa de San Jacinto
|-style=color:white;
!style="background:#659ec7;" align=center|División
!style="background:#659ec7;" align=center|Listado
|-
!style=background:lemonchiffon|Aldea
| Agua Zarca
 El Carrizal
 Dolores
 El Escalón
 Las Lomas
 La Majada
 Pueblo Nuevo
 Santa Cruz
 Ticanlú
 Tizubín
 El Zapote
|-
!style=background:lemonchiffon|Caseríos
| Valle Nuevo
 El Chucte
 San Jorge
 Plan del Conejo
 Los Méndez
 San Nicolás
 Laguna el Carrizo
 Los Agosto
 Jocotal
 Valle de la Escuela
 Valle de los Lemus
 Valle de los Martínez
 Ahorcado
 Jute
 Los Gálvez
 Los Molina
 Los Lorenzo
 Los Pastores
 Los Pérez
 Los Ramos
 Los Roque
 Zapote Abajo
 Los Agustines
Barrio el Tamarindo
|}

 Geografía física

 Clima

La cabecera municipal de San Jacinto tiene clima tropical (Clasificación de Köppen: Am).

 Ubicación geográfica
Se encuentra a una distancia de 17 kilómetros de la cabecera departamental Chiquimula. Está completamente rodeado por municipios del departamento de Chiquimula:

 Norte: Chiquimula
 Sur: Quezaltepeque
 Este: San Juan Ermita
 Oeste: Ipala y San José La Arada

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 1991-2008: Juventino Morales

 2012-2020: Leonidas Morales Sagastume
 2020-2024: Marvin Juventino Morales Palma

Historia

Se dice que en las primeras décadas del  ya se había fundado el territorio de San Jacinto, pero no se tiene una fecha exacta de cuando fue. El municipio de San Jacinto fue la morada de muchos pobladores de diferentes etnias y razas. Los primeros pobladores que habitaron en el municipio fueron de gente de raza chortí, y luego los indígenas que habitaban en el municipio de Quezaltepeque llegaron a sus terrenos en busca de tierras fértiles para sus cultivos; también habitaba gente española.

Tras la Independencia de Centroamérica

La constitución del Estado de Guatemala del 11 de octubre de 1825 dividió al territorio del Estado en once distritos para impartir justicia; el poblado de San Jacinto era parte del Circuito de Chiquimula en el Distrito N.º4 (Chiquimula); a este circuito pertenecían también: San José, Ipala, Orégano, Cubiletes, Hermita, Alotepeque, San Isidro, Concepción, Esquipulas, Atulapa, Jagua, Olopa, Piedra de Amolar, Orcones, Jupilingo, Camotán, Jocotán, San Juan Hermita, Chancó, San Nicolás, Quetzaltepeque, Santa Elena y San Esteban.

Demarcación política de Guatemala de 1902

En 1902, el gobierno del licenciado Manuel Estrada Cabrera publicó la Demarcación Política de la República, y en ella se describe a San Jacinto así: «su cabecera es el pueblo del mismo nombre, a 20 km de Chiquimula, ocupa una área de 57 caballerías, 7 manzanas.  Su clima, caliente en casi todas sus partes, es templado en algunas. Sus principales cultivos son: maíz, frijol y café, y sus habitantes se dedican a la agricultura y a la ganadería».

: Mancomunidad de Nor-Oriente de Guatemala

En 2000, San Jacinto se integró a la Mancomunidad de Nor-Oriente de Guatemala, la cual es una agrupación política y administrativa de once de los treinta y cuatro municipios de la región III o Nororiental de Guatemala gestiona el desarrollo social, cultural, político, económico y ambiental a través del impulso de la participación ciudadana de los diversos sectores locales.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2023
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Enlaces externos

 Página oficial de la Municipalidad de San Jacinto, Chiquimula.
 Portal de Información Pública de la Municipalidad de San Jacinto, Chiquimula.

