Retten i Viborg er en byret, hvis retskreds dækker Viborg, Silkeborg og Skive kommuner. Retten har til huse i Klostermarken 10-12 i det østlige Viborg, tæt på Vestre Landsrets nye domicil. Retten består af en retspræsident og 7 andre dommere.

Eksterne henvisninger
 Retten i Viborg, domstol.dk

Viborg
Viborg

Retten i Viborg


Edward Clement Bethel (11 February 1938 – 24 August 1987) was a Bahamian composer, pianist and choral director who became the first Director of Culture in the Bahamas.

Biography
Clement Betel was born in Nassau, Bahamas, to Edward Irvin Bethel and Lilias Ethel Bethel. He was trained as a classical pianist in London, but chose to dedicate his life to the development of culture in the Bahamas.  Under his direction, the new nation of the Bahamas learned an appreciation of its indigenous music.

He co-wrote and directed the Independence Pageant, a survey of Bahamian history from pre-Columbian days to Bahamian Independence from Britain, which was performed on the evening leading up to the morning of July 10, 1973. He composed the folk opera Sammie Swain, which he adapted from a Bahamian folktale and he wrote and arranged many Bahamian songs.

Bethel's MA thesis in ethnomusicology, Music in The Bahamas: its Roots, Rhyme and Personality, covered the development of Bahamian music from the slave era to the 20th century, and one chapter of that thesis was expanded into the book Junkanoo: Festival of The Bahamas (Macmillan Caribbean 1992, ). Bethel's children were named Nicolette Bethel and Edward Clement Bethel Junior.

He died at the age of 49 from a hereditary kidney illness. His daughter, Nicolette Bethel, has continued his work and expanded Junkanoo: Festival of The Bahamas.

References

1938 births
1987 deaths
Bahamian musicians
Bahamian composers
Deaths from kidney disease
20th-century composers
20th-century conductors (music)

E. Clement Bethel


Liger ("Laygır" okunur)(), erkek aslanla dişi kaplanın çiftleşmesinden ortaya çıkan melez canlıya verilen isim. Bu isim İngilizcedeki aslan (lion) ve kaplan (tiger) kelimeleri birleştirilerek türetilmiştir.

Dünya üzerinde 300 kadar beyaz aslan ve 1200 civarında beyaz kaplan yaşamaktadır. Kaplan ve aslan melezi ligerların birçoğu hayvanat bahçesi ve safari parklarında yaşamaktadırlar. Buralarda yaklaşık 1000 kadar liger yaşar.

Özellikleri

Bu melez canlı kedigiller familyasının en dev üyesidir. Ortalama bir erkek aslan 340, erkek kaplan 350 kg olarak yaşamlarını sürdürürken, aslan baba ile kaplan anneden doğan bu melez canlılar ölene kadar büyürler. Ayrıca kaplan baba ile aslan anadan olan tigonlardan daha iridirler. Üreme özellikleri vardır. Rusya'daki Novosibirsk hayvanat bahçesinde 8 yaşında Zita adındaki dişi bir liger ile Samson adındaki erkek Afrika aslanının çiftleşmesi sonucu ilk liger Eylül 2012'de dünyaya gelmiştir. Ağırlıkları yarım tona yaklaşabilir. Ayağa kalkınca 3-3,6 metreyi geçebilir.

Bu melez, her iki ebeveyninden de özellikler gösterir. Her iki türün sesini çıkarırlar, kaplanlar gibi yüzmeyi severler, dişileri aslanlar gibi bir arada bulunmaktan hoşlanırlar.

Ortaya çıkışları
Ligerler insanların laboratuvarlarda özellikle ürettikleri bir canlı olmamasına rağmen hayata gelmelerinde insan payı da yok değildir.

Ligerler kaza eseri oluşan durumlar sonucu ortaya çıkmışlardır. Normal şartlar altında aslanların ana vatanının Afrika, kaplanlarınkinin ise Asya olduğu düşünüldüğünde ligerlerın hayata gelmeleri imkânsız gibi görünür. Fakat II. Dünya Savaşı'ndan bu yana hayvanların doğal bulundukları yerlerden ayırılıp hayvanat bahçeleri ya da sirk gibi merkezlerde bir arada tutulmalarının sonucunda ligerler dünyaya gelmişlerdir.

2014 yılında Güney Carolina Eyaleti'ndeki Myrtle Beach Safari Parkı'nda doğan dört yavru, dünyanın ilk beyaz kaplan-aslan melezleridir. Yavruların babası bir beyaz Afrika aslanı, anneleri ise beyaz Bengal kaplanıdır.

Yine Myrtle Beach Safari isimli vahşi yaşam koruma merkezinde yaşayan Herkül isimli liger, 450 kilo ağırlığı ile dünyadaki en büyük liger olarak Guinness Rekorlar Kitabı'na girmiştir. 3 metre boyunda olan bu liger erkek aslan ile anne kaplanın çiftleşmesinden dünyaya gelmiştir.

Kaynakça

Büyük kediler
Melez memeliler

Liger


Bag Om Under Dagen er en dokumentarfilm instrueret af Ann Duroj efter manuskript af Julie Bille.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2001

Dokumentarfilm fra Danmark

Bag Om Under Dagen


Pokolj na Crnom vrhu je zločin koji su počinili strani plaćenici mudžahedini kao pripadnici Armije Bosne i Hercegovine u toku rata u Bosni i Hercegovini.

U ratu u BiH Crni vrh bio je najviša točka na prostoru ovih triju općina, zbog čega je bio važan strateški položaj. Nalazi se na tromeđi područja naseljenih Hrvatima na jugu, Srbima na zapadu i Muslimanima na sjeveru. Više puta su ga sve tri strane zauzimale i gubile.

Sredinom rujna 1992. godine, trojica srpskih vojnika iz okolice Teslića sa zadaćom dostave hrane vojnicima u rovovima na bojišnici zalutali su i našli se na teritoriju pod nadzorom Armije Bosne i Hercegovine. Tu su ih neprijateljski vojnici zarobili i odsjekli im glave. S odsječenim glavama su se fotografirali, a zatim ih odnijeli u Tešanj gdje su ih pokazivali na tešanjskoj kuli i po ulicama grada Tešnja. Kada su sljedeći put srpski vojnici zauzeli teritorij Crnog vrha, u napuštenim muslimanskim rovovima pronađene su i spomenute fotografije, koje su zatim putem raznih novinskih agencija obišle cijeli svijet.

Trojica ubijenih vojnika bili su Blagoje Blagojević i Nenad Petković iz Jasenove kod Teslića i Branislav Đurić iz Gornjeg Teslića.

2011. godine neki mediji su pisali da je jedan od mudžahedina sa spomenutih fotografija bio francuski državljanin Christophe Caze. Caze je bio pripadnik skupine zločinaca iz francuskog grada Roubaixa, koji su devedesetih godina prešli na islam, a od kojih su se neki početkom rata u Bosni i Hercegovini priključili muslimanskim snagama. Caze je bio liječnik, a jedno vrijeme je proveo radeći u zeničkoj bolnici.

Glave nisu pronađene ni nakon dvadeset pet godina. Početkom 2013. godine iskopavani su posmrtni ostatci na nekoliko lokacija u okolini Tešnja, za koja se pretpostavljalo da se vrše u potrazi upravo za tim glavama.

Izvori

Ratni zločini Armije RBiH nad Srbima u Ratu u BiH

Pokolj na Crnom vrhu


Gazete, haber, bilgi, bulmaca ve reklam içeren, genellikle düşük maliyetli kâğıt kullanılarak basılan ve dağıtımı yapılan bir yayım olup, halka güncel olaylara ilişkin bilgi verme amacı gütmektedir . Genel olarak yayınlandığı gibi, özel bir konu üzerinde de yayınlanabilir ve genellikle günlük ya da haftalık olarak yayınlanır. Gazete anlamında Osmanlı döneminde Arapça kökenli ceride sözcüğünün yanında günlük gazete anlamında Farsça rûznâme sözcüğünün de kullanıldığı  ve geçmişte günlük olayları kaydetmek üzere günnâme, aylık olayları kaydetmek üzere aynâme yazıldığı da belirtilir. Gazete sözcüğünün Türkçe eş anlamlısı ise yenün sözcüğüdür.

Gazetenin tarihi

İlk haber toplama ve dağıtma gazetesi, MÖ 59 yılında 2.000 kopya olarak Roma Senatosu'nca çıkarılıp imparatorluğun değişik köşelerine dağıtılan Acta Diurna'dır. Fethedilen toprakları, siyasi gelişmeleri, toplumsal olayları ve gladyatör dövüşlerinin sonuçlarını içeren Acta Duirna'yı; okuma bilen Roma vatandaşları yüksek sesle okuyarak okuma bilmeyenlere duyururdu. Çin'de Tang Hanedanı döneminde dağıtılmaya başlayan Kai Yuan Za Bao adlı saray genelgesi de mandarinlerin başarıları konusunda haberlere yer verdiği için bu yönüyle bir gazete sayılabilir. 15. yüzyılda matbaanın keşfi gazete ve dergilerin hızla gelişmesine yol açmıştır. 16. yüzyılda Avrupa'da savaşlara tanıklık etmiş kimselerin birinci elden aktardığı birkaç sayfalık savaş haberleri yayımlandıktan sonra, süreli yayımlanan ilk gazeteler ise 17. yüzyılın başlarında Almanya'nın bazı kentlerinde ve Belçika'nın Anvers şehrinde basılmıştır. Johann Carolus'un 1605 yılında yayınladığı aller Fürnemmen und gedenckwürdigen Historie adlı gazetesi kâğıt üzerine basılan ilk gazete kabul edilmektedir. İlk İngilizce gazete, 1622 yılında İngiltere'de yayımlanan Nathaniel Butter; ilk Türkçe gazete ise 1828'de Kahire'de yayınlanmaya başlayan Vekâyi-i Mısriyye'dir. Sanayi devrimi ile gelişmiş matbaa makinelerinin icat edilmesi gazetelerin tiraj ve maliyetlerini olumlu ölçüde etkileyerek gazete okuma alışkanlığının yaygınlaşmasına neden olmuştur. Londra'da yayımlanan The Times gazetesi; 1814 yılında yeni matbaa aletlerini edinince, dakikada 1.100 baskı yapabilecek kapasiteye ulaşmıştır. Osmanlı Devleti'nin ilk resmi gazetesi 1831 yılında yayınlanan Takvîm-i Vekâyi olsa da, 1828 yılında Osmanlı topraklarında Kavalalı Mehmet Ali Paşa'nın girişimleriyle çıkarılan Vekâyi-i Mısriyye gazetesi Türkçe- Arapça yayınlanan ilk gazete olarak bilinmektedir. Tercümân-ı Ahvâl, İstanbul'da 1860-1866 arasında yayımlanan ilk özel gazetedir.

Gazete tipleri

Gazeteler yayım saati, yayım süresi, konuları ve dağıtıldıkları bölgelere göre gruplandırılabilirler.
 Yayımlandığı saate göre sabah gazetesi, akşam gazetesi, yayımlanma sıklığına göre günlük gazete, haftalık gazete gibi bölümlere ayrılabilir.
 Hitap ettiği kitleye göre ve dağıtımının yapıldığı alana göre yerel, ulusal ya da uluslararası gazete, olarak.
 Genel olaylarla ilgili haber ve bilgi veren genel içerikli gazetelerin yanı sıra yalnızca belirli konuları işleyen veya kesimleri ilgilendiren gazeteler de vardır. (Spor, din, magazin, ekonomi, siyaset)
 Dijital gazete - basılı gazetenin dijital versiyonudur
 Elektronik gazete - elektronik ortamda yayın yapan gazetelere verilen ad

Basım

Muhabirlerin ilettiği ve terminaller aracılığı ile doğrudan gazetenin ana bilgisayarına giren haberler, burada sayısal kodlar biçiminde depolanır. Gazetede yer alacak yazılar insan eli değmeksizin, bilgisayardan fotodizgi (elektrodizgi) makinelerine aktarılarak filme çekilebilir. Günümüzde bu filmden baskı kalıbı hazırlanması da otomatik makinelerde yapılabilmektedir. Elektronik tarama ile renkli fotoğraf ve resimlerin renk ayrımını yapabilen laserin ortaya çıkmasıyla maliyetler düşmüş ve gazeteler sayfalarında daha fazla renk kullanma olanağına kavuşmuştur. Teknolojinin sağladığı olanaklar yurt çapında yayımlanan gazetelerin dağıtımında da yardımcı oldu. Baskı için hazırlanmış sayfaların tıpkı basımları, faksimile kullanılarak uydu ya da yer hatları aracılığıyla ülkenin çeşitli yerlerine gönderilebilmekte ve gazeteden aynı anda birden çok yerde basılması saglanabilmektedir. Bu büyük teknolojik değişimler gazetenin hazırlanmasından basılmasına kadar geçen birçok aşamada eskiden insanların yaptığı çok sayıda işi ortadan kaldırmıştır.

Ofset yöntemlerde ise basımı yapılacak malzemenin filmleri alınır. Kimyasal bazı işlemlerden geçirilen bu filmlerden baskı kalıpları hazırlanır.

Birçok gazete saatte on binlerce gazete basabilen rotatif baskı makineleri ile basılır. Baskıda kullanılan kalıpları hazırlamanın başlıca iki yöntemi vardır. Artık terk edilmeye başlanan eski yöntemde, kalıplar linotip makinelerinde, harflerin kurşun alaşımından dökülerek satırlar biçiminde dizilmesiyle hazırlanır.

