Ljiljana Filipović (Zagreb, 21. I. 1951.) književnica i filozofkinja.

Životopis
Diplomirala je filozofiju i engleski te magistrirala, doktorirala i habilitirala na Odsjeku za filozofiju Filozofskog fakulteta u Zagrebu. Školovala se u Engleskoj, Italiji i Njemačkoj. U književnosti se javlja 1973. pišući radio igre za Dramski program Radio Zagreba. Na anonimnim natječajima Radio Zagreba za radio igru 1981. godine za tekst A s druge strane ulice  dobiva prvu nagradu, 1986. drugu nagradu za Sva su djeca moja, te 1988,/89., treću nagradu za radio dramu Sokol u šusteraju. Potom za III. program piše oglede, prevodi i postaje urednica, uređujući emisije s područja filozofije. Za inovaciju u uredničkom radu 2002. dobiva nagradu Hrvatskog radija. Istodobno od 1998. do 2013. predaje na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu Filozofsko psihoanalitičku kritiku dramskog teksta gdje stječe i zvanje izvanredne profesorice.
Predavala je na konferencijama u Dublinu, Moskvi, Londonu, Firenzi, Parizu, Beču, Lundu, Moskvi, Pekingu, Magdeburgu, Marrakechu, Barceloni i dr., te na sveučilištima u Buenos Airesu, Tokiju i dr.
Autorica je studija Filozofija i antipsihijatrija Ronalda D. Lainga,  Nesvjesno u filozofiji, Javne samoće, Prazne tvornice, Scenariji kože te romana Nevidljivi pas,  Sokol u šusteraju, Nestali ljudi, kao i desetak radio drama.

Roman Sokol u šusteraju (2001. bio je u užem izboru za nagradu Jutarnjeg lista za najbolji roman 2001., te u užem izboru za nagradu Meša Selimović 2002. u Tuzli za najbolji roman na hrvatskom, srpskom, bosanskom i crnogorskom jeziku) ističe se specifičnim stilom obilježenim spojem realističnih prizora s fantazmagoričnim elementima, sinkopskim rečeničnim sklopovima koji su prožeti produhovljenim humorom. Identitet likova je zamršen, neodređen, otuda "nevidljiv" i "nestao" na fonu svakidašnjih realija...(Hrvatska književna enciklopedija) Karakteristike su to i romana Nestali ljudi.

U hrvatskim i inozemnim časopisima i zbornicima objavljuje radove koji se bave objašnjenjem kulturoloških fenomena na sjecištu filozofije, umjetnosti i psihoanalize (npr. "Film as an abreaction of totalitarianism" u The Couch and the Silver Screen (Hove & New York: Brunner-Routledge 2003). Ti je interesi vode i prijevodima djela Thomasa S. Szasa, D. Coopera, M. Eliadea, R. D. Lainga i dr.

Kulturno je i javno angažirana u radu raznih nevladinih organizacija i časopisa.

Odabrani popis djela:

Knjige:
Filozofija i antipsihijatrija Ronalda D. Lainga, (studija) Zagreb: Filozofska istraživanja 1990.
Nesvjesno u filozofiji, (studija) Zagreb: Izdanja Antibarbarus  1997.
Javne samoće (eseji) Zagreb: Tvrđa & Izdanja Antibarbarus  2006.
Prazne tvornice (studija) Zagreb: Izdanja Antibarbarus , 2008.
Scenariji kože (eseji) Zagreb: Izdanja Antibarbarus  2012.
Klub krivaca, Zagreb, Izdanja Antibarbarus, 2016. (nagrada Višnja Machiedo)

Romani:
Nevidljivi pas (roman) Novi Sad: Dnevnik 1985.
Sokol u šusteraju (roman) Zagreb: Ženska infoteka 2001.
Nestali ljudi (roman) Zagreb: Profil 2007.

Radovi objavljeni na stranim jezicima:
"Die Anfänge der Psychoanalyse in Zagreb (in Ambivalenz des Fin de siècle: Wien-Zagreb, Wien & Köln & Weimar: Böhlau Verlag 1998)
"Theatre of the Unconscious" (in literature and psychology: a journal of psychoanalytic and cultural criticism, Volume 49 No. 1/2, 2003 Rhode Island College)
"Die Psychoanalyse im Gerichtsaal" (in Psychotherapie und Psychoanalyse in Osteuropa, Uchtspringe: Sigmund-Freud-Zentrum 2003)
"Film as abreaction of totalitarianism" (in The Couch and the Silver Screen (ed. Andrea Sabbadini; Hove and New York: Brunner-Routledge 2003)
"Breakdown of the Collective"/ "Der Zusammenbruch des Kollektivs", (Catalog of the exhibition Collective Creativity, Kassel: Kunsthalle Fridericianum 2005)
"What makes us laugh?" (in Maske und Kothurn 4, Wien & Köln & Weimar: Böhlau Verlag 2005)
"Psychoanalysis, Expulsion, Exclusion", (in International Journal of Psychotherapy, Volume 12, Number 1, March 2008, Vienna: Journal of the European Association of Psychotherapy ISBN-1356-9082)
"Philosophy - Psychiatry - Anti- Psychiatry - Non-Psychiatry" (in Extravagant Bodies: Extravagant Minds, Zagreb: Kontejner 2010)
"More than fifty years after: Laing, Sartre & the Other" (in International Journal of Psychotherapy: 2011, Vol. 15, No. 2, pp. xx-xx: ISSN 1356-9082)
"Eno samo besedilo v alternativnih pokrajinah" (Gledaliπki list 2, Slovensko narodno gledaliπËe drama, Ljubljana 2011/12)
"A Perfect Day for Abjection", (film mutations: the fifth festival of invisible cinema /filmske mutacije: peti festival nevidljivog filma, Zagreb 2011)
"More than 50 years after: Laing, Sartre & the Other", (in R. D. Laing 50 years since The Divided Self, ed. Theodor Itten & Courtenay Young, Ross-on-Wye: PCCS Books 2012)
"Der Wunsch nach Freiheit", (in Sozialwissenschaftliche Literatur Rundschau 70, Lahnstein: Verlag neue praxis Gmbh, 2015)

Izvori

Institucije
Hrvatsko društvo pisaca
Hrvatska književna enciklopedija  Zagreb 2009
Leksikon radija i televizije , Zagreb 2006/2015

Članci

Snježan Hasnaš, Ljiljana Filipović: Javne samoće (Filozofska istraživanja 2007.)
Nataša Govedić, Dramska deklišeizacija sablasti ili psihoanaliza (Zarez, 194, 2006.)
Iva Gruić, Uznemirujuće razgolićavanje privatnosti (Jutarnji list, 20.11. 2006)
Božidar Alajbegović, Zahtjevan kafkijanski roman (Vijenac, rujan 2008.)
Andrea Milanko Nestali, nesvjesni, ne(s)poznati (Književna republika,  01-02/2008)
Maja Hrgović, Mistički odnos prema riječi (Novi list, 18.I. 2013.)
Đurđa Otržan, Koja je posljednja uloga koju ste igrali? (Treća 1-2, Zagreb 2015.)

Hrvatski književnici
Hrvatski filozofi
Hrvatski dramatici
Dobitnici nagrade Višnja Machiedo

Ljiljana Filipović


Un pistón de fuego es un dispositivo primitivo ya conocido en la antigüedad utilizado para encender fuego.

El pistón de fuego se usaba en el Sureste de Asia y en las islas del Pacífico para encender el fuego, aprovechando la compresión adiabática del aire en un cilindro de madera y un pistón.

Hecho de madera, de cuerno o de bambú y, con un toque moderno también se puede hacer de vidrio con el émbolo de plomo u otros metales.

Probablemente, inspiró a Rudolf Diesel para dar la solución a la ignición del motor diésel

Principio

La longitud del cilindro de un pistón de fuego oscila entre 7,5 cm y 15 cm, y tiene un diámetro de 6-7 mm, sellado en un extremo y abierto por el otro.

Un pistón con un sello hermético circular se instala dentro del cilindro. El pistón tiene una manivela en el extremo para permitir cogerlo con firmeza, o bien una gran superficie suficiente para dar un golpe seco, sin causar dolor, mientras que el cilindro está apoyado contra una superficie dura, el pistón puede ser completamente retirado del cilindro, después de inflamar la yesca. El pistón tiene generalmente una muesca o cavidad donde se pone un trozo de algodón carbonizado, hongo yesquero u otro tipo de yesca.

Se necesita una gran cantidad de energía para comprimir el aire en el cilindro. Esta energía se transfiere al aire que se ha comprimido, y la única forma en que un gas puede contener esta energía es en forma de aumento de su temperatura, de modo que el gas se calienta. El gas dentro del cilindro se comprime hasta cerca de 1/20 de su volumen original y, en teoría, su temperatura puede subir hasta unos 700 °C, de acuerdo con la ley típica para procesos adiabáticos con gases ideales, esto es, la ecuación de Laplace. En concreto, si el aire contenido inicialmente en el pistón de fuego está a 20 °C (o sea, 293,15 K), para una relación de compresión de 20 y un índice adiabático de 1,4 para el aire, la temperatura teórica final del aire en el pistón de fuego al final de la compresión es de 698,48 °C en conformidad con la ecuación de Laplace, lo cual explica la funcionalidad de este útil artefacto de sobrevivencia en la naturaleza.

Referencias

Véase también

 Mecha
 Encendedor
 Motor diésel

Enlaces externos

 pistón fogón

Equipo de supervivencia
Técnicas para hacer fuego

Pistón de fuego


Doenças de repetição de trinucleotídeos, também conhecidas como doenças de expansão de microssatélites, são um conjunto de mais de 50 doenças genéticas causadas por expansão de repetição de trinucleotídeo, um tipo de mutação em que repetições de três nucleótidos (repetições de trinucleotídeos) aumentam o número de cópias até cruzarem um limiar acima do qual se tornam instáveis.  Dependendo de sua localização, a repetição instável do trinucleotídeo pode causar defeitos em uma proteína codificada por um gene; alterar a regulação da expressão gênica; produzir um RNA tóxico, ou levar à instabilidade cromossômica. Em geral, quanto maior a expansão, mais rápido o aparecimento da doença e mais grave a doença se torna.

As repetições de trinucleotídeos são um subconjunto de uma classe maior de repetições de microssatélites instáveis que ocorrem ao longo de todos os genomas.

A primeira doença de repetição de trinucleotídeos a ser identificada foi a síndrome do X frágil, que desde então foi mapeada no braço longo do cromossomo X.  Os pacientes carregam de 230 a 4.000 repetições CGG no gene que causa a síndrome do X frágil, enquanto os indivíduos não afetados têm até 50 repetições e os portadores da doença têm de 60 a 230 repetições.  A instabilidade cromossômica resultante dessa expansão de trinucleotídeos se apresenta clinicamente como deficiência intelectual, características faciais distintas e macroorquidismo em homens.  A segunda doença de repetição de trigêmeos de DNA, a síndrome X-E frágil, também foi identificada no cromossomo X, mas descobriu-se que era o resultado de uma repetição CCG expandida.  A descoberta de que as repetições de trinucleotídeos podem se expandir durante a transmissão intergeracional e causar doenças foi a primeira evidência de que nem todas as mutações causadoras de doenças são transmitidas de forma estável de pais para filhos.

Existem várias categorias conhecidas de distúrbios de repetição de trinucleotídeos.  A categoria I inclui doença de Huntington (HD) e a ataxia espinocerebelar.  Estes são causados por uma expansão repetição CAG em porções de codificação de proteínas, ou éxons, de genes específicos.  Expansões da categoria II também são encontrados em éxons e tendem a ser mais fenotipicamente diversos com expansões heterogêneas que geralmente são pequenas em magnitude. A categoria III inclui síndrome do X frágil, distrofia miotônica, duas das ataxias espinocerebelares, epilepsia mioclônica juvenil e ataxia de Friedreich.  Essas doenças são caracterizadas por expansões repetidas tipicamente muito maiores do que os dois primeiros grupos, e as repetições estão localizadas em introns em vez de éxons.

Tipos

Alguns dos problemas nas síndromes de repetição de trinucleotídeos resultam de alterações na região de codificação do gene, enquanto outros são causados por alterações na regulação do gene.  Em mais da metade desses distúrbios, o trinucleotídeo repetido, ou códon, é CAG.  Em uma região de codificação, CAG codifica para glutamina (Q), então repetições CAG resultam em um trato de poliglutamina expandido. Essas doenças são comumente referidas como doenças de poliglutamina (ou poliQ). Os códons repetidos nos distúrbios restantes não codificam para glutamina, e estes podem ser classificados como não-polyQ ou distúrbios de repetição de trinucleotídeos não codificantes.

Doenças de poliglutamina (PolyQ)

Distúrbios de repetição de trinucleotídeos não codificantes

Sintomas e sinais

Em 2017, sabia-se que dez distúrbios neurológicos e neuromusculares eram causados por um número aumentado de repetições CAG. Embora essas doenças compartilhem o mesmo códon repetido (CAG) e alguns sintomas, as repetições são encontradas em genes diferentes e não relacionados.  Exceto pela expansão de repetição CAG no UTR 5 de PPP2R2B em SCA12, as repetições CAG expandidas são traduzidas em uma sequência ininterrupta de resíduos de glutamina, formando um trato poliQ, e o acúmulo de proteínas poliQ danifica funções celulares importantes, como o sistema ubiquitina-proteassoma.  Um sintoma comum das doenças poliQ é a degeneração progressiva de células nervosas, geralmente afetando pessoas mais tarde na vida. No entanto, diferentes proteínas contendo poliQ danificam diferentes subconjuntos de neurônios, levando a diferentes sintomas.

As doenças não-poliQ ou distúrbios de repetição de trinucleotídeos não codificantes não compartilham nenhum sintoma específico e são diferentes das doenças PoliQ.  Em algumas destas doenças, como a síndrome do X Frágil, a patologia é causada pela falta da função normal da proteína codificada pelo gene afetado.  Em outros, como a Distrofia Miotônica Tipo 1, a patologia é causada por uma alteração na expressão ou função da proteína mediada por alterações no RNA mensageiro produzido pela expressão do gene afetado.  Em outros ainda, a patologia é causada por conjuntos tóxicos de RNA nos núcleos das células.

