Marcus Haislip (d. 22 Aralık 1980), Amerikalı profesyonel basketbolcudur. NBA döneminde Milwaukee Bucks ve Indiana Pacers takımlarında oynadıktan sonra 2005-2006 sezonunda Türkiye Basketbol Ligi'ne transfer olan ve Ülkerspor'da oynayan Haislip, 2006-2007 sezonunda Efes Pilsen'e transfer oldu.

2015 yılı sonlarına doğru alt sıralarından kurtulmak isteyen Türkiye Basketbol Ligi  ekiplerinden Türk Telekom ile kontrat imzalamıştır.

NCAA ve NBA yılları
Lewisburg'daki Marshall City'de liseye devam eden Haislip, Amerikan Kolej Basketbol Ligi (NCAA)'de 1999-2002 yılları arasında Tennessee Üniversitesi'nde oynarken göze çarptı.

Haislip, kolejde Güney-Doğu konferans liginde 6 değişik kategoride sıralamaya girdi. Bu kategoriler ise skor (maç başına 16.7 ile 4.0), ribaund (maç başına 6.7 ile 8.0), saha içi şut yüzdesi (%51.8 ile 4.0), serbest atış yüzdesi (%72.1 ile 9.), Blok (maç başına 1.76 ile 2.0) ve savunma ribaundlarıdır (maç başına 4.48 ile 8.0). Haislip, Güney-Doğu konferans ligindeki son sezonunda 25 maçta yaptığı 44 blok ile Kyle Davis'in 77 bloğundan sonra bunu yapan tek oyuncu oldu. Tennessee takım tarihinde toplamda yaptığı 116 blok ile 9. sırada yer alan Haislip, aynı zamanda bir sezonda yaptığı 44 blokla Tennessee tarihinde bir sezonda en çok blok yapan oyuncu kategorisinde de 9. oldu.

2002 NBA Draft'larında Milwaukee Bucks tarafından ilk turun 13. sırasında seçilen Haislip, çaylak olarak oynadığı 2002-2003 NBA sezonunda takımının son 9 maçında ilk beşte sahaya çıktı. Bucks'ın bu maçlarda 8-1'lik bir galibiyet serisi yakalamasına yardım etti ve takımı playofflara kaldı. Fakat Playoff'lar başlayınca yedek kalan Haislip, 3 sezon boyunca Bucks'ta yedekte oturdu ve 4 Kasım 2004'te serbest kaldı.

Marcus Haislip, 2004-2005 sezonunda Indiana Pacers takımıyla anlaştı ve Jermaine O'Neal'in 15 maç ceza alması üzerine takımda onun yerini doldurdu. NBA kariyeri boyunca 79 maçta ortalama 10.3 dakika oynadı ve 3.6 sayı, 1.5 ribaund, 0.2 asist ve 0.4 blok ortalaması yakaladı.
2009 yılında Nba takımlarından San Antonıo Spurs'a transfer oldu.

TBL kariyeri
2005-2006 sezonunda Türkiye'ye gelen Haislip, Ülkerspor ile anlaştı. Türkiye Basketbol Ligi All-Star maçına seçildi ve katıldığı smaç yarışmasını da kazandı. Ligde oynadığı 18 maçta 12,6 sayı, 6.9 ribaund ve 1 blok ortalama yakalayan oyuncu, 19 Mart 2006 tarihinde yöneticilere dahi haber vermeden Türkiye'den ayrılmasıyla şaşkınlık yarattı ve sonrasında ailevi nedenlerden dolayı ülkesine döndüğü açıklandı.

İsrail takımı Maccabi Tel Aviv'in de talip olduğu Haislip, Ekim 2006'da Efes Pilsen ile anlaştı. Efes Pilsen'in Amerika'da NBA takımları Denver Nuggets ve Golden State Warriors ile oynadığı hazırlık maçlarında da yer alan Haislip, Golden State maçında 13 sayı ve 9 ribaund ile oynadı.

2.08'lik boyu ve atletik yapısıyla bloklarda etkili olan ve pota altında rakiplerinin korkulu rüyası haline gelen Haislip, 2006-2007 sezonunun ilk 6 maçında 9.67 sayı, 6 ribaund, 0.33 asist ve 1 blok ortalamasıyla oynadı ve toplamda 58 sayı attı. TBL de daha sonra allstar da büyük başarı sağladı ve TBL de smaç şampiyonu oldu.Vurduğu smaçlarla adını Türkiyeye kazıdı.

2007 yılında İspanya'nın Unicaja Málaga takımına geçen Amerikalı basketbolcu daha sonrasında NBA takımlarından San Antonio Spurs ile maçlara çıkmaya başlamıştır.

2009 - 2010 sezonunda Yunanistan ligi takımlarından Panathinaikos'ta oynamaktadır.

Dış bağlantılar
 NBA profili
 ACB profili

1980 doğumlular
Tennessee doğumlu basketbolcular
Uzun forvet basketbolcular
Anadolu Efes SK basketbolcuları
Ülkerspor basketbolcuları
San Antonio Spurs basketbolcuları
Milwaukee Bucks seçimleri
Yaşayan insanlar
Amerikalı gurbetçi basketbolcular
Türkiye'deki gurbetçi basketbolcular
İspanya'daki gurbetçi basketbolcular
Yunanistan'daki gurbetçi basketbolcular
Çin'deki gurbetçi basketbolcular
Lübnan'daki gurbetçi basketbolcular
Tunus'taki gurbetçi basketbolcular
Türkiye'deki Amerikalı gurbetçiler
İspanya'daki Amerikalı gurbetçiler
Yunanistan'daki Amerikalı gurbetçiler
Çin'deki Amerikalı gurbetçiler
Lübnan'daki Amerikalı gurbetçiler
Tunus'taki Amerikalı gurbetçiler
Unicaja Málaga basketbolcuları
Eskişehir Basket SK basketbolcuları
Guangzhou Long-Lions basketbolcuları
Gaziantep Basketbol basketbolcuları
A1 Ethnikis basketbolcuları
Guangdong Southern Tigers basketbolcuları
Indiana Pacers basketbolcuları
Liga ACB basketbolcuları
Milwaukee Bucks basketbolcuları
Panathinaikos AO basketbolcuları
Saski Baskonia basketbolcuları
Türk Telekom GSK basketbolcuları
Afrikalı Amerikalı erkek basketbolcular

Marcus Haislip


Juan Emiliano Carulla (20 de julio de 1888-20 de noviembre de 1968) fue un médico, y político nacionalista argentino.

En sus primeros años, Carulla era un partidario del anarquismo, pero eso iba a cambiar después de un viaje a Europa, durante la primera guerra mundial. Carulla se alistó en el Ejército Francés en el área médica y durante su servicio se convenció de que la izquierda política no había hecho nada para ayudar al esfuerzo de guerra, llevando a su abandono del anarquismo. Mientras estuvo en Francia se convirtió en un firme defensor de Action française y esto fue decisivo en sus opiniones políticas, cuando regresó a su tierra natal.

En Argentina se asoció con los seguidores de Leopoldo Lugones y, junto con los gustos de Rodolfo Irazusta, ayudó a fundar y editar la revista La Nueva República (LNR) en 1927. También produjo su propia revista Bandera Argentina que, entre otras cosas, ayudó a una campaña fuerte contra el sufragio femenino, desestimándola como "una locura". En sus memorias, admitió que esa revista había recibido asistencia de la Embajada germana. Su obra con LNR fue fundamental para el desarrollo de la Argentina a favor del establecimiento de una extrema derecha ya que representaba una ruptura con el viejo tradicionalismo, y un nuevo endoso de corporativismo y un nacionalismo fascista.

Junto con Rodolfo y Julio Irazusta, Carulla pidió al derechista general José Félix Uriburu para liderar un golpe contra el gobierno liberal de Hipólito Yrigoyen en 1927. El general se negó en ese momento, pero lo hizo en 1930, formando una nueva dictadura de derecha, donde Carulla tuvo influencias. Formó parte de la élite de Charles Maurras, junto a los hermanos Irazusta, Ernesto Palacio, Bruno Jacovella, y otros, que tomó la pluma en defensa del nuevo régimen y suministró con eficacia una ideología. Cerulla en particular, tenía una influencia fuerte y era él quien estaba detrás de la idea de fusionar todos los partidarios de Uriburu en un grupo de milicianos, la Legión Cívica Argentina, bajo el gobierno del general, una medida que fue considerada como fundamental en la fascización de Uriburu.

Le interesaba firmemente las implicaciones culturales del idioma castellano, y en su libro Genio de la Argentina  (1943) escribió que el lenguaje común forma una sólida base para una estrecha relación con España, avalando así las ideas de Hispanidad defendido por Manuel Gálvez. También fue un duro crítico de la democracia, argumentando que era un producto de la Revolución Francesa, que era ajena e irrelevante para países de habla hispana que, sostuvo, requiere gobiernos con autoritarismo. También creía en la importancia de la familia y miró hacia Francisco Franco en su deseo de establecer una 'juvenil Falange' en el que los jóvenes ariostocratizantes, se organizaron a disposición del gobierno.