Gazete formatları
 Büyük boy: 578 mm x 380 mm: Özel konuları işleyen genellikle entelektüellere hitap eden gazete formatıdır
 Tabloid: 380 mm x 300 mm: The Sun, The National Enquirer, The National Ledger, The Star Magazine, New York Post, The Globe gazeteleri gibi sansasyonel haberlere yer veren halka hitap eden gazetelerdir.
 Berliner veya Midi: 470 mm x 315 mm: Avrupa gazeteleri genellikle bu boydadır. Örneğin Fransız Le Monde, İtalyan La Stampa. İnternet ve Televizyon medyası karşısında sürekli kan kaybeden reklam gelirleri artıp baskı maliyetleri artan pek çok büyük boy gazetede midi formata dönmektedir. 12 Eylül 2005 tarihinde ünlü İngiliz gazetesi The Guardian midi formata dönmüştür. Belçika'da De Standaard ve İsviçre'den Fluck gibi ciddi içeriğe sahip gazetelerin tiraj kayıplarını ve maliyet sorununu çözmek amacıyla tabloid formata geçerek başarılı olmaları Türkiye'de de tartışılmış hatta Radikal gazetesinin tabloid olarak yayımlanması gündeme gelmiştir.
 Kompakt, gazete endüstrisinde kullanılan broadsheet kalitesindeki baskının, tabloid formata basılmasıyla ortaya çıkan gazete formatıdır. The Times gazetesi bu formatta basılmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de yayımlanan gazeteler listesi
 Gazetecilik mesleği
 Resmî gazete
 Gazete dağıtımı
 Gazete hırsızlığı

Notlar

Gazete yayıncılığı
Matbaacılık
Tanıtım ve pazarlama iletişimi
Kâğıt ürünleri
Medya formatları
Gazetecilik
Efemera
Kâğıt

Gazete


خوارزمية مربع الماس  هي طريقة تستخدم في إنتاج خرائط ارتفاع heightmaps ذات درجة واقعية كبيرة من أجل تطبيقات الرسوميات الحاسوبية. تعتبر على أنها التطبيق الثلاثي الأبعاد لخوارزمية تشرد نقطة الوسط midpoint displacement algorithm التي تنتج تضاريس ثنائية الأبعاد.

الخوارزمية
 ضع قيمة ارتفاع لكل زاوية من زوايا مستطيل (صورة).
 قسم المستطيل إلى أربع أرباع مستطيل، وضع قيمة ارتفاع لهذه النقاط تساوي المتوسط الحسابي لقيم ارتفاعات الزوايا التي ترتبط بها.

 سيكون له قيم الارتفاع التالية

لكن عند حساب الارتفاع في المنتصف يجب إضافة قيمة صغيرة للخطأ، تعتمد على حجم المستطيل (عادة يكون الخطأ متناسباً مع حجم المستطيل وبعض الثوابت، حيث تتحكم الثوابت بدرجة خشونة الكسيرية، حيث أن ثابت أكبر ينتج أودية وجبال أشد).

 يعاد بشكل تكراري تقسيم كل مستطيل ناتج إلى مستطيلات أصغر بحسب القاعدة في الأعلى. في النهاية ستكون صغيرة جداً حيث تعطي الفرق الواضح. تتوقف الخوارزمية عند الحاجة ومن ثم تحول قيم الارتفاع في الصورة إلى قيم ارتفاع في الفضاء الثلاثي الأبعاد.

تطبيقات
تستخدم هذه الخوارزمية في الحصول على تضاريس واقعية، ويوجد العديد من التطبيقات لها في الرسوميات الحاسوبية مثل برنامج برايس.

مراجع

التوليد الإجرائي
مربع الماس
كسيريات

خوارزمية مربع الماس


Nowe Miasto Lubawskie (; ) is a town in northern Poland, situated on the River Drwęca. The total population in June 2018 was 11,062. Nowe Miasto Lubawskie is the capital of Nowe Miasto County in the Warmian-Masurian Voivodeship.

Geographical location
Nowe Miasto Lubawskie lies on the right (west) bank of the upper course of the River Drwęca in Chełmno Land in the historic region of Pomerania, some 15 km south-west of the town of Lubawa, 70 km south-west of the town of Olsztyn, and 120 km south-east of the region's capital, Gdańsk.

History

Early history involved settlement by early Slavic peoples; later settlement was by Old Prussians who were conquered by Polish ruler Bolesław Krzywousty. In 1310 the Teutonic Order invaded and occupied the region of Gdańsk Pomerania and Otto von Luttenberg, commander of Culm (Chełmno), founded the settlement in 1325. It was known under the names Nuwenmarkt, Novum Forum and Nowy Targ. Between 1334–43 it was the seat of a Vogt of the Teutonic Order. It adopted Kulm law in 1353.

During the Polish–Lithuanian–Teutonic War, in 1410, the town briefly became part of Poland due to result of local fighting, and remained so until the 1411 peace treaty. In 1440, the town was a founding member of the Prussian Confederation, an association of towns and gentry that opposed the policies of the Order and wanted the region to become part of Poland. In 1454, the association asked Polish King Casimir IV Jagiellon to incorporate the region into the Kingdom of Poland, to which the King agreed and signed the act of incorporation in Kraków in 1454. In the Second Peace of Thorn (1466) the Teutonic Order renounced any claims to the area, and the reincorporation of the town into the Kingdom of Poland was confirmed. Administratively, it was part of the Chełmno Voivodeship in the province of Royal Prussia (which after 1569 was itself part of the province of Greater Poland). During the Reformation, in 1581 the parish church, which is almost as old as the town itself, became evangelical. In the 18th century the town was still surrounded by a town wall and by a rampart, and the parish church was Catholic. A Protestant church was built in 1824.

In the First Partition of Poland in 1772 the town was annexed by the Kingdom of Prussia, and as Neumark it was included to the newly formed province of West Prussia. It was briefly regained by the Poles and was part of the short-lived Polish Duchy of Warsaw between 1807 and 1815, and later it, again, fell under Prussian rule. The population was subjected to Germanisation policies. In October 1831, various Polish infantry units of the November Uprising stopped in the town on the way to their internment places. At the end of the 19th century, the town was capital of Landkreis Löbau in the Prussian administrative district of Regierungsbezirk Marienwerder in West Prussia, where it remained until 1919. According to the German census of 1890, the town had a population of 2,723, of which 800 (29.4%) were Poles. It had a Lutheran  and a Catholic church, a Progymnasium, a court, a steam mill with grain trading, and (as of 1885) 2,678 inhabitants. The monastery Maria-Lonk was nearby. Around 1908 the town also had a dairy, an electric power plant, three sawmills and brickwork.

Following World War I, in 1918, Poland regained independence, and after the Treaty of Versailles became effective in January 1920, the town was reintegrated with Poland. Within the Second Polish Republic, Nowe Miasto Lubawskie was the capital of Nowe Miasto County () in the Polish Pomeranian Voivodeship.

On 3 September 1939, during the German Invasion of Poland which started World War II, the town and area were captured and then occupied by Germany. Afterwards 2,500 civilians were murdered in actions carried out by the SS and units made up from German minority's militia, the Selbstschutz. Under German occupation, from 26 October 1939 to 1945, Nowe Miasto Lubawskie was annexed directly to Germany and administratively made part of the Landkreis Löbau/Neumark in the newly formed province of Reichsgau Danzig-West Prussia. On 21 January 1945 the town was captured by the Red Army. After the war the town was restored to Poland, although with a Soviet-installed communist regime which stayed in power until the 1980s (see People's Republic of Poland).

Sports
The local football club is . It competes in the lower leagues.

Famous people
 Katarzyna Dąbrowska, Polish actress
 Zyta Gilowska, Polish economist and politician
 Wiesław Lendzion, Polish footballer
 Joseph Newmark (1799–1881), American Orthodox rabbi
 Philip Newmark, father of Harris Newmark, Los Angeles pioneer and retailer
  (1869–1923), German military person
 Jonatan Straus, Polish footballer
 Nikolaus von Vormann, German military person, Wehrmacht general
  (1937–2014), Polish organist and music educator

International relations

Twin towns — Sister cities
Nowe Miasto Lubawskie is twinned with:
  Hude, Germany
  Šalčininkai, Lithuania

References

External links

 Tygodnik Internetowy - weekly alternative newspaper online features top news stories, local information for Nowe Miasto area.
 Official town website
Old photo of towns square and church
Images of Nowe Miasto Lubawskie

Cities and towns in Warmian-Masurian Voivodeship
Nowe Miasto County
Chełmno Voivodeship

Nowe Miasto Lubawskie


James Paul Buchanan (* 30. April 1867 in Midway, Orangeburg County, South Carolina; † 22. Februar 1937 in Washington, D.C.) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1913 und 1937 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
James Buchanan war ein Cousin des Kongressabgeordneten Edward W. Pou (1863–1934) aus North Carolina. Noch in seinem Geburtsjahr zog er mit seinen Eltern nach Chappell Hill in Texas, wo er später die öffentlichen Schulen besuchte. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Texas in Austin und seiner 1889 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in diesem Beruf zu arbeiten. In den Jahren 1889 bis 1892 war Buchanan Friedensrichter im Washington County. Danach arbeitete er zwischen 1892 und 1906 in verschiedenen Bereichen als Staatsanwalt. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein. Von 1906 bis 1913 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Texas.

Nach dem Rücktritt des Abgeordneten Albert S. Burleson wurde Buchanan bei der fälligen Nachwahl für den zehnten Sitz von Texas als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington gewählt, wo er am 15. April 1913 sein neues Mandat antrat. Nach zwölf Wiederwahlen konnte er bis zu seinem Tod am 22. Februar 1937 im Kongress verbleiben. Von 1933 bis 1939 war er Vorsitzender des Bewilligungsausschusses. In Buchanans Zeit als Kongressabgeordneter fiel unter anderem der Erste Weltkrieg. Seit 1933 wurden viele der New-Deal-Gesetze der Bundesregierung unter Präsident Franklin D. Roosevelt im Kongress verabschiedet. Zwischen 1913 und 1933 wurden der 16., der 17., der 18., der 19., der 20. und der 21. Verfassungszusatz ratifiziert.

Nach Buchanans Tod wurde der spätere Präsident Lyndon B. Johnson als sein Nachfolger in den Kongress gewählt.

Nach ihm ist der Lake Buchanan in Texas benannt.

Weblinks

 Biografie im Handbook of Texas

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied des Repräsentantenhauses von Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1867
Gestorben 1937
Mann

James P. Buchanan


Jens Christian Vedige Brøchner (født 16. august 1972 i Frederiksværk) er en dansk embedsmand. Han har siden maj 2012 været departementschef i Skatteministeriet.

Brøchner er uddannet cand.polit. fra Københavns Universitet 1998. Før han blev udnævnt til departementschef i Skatteministeriet, var han koncerndirektør i ATP og direktør i Pensionsstyrelsen. Tidligere var han afdelingschef i Finansministeriet.

Den 20. januar 2020 afslørede Ekstra Bladet at Brøchner havde to ikke-registrerede litauiske håndværkere til at bygge anneks og en terrasse på hans sommerhus i Nordsjælland, og at de fik penge direkte i hånden. Den 22. januar erkendte Brøchner, at han brød reglerne om sort arbejde, hvoraf flere dele var vedtaget med ham som departementschef.

Se også
 Udbytteskatsvindel-sagen

Kilder

Eksterne henvisninger

Departementschefer i Skatteministeriet
Direktører for danske styrelser
Økonomer fra Danmark
Danskere i 1900-tallet
Danskere i 2000-tallet
Personer fra Frederiksværk
Personer i Kraks Blå Bog
Alumni fra Københavns Universitet

Jens Brøchner


An Cynodon transvaalensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Burtt Davy. An Cynodon transvaalensis in nahilalakip ha genus nga Cynodon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cynodon (Poaceae)

Cynodon transvaalensis


Kenned er en dansk kortfilm fra 2012, der er instrueret af Trine Nadia efter manuskript af Hanne Korvig.

Handling
Det er kvindernes årtier; 'hajernes', de mål-styrede og multi-taskende stærke kvinder, der dikterer dagsordnen - ikke mindst på hjemmefronten. Og dér står den bløde og forvirrede mand; klynkedyret og snart(?) truede art og træder vande, øm i maskuliniteten og tør i munden af speltmel og hirse-saft. Sådan en mand er historiens hovedperson Kenned. Kenned lader sig trække rundt ved snuden af kæresten, den skrukke Tina, indtil han tager mod til sig og joiner selvudviklingsgruppen 'Mand dig op', hvor kvinder er forment adgang - men hvor den oppustelige Lolita-dukke er et obligatorisk 'terapeutisk arbejdsredskab'.

Medvirkende
 Mikkel Bay Mortensen - Kenned
 Malene Melsen - Tina
 Anders Gjellerup Koch - Niels
 Jesper Riefensthal - Mik
 Morten Brown - Kasper
 Margit Watt-Boolsen - Bankdame

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2012

Kenned


Der Seidel-Test, benannt nach seinem Erfinder, dem deutschen Augenarzt Erich Seidel (1882–1948), ist ein einfaches augenheilkundliches Verfahren zum Nachweis von kleinen Perforationen und Durchlässigkeiten (Leckagen) der Hornhaut. Dabei wird der Tränenfilm mittels des Farbstoffes Fluorescein angefärbt und an einer Spaltlampe durch Vorschalten eines Kobaltblaufilters inspiziert. Tritt Kammerwasser über eine undichte Stelle auf die Hornhautoberfläche aus, so sind kleine, quellförmige Ausflüsse erkennbar, der Farbstoff wird ausgewaschen, und der Test gilt als positiv. Zur Durchführung wird darauf hingewiesen, dass kein oder nur sehr wenig Druck auf den Augapfel ausgeübt werden sollte.

Das Verfahren findet auch in der Tiermedizin Anwendung.

Einzelnachweise

Diagnostisches Verfahren in der Augenheilkunde
Tiermedizinische Diagnostik

Seidel-Test


Klassisk distance for herrer bliver afviklet over 20 km. Konkurrencen blev afholdt 15. februar 2018.

Konkurrencen
Hver deltager skyder fire gange à 5 skud, skiftevis liggende og stående. For hver forbier tildeles deltageren en tidsstraf på ét minunt.

Resultater

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne henvisninger
 https://www.pyeongchang2018.com/en/venues/alpensia-biathlon-centre

Klassisk distance - Herrer

Skiskydning under vinter-OL 2018 – klassisk distance – Herrer


Die evangelische Kirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude am Strickherdicker Weg 1 in Dellwig, einem Ortsteil von Fröndenberg im Kreis Unna (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die ehemals dem hl. Laurentius geweihte Kirche steht auf dem erhöht gelegenen Kirchplatz. Sie ist im Norden und Osten von einem Häuserring eingefasst. Die steil zum Ruhrtal abfallende West- und Südseite sind durch Bruchsteinmauern mit Strebepfeilern gesichert.