Genética

Os distúrbios de repetição de trinucleotídeos geralmente mostram antecipação genética: sua gravidade aumenta a cada geração sucessiva que os herda.  Isto é provavelmente explicado pela adição de repetições CAG no gene afetado à medida que o gene é transmitido de pai para filho.  Por exemplo, a doença de Huntington ocorre quando há mais de 35 repetições CAG no gene que codifica a proteína HTT.  Um pai com 35 repetições seria considerado normal e não apresentaria nenhum sintoma da doença.  No entanto, a descendência desse progenitor teria um risco aumentado de desenvolver Huntington em comparação com a população em geral, uma vez que seria necessária apenas a adição de mais um codão CAG para causar a produção de mHTT (HTT mutante), a proteína responsável pela doença.

A doença de Huntington raramente ocorre espontaneamente; quase sempre é o resultado da herança do gene defeituoso de um dos pais afetados.  No entanto, ocorrem casos esporádicos de Huntington em indivíduos que não têm histórico da doença na família.  Entre esses casos esporádicos, há maior frequência de indivíduos com um dos pais que já apresenta um número significativo de repetições CAG no gene HTT, principalmente aqueles cujas repetições se aproximam do número (36) necessário para a manifestação da doença.  Cada geração sucessiva numa família afectada pela doença de Huntington pode adicionar repetições CAG adicionais e, quanto maior o número de repetições, mais grave é a doença e mais precoce é o seu início.  Como resultado, as famílias que têm Huntington há muitas gerações apresentam uma idade mais precoce de início da doença e uma progressão mais rápida da doença.

Expansões não trinucleotídicas

A maioria das doenças causadas por expansões de repetições simples de DNA envolvem repetições de trinucleotídeos, mas também são conhecidas expansões de repetições tetra-, penta- e dodecanucleotídeos que causam doenças. Para qualquer doença hereditária específica, apenas uma repetição se expande num gene específico.

Mecanismo

A expansão tripla é causada por deslizamento durante a replicação do ADN ou durante a síntese de reparo de ADN.  Porque as repetições em tandem têm sequências idênticas entre si, pareamento de bases entre duas fitas de DNA pode ocorrer em vários pontos ao longo da sequência.  Isto pode levar à formação de estruturas de 'fora do loop' durante a replicação do DNA ou a síntese de reparo do DNA.  Isto pode levar à cópia repetida da sequência repetida, expandindo o número de repetições. Mecanismos adicionais envolvendo intermediários híbridos RNA:DNA tem sido propostos.

Ver também

 C9orf72

 Categoria:Doenças e desordens genéticas

Doenças de repetição de trinucleotídeos


Trymalium es un género de arbustos perteneciente a la familia Rhamnaceae.

Taxonomía
Trymalium fue descrito por Eduard Fenzl y publicado en Enum. Pl.20, en el año 1858. La especie tipo es: Trymalium billardierei Fenzl.

Especies seleccionadas

Trymalium albicans Reisseck, endemic to Western Australia
Trymalium angustifolium Reisseck, endemic to Western Australia
Trymalium daphnifolium Reisseck, endemic to Western Australia
Trymalium densiflorum Rye, endemic to Western Australia
Trymalium elachophyllum Rye, endemic to Western Australia
Trymalium ledifolium  Fenzl., endemic to Western Australia
Trymalium litorale (Diels) Domin, endemic to Western Australia
Trymalium monospermum Rye, endemic to Western Australia
Trymalium myrtillus S.Moore, endemic to Western Australia
Trymalium odoratissimum Lindl., endemic to Western Australia
Trymalium spatulatum (Labill.) Ostenf., endemic to Western Australia
Trymalium urceolare (F.Muell.) Diels, endemic to Western Australia
Trymalium venustum Rye, endemic to Western Australia
Trymalium wayi F.Muell. & Tate, endemic to South Australia

Referencias

Enlaces externos

 http://florabase.dec.wa.gov.au/search/quick?q=Trymalium

Pomaderreae

Trymalium


Walter Reyno (Montevideo, 13 de febrero de 1935-Montevideo, 3 de diciembre de 2014) fue un actor uruguayo de cine, teatro y televisión, y director de teatro.

Estudió actuación en la Escuela Municipal de Arte Dramático de Montevideo y empezó a participar en el teatro en 1956, trabajando mayormente en el Teatro Circular de Montevideo. Ha trabajado en el cine argentino y uruguayo, en películas como 25 Watts (2001), El ojo en la nuca (2001) y El aura (2005), y en más de veinte largometrajes. En teatro ha protagonizado más de noventa espectáculos, siendo galardonado por el Círculo de la Crítica con el Florencio al mejor actor del año por su actuación en las obras de teatro Arlecchino de Carlo Goldoni, El coronel no tiene quien le escriba y Aeroplanos de Carlos Gorostiza. También fue galardonado con la medalla Delmira Agustini en 2014 por aporte a la cultura nacional. Además ganó el premio al mejor actor en el Festival Iberoamericano de Teatro de Cádiz en 1995.

Falleció en la mañana del 3 de diciembre de 2014, a los 79 años, tras padecer problemas respiratorios.

Filmografía
Dormir al sol (2012)
Cruz del Sur (2011) ... Walter
El pájaro de Comala (cortometraje, 2008) ... Actor
La cáscara (2007) ... Manuel
Matar a todos (2007) ... General Gudari
El cojonudo (cortometraje, 2005) ... Don Dogomar
El aura (2005) ... Montero
Alma mater (2004) ... Hombre del sombrero
La espera (2002) ... Modesto
El ojo en la nuca (cortometraje, 2001) ... General Díaz
25 Watts (2001) ... Don Héctor, jefe de Javi
Esperando al Mesías (2000) ... Gerente
Mi querido hereje (1999)
Un crisantemo estalla en cinco esquinas (1998) ... El Zancudo
Otario (1997)
Patrón (1995)
Viento del Uruguay (1989)
El lugar del humo (1979)

Premios y honores
A nivel nacional ha obtenido los siguientes premios:
Florencio al mejor actor del año otorgado por el Círculo de la Crítica en:
Arlecchino de Carlo Goldoni.
El coronel no tiene quien le escriba de Gabriel García Márquez.
Aeroplanos de Carlos Gorostiza.
 Premio Iris en 1995.
 Premio Alberto Candeau (Sociedad Uruguaya de Actores) en 2012.
 Medalla Delmira Agustini (Ministerio de Educación y Cultura, en 2014), por aporte a la cultura nacional.
En el plano internacional obtuvo:
Premio al mejor actor del Festival Iberoamericano de Teatro de Cádiz (España) en 1995 (ex aequo).
Distinción a la mejor trayectoria en el Festival de Almagro (España) en 2011.

Teatro
En teatro ha participado en más de noventa montajes del repertorio universal, entre los que se destacan:

Festivales
Ha representado a Uruguay en festivales internacionales de teatro de Caracas (Venezuela); Guatemala; Costa Rica; Panamá; Bogotá, Manizales y Pereira (Colombia); Cádiz, Madrid, Santiago de Compostela, León, Cuenca y Agüimes (España); París (Francia); Festival Don Quijote (UNESCO); Brasilia, Porto Alegre y Recife (Brasil); Puerto Montt y Antofagasta (Chile); República Dominicana; Almada (Portugal); Asunción (Paraguay); Miami (Estados Unidos); La Habana (Cuba); y Puerto Rico.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Montevideo
Fallecidos en Montevideo
Actores de cine de Uruguay
Actores de cine de Argentina
Actores de televisión de Uruguay
Actores de teatro de Uruguay
Directores de teatro de Uruguay

Walter Reyno


Telti (galurski: Tèlti) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 326 metara i ima 2 304 stanovnika. Prostire se na 83,25 km². Gustoća naseljenosti je 28 st/km².Susjedne općine su: Calangianus, Monti, Olbia i Sant'Antonio di Gallura.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Telti


Conn sendromu böbrek üstü bezlerinden artmış aldosteron salgısı, baskılanmış plazma renin aktivitesi, hipertansiyon ve hipokalemi ile karakterize bir durumdur. Primer hiperaldosteronizm olarak da adlandırılır.

Conn sendromu sekonder hipertansiyonun en sık görülen nedenidir. Böbrek üstü bezlerinden aşırı aldosteron salgılanmasıyla karakterize bir durumdur. Böbrek üstü bezleri böbreklerin tepesinde yerleşik küçük üçgenimsi organlardır. Böbrek üstü bezleri birçok organ sistemini etkileyen ve onları düzenleyen hormonları üreten ve salgılayan hormonal sistemin (endokrin sistem) bileşenleridir. Aldosteron böbrek üstü bezlerinin dış katmanı olan kortekste üretilir.  Kan hacmi, basıncı ve elektrolit dengesini korumada önemli bir rol oynayan hormondur. Üretimi normalde böbrekler tarafından üretilen renin enzimiyle düzenlenmektedir. Kan basıncı düşüklüğüne, böbreklere giden kan akımında azalmaya veya sodyum eksikliğine bağlı olarak renin düzeyleri artmakta buna bağlı olarak da aldosteron düzeyleri artmaktadır; renin düzeyleri azaldığında ise aldesteron azalmaktadır.

Primer aldosteronizm olarak da adlandırılan Conn sendromunda bir veya birden fazla sayıda iyi huylu böbrek üstü bezi tümörleri, hiperplazisi, bilinmeyen nedenler (idiyopatik) veya nadiren böbrek üstü bezi kanseri nedeniyle aşırı miktarlarda aldosteron üretilmektedir.

Nedeni ne olursa olsun yüksek aldosteron kan potasyum düzeylerinde azalmaya (hipokalemi/hipopotasemi), kan pH' sında artışa (alkaloz) ve nadiren kan sodyumunda yükselmeye (hipernatremi) yol açabilmektedir. Bu çok az veya spesifik olmayan belirtilere neden olabilir. Önemli derecede hipokalemi ve/veya hipertansiyonu olanlarda sık idrara çıkma, artmış susuzluk hissi, güçsüzlük, yorgunluk, geçici felçler, çarpıntılar, kas krampları ve karıncalanmalar gibi hastalık belirtileri oluşabilmektedir.

Tedavi edilebilen birkaç hipertansiyon nedeninden biri olduğu için  Conn sendromu tanısı koymak önemlidir. Herkeste primer aldosteronizm oluşabilirse de sıklıkla 30 ila 50 yaşları arasındaki erişkinlerde meydana gelmekte ve erkeklerden daha çok kadınlarda görülmektedir. Kan basıncı yüksekliği olan kan potasyum düzeyleri düşük kişilerde primer hiperaldosteronizm araştırması gerekliliği akla gelir.

Standart kan basıncı düşürücü tedavilere dirençli hastalarda Conn sendromu kuşkusu doğabilir.

Sekonder aldosteronizmin primer aldosteronizmden ayırt edilmesi gerekir. Bu durumun Conn sendromu olmadığı düşünülür ve renin düzeylerini yükselten her anormallik sonucu, örneğin böbreklere giden kan akımının azalması, düşük kan basıncı veya idrar sodyum düzeylerinde azalmaya bağlı olabilir.  En önemli neden böbreklere kan taşıyan damarlarda, renal arter stenozu denilen daralmadır. Sekonder hiperaldosteronizmin diğer nedenleri arasında  konjestif kalp yetmezliği, siroz, böbrek hastalığı ve gebelik toksemisi sayılabilir.

Böbrek üstü bezleri

Conn sendromu


Bonfire Night is a traditional celebration involving bonfires in several countries.

Specifically, Bonfire Night may refer to:
 Guy Fawkes Night, in Great Britain and some Commonwealth nations (5 November)
 Halloween or Hallowe'en (a contraction of "All Hallows' evening"), a celebration observed in many countries, on 31 October, the eve of the Western Christian feast of All Hallows' Day, corresponding to the Celtic festival of Samhain
 Saint John's Eve (23 June) or St John's Night (24 June), in many countries
 Eleventh Night, in Northern Ireland (11 July)
 Aggie Bonfire, also called "Student Bonfire", Texas A&M University, United States  (November)
 Chaharshanbe Suri, ancient Zoroastrian fire-jumping festival as a prelude to the start of the spring season, celebrated by Persian, Azerbaijani, and Kurdish people (March)

Bonfire Night (disambiguation)


Windsor Great Park (dansk: Windsor Store Park) er en dyrehave syd for Windsor by. Parken ligger på grænsen mellem grevskaberne Berkshire og Surrey.

Parken ligger ved Windsor Castle, og den har gennem århundreder været et privat jagtområde for kongehusets medlemmer.

Huse i parken
Royal Lodge er kendt siden 1662. Huset var oprindeligt bolig for parkens viceinspektør (Deputy Ranger)

Royal Lodge blev brugt af dronningemoderen Elizabeth, tidligere hertuginde af York fra 1931, og huset var hendes residens i 1952–2002. I 2003 lejede hertug Andrew af York huset for en periode på 75 år. (I 1999–2004 havde det nærliggende Sunninghill House været residens for Andrew af York.)

Royal Chapel of All Saints (dansk: Kongelige Kapel for alle Helgener eller Dronning Victorias Kapel) er en kirke fra 1825. Kirken ligger mindre end 100 meter fra Royal Lodge. Kirken er en uformel sognekirke for beboerne og de ansatte på Windsor Castle.

Cumberland Lodge er fra 1652. Siden 1947 har huset været brugt af en velgørende fond. Tidligere var Cumberland Lodge tjenestebolig for inspektøren for parken (Ranger of Windsor Great Park).

I 1936 holdt premierminister Stanley Baldwin og kong Edward 8. af Storbritanniens privatsekretær møder på Cumberland Lodge. Disse møder banede vej for kongens abdikation senere samme år.

Parkens forvaltere og jagtmestre
Indtil 1947 boede parkens inspektør som regel på Cumberland Lodge.