Obras
 Genio de la Argentina, 1943.

Véase también
 Alianza Libertadora Nacionalista

Referencias

Médicos de Argentina
Escritores de género masculino de Argentina
Escritores de la provincia de Entre Ríos
Militares franceses de la Primera Guerra Mundial
Década Infame
Militares argentinos de la Primera Guerra Mundial
Nacidos en Villaguay
Fallecidos en la provincia de Entre Ríos
Nacionalistas de Argentina

Juan Emiliano Carulla


Hohenfelde er en kommune og by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Trittau under Kreis Stormarn. Kreis Stormarn ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Hohenfelde ligger ved den nordlige udkant af Naturschutzgebiet Hahnheide og er den mindste kommune i Kreis Stormarn. Adresser i Hohenfeld består kun af et husnummer, og der er ingen vej- og gadenavne i kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Stormarn

Hohenfelde (Stormarn)


Esahateaketarpar (E-sah-a-te-ake-tar-par), jedna od lokalnih skupina Brulé Siouxa koje 1804. spominju Lewis & Clark i čiji je glavni poglavica bio Tartonggarsarpar (Tatónka-tsapa, Black Buffalo Bull).

Ime im dolazi iz santee jezika "Isanyate" 'Santee' i "ektapa" 'prema', 'ka'.

Izvori

Brule

Esahateaketarpar


An Tristachya humbertii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus. An Tristachya humbertii in nahilalakip ha genus nga Tristachya, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tristachya

Tristachya humbertii


La festa della rosa (título original en italiano; en español, La fiesta de la rosa) es una ópera en dos actos con música de Carlo Coccia y libreto en italiano de Gaetano Rossi. Se estrenó el 13 de agosto de 1821 en el Teatro de San Carlos de Lisboa.

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Carlo Coccia
Óperas en italiano
Óperas de 1821
Óperas estrenadas en Lisboa

La festa della rosa


Crkva sv. Nikole u selu Gornjem Humcu, općina Pučišća, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Župna crkva sv. Nikole u Gornjem Humcu podignuta je 1749. godine na mjestu starije crkvice Gospe od Pohođenja. Jednobrodna građevina s ravnim istočnim zidom i zvonikom prizidanim na jugoistoku građena je u pravilnim redovima kamena. Sred pročelja je profilirani portal s jastukom i vijencem, a iznad bogata rozeta sa stupićima i manja prošupljena u obliku četverolista. U crkvi su pohranjena dva kamena triptiha: prvi rad škole Jurja Dalmatinca, te drugi produkt radionice Nikole Firentinca iz crkve sv. Kuzme i Damjana na Straževniku. Unutrašnjost je presvođena bačvastim svodom s pojasnicama, a duboke niše na bočnim zidovima daju iluziju trobrodnosti.

Zaštita
Pod oznakom Z-4683 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Nikola
Gornji Humac

Crkva sv. Nikole u Gornjem Humcu


8409 Valentaugustus este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8409 Valentaugustus este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico de Robert Weber. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,21 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 4,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

8409 Valentaugustus


Asian Five Nations 2012 war die fünfte Ausgabe des jährlichen Rugby-Union-Turniers Asian Five Nations. An fünf Wochenenden zwischen dem 27. April und dem 26. Mai fanden zehn Spiele statt. Turniersieger wurde Japan.

Punkte werden wie folgt verteilt:
 5 Punkte für einen Sieg
 3 Punkte für ein Unentschieden
 1 Bonuspunkt bei vier oder mehr Versuchen
 1 Bonuspunkt bei einer Niederlage mit weniger als sieben Zählern Differenz

Tabelle

Ergebnisse

Weblinks
 Website der Asian Five Nations

Rugby 2012
2012

Asian Five Nations 2012


Donald Kagan (d. 1 Mayıs 1932, Litvanya - 6 Ağustos 2021, Washington, DC), Antik Yunan tarihi konusunda uzman Yale Üniversitesi'nde görevli profesör ve 1989-1992 yılları arası Yale Koleji dekanı. Özellikle dört ciltlik Peloponez Savaşları adlı çalışması ile bilinir.

Yahudi bir aileden gelen Kagan, 1932 yılında Litvanya'da doğdu. Ailesi babasının ölümünün ardından Brooklyn, New York'a taşındı ve Kagan orada büyüdü. Brooklyn Koleji'nden sonra Brown Üniversitesi'nde okudu ve 1958 yılında Ohio Devlet Üniversitesi'nde doktorasını tamamladı.

1970'lere kadar liberal demokrat görüşlere sahipken 1997'de Yeni Amerikan Yüzyılı adlı düşünce kuruluşunun bildirisini hazırlayarak Neocon görüşleri benimsedi. 2000 yılı başkanlık seçimleri arefesinde oğlu Frederick Kagan ile birlikte yayınladığı "Amerika Uyurken" adlı kitapta ise savunma harcamalarının artırılmasını talep eden görüşlere yer verdi. Diğer oğlu Robert Kagan ise hâlen muhafazakâr kanatta aktif politika yapıyor.

Yale Üniversitesi tarih bölümünde görev yapan Kagan'ın Eski Yunan tarihi derslerinin yanı sıra Savaşın Kökenleri adlı dersi de öğrenciler arasında rağbet gördü.

Kitapları
 Kagan, Donald. (1965). The Great Dialogue: A History of Greek Political Thought from Homer to Polybius. New York: Free Press.
 Kagan, Donald. (1969). The Outbreak of the Peloponnesian War. Ithaca: Cornell University Press. ISBN 0-8014-0501-7.
 Kagan, Donald. (1974). The Archidamian War. Ithaca: Cornell University Press. ISBN 0-8014-0889-X.
 Kagan, Donald. (1981). The Peace of Nicias and the Sicilian Expedition. Ithaca: Cornell University Press. ISBN 0-8014-1367-2.
 Kagan, Donald. (1987). The Fall of the Athenian Empire. Ithaca: Cornell University Press. ISBN 0-8014-1935-2
 Kagan, Donald. (1991). Pericles of Athens and the Birth of Democracy. New York: The Free Press. ISBN 0-684-86395-2.
 Kagan, Donald. (1995). On the Origins of War and the Preservation of Peace. New York: Doubleday. ISBN 0-385-42374-8.
 Kagan, Donald and Kagan, Frederick. (2000). While America Sleeps. New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-20624-0.
 Kagan, Donald, Ozment, Steven, and Turner, Frank M.. (2003). The Western Heritage. New York: Prentice Hall. ISBN 0-13-182839-8.
 Kagan, Donald, Craig, Albert M., Graham, William A., Ozment, Steven, and Turner, Frank M. (2000). The Heritage of World Civilizations.
 Kagan, Donald. (2003). The Peloponnesian War. New York: Viking Press. ISBN 0-670-03211-5.

Dış bağlantılar
 Kişisel sitesi
 Yale Üniversitesindeki sayfası

Kaynakça

1932 doğumlular
Litvanya doğumlular
20. yüzyıl Amerikalı tarihçileri
21. yüzyıl Amerikalı tarihçileri
Yahudi asıllı Amerikalılar
2021 yılında ölenler

Donald Kagan


LUMS Minye Theinkhathu (en birman : မင်းရဲသိင်္ခသူ; [mɪ́ɴjɛ́ θèiɴgəðù]), pennant number 71, est un sous-marin de classe Sindhughosh (classe Kilo) de la marine birmane. En service depuis 2021, c'est le premier sous-marin birman. Avant d'être acquis par le Myanmar, il a servi dans la marine indienne sous le nom d'INS Sindhuvir (S58).

Contexte
À partir des années 1980 et jusqu'en 2000, la marine indienne a acquis dix sous-marins de classe Kilo auprès de l'Union soviétique et de son successeur, la Russie. En Inde, ils sont connus sous le nom de classe Sindhughosh.

Service dans la marine birmane
Le Myanmar a acquis l'INS Sindhuvir en 2020. Le navire a été réaménagé par Hindustan Shipyard avant sa livraison

Le sous-marin a été vu publiquement pour la première fois comme un navire de la marine birmane, sous le nom d'UMS Minye Theinkhathu, le  dans le cadre de l'exercice naval « Bandoola 2020 » . Le sous-marin a été officiellement mis en service, avec six autres nouveaux navires, lors de la cérémonie de la  de la marine le . La cérémonie a été suivie par les ambassadeurs indien et russe au Myanmar, ce qui, selon la société de renseignement militaire Jane's Information Group, pourrait indiquer une implication russe dans le transfert du sous-marin au Myanmar.

Il semble être nommé d'après Minye Theinkhathu, de la dynastie Taungû (ou Toungoo), qui était le père du roi Bayinnaung et a servi comme vice-roi de Toungoo de 1540 à 1549.