Der romanische Westturm ist älter als das kaum breitere Schiff, ihm wurde 1727 ein hoher Spitzhelm aufgesetzt. Die beiden Westjoche und das Nordportal mit eingestellten Säulen und Flachreliefdekor sind wohl vom Ende des 12. Jahrhunderts. Das Ostjoch, der Chorschluss, die Maßwerkfenster und die Nordsakristei sind wohl vom 14. Jahrhundert. Die Nordsakristei wurde 1980 verbreitert. Der dreijochige, verputzte Saal mit 3/6-Schluss wurde 1872 durch Querarme aus Bruchstein am Mitteljoch kreuzförmig erweitert. Im Inneren ruhen Rippengewölbe auf abgefasten Wandvorlagen und Konsolen. Sie sind in verlorener Inschrift mit 1510 bezeichnet. In den Querarmen stehen Emporen.

Ausstattung
 Ein Kruzifix aus Holz ist vom Ende des 15. Jahrhunderts, die Arme und die Fassung sind neu.
 Außen am Turm ist eine Uhrglocke angebracht, sie stammt von 1770.

Glocken
Die Glocken aus Bronze wurden im 1. Weltkrieg eingeschmolzen. Als Ersatz kamen 1920 drei Eisenhartgussglocken mit den Tönen d', fis' und g', die den Turm zu stark belasteten, da sie zu schwer dimensioniert waren. 1995 musste die große Glocke stillgelegt werden und auf Empfehlung des Sachverständigen wurden fünf neue Bronzeglocken angeschafft und die Eisenglocken auf der Westseite aufgestellt. Der Glockenstuhl stammt aus der Barockzeit. Das Dellwiger Geläut ist das umfangreichste Geläut der Stadt Fröndenberg.

Literatur
 Ursula Quednau (Red.): Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen II, Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2, S. #.

Weblinks

Baudenkmal in Fröndenberg/Ruhr
Dellwig
Erbaut im 12. Jahrhundert
Laurentiuskirche
Dellwig
Bauwerk in Fröndenberg/Ruhr
Dellwig

Kirche Dellwig


Jeanne d'Arc The Messenger, Mіlla Jovovič, Dustin Hoffman ve John Malkovich'in başrollerini oynadığı, Luc Besson'un yönetmenliğini yaptığı, tarihi Fransız kahraman Jeanne d'Arc'ın yaşam öyküsünün anlatıldığı 1999 yapımı film.

Konusu
Jeanne D'Arc 1412 yılında Fransa'da sıradan bir köy olan Domremy'de fakir bir çiftçinin kızı olarak dünyaya gelir. Yüzyıl Savaşları'nın tüm hızıyla sürdüğü o yıllarda Fransa, İngilizler tarafından istila edilmektedir. Aynı zamanda ülke içten içe birbirini yemekte ve bir iç savaşa doğru sürüklenmekteydi. Fransa'yı bu kara günde bir tek şey kurtarabilirdi; bir mucize!

O sıralar 13 yaşındaki Jeanne ise günlerini dua etmekle geçirmektedir. Genç kız sık sık tanrısal ilhamlar aldığını iddia etmeye başlar. İddiaya göre o, Tanrı tarafından Fransa'yı kurtarmak ve Fransa Kralı olacak olan Prens Charles'a yardım etmek üzere seçilmiştir.

1999 çıkışlı filmler
Fransa macera filmleri
Luc Besson'un yönettiği filmler
Tarihî filmler
Fransa biyografik filmleri
Jeanne d'Arc
Fransa savaş filmleri
Gerçek olaylara dayanan epik filmler
En İyi Film Lumières Ödülü sahipleri
1990'larda İngilizce filmler

Jeanne d'Arc The Messenger


{| border=1 align=right cellpadding=4 cellspacing=0 width=230 style="margin: 0 0 1em 1em; background: #efefef; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"

| align="center" colspan=2 bgcolor="#efefef" style="border-bottom:1px solid gray; font-size:100%;" |  Otomobil Markası
|- valign="top"
| style="text-align: left; white-space: nowrap;" |  Ülke
| bgcolor="#efefef" | Almanya

|- valign="top"
| style="text-align: left; white-space: wrap;" | Kuruluş
| bgcolor="#efefef" |  15 Nisan 1994 |- valign="top"
| style="text-align: left; white-space: wrap;" | İsmi Nereden Geliyor
| bgcolor="#efefef" |Swatch, Mercedes-Benz ve Art (Sanat).
|- valign="top"
| style="text-align: left; white-space: wrap;" | Kurucusu
| bgcolor="#efefef" | Daimler-Benz ve isviçreli saat üreticisi Swatch |- valign="top"
| style="text-align: left; white-space: wrap;" | Amblemin Anlamı
| bgcolor="#efefef" |Smart amblemi, iki parçadan oluşan üç boyutlu bir figürdür: gümüş grisi "C" harfinin ("kompakt" anlamına gelir) kesilmiş bir dairesi ve iki kavisli kenarı olan sarı bir üçgen. Figürler, fütürist ve ilerici markanın felsefesinin bir simgesi olan Doğu'yu işaret eden bir çeşit ok oluşturmaktadır.
|}Smart''', 1994 yılında Mercedes-Benz ve Swatch tarafından kurulan Alman otomobil markasıdır. Hâlâ Daimler AG bünyesindedir.

2017 yılı itibarıyla fortwo ve forfour modelleri elektrikli olarak da üretmeye başlamıştır.

1994 yılında Mercedes-Benz MCC (Micro Compact Car) modeli ile çıkış yapmıştır. Eco Speedster adıyla da bilinir.

Modelleri

 Fortwo - İki kişi için("fortwo" iki koltuklu model.)
 Forfour - Dört kişi için("forfour" beş koltuklu koltuklu model.
 Roadster

Dış bağlantılar

 http://www.smart.com/
 İngilizce wikipedia Smart sayfası

Daimler AG markaları
Otomobil markaları
Alman markaları
Almanya merkezli otomotiv şirketleri
1994'te kurulan şirketler

Smart


Les Forces d'assaut aérien de l'Ukraine (DShV, de Desantno-shturmovi viyska Ukrayiny, en , abrégé en ) sont une arme indépendante au sein des Forces armées de l'Ukraine.

En temps de paix, elles sont composées d'unités à un bon niveau de préparation, devant être prêtes au combat, ainsi qu'à haute mobilité. Depuis la guerre du Donbass de 2014-2015 et surtout l'invasion de l'Ukraine par la Russie en , les brigades d'assaut aérien et aéromobiles sont utilisées comme des unités d'infanterie mécanisée, mais considérées comme d'élite en raison de leur recrutement plus exigeant que celui des Forces terrestres.

Histoire

Les Troupes aéromobiles (, abrégé en ) ukrainiennes sont constituées en 1992 à partir d'unités des Forces aéroportées soviétiques stationnées sur le territoire ukrainien. Il s'agit alors d'une arme au sein de l'Armée de terre ukrainienne (jusqu'en 2016). En 1993, est formée la  (), composée de trois brigades (,  et ) et casernée à Bolhrad. Cette division est dissoute en 2003. Des détachements sont envoyés en mission de maintien de la paix pour l'ONU, en Bosnie-Herzégovine, au Kosovo, en Irak, au Liban, au Koweït, au Sierra Leone, au Liberia, en Éthiopie, en Géorgie et au Congo démocratique. En 2012, les troupes aéroportées prennent le nom de  (), pour retrouver l'abréviation  (VDV) usuelle du temps de l'URSS.

Guerre du Donbass
En 2013, juste avant le déclenchement de la guerre russo-ukrainienne, les troupes aéroportées ukrainiennes sont composées de quatre brigades, les  (à Dnipropetrovsk),  (à Mykolaïv),  (à Lviv) et  (à Jytomyr). Mais comme les Forces armées de l'Ukraine sont sous-financées à cause des difficultés budgétaires et de la corruption, les unités sont en sous-effectif et manquent de matériel ; l'armée est de plus en pleine réorganisation suite à la suppression de la conscription : résultat, seule la moitié des douze bataillons (trois par brigade) est opérationnelle.

En réponse à la saisie de la Crimée par les forces russes en février 2014, quatre bataillons (, 1/, 1/ et 13/) sont déployés au nord de l'isthme de Perekop en mars, tandis que la compagnie de reconnaissance de la , présente dans la péninsule pour des exercices (au camp de Perevalne), y est bloquée temporairement par les , mais réussit à s'extraire. En avril, l'entrée en insurrection des villes de l'Ukraine orientale déclenche l', avec notamment l'envoie du 1/ à Amvrossiïvka, du 3/ à Kramatorsk, des 1/ et 2/ à Melitopol, du 1/ sur l'aéroport de Louhansk, du 3/ à Sievierodonetsk, des 1/ et 13/ à Sloviansk ; ces bataillons sont soutenus le plus souvent par une batterie d'artillerie et sont progressivement complétés par des réservistes.

Ils y affrontent les milices séparatistes, dans une situation de guerre civile. Les troupes aéroportées se firent remarquer à plusieurs reprises : le , une unité de la  perdit six blindés (BMD-2, BTR-D et un 2S9) en étant désarmée par des civils à l'entrée de Sloviansk ; le ,  de la  sont tués à bord d'un Iliouchine Il-76 à l'approche de l'aéroport de Louhansk ; du  au , la  mène un long raid dans les territoires contrôlés par les séparatistes pour dégager des unités loyalistes encerclées, affrontant à cette occasion des BTG russes.

Transformations

En 2015, chaque brigade est désormais renforcée par une compagnie de chars T-80, ce qui transforme les brigades aéroportées en brigades d'assaut. En 2016, est décidé leur détachement de l'Armée de terre ukrainienne pour devenir une arme indépendante ; en 2017, les troupes changent de nom, devenant les  ; dans le cadre de la décommunisation, le nouveau jour de fête est le 21 novembre (la saint Michel). En 2017, Le béret bleu, hérité des paras soviétiques, est remplacé par celui marron ; un nouvel insigne et un nouveau drapeau sont sélectionnés.

Invasion russe

Organisation
L'essentiel des unités aéroportées, aéromobiles et d'assaut aérien ukrainiennes est organisé en brigades. Ces brigades sont plus légères que celles mécanisées des Forces terrestres, la plupart des unités organiques (génie, transmissions, logistique, etc.) étant limitées à la taille d'une compagnie au lieu d'un plein bataillon, de même que pour l'unité de chars. L'artillerie est elle-aussi un peu réduite à la taille d'un régiment, comprenant deux ou trois « divisions » (au lieu de quatre) d'artillerie automotrice, de lance-roquettes multiples et de systèmes antichars.

Liste des unités
 Le commandement des Forces d'assaut aérien se trouve à Jytomyr. Il a sous ses ordres :
  , à Jytomyr ;
   aéroportée, à Hvardiïske dans l'oblast de Dnipropetrovsk ;
  , à Bolhrad dans l'oblast d'Odessa (a existé de 1993 à 2003 puis de 2016 à 2020) ;
   aéromobile, à Poltava ;
   de chasseurs, à Krementchouk (activée en 2022) ;
   aéromobile, à Jytomyr ;
   d'assaut aérien (en formation) ;
   d'assaut aérien, à Mykolaïv ;
   d'assaut aérien, à Lviv ;
   aéromobile, à Droujkivka près de Kramatorsk ;
   d'assaut aérien, à Tchernivtsi ;
   d'assaut aérien, à Jytomyr ;
  , à Jytomyr ;
  , à Ozerne dans l'oblast de Jytomyr ;
   de formation, à Jytomyr.

Commandants
 De 1992 à 1993 : colonel Viktor Oleksiyovych Savechko
 de 1993 à 1998 : major-général Vitaly Anatoliyovych Rajevskyi
 de 1998 à 2005 : colonel Ivan Mykolayovych Yakubets
 de 2006 à 2012 : colonel Lisovii Serhii Guriyovych
 de 2012 à 2014 : colonel Oleksandr Mykolayovych Shvets ;
 juin 2014 : colonel Iouri Halouchkine ;
 de janvier à mars 2015 (par intérim) : colonel Ivanov Volodymyr Stanislavovych ;
 de mars 2015 à août 2019 : lieutenant-général Mikhaïlo Zabrodskiy ;
 d'août 2019 au  : lieutenant-général Ievhen Moïssiouk ;
 depuis le  : major-général Maxime Mirhorodskiï.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes
 site officiel
 ministère de la Défense
 Forum militaire

Articles connexes
 Forces spéciales ukrainiennes
 Forces aéroportées soviétiques
 Troupes aéroportées de la fédération de Russie

Forces aéroportées de l'Ukraine

Forces d'assaut aérien ukrainiennes


Haworthia pygmaea es una especie de planta suculenta perteneciente a la familia Xanthorrhoeaceae. Es originaria de Sudáfrica.

Descripción
Es una planta suculenta perennifolia que alcanza un tamaño de 30 cm de altura. Se encuentra a una altitud de 500 metros en Sudáfrica.

Taxonomía
Haworthia pygmaea fue descrita por Poelln. y publicado en Repert. Spec. Nov. Regni Veg. 27: 132, en el año 1929.
Variedades aceptadas
 Haworthia pygmaea var. argenteomaculosa (G.G.Sm.) M.B.Bayer

Referencias

Enlaces externos

pygmaea
pygmaea haworthia

Haworthia pygmaea


Edwin Edwards (født 6. juli 1823 i Suffolk, død 15. september 1879 sammesteds) var en engelsk maler og raderer.

Han var 37 år gammel, da han opgav en betydelig sagførerpraksis for at hengive sig til kunsten, gjorde en studierejse til Tyrol og rejste derefter til Paris, hvor han under indflydelse af Henri Fantin-Latour og andre begyndte at male og radere; først malede han akvareller, senere oliebilleder, af hvilke Gainsburry Lane vakte opsigt, da det 1877 var at se i Londons Akademi; det roses navnlig for sin klare, alvorlige holdning og den udmærkede karakteristik af den engelske klippekysts ejendommelige lysvirkninger; nu tilhører det med flere af hans malerier Tate Gallery. Mest kendt er Edwards dog som raderer, i hvilken egenskab han var meget produktiv (376 blade) og viste overordentlig dygtighed. Hans billeder af gotiske domkirker er gennemgående af ægte monumental virkning, hvilket delvis også gælder om hans suite Old Inn's of England og om hans kystpartier. Hans illustrationer af Wordsworth og Longfellow sættes i England højt.