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Miembros de la Mancomunidad de Nor-Oriente de Guatemala
Municipios de Chiquimula
Toponimia castellana de Guatemala

San Jacinto (Chiquimula)


Counter-Strike () veya kısaca CS, Valve Corporation tarafından geliştirilen bir birinci şahıs nişancı türünde taktiksel aksiyon video oyunu serisidir. Ayrıca Nexon tarafından geliştirilen Counter-Strike Neo, Counter-Strike Online, Counter-Strike Nexon: Zombies ve Counter-Strike Online 2 adlı yan oyunları da mevcuttur.

Ana seri

Counter-Strike

İlk olarak bir Half-Life modu olarak ortaya çıkan Counter-Strike, Valve'ın 2000 yılında satın almasıyla beraber ana oyun haline gelmiştir.

Condition Zero

Counter-Strike: Condition Zero, Turtle Rock Studios tarafından geliştirildi ve 2004 yılında piyasaya sürüldü. Çok oyunculu modun yanı sıra, bir hikâyeli ve bonus seviyeleri olan tek oyunculu bir mod da içeriyordu.

Source

Counter-Strike'ın Source motoruyla yeniden yapılmış hali olan Counter-Strike: Source, Valve tarafından Source motorunda yayınlanan ilk halka açık oyundu. Ağustos 2004'te bir beta yayınlanmış, Kasım'da ise oyun piyasaya sürülmüştür.

Global Offensive

Valve'ın Counter-Strike serisi için geliştirdiği dördüncü oyun olan Counter-Strike: Global Offensive, Counter-Strike: Source'a benzer olarak Source grafik motorunu kullanır.

Counter-Strike 2

22 Mart 2023'te Valve, Source 2 oyun motorunu kullanacak olan Counter-Strike 2'yi duyurdu. Counter-Strike 2'nin 2023 yazında Counter-Strike: Global Offensive'in üzerine ücretsiz bir güncelleme ile gelecek olduğu açıklandı. Counter Strike 2, 27 Eylül 2023 tarihinde Counter-Strike: Global Offensive'e getirilen ücretsiz bir güncelleme ile birlikte yayımlandı.

Oynanış
Oyunlar, teröristler (Terrorists) ve terörle mücadele ekibi (Counter-Terrorists) olmak üzere iki takım olarak devreler halinde oynanmaktadır. Her devre başında takımlar bir önceki devredeki başarılarına göre kazandıkları para ile kendilerine silah alırlar. Ekonomi sistemini bu şekilde uygulayan ilk oyun olmuştur. Her oyuncu belirli bir miktar para ile başlar ve her tur başına bu miktar artar. Kazanan grubun artış miktarı daha fazla olmakla beraber, özel bazı durumlarda (C-4 bombasını imha etme, harita içindeki rehineleri kurtarma vb.) kişinin parası da artabilmektedir. Karşı takımın tüm oyuncuları öldürüldüğünde veya görev tamamlandığı takdirde tur sonuçlanır ve yeni oyun başlar. Ölmeyen oyuncunun eşyaları kalır. Yeni turda para, kazanan takımın daha fazla olmak üzere, belli bir miktar artar.

Resmî oyun modları
Terörist ve terörle mücadele ekibinin farklı noktalarda başladığı ve bu iki grubun zıt hedeflere sahip olduğu modlardır. Bölümlerde hedef ya karşı takımı tamamen öldürmek ya da görevi yerine getirmektir (bombayı imha etmek veya rehineleri kurtarmak gibi). Her takım kendi takım arkadaşlarıyla beraber önceden haritada belirlenmiş noktalarda oyuna başlarlar. Haritalar, Counter-Strike serisinin oyun motorları olan GoldSrc ve Source'da bulunan Valve Hammer Editor adlı harita yapım programı aracılığıyla oluşturulur.

Oyunlarda ortak olarak iki ana oyun modu bulunmaktadır. Bunlar bomba imha (de) ve rehine kurtarmadır (cs).