Inspektører (Ranger of Windsor Great Park) og viceinspektører (Deputy Ranger):
 1601 – 1616: Charles Howard, 1. jarl af Nottingham
 1644 – 1662: sir Edward Nicholas
 1648 – 1650: Philip Herbert, 4. jarl af Pembroke
 1671 – 1697: Baptist May, én af kong Karl 2. af Englands betroede venner.
 1697 – 1702: William Bentinck, 1. jarl af Portland, en hollænder, der var barndomsven af den hollandsk fødte kong Vilhelm 3. af England.
 1704 – 1744: Sarah Churchill, hertuginde af Marlborough, den nærmeste veninde til dronning Anne af Storbritannien, Sarah Churchills mand John Churchill, 1. hertug af Marlborough døde på Cumberland Lodge.
 1744 – 1746: John Spencer, dattersøn af Sarah Churchill.
 1766 – 1765: prins William, hertug af Cumberland var kong Georg 2. af Storbritanniens yndlingssøn og bror til dronning Louise af Danmark-Norge.
 1644 – 1803: prins Henry, hertug af Cumberland og Strathearn, bror til Georg 3. af Storbritannien, efter prins Henrys død i 1790 fortsatte hans enke (den borgerligt født Anne Horton) som ranger frem til 1803
 1840 – 1861: Prins Albert af Sachsen-Coburg og Gotha, gift med dronning Victoria af Storbritannien.
 1867 – 1917: prins Christian af Augustenborg, svigersøn til dronning Victoria. Prins Christian var gift med Helena af Storbritannien.
 1952 – nu: Prins Philip, hertug af Edinburgh, gift med dronning Elizabeth 2. af Storbritannien.

Andre beboere på Cumberland Lodge
 indtil 1823: George Spencer-Churchill, 5. hertug af Marlborough.
 1830 – 1843: Prins August Frederik, hertug af Sussex, søn af Georg 3. af Storbritannien.
 1917 – 1923: Helena af Storbritannien (datter af dronning Victoria). I 1872 flyttede hun ind sammen med sin mand prins Christian af Augustenborg, der var parkens ranger. Efter hans død i 1917 blev hun boede på Cumberland Lodge.
 1923 – 1947: Edmund FitzAlan-Howard, 1. vicegreve FitzAlan af Derwent, Irlands sidste vicekonge (Lord Lieutenant).

Parker i Storbritannien
Bygninger, konstruktioner og anlæg i England
Sydøstengland

Windsor Great Park


Sveta Anna Schäffer (Mindelstetten, 18. veljače 1882. – Mindelstetten, 5. listopada 1925.) je njemačka svetica, franjevačka trećoredica (OFS), mističarka, imala je stigme.

Anna Schäffer rođena je u obitelji u Bavarskoj, koja joj je pružila vjersko obrazovanje. Otac koji je bio stolar umro je s 40 godina i ostavio obitelj u neimaštini. Morala je raditi s 14 godina kako bi nešto zaradila za obitelj. Nadala se da bi jednog dana mogla postati redovnica.

Godine 1898. imala je viziju Isusa, da će imati duga i teška trpljenja. Dana, 4. veljače 1901. Anna, koja je radila u šumarskoj kući, skliznula je i pala s obje noge na kotao s kipućom tekućinom. Trpjela je teške bolove, bila je na tridesetak operacija, preživjela je, ali je ostala paralizirana do smrti. O njoj se brinula njena majka.

Sljedeće godine napustila je bolnicu. Nakon nesreće, bila je još pobožnija, imala je posebnu ljubav prema svetoj pričesti i Presvetom Srcu Isusovu. Smatrala je, da kada već ne može drugačije, da se može posvetiti preko trpljenja, pisanja i vezenja odjeće. Njeno strpljenje i blagost privlačili su ljude, koji su je dolazili posjećivati. Od 1910. godine imala je mistična viđenja i neki oblik stigmi, koje je skrivala od javnosti.

Umrla je 5. listopada 1925. na glasu svetosti. Posljednje riječi su joj bile: "Isuse, živim za tebe!"

Proglasio ju je blaženom papa Ivan Pavao II. 7. ožujka 1999. godine, a svetom papa Benedikt XVI. 21. listopada 2012. godine.

Njemački sveci
Kršćanski mistici

Anna Schäffer


La zone racine du DNS (en anglais, DNS root zone) est la zone DNS de plus haut niveau dans l'espace de noms hiérarchique du système de noms de domaine (DNS) de l'Internet.

Avant le 1 octobre 2016, la zone racine du DNS était supervisée par l'Internet Corporation for Assigned Names and Numbers (ICANN) qui en déléguait la gestion à une filiale, l'Internet Assigned Numbers Authority (IANA).

Les services de distribution sont fournis par Verisign. Auparavant, l'ICANN assumait la responsabilité de la gestion sous la surveillance de la National Telecommunications and Information Administration (NTIA), une agence du département du Commerce des États-Unis. La responsabilité de la surveillance a été transférée à la communauté mondiale des parties prenantes représentée au sein des structures de gouvernance de l'ICANN.

Une combinaison de limites dans la définition du DNS et dans certains protocoles, notamment la taille pratique des paquets UDP (User Datagram Protocol) non fragmentés, a abouti à un maximum pratique de 13 adresses de serveurs racines du DNS qui peuvent être prises en compte dans les réponses aux requêtes de noms DNS. Cependant, la zone racine est desservie par plusieurs centaines de serveurs répartis sur plus de 130 sites dans de nombreux pays.

Initialisation du service DNS

La zone racine du DNS est desservie par treize grappes de serveurs racines du DNS qui font autorité pour les requêtes aux domaines de premier niveau de l'Internet. Ainsi, chaque résolution de nom commence par une requête à un serveur racine ou utilise des informations qui ont été obtenues d'un serveur racine.

Les grappes de serveurs racines ont les noms officiels a.root-servers.net à m.root-servers.net. Pour résoudre ces noms en adresses, un résolveur DNS doit d'abord trouver un serveur faisant autorité pour la zone .net. Pour éviter cette dépendance circulaire, l'adresse d'au moins un serveur racine doit être connue pour amorcer l'accès au DNS.

À cette fin, les systèmes d'exploitation ou les progiciels de serveur ou de résolveur DNS incluent généralement un fichier contenant toutes les adresses des serveurs racines DNS. Même si les adresses IP de certains serveurs racines changent, il en suffit d'un seul pour récupérer la liste actuelle de tous les serveurs de noms. Ce fichier d'adresses est appelé named.cache dans l'implémentation de référence du serveur de noms BIND. La version officielle actuelle est distribuée par l'InterNIC de l'ICANN.

En résumé, avec l'adresse d'un seul serveur racine fonctionnel, toutes les autres informations DNS peuvent être découvertes de manière récursive, et les informations sur n'importe quel nom de domaine peuvent être trouvées.

Redondance et diversité

Les serveurs racines du DNS sont essentiels au fonctionnement de l'Internet, car la plupart des services Internet, tels que le World Wide Web et le courrier électronique, sont basés sur des noms de domaine. Les serveurs DNS sont des points de défaillance potentiels pour l'ensemble de l'Internet. C'est pourquoi plusieurs serveurs racines sont répartis dans le monde entier.

La taille du paquet DNS de 512 octets limite une réponse DNS à treize adresses, jusqu'à ce que des extensions du protocole (voir Mécanismes d'extension pour le DNS) lèvent cette restriction. Bien qu'il soit possible de faire tenir plus d'entrées dans un paquet de cette taille en utilisant la compression des adresses, treize a été choisi comme limite fiable. Depuis l'introduction d'IPv6, le protocole Internet qui succède à IPv4, les pratiques antérieures sont modifiées et un espace supplémentaire est occupé par les serveurs de noms IPv6.

Les serveurs racines sont hébergés dans plusieurs sites sécurisés disposant d'un accès à large bande pour faire face à la charge de trafic. Au début, toutes ces installations étaient situées aux États-Unis ; cependant, la répartition a évolué et ce n'est plus le cas. Habituellement, chaque installation de serveur DNS sur un site donné est une grappe d'ordinateurs avec des routeurs d'équilibrage de charge. Une liste complète des serveurs, de leurs emplacements et de leurs propriétés est disponible sur https://root-servers.org/. En janvier 2022, il y avait 1489 serveurs racines dans le monde.

La tendance moderne consiste à utiliser l'adressage et le routage anycast pour assurer la résilience et l'équilibrage de la charge sur une vaste zone géographique. Par exemple, le serveur j.root-servers.net, maintenu par Verisign, est représenté par 104 (en janvier 2016) serveurs individuels situés dans le monde entier, qui peuvent être interrogés en utilisant l'adressage anycast.

Gestion

Le contenu du fichier de la zone racine du DNS est coordonné par une filiale de l'ICANN qui exerce les fonctions d'Internet Assigned Numbers Authority (IANA). Verisign génère et distribue le fichier de zone aux différents opérateurs de serveurs racines.

En 1997, lorsque l'Internet est passé du contrôle du gouvernement américain à des mains privées, la National Telecommunications and Information Administration des États-Unis (NTIA) exerçait l'intendance sur la zone racine. En 1998, un document du département du commerce indiquait que l'agence était « engagée dans une transition qui permettra au secteur privé de prendre la direction de la gestion du DNS » d'ici l'an 2000, mais aucune mesure n'a été prise pour réaliser cette transition. En mars 2014, la NTIA a annoncé qu'elle allait confier la gestion du DNS à une « communauté mondiale de parties prenantes ».

Selon le secrétaire adjoint au commerce chargé des communications et de l'information, Lawrence E. Strickling, mars 2014 était le bon moment pour entamer une transition de ce rôle vers la communauté Internet mondiale. Cette décision fut annoncée après les pressions exercées à la suite des révélations sur la surveillance exercée par les États-Unis et leurs alliés. Le président du conseil d'administration de l'ICANN a cependant nié que les deux événements étaient liés, et a déclaré que le processus de transition était en cours depuis longtemps. Le président de l'ICANN, Fadi Chehadé, a qualifié cette décision d'historique et a déclaré que l'ICANN s'orientera vers un contrôle multipartite. Diverses personnalités de l'histoire de l'Internet, non affiliées à l'ICANN, ont applaudi cette initiative.

L'annonce de la NTIA n'a pas eu d'effet immédiat sur la façon dont l'ICANN remplit son rôle. Le 11 mars 2016, la NTIA a annoncé qu'elle avait reçu une proposition de plan pour la transition de son rôle d'intendance sur la zone racine, et qu'elle l'examinerait dans les 90 prochains jours.

La proposition a été adoptée et le contrat renouvelé de l'ICANN pour l'exécution de la fonction IANA est arrivé à échéance le 30 septembre 2016, ce qui a entraîné la transition de la responsabilité de surveillance vers la communauté mondiale des parties prenantes représentée au sein des structures de gouvernance de l'ICANN. Dans le cadre du plan de transition, l'ICANN a créé une nouvelle filiale appelée Public Technical Identifiers (PTI) afin de remplir les fonctions de l'IANA, notamment la gestion de la zone racine du DNS.

Signature de la zone racine

Depuis juillet 2010, la zone racine est signée avec une signature DNSSEC, fournissant une ancre de confiance unique pour le système de noms de domaine qui peut à son tour être utilisée pour fournir une ancre de confiance pour d'autres infrastructures à clés publiques (PKI). La section DNSKEY de la zone racine est resignée périodiquement avec la clé de signature de la zone racine effectuée de manière vérifiable devant des témoins lors d'une cérémonie de signature de clé. La KSK2017 avec l'ID 20326 est valide à partir de 2020.

Références

Domain Name System

Zone racine du DNS


An Carex wakatipu in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Donald Petrie. An Carex wakatipu in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex wakatipu


Afterhills Music & Arts Festival a fost un festival de muzică și artă din România, ce se desfășoară începând cu anul 2017 la marginea orașului Iași. Festivalul se bazează pe ideea că arta și muzica se completează reciproc, lineup-ul fiind diversificat și accesibil pentru toate gusturile (muzică electronică, rock, pop, hip-hop, raggae etc.).

Încă de la prima ediție a devenit cel mai mare festival de acest gen organizat în regiunea de N-E a României. Începând cu edițiile următoare, Afterhills Music & Arts Festival își propune să devină unul dintre cele mai importante festivaluri de muzică și artă din România și Europa de Est.

Istoric

2019 - ediția a treia

Cea de-a treia ediție a festivalului se va desfasura in doua etape repartizate pe decursul a doua weekend-uri:

 Weekend-ul 1: In perioada 23 August - 25 August
 Weekend-ul 2: In perioada 30 August - 1 Septembrie

Locația celei de-a treia ediții a fost schimbată. Noua locație aleasă de organizatori fiind localitatea Dobrovăț, comuna Dobrovăț, județul Iași. Organizatorii Afterhills au anunțat artiști ce și-au confirmat prezența la festival: Rita Ora, Don Diablo, Quintino, Sam Feldt  [Live], Morcheeba și Gareth Emery

Full lineup
- Weekend-ul 1:

Vineri  23/08/2019

ALPHA STAGE : Mark Stam, 5Gang, Feli, Quintino, Don Diablo, John Junior & Toni Tonini

BETA STAGE : Serghei și Anisia, Andrew Dum, Manuel Riva, Arapu, SIT, Marius D.C. b2b Osmia

Comedy (BETA STAGE) : AER, Dan Țuțu, Dan Badea

GAMMA STAGE : Mogg, Megga Dillah, Steve Crow & KORD, Fine, it's Pink, Rockabella

DELTA STAGE : Stephan L, Kamal, Prankie, Daniel's Wave, Skiny, Bea Hopes, Evolve, Offcenter, Padu

OMEGA STAGE : VRTW Podcast, Alt Om, K-LU

Sambata 24/08/2019

ALPHA STAGE : Nane, Satra B.E.N.Z., Guess Who, Carla's Dreams, L.B. One, Mahmut Orhan, Pegboard Nerds

BETA STAGE : Centrifug, Chris:matic, Sebastian Eric, Kozo, Cezar, Charlie

Comedy (BETA STAGE) : Dragoș Mitran, Virgil Ciulin, Sorin Pârcălab, Sergiu Floroaia, Cristian Popescu, Toma Alexandru, Dan Frînculescu

GAMMA STAGE : Adam's Nest, Beauty and the Rat, Handpan Romania, Alice Sonia-Michael, Cloșca

DELTA STAGE : Silv, Offcenter, Padu, Ranno Vollman, Kamal, NSLB, Cody, Skiny, Floyd, Zgîrie Disc

OMEGA STAGE : VRTW Podcast, Iorga, Alt Om

2018 - ediția a doua

Între 31 mai (ora 18:00) și 4 iunie (ora 11:00) s-a desfășurat cea de a doua ediție a festivalului. Organizatorii au decis să mărească perioada de festival de la 3 la 4 nopți (ziua de 1 iunie fiind intr-o zi de vineri, a contribuit la suplimentarea nopților de festival), scenele s-au diversificat de la 7 la 10 iar artiștii sunt în număr de peste 150. Bugetul a fost mărit la aproximativ 2,5 milioane de euro. Prețul biletelor full pass a fost între 187 RON early bird în noiembrie și 470 RON în mai. Biletele de o zi au costat pentru ziua 1 - 87 RON, ziua 2 - 147 RON, ziua 3 - 237 RON, ziua 4 - 217 RON. Persoanele care au dorit să se cazeze în camping-ul amenajat au plătit 50 RON în plus. Biletele pentru zona VIP costă 970 RON.