Kilder

Eksterne henvisninger

Landskabsmalere
Malere fra England
Raderere
Grafikere fra Storbritannien
Briter i 1800-tallet

Edwin Edwards (kunstner)


Listă de jocuri video considerate cele mai bune:

Lista

Note

Note

Legături externe
 Jocuri cu cele mai mari rating-uri la Metacritic, GameRankings , OpenCritic

Liste de jocuri video


An Dactylorhiza mixta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Paul Friedrich August Ascherson ngan Karl Otto Robert Peter Paul Graebner, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ined.. An Dactylorhiza mixta in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylorhiza

Dactylorhiza mixta


Die Radrennbahn Rostock befindet sich in der Stadt Rostock in Mecklenburg-Vorpommern. Sie liegt in einem Komplex von Sportanlagen am Damerower Weg im Südwesten der Stadt in der Nähe des Barnstorfer Waldes und des Neuen Friedhofs am Rande des Rostocker Ortsteils Südstadt.

Die Bahn wurde zwischen 1983 und 1986 erbaut, unter anderen konzipiert von dem Bauingenieur Ulrich Müther. Sie ist aus Beton, 250 Meter lang und offen. Ihre Kurvenüberhöhung beträgt rund 38 Grad. Sie dient dem Radsportverband Mecklenburg-Vorpommern vor allem als Trainingsstätte. Der mehrfache Olympiasieger und Weltmeister im Bahnradsport Stefan Nimke begann hier seine Karriere, und auch Jan Ullrich fuhr hier erste Bahnrennen.

Weblinks
 Die Rennbahn Rostock auf radsport-mv.de

Rostock
Sportstätte in Rostock
Ulrich Müther
Südstadt (Rostock)
Sportstätte in der DDR

Radrennbahn Rostock


Waji (Nuristani), auch waj, vaj, vaji, wuj, wadzh, wanz, englisch Kafir harp, ist eine vier-, seltener fünfsaitige Bogenharfe der Nuristani, einer kleinen Ethnie in der ostafghanischen Provinz Nuristan und im angrenzenden pakistanischen Distrikt Chitral. Die heute kaum noch gespielte, in ihrer Bauform einzigartige waji stellt durch die Anordnung mehrerer paralleler Saiten eine der frühesten Entwicklungen aus dem Musikbogen dar und hat innerhalb der besonderen Musikkultur Nuristans als letzte Bogenharfe in Zentralasien überlebt. Instrumentenkundlich wird die waji noch den mehrsaitigen Musikbögen mit verbundenem Resonator zugeordnet. Die indischen Harfen kamen vermutlich mit der Ausbreitung des Buddhismus ab dem 3. Jahrhundert v. Chr. nach Afghanistan.

Herkunft
Musikbögen sind die einfachsten und ältesten Saiteninstrumente. Sie bestehen aus einer oder selten mehreren, zwischen den beiden Enden eines elastischen Trägerstabes befestigten Saiten, durch deren Spannung der Stab gekrümmt wird. Zur Schallverstärkung dient beim Sonderfall des Mundbogens der Mundraum des Spielers, ansonsten ein am Saitenträger angebrachter Resonanzkörper. Bei den afrikanischen Musikbögen ist dies häufig eine Kalebasse.

In Mesopotamien ist das früheste Musikinstrument auf einer Tontafel der späten Uruk-Zeit Ende des 4. Jahrtausends abgebildet. Sie zeigt eine dreisaitige Harfe mit einem bootsförmigen Resonanzkörper am unteren Ende, von dem ein gebogener Saitenträger abgeht. Aus dem 26. Jahrhundert v. Chr. wurden Fragmente von Harfen und Leiern zusammen gefunden.

Die ältesten Harfen in Afrika sind Bogenharfen, die auf Wandmalereien in Grabkammern aus der altägyptischen 4. Dynastie um 2500 v. Chr. dargestellt sind; die aus Mesopotamien schon länger bekannte Winkelharfe kam ab dem 16. Jahrhundert v. Chr. im Mittleren Reich hinzu. Bogenharfen in Afrika werden heute noch in einigen Varianten in Uganda und der Zentralafrikanischen Republik gespielt. Die ennanga im Süden von Uganda, die adungu im Norden von Uganda und die kundi der Azande, die hauptsächlich im Norden des Kongo leben, sind Beispiele von Bogenharfen, die sich in der Form des Resonanzkörpers und der Art, wie der Saitenträger befestigt ist, unterscheiden.

Die vedischen und nachvedischen Texte, in denen die im 1. Jahrtausend v. Chr. entwickelte altindische Gandharva-Musiktheorie zusammengefasst wurde, verwenden das Wort vina als Sammelbegriff für Saiteninstrumente. Ab dem 2. Jahrhundert v. Chr. haben sich Abbildungen von Bogenharfen an Steinreliefs buddhistischer Kultbauten (Stupas) erhalten, in den Brahmanas sind sie schriftlich bereits vor der Mitte des 1. Jahrtausends v. Chr. belegt. Ein Relieffragment im Gandhara-Stil am Stupa von Loriyan Tangai (bei Peschawar) aus dem 3. Jahrhundert zeigt ein harfenartiges Instrument, das große Ähnlichkeit mit der waji besitzt. In Südindien war die Bogenharfe yazh zur selben Zeit bis Ende des 1. Jahrtausends das hauptsächliche Saiteninstrument.

Die heute in der indischen Musik als vina bezeichneten Langhalslauten und Stabzithern mit Kalebassenresonatoren (rudra vina) entwickelten sich erst nach der Zeitenwende und wurden ab dem 6. Jahrhundert abgebildet. Etwa um dieselbe Zeit ging in Indien der Gebrauch der Bogenharfen zurück, einige ursprünglich wohl aus Indien stammende Harfenvarianten haben sich weiterhin in Zentralasien in regionalen Musikkulturen erhalten. Die abgesehen von der waji beinahe letzte noch verbliebene asiatische Bogenharfe ist das burmesische Nationalinstrument saung gauk. Ferner existiert noch bei den Karen im burmesisch-thailändischen Grenzgebiet die mit sechs Metallsaiten ausgestattete Bogenharfe na den. Mit ihr begleiten junge Männer Brautwerbelieder. Die na den wird auf eine ältere, heute verschwundene Bogenharfe der Mon mit mehr Saiten zurückgeführt.

Nicht mit der waji verwandt ist die in der georgischen Region Swanetien gespielte sechs- bis neunsaitige tschangi, die namentlich und nach der Bauart von der mittelalterlichen persischen Winkelharfe tschang abstammt. Dafür geht im zentralindischen Bundesstaat Madhya Pradesh am Ufer der Narmada beim Adivasi-Volk der Pardhan eine bin-baja genannte, fünfsaitige Bogenharfe, die gelegentlich anstelle der dreisaitigen Fiedel bana zur Gesangsbegleitung verwendet wird, auf dieselben Urformen zurück. Die Pardhan unterhalten als Musikerkaste die benachbarten Gond.

Dem Namen nach geht laut Christian Poché (2014) waji über wanj auf eine arabische Harfe zurück, die vom 7. bis zum 10. Jahrhundert in einigen literarischen Quellen wann genannt wird. Das aus dem Mittelpersischen stammende Wort wann kommt an einer Stelle im Werk des früharabischen Dichters al-Aʾshā (um 570 – 625) vor, zusammen mit mushtaq (chinesische Maultrommel), barbat (Laute) und sanj. Vermutlich bezeichneten wann, sanj und tschang identische oder zumindest ähnliche Harfen. Der Historiker at-Tabarī (839–923) erzählt, wann und sanj seien vom biblischen Tubal, dem Sohn Lamaks erfunden worden. In späteren arabischen Quellen steht sanj nicht mehr für "Harfe", sondern für ein Perkussionsinstrument (zang). Während die Harfe, die nun bis zu ihrem Verschwinden tschang (jank) hieß, verschwand, hat sich ihre Bezeichnung als korrumpierte Form in Nurestan erhalten. Alastair Dick (2016) hält es für möglich, dass waji über das mittelalterliche Prakrit vajji vom altindischen Sanskrit-Wort vadya für "Musikinstrument" abstammt.

Bauform

Die waji stellt eine einzigartige Mischform aus ein- oder mehrsaitigem Musikbogen mit angehängtem Resonator und Bogenharfe mit Korpus, also mit integriertem Resonator dar. Sie bildet ein entwicklungsgeschichtlich sehr altes Bindeglied zwischen beiden Instrumentenklassen. Aus Afrika sind mehrsaitige Musikbögen bekannt, bei denen zwischen einem halbrund gebogenen Stab eine Schnur Z-förmig hin und her gespannt ist, sodass sich drei oder mehr unterschiedlich lange Saiten ergeben. Eine andere Weiterentwicklung zu einem mehrsaitigen Instrument ist der afrikanische Pluriarc mit bis zu acht gebogenen Saitenträgern für jeweils eine Saite. Der Korpus der waji besteht aus einem bootsförmigen, in der Mitte taillierten Block aus Zedernholz von etwa 40 bis 45 Zentimetern Länge, der bis auf einen schmalen Rand ausgehöhlt wurde. Eine übliche Breite beträgt 11 Zentimeter, bei einer Gesamthöhe des Instruments um 40 Zentimeter. Über den Kasten ist eine ungegerbte Ziegen- oder Kalbshaut gespannt. Durch Löcher an den Rändern gezogene und zur Unterseite geführte Hautstreifen bleibt die Hautdecke gespannt.

Der kreisbogenförmig gekrümmte Saitenträger besteht aus einem festen dunklen Holz. Etwas außerhalb seiner Mitte liegt er in Längsrichtung auf der Decke, mit der er durch einen weiteren breiten, darüber gespannten Hautstreifen fest verbunden ist. So entsteht ein Kontaktbereich zwischen Saitenträger und Resonator, wie er beim Musikbogen in weniger fester Form durch die Stimmschlinge erzeugt wird. Vier, bei größeren Instrumenten mit bis zu 60 Zentimetern Länge fünf Saiten, werden am unteren Ende in gleichmäßigen Abständen durch Bohrlöcher gesteckt und am Stab festgebunden. Am oberen Ende werden die Saiten um den Saitenträger gewickelt und durch dicke Kordeln in ihrer Lage gehalten. Wie bei der saung gauk erfolgt die Stimmung durch Verschieben der Kordeln. Die Saiten bestehen aus einer Tiersehne (Rind oder Rehwild).

Nach der Hornbostel-Sachs-Systematik gehört die waji zu den Musikbögen, denn die Saiten können ohne Einbeziehung des Resonanzkörpers zwischen den Enden des Saitenträgers gespannt werden und sie sind außerdem nicht direkt auf dessen Decke befestigt. Den Übergang zur Harfe erreicht die waji dadurch, dass der Saitenträger teilweise unter die Hautdecke in den Korpus eintaucht und so das untere Ende des Stabs die Position der Aufhängeleiste bei der Harfe einnimmt. Die Saiten sind wie bei einer Harfe einzeln in einer Ebene gespannt, während bei mehrsaitigen Musikbögen stets eine einzelne Schnur durchgeschlauft wird.

Die Stimmung der Saiten ist nicht einheitlich und richtet sich nach einer diatonischen Skala. Nach unterschiedlichen Angaben liegt ein Halbton über oder unter zwei Ganztönen. Der auf dem Boden oder einem Stuhl sitzende Spieler hält die waji (ebenso wie ein Parhan seine bin-baja) zwischen den Knien quer vor dem Körper, wobei er mit seinem linken angewinkelten Arm das Instrument umfasst. Die Saiten befinden sich in annähernd waagrechter Position und werden mit einem Plektrum aus Pinienholz in der rechten Hand von innen gezupft. Das Zupfen geschieht üblicherweise in einen Auf- und Abwärtsbewegung über alle Saiten (bei der Gitarre strumming). Saiten, die nicht erklingen sollen, werden mit den von der Außenseite greifenden Fingern der linken Hand gedämpft. Diese Spielweise ist seit der Antike bekannt und wird auch bei der äthiopischen Leier krar und der am Roten Meer verbreiteten Leier simsimiyya praktiziert. Zum Melodieton addiert sich so ein geräuschhaftes rhythmisches Muster.

Kultureller Hintergrund und Spielweise
Die zwischen einer Handvoll und bis zu 400 Häusern großen Siedlungen in Nuristan liegen an terrassierten Steilhängen oder inmitten der (Weizen-)Felder in den Talsohlen. Die Passübergänge zwischen den Bergtälern sind oftmals Sprachgrenzen. Die Bewohner eines Gebiets können sich kaum mit ihren Nachbarn verständigen, falls nicht beide außer ihrer Muttersprache eine überregionale Sprache wie Persisch oder Paschtu beherrschen.
Die topographischen Gegebenheiten in Verbindung mit den abgeschottet voneinander lebenden Gemeinschaften haben zu unterschiedlichen lokalen Kulturformen geführt, folglich gibt es auch keine einheitliche nuristanische Musik. Gemeinsam ist den Nuristani, dass sie sich als Nachfahren der Armee Alexanders des Großen sehen. Ein weiteres gemeinsames Merkmal ist eine animistische Lokalreligion in Verbindung mit schamanischen Ritualen, die bis Ende des 19. Jahrhunderts praktiziert wurden und die für die muslimischen Ethnien der Umgebung die Nuristani als "primitive Wilde" und "Götzenverehrer" (kāfir) erscheinen ließ. So kam es zu der Fremdbezeichnung Kafiristan für das nuristanische Siedlungsgebiet; ein abwertender Begriff, der von den Briten des kolonialen Britisch-Indien übernommen wurde. Nach ihrer Unterwerfung durch den afghanischen Emir Abdur Rahman Khan 1896 wurde die Bevölkerung des vom Emir in Nuristan ("Land der Erleuchtung") umbenannten Gebietes nahezu vollständig islamisiert; bestimmte, mit der Religionsausübung verbundene Musikstile verschwanden zeitgleich mit dem Genuss von Wein. Erhalten blieben eine verfeinerte Holzschnitzkunst und eine ebenso hochstehende Tradition der Metallverarbeitung.

Die wichtigste Quelle zur vorislamischen Kultur ist das 1896 veröffentlichte Buch The Kafirs of the Hindu-Kush des britischen Kolonialbediensteten George Scott Robertson. Er beschreibt an einer Stelle einen Sänger, der einen monotonen Wechselgesang mit wenigen Silben zusammen mit einem anderen Mann vortrug und sich dazu variationslos, mit einem Plektrum über alle Saiten streichend auf seiner waji begleitete. Der zweite Sänger schlug dazu auf einer Holzschüssel den Rhythmus, zwei weitere Männer begannen einen immer schneller werdenden, lang andauernden Tanz. Das häufig vorkommende Wort "monoton" bei der Beschreibung der Musik hängt auch mit der kolonialen Attitüde des damaligen Beobachters zusammen.