Bomba imha (de)
Teröristlerin amacı önceden belirlenmiş hedeflere bomba koymaktır. Genellikle iki farklı bölge vardır. Her turda bir teröristte bomba bulunur ve bomba kurulduktan sonra patlaması için belli bir süre geçmelidir. Bu süre içinde bombayı korumalılardır. Terörle mücadele ekibinin amacı ise bomba kurulmasını engellemek, kurulduğu takdirde de onu imha etmektir. Bomba kurulursa ve bütün teröristler ölse bile bir tane terörle mücadele üyesi bombayı imha etmez, patlarsa teröristler kazanır.

Rehine kurtarma (cs)
Terörle mücadele ekibinin amacı teröristlerin önceden kaçırmış olduğu rehineleri güvenli bölgeye götürmektir. Son rehine de kaçırıldıktan sonra tur biter. Teröristlerin amacı ise rehineleri korumaktır.

Satış
Oyun dünya genelinde en çok oynanan çok oyunculu aksiyon oyunudur. Steam Spy'ın verilerine göre Counter-Strike satış rakamları:
Counter-Strike: 10 - 20 milyon
Counter-Strike Condition Zero: 5 - 10 milyon
Counter-Strike Source: 10 - 20 milyon
Counter-Strike: Global Offensive/Conuter-Strike 2: 25 milyon (2018'den sonra ücretsiz oldu)

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

Counter-Strike
1999 video oyunları
Microsoft Windows oyunları
Xbox oyunları
Birinci şahıs nişancı oyunları
Çok oyunculu çevrimiçi oyunlar
Konusu Meksika'da geçen video oyunları

Counter-Strike


...I Care Because You Do treći je studijski album elektroničkog glazbenika Richarda D. Jamesa pod pseudonimom Aphex Twin. Album je 24. travnja 1995. godine objavila diskografska kuća Warp Records.

U vrijeme svoje objave ...I Care Because You Do popeo se na 24. mjesto Britanske ljestvice albuma i dobio pozitivne kritike; Entertainment Weekly, Spin i Rolling Stone komentirali su kako je bolji album od Jamesovog prethodnog uratka, Selected Ambient Works Volume II-a iz 1994. godine.

Snimanje
Svakoj je skladbi na uratku pridružena godina nastanka, otkrivajući da su nastale između 1990. i 1994. godine.

Rolling Stone komentirao je kako glazba na albumu "nema veze s technom u bilo kojem njegovom poznatijem obliku" i da ju se može prikladnije usporediti s onom Johna Cagea ili Philipa Glassa nego s Mobyjevom ili The Orbovom, naknadno dodavši da je na ovom albumu Jamesova glazba postala "gušća i neobičnija". Časopis je i napomenuo da je glazba na nosaču zvuka "najviše inspirirana Hip-hopom. Za Jamesa je tipično staviti ritam i udaraljke iznad svega drugoga." Rolling Stone izjavio je 2004. godine da je rastuća količina bubnjeva na albumu bila inspirirana prisutnošću drum and bassa u Ujedinjenom Kraljevstvu.

Objava
...I Care Because You Do bio je objavljen 24. travnja 1995. godine. Bio je objavljen na gramofonskoj ploči, CD-u i kazeti. Popeo se na 24. mjesto Britanske ljestvice albuma i ostao na njoj dva tjedna. Diskografska kuća 1972 ponovno ga je objavila u vinilnoj inačici 18. rujna 2012. godine. Warp je 8. listopada 2012. također ponovno objavio album na gramofonskoj ploči, ali s karticom za preuzimanje albuma s interneta.

Popis pjesama

Recenzije
Časopis Select nazvao ga je Jamesovim najboljim albumom od Surfing on Sine Wavesa i njegovim "najjasnijim do sad". U recenziji je komentirao da je James bio u stanju "pretvoriti avangardu u pop" te da "stvara složenu suvremenu glazbu u najukusnijim jednostavnim oblicima". The Sydney Morning Herald također je napisao pozitivnu recenziju, izjavivši: "Kao i uvijek, njegova paleta zvuka je očaravajuća, njegovi su aranžmani učinkoviti i promišljeni".