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des navires de la marine birmane
 Liste des sous-marins de l'Inde

Liens externes

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la Marine indienne
Sous-marin de la Marine birmane
Navire construit en Union soviétique
Bateau lancé en 1987
Sindhuvir

UMS Minye Theinkhathu


Mairie d'Issy () is the southern terminus of line 12 of the Paris Métro in the commune of Issy-les-Moulineaux. It is named after and located near the town hall. Shops located on the avenue Victor Cresson and avenue de la République are served by the station.

History
The station opened on 24 March 1934 as part of the extension of the line from Porte de Versailles.

In 2019, the station was used by 4,096,487 passengers, making it the 111st busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 2,083,392 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 116th busiest of the Métro network out of 304 stations.

In 2021, the station was used by 2,874,138 passengers, making it the 115th busiest of the Métro network out of 304 stations.

Passenger services

Access
The station has 2 accesses:

 Access 1: aue du Général Leclerc
 Access 2: avenue de la République Mairie (exit-only escalator)

Station layout

Platforms
The station has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms. It is one of only two stations on the line to be decorated in the style of the Compagnie du chemin de fer métropolitain de Paris (CMP) instead of the Nord-Sud style used on the other stations, with the other station being Corentin Celton. The Nord-Sud company was absorbed by the CMP in 1930.

Other connections
The station is also served by lines 123, 169, 190, 290, 323, and TUVIM of the RATP bus network, and at night, by line N13 of the Noctilien bus network.

Nearby

 Musée Français de la Carte à Jouer
 Town hall of Issy-les-Moulineaux

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in Issy-les-Moulineaux
Railway stations in France opened in 1934
Paris Métro line 12

Mairie d'Issy station


Die Euskirchener Straße in Düren, Nordrhein-Westfalen, ist eine Hauptdurchgangsstraße. Sie war als Bundesstraße 56 klassifiziert und ist seit der Fertigstellung der B 56n zur Gemeindestraße abgestuft.

Die Euskirchener Straße beginnt am Friedrich-Ebert-Platz, führt dann in südliche Richtung zum Ortsausgang. Dort geht sie in die Stockheimer Landstraße über.

Die Straße ist auf der gesamten Länge vierspurig ausgebaut. Sie wurde nach der Stadt Euskirchen benannt, zu der sie führt. Vorher hieß sie Hindenburgstraße (benannt nach dem 4. Ehrenbürger der Stadt Paul von Hindenburg).

1913 wurden in Höhe der heutigen Feuerwache und der Supermärkte die Riemann-Kaserne erbaut. 1914 wurde der Bereich der Straße von der heutigen Römerstraße bis zur Zülpicher Straße im Gedenken an die Schlacht bei Königgrätz Königgrätzer Straße genannt. Die Umbenennung in Hindenburgstraße erfolgte 1915.

Die heutige Euskirchener Straße war zwischen der Oststraße und der Römerstraße bis Ende der 1950er Jahre ein Feldweg. Der zum Ortsrand führende Straßenverlauf war folgender: beginnend am Friedrich-Ebert-Platz als Eberhard-Hoesch-Straße, dann kurz vor der Oststraße rechts schräg abbiegend (die schräg stehende Häuserfront ist heute noch zu sehen), dann über die Straße "Im Eschfeld", die Frankenstraße überquerend, in die heutige Eberhard-Hoesch-Straße bis zur Zülpicher Straße.

Erst in den 1960er Jahren wurde der Straßenzug durchgehend als Euskirchener Straße ausgebaut und die anderen Straßen wurden teilweise zurückgebaut, z. B. "Im Eschfeld".

Durch Ratsbeschluss vom 6. November 1973 wurde der Straßenzug in Euskirchener Straße umbenannt.

2015 wurde im unteren Bereich einen 30 km/h-Beschränkung eingerichtet. Im Dezember 2018 wurde das Teilstück zwischen der Oststraße und dem Friedrich-Ebert-Platz für Lkw gesperrt.

In der Euskirchener Straße befinden sich
 das Kaufmännische Berufskolleg,
 die St. Bonifatius Grundschule,
 die ständig besetzte Wache der Freiwilligen Feuerwehr Düren,
 Supermärkte und Tankstellen.

Siehe auch

 Liste der Straßen in Düren

Quellen

 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF; 58 kB)
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Einzelnachweise

Straße in Düren

Euskirchener Straße (Düren)


Robert Verbeek (født 26. juli 1961) er en tidligere nederlandsk fodboldspiller og træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holland

Robert Verbeek


ولد حشاني عبد القادر في 26 ديسمبر 1956 قسنطينة الجزائر
والده هو المجاهد إبراهيم حشاني أول امين عام لمنظمة المجاهدين في الجزائر. تخرج من معهد البيتروكيماء من بومرداس بالجزائر، متزوج وأب لأربعة أبناء عمل بشركة سوناطراك لغاية يوم اعتقاله.

قبل الانفتاح السياسي سنة 1988 ومابعدها، انتظم عبد القادر حشانى في صفوف الجماعة الإسلامية «جماعة الشرق» التي كان يرأسها الشيخ عبد الله جاب الله منذ 1974، وكان أمين سره، كما اعتقل سنة 1985 رفقة مجموعة من إطارات الجماعة على رأسها الشيخ جاب الله، بتهمة الانتماء لجماعة مصطفى بويعلي، وتعرض للتعذيب الشديد. وأفرج عنه في غضون 1986 .

كان من قادة الجبهة الإسلامية للإنقاذ في الجزائر سنة 1989 إثر تعديل الدستور وفتح المجال لتأسيس أحزاب سياسية،
أصبح رئيس المكتب التنفيذي الوطني للحزب بعد اعتقال رئيس الجبهة عباسي مدني وعلي بلحاج إثر الإضراب العام سنة 1991،
بعدها عقدت الجبهة الإسلامية للإنقاذ مؤتمرا لها سمي بمؤتمر «الوفاء» عقد في مدينة باتنة وتم على إثره انتخاب عبد القادر حشاني كرئيس للمكتب التنفيذي الوطني للجبهة.
استطاع أن يغير خطاب الجبهة إلى خطاب عقلاني ومعتدل، وحقق انتصارا كبيرا في الانتخابات التشريعية في 26 ديسمبر 1991، والتي ألغتها القيادة العسكرية في الجزائر.
اعتقل حشاني عبد القادر في 22 جانفي 1992 وأودع سجن سركاجي، إلى أن تم الإفراج عنه في 7 جوان 1997
واصل نشاطه السياسي بعد خروجه من السجن لكن يد الغدر لم تمكنه من القيام بدوره العقلاني والحكيم والرزين في حل الأزمة الجزائرية، ومن ثم تم اغتياله في 22 نوفمبر 1999.

حياته
ذكر الوزير السابق أحمد طالب الإبراهيمي انه كان شابا ناضجا يتسم بفكر منفتح. وله رؤية واضحة للدولة الحديثة.ثم ذكر الابراهيمى في قناة الجزيرة (شاهد على العصر) يوم 28
-7-2013 قال " لما فازت جبهة الإنقاذ الإسلامية في الجزائر في المرحلة الأولى للانتخابات بما يقدر بحوالى 50 % من اجمالى المقاعد. جاءنى الشاب عبد القادر حشانى وكان يتردد على ليستشيرنى. فقلت له ان هذه النتيجة لن تمر على خير. قال: فماذ؟ قلت له لابد من تنازلات. فذهب ثم جاءنى قائلا لقد اتفقنا على إجراء تنازلات. ألا وهي 1- سنكتفى بما حصلناه في المرحلة الأولى وسنوجه ناخبينا للتصويت إلى حزب اخر حتى يحدث التوازن 2- لن نسعى إلى رئاسة الوزراء أو تشكيل الحكومة 3- سنكتفى بثلاثة حقائب وزارية فقط هي " التعليم - العدالة - الشئون الاجتماعية " وبالفعل قمت بترتيب لقاء له مع صهر الشاذلى رئيس الجمهورية. واخبرته بهذه التنازلات حتى يبلغها للرئاسة. واظن انه بعد وصول خبر هذه المقابلة وما اسفرت عنه إلى قيادات الجيش. قاموا باقالة الشاذلى أو انه اجبر على الاستقالة بعد أربعة أيام. وقاموا بعدها بالغاء نتيجة الانتخابات والانقلاب المشهور على ^بهة عباس مدني " جبهة الإنقاذ الإسلامية الجزائرية "

إغتياله

قتل في 22 نوفمبر/ تشرين الثاني 1999 إثر إصابته برصاصتين في الرأس بينما كان في قاعة الانتظار في عيادة طبيب الأسنان بحي باب الواد الشعبي الذي يعتبر أحد معاقل الإسلاميين في العاصمة الجزائرية.