Tatsächlich kreisen die Melodien um wenige Töne und der Tonumfang beträgt kaum mehr als eine Quarte, der mehrstimmige Gesang stellt jedoch die einzige ausgeprägte Polyphonie Zentralasiens dar. Die von der Außenwelt isolierte Musikkultur kennt dreistimmige Gesänge, die von Männern und Frauen meist getrennt vorgetragen werden. Gesang und instrumentale Begleitung ergeben eine komplexe Schichtung der melodischen und rhythmischen Muster. Ein Lied kann mit zwei Gesangsstimmen beginnen, die vom ostinaten Muster der Harfe unterstützt werden, später erweitert durch einen Chor, der an einem Sekundenintervall festhält. Schließlich wird der Rhythmus der Gruppe durch synkopisches Händeklatschen durchkreuzt. Allgemein sind Dissonanzen charakteristisch. Metren sind 6/8, seltener 5/8 und 4/4. Im Waigal-Tal ist ein polyphoner Stil beheimatet, der auf dem Wechselgesang (Call and Response) von erster Stimme (mit-alol), zweiter Stimme (at-alol) und Chor basiert. Im Parun-Tal antwortet der Chor auf eine Solostimme mit einer längeren Melodiefolge. Manche der polyphonen Gesänge werden von einer waji oder einer saringi (der lokalen Form der sarangi) begleitet.

Während sich die Melodien der einzelnen Lieder recht ähnlich sind, beinhalten die Texte epische Heldengeschichten aus der langen Tradition. Ein Sänger begleitet sich auf einer waji oder auf der Zupflaute urba. Die waji war früher bei allen Altersgruppen beliebt und häufig im Freien meist solo oder zusammen mit der Rahmentrommel bumbuk zu hören. Sie kann auch mit der schmalen zweisaitigen Fiedel saringi zusammenspielen, deren Saiten nach der waji gestimmt und stets ohne Unterbrechung zusammen gestrichen werden. Die auf der waji gespielten Melodien im Waigali-Tal bestehen meist aus schrittweisen Tonfolgen zur höchsten oder zur tiefsten Saite.

Zu den traditionellen Glaubensvorstellungen der Nuristani gehörten neben zahlreichen Göttern und als hilfreich gedachten Berggeistern eine noch wesentlich größere Zahl an niederen böswilligen Geistern. Die männlichen sucha und die gefährlicheren weiblichen suchi zum Beispiel waren bei den Waigal und den Ashkun gefürchtet, weil sie Neugeborene stehlen und Besessenheit verursachen sollten. Die denik (auch denilo) waren hexenartige Dämonen, die als nackte Frauen in Erscheinung treten konnten. Auch sie stahlen Babys sowie Butterschmalz (Ghee). Um die denik zu identifizieren trat ein mit magischen Fähigkeiten begabter Heiler in Aktion, der auf einer besonders gefertigten waji spielte. Ihr Korpus war mit einer Echsenhaut bespannt, gespielt wurde sie mit einem Vogelschnabel als Plektrum. Der Heiler nahm zum Spielen an einem Walnussbaum Platz, dem man die unteren Äste abgeschnitten hatte. Durch die Klänge hervorgelockt, erschien der denik als wild tanzende nackte Frau, die vergeblich versuchte, den Baum zu erklimmen. Auf solche Art bloßgestellt, verschwand der Geist aus dem Dorf.

Ab den 1960er Jahren begann eine Gruppe von Mullahs, die ihre islamische Ausbildung in einer Madrasa im Dorf Panjpir nahe der pakistanischen Stadt Mardan erhalten hatten und die deshalb Panjpiri genannt werden, in Nuristan ihren, mit den Zielen der indischen Deobandi verwandten "wahren Glauben" fundamentalistischer Prägung zu propagieren. Sie verbannten traditionelle Feste, Musik und Tanz aus dem öffentlichen Alltag.

In den 1970er Jahren war eine allgemeine Tendenz zur Modernisierung zu beobachten. Holzskulpturen an Häusern fanden vermehrt ihren Weg auf den internationalen Kunstmarkt, geduldet von der durch einen Staatsstreich 1978 an die Macht gekommenen kommunistischen Regierung, gegen die bewaffnete Nuristanis einen erfolglosen Aufstand begonnen hatten. Die Taliban legten überdies in den 1990er Jahren das musikalische Leben des gesamten Landes lahm. Heute werden waji im westlichen Kunsthandel für etwa 1000 Euro angeboten.

Literatur
 Thomas Alvad: The Kafir Harp. In: Man, Vol. 54. Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, Oktober 1954, S. 151–154
 Alastair Dick: Waji. In: Grove Music Online, 20. Januar 2016
 Maximilian Klimburg: A Collection of Kafir Art from Nuristan. A Donation by the Federal Republic of Germany to the National Museum of Afghanistan. In: Tribus. Veröffentlichungen des Linden-Museums Stuttgart, Nr. 30, November 1981, S. 155–202
 Maximilian Klimburg: The Kafirs of the Hindu Kush: Art and Society of the Waigal and Ashkun Kafirs. Franz Steiner, Stuttgart 1999, ISBN 978-3515063081
 Christer Irgens Møller: Remnants of the Kafir Music of Nuristan – a Historical Documentation. (PDF; 4,7 MB) In: DSCA Journal, Danish Society for Central Asia's Electronic Quarterly, No. 2, Oktober 2005, S. 57–68
 Christer Irgens Møller: Music in Nuristan: Traditional Music from Afghanistan. (Jutland Archaeological Society Publications) Aaarhus University Press, 2009, ISBN 978-8788415582

Weblinks
  School of Music, Theatre & Dance, University of Michigan (Abbildung)
 Georg Morgenstierne: Song. pliktavlevering.no (enthält die Tonaufnahme eines einminütigen Liedfragments mit waji-Begleitung, aufgenommen vom norwegischen Indo-Iranisten Georg Morgenstierne 1968. Ebenfalls Aufnahmen von 1929 auf Wachswalzen in schlechterer Qualität)

Einzelnachweise

Musik (Afghanistan)
Harfenart

Waji


Russula silvicola, Russula emetica olarak da bilinir, Russulaceae ailesinden, tadı çok acı ve yenildiği zaman kusturan hafif zehirli bir mantar türü.

Göz alıcı parlak kırmızı renkli şapkası kolayca ayırdedilmesini sağlar. Açık kırmızı ve pembe renkli de olabilir. Şapka başlangıçta konveks, daha sonra düz veya huni şeklinde olabilir, berelendiği zaman renk değiştirmez. Spor izi beyazdır.

Galeri

Dış bağlantılar

Russulaceae
1975'te tanımlanan mantarlar

Russula silvicola


භවය තුළ සිටින සත්ත්වයාගේ ස්වභාවය නම්, භවය තුළ යථොක්ත ආදීනව විඳිමින් භවයටම ඇලුම් කිරීමයි. අරියපරියෙසන සූත්‍රයෙහි මෙය බුදුන් වහන්සේ පැහැදිලි කළහ. ජාතිය ජරාව මරණය ස්වභාව කොට ඇති සත්වයා ජාති ,ජරාව හා මරණය ස්වභාව කොට ඇත්තක්ම සොයන බවත් මෙය අනාර්ය පර්යේෂණයක් බවත් ,එහි පෙන්වා දී ඇත. මේ නිසා ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධ ධර්මතා සෙවීම ආර්ය පර්යේෂණයකි.

බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පටිච්ච සමුප්පාද දේශනාවට අනුව භවයක් ලැබීමට හේතු වන ප්‍රධානතම කරුණ උපාදානය බව 'උපාදාන පච්චයා භවො' යනුවෙන් සූත්‍ර දේශනාවල දැක්වේ. මෙහි 'උපාදානය' යනු, දැඩිව අල්ලා ගැනීම යි. කවරක් දැඩිව ගනී ද යන්න විග්‍රහ කිරීම සඳහා උපාදාන හතරක් දක්වා ඇත. 1. කාම උපාදානය, 2. දිට්ඨි උපාදානය, 3. සීලබ්බත උපාදානය, 4. අත්තවාද උපාදානය යනුවෙනි. රන්, රිදී, මුතු, මැණික්, පුත්‍ර, දාරාදී කාම වස්තුන් මාහැඟි වස්තුන් ලෙස දැඩිව සිතින් අල්වා ගැනීම, කාම භවයක් ලැබීමට හේතුවෙයි. එකී කාම වස්තුන් භුක්ති විඳීමේ ආශාවෙන් අකුසල කර්ම කරන අය අපායෙහි උපදිති. එසේම එකී කාම වස්තූන් පතා පින් කරන අය මනුෂ්‍ය හා දිව්‍ය ලෝකවල උපත ලබති. රූපාවචර ධ්‍යාන වඩා එකඟ වූ සිත් ඇති ඇතැම්හු මිනිස් ඇස ඉක්ම වූ දිව්‍ය චක්‍ෂුසය උපදවා අතීතයෙහි ආත්මභාව හතළිස් දහසක් පමණ ද අනාගතයෙහි ආත්ම හතළිස් දහසක් පමණ ද දකිති. මෙසේ දකින ඔවුහු ලෝකය ශාස්වත හෙවත් සදාකාලික බව සිතා එයම දැඩි කොට ගනිති. මෙය වූ කලී මිථ්‍යා දෘෂ්ටියකි. එම මිථ්‍යා දෘෂ්ටියෙන් යුතු වූවෝ දුන් දෙයෙහි විපාක නැත. යනාදී වශයෙන් සිතා කරනු ලබන කර්ම අනුව භවයක් ලැබේ. මෙය දෘෂ්ටි උපාදානය යි. මෙයින් ශුද්ධිය වේ යැයි සිතා, ශීල ව්‍රත, ගෝ ව්‍රත අජ ව්‍රත ආදිය අනුගමනය කිරීම, සීලබ්බත උපාදාන නම් වෙයි. එකී ව්‍රත අනුගමනය කිරීමෙන් මේ ලෝකයෙහි හෝ වෙනත් රූප හෝ අරූප භවයක සැප ලැබේ යැයි සිතා කර්ම කිරීමෙන් ලබන භවය කර්ම භවය යි. එයින් ලබන උපත භව උප්පත්තියයි. රූපය ආත්මය ආදී වශයෙන් විසි වැදෑරුම් ලෙස ගැනීම නැතහොත් සත්ත්වයා මියයන විට පරලොව ඉපදීමට යන ආත්මයක් ඇත යන ආදී වශයෙන් ආත්ම සංකල්පයක් දැඩිව සිතින් අල්වා ගැනීම, අත්තවාද උපාදනයයි. මේ නිසා මෙකී උපාදානය හෙවත් දැඩිව සිතින් අල්වා ගැනීම නිසා කර්මානුරූප ලෙස සත්ත්වයාට ඉහත විස්තර කළ පරිදි වූ භවයක් හිමි වෙයි.

දීඝ නිකායේ මහානිදාන සූත්‍රය බුදුදහමේ වැදගත්ම සූත්‍රයක් ලෙස සැලකෙයි. එම සූත්‍රයෙහි බුදුන් වහන්සේ මෙසේ වදාරා ඇත. 'ආනන්දය, එහෙයින් යම් මේ උපාදානයක් වේ ද, මෙයම භවයට හේතුව ය. මෙයම නිදානය ය, මෙයම සමුදය ය, මෙයම ප්‍රත්‍යය (තස්මාතිහානන්ද, එසෙව හෙතු, එතං නිදානං එස සමුදයො එස පච්චයො භවස්ස, යදිදං උපාදානං) මේ නිසා උපාදාන නැති කිරීමෙන්ම භව නිරෝධය කළ යුතු වෙයි. උපාදානය නැති කිරීමට නම් රූප තෘෂ්ණාව, ශබ්ද තෘෂ්ණාව, ගන්ධ තෘෂ්ණාව, රස තෘෂ්ණාව, ස්පර්ශ තෘෂ්ණාව හා ධර්ම තෘෂ්ණාව නැති කිරීම අවශ්‍ය ය. මෙසේ හේතුඵල න්‍යාය අනුව කල්පනා කිරීමේදී දුක නැති කිරීමේ ක්‍රමවේදය සම්‍යක් ප්‍රඥාවෙන් දත යුතු වෙයි.