Entertainment Weekly pohvalio je nosač zvuka i komentirao da je superioran Selected Ambient Works Volume II-u, koji je opisao  "drijemežom". Časopis je kasnije u recenziji izjavio da ovaj uradak "stvara zvukove koji istovremeno opuštaju i zastrašuju – što je prikladna metafora za suvremenu borbu između tehnologije i ljudi koje ona zbunjuje." Spin je također smatrao da je ...I Care Because You Do bolji od Selected Ambient Works Volume II-a jer je "zarezao u svestranu estetiku techna bez žrtvovanja smislenosti melodija ili ritma". Spin je usto napomenuo da je za slušanje "doista odličnih" Jamesovih radova i dalje potrebno kupiti Selected Ambient Works 85–92. Rolling Stone dodijelio je albumu četiri od pet zvjezdica i komentirao da je James "stvarao jedne od najprivlačnijih i najvažnijih skladbi našega vremena." Select je kasnije postavio album na 42. mjesto svojeg popisa najboljih albuma iz 1995. godine, opisujući album "iznenađujućom, zdravom briljantnosti popa."

U retrospektivi Jamesova rada u The Rolling Stone Album Guideu Sasha Frere-Jones izjavila je da su novije skladbe na albumu bolje od ostalih. Justin Boreta iz grupe The Glitch Mob 2015. je godine pohvalio album zbog njegove "jukstapozicije između teške tame i nježne dubine".

Osoblje

Aphex Twin
Richard D. James – glazba, naslovnica, produkcija, dizajn

Ostalo osoblje
John – dizajnerska pomoć

Izvori

Britanski glazbeni albumi
Albumi iz 1995.

...I Care Because You Do


Mostar (, , Osmanlıca Köprü Hisar), Bosna-Hersek'te Hersek bölgesinin en büyük şehri ve Bosna-Hersek Federasyonu'na bağlı Hersek-Neretva Kantonu'nun idarî merkezi olan şehir.

Neretva Nehri'nin kıyısında yer alan Mostar, Hersek'in başkentidir. 105.000 nüfuslu şehir, Bosna-Hersek'teki iç savaş sırasında büyük zarar gördü. Şehre ismini veren ünlü Mostar Köprüsü Hırvatlar tarafından yıkıldı. Savaş sırasında şehrin etnik yapısı değişti. Müslümanlar Mostar'ın doğusunda, Hırvatlar batısında yaşamaya başladı. Sırpların çoğu ise şehirden ayrıldı.

Savaştan sonra şehirde zarar gören binalar tamir, tarihi eserler restore edildi. Avrupa Birliği restorasyon çalışmaları için 15 milyon dolar harcadı. Bu arada yıkılan Mostar Köprüsü ABD, Türkiye, Hollanda, İtalya ve Hırvatistan'ın katkılarıyla Yapı Merkezi tarafından temel, beden duvarları ve zemini güçlendirilen köprü, ER-BU adlı diğer bir Türk şirketi tarafından aslına uygun olarak yeniden inşa edildi. 2005 tarihinde eski Mostar şehri, UNESCO tarafından Dünya Miras Listesine alındı. Kayseri ile, Mimar Sinan'ın Kayseri doğumlu olduğu için, kardeş şehir ilan edilmiştir.

İklim

Kardeş Şehirler

Galeri

Dış bağlantılar
 Mostar
  Mostar ve mostar'a giderken
 Fotoğraflı Mostar Rehberi

Kaynakça

Bosna-Hersek'teki şehirler
Mostar
Hersek-Neretva Kantonu

Mostar


Austinburg bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Austinburg (Ohio)
 Austinburg (Pennsylvania)

Austinburg


Mitridat I. Partski, kralj Partska Carstva, vladao 171. pr. Kr. – 132. pr. Kr.
 Mitridat I. (satrap), satrap maloazijske pokrajine Pont
 Mitridat I. Pontski, prvi kralj Pontskog Kraljevstva, vladao 302. pr. Kr. – 266. pr. Kr.
 Mitridat I. Kalinik, kralj Komagene

Mitridat I.