روابط خارجية

مراجع

جزائريون اغتيلوا في العشرية السوداء
أشخاص قتلوا بإطلاق النار في الجزائر
أشخاص قتلوا في الجزائر
اغتيالات في الجزائر
سياسيون جزائريون في القرن 20
سياسيون جزائريون مغتالون
مواليد 1376 هـ
مواليد 1956
مواليد في عين مخلوف
وفيات 1420 هـ
وفيات 1999
وفيات في مدينة الجزائر
سياسيون مغتالون عقد 1990

حشاني عبد القادر


An Trichoglottis mindanaensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Trichoglottis mindanaensis in nahilalakip ha genus nga Trichoglottis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichoglottis

Trichoglottis mindanaensis


بلدية بيلادا (بالكاتالانية: Vilada) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 519 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

فيلادا


Edward Elias Lowinsky (geboren 12. Januar 1908 in Stuttgart; gestorben 11. Oktober 1985) war ein US-amerikanischer Musikwissenschaftler deutscher Herkunft.

Leben
Lowinsky studierte von 1923 bis 1928 Klavier, Komposition und Dirigieren in Stuttgart an der Hochschule für Musik und Darstellende Kunst. Im Jahr 1933 promovierte er an der Universität Heidelberg mit einer Dissertation über Orlando di Lasso. Er lebte von 1933 bis 1939 in Holland, zog aber im Jahr 1940 in die Vereinigten Staaten und erlangte 1947 die Staatsbürgerschaft. Er lehrte am Black Mountain College (1942–47), am Queens College, New York (1947–56) und an der University of California (1956–61). Ab 1961 unterrichtete er an der University of Chicago. 1971 hatte er den Vorsitz der Konferenz über Josquin des Prez. Im Jahr 1973 wurde er zum Mitglied der American Academy of Arts and Sciences gewählt. Die Königlich Niederländische Akademie der Wissenschaften (KNAW) nahm ihn 1974 als auswärtiges Mitglied auf.

Er schrieb bedeutende Werke über Renaissance-Komponisten und war eine wichtige Figur bei der Neudefinition der Standards für die kritische Edition von Musikhandschriften. Die meisten seiner veröffentlichten Artikel wurden in Music in the Culture of the Renaissance (1989) von seiner Frau, der Musikwissenschaftlerin Bonnie J. Blackburn (* 1939), gesammelt.

Schriften (Auswahl)
 Das Antwerpener Motettenbuch Orlando di Lasso's und seine Beziehungen zum Motettenschaffen der niederländischen Zeitgenossen (dissertation, U. of Heidelberg, 1933)
 Secret Chromatic Art in the Netherlands Motet (New York, 1946)
 Tonality and Atonality in Sixteenth-Century Music (Berkeley, 1961)
 Josquin des Prez: New York 1971 (with B.J. Blackburn; proceedings of an international symposium)
 Cipriano de Rore's Venus Motet: its Poetic and Pictorial Sources (Provo, UT, 1986)
 Music in the Culture of the Renaissance and other Essays, ed. Bonnie J. Blackburn (Chicago, 1989)
 A Correspondence of Renaissance Musicians (with Bonnie J. Blackburn and Clement A. Miller; Oxford, 1990)

Literatur
 Lowinsky, Edward Elias, in: Werner Röder; Herbert A. Strauss (Hrsg.): International Biographical Dictionary of Central European Emigrés 1933–1945. Band 2,2. München : Saur, 1983, ISBN 3-598-10089-2, S. 754

Einzelnachweise

Musikwissenschaftler
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Deutscher Emigrant in den Vereinigten Staaten
Deutscher
US-Amerikaner
Geboren 1908
Gestorben 1985
Mann

Edward Lowinsky


Ascensión Chirivella Marín (1894-1980) est la  première diplômée en Droit qui fut inscrite au barreau en Espagne pour exercer en tant qu'avocate.

Biographie
Ascensión Chirivella Marín est née à Valence le 28 janvier 1894 ; son père était avocat des tribunaux de Valence. Malgré le fait qu'elle étudia dans un premier temps la philosophie, les Lettres et l'Enseignement avec de brillantes notes, elle a ensuite voulu suivre les pas de son père et s'est inscrite dans la faculté de Droit. Elle en sort diplômée en 1922. Dans cette même année, elle intègre le Collège d'Avocats de Valence avec l'intention d'exercer la profession comme le faisaient ses collègues de promotion, puisque son inscription fut acceptée à la différence d'autres femmes qui essayèrent de s'inscrire dans d'autres pays comme la France, la Belgique ou l'Italie.

Elle se spécialise ensuite en droit civil tout en participant activement à des réunions pour revendiquer les droits des femmes. Elle fut une grande oratrice qui défendait de manière éloquente les bénéfices que supposait la Seconde République pour la femme, dans laquelle la femme a acquis les droits suivants : droit de vote, droit à accéder à des charges politiques, droit au divorce, avec la possibilité de versement de pensions pour les enfants aux hommes divorcés, ou le fait de que aux femmes par être mères ne se leur discriminât pas dans la patrie puissance des fils, ni en cas d'être veuves et se marier à nouveau, à différence du contemplé dans le Code Civil de 1889. Elle se maria avec l'avocat Álvaro Pascual-Leone Forner, provenant de Vinaròs, avocat et député du Parti radical de Fernando Gasset. De cette union, est née son unique fille, Blanche Pascual-Leone Chirivella. Grande défenseuse de la Seconde République, après la guerre civile espagnole, elle n'a pas eu d'autres choix que de s'exiler au Mexique avec sa famille en arrivant à Veracruz le 1 juillet 1939, et y reste jusqu'à sa mort.

Références

Bibliographie

Liens externes

 Ascensión Chirivella Marín, la première femme avocate d'Espagne par Paul Pierroux-Taranto (lepetitjournal.com, 21 juillet 2021).

Naissance en janvier 1894
Naissance à Valence (Espagne)
Avocat espagnol
Exilé du franquisme au Mexique
Avocat espagnol du XXe siècle
Décès en avril 1980
Décès à 86 ans
Décès à Mexico

Ascensión Chirivella Marín


Podsavezna nogometna liga Rijeka (također i kao Riječka podsavezna liga, Liga Riječkog nogometnog podsaveza) je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1956./57.
Sudjelovalo je ukupno 12 klubova, a prvak je bio "Orijent" iz Rijeke.

Ljestvica

 ljestvica bez rezultata jedne utakmice
 Srpske Moravice – tadašnji naziv za Moravice

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Kvalifikacije za 2. liga (Prva zona) 1957./58.

Povezani članci
 Gradsko-kotarska liga Rijeka 1956./57.
 Drugi stupanj prvenstva FNRJ 1956./57.

Vanjske poveznice

Izvori

 Izidor Matovinovć: Pola stoljeća "Orijenta", Rijeka, 1970., UDK: 796.332:061.2(497.5 Rijeka)"1919/1969"(067.5), str. 174–176.
 Obrad Maleš i dr.: Nogometni klub "Opatija", Opatija : 1911-1981., Opatija, 1981., UDK: 796.332::061.2](497.5 Opatija)"1911/1981"(082), str. 61–62.
 Niko Cvjetković: "SD "Borac" Bakar : 1920-1990.", Bakar, 1990., UDK:796(497.13 Bakar)"1920/1990", str. 155–160.
 Juraj Katalinić: Nogometni klub "Ogulin" : 1932. – 2012. : 80 godina, Ogulin, 2012., , str. 29.
 Marinko Lazzarich, Neka Bude Orijent 1919. – 2019., str. 355.

1956-57
Rijeka-1
1956-57 Rijeka

Podsavezna nogometna liga Rijeka 1956./57.


Lieksa es una ciudad y municipio de Finlandia ubicado en la región de Carelia Septentrional.

En 2022, en un área de 4067,60 km², el municipio tenía una población de 10 375 habitantes, de los que algo menos de siete mil vivían en la propia ciudad.

El municipio y ciudad de Lieksa fue fundada en 1973, cuando la hasta entonces ciudad de mercado de Lieksa se fusionó con el vecino municipio rural de Pielisjärvi. Es una ciudad musical en la que cada año se suele organizar una fiesta llamada "Lieksan vaskiviikko".

Se ubica en la costa oriental del lago Pielinen, unos 50 km al sureste de Nurmes sobre la carretera 73.

Una película del año 2007 (partes de la cual fueron usadas para el videoclip de la canción "While your lips are still red" del grupo finés Nightwish) lleva el nombre de esta ciudad.

Clima

Personas de Lieksa destacados
 Ilmari Juutilainen († 1999)
 Petter Kukkonen (1981-)
 Heikki Turunen

Referencias

Enlaces externos

Lieksa


Mezoregija Prijedor je jedna od čvorišno-funkcionalnih regija Republike Srpske.

Prostorni plan Republike Srpske definira ju kao mezoregiju i ove su općine dio te regije:
Bosanska Dubica
Bosanska Kostajnica
Krupa na Uni
Bosanski Novi
Oštra Luka i
Grad Prijedor

Izvori

Prijedor

Mezoregija Prijedor


جبال الساحل السوري أو جبال بارجيليوس أوجبال العلويين  هي سلسلة من الجبال الخضراء في سوريا والمغطاة بالأحراج وغابات السنديان ومدرجات الزيتون والتفاحيات والممتدة على محاذاة الشاطئ السوري من رأس البسيط شمالًا حتى النهر الكبير الجنوبي جنوبًا.