මනෝ විද්‍යාත්මක විශ්ලේෂණයකින් ද භව සංකල්පය පිළිබඳ හැදෑරීමක් කළ හැකි ය. එනම් බුද්ධ දේශනාවල බොහෝ තැන්වල දක්නට ලැබෙන 'එතං මෙ එසො හමස්මි එසො මෙ අත්තා' යන ප්‍රකාශය අනුව සිතීමෙනි. මෙහි තේරුම වන්නේ මෙය මගේ ය. මේ මම වෙමි, මේ මගේ ආත්මය' යන්න යි. මෙම පද පිළිවෙළ ත්‍රිපිටකයේ කිසිදු තැනක වෙනස් නොවෙයි. ඒ අනුව සත්වයකුගේ චින්තන රටාව තුළ මුලින්ම ඇතිවන්නේ මගේ යන සංකල්පනාව යි. උපාදානය යනු ද, මගේ් යන හැඟීමයි. තෘෂ්ණාව ඇති කවර කෙනකුට හෝ මගේ යන ආකල්පයෙන් බැහැර විය නො හැකි ය. මගේ අත, මගේ පය, මගේ් මුහුණ, මගේ බිරිය, මගේ පුතා, මගේ රැකියාව, මගේ තත්ත්වය, මගේ ගෞරවය යනාදී මෙම සංකල්ප, තෘෂ්ණාවේ ඵලය. මගේ යන සංකල්පය තහවුරු වූ තරමට 'මම' යන හැඟීම තීව්‍ර වේ. තවත් විධියකින් කිවහොත් මගේ යන හැඟීමෙන් දැඩිව අල්ලා ගත් දේ ශක්තිමත් ලෙස පවතින විට 'මම' වශයෙන් සමාජය ඉදිරියේ පෙනී සිටීමට උත්තේජනයක් ඇති වෙයි. මෙය තමා විසින්ම කරන ලද්දක් ලෙසයි බාලයා සිතන බවත්, එහෙයින්ම ඔහුගේ ඉච්ඡාව හා මානය වැඩෙන බවත් ධර්මයෙහි සඳහන් වේ. අනෙක් අතින් කෙනෙකුට මගේ යැයි ගතයුතු යමක් නැති කල්හි මම කුමට ද? යන හැඟීම උපදී. නිදසුනක් ලෙස සුනාමිය වැනි උපද්‍රවයක් හෝ නාය යාමක් සුළි සුළඟක් වැනි ස්වභාවික උපද්‍රවයක් නිසා ගේ දොර දූ දරු ආදී මගේ යැයි ගතයුතු වූ වස්තු අහිමි වූ පුද්ගලයකු ගැන සිතමු. එබඳු අත්දැකීමකට මුහුණ පෑ පුද්ගලයකුට මම යන හැඟීමෙහි සාරවත් බවක් නො පෙනෙයි. මම වශයෙන් ගත හැකි යමක් නැති බව වැටහෙයි. මේ පිළිබඳ ඉතා පැහැදිලි හා වටිනා විස්තරයක් මජ්ක්‍ධිම නිකායේ අලගද්දූපම සූත්‍රයෙහි දක්නා ලැබේ. එම සූත්‍රයෙහි බුදුන් වහන්සේ ශෝක, පරිදේව, දුක්ඛ, දෝමනස්සයන් හා හිස අත් බැඳ හැඬීම් වැළපීම් ආදිය මගේ යැයි ගැනීම නිසා ඇතිවන බව වදාරති. එසේ නො වන උපාදානයක් ලෝකයෙහි ඇත්නම් එය ගැනීමට උපදෙස් දෙන උන්වහන්සේ, එනමුත් එබඳු උපාදානයක් ලෝකයෙහි විද්‍යමාන නොවන බව පෙන්වා දෙති. එබැවින් යමක් මගේ් යැයි ගැනීම උපාදානය ලෙසත් එයින් ශක්තිමත් වන මම යන හැඟීම භවය ලෙසත් අර්ථකථනය කළ හැකි ය. මම යන හැගීම තහවුරු වූ විට ආත්මීය වශයෙන් ගැනීමේ උත්තේජනය ඇති වෙයි. එබඳු තැනැත්තා භවයෙන් නිදහස් නොවෙයි. 'දීඝරත්තං හෙතෙ භික්ඛවෙ අස්සුතවතො පුථුජ්ජනස්ස අජ්ෙක්‍ධාසිතං මමායිතං පරාමට්ඨං - එතං මම එසො හමස්මි එසො මෙ අත්තාති තස්මා

තත්‍රාස්සුතවා පුථුජ්ජනො නාලං නිබ්බින්දිතුං නාලං විරජ්ජිතුං නාලං විමුච්චිතුං' යනුවෙන් අශ්‍රැතවත් පෘථග්ජනයා මෙය මගේය. මේ මම වෙමි, මේ මගේ ආත්මය යැයි බැසගන්නා ලද මමායනය කරන ලද පරාමර්ශනය කිරීමක් ඇති හෙයින් ඔහු සංස්කාර කෙරේ කළකිරීමට, එහි නො ඇලීමට හා ඉන් නිදහස් වීමට නුසුදුසු බව දක්වා ඇත. සිද්ධාර්ථ බෝසතාණන් වහන්සේ බුදු බව පසක් කිරීමත් සමගම වයස අවුරුදු තිස් පහේදී තමන් වහන්සේ ජාතිය, ජරාව, මරණය හා පුනර්භවය නැති කළ බව ප්‍රකාශ කළේ, මෙම මගේ් යන සංකල්පයත් මම යන හැඟීමත් දුරුකළ හෙයිනි. එහෙයින්ම උන්වහන්සේ ආත්මීය වශයෙන් ගත හැකි ස්වල්ප මාත්‍ර වූ ද දෙයක් ලෝකය තුළ විද්‍යමාන නො වන බවද වදාළහ. සාමාන්‍ය මිනිසෙක් තමා අවට දේ ආත්මීය වශයෙන් ග්‍රහණය කරන්නේ මම යන සංකල්පය ඔහු තුළ තහවුරු වී ඇති හෙයිනි.

භවය තුළ සිටින සත්ත්වයාගේ ස්වභාවය නම්, භවය තුළ යථොක්ත ආදීනව විඳිමින් භවයටම ඇලුම් කිරීමයි. අරියපරියෙසන සූත්‍රයෙහි මෙය බුදුන් වහන්සේ පැහැදිලි කළහ. ජාතිය ජරාව මරණය ස්වභාව කොට ඇති සත්වයා ජාති ,ජරාව හා මරණය ස්වභාව කොට ඇත්තක්ම සොයන බවත් මෙය අනාර්ය පර්යේෂණයක් බවත් ,එහි පෙන්වා දී ඇත. මේ නිසා ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධ ධර්මතා සෙවීම ආර්ය පර්යේෂණයකි.

දුක නැති කිරීම සියලු සත්ත්වයන්ගේ අපේක්ෂාවයි. ඒ සඳහා භවය නැති කිරීමත් භවය නැති කිරීම සඳහා මගේ් යැයි දැඩි ලෙස ගැනීම නම් වන උපාදානය දුරු කිරීමත් කළ යුතු වේ.

මෙසේ හෙයින් භවය වූ කලී, දුක විඳීම ය, සැකසුණු නවා තැනක් වැනිය. අපාය මනුෂ්‍ය ලෝකය, දිව්‍ය ලෝක හා බ්‍රහ්ම ලෝක යනාදිය අබලන් වූ හා මනරම් ලෙස ඉදි කරන ලද නවාතැන් වැනි ය. බාහිර ආකෘතිය කෙසේ වෙතත් මේ සියල්ලම සැකසී ඇත්තේ දුක් දොම්නස හඬා වැළපීම සඳහාම වේ. එහෙයින් භවයට ඇලුම් කිරීම වූ කලී මායාවකට හසුවීමකි. භවයක් කෙරේ ඇල්මෙන් කුසල් හෝ අකුසල් සිදු කිරීම මුග්ධ ක්‍රියාවකි. බුදු දහමේ භවය හඳුන්වන්නේ, භව චක්‍රය නමිනි. ඊට හේතුව, එය හුදු තනි ඒකකයක් නොවීමයි.

පටිච්ච සමුප්පාදය  හෙළි පෙහෙළි කොට ඇත්තේ මෙම චක්‍රය සැකසී ඇති ආකාරයයි. ඉපදීමෙන් වන දුක නැති කිරීමට භවය නැති කළ යුතු ය. භවය නැති කිරීමට මගේ යැයි ගැනීම අත්හළ යුතුය. මගේ යැයි ගැනීම නැති කිරීමට තෘෂ්ණාව නැති කළ යුතුය. තෘෂ්ණාව නැති කිරීමට වේදනා නැති කළ යුතුය. මේ ආදී වශයෙන් ප්‍රතිලෝම නයින්, ස්පර්ශය, සළායතන, නාමරූප, විඤ්ඤාණ, සංස්කාර, අවිද්‍යාව යනාදිය නැතිකළ යුතු වෙයි. මෙම භව චක්‍රයෙහි අග මුල කොතැනක දැ යි නිශ්චය කළ නො හැකි ය. කවර හෝ තැනකින් මෙම චක්‍රය කැඩිය යුතුය. එකල්හි යථාර්ථමය වශයෙන් දුක නැති කළ හැකි ය. එය භව නිරෝධය යි. දුක්ඛ නිරෝධය යි.

බුදු දහම

උපාදාන


Paskalis Bruno Syukur OFM (Ranggu, East Nusa Tenggara, 17 de maio de 1962) é um clérigo indonésio e bispo católico romano de Bogor.

Paskalis Bruno Syukur ingressou na ordem franciscana e fez sua profissão perpétua em 22 de janeiro de 1989. Em 2 de fevereiro de 1991 recebeu o Sacramento da Ordem.

O Papa Francisco o nomeou Bispo de Bogor em 21 de novembro de 2013. Seu antecessor, Cosmas Michael Angkur, o consagrou bispo em 22 de fevereiro do ano seguinte. Os co-consagradores foram o Bispo de Ruteng, Hubertus Leteng, e o Arcebispo de Jacarta, Ignatius Suharyo Hardjoatmodjo.

Em 8 de julho de 2019, o Papa o nomeou membro da Congregação para os Institutos de Vida Consagrada e Sociedades de Vida Apostólica por um período de cinco anos.

Ver também

Bispos católicos da Indonésia

Paskalis Bruno Syukur


Olaylar
 15 Ocak - Sevilla FC kuruldu.
 22 Ocak - Rus Devrimi (1905) patlak verdi.
 14 Mart - Chelsea FC kuruldu.
 18 Mart - 27 Kasım tarihleri arasında Albert Einstein tarafından Annalen der Physik dergisinde, Annus Mirabilis Makaleleri olarak adlandırılan ve modern fiziğin temeline büyük katkı sağlayan 4 makale yayımlanmıştır.

 7 Haziran - Norveç, İsveç'ten bağımsızlığını ilan etti.

 1 Ekim - Galatasaray SK kuruldu.

Doğumlar

Ocak
 4 Ocak - Aristid von Grosse, Alman-Amerikalı kimyager ve akademisyen (ö. 1985)
 17 Ocak - Guillermo Stábile, Arjantinli futbolcu (ö. 1966)

Şubat

Mart
 22 Mart - Grigori Kozintsev, Sovyet sinema yönetmeni (ö. 1973)

Nisan

Mayıs
14 Mayıs - Jean Daniélou, Kardinal ilan edilen Fransız Cizvit patrolog (ö. 1974)

Haziran

Temmuz

Ağustos
12 Ağustos - Hans Urs van Balthasar, Kardinal, 20. yüzyılın en önemli Roma Katolik düşünür ve ilahiyatçılarından sayılmaktadır (ö. 1988)

Eylül
 8 Eylül - T. Keith Glennan, Amerikalı NASA yöneticisi
 18 Eylül - Greta Garbo, İsveçli sinema oyuncusu (ö. 1990)

Ekim

Kasım
 12 Kasım - Roland Rohn, Alman mimar (ö. 1971)

Aralık

Ölümler
 15 Şubat - Lewis Wallace, Amerikan İç Savaşı Birlik kuvvetleri generali, devlet adamı ve yazar (d. 10 Nisan 1827)
 24 Mart - Jules Verne, Fransız yazar (d. 1828)
 23 Mayıs - Paul Dubois, Fransız heykeltıraş ve ressam. (d. 1829)

 17 Aralık - Aleksey Uhtomskiy, Rus devrimci ve Sosyalist Devrimci Parti önderlerinden (d. 1875)

1905 Nobel ödülünü kazananlar

 Fizik - Philipp Eduard Anton von Lenard
 Kimya - Johann Friedrich Wilhelm Adolf von Baeyer
 Tıp - Robert Koch
 Edebiyat - Henryk Sienkiewicz
 Barış - Bertha von Suttner

Ayrıca bakınız
1905'te Osmanlı İmparatorluğu

1905


L'oloroso est un vin fortifié des régions de Marco de Xérès et de Montilla-Moriles en Andalousie (Espagne). Obtenu à partir du cépage palomino (dans la DO xérès), c'est un vin de couleur or foncé, très aromatique et corsé, sec ou légèrement sucré et dont la teneur en alcool se situe entre 18° et 20°, les très vieux (entre 30 et 40 ans) atteignant les 25°. Il existe des olorosos moins secs, voire sucrés.

Élaboration
L'oloroso est élaboré à partir du cépage palomino (dans la DO xérès) ou pedro ximénez (dans la DO montilla-moriles). On obtient d'abord le moût, en suivant le même processus que pour tout autre vin. Ce vin jeune a généralement une teneur en alcool de 10,5°. Dans le cas des vins de la DO montilla-moriles, le taux d'alcool est de 15°, à partir duquel ils sont classés en fonction de leur qualité et sont soit des vins fortifiés, soit des vins mutés.

Ceux qui passent cette sélection font l'objet d'un premier classement au cours duquel on décide s'ils seront utilisés pour des vins olorosos ou des vins finos en fonction de leur qualité. S'ils doivent être utilisés pour l'oloroso, la concentration d'alcool est augmentée à 18°, ce qui tue la fleur, de sorte que le processus est à nouveau purement aérobie et donnera lieu à l'oloroso. Le vin vieillira selon le système des .

S'ils sont destinés à être utilisés comme finos, on leur rajoute de l'alcool de vin jusqu'à ce qu'ils atteignent un taux d'alcool d'environ 15°, moment auquel on dit que le vin est fortifié, et on les transfère ensuite dans des fûts de chênes américains. Cet alcool de vin est ajouté pour détruire les micro-organismes qui peuvent entraver le travail du voile de fleur. La fleur est une couche blanchâtre qui se forme à la surface du vin à l'intérieur du tonneau. Cette couche est formée par les levures, qui ont besoin d'oxygène pour se développer, de sorte que les fûts ne sont remplis qu'aux 5/ de leur capacité totale. La floraison isole le vin de l'oxygène, provoquant un processus de vieillissement anaérobie qui durera un à deux ans. Cette étape du processus est connue sous le nom de , à l'issue de laquelle une nouvelle classification sera effectuée par les dégustateurs de Xérèz, qui décideront si le mélange continuera en fino ou sera dirigé vers l'oloroso.

Si le vin a un arôme vif mais doux, avec des notes d'amande et sec en bouche, il sera destiné au fino, sinon il sera oloroso.

Utilisation
Ce vin se boit à l'apéritif, ouvre l'appétit et accompagne n'importe quelle collation même si les connaisseurs aiment le boire avec des plats comme le gibier, les champignons et les ragoûts de viande.

On l'associe largement à d'autres plats et on l'utilise aussi en cuisine. Par exemple, dans la viande l'oloroso donne une saveur très intense au plat.

En Andalousie, il est couramment utilisé comme ingrédient dans des plats traditionnels tels que les  (pain perdu).

Amoroso

L'amoroso désigne une version adoucie du xérès oloroso, par ajout de 10 % de pedro ximénez. Il était originellement destiné au marché anglais.

Curiosités
Lorsque les fûts d'oloroso ne sont plus adaptés à la production du vin, ils sont principalement envoyés en Écosse pour y faire vieillir des whiskys, en leur donnant des arômes autres que le whisky lui-même. Certains whiskys sont également vieillis dans des fûts d'amoroso.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Xérès (DO)
 Manzanilla (DO)
 Palo cortado
 Amontillado

Vin d'Andalousie
Jerez de la Frontera

Oloroso


An Seegeriella pinifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karlheinz Senghas. An Seegeriella pinifolia in nahilalakip ha genus nga Seegeriella, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Seegeriella

Seegeriella pinifolia


Termenii coroană galactică și coroană gazoasă sunt utilizați începând cu primul deceniu al secolului al XXI-lea pentru descrierea unei componente a haloului galactic al Căii Lactee constituite din gaz cald ionizat. Acești termeni pot să se aplice și unui corp similar constituit din gaz foarte rar și foarte cald în haloul oricărei galaxii spirale.