Kazanjski Kanat (tatarski: Казан ханлыгы, rus. Казанское ханство) bila je srednjovekovna država Tatara, jedna od nasljednica Zlatne Horde, na mjestu gdje je bila Povolška Bugarska.

Postojao je od 1438. do osvajanja Ivana Groznog 1552. Obuhvaćao je: Tatarstan, Marij El, Čuvašiju, Mordoviju i dijelove Udmurtije i Baškortostana. Prijestolnica je bio Kazanj.

Volga, Kama i Vjatka bile su glavne rijeke kanata, kao i glavne trgovačke rute. Većina stanovništva bili su Kazanjski Tatari (tj. Muslimanski Bolgari koji su prihvatili tatarski jezik). Njihov identitet nije bio ograničen samo na Tatare; mnogi su se identificirali kao muslimani ili kao "stanovnici Kazanja". Islam je bio državna religija.

Tijekom svoje povijesti, kanat je bio sklon građanskim previranjima i borbama za prijestolje. Kan se mijenjao 19 puta u 115 godina. Bilo je ukupno petnaest vladajućih kana, od kojih su neki više puta uzlazili na prijestolje.

U kolovozu 1552. godine, snage Ivana Groznoga, koje su djelovale iz ruskog dvorca Svijažska, opsjedale su Kazanj. Rusi su porazili tatarske unutrašnje trupe, spalili Arču i neke dvorce. Dana, 3. listopada, nakon dva mjeseca opsade i uništavanja zidina kaštela, Rusi su ušli u grad. Neki branitelji uspjeli su pobjeći, ali većina je stradala.

Nakon pada Kazanja, teritoriji poput Udmurtije i Baškorstana pristupili su Rusiji bez sukoba. Administracija kanata je izbrisana; proruski i neutralni plemići zadržali su svoje posjede, a ostali su pogubljeni. Tatari su potom preseljeni daleko od rijeka, cesta i Kazanja. Slobodne zemlje su naseljavali Rusi, a ponekad i proruski Tatari. Pravoslavni biskupi kao što je Germogen prisilno su krstili mnoge Tatare.

Kanati
Povijest Rusije
Povijest Tatarstana
Kazanj
Bivše države

Kazanjski Kanat


Virginel Iordache () este un senator român, ales în 2016.

În 2019 a fost implicat într-un scandal, după ce a solicitat un elicopter SMURD pentru a fi adus în Capitală. Virginel Iordache a fost internat în data de 14 mai 2019 la Spitalul Județean și a fost transferat cu elicopterul SMURD, în 16 mai, la Institutul "Matei Balș". Diagnosticul pus inițial de medicii suceveni a fost enterovirus și endocardită a fost confirmat la Institutul "Matei Balș" din Capitală. În urma acestui incident a stârnit critici foarte mari pe rețele de socializare și în presă, fiind cunoscut de atunci ca "senatorul diaree". În prezent, Virginel Iordache este directorul Colegiului Național de Informatică "Spiru Haret" din Suceava.

Note

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României
 Diaree

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1959
Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat

Virginel Iordache


An Danthonia intermedia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Vasey. An Danthonia intermedia in nahilalakip ha genus nga Danthonia, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: D. i. riabuschinskii.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Danthonia

Danthonia intermedia


Fort Niagara State Park is located in the Town of Porter in Niagara County, New York, United States.  Historic Fort Niagara is located within the park.  The  park is northwest of Youngstown near the northern terminus of the Niagara Scenic Parkway and is in the Niagara Falls National Heritage Area.