التاريخ
سكن الإنسان هذه المنطقة منذ أقدم العقود، ولا تزال الآثار في العديد من مناطقها شاهدا حيا على عراقة هذه المنطقة في سوريا وحضورها وتميزها منذ أقدم العصور، لا يزال الكثير من معالمها الطبيعية وثرواتها التاريخية بكرا، مع الأخذ بعين الاعتبار ان الحفريات الناتجة عن التوسع العمراني فيها تعطي كل يوم شيئا جديدا عن تاريخ المنطقة وتعاقب الحضارات المختلفة فيها منذ أقدم العصور، فقد سكنها الفينيقيون قبل آلاف السنيين واستخدموا خشب غاباتها لصناعة سفنهم التي حملت حضارتهم إلى العالم القديم.

مواصفات

تمتد جبال الساحل السوري والتي يطلق عليها سلسلة جبال العلويين على مسافة 170 كم وبعرض يتراوح بين 25-30 كم تغطيها الخضرة والغابات الرائعة الغابات السورية، تتناثر على ذراها وهضابها قرى السياحة والاصطياف الجميلة ذات الهواء المنعش والمناظر الخلابة الساحرة، إضافة إلى العديد من الأماكن التاريخية والقلاع القديمة الشهيرة التي تشهد على إستراتيجية موقعها أهميتها وعراقتها عبر العصور، تنحدر جبالها وتلالها وسفوحها التي تغطيها الغابات نحو البحر وتنخفض كلما اقتربنا منه حتى تكاد تلامس مياه البحر المتوسط في بعض المواقع مثل رأس البسيط وبانياس وجبلة وأم الطيور وغيرهم، ويتباين ارتفاع تلك الجبال ليتجاوز أكثر من 1500 مترا في محطة البث في جبل النبي متى في منطقة صافيتا، ويصل ارتفاع أعلى قمّة في سلسلة جبال الساحل إلى 1550م في قمة النبي يونس.

أهم المدن والقرى

من المُدن والبلدات القابعة على أكتاف وقمم تلك الجبال نذكر؛ القدموس، مصياف، بيت ياشوط، صافيتا، الدريكيش، الشيخ بدر، الحفة، القرداحة، كسب. وهناك أيضاً المئات من القرى والمصايف المتناثرة على تلك الجبال الرائعة نذكر منها: مشتى الحلو، صلنفة، حصين البحر، فجليت، الملاجة، بويضة السويقات، العنازة، حمام القراحلة، جيبول، سلمى، حلبكو، حريصون، قرفيص، عين الشرقية، عوينة الريحان، مزرعة حميصية ونحل العنازة.

الحياة البرية
تمتاز هذه الجبال بغناها بالحياة الطبيعية من كل نوع اشجار حراجية غابات البحر المتوسط غطاء نباتي كثيف الغابات السورية وانتشار الحيوانات والطيور ومن الحيوانات البرية كالذئب ـ الثعلب ـ الضبع ـ الخنزير البري ـ الأرنب البري ـ السنجاب ـ الخلد ـ القنفذ، ومن الزواحف هناك الأفاعي والسحالي والسلاحف البرية، ومن الطيور المتنوعة الشحرور وأبو الحن والعصفور الدوري والغراب والباشق والنسر والبوم وغيرها من الطيور، إضافة للفراشات بأنواعها والجنادب والخنافس والنحل البري.

بالإضافة إلى ذلك تحتوي هذه الجبال على امتداد العديد من الغابات السورية المهمة مثل غابات الفرنلق وغابات بيت ياشوط وغابات صلنفة والاحراش والمحميات الكبيرة في مناطق محافظة طرطوس ومحافظة اللاذقية ومحافظات حمص وادلب وحماة والتي يتخللها الينابيع والأنهار والكهوف والمغر الطبيعية بمرتفعاتها وجبالها على امتدادها وكثافة الغابات السورية في القمم والآودية والجبال الساحلية السورية.

انظر أيضًا
 علويون

المراجع

سلاسل جبلية في سوريا
غابات سوريا
محافظة حماة
محافظة حمص

جبال الساحل السوري


Chinazi é um termo pejorativo utilizado como símbolo de protesto por alguns setores do movimento democrático chinês e de Taiwan para referir-se às autoridades do governo chinês, ao Partido Comunista da China e inclusive ao regime político da República Popular da China, como forma de crítica pelas violações dos direitos humanos na China continental.

Descrição geral
Utilizado com frequência pelos dissidentes na China Continental, especialmente do Movimento Democrático Chinês, os independentistas taiwaneses e os opositores à aplicação da Lei de Segurança Nacional de Hong Kong e aos campos de internamento de Xinjiang, que são considerados políticas de violação às liberdades e direitos da população chinesa.

História
Segundo um documento de 2010 do acadêmico australiano James Leibold, o termo Chinazi tem origem na anglosfera, existindo no mínimo desde 2005, e foi utilizado originalmente pelos usuários de um foro de discussão dedicado à cultura asiática, numa seção onde criticavam o nacionalismo chinês característico do PCCh.

Em 2012, com a ascensão ao poder do Secretário-Geral do Comitê Central do Partido Comunista da China, Xi Jinping, à presidência chinesa, as comparações entre a Alemanha nazista e a República Popular da China surgiram em redes sociais asiáticas a partir do perfil do secretário do PCCh. A Academia de Ciências Sociais do Vietnã declarou que "em 2014, dentro das comunidades de produtos e em linha, duas novas palavras se tornaram amplamente utilizadas: chinazi e chinazismo, que se referem à prática do novo estilo nazista da China".

Ativismo

Em 2018, o escritor exilado de origem chinesa Yu Jie publicou seu livro China nazista, que descreve o surgimento de uma similaridade cada vez mais tangível das políticas do PPCh aplicadas desde os anos 2010 na China com as aplicadas pelo nazismo na Alemanha dos anos 1930. O termo chinazi deixou de ser apenas um jargão de fóruns de conspiração — que falavam sobre o colapso da ordem mundial pós-Segunda Guerra Mundial pelo surgimento da China como superpotência — para tornar-se um símbolo de protesto dos ativistas pró-democráticos contra a repressão dos direitos humanos por parte do Governo Chinês. Nesse mesmo ano, autoridades de toda a China tomaram, à força, igrejas e cruzes, o que obrigou seguidores do cristianismo a abandonar sua fé. Alguns sacerdotes criticaram o ocorrido como uma reprodução da tragédia da perseguição aos católicos por parte dos nazistas em 1934.

Em 2019, durante os protestos em Hong Kong em 2019–2020 contra a Lei de Segurança Nacional, manifestantes descreveram ao Partido Comunista da China como os nazistas chineses; esse acontecimento também recebeu mais atenção internacional. Outros manifestantes honcongueses afirmaram que a Revolução Cultural nos anos 1960 e a repressão aos Protestos da Praça Tiananmen em 1989 estavam associados à doutrina de Adolf Hitler.

Ver também

 Fascismo de esquerda
 Cooperação sino-germânica (1911–1941)
 Genocídio uigur
 Extração de órgãos de praticantes de Falung Gong na China

Referências

2019 em Hong Kong
Direitos humanos na China
Partido Comunista da China
Sinofobia
Anticomunismo
Nacionalismo chinês
Terminologia política
Nazismo

Chinazi


Gustav Klitgård Dahl (født 21. januar 1996) er en dansk fodboldspiller, der spiller som midtbane for Silkeborg IF.

Karriere

Silkeborg IF
Dahl skrev under på sin første konkrakt i sommeren 2014. Han fik sin debut i Superligaen den 31. maj 2015, da han blev skiftet ind i stedet for Adeola Runsewe i det 82. minut i et 1-2-nederlag til AaB.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Gustav Dahl  på silkeborgif.dk

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Silkeborg IF

Gustav Klitgård Dahl


Hrvatska se kao država članica IAAF-a natjecala na Svjetskom prvenstvu u atletici 2009. u Berlinu, od 15. do 23. kolovoza, s pet predstavnika. Zlatno i jedino odličje osvojila je Blanka Vlašić u disciplini skok u vis obranivši naslov svjetske prvakinje iz Osake.

Osvajači odličja

Izvori

 2009

Hrvatska na Svjetskom prvenstvu u atletici 2009.


Das Grab TT37 (engl. Theban Tomb 37 = Thebanisches Grab Nr. 37) befindet sich in der Nekropole von al-Asasif in Theben-West in Ägypten. Es stammt aus der Äthiopenzeit (um ) und gehörte Harwa, dem Oberhofmeister unter Amenirdis I. Die Anlage ist der erste monumentale Grabbau der 25. Dynastie im nördlichen Asasif.