Acest gaz coronal poate proveni dintr-o fântână galactică, în care superbule de gaz ionizat provenind din resturi de supernove se dilată prin hornuri galactice până în halou. La răcirea sa, gazul se retrage spre discul galactic sub efectul forței de gravitație.

Note

Vezi și
 Galaxie spirală
 Formarea și evoluția galaxiilor
 Sistem de coodonate galactice
 Nucleu galactic
 Disc galactic
 Braț spiral
 Halou galactic

Legături externe
  THE GALACTIC CORONA (Coroana galactică),  Jerry Bonnell, 1995
  Absorption Line Studies in the Halo (Studiul liniilor de absorbție în halou), Philipp Richter, 2003
  Multi-phase High-Velocity Clouds toward HE 0226-4110 and PG 0953+414 (Nori multi-fază de mare viteză în vecinătatea HE 0226-4110 și a PG 0953+414), Andrew J. Fox et al., 2005
  Galactic Corona or Local Group Intergalactic Medium? (Coroană galactică sau mediu intergalactic al Grupului Local?), Rik J. Williams, Smita Mathur, & Fabrizio Nicastro, 2005
  NGC 5746: Detection of Hot Halo Gets Theory Out of Hot Water (Detecția unui halou cald elimină teoria apei calde)

Galaxii

Coroană galactică


فينيكي (Винники) هي مدينة في مقاطعة لفيفسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 14470 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة لفيف

فينيكي


Les Comptoirs français était une société française de distribution de produits alimentaires et non-alimentaires fondée en 1897 dans la Marne, 24 rue de Courcelles à Reims dans le Faubourg Clairmarais.

Histoire
Édouard Mignot débute comme épicier chez Eugène Bonant dont il devient associé. La société développe déjà des succursales.
Au décès d'Eugène Bonant, la société devient « Les établissements Mignot et  ».
Édouard Mignot reprend à son compte une société d'alimentation « Notre-Dame de l'Usine », créée dans un but philanthropique.
En 1906, les établissements Mignot et   deviennent les Comptoirs Français.
En 1940, le siège social est transféré à Pantin.
En 1948, au décès de son épouse, Édouard Mignot  crée avec son fils une nouvelle société Établissements E.Mignot- Comptoirs français.
En 1953, les « Établissements E.Mignot- Comptoirs français » sont transformés en Société Anonyme. Le fils d'Édouard Mignot, en sera le PDG.
Il sera à l'origine de la création de 45 supermarchés et 2 hypermarchés.
À Reims, sera créé un hypermarché dénommé « La Montagne » qui deviendra le CORA à Cormontreuil que l'on connait aujourd'hui.
Les Comptoirs français ont compté jusque près de .
Dans les années 1970, les affaires déclinent.

Devenir
Les Comptoirs Français sont rachetés par le groupe Primistères-Félix Potin en 1975.
Les entrepôts de Reims sont fermés ainsi que la société Les Comptoirs français.

Les installations  à Reims
Le siège des Comptoirs français et l'usine Mignot et  de Reims, puis usine des Comptoirs français, étaient situés 24 rue de Courcelles.
Reconstruite après la guerre, on transforme sur place un certain nombre de produits et en fabrique d'autres (pain, alcool, chocolat) avant de les vendre.
L'usine a fermé ses portes vers 1980.

Les installations  à Pantin
En 1929, les Comptoirs français rachètent le site des établissements Stern qui était une entreprise de traitement des huiles et de fabrication de graisses industrielles.
Un stockage de matières alimentaires et de vin de grande consommation sera réalisé.
Pendant la Seconde Guerre mondiale, les Comptoirs français distillent sur site des goudrons de houille pour en extraire des hydrocarbures afin de remédier à la pénurie de carburant.

Les installations à Rungis
Un entrepôt de produits frais était implanté à Rungis.

Voir aussi

Articles connexes
 Grande distribution en France
 Succursalisme,
 Goulet-Turpin,
 Société rémoise de l'épicerie,
 Étienne Lesage.

Bibliographie
 Michel Thibault, Reims Berceau du Succursalisme en France, éditions Alan Sutton
 Hubert Michel - Pernet Jacques, Regard sur un siècle de vie économique à Reims  1855-1955, 1991
 La Genèse de la Société des Comptoirs français, Les éditions de l'amicale des comptoirs français

Lien externe

Notes et références

Reims
Entreprise française disparue
Entreprise de la distribution ayant son siège en France
Enseigne de supermarchés disparue

Comptoirs français


NS5A (virus hepatitis C) es una proteína viral No estructural del virus de hepatitis C.

NS5A es una fosfoproteína de 56-58 kDa, 447-466 aminoácidos y localización citoplasmática en el retículo endoplasmático debido a la presencia de una α-hélice en el extremo N-terminal, sirviendo como anclaje a la membrana, facilitando el desarrollo de proteínas requeridas en la replicación del ARN viral. NS5A carece de activad enzimática conocida y su función principal parece ser la interacción con otras proteínas del VHC y factores celulares. La comprensión estructural de la proteína es limitada, así como su papel en el ciclo viral, pero se ha podido observar que consta de 3 dominios principales separados por secuencias de baja complejidad,

con un dominio I en la región N-terminal, el dominio II y el dominio III en la C-terminal. Cada dominio posee alguna región que puede desempeñar un papel crítico en el ciclo celular.

Multitud de evidencias muestran que NS5A interactúa con diferentes tipos de proteínas celulares, y por lo tanto, posee diversas funciones que van desde la inhibición de la respuesta antiviral de Interferón a la subversión de las vías de señalización por la regulación del crecimiento celular y de la apoptosis.

Por ejemplo, Tan et al.,2001, dan a conocer que las mutaciones dentro de una región de la proteína no estructural 5A (NS5A), denominada región determinante para la sensibilidad a IFN (EIRD), podría modular la respuesta al interferón de la célula huésped . Existe una región en la secuencia primaria de la proteína, presente en la región de unión a PKR (sitio de inhibición de la proteína quinasa inductora de interferón) en el dominio II, llamada región determinante a la sensibilidad a interferón α (región ISDR) que se asocia a resistencias al tratamiento a interferón en aislados de VHC (subtipo 1b). Por tanto, se asume que NS5A interactúa con el dominio catalítico de PKR usando este sitio de unión y, en consecuencia, inhibe su actividad. Además,ll dominio V3 incluye la región variable V3, que presumiblemente está involucrado en el desarrollo de resistencia a interferón.

Otros ejemplos son la activación la quinasa C-Raf (involucrándola en el complejo de replicación) por parte del dominio II o la asociación con estructuras celulares como el movimiento del ARN del VHC intracelular o la fragmentación mitocondrial. La investigación del tráfico del ARN viral en relación con las gotas de lípidos (LDS) muestra estructuras de ARN-VHC positivo en estrecha asociación con los LDs. El ARN del VHC parece tener la capacidad de asociarse junto con NS5A a estructuras tanto estáticas como móviles, mientras que un subconjunto de las estructuras móviles NS5A estaba desprovisto de ARN del VHC.

NS5A desempeña un papel en la unión de retículo endoplasmático con las mitocondrias, causando la fragmentación mitocondrial uniéndose a la fosfatidilinositol 4-quinasa IIIα (PI4KA). Esta actividad hace a las células más resistentes a la apoptosis mediada por mitocondrias. Por tanto, NS5A cumple con multitud de funciones en el ciclo viral, haciendo de ella una de las principales dianas terapéuticas.

Farmacología
Medicamentos que actúan inhibiendo la proteína NS5A:
Daclatasvir
Elbasvir
Ledipasvir
Ombitasvir
Velpatasvir

Referencias

Enlaces externos

Proteína viral

NS5A (VHC)


Evelyn Gemma Chan (en chino: 陳靜, en pinyin: Chén Jìng) (Londres; 29 de noviembre de 1982) es una actriz y exmodelo británica de origen chino, conocida por aparecer en las películas Exam (2009), Animales fantásticos y dónde encontrarlos (2016), Crazy Rich Asians (2018) y Eternals (2021), así cómo en las series de televisión Crimen en el paraíso (2013), Dates (2013) y Humans (2015).

Biografía

Chan nació con el nombre inglés de Evelyn Gemma Chan, y con el nombre chino de Chén Jìng en el Guy's Hospital del distrito de Southwark, en Londres. Su padre se crio en Hong Kong y era ingeniero, mientras que su madre, farmacéutica, creció en Escocia, nacida en la China continental. Sus padres emigraron a Europa antes de la Revolución Cultural a través de Hong Kong. Chan creció cerca de Sevenoaks, una ciudad al oeste de Kent, sureste de Inglaterra, y asistió a la escuela femenina Newstead Wood en Orpington, en el municipio londinense de Bromley. Luego estudió Derecho en el Worcester College de Oxford. Tras graduarse de esta institución educativa, fue pasante en el bufete de abogados Slaughter and May, pero posteriormente decidió consagrarse como actriz, y estudió en el Drama Center de Londres. El productor Damian Jones se fijó en ella y luego contrató como agente a Nicki van Gelder.

En 2006 Chan fue una de las candidatas a modelo de la primera temporada de Project Catwalk ("Proyecto Pasarela"), la versión británica del programa estadounidense de cazatalentos Project Runway. Fue fotografiada por Rankin para una campaña de Nivea Visage tras trabajar como modelo para sufragar sus estudios y su formación en la escuela de teatro, apareciendo en las campañas de Nokia y Selfridges y en revistas como Elle, Cosmopolitan y The Times Style Sunday.

Participó en series televisivas como Doctor Who, Sherlock, The IT Crowd, Secret Diary of a Call Girl y Bedlam, y conoció su primer gran éxito con la serie Humans, interpretando a la androide Anita / Mía; este trabajo le supuso nominaciones a importantes premios, como los National Television Awards y los Broadcasting Press Guild Awards, ambos en 2016.

Vida personal
Desde 2011 convivía con el actor cómico Jack Whitehall en Notting Hill, pero se separaron en el año 2017. Actualmente, es pareja del actor Dominic Cooper.

Filmografía

Cine

Televisión

Teatro

Referencias

Actrices de cine de Inglaterra
Actrices de televisión de Inglaterra
Actrices de Londres
Nacidos en Londres

Gemma Chan


Valdemar Poulsen (22 Kasım 1869, Kopenhag, Danimarka –  23 Temmuz 1942) Danimarkalı mühendis ve mucit. 1899 yılında manyetik ses kayıt cihazını keşfetti.

1869 doğumlular
1942 yılında ölenler
Danimarkalı mühendisler
Danimarkalı mucitler
Kopenhag doğumlular

Valdemar Poulsen


Montedio Yamagata (モンテディオ山形), er en japansk professionel fodboldklub, baseret i Yamagata-præfekturet, og de spiller i J2 League.

Historiske slutplaceringer

Nuværende trup
Pr. 9. september 2019.

Noter

Eksterne henvisninger
 J.League

Fodboldklubber i Japan

Montedio Yamagata


The berimbau (, borrowed from Kimbundu mbirimbau) is a traditional Angolan musical bow that is commonly used in Brazil.

It consists of a single-stringed bow attached to a gourd resonator and is played with a stick and a coin or stone to create different tones and rhythms.

The berimbau was used in many parts of Africa and Brazil during the 19th century to accompany chants and storytelling. It is part of the candomblé tradition, later incorporated into the Afro-Brazilian art capoeira. Until the mid-20th century, it was used almost exclusively within the black community, but after the popularization of capoeira, it gain wider popularity.

Today, berimbau is used in various genres of popular music.

History

Berimbau is an adaptation of African gourde musical bows, as no Indigenous Brazilian or European people use musical bows. According to the musicologist Gerard Kubik, the berimbau and the "southwest Angolan variety called mbulumbumba are identical in construction and playing technique, as well as in tuning and in a number of basic patterns played." The assimilation of this Angolan instrument is evident also in other Bantu terms used for musical bow in Brazilian Portuguese, including urucungo, and madimba lungungu.

In 1859, French journalist Charles Ribeyrolles described free practices of African slaves on a plantation in Rio de Janeiro province, linking the berimbau to the batuque:

The berimbau first appeared as an instrument accompanying capoeira in the early 20th century in Bahia. The berimbau slowly came to replace the drum as the central instrument for the capoeira game, which it is now famous for and widely associated with.

As a weapon

Mestre Pastinha recalls that the capoeiristas during the prohibition used to attach a double-edged sickle to the instrument, turning it into a deadly weapon when necessary: "In the moment of truth it would cease to be a musical instrument and would turn into a hand sickle." Mestre Noronha also claimed that the berimbau was a very useful weapon to the old capoeira masters of the 1920s who resisted police repression. The berimbau was used as a weapon either with one end sharpened or by attaching a blade to one end, making it the capoeira's longest-range weapon.

The practice of hiding weapons inside musical instruments dates back to at least the early 19th century. On November 16, 1832, the police inspector in Rio reported that capoeiras conceal spears and weapons in marimbas and sugarcane pieces.

Design

The berimbau consists of a wooden bow (verga – traditionally made from biribá wood, which grows in Brazil), about  long, with a steel string (arame – often pulled from the inside of an automobile tire) tightly strung and secured from one end of the verga to the other. A gourd (cabaça), dried, opened and hollowed-out, attached to the lower portion of the verga by a loop of tough string, acts as a resonator.

Starting in the 1950s, Brazilian berimbaus were painted in bright colors, following local Brazilian taste; today, most makers follow the tourist consumer's quest for (faux) authenticity, and use clear varnish and discreet decoration.

To play the berimbau, one holds it in one hand, wrapping the two middle fingers around the verga, and placing the little finger under the cabaça's string loop (the anel), and balancing the weight there. A small stone or coin (pedra or dobrão) is held between the index and thumb of the same hand that holds the berimbau. The cabaça is rested against the abdomen. In the other hand, one holds a stick (baqueta or vaqueta  – usually wooden, very rarely made of metal) and a shaker (caxixi). One strikes the arame with the baqueta to produce the sound. The caxixi accompanies the baqueta. The dobrão is moved back and forth from the arame to change the pitch produced by the berimbau. The sound can also be altered by moving the cabaça back and forth from the abdomen, producing a wah-like sound.