A doua ediție se desfășoară sub sloganul #dreamers. Organizatorii doresc să bată recordul mondial pentru cel mai mare dreamcatcher (acesta va avea 9 m). 2018 vine cu o premieră în România, Afterhills fiind primul festival care lansează ideea de Comedy Stage, loc în care se vor afla cei mai buni artiști de standup din țară dar și trupe de teatru independent și performance.

Se așteaptă peste 160.000 de participanți la această ediție, festivalul având ca scop devenirea unui brand pentru orașul Iași și pentru întreaga regiune de Nord-Est a României. Sponsori și parteneri importanți s-au alăturat proiectului, printre care: Kaufland, Orange, BCR, Ford - ATI Motors, Rompetrol, Tuborg, Jagermeister, Finlandia Vodka, Bacardi, Rodotex, Iașisting, Hei, Newton, Huawei, Virgin Radio, LOFT etc. Pe parcursul primăverii anului 2018 s-au desfășurat două petreceri de promovare a festivalului în orașele București și Chișinău.

Sonorizarea este asigurată de cei de la l'Acoustics, firma care echipează și Tomorrowland. Din cele 10 scene, 9 vor fi acoperite pentru a împiedica eventualele precipitații să anuleze desfășurarea evenimentelor așa cum s-a întâmplat la prima ediție. Zona de camping este dotată cu Wi-Fi gratuit, lounge area, zone pentru încărcat gadget-uri, alei iluminate, toalete și dușuri cu apă caldă nonstop, zone destinate copiilor, zone de luat masa, intrare separată față de restul festivalului. Chiria unui cort pentru 4 zile (2 persoane - 2 saci de dormit, 2 perne, 1 saltea gonflabilă dublă, o lampă solară) este de 300 RON. În interiorul campusului, participanții au la dispoziție un food court, un artcamp (format din instalații de artă și zone de workshop-uri), zone destinate unor activități diverse (half-pipe riding contest, graffiti area, room kids area, movie jukebox, instagram corner) și zone de relaxare.

Full lineup:

The Main Stage : Paul van Dyk, Above & Beyond, Aly & Fila, Cosmic Gate, Sander van Doorn, Vini Vici, Sunnery James & Ryan Marciano, Andrew Rayel, Tom Odell, Hurts, Kadebostany, Ben Nicky, Tricky, Dubioza Kolektiv, David Gravell, Maurice West, Scratch Bandits Crew, The Crystal Method, Khomha, Blastoyz , Double Pleasure, Zdob și Zdub, Alexandrina, Șuie Paparude, Subcarpați, Firma, Macanache & The Putreds, Bogdan Vix, Robin & The Backstabbers, RNGAD.

The Shed: The Motans, BPC, The Kryptonite Sparks, Fried Friend, Otto Stories, George Andreas, Mihail, Bouzin Brothers, Les Elephants Bizarres, Kaleidonescu, Cred Că Sunt Extraterestru, CTC, Iphaze, Blockhead, Crowd Control, Roadkillsoda, Deliric & Silent Strike & Muse Quartet, Argatu' & Moș Martin, Gorjira & Planet H, Platonic Scale, Exolight, Nikolauss, Black Water, Jinxy von d'ers, About Aphrodite, Citizen Kain, Suncatcher, Starpicker, Sundancer, Vanotek, BPC.

Techno Stage : Monika Kruse, Len Faki, Francesca Lombardo, Art Department, Ben Klock, Rock Roblinsky, Franky Rizardo, Ellen Allien, Steve Lawler, Eats Everything, Dubphone, Iulian Toma, A.E.R., ANOTR, Kodeera, Back On Wax, Nitin, Emann, Lurre, Avgustin, Tap, Filtrack.

Comedy Stage : Micutzu, Nelu Cortea, Claudiu Popa, Bordea, Mane Voicu, Front Line, Recul, Trupa Obligo, Anisia & Serghei, Ok World Wide, Trupa iELE, Trupa Idiot, Teo, Vio & Costel, That's Amore, Ana Maria Calița, George Tănase, Radu Bucălae.

Our Own : Miss I, CAP, Dubtil, SIT, Paul Agripa, Charlie, Sublee, Cezar, Prâslea, Vicent Iulian, Kozo, Dan Andrei, Priku, Arapu, TAP, Emi, Tulbure, Herodot, Suciu.

Boombox : Ovylarock, Alex Dark, Keeble, Edip, Laydee V, Brad Brunner, Greenie, I-Len, Blanilla, Buster, Lich, Dj Shiver, Made From Scratch, Omul Spîn, Massive Fluo, N-Ser, Dj Snow, Exposure.

The Apartment : Grazziano, Moto, The Rabbit King, Electroclown, Dj Mădălin, Omul Spîn, Made From Scratch, Waren, Cristu Jo, Cel Visător, Dodo, Carol, Ovi H, Dubescu, Heion, S-T-Phan, Dru Klein, Duro Disco, UFE, Rammon.

Essence: Teodor, Kapnobataii Kogaionului, Febentropia, Proton, Achy, The Therapist, Logical Elements, Man Of No Ego, Saranankara, E-Mantra, Nude Dude, Cromonova, Ancient Core, Reasonandu, Ghiauru, Eleusyn, Atma, Lygos, Darkology., Lifebloom, Anael Ra, Amphep Ram On, Latam, Thal, Psylev, Xoa.

Jah Bless: Kaze Sound System, Jah Order Sound System, Zulu Kandaba, Genmaica, Zo, Selecta L45, Dancehall Tradition, Injektah, Ioana Faya, All Family.

Silent Disco : Ranno Vollman, Skiny, Padu, Ștefan L, Evolve Dubz, Keeble & Offcenter, Cody, Kamal, Tudor G, Andrei Pascariu, Sean Jay Dee & Gruia T, Pako, Silv, Tedy Rullz, John Junior & Tony Q, Dj Raul, Dj Uskt.

2017 - prima ediție

Prima ediție s-a desfășurat între 23-25 iunie 2017 la marginea orașului Iași, pe șes Bahlui. Bugetul a fost de aproximativ 2 milioane de euro. Festivalul s-a organizat pe o suprafață de 45 de hectare (inclusiv zona de parcare și camping) dintre care 20 de hectare formau zonele de interes din jurul scenelor. Organizatorii au pus la dispoziție 6 scene cu teme muzicale diferite dintre care 3 scene mari - The Main Stage, The Techno Stage și The Dome Stage. În cele 3 zile și 3 nopți de festival, pe lângă cele 72 de ore de muzică nonstop, participanții s-au putut bucura de zone de relaxare, zone de joacă pentru copii, food court, expoziții de artă, workshop-uri, diverse activități susținute pe parcursul zilei (graffiti, pictură, Dj contest, parkour, zonă de cățărare etc.). Peste 74,000 de participanți  s-au strâns la prima ediție a festivalului. Vineri, 23 iunie, au fost 9.000 de persoane care au trecut pragul festivalului. Sâmbătă, 24 iunie, au fost 25.000 de participanți (momentul de vârf a fost ora 22.00, cu 20.000 de oameni prezenți la momentul lui John Newman). Duminică, 25 iunie, au fost 40.000 de participanți (momentul de vârf a fost ora 23.00, peste 35.000 de oameni prezenția la concertul lui ATB). Organizatorii s-au declarat mulțumiți de cum a decurs festivalul și au anunțat că în 2018 se va susține cea de a doua ediție.
Prețul biletelor a fost de 99 RON pentru o zi, 149 RON pentru studenți, 249 RON abonamentul normal pentru cele 3 zile de festival și 449 RON abonamentul VIP. Taxa de camping a fost de 15 RON pentru toate cele 3 zile de festival. Biletele s-au vândut online - atât în România, cât și în Republica Moldova - cât și în magazinele, restaurantele și cafenelele partenere. La festival au fost prezente persoane din toate regiunile României, din Republica Moldova, Franța, Germania, Anglia etc.

Prima zi a festivalului (23 iunie) a fost mai întâi amânată cu câteva ore și apoi anulată din cauza unei furtuni care a distrus The Techno Stage (fiind schimbată ulterior cu alta) și diverse decorațiuni și aranjamente din interiorul campusului. 6 persoane - voluntari - au fost ușor rănite în timpul acestei furtuni. În ciuda eforturilor susținute de tot staff-ul și de cei peste 650 voluntari, doar Morcheeba au reușit să cânte în prima zi, seara, deschizând astfel festivalul. Deoarece furtuna a început din nou, concertul a fost oprit și s-au luat măsuri de siguranță - zona fiind evacuată iar publicul îndrumat către un centru comercial aflat în imediata apropiere. Festivalul a avut parte de toată susținerea publicului în ciuda acestor probleme, bucurându-se de un val de aprecieri în și mediul online ori media.

Lineup-ul a fost format din 101 artiști :

The Main Stage: ATB, Bob Sinclar, Morcheeba, Hooverphonic, John Newman, W&W, Andrew Rayel, Sander van Doorn, Moguai, Maurice West, Juicy M, Vini Vici, Macanache, Golan, Argatu' & RomaN, Gojira & Planet H, Byron, Moonlight Breakfast, Baba Dochia, Sylvain Armand, Carla's Dreams, Vama, Grasu XXL, Robin and the Backstabbers, Khomha, Zdob și Zdub, Brum, Dj Fubu, Les Elephants Bizzares, The Motans, Firma, Ligia Hojda, Bogdan VIX, Kevin Krissen, Yellow, ROA, Chuck Wonderland, Dj Cruz, Rawanne & Mike T, Dj Pete Mykonos.

The Techno Stage : Technasia, Cristian Varela, Marco Bailey, Ilario Alicante, Bono Goldbaum, Bella Sarris, Oshana, iO(Mulen), Ion Ludwig, ANOTR, Audiofly, Avgustin, Dubphone, Cabanne, Charlie, Cassy, SIT (Cristi Cons & Vlad Caia), Kodeera, TAP, Vicențiu Iulian, Dan Andrei, CAP, Oliver Graf, Kozo, A.E.R, Back on Wax, Iulian Toma, Tulbure, Red Pig Flower, Emann.

The Dome Stage : Greeg & Onuc, E-Mantra, Saranankara, Anael Ra, Ancient Core, Kapnobataii Kogaionului, Eleusyn, Ghiauru, Andrei Pascariu, Keeble, Ovylarock, Platonic Scale, Alex Dark, George Andreas, Edip, Omul Spîn, Proton, Febentropia, Cromonova, Reasonandu, Logical Elements, Lifebloom, Shivay, Latam, Lygos, Darkology, Thal, The Therapist.

Kaze: Bobi (Kaya Foundation), Kaze (Kaze Sound System), Tibi (Jah Order Sound System), Eujah/Chuthejhu (Genmaica Sound System), Ioana Faya (Kaze Sound System), Sistah Rastahfairy, Lazio 45 (Roots On Vinyl), All Selectors.

Bibliografie

Organizatorii Afterhills se declară mulțumiți după prima ediție
6 răniți în urma furtunii de la festivalul Afterhills
Lista completă de artiști - Afterhills Music & Arts Festival

Note

Legături externe

Site oficial Afterhills Music & Arts Festival

Festivaluri de muzică în România
Festivaluri de muzică electronică

Afterhills Music & Arts Festival


Irfan Ljubijankić (Bihać, 26. studenoga 1952. – Cetingrad, 28. svibnja 1995.) bio je bosanskohercegovački kirurg, skladatelj klasične glazbe, političar i diplomat. Bio je ministar vanjskih poslova Republike Bosne i Hercegovine od 30. listopada 1993. do smrti 28. svibnja 1995.

Izvori

Ministri u bosanskohercegovačkoj vladi
Životopisi, Bihać
Ministri vanjskih poslova

Irfan Ljubijankić


Edward William Spencer Cavendish, décimo duque de Devonshire KG, MBE, TD (n. Londres, 6 de mayo de 1895 - 26 de noviembre de 1950), conocido como Marqués de Hartington (1908-1938), fue jefe de la rama Devonshire de la Familia Cavendish. Nació en la Parroquia de St. George in the East, Stepney, fue propietario de Chatsworth House, y uno de los mayores terratenientes de todo el Reino Unido y de la República de Irlanda. También fue miembro del Parlamento por West Derbyshire desde 1923 a 1938 y ministro durante el gobierno de Sir Winston Churchill.

Fue Rector de la Universidad de Leeds desde 1938 hasta 1950. Asimismo fue Gran Maestre de la Gran Logia Unida de Inglaterra desde 1947 hasta 1950.

Familia

La hermana del duque, Lady Dorothy, se casó con el Primer Ministro Harold Macmillan.