Harwa wählte als Lagepunkt die Kreuzung zwischen dem ehemaligen Aufweg des Mentuhotep-Tempels und einem Nekropolenweg. Das Großgrab ist vom Süden zugänglich. Es besteht aus einer unterirdischen Abfolge von Lichthof, Tornische, zwei Pfeilersälen und einen um die gesamte Anlage verlaufenden Korridor. Im Sanktuar steht als Kultstelle eine halbplastische Osiris-Statue. Das  große Grab blieb unvollendet. Über die Oberbauten ist nichts weiter bekannt.

TT37 wird seit 1995 von einem Team aus Mailand unter der Leitung von Francesco Tiradritti untersucht.

Siehe auch
 Liste der thebanischen Gräber

Literatur
 Dieter Arnold: Lexikon der ägyptischen Baukunst. Albatros, Düsseldorf 2000, ISBN 3-491-96001-0, S. 97 → Harwa.
 Julia Budka: Das Asasif. In: Kemet. Heft 2/2006: Deir el-Bahari. , S. 47. (PDF: 8 MB); abgerufen über Universitätsbibliothek Heidelberg
 Bertha Porter, Rosalind L. B. Moss, Ethel W. Burney: Topographical Bibliography of Ancient Egyptian Hieroglyphic Texts, Reliefs, and Paintings. I. The Theban Necropolis. Part 1. Private Tombs. 2. überarbeitete und erweiterte Auflage. Griffith Institute/ Ashmolean Museum, Oxford 1970, S. 64, 68–69, Karte IV (PDF; 21,9 MB); abgerufen über The Digital Topographical Bibliography.

Weblinks

Einzelnachweise

Thebanisches Grab
Erbaut im 7. Jahrhundert v. Chr.
25. Dynastie (Ägypten)
Abkürzung
Grabbau in Afrika

TT37


ශ්‍රී ලංකාවේ වෙසෙන යෝනකවරු (මරක්කලවරු ) භාවිතා කරනු ලබන්නේ දෙමළ සහ අරාබි භාෂාවල සම්මිශ්‍රණයකින් සැදි භාෂාවක් වන අතර එයට නිශ්චිත නිල නාමයක් නොපවතින මුත් දෙමළ යනුවෙන් භාවිතයේ පවතී. ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම ප්‍රදේශ වල වෙසෙන මුස්ලිම්වරු භාෂා කිහිපයක් භාවිතා කිරීමට සමත්කම් දක්වන අතර සිංහල භාෂාව ඊට බෙහෙවින් බලපෑමක් සිදුකර ඇත. අතීතයේදී අර්වි භාෂාව වැඩිමනක් මරක්කල්වරුන්  විසින් භාවිතා වූ නමුත්  වර්තමානයේදී භාවිතයෙන්  ඉවත් වූ බවක් පෙනෙන මුත් ආගමික ග්‍රන්ථකරණයේදී යොදා ගනී.  වර්තමානයේ ඉහත් කී ආගමික ග්‍රන්ථ දෙමළ භාෂාවෙන් සකස් වුවද නිල වශයෙන් යෝනකවරු ආගමික කටයුතු වලදී තවමත් අර්වි භාෂාව යොදා ගන්නේ අරාබි මූල නව්‍යකරණයට ලක්කිරීමෙනි. යෝනකවරු විසින් නූතනයේදී භාවිත වන භාෂාව බොහෝ දෙමළ කථා කරන්නන් හට පැහදිළිභාවයක් නොමති වීමට හේතුව එය යොදා ගන්නා අරාබිකරණය වූ දෙමළ වචන හා වාක්‍යමාය කොටස් දෙමළ භාෂාව තුළ හඳුනාගත නොහැකි බැවිනි. එවනි වචන කිහිපයක් පහත දැක්වේ.

යෝනක භාවිතය-සමාන අරාබි වචනය-සමාන දමිළ භාවිතය - තේරුම

උම්මා - උම් - අම්මා - අම්මා

වපා	- අබ්බා - අප්පා	- තාත්තා

තන්ගච්චි - තන්ගාඉ -නංගී

නානා/කාකා - 	අන්නා-අය්යා

ඩතා	- අක්කා - අක්කා

උම්-උම්මා -උම්(තේරුම-අම්මා) -පාටී -ආච්චී(අම්මගේ අම්මා)

වප්-උම්මා - උම්(තේරුම-අම්මා) - පටී - ආච්චී (පියාගේ අම්මා)

ජසකලාහ් - ජසකලාහ්/ශුක්‍රාන්-නන්ඩ්‍රි -ස්තුතියි

මව්තු - මවුත්- සාවු -මරණය

හයතු - හයත් - වල්කයි-ජීවිතය

කුසුනි - සමායල් අරයි -කුස්සිය/මුලුතැන්ගෙය

වෙල්ලුනා - කාලායි 	-උදෑසන

රාව්	- පින්නෙලාම් -සවස

සුභ පැතීම හා ආශිර්වාද හුවමාරු කරගන්නේ ද දෙමළ භාෂාව වෙනුවට අරාබි භාෂාවයි. උදාහරණ වශයෙන් ,අස්සලාම් අලික්කුම්; වනක්කම් වෙනුවටද, ජසකල්ලහ්; නන්ඩ්‍රි වෙනුවටද භාවිතා වේ. කොළඹ සහ මහනුවර ප්‍රදේශ වල වාසය කරන යෝනකවරු වැඩි අපහසුතාවයකින් තොරව දෙමළ භාවිතා කරන මුත් වැඩිමනක් අරාබි සහ සිංහල වචන එදිනෙදා කතාබහෙදී යොදා ගනී.

අරාබි භාෂාවට අමතරව පෘතුගීසි, ඕලන්ද (ලන්දේසි ) සහ ඉංග්‍රීසි යන භාෂාවලින්ද සාරවත්ව ඇති මෙම භාෂාව තුළ නිශ්චිත ආරම්භයක් (මූලයක්) නොමති වචනද පවතී.

යෝනක

ශ්‍රී ලංකා යෝනකයන්ගේ භාෂාව


Notes from a Defeatist is a collection of short journalistic comics by Joe Sacco. It was published in 2003.

References

Further reading
 Sacco, Joe (2003). Notes from a Defeatist, Fantagraphics Books.

Comics by Joe Sacco
Non-fiction graphic novels
Fantagraphics titles

Notes from a Defeatist


In differential geometry, flat map is a mapping that converts vectors into corresponding 1-forms, given a non-degenerate (0,2)-tensor.

See also
Flat morphism
Sharp map, the mapping that converts 1-forms into corresponding vectors
bind, another name for flatMap in functional programming

Differential geometry

Flat map


Sivrihisar, Eskişehir'in en büyük ilçesidir. Nasreddin Hoca, Yunus Emre, Aziz Mahmut Hüdai, Hızır Bey gibi çok önemli Türk büyüklerinin bu ilçeden çıktığı iddia edilmektedir. Ankara'ya 120 kilometre Eskişehir'e 90 kilometre uzaklıktadır. 1926'dan önce Ankara'ya bağlı bir ilçeydi.

Sivrihisar 1289 tarihinde Osmanlı hakimiyeti altına girdi. Bir müddet sonra, Osman Bey Sivrihisar'la birlikte bütün Eskişehir çevresinin idaresini kardeşi Gündüz Bey'e vermiştir.

Nüfus

Kültür
1650 senesinden kalan tarihi Surp Yerrortutyun Ermeni Kilisesi bugün restore edildi.

Kibele'nin Büyük Tapınağı

Hristiyanlığın yayılışına kadar, dini inanışın temeli olan ve yeryüzündeki bütün varlıkların doğurucusu olarak bilinen ulu ana tanrıça Kibele'nin büyük tapınağı Sivrihisar sınırları içerisinde. Geçmişi M.Ö 3500'lere dayanıyor. Ana Tanrıça, şehir ilkbahara girerken, büyük tapınağı ziyarete gelenlerle birlikte diz çökerek ve kollarını açarak Arayit Dağı arkasından sabahın ilk ışıklarını beklermiş. İlkbaharda bitkilerin yeni baştan canlanışı kutlanır ve vahşi musikinin kışkırtıcı ezgileri duyulurmuş.

Pessinus'u ortaya çıkarmak için ilk kazı çalışmaları 1967 yılında yapılmaya başlandı. Çalışmaları Belçika'dan Gant Üniversitesi yürütüyor. Mabet, tiyatro, çarşı, nemropol, mermer su kanalları ve bir kısım bina temelleri ortaya çıkarılmış. Helenistik ve Roma çağına ait olan bu yapılardan yalnızca mabet kalıntıları Frig uygarlığına kadar uzanıyor.

Eti ve Frig uygarlıkların yanı sıra Roma, Bizans ve Anadolu Selçuklu gibi önemli uygarlıklara da ev sahipliği yapan Sivrihisar'da, bu dönemlere ait kalıntılar da var.