Parts and accessories of the berimbau:
Verga: wooden bow that makes up the main body of the Berimbau
Arame: steel string
Cabaça: opened, dried and hollowed out gourd-like fruit secured to the lower portion of the berimbau, used to amplify and resonate the sound

Calling the cabaça a gourd is technically a mistake. As far as Brazilian berimbaus are concerned, the fruit used for the berimbau's resonator, while still known in Brazil as cabaça ("gourd"), it is not technically a gourd (family Cucurbitaceae); instead, it is the fruit of an unrelated species, the tree Crescentia cujete (family Bignoniaceae), known in Brazil as calabaça, cueira, cuia, or cabaceira.

Pedra or Dobrão: small stone or coin pressed against the arame to change the tone of the berimbau
Baqueta: small stick struck against the arame to produce the sound
Caxixi: small rattle that optionally accompanies the baqueta in the same hand

Capoeiristas split berimbaus in three categories:
Gunga (others say Berra-boi): lowest tone
Médio (others say Viola): medium tone
Viola (Violinha if the medium tone is Viola): highest tone

These categories relate to sound, not to size. The berimbau's quality does not depend on the length of the verga or the size of the gourd, rather on the diameter and hardness of the verga's wood and the quality of the cabaça.

Sound

The berimbau, as played for capoeira, basically has three sounds: the open string sound, the high sound, and the buzz sound.

In playing the buzz sound, one holds easily the gourd closed against one's belly, while touching the string with the dobrão. A muted "tch" sound emerges.
To play the open string sound, one strikes the string less than an inch up from the gourd string, with the bow balanced on the little finger so that the gourd is opened. One can grossly tune the open sound, by loosening the arame, and by sliding the gourd a little up or down from the place where the sound is best.
To produce the high sound, one must hold the bow in the same way, gourd opened, and forcefully press the dobrão on the string. The sound differs from the low sound in tone and in timbre. Old recordings and musicians report that the difference in tone used to be about 1 tone (the interval from C to D). One can press the dobrão away enough from the gourd for this only if the bow is about  to 4 feet 2 inches (122 to 127 cm); that was the length of the bows in the 1940s and 1950s. Today, many berimbaus are overgrown to , and tuning options are limited in berimbau ensembles.

Other sounds may appear in a berimbau performance, but only these define capoeira's rhythmic patterns (except Iuna).

Closing and opening the gourd while the string resounds produces a wah-wah effects, which depends on how large the gourd opening is. Whether this effect is desirable or not is a matter of controversy. Pressing the dobrão after striking the string is a widely used technique; so is closing neatly the gourd while the string resounds to shut off the sound. A specific toque requires the open string sound with closed gourd. Musicians use whatever sound they may get out of the string. It is not often considered bad practice to strike other parts of the instrument. As with most aspects of playing the berimbau, the names of the techniques differ from teacher to teacher. Most teachers, and most students, worry more about producing a nice sound than about naming the individual sounds.

Of course, the strength (velocity, accent) with which one lets the baqueta hit the string is paramount to rhythm quality. The open sound is naturally stronger (meaning that, for a constant-strength strike, the other two sound weaker), but the musician may decide which strikes to stress. Also, the sound tone shifts a little with the strength of the strike, and some sophisticated toques make use of this.

In capoeira music

In capoeira, the berimbau commands the roda, the circle where capoeiristas engage in the game, and by extension, the game itself. The music required from the berimbau is essentially rhythmic. Most of the patterns, or toques, derive from a single basic structure. Capoeira musicians produce many variations upon the basic pattern. They give names to known variations, and when such a named variation occurs repeatedly while playing, they call what they are playing by the name of that variation. The most common names are "Angola" and "São Bento Grande". There is much talking about the meaning of these terms.

In capoeira Angola, three Berimbaus play together. Each berimbau holds a position in relation to the "roda":

The gunga plays "Angola" and is most commonly played by a mestre or the highest grade capoeirista around. Depending on the style of the group and the personality of the individual, the gunga may improvise a lot or stick strictly to the main rhythm. The person playing the gunga at the beginning of a roda is often the leader of the roda and the other instruments follow as well. The gunga player may also lead the singing, which is made easier by the simple rhythm and little variation that he plays. The gunga is used to call players to the pé-do-berimbau (foot of the berimbau, where players enter the game).
The médio plays "Sao Bento Pequeno". For instance, while the gunga may play a simple, eight-unit pattern like (xxL.H.H.), the viola (or médio) can play a sixteen-unit variation, like (xxL.xLHL|.xL.H.H.). The dialog between gunga and viola (or médio) gives the toque its character. In the context of capoeira Angola, the médio inverts the gunga's melody (Angola toque): (xxL.H...) by playing São Bento Pequeno: (xxH.L...) with moderate improvisation.
The viola plays "Sao Bento Grande". Mostly variations and improvisations. It may be described as the "lead guitar" of the "bateria".

Tuning in capoeira is also loosely defined. The berimbau is a microtonal instrument and while one can be tuned to play a major or minor 2nd, the actual tone is approximately a neutral second lying between a whole and half tone.

The berimbaus may be tuned to the same pitch, differing only in timbre. More commonly, low note of the médio is tuned in unison to the high note of the Gunga, and likewise for the viola to the médio. Others like to tune the instruments in 4ths (C, F, B flat) or a triad (C, E, G). Any tuning is acceptable provided it sounds good to the master's ear.

There are countless different rhythms or toques played on the berimbau.

Toques

Common toques names are:
 Angola: rests on (does not play) the last beat of the basic leaving (xxL.H...)
 São Bento Pequeno de Angola Invertido: similar to Angola but with the high and low tones reversed (xxH.L...). São Bento Pequeno is typically played on Médio in conjunction with Angola on the Gunga.
 São Bento Grande: adds an extra hit to São Bento Pequeno, (xxH.L.L.)
 São Bento Grande da Regional (or São Bento Grande de Bimba): an innovation of Mestre Bimba, is often played in the two bar pattern (xxL.xxH.|xxL.L.H.)
 Toque de Iúna: introduced to capoeira by Mestre Bimba. (L-L-L-L-L-xxL-L.) (the '-' = touching the dobrão to the arame without hitting).
 Cavalaria: in the past, used to warn Capoeiristas of the approach of police. (L.xxL.xxL.xxL.H.) is one example, variations exist.

In notating the toques, it is a convention to begin with the two buzzed tones, however it is worthwhile to note that they are pickups to the downbeat, and would more properly be transcribed: xx(L.H...xx)

São Bento Grande as played in a regional setting places the main stress or downbeat at the final L so that it sounds: (L.xxH.L.|L.xxH.L.L)

Other toques include Idalina: (L.L.x.H.|xxL.L.H.), Amazonas: (xxLLxxLH|xxLLLLLH), Banguela: (xxL.H.H.), all deriving from the basic capoeira pattern. The toque called "Santa Maria" is a four bar transcription of the corridos "Santa Maria" and "Apanha Laranja no Chão Tico Tico". (xxL.LLL.|xxL.LLH.|xxH.HHH.|xxH.LHL.)

Capoeiristas also play samba, before or after capoeira, with the proper toques, deriving from the samba de roda rhythmic pattern: (xxH.xxH.xx.H.HH.)

In popular music

Frank Colón, an American percussionist and composer, nick-named throughout Europe as "Berimbau Man".
 Electronic artist Bibio makes use of the berimbau on the track "K Is For Kelson", the first single from his 2011 album Mind Bokeh.
Nana Vasconcelos played berimbau and other percussion instruments with modern jazz musicians worldwide.
Max Cavalera, the lead singer and guitarist in metal bands Sepultura, Soulfly and Cavalera Conspiracy, has used this instrument many times in his music.
Airto Moreira - Brazilian percussionist; works with many musicians and combines many styles from different continents
Okay Temiz - Turkish jazz drummer and percussionist used berimbau in many songs, the most famous of which is "Denizalti Rüzgarlari" from 1975.
Cut Chemist, turntablist of such groups as Ozomatli and Jurassic 5, made use of the berimbau in his single "The Garden".
TaKeTiNa - The berimbau is used as a drone, along with the surdo, which serves as the "heartbeat", as part of the TaKeTiNa Rhythm Process, a musical, meditative group process for people who want to develop their awareness of rhythm.
Minnesota metal band GRYZOR uses a modern contemporary version of the berimbau in their live show.
Mauro Refosco, a Brazilian percussionist, plays the berimbau in the live rendition of the Atoms' "The Clock".
Mickey Hart, percussionist for the Grateful Dead, played the berimbau on the song "Throwing Stones", as well as on several of his solo works.
David Byrne's American Utopia Broadway musical and percussionists using berimbaus at during multiple songs during the show.
MC Levin, a Brazilian funk artist has used berimbau to blend its successful hit Ela Me Falou Que Quer Rave.

Literature

References

See also
 Capoeira music
 Musical bow
 Uhadi musical bow
 Kalumbu
 Malunga
 Belembaotuyan

External links

Berimbau Manual: notes, sounds and rhythms, types of berimbau
Berimbau Free berimbau instructional videos taught by Mestre Virgulino.
Berimbau how to set up a berimbau, how to play a berimbau, berimbau information
The Berimbau Page at Rhythmweb
Berimbau by Richard P. Graham and N. Scott Robinson

Capoeira music
Musical bows
Brazilian percussion

Berimbau


Infrastruktura

Početak gradnje/renovacije

Dovršetak gradnje/renovacije ili otvaranje

Svemirske letjelice

Orbitalne i suborbitalne letjelice

 14. svibnja – lansirana svemirska stanica Skylab

Letovi prema Mjesecu i tijelima Sunčevog sustava

 8. siječnja – lansirana Luna 21
 15. siječnja – Luna 21 sletjela na Mjesec i iskrcala rover Lunohod 2
 6. travnja – lansiran Pioneer 11

Tehnologija

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Astronautika u 1973.


Kappel Herred (tysk Kappeler Harde) var et herred i det østlige Angel omkring købstaden Kappel i Hertugdømmet Slesvig (≈Sønderjylland). Herredet bestod af en række adelige godser i det østlige Angel.

Kappel Herred blev oprettet i 1853 efter nedlæggelsen af det første angelske godsdistrikt. I herredet indgik de adelige godser Brunsholm, Bukhavn, Dollerød, Dyttebøl, Gelting, Nisvraagaard, Prisholt, Runtoft, Røst, Sandbæk, Tøstrupgård, Udmark, Ø med Haslebjerg og Østergård.

Brunsholm, Nisvraagaard, Runtoft og Udmark er efter deres beliggenhed senere blevet ommeldt under Eskeris Sogn, Tøstrup under Tøstrup Sogn og Dollerød under Ravnkær Sogn. De øvrige godser kom under Gelting Sogn og Kappel Landsogn.

I herredet ligger følgende sogne eller dele af sogne:
 Gelting Sogn
 Kappel Landsogn

Litteratur
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 635

Angel
Herreder i Sydslesvig

Kappel Herred


La Fijian Broadcasting Corporation (littéralement, « Société de radiodiffusion fidjienne ») est une entreprise publique de radiodiffusion aux Fidji. Elle gère six chaînes de radio et trois chaînes de télévision.

Histoire
Initialement appelé Fiji Broadcasting Commission, ce service est créé en 1954, durant la période coloniale britannique, comme service public de diffusion radiophonique. En 1998, le gouvernement de Sitiveni Rabuka le nomme Island Network Corporation (Société de réseau des îles). En 1999, le gouvernement de Mahendra Chaudhry le renomme Fiji Broadcasting Corporation. En 2019, le gouvernement de Frank Bainimarama change une nouvelle fois son nom, remplaçant le mot Fiji (« des Fidji ») par Fijian (« fidjienne »).

Organisation
La FBC est dotée d'un comité de direction composé de quatre membres. Son directeur général est longtemps Riyaz Sayed-Khaiyum, frère cadet d'Aiyaz Sayed-Khaiyum, le ministre de la Justice et de facto vice-Premier ministre du pays. Après un changement de gouvernement en décembre 2022, Riyaz Sayed-Khaiyum est limogé par le comité de direction en janvier 2023. Le nouveau Premier ministre Sitiveni Rabuka nomme en  Ajay Bhai Amrit, journaliste et co-fondateur du parti Alliance populaire du Premier ministre, président du comité de direction de la FBC. Ajay Amrit démissionne de ce poste en  lorsqu'il est nommé haut commissaire (ambassadeur) des Fidji en Australie.

Chaînes

Radio
Deux des six chaînes de radio de la FBC sont définies comme des chaînes du service public : , qui émet en langue fidjienne, et , qui émet en hindi des Fidji. Ses quatre autres chaînes sont définies comme commerciales, et diffusent principalement de la musique : Bula FM (en fidjien), Mirchi FM (en hindi), Gold FM (en anglais) et 2Day FM (en anglais). Ces quatre chaînes commerciales génèrent l'essentiel des revenus de la FBC, grâce à la diffusion de publicités. Radio Fiji One et Radio Fiji Two sont reçues sur l'intégralité du territoire national ; les autres chaînes atteignent environ 94 % du territoire.

Télévision
La chaîne  relève du service public et est diffusée en clair. Créée en 2011, elle propose des émissions d'information, des documentaires, des compétitions sportives, des émissions de divertissement, et des séries télévisées achetées à des producteurs étrangers (par exemple : la série australienne Les Voisins). Depuis 2012, elle inclut une émission quotidienne d'information. Elle diffuse certaines émissions en anglais, d'autres en fidjien et d'autres en hindi, et diffuse les contenus d'Al Jazeera English plusieurs heures par jour. En 2017, quelque 72 % des Fidjiens indiquent que le magazine d'informations quotidiennes de 19h de FBC TV est leur principale source d'informations télévisées. Elle fait ainsi concurrence au réseau , entreprise publique commerciale.

La chaîne FBC 2 est inaugurée en 2017 comme chaîne d'information en continu. Elle diffuse à la fois des magazines d'information produits localement, et des émissions d'information produites par Al Jazeera, la Australian Broadcasting Corporation et Russia Today. Enfin, la chaîne FBC Sports diffuse exclusivement des émissions sportives.

Voir aussi
 British Broadcasting Corporation
 Australian Broadcasting Corporation
 Solomon Islands Broadcasting Corporation

Références

Média aux Fidji
Communication aux Fidji
Entreprise fondée en 1954

Fijian Broadcasting Corporation