En 1917, se casó con Lady Mary Gascoyne-Cecil. Tuvieron cinco hijos:

 William Cavendish, marqués de Hartington (1917-1944), muerto en acción durante la Segunda Guerra Mundial. Casado con Kathleen Kennedy, hermana de John F. Kennedy.

 Lord Andrew Cavendish (1920-2004), después marqués de Hartington (1944-1950) y duque de Devonshire (1950-2004), casado con Deborah Mitford.

 Lady Mary Cavendish (6 de noviembre de 1922-17 de noviembre de 1922).

 Lady Elizabeth Georgiana Alice Cavendish (nacida el 24 de abril de 1926).

 Lady Anne Evelyn Beatrice Cavendish (6 de noviembre de 1927-9 de agosto de 2010), casada con Michael Lambert Tree.

Muerte

El 26 de noviembre de 1950, sufrió un ataque al corazón y murió en Eastbourne, en presencia de su médico de cabecera, el doctor John Bodkin Adams, quien después fue descubierto como un asesino en serie. A pesar de que el duque no había visto un médico en los 14 días antes de su muerte, el médico forense no fue avisado como debería haberlo sido. Adams firmó el certificado de defunción indicando que el duque murió de causas naturales. Trece días antes, Edith Alice Morrell -pariente de Adams- también había muerto. La historiadora Pamella Cullen especula que como el duque era jefe de los masones, Adams -un miembro de la sociedad de los Hermanos de Plymouth- habría retenido el tratamiento vital que era necesario para su salud, ya que el "Gran Maestre de Inglaterra habría sido visto por algunos de los Hermanos de Plymouth como Satanás encarnado". No se llevó a cabo una investigación policial adecuada después de su muerte.

El doctor Adams fue juzgado en 1957 por el asesinato de Morrell pero polémicamente fue absuelto. El fiscal fue el fiscal general Sir Reginald Manningham-Buller, primo lejano del duque. Cullen ha cuestionado el que Manningham-Buller no interrogó a Adams en relación con la muerte del duque, y sugiere de que no quería llamar la atención del primer ministro Harold Macmillan (cuñado del duque), especialmente por su esposa, que tenía un affair con Robert Boothby en ese tiempo.

El patólogo del Ministerio de interior Británico Francis Camps ha vinculado a Adams con 163 sospechas de muerte, lo que lo convertiría en precursor del asesino en serie Harold Shipman.

Bienes

La sorpresiva muerte del duque hizo que, de su patrimonio, se pagara el 80% por los derechos de sucesión, lo que se hubiera evitado si hubiera vivido unos meses más para hacer testamento. Esto llevó a la transferencia de la mansión Hardwick Hall al organismo público National Trust, y la venta de muchos activos acumulados de los Devonshire, incluyendo miles de hectáreas de tierras, obras de arte y libros raros.

Familia Cavendish
Nobles de Reino Unido
Miembros de la Orden de la Jarretera
10

Edward Cavendish


Roses dans un vase de verre est une peinture à l'huile sur toile réalisée par  Fantin-Latour  conservée à la  Manchester Art Gallery en Angleterre. Ce tableau de  est signé en haut à gauche et daté de 1879. Son numéro d'inventaire est 1979.532.

Description
Des roses jaunes, blanches, roses et rouges se tiennent dans un vase de verre étroit posé sur une table en bois. Une petite tige avec une rose blanche et deux boutons roses sont étendus sur la gauche. Le fond est vert foncé et très texturé. Cetaines fleurs semblent avoir été coupées prématurément, d'autres s'affaissent.

Fantin-Latour s'inspire ici des maîtres flamands du  et de l'atmosphère silencieuse d'un Chardin (1699-1779). Il a peint de nombreuses natures mortes de roses, aujourd'hui visibles dans plusieurs musées du monde. Ce tableau a été légué au musée de Manchester par M. et Mme Assheton-Bennett en 1979.

Notes et références

Bibliographie
Edward Lucie-Smith, Henri Fantin-Latour, Rizzoli, 1977

Liens externes

Tableau d'Henri Fantin-Latour
Tableau réalisé en 1879
Nature morte avec fleurs
Rose dans la peinture
Œuvre conservée à la Manchester Art Gallery

Roses dans un vase de verre (Fantin-Latour)


Küresel yıldız kümesi, galaksi merkezi etrafında uydu gibi dolanan, yıldızların küresel bir bileşimidir. Küresel yıldız kümeleri yerçekimi ile bir arada durabilirler. Yerçekimi sayesinde küresel bir şekle ve göreceli olarak merkeze doğru artan bir madde yoğunluğuna sahiplerdir. Yıldız kümesinin bir alt kategorisi olan küresel yıldız kümesi, Latince bir sözcük olan ve küçük küre anlamına gelen globulus kelimesinden türetilmiştir.

Galaksi halesi içinde bulunan küresel yıldız kümelerinin, disk içinde bulunan daha az yoğunluktaki açık yıldız kümesine göre çok daha fazla yıldız içerdikleri ve daha yaşlı oldukları bulunmuştur. Küresel yıldız kümeleri tam anlamıyla galaksi içerisinde yaygın durumdadırlar. Samanyolu galaksisi içinde şu ana kadar bulunan 150 ila 158 tane küresel yıldız kümesi vardır.  10 ila 20 arasında hâlâ keşfedilmemiş küresel yıldız kümesi olduğu sanılmaktadır. Daha büyük galaksiler daha fazla kümeye sahip olabilirler. Örneğin, Andromeda, 500 gibi büyük sayıda küresel yıldız kümesine sahip olabilir. M87 gibi bazı devasa eliptik galaksilerde, özellikle galaksi kümelerinin merkezinde, 13.000 tane küresel yıldız kümesi bulunabilir. Bu küresel yıldız kümeleri galaksi etrafında, 40 kiloparsek (yaklaşık olarak 131,000 ışık yılı) gibi büyük yarıçaplarda dolanırlar. Yerel gruptaki her yeterli kütleye sahip galakside, bağlantılı küresel yıldız kümesi grupları vardır. Neredeyse incelenmiş her büyük galaksinin, küresel yıldız kümesi sistemine sahip olduğu bulunmuştur. Yay Eliptik Cüce Galaksisi ve Büyük köpek cüce galaksisi'nin kendi küresel yıldız kümelerini (örneğin Palomar 12) Samanyolu galaksisine bağışlama süreci içinde oldukları görülüyor. Bu, geçmişte kaç tane küresel yıldız kümesinin yakalanmış olabileceğini gösteriyor.

Küresel yıldız kümelerinin galaksideki ilk yıldızların üretildiği yer gibi görünmesine rağmen, galaksi evrimindeki kökenleri ve rolleri hala açık değil. Küresel yıldız kümelerinin cüce eliptik galaksilerinden önemli ölçüde farklı olduğu görüldü ve ayrı bir galaksiden ziyade ana galaksideki yıldız oluşumunun bir parçası olarak ortaya çıktılar. Bununla birlikte, astronomlar tarafından önerilen son tahminler gösteriyor ki küresel yıldız kümeleri ve cüce küresel galaksiler açıkça ayrılmayabilir.

Gözlemlerin tarihçesi

İlk keşfedilen küresel yıldız kümesi M22 idi. 1665 yılında Alman amatör astronom Abraham Ihle tarafından keşfedildi. Bununla birlikte, ilk teleskoplara verilen ışık düzengeci ile küresel yıldız kümeleri içindeki bireysel yıldızların açısal çözünürlükleri, Charles Messier M4 cismini gözleyene kadar belirlenememişti. Keşfedilen ilk sekiz küresel yıldız kümesi tabloda gösterilmiştir. Hemen sonrasında, Abbé Lacaille, NGC 104, NGC 4833, M55, M69 ve NGC 6397 cisimlerini 1751–52 kataloğunda listelemiştir. Sayıdan önce gelen M Charles Messier'in kataloğuna atıfta bulunurken, NGC ise John Dreyer tarafından hazırlanan Yeni Genel Katalog'a atıfta bulunur.

William Herschel araştırmaya başlamadı çünkü 1782'de büyük teleskopları kullanarak programı uygulayamamıştı. Bilinen 33 küresel yıldız kümesindeki yıldızları çözümleyebilmişti ve aynı zamanda 37 yeni küresel yıldız kümesi daha buldu. Herschel'in 1789 yılındaki derin gökyüzü cisimleri kataloğunda, ilk defa küresel yıldız kümesi adını kullandı ve tanımladı.

Keşfedilen küresel yıldız kümesi sayısı gittikçe artmaya devam etti, 1915'te 83'e ulaştı, 1930'da 93'ye ulaştı ve 1947 yılı itibarıyla 97'ye ulaştı. Toplamda 152 küresel yıldız kümesi Samanyolu galaksisi içinde keşfedilmiştir. Samanyolu dışında ise 180 ± 20 gibi bir sayı olduğu tahmin ediliyor. Bu ekstra ve keşfedilmemiş küresel yıldız kümelerinin Samanyolu dışındaki gaz ve tozun arkasında gizlendiği düşünülüyor.

1914'ün başlarında, Harlow Shapley küresel yıldız kümeleriyle alakalı bir dizi çalışmaya başladı ve yaklaşık 40 civarında bilimsel makale yayımladı. Kümelerdeki RR Lyrae değişenini inceledi, buralarda sefe değişeninin olduğunu varsaymıştı. Bunların periyot-parlaklık ilişkilerini kullanarak mesafe tahminleri yaptı. Daha sonra, sefe değişenlerinden daha sönük RR Lyrae değişenleri bulundu. Bu Shapley'in kümelerin mesafelerini çok fazla hesaplamasına neden oldu.

Samanyolu galaksisi içindeki küresel yıldız kümelerinin çok büyük bir kısmı galaksi merkezi etrafında bulunuyor. 1918'de, Harlow Shapley tarafından asimetrik dağılımları kullanılarak galaksinin bütün boyutlarına karar vermek için kullanıldı. Küresel yıldız kümelerinin gök ada merkezi etrafında hemen hemen küresel bir dağılım gösterdiği farz edildi. Harlow Güneş'in galaksi merkezine göre konumunu tahmin etmek için kümelerin konumlarını kullandı.

Tahminleri önemli ölçüde hata payı içerse de, gösterdi ki galaksinin boyutları önceki halinden çok daha büyük. Hata payı Samanyolu içindeki toz bulutlarından kaynaklanıyor. Tozlar, küresel yıldız kümelerinden Dünya'ya ulaşan ışığı önemli ölçüde azaltıyor. Bu da daha uzakta görünmelerine sebep oluyor. Shapley'in tahminleri şu anda kabul edilen değerle, 10'un katları dahilinde aynıdır.

Shapley'in ölçümleri gösteriyor ki Güneş göreceli olarak galaksi merkezinden uzakta. Daha önce çıkarılan sonucun aksini söyler, önceki sonuçlar sıradan yıldızların dağılımlarıyla neredeyse aynı olduğunu gösteriyordu. Gerçekte, sıradan yıldızlar galaksi diski içindedirler. Genellikle gaz ve toz bulutları sebebiyle gizlenirler. Küresel yıldız kümeleri galaksi diski dışında konumlanmışlardır ve olduğundan çok daha fazla mesafelerde görünürler.

Küresel yıldız kümelerinin sınıflandırılması

Shapley sonradan kümeler hakkındaki çalışmaları sebebiyle Henrietta Swope ve Helen Battles Sawyer tarafından desteklendi. 1927 ve 29 yıllarında, Harlow Shapley ve Helen Sawyer kümeleri merkeze doğru olan yoğunluk derecesine göre sınıflandırmaya başladı. En fazla yoğunluğa sahip kümeler Sınıf 1 olarak belirlendi. Azalan yoğunluğa göre, kümeleri Sınıf XII'ye kadar başarıyla belirlediler. Bu sınıflandırma Shapley–Sawyer Konsantrasyon Sınıfı (İngilizce: Shapley–Sawyer Concentration Class) olarak biliniyor. Bazen Romen rakamları yerine Sınıf 1-12 olarak sayılarla ifade ediliyor.

Oluşum

Küresel yıldız kümelerinin oluşumu, az anlaşılmış bir olguyu geride bırakıyor. Küresel yıldız kümelerindeki yıldızların tek bir nesilden ortaya çıkıp çıkmadığını veya yüzlerce milyon yıl içinde birçok nesilden meydana gelip gelmediğini belirsiz bırakıyor. Birçok küresel yıldız kümesinde, çoğu yıldız neredeyse yıldız evriminin aynı evresinde. Bu da aynı zamanlarda oluştuklarını destekliyor. Bununla birlikte, yıldız oluşumunun tarihçesi kümeden kümeye değişiyor. Bazı yıldız kümeleri yıldız popülasyonunun açıkça gösteriyor. Buna örnek olarak, Büyük Macellan Bulutu'ndaki küresel yıldız kümeleri çift modlu popülasyon örneği sergiliyorlar. Büyük Macellan Bulutu'ndaki küresel yıldız kümeleri, gençlikleri boyunca büyük moleküler bulutlarla çarpışmış olabilirler ve bunun sonucunda yıldız oluşum evresinin ikinci aşamasına geçmiş olabilirler. Bu yıldız oluşumu, birçok küresel yıldız kümesinin yaşı düşünüldüğünde göreceli olarak kısadır.

Aynı zamanda Evren'deki bu popülasyonun çok katlılığına sebep olarak dinamik bir kökeni olduğu önerildi. Örneğin Hubble Uzay Teleskobu Anten Galaksilerinde kümelerin kümesini gözledi, buralar galaksi içindeki yüzlerce parsek genişliğinde bölgeler. Bu bölgelerde kümelerin birçoğu en sonunda çarpışıp iç içe geçeceklerdir. Birçoğu önemli bir yelpazede asırlardır mevcuttur, iç içe geçmeleri kümelerin çiftli veya çoklu popülasyon dağılımlarına sahip olmalarına izin veriyor.