67 Ağaç Sütunlu Ulu Cami

İlçedeki en önemli eserlerden biri, şehir merkezindeki Ulu Cami. 1275 yılında Mevlana'nın müritlerinden Eminiddin-i Mikail tarafından yaptırılan yapı, Anadolu'nun en büyük ahşap direkli camilerinden. Çatısını 67 adet ağaç sütun tutuyor. Çeşitli geometrik şekillerin ahenkli bir birleşiminden oluşan minberi ise şaheser sanat eseri olarak nitelendiriliyor.

Ulu Cami'nin kuzeyine düşen ve 1327 - 1328 yılları arasında Melik Şah tarafından, kardeşi Sultan Şah için yaptırılan Alemşah Kümbeti, Anadolu Selçukluları'ndan Necibiddin Mustafa'nın karısı adına yaptırdığı Hoşkadem Camii ve 1492 yılında Şeyh Baba Yusuf tarafından yaptırılan Kurşunlu Camii şehrin diğer önemli tarihi eserleri.

Nasreddin Hoca'nın Doğduğu Şehir

Sivrihisar şehirle bütünleşmiş ve ilçenin medar-ı iftiharı olan Nasreddin Hoca'nın da doğum yeri. Türk halk mizahının büyük filozofu Nasreddin Hoca, 1208'de Sivrihisar'ın Hortu Köyü'nde doğdu. Mahallenin adı 1999'da Nasreddin Hoca olarak değiştirildi. Hoca'nın evi hâlen burada varlığını sürdürüyor. İki katlı ev, belediyeden anahtarı alınarak gezilebiliniyor. Hortu Köyü Sivrihisar'a 26 kilometre uzaklıkta.

Mahallede, Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından bir de temsili Nasreddin Hoca evi yaptırılmış. Bu ev de halka açık.

Hoca'nın doğduğu evin Sivrihisar'da, türbesinin ise Akşehir'de bulunması iki ilçe arasında, Hoca'yı sahiplenme yönünde, sürekli bir tartışma ve gerginlik konusu olmuş. Sivrihisar Belediye Başkanı Yaşar Yurtdaş, şair Arif Nihat Asya'nın şu dizeleri ile aradaki buzları eritmek istediğini söylüyor: 'Bir beşik kalmış Sivrihisar'da. Akşehir'de bir mezar. Sayesinde akraba olmuşlar Akşehir'le Sivrihisar.'

Anadolu'daki İlk Bakanlar Kurulu

Bakanlar Kurulu Anadolu'da ilk kez Sivrihisar Zaimağa Konağı'nda, Atatürk'ün katılımıyla toplanmış. Konak, şehrin merkezinde yer alıyor. Restorasyon için Kültür ve Turizm Bakanlığı çalışmalara başlamış .Sivrihisar'da tarihi yapıların büyük bölümü şehir merkezi etrafında yapmıştır.Çok fazla efor sarfetmeden hepsini gezip görebilmek mümkün. Eğer gelmişken biraz da spor yapalım diyorsanız, ilçenin sivri kayalıkları tırmanmak için ideal. Kayalıklar üzerindeki Kayasaat'e tırmanarak buradan bölgeye kuşbakışı bakabilirsiniz.

Ulaşım

Ankara, İzmir ve Eskişehir yollarının kesişme noktası olan Sivrihisar; Afyonkarahisar'a 120, Eskişehir'e 100, Ankara'ya 135, İstanbul'a 427, İzmir'e 448, Bursa'ya 250, Çanakkale'ye ise 520 kilometre uzaklıkta. İlçenin kendisine ait Sivrihisar birlik otobüsleri bulunmaktadır. Fakat yol üzerinde bulunduğu için Ankara'dan ve Eskişehir'den kalkan şehirlerarası otobüslerle Sivrihisar'a gidilebilir.

Bursa-Ankara karayolu ilçeden geçmektedir. Ayrıca Ankara'dan kalkıp İzmir, Afyonkarahisar, Kütahya, Eskişehir, Bursa, Balıkesir, Çanakkale gibi illere giden otobüsler Sivrihisar'dan geçmektedir.

Yemekleri
Geleneksel yiyeceklerinin başında, arabaşı gelir. Un, tuz ve suyla yapılan ve tepsilere dökülüp soğuduktan sonra dilimlenen hamuru vardır.Yağlı tavuk ya da horoz suyu kaynatılarak içine limon, tuz, kurutulmuş biberle hazırlanan arabaşı suyu vardır. Hamur dilimleri tahta kaşıkla kaynar tavuk suyuna daldırılır ve yutulur. Hamuru suya kaçıran helva alır.  Ayrıca buranın bir de "Bazlama" denilen ekmeği meşhurdur, bazlamanın pidesi de yapılır. Sivrihisar'ın aynı zamanda bamya çorbası, kelem (lahana) dolması ve un helvası meşhurdur. Bunun yanında meşhur bulgur pilavını ve yaprak sarmasını da unutmamak gerekir. Yaprak sarması ve kelem dolması "dene" ile yapılmaktadır. Dene:Bulgurun çok daha incesi. Ayrıca pırasa dolması, limonla birlikte servis edilirse mükemmel olur.Ama o da Kepen'in pırasasıyla olunca harikadır. Bir de Koçaş mahallesinin patlıcanını da unutmamak gerekir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNET

Sivrihisar'ın mahalleleri

Sivrihisar


La  est un cours d'eau situé dans l'île de Hokkaidō au Japon. Elle appartient au bassin versant du fleuve Ishikari.

Géographie
La rivière Chitose, longue de , prend sa source à  d'altitude au niveau du lac Shikotsu. Elle suit d'abord un cours orienté vers l'est puis vers le nord à partir du centre-ville de Chitose. Elle rejoint le fleuve Ishikari au niveau de la ville d'Ebetsu.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Cours d'eau dans la préfecture d'Hokkaidō
Ebetsu

Chitose-gawa


ශු. ජුසේ තුමා කතෝලිකන් විසින් ජේසුගේ සුරැකි පියා ලෙස ගෞරවාධරයට පාත්‍ර වන සුවිශේෂකවල හමුවන පුද්ගලයෙකි. ඒ අනුව එතුමා, ජේසුස් වහන්සේගේ මවවූ මරියතුමියගේ ස්වාමි පුරුෂයා වන්නේ ය. (මතෙව් 1 /16) වෘත්තියෙන් එතුමා වඩුවෙකි. තුමන් විසුයේ නාසරෙත් නමැති ග‍්‍රාමයේ බවද, දාවිත් රජුගේ පෙළපතින් පැමිණෙන බවද කිව යුතුයි. එතුමාගේ පියා හෙළි නම් වු බව ශු. ලූක් සුපුවතේ සඳහන් වෙයි. (3/23) ශු. මතෙව් සුවිශේෂය අනුව එතුමාගේ පියා ජාකොබ් වෙයි. (1/16)

ශු. ජූසේ තුමා ඉතා ධර්මිෂ්ඨ වූ පුද්ගලයෙක් ලෙස කතෝලික සභාව හඳුන්වයි.මෙම ගුණාංග නියම කිතුණු පුරුෂ ලක්‍ෂණ ලෙස ආදර්ශයට ගැන්මට සෑම කිතුණු තරුණයෙකුම උනන්දු කරවයි. මේ ගුණංගයන්ට පසුබිම් වු සිද්ධියක් ශු. ලියැවිල්ලෙන් උපුටා දැක්විය හැකිවන්නේ මතෙව් සුපුවතේ 1 පරිච්ඡේදයේ 18 - 25 වගන්ති තුළිනි.

ජේසු වහන්සේගේ මැණියන්වු මරියතුමිය ජුසේ තුමා සමඟ විවාහ ගිවිසගෙන තිබුනත් ඔවුන් දෙදෙනා  එක වන්නට පෙර ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ අනුහසින් ඈ ගැබ්ගෙන ඇති බව දැනගන්නා ලදී. ජුදා සම්ප්‍රධායට අනුව දෙදෙනෙකු එක්වන්නටත් පෙර ගැබ් ගැනීම ඉතාමත් බරපතල පාපයක් ලෙස සලකන ලදී. නමුත් ජුසේ තුමා ඇයව ප්‍රසිද්ධියේ නින්දාවට නොපමුණුවා රහසින් ඇයව  අත්හැර දමන්නට තීරණය කරන ලදී.

ශුද්ධ වූ ජුසේ තුමා


Seasons in the Sun, Terry Jacks`in 1974`te yaptığı ve dünya çapında tanınan müzik parçasıdir.

Yılın başında ilk olarak ABD ve Kanada`da yayımlandı ve 2 Mart tarihinde Amerika listelerinde 1.liğe yükseldi.

Şarkı, Jacques Brel parçası "Le Moribond" ("Ölen Adam") üstüne kurulmuştur. Bu parçanın sözleri İngilizce`ye şair Rod McKuen tarafından çevrildi, The Kingston Trio tarafından kaydedildi fakat fazla ilgi görmedi. Daha sonra Terry Jacks şarkının bazı bölümlerini tekrar yazdı ve ortaya bu hit parça çıktı.

Yıllar içinde Black Box Recorder, Westlife, Nirvana, Too Much Joy parçayı tekrar yorumladılar.