History
A brief history of the area now known as Fort Niagara State Park.
1678: Fort Conti is built by French explorers (which burned to the ground less than a year later)
1687: Fort Denonville on the former site of Fort Conti
1726: The French built the two-story  "Maison a Machicoulis" (referred to today as the "French Castle").
1893: A US Coast Guard Station was established on the bank of the Niagara below the Fort which is still in service today
1938: The Officer's Club building opens, replacing the original structure that was destroyed by fire. The design is inspired by the French Castle in the Old Fort
1940–1943: The 28th Infantry Regiment was moved south to train and Fort Niagara then served as a reception center for new recruits
1941: The Fort was granted from the State of New York to the United States.
1944–1946: Fort Niagara served as a camp for German prisoners of war
1948: Land transferred to the jurisdiction of the New York State Council of Parks to be managed as a state park.
1965–1966: The garrison buildings were demolished; of the 100 buildings on the base, most were demolished.

Amenities
The park offers picnic tables and pavilions, hiking, a playground and 18 soccer fields, a pool, recreation programs, a nature trail, tennis, sledding, snowshoe trails, cross-country skiing, waterfowl hunting in season, fishing and a food concession. There are two boat launches on the lower Niagara River.  The park includes the Old Fort Niagara Historic Site. Tom Loftin Johnson painted five murals at The Officer's Club which commemorate the history of the 28th regiment from its founding in 1905.

During the summer, a state park naturalist provides nature programs, trail hikes and manages the natural history exhibits in the park's nature center.

The skyline of Toronto,  to the north, is visible across Lake Ontario from the park on days with clear weather. The tops of the CN Tower and other skyscrapers can be seen, though the Canadian shore itself is hidden below the horizon.

1872 lighthouse
The current lighthouse in Fort Niagara State Park, constructed in 1872, is the third to be built at Fort Niagara.  It was constructed by the United States government after the previous wooden one was damaged by a tornado. It is an octagonal limestone tower featuring a storage room at the base, that used to hold oil. The Fresnel lens from the old tower was used and the tower was lit for the first time on June 10, 1872.

In 1900 the tower was raised an additional  when a watch room was added between the lamp and the limestone tower. Lifting the lamp extended the reach of the light to . Adjacent to the lighthouse is the keeper's quarters which is a colonial-style home that now serves as a private residence.

The U.S. Coast Guard ran the light until 1993, when nearby tree overgrowth began to inhibit the light's visibility from the Niagara River and Lake Ontario. A modern steel beacon tower was erected near the Coast Guard station and the Old Fort Niagara Association runs the 1872 tower as a museum and gift shop. The original Fresnel lens is now on display in the Fort's museum.

Recent events
In 2015, as part of Governor Cuomo and New York State's plan to invest $72 million in their state parks, $2,500,000 was pledged to modernize the bathhouses at Fort Niagara's swimming areas. Additionally, Fort Niagara will share $600,000 across Artpark, Four Mile Creek State Park, Golden Hill State Park and Wilson-Tuscarora State Park for fishing docks and related fishing access projects.

See also
 List of New York state parks

References

External links
 New York State Parks: Fort Niagara State Park
 "The FORT of FOUR Nations" Popular Mechanics, December 1934, pp.867-869

State parks of New York (state)
Robert Moses projects
Parks in Niagara County, New York
Nature centers in New York (state)

Fort Niagara State Park


Olesea (rusă și ucraineană: Олеся), Olesia, Alesia sau Lesia  este un nume de botez feminin larg răspândit în Belarus, Ucraina sau Polonia. A apărut ca diminutiv al numelui Alexandra sau Oleksandra (Александра sau Олександра) și este folosit ca un nume independent.

Olesea se mai poate referi la:
 Olesea (poveste)  - poveste de Alexandr Kuprin din 1898
 Olesea (film) - un film de Boris Ivchenko bazat pe povestea lui Kuprin

Vezi și
Oles (Олесь)

Prenume feminine

Olesea