Küresel yıldız kümesi gözlemleri gösterdi ki yıldız oluşumları, etkin yıldız oluşumlarının olduğu bölgelerde yavaşça artıyor. Buralardaki yıldızlararası ortamda, normal yıldız oluşumunun olduğu bölgelere göre daha fazla kütleçekimi var. Küresel yıldız kümesi oluşumları yıldız yağmuru denen bölgelerde ve etkileşim halindeki galaksilerde yaygın. Araştırmalar, merkezdeki süper kütleli kara deliğin kütlesi ile eliptik ve merceksi galaksilerdeki küresel küme sistemlerinin boyutları arasında bir ilişki olduğunu gösteriyor. Bunun gibi galaksilerdeki, süper kütleli kara deliğin kütlesi genellikle galaksinin içindeki tüm küresel yıldız kümelerinin toplam kütlesine yakındır.

Bilinen hiçbir küresel yıldız kümesi aktif yıldız oluşumu sergilemiyor. İstikrarlı bir görünümle, küresel yıldız kümeleri genellikle galaksideki en yaşlı objelerdir ve yıldızların kümelendiği ilk oluşumlardır. Çok büyük yıldız oluşum bölgeleri olarak bilinen süper yıldız kümesi, örneğin Samanyolu galaksisindeki Westerlund 1, küresel yıldız kümelerinin öncüleri olabilir.

Bileşimi

Küresel yıldız kümeleri genellikle yüz binlerce metalliği düşük yaşlı yıldızlardan oluşur. Küresel yıldzı kümelerinde bulunan yıldızların türlerinin spiral galaksilerdeki galaksi tümseğinde bulunan yıldızlarla benzer olduğu bulundu. Ancak sadece birkaç milyon kübik parsek hacme sığdırılmıştır. Gaz ve toz bulutlarından yoksundurlar. Bütün gaz ve toz bulutunun çok uzun zaman önce yıldızlara dönüştüğü farz ediliyor.

Küresel yıldız kümeleri çok yüksek yoğunluktaki yıldızlar içerebilir. Ortalama olarak bir kübik parsek başına 0.4 yıldız vardır ancak bu sayı kümenin çekirdeğine yaklaştıkça 100'e ve 1000'e ulaşabilir.
Küresel yıldız kümesi içindeki yıldızlar arasındaki tipik uzaklık yaklaşık 1 ışık yılıdır. Ancak merkezdeki mesafeler, Güneş Sistemi boyutlarıyla karşılaştırılabilir.

Bununla birlikte buraların gezegen sistemlerinin yaşamına devam edebilmesi için uygun bölgeler olduğu düşünülmüyor. Kümelerin merkezindeki yoğunluktan dolayı geçen yıldızların yörüngesindeki küçük sapmalar, gezegen yörüngelerinin dinamik olarak sabit olmamasına neden oluyor. Bir gezegen, yıldız etrafında 1 astronomik birim uzaklığındaki yörüngesinde, 47 Tucanae gibi merkezi yoğun bir küme içinde dönerken sadece 108 yıl boyunca yaşayabilir. Pulsar (PSR B1620−26) etrafında dönen bir gezegen sistemi M4 küresel yıldız kümesine aittir. Ancak bu gezegenler pulsarın oluşmasından hemen sonra oluşmuş gibi görünüyor.

Samanyolu galaksisindeki, Mayall II galaksisindeki ve Andromeda Galaksisindeki Omega Centauri gibi bazı küresel yıldız kümeleri olağanüstü bir biçimde büyüktürler. Birkaç milyon güneş kütlesine ve çoklu yıldız popülasyonlarına sahiptirler. Her ikisi de, süper kütleli küresel yıldız kümelerinin aslında daha büyük galaksilerce tüketilmiş cüce galaksilerin çekirdeği olduğuna dair kanıt olarak sunuluyor. Samanyolu galaksisindeki küresel yıldız kümesi popülasyonunun yaklaşık çeyreği yakınlarındaki komşu cüce galaksilerle birleşmiş olabilir.

M15 gibi birçok küresel yıldız kümesi son derece büyük kütleli çekirdeğe sahiptir. Merkezlerinde karadelik barındırabilirler. Simülasyonlar daha az kütleli kara deliklerin, merkezdeki nötron yıldızlarının yoğunluğundan veya büyük beyaz cücelerin olabileceğini gösteriyor. Bu simülasyonlar gözlemleri güzelce açıklayabiliyor.

Metalik içeriği

Küresel yıldız kümeleri normalde Popülasyon II yıldızları içerirler. Bu yıldızlar Pöpülasyon I yıldızları(örneğin Güneş) ile karşılaştırıldığında hidrojen ve helyumdan başka elementleri de düşük oranda içerirler. Astronomlar bu ağır elementleri metaller olarak adlandırırlar ve bu elementlerin orantılarını metallik olarak adlandırırlar. Bu elementler yıldız nükleosentezi sırasında üretilmişlerdir ve daha sonra yıldızlararası maddeye katılarak geri dönüştürülürler. Buralarda yıldızların bir sonraki nesline geçiş yaparlar. Bunun sonucu olarak, metallerin oranları yıldızın yaşı hakkında gösterge olabilir. Daha yaşlı yıldızlar tipik olarak daha düşük metalliğe sahiptir.

Hollandalı astronom Pieter Oosterhoff farkına vardı ki görünüşte küresel yıldız kümelerinin iki farklı popülasyonu var. Şimdilerde Oosterhoff grupları olarak biliniyorlar. İkinci grup nispeten daha uzun periyoda sahip RR Lyrae değişen yıldızlara sahiptir. İki grup da tayf çizgilerinin zayıf olduğu metalik elementler içerirler. Ancak Oosterhoff tip I'deki yıldızların tayf çizgileri tip II'dekilerin tayf çizgileri kadar zayıf değiller. Bu yüzden tip I metal zengini olarak adlandırılırken tip II metal fakiri olarak adlandırılır.

Bu iki popülasyon birçok galakside gözlendi, özellikle devasa büyüklükteki eliptik galaksilerde. İki grup da neredeyse Evren'in kendisi kadar yaşlı ve benze yaştalar. Ancak metal bolluğu açısından farklılık gösterirler. Birçok senaryo bu alt popülasyonları açıklamak için önerildi. Bunlardan bazıları, şiddetli gaz zengini galaksi birleşmeleri, cüce galaksilerin büyümesi ve tek bir galaksideki çoktu yıldız oluşum fazları. Samanyolu galaksimizde metal fakiri kümeler hâle ile birlikte bulunur. Metal zengini kümeler tümsek ile birlikte bulunur.

Samanyolu galaksimizde, düşük metalik özellik gösteren kümelerin büyük bir kısmının, galaksi hâlesinin dış kısmı boyunca bir düzlemde dizildiği keşfedilmiştir. Bu sonuç, galaksideki tip II kümelerinin uydu galaksilerden yakalandığı tartışmasını ortaya çıkardı. Daha önceden küresel yıldız kümesi sistemlerinin Samanyolu'nun en eski üyeleri olduğu düşünülüyordu. İki küme tipi arasındaki fark, iki galaksinin kendi küme sistemlerinden oluştuğu zaman gecikmeli olarak açıklanmış oldu.

Egzotik bileşenleri

Küresel yıldız kümeleri çok fazla yıldız yoğunluğuna sahiptir. Aynı zamanda yakın etkileşimler ve yıldızların çarpışmaları göreceli olarak sık gerçekleşir. Bu değişikliklere rastlanması sebebiyle, bazı egzotik sınıfına giren yıldızlar (örneğin mavi başıboşlar, milisaniye pulsarları, düşük kütleli x ışını ikilileri) küresel yıldız kümelerinde yaygındırlar. Bir mavi başıboş, iki yıldızın birleşmesinden oluşmuştur. Bir çift yıldız sistemi ile karşılaşma sonucu oluşması muhtemel. Sonuçta ortaya çıkan yıldız, küme içindeki aynı parlaklığa sahip yıldızlarla karşılaştırıldığında daha yüksek sıcaklığa sahiptir. Kümenin ilk başlarında oluşan anakol yıldızlarıyla farklılık gösterir.

Astronomlar 1970'lerden beri küresel yıldız kümeleri içerisinde kara delik araştırması yapıyorlar. Bu görev için gereken çözümler, ancak Hubble uzay teleskobu ile yapılan heyecanlı keşiflerle doğrulanmıştır. Bağımsız programlarda, 4000 Güneş kütlesine sahip orta büyüklükteki kara deliğin var olduğu öne sürüldü. M15 küresel yıldız kümesindeki HST gözlemlerine ve Andromeda Galaksisi'ndeki 20,000 Güneş kütleli kara deliğe sahip Mayall II kümesindeki gözlemlere dayanarak öne sürüldü. Mayall II'den gelen x-ışını ve radyo emisyonlarının orta kütleli bir kara delik için uyumlu olduğu görülüyor.

Bunlar belirli ilgi alanlarıdır çünkü orta kütleli kara deliklerin keşfedildiği ilk yerlerdir. Geleneksel yıldız kütleli kara delikler ve süper kütleli kara delikler galaksilerin merkezinde keşfedilmişlerdir. Bu orta kütleli kara deliklerin kütleleri kümenin kütlesi ile orantılıdır. Devam eden süreçte, öncelikle süper kütleli karadelik ile kara delik çevreleyen galaksi arasında keşfedilmişlerdir.

Orta kütleli kara deliklerin varlığı şüpheyle karşılandı. Küresel yıldız kümelerindeki en ağır objelerinin küme merkezine doğru göç etmeleri umuluyordu. Holger Baumgardt ve onunla ortak çalışanlar tarafından, kütle ışık oranı iki kağıda işaretlendi. M15 ve Mayall II'de olduğu gibi kara delik olmasa bile kütle ışık oranının keskin bir şekilde küme merkezine doğru artması gerektiğini buldular.

Renk şiddet diyagramı

Hertzsprung-Russell diyagramı (HR-diyagram), yıldızların birçok çeşidinin yer aldığı bir grafiktir. Renk ölçeğine karşılık görünen mutlak parlaklıklarının grafik üzerinde gösterilmesidir. B'den V'ye renk ölçeği, mavi ışıktaki veya B'deki yıldızın şiddeti ile görünen ışıktaki şiddeti(veya V) farklıdır. Büyük pozitif değerler kırmızı yıldızlara karşılık gelir. Bu yıldızların yüzey sıcaklığı düşüktür. Negatif değerler yüzey sıcaklığı fazla olan mavi yıldızlara karşılık gelir.

HR diyagramında Güneş'e yakın olan yıldızlar, çeşitli kütledeki, yaştaki ve bileşimlerdeki yıldızların bir dağılımını gösteriyor. Yıldızların birçoğu, yıldızların sıcaklığı arttıkça şiddetin de arttığı anakol olarak adlandırılan eğimli çizgi üzerinde dağılmışlardır. Bununla birlikte, diyagram evrimlerinin daha sonraki aşamalarında olan yıldızları da içeriyor. Bu yıldızlar anakol eğiminden uzaktadırlar.

Küresel yıldız kümesi içindeki bütün yıldızlar bizden yaklaşık olarak aynı mesafededirler. Mutlak şiddetleri kadirlerine göre değişiklik gösterir. Küresel yıldız kümesindeki anakol yıldızların güneş sisteminin komşularındaki benzer yıldızlarla karşılaştırılabilecek çizgi üzerine düşeceği düşünülüyor. Bu varsayımın kesinliği, yakın kısa periyotlu değişkenlerin şiddetlerinin karşılaştırılarak elde edilen veriler ile doğrulandı. Örneğin, RR Lyrae yıldızları ve sefe değişeni.

HR diyagramındaki eğim üzerindeki eşleştirerek, kümedeki anakol yıldızlarının mutlak şiddetleri de bulunabilir. Yıldızların kadirlerine dayanarak kümenin bizden olan uzaklığı tahmin edilebilir. Göreli ve mutlak şiddet arasındaki fark, uzaklık modülü olarak adlandırılır ve mesafe tahminlerinde kullanılabilir.

Belirli bir küresel yıldız kümesi içindeki yıldızlar HR diyagramında gösterilmiştir. Birçok açıdan yaklaşık olarak bütün yıldızlar çok iyi tanımlanmış bir eğri üzerine göreceli olarak düşerler. Bu HR diyagramındaki Güneş'e yakın yıldızlar için değişiklik gösterir. Bu yıldızlar farklı yaşta ve kökende olan bir grup yıldızdır. Küresel yıldız kümesi için eğimin şekli bir grup yıldızın karakteristik özelliğidir. Bu yıldızlar yaklaşık olarak aynı zamanda, aynı materyalden oluşmuştur. Sadece ilk kütleleri farklılık gösterir. HR diyagramındaki her bir yıldızın konumu, yaş ile çeşitlilik gösteir. Küresel yıldız kümesindeki eğimin şekli, yıldız popülasyonunun bütün yaşını hesaplamada kullanılabilir.

En büyük anakol yıldızları aynı zamanda en büyük mutlak şiddete sahip ve bu aşama yıldızların dev yıldız evresine geçişte ilk evrimidir. Daha küçük kütleli yıldızlar da dev yıldız evresine geçiş yapar. Böylelikle tek bir küme popülasyonunun yaşı, dev yıldız evresine geçiş yapmaya başlayan yıldızlara bakarak bulunabilir. Bu oluşumlar, HR diyagramındaki anakol çizgisinin üst sağ tarafını büker. Bu eğrinin mutlak şiddeti doğrudan küresel yıldız kümesinin yaş fonksiyonudur. Bu yüzden yaş ölçeği, şiddete paralel olan eksene çizilebilir.

Ek olarak, küresel yıldız kümeleri, en soğuk beyaz cücelerin sıcaklığına bakılarak tarihlendirilebilir. Küresel yıldız kümeleri için tipik sonuçlar gösteriyor ki, 12.7 milyar yıl olacak kadar yaşlı olabilirler. Bu onlarca milyon yıl yaşında olan açık yıldız kümelerinin tam tersidir.

Küresel yıldız kümelerinin yaşları, tüm Evren'in yaş limitine ulaşıyor. Bu alt limit kozmolojide önemli bir kısıtlamadır. Tarihte, astronomlar kozmolojik modellerin izin verebileceğinden daha yaşlı görünen küresel yıldız kümelerin yaşlarını tahmin etme ile karşı karşıya geldiler. Bununla birlikte, kozmolojik değişkenlerin derin gökyüzü araştırmaları ve Hubble Uzay Teleskobu gibi uydular sayesinde yapılan daha iyi ölçümleri ile bu sorunun yeniden çözümleneceğini gösteriyor.

Küresel yıldız kümeleri üzerine yapılan evrimler çalışmalar aynı zamanda kümeyi oluşturan gaz ve tozun birleşmeye başladığındaki değişikleri belirlemek için kullanılabilir. Ağır elementlerin çokluğundaki değişiklikler kullanılarak evrimdeki değişiklikler belirlenebilir. Küresel yıldız kümeleri üzerinde yapılan çalışmalardan toplanan veriler daha sonra Samanyolu'nun evrimi üzerinde çalışmak için kullanıldı.

Küresel yıldız kümeleri içinde mavi başıboşlar olarak bilinen az sayıda yıldız gözlendi. Anakol üzerinde daha mavi ve parlak yıldızların olduğu tarafa doğru devam ettiği görülüyor. Bu yıldızların kökeni hala açıklanamadı ancak birçok model bu yıldızların çoklu yıldız sistemlerindeki kütle transferi sonucu oluştuğunu öne sürüyor.

Morfoloji

Açık yıldız kümelerinin aksine birçok küresel yıldız kümesi, kendi yıldızlarının büyük çoğunluğunun yaşam süreleriyle karşılaştırılabilir. Bununla birlikte, muhtemel bir istisna, diğer büyük kütlelerle gelgitten etkilenen güçlü etkileşimler yıldızların dağılımıyla sonuçlanıyor.

Tekrar oluştuktan sonra küresel yıldız kümesi içindeki yıldızlar yerçekimsel olarak birbirleriyle etkileşime giriyorlar. Yıldızların hız vektörünün sonucu sabit bir şekilde değiştirilmiştir. Bunun için karakteristik bir aralık dinlenme zamanı (ing. relaxation time) olarak adlandırılmıştır. Bu yıldızın küme ile çarpışması için gereken yıldıza ait sürenin karakteristik uzunluğu ile bağlantılıdır. Dinlenme zamanının değeri kümeden kümeye değişiklik gösterir. Ancak ortalama değer 109 yıldır.

Küresel yıldız kümelerinin genellikle küresel yapıda görünmelerine rağmen, gelgit ile ilgili olan etkileşimlerden dolayı eliptik yapıda da olabilirler. Samanyolu ile Andromeda galaksisindeki kümeler tipik olarak basık küresel yapıdadırlar. Bununla birlikte Büyük macellan bulutundakilerin daha eliptik yapısı vardır.

Yarıçaplar

Astronomlar standart yarıçaplarla küresel yıldız kümelerinin morfolojilerinin özelliklerini saptamaya çalışıyorlar. Bunlar merkezin yarıçapı (rc), yarım ışık yarıçapı (rh) ve gelgit yarıçapıdır. (rt). Kümenin bütün parlaklığı sabit bir şekilde küme merkezinden uzaklaştıkça azalır. Çekirdeğin yarıçapı, görünen yüzey parkalığının yarıya düştüğü mesafedir. Yarım ışık yarıçapı karşılaştırılabilir bir büyüklüktür. Çekirdekten olan mesafe kümenin toplam parlaklığın yarıya düştüğü yeri gösterir. Bu tipik olarak çekirdek yarıçapından büyüktür.

Yarım ışık yarıçapı kümenin dış kısmındaki yıldızları içerir. Bu yüzden teorisyenler yarım kütle yarıçapını da kullanacaklardır. (rm)—Bu yarıçap kümenin toplam kütlesinin yarısının bulunduğu kısımdır. Kümenin yarım kütle yarıçapı tüm boyutla karşılaştırıldığında küçüktür. Çünkü yoğun bir çekirdek kısmına sahiptir. Buna örnek olarak Messier 3 (M3) gökcismini verebiliriz. M3'ün görünen boyutları yaklaşık olarak 18 açısal dakikadır ancak yarım kütle yarıçapı sadece 1.12 açısal dakikadır.

Bütün küresel yıldız kümeleri büyük yarıçaplara sahip olmasına rağmen, neredeyse bütün küresel yıldız kümeleri 10 parsekten az olan yarım ışık yarıçapına sahiptir (mesela NGC 2419 (Rh = 18 pc) ve Palomar 14 (Rh = 25 pc)).

Son olarak gelgit yarıçapı veya Roche limiti, küresel yıldız kümesinin merkezinden, kümenin kendisine nazaran galaksiden kaynaklanan dış yerçekimsel etkinin küme içindeki yıldızlara daha fazla etkisinin olduğu yere kadar olan mesafedir. Bu mesafe kümeye ait bireysel yıldızların galaksi tarafından uzaklaştırılabildiği mesafedir. M3'ün gelgit yarıçapı yaklaşık olarak 40 açısal saniyedir, veya yaklaşık olarak 113 parsektir 10.4 kiloparsek mesafesinde.

Kütle ayrımı, parlaklık ve çekirdek çökmesi
Bir küresel yıldız kümesinin çekirdeğinden olan uzaklığına göre verilen fonksiyonuna bakarak parlaklık eğrisi ölçülebilir. Samanyolu gök adasındaki birçok yıldız kümesinin parlaklığı mesafe azaldıkça sabit bir şekilde artıyor. Çekirdekten belirli bir uzaklığa kadar artıyor daha sonra parkalık sıfırlanıyor. Genel olarak bu mesafe çekirdekten 1-2 parsek uzaklığındadır. Bununla birlikte küresel yıldız kümelerinin yüzde 20'si "çekirdek çökmesi" olarak isimlendirilmiş bir süreç içine girerler. Bu küme çeşidinde, parlaklık çekirdeğe kadar sabit bir şekilde artmaya devam eder Çekirdeği çökmüş küresel yıldız kümesi çeşidine M15 örnek olarak verilebilir.

Çekirdek çökmelerinin, küresel yıldız kümesi içindeki çok büyük yıldızların daha küçük bileşenleri ile karşılaştığında gerçekleştiği düşünülüyor. Zaman geçtikçe, dinamik süreçler bireysel yıldızların küme merkezinden kümenin dışına doğru göç etmesine neden oluyor. Bu çekirdek bölgesindeki net kinetik enerjide bir kayba neden oluyor. Yıldızların daha sıkışık bir hacimde grup halinde bulunmasına neden oluyor. Bu dengesizlik meydana geldikçe kümenin merkez bölgesi yıldızlarla daha kalabalık ve yoğunluğu fazla olacak. Kümenin yüzey parlaklığı ise doruğa çıkacak. (Çekirdek çökmesi parlaklık dağılımına sebep olan tek bir mekanizma değildir. Aynı zamanda merkezdeki çok büyük kütleli bir karadelik sayesinde parlaklık zirveye çıkabilir.) Zamanın daha uzun bir periyodu geçtikten sonra, devasa yıldızlar çekirdek yakınlarında yoğunlaşmaya başlıyorlar. Bu olay kütle ayrımı olarak adlandırılır.

Çift yıldız sistemlerinin dinamik ısıtıcı etkileri, kümenin başlangıçtaki çekirdek çökmesini önlemek için çalışıyor. Bir yıldız, çift yıldız sisteminin yakınlarından geçerken çiftin birinin yörüngesi daralır ve enerjisini kaybeder. Aksine, küresel yıldız kümesi tekrar tekrar spiral galaksi düzlemi boyunca geçerken gelgit şoklarının etkileri çekirdek çökmesini ivmelendirmeye meyillidir.

Çekirdek çökmesinin farklı aşamaları üç parçaya bölünebilir. Küresel yıldız kümesinin büyüme çağı boyunca, çekirdek çökme süreci yıldızın merkezine yakın kısımda başlar. Bununla birlikte, çift yıldız sistemlerindeki etkileşimler, küme orta yaşlara yaklaştıkça ilerideki çekirdek çökmelerini önler. Son olarak, merkezi çift yıldızlar bozulmuş veya dışarı atılmış olsun, merkezdeki yoğunluğu daha sıkı hâle getirir.

Çökmüş çekirdek bölgesindeki yıldızların etkileşimleri daha yoğun çift yıldız sistemlerinin oluşmasına zemin hazırlıyor. Diğer yıldızların bu yoğun çift yıldızlarla etkileşmeleri merkezdeki enerjiyi artırıyor. Bu ise küresel yıldız kümesinin yeniden genişlemesine neden oluyor. Çekirdek çökmesi için geçen zaman tipik olarak galaksinin yaşından daha azdır. Galaksi içindeki küresel yıldız kümelerinin birçoğu çekirdek çökmesi aşamasını geçmiştir ve daha sonra genişlemiştir.

Hubble Uzay Teleskobu, küresel yıldız kümelerindeki kütle ayrımı sürecinin gözlemsel kanıtlarını sağlamak için kullanıldı. Daha ağır yıldızlar yavaşça merkeze çöküyor ve kümenin çekirdeğinde kalabalıklaşıyorlarken hafif yıldızlar hızlıca kümenin dış sınır çizgisinde daha çok zaman geçirmeye meyilliler. Küresel yıldız kümesi 47 Tucanae, yaklaşık 1 milyon yıldızdan oluşmuştur ve Güney yarımküredeki en yoğun küresel yıldız kümelerinden biridir. Bu küme yoğun fotografik araştırmalara maruz kalmıştır. Bu araştırmalar astronomlara küme içindeki yıldızların hareketlerini inceleme olanağı sunmuştur. Küme içindeki yaklaşık 15,000 yıldızın kesin hızları alınmıştır.

2008 yılında John Fregeau'un Samanyolu galaksisi içindeki 13 tane küresel yıldız kümesi için yaptığı çalışmalar gösteriyor ki bunlardan 3 tanesi sıra dışı büyük sayılarda X ışını kaynağı ya da X ışını çift sistemler. Bunlar kümenin orta yaşta olduğunu gösteriyor. Daha önce astronomlar tarafından başka bir yaş testi kullanılarak bu küresel yıldız kümeleri büyük yaşta sınıfına alınmışlardı çünkü merkezlerinde çok sıkı yoğunlukta yıldızlar bulunduruyorlar. Buradan çıkan sonuç, birçok küresel yıldız kümesinin, Fregeau tarafından çalışılmış diğer 10 tanesi de, daha önceden düşünüldüğü gibi orta yaşta olmadığı oldu. Gerçekte büyüme çağında oldukları bulundu.

Samanyolu ve Andromeda'daki bütün küresel yıldız kümelerinin parlaklığı Gauss fonksiyonu ile modellenebilir. Bu gauss ortalama şiddet Mv ve değişken σ2 ile tanımlanabilir. Küresel yıldız kümelerinin parlaklığındaki bu dağılım Küresel Yıldız Kümeleri Parlaklık Fonksiyonu (KYKPF)olarak adlandırılır. (Samanyolu için, Mv = , σ =  büyüklüklerinde.) KYKPF aynı zamanda diğer galaksilerin uzaklığını ölçmek için standart ışık olarak kullanılabilir. Samanyolu galaksisinde olduğu gibi uzaklaşan galaksilerdeki küresel yıldız kümelerinin Samanyolu galaksisindekilerle aynı yolu izlediği varsayımı yapılmıştır.

Gelişmiş formlar

. ]]

Küme çeşitleri arasındaki ayrım her zaman kesin sınırlarla ayrılamaz. Kategoriler arasındaki çizgiyi bulanıklaştıran objeler de bulunmuştur. Örneğin, Samanyolu'nun güney kısmında bulunan BH 176 hem açık yıldız kümesi hem küresel yıldız kümesi özellikleri gösteriyor.

2005 yılında, astronomlar Andromeda galaksisinde tamamen yeni bir çeşit yıldız kümesi keşfetti. Bu yıldız kümesi birçok açıdan küresel yıldız kümeleriyle benzerlik gösteriyor. Yeni bulunan yıldız kümeleri yüz binlerce yıldız içeriyor, bu sayı küresel yıldız kümelerinde bulunan yıldız sayısına yakındır. Bu kümeler, küresel yıldız kümeleri ile yıldız popülasyonu ve metallik gibi başka karakteristik özellikler de paylaşıyorlar. Onları küresel yıldız kümelerinden ayıran çok daha büyük olmaları, birkaç yüz ışık yılı genişliğinde ve yüzlerce kat daha az yoğunluklu. Yıldızlar arasındaki mesafe, yeni keşfedilen genişleyen kümelerde çok daha fazla. Parametrik olarak, bu yıldız kümeleri küresel yıldız kümeleri ile cüce küresel galaksiler arasında bir yerdedir.

Bu yıldız kümelerinin nasıl oluştuğu henüz bilinmiyor. Ancak oluşumları küresel yıldız kümeleriyle bağlantılı olabilir. Neden M31 bu gibi yıldız kümelerine sahipken, Samanyolu'nda olmadığı henüz bilinmiyor. Aynı zamanda şu da bilinmiyor, eğer başka bir galaksi bu tip yıldız kümeleri içeriyorsa ancak M31'den farklıysa, bunun sebebinin ne olduğu bilinmiyor.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Küresel yıldız kümeleri dizini

Yıldız kümeleri

Küresel yıldız kümesi


الواقع في علم الفلسفة تعني حالة الأشياء كما هي موجودة، وكما وجد حولنا، وما وجد فعلا في مقابل الخيال والوهم
يقال الواقعي في نظام التمثلات على ما يكون راهناً أو معطى ويفيد الاشياء كما هي لا كما يمكنها ان تكون

ابستمولوجيا يفيد الواقعي معنى يتعلق بفكرة الشيء بوصفه غرضاً فكرياً فهو الراهن والمُعطى ويشمل مادة المعرفة كلها

ان ما يمثله المفهوم العلمي هو الواقع بوصفه يتضمن فكرة لا فقط راهنة ولكن أيضا لحالة لا راهنية لها تشارك مع ذلك في تصوير الواقع بحيث أن تصوراً علمياً لا يصور فقط ماهو كائن وانما يتخيل ما يمكن أن يكون.

أسومبشون
إشكاليات فلسفية
تاريخ الأفكار
تاريخ التعليم
تاريخ العلوم
تاريخ الفلسفة
تاريخ المنطق
تجريبية
تجريد
تولد
حقيقة
دين
عقل
عقلانية
علم الوجود
فكر
فلسفة التربية
فلسفة التقانة
فلسفة الثقافة
فلسفة الجمال
فلسفة الدين
فلسفة الرياضيات
فلسفة العقل
فلسفة العلوم
فلسفة الفلسفة
فلسفة اللغة
فلسفة المنطق
كيفيات محسوسة
ما وراء الطبيعة
مفاهيم
مفاهيم فلسفية
مفاهيم في المنطق
مفاهيم في نظرية المعرفة
مفاهيم ميتافيزيقية
منطق
منطق فلسفي
ميتافيزيقا العقل
نظريات
نظريات فلسفية
نظريات معرفية
نظريات ميتافيزيقية
نظرية المعرفة
واقع توافقي
واقع حسب النوع
واقعية

واقع


Die Richardson Bay ist ein flacher, artenreicher Ausläufer der Bucht von San Francisco, benannt nach William Anthony Richardson, einem Kapitän, Unternehmer und Landbesitzer aus der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts. Die Bay erstreckt sich auf einer Länge von etwa fünf Kilometern und einer Breite von rund drei Kilometern.

Trotz der starken urbanen Nutzung ihrer umliegenden Landflächen ist die Bucht ein Brut- und Durchzugsgebiet für eine Vielzahl von Wasser- und Küstenvogelarten. Weil hier jährlich etwa 40.000 Vögel gesichtet werden, unter denen sich auch bedrohte Arten wie Rallus longirostris obsoletus (engl. California Clapper Rail) befinden, wurde Richardson Bay als Important Bird Area eingestuft.

Von den späten 1960er bis in die 1980er Jahre war das durch Aufschüttungen entstandene Aramburu Island im nordwestlichen Bereich der Richardson Bay ein Ruheplatz von Seehunden. Während zeitweise rund 30 Prozent der Seehundpopulation in der Bucht von San Francisco auf Aramburu Island Zuflucht suchten, sind sie bis heute gänzlich von der Insel verschwunden. Dies wird auf die zunehmend störenden Einflüsse des Menschen sowie auf die Verschlickung einer nahegelegenen Tiefwasserrinne in der Bucht zurückgeführt.

Große Flächen der Bucht sind mit Seegras bewachsen, was Richardson Bay zu einem der wichtigsten Vorkommen der Wasserpflanzen in Nordkalifornien macht. Von der San Francisco Foundation gemeinsam mit der San Francisco State University finanzierte Untersuchungen in der Bucht widmen sich seit 2007 der Frage, inwieweit sich Wassertiefen auf die Anpflanzung von Seegras auswirken.

In den frühen 1960er Jahren erwarb die Non-Profit-Umweltorganisation National Audubon Society eine 369 Hektar umfassendes Fläche und gründete das Schutzgebiet Richardson Bay Sanctuary.

Panorama

Weblinks

 Richardson Bay Audubon Center & Sanctuary

Einzelnachweise

Bucht in Kalifornien
Bucht in Nordamerika
Bucht (Pazifischer Ozean)
Wattenmeer
Marin County

Richardson Bay


Rikke Høgsted (født 22. marts 1968) er en dansk psykolog med speciale inden for forebyggelse af mental slitage og skader knyttet til fagfolk med et psykisk krævende arbejde. Rikke er ophavskvinden til begrebet belastningspsykologi. Hun har skrevet en række bøger med særlig fokus på krisepsykologi, tab og sorg og bøger rettet mod udsendte soldater og deres pårørende samt en grundbog i belastningspsykologi. Hun holder foredrag og temadage for professionelle behandlere.

Karriere
Rikke Høgsted er uddannet cand.psych. fra Københavns Universitet i 1998, blev autoriseret af Psykolognævnet i 2002, og specialist i psykoterapi i 2010 og i psykotraumatologi i 2014. Hun er medlem af Dansk Psykologforening.

Rikke Høgsted har arbejdet som konsulent i Dansk Røde Kors, rådgiver i Kræftens Bekæmpelse, militærpsykolog i Det Danske Forsvar, chefpsykolog i Falck Healthcare og udviklingschef i Region Hovedstadens Psykiatri. Hun har særlig erfaring med arbejdet i mentale højrisikoerhverv og har blandt andet løst krisepsykologiske opgaver i Irak (ISAF) og Afghanistan, og hun har ydet danske rederier akut bistand i forbindelse med ulykker, gidseltagning og andre kritiske hændelser rundt om i verden.

Bibliografi
 Grundbog i belastningspsykologi (2019)
 Grundbog i belastningspsykologi (2018)
 Til minde om...(2013)
 Med kærlig hilsen(2008)
 Sorgbogen (2008)
 Kom på benene igen. Sådan klarer du en fyring
 Psykisk førstehjælp og medmenneskelig støtte
 Assertiv kommunikation i teori og praksis (i samarbejde med Anne Sofie Møller Petersen)
 Missionen går til...
 Børnene i baglandet til soldater, der fik set for meget
 De unge i baglandet til soldater, der fik set for meget
 De voksne i baglandet til soldater, der fik set for meget
 Baglandet - beretninger fra pårørende til soldater i international mission

Referencer

Psykologer fra Danmark

Rikke Høgsted


Le dème d'Aspropótamos, en  / Dímos Aspropotámou, est un ancien dème du district régional d'Eurytanie en Grèce-Centrale. Depuis 2010, il fait partie du dème d'Ágrafa.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Centrale
Ancien dème en Grèce

Dème d'Aspropótamos


The year 1837 in architecture involved some significant events.

Events
 January 11 – The Royal Institute of British Architects in London (RIBA) is granted its royal charter.
 January 20 – Death of English neo-classical architect Sir John Soane gives effect to the creation of his London house as Sir John Soane's Museum.

Buildings and structures

Buildings

 June 10 – Galerie des Batailles at the Palace of Versailles in France, designed by Pierre-François-Léonard Fontaine with Frédéric Nepveu, is opened.
 July 13 – Christ Church, St Pancras, London, designed by James Pennethorne, is consecrated.
 July 20 – Euston railway station, the first main line station in London, is opened, incorporating the Euston Arch designed by Philip Hardwick (demolished 1961).
 "Great Stove" or Conservatory at Chatsworth House in England, designed by Joseph Paxton, is begun; it is the largest glass building in the world at this time (demolished 1923).
 Major reconstruction of Penrhyn Castle in North Wales by Thomas Hopper is largely completed.
 Rock Park, Rock Ferry, England, laid out by Jonathan Bennison.

Awards
 Grand Prix de Rome, architecture: Jean-Baptiste Guenepin.

Births

 28 May – George Ashlin, Irish architect (died 1921)
 4 June – Jean-Louis Pascal, French architect (died 1920)
 11 December – Webster Paulson, English civil engineer (died 1887)
 15 December – George B. Post, American architect (died 1913)

Deaths
 January 20 – Sir John Soane, English architect (born 1753)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1837 in architecture


Anca Pop este albumul de debut al interpretei române Anca Pop. Inițial, materialul discografic a fost lansat la data de 6 mai 2016 sub egida casei de discuri Roton, și a fost retras din comercializare mai târziu pentru a putea fi finalizat. A fost lansat la data de 12 iulie 2017 exclisiv în Japonia într-o nouă versiune. Cu toate că au fost intenții de a publica albumul din nou la nivel mondial, contractul casei sale de discuri a expirat și nu a mai fost reînnoit, la alegerea artistei, care avea intenția de a deschide propria sa casă de discuri, iar lansarea albumului nu s-a mai conclus.

Promovare
Anca a lansat discul single de debut "Free Love" la data de 28 aprilie 2015, videoclipul muzical a fost lansat în aceeași zi. Discul single s-a bucurat de succes în mare parte în Regatul Unit, fiind votat de peste un număr de 100.000 de persoane drept cea mai buna piesa pop a lunii iulie in cadrul unui sondaj realizat de către site-ul OurStage. În luna iulie de același an au fost lansate două versiuni ale piesei "Free Love", unul pentru revista Playboy, iar cel de-al doilea pe o plajă. La data de 24 martie 2016 a fost lansat "Super Cool" cel de-al doilea extras pe single al albumului. La data de 25 ianuarie 2017 "Ring Around" a fost lansat ca cel de-al treilea extras pe single. Videoclipul piesei regizat de către Bogdan Păun și filmat în Macau, China a fost lansat în aceeași zi pe canalul de YouTube al casei sale de discuri Roton. Cel de-al patrulea disc single "Loco Poco" a fost lansat la data de 26 mai 2017 la nivel internațional. "Love Is" în colaborare cu DJ-ul japonez FUMI★YEAH! a fost publicat la data de 7 iulie doar în teritoriul Japoniei. Cel de-al cincilea disc single, "Ederlezi", a fost publicat publicat la data de 13 iulie împreună cu un videoclip muzical. "Split the Bill" a fost lansat ca al șaselea single extras de pe album la data de 18 ianuarie 2019, fiind primul single care a fost lansat după moartea artistei.

Ordinea pieselor pe disc

Note
A ^ Extras pe disc single.

Datele lansărilor

Referințe

Legături externe
  albumul "Anca Pop" pe Discogs

Albume românești
Albume din 2017
Albume pop
Albume de debut

Anca Pop (album)


ppm (İngilizce: parts per million) milyonda bir birime verilen isimdir. Herhangi bir karışımda toplam madde miktarının milyonda 1 birimlik maddesine 1 ppm denir. Derişim birimi olarak bilinir. Herhangi bir şeyin milyonda birini de ifade edebilir. Çok düşük değerleri ifade etmek için kullanılır. ppm ve diğer parts-per notasyonları (örn. ppb) orantı ifade ettikleri için boyutsuz niceliklerdir.

1ppm = 10⁶ mg /1litre dir.  Yani PPM  karışımdaki x maddenin litre başına düşen miligramlık  x madde kütlesini ifade eder. Sayılar çok büyük olduğu için 10⁶ mg / 1 kg yerine kısaca 1ppm denir.

Örneğin 2ppm = 2x10⁶ mg / litre

ppm cinsinden derişim hesaplanırken kullanılan formül; ppm =10⁶ x Çözünen kütlesi (mg) / Çözelti Kütlesi (mg)

Hacim olarak çözeltilerde; Ppm = 10⁶ x Çözünen hacmi(mililitre) / Çözelti Hacmi (miliLitre)

Örnek
5000 g etanol +metanol çözeltisi içinde 5 mg metanol varsa "metanol 1 ppm değerinde etanolün içinde bulunuyordur" denir.

5 000 000 mg / 5mg = 1 000 000 mg

Ayrıca şu yolla hesap yapılabilir:

 pph - (g çözünen/g çözelti)×
 ppm - (g çözünen/g çözelti)×
 ppb -  g çözünen/g çözelti)×

pp birimleri

Madde miktarı birimleri

Ppm


Der Zantberg,  auch nur Zant oder Hohe Zant genannte Berg ist mit  die zweithöchste Erhebung im Oberpfälzer Jura und befindet sich im Landkreis Amberg-Sulzbach nördlich von Neukirchen bei Sulzbach-Rosenberg.

Eine Hütte auf dem Gipfel ist an den Wochenenden bewirtschaftet. Erreicht werden kann der Gipfel nur zu Fuß oder mit dem Fahrrad über zahlreiche Wanderwege, ausgehend von Eschenfelden oder Neukirchen.

Auf dem Gipfel befand sich bis in die 1960er Jahre ein hölzerner Aussichtsturm.

Einzelnachweise

Weblinks

Geographie (Neukirchen bei Sulzbach-Rosenberg)
Geographie (Hirschbach, Oberpfalz)
Berg im Landkreis Amberg-Sulzbach
Berg der Fränkischen Alb

Zantberg


Paul Krüger (født 20. marts 1840 i Berlin, død 15. maj 1926 i Bonn) var en tysk retslærd.

Krüger blev dr. jur. i sin fødeby 1861, privatdocent sammesteds 1864, ekstraordinær professor  i Marburg 1870, ordentlig professor sammesteds 1871, i Innsbruck 1872, i Königsberg 1873, i Bonn 1888. Efter at have offentliggjort forskellige, navnlig retshistoriske og kritiske studier, Processualische Consumtion und Rechtskraft des Erkenntnisses (1864), Kritik der Justinianischen Codex (1867), og Kritische Versuche im Gebiete des römischen Rechts (1870) og andre, koncentrerede han hele sin videnskabelige kraft på en kritisk udgave af de romerske retskilder, dels i forening med Theodor Mommsen og Wilhelm Studemund, dels alene. Til Mommsens udgave af digesterne (1866—70) bidrog han til 1. bind med Institutiones (13. udgave 1920, håndudgave, 4. udgave 1921), til 2. med Codex Iustinianus (1897, 9. udgave 1915); efter Mommsens død overtog han ledelsen af værket. Samme utrættelige flid og nøjagtige kritik anvendte Krüger på studiet af juristernes skrifter, både før og efter Justinian, særlig Gaius, som han sammen med Studemund udgav 1877 (5. udgave 1905); denne Gaius-udgave udgør 1. bind af Krügers, Mommsens og Studemunds Collectio iuris anteiustiniani in usum scholarum (II, 1878, III, 1890). Af stor værdi er Krügers Geschichte der Quellen und Litteratur des Römischen Rechts (Bindings Handbuch, 1888, 2. oplag, 1912). Af Krügers afhandlinger skal her kun nævnes Justinianische Entscheidungen streitiger Rechtsfragen im Codex und in den Digesta (1910).

Kilder

Jurister fra Tyskland
Ansatte ved Marburgs Universitet
Ansatte ved Bonns Universitet
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet
Tyskere i 1900-tallet
Personer fra Berlin

Paul Krüger