Dış bağlantılar
 Şarkı sözleri ve midi

1974 şarkıları
Ölüm ile ilgili şarkılar
Billboard Hot 100'da bir numara olan single'lar
1970'lerde İngilizce şarkılar

Seasons in the Sun


Rejsen er en dansk kortfilm fra 1996 instrueret af Jens Loftager.

Handling
På en togrejse fra København til Fredericia sker der mystiske ting, og en række personer oplever afgørende øjeblikke i deres liv.

Medvirkende

 Henrik Birch
 Claus Bue
 Mette Agnete Horn
 Grethe Holmer
 Henning Sprogøe
 Mette Munk Plum
 Safet Bektovic
 Anders Thau Loftager

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1996

Rejsen (film fra 1996)


بدأت قناة الجزيرة الرياضية في تنفيذ مشروعها الذي قررت انطلاقه مع العام الجديد، حيث بدأت بث موادها الدعائية الخاصة بالمشروع من خلال إنتاج برنامج جديد تحت عنوان «مشروع معلق».

تأتي فكرة «مشروع معلق» بهدف إعطاء الفرصة للشباب العربي الذي يهوى التعليق الرياضي على مباريات كرة القدم، ويرغب في احترافه أن يتمكن من الخضوع للاختبارات، والتدريبات ويخوض التجربة أمام الملأ لإثبات موهبته.

غير أن القناة تهدف إلى التوسع في تقديم خدماتها الرياضية وتغطية الفعاليات الرياضية المحلية والعربية والإقليمية والدولية، وقد وجد البرنامج صدى كبير في أنحاء الوطن العربي بمجرد الإعلان عنه حيث تقدم أكثر من 5000 مشارك من مشاهدي قناة الجزيرة للدخول في منافسات البرنامج.

على أن يتم اختيار المتقدمين من خلال استدعائهم من بلدانهم للمشاركة وتأتي المرحلة الثانية من خلال تقييمهم وتصفيتهم وصولاً إلى الأفضل بينهم، وسيحصل الفائزون على مكافآت تشجيعية، لكن أكبرها ستكون للفائز الأول إضافة إلى أن من يحقق علامة تفوق 90% من المتنافسين النهائيين سيحصل على فرصة التعيين كمعلق رياضي في قناة الجزيرة الرياضية.

كما سيتم تشكيل لجنة خاصة تتولى الاستماع للتعليقات المسجلة، ليتم اختيار أفضل 100 نموذج منها، يتم تأهيل أصحابها للمشاركة في البرنامج، وستقوم القناة بتشكيل مجموعة تدريب من معلقي القناة وغيرهم من الخبراء، لتدريب المشاركين في الأيام التي تسبق بث حلقاتهم وتتم دعوة 10 من المعلقين الهواة المختارين ومن مختلف الجنسيات العربية للمشاركة في الحلقة الواحدة.

وتقوم القناة باختيار المشاركين في مسابقة البرنامج من خلال خدمة تساعد الاشتراك في المسابقة ببث الإعلان عن البرنامج وأرقام وعناوين تسجيل المشاركة فيه أو من خلال الاتصال الهاتفي والتسجيل الصوتي ومن خلال رسالة بريدية متضمنة لشريط كاسيت لنموذج التعليق الشخصي عن طريق موقع إلكتروني على شبكة الإنترنت مع التسجيل في ملف صوتي.

ويتم التحدث مع كل معلق من قبل المذيع، ثم إعطاؤه فرصة التعليق على لقطات من مباراة مختارة لعدة دقائق مع إعطائه رقماً مقترناً باسمه وبلده وتوضع النقاط وفقا لمعايير الصوت والحضور، اللغة والأداء، الذكاء وسرعة البديهة، الثقافة والمعلومات وأسلوب التعليق وفي نهاية الحلقة يفتح المجال أمام الجمهور للتصويت الهاتفي باختيار الاثنين الأفضل في الحلقة، ويتم إعلان اسميهما في الحلقة التالية، مع علامتهما من 100، والتي تستند بواقع 50% على رأي اللجنة، و50% على تصويت الجمهور.

وحول شكل البرنامج وعدد حلقاته قال جادة يقع البرنامج في 15 حلقة، تبث مباشرة على الهواء، وتستمر المرحلة الأولى 10 حلقات، يتم تأهيل 20 مشاركاً منها للمرحلة الثانية، أما المرحلة الثانية فتتكون من حلقتين يشارك في كل منهما 10 متأهلين من المرحلة الأولى، ثم تأتي المرحلة الثالثة من خلال الحلقة "13" ويشارك فيها المتأهلون الثمانية من المرحلة الثانية، وبنفس الطريقة تتم تصفيتهم إلي 4 ليصلوا إلى المرحلة الرابعة التي تتكون من حلقة واحدة الحلقة "14" ويشارك فيها المتأهلون الأربعة من المرحلة الثالثة، وبنفس الطريقة تتم تصفيتهم إلى 2 فقط يتأهلون للمرحلة الخامسة والنهائية.

وعندما يصل المتأهلان الأفضل للمرحلة الخامسة يتم الإعلان عن الفائز من بينهما في الحلقة الأخيرة ليكون الفائز بجائزة مشروع معلق هو المعلق المنتظر في قناة الجزيرة.

المراجع

شبكة الجزيرة الإعلامية

مشروع معلق


José Bartolomeu Barrocal Rita dos Mártires, popularmente conhecido como Zé Rita, (Vila Real de Santo António, 2 de abril de 1932 - Cotia, 22 de outubro de 2001) foi um futebolista português que atuou como goleiro.

Biografia
José Bartolomeu Barrocal Rita dos Mártires nasceu em Vila Real de Santo António no ano de 1932, filho de Manuel Rita dos Mártires e Maria Remédios Barrocal Rita dos Mártires. Goleiro, iniciou sua carreira no futebol no Olhanense, clube português de Olhão no ano de 1950, onde permaneceu por duas temporadas, defendendo o clube em dezenove partidas.

Entre os anos de 1953 e 1955, defendeu o Sporting. Pelo clube lisboeta, integrou o elenco que campeão da Taça Primeira Divisão de 1952–53. Após a passagem pela equipe de Lisboa, mudou-se para o Sporting Clube da Covilhã onde permaneceu por sete temporadas, de 1955 até 1962. Atuou em 128 partidas pelo clube, participando da conquista da II Divisão de 1957-58. Foi vice-campeão da Taça de Portugal de 1956-57, em que o cube de Covilhã foi derrotado pelo Benfica por 3 a 1.

Após os sete anos defendendo o Sporting Clube da Covilhã, Rita retornou à Lisboa para defender o Benfica. Permaneceu no time entre 1962 e 1964. Na passagem de dois anos pelo clube foi campeão da Taça de Portugal de 1963-64, a Primeira Divisão de 1963–64 e da Taça de Honra da AF Lisboa de 1962-63, onde atuou como titular na final que culminou na vitória do Benfica por 3 a 1 sob o Atlético Clube de Portugal. Ainda pelo Benfica, foi vice-campeão do Copa Intercontinental de 1962, após o Santos Futebol Clube de Pelé, derrotar o Benfica.

No ano de 1964, deixou o Benfica e atuou no Casa Pia Atlético Clube onde permaneceu até 1966.

Vida pessoal
Casado com a paulista Zilda Marques no ano de 1954, Rita emigrou para o Brasil e estabeleceu-se no país. No país chegou a trabalhar como administrador na Associação Portuguesa de Desportos.

Morte
Residindo no Brasil, Rita morreu em Cotia no ano de 2001, aos sessenta e nove anos de idade.

Títulos

Sporting

 Primeira Divisão de 1952–53

Sporting Clube de Covilhã

 II Divisão: 1957-58

Benfica
 Taça de Portugal de 1963-64
 Primeira Divisão de 1963–64
 Taça de Honra da AF Lisboa: 1962-63

Nascidos em 1932
Mortos em 2001
Naturais de Vila Real de Santo António
Futebolistas de Portugal
Guarda-redes de futebol de Portugal
Futebolistas do Sporting Clube Olhanense
Futebolistas do Sporting Clube de Portugal
Futebolistas do Sporting Clube da Covilhã
Futebolistas do Sport Lisboa e Benfica
Futebolistas do Casa Pia Atlético Clube

José Rita


Bernardo Mota Veiga de Carvalho e Silva (n. 10 august 1994, Lisabona, Portugalia) este un fotbalist portughez. Joacă ca mijlocaș ofensiv la Manchester City în Premier League din Anglia.

Carieră

Sport Lisboa e Benfica
Silva este produs de categoriile inferioare a lui Benfica, în sezonul 2013-14 a jucat 38 de meciuri cu echipa B, cu care a marcat 7 goluri. În plus, a mai jucat 3 meciuri cu prima echipă.

AS Monaco
În vara lui 2014, Silva a plecat la Monaco împrumutat.

În sezonul 2014-15, a jucat 32 de meciuri în Ligue 1 marcând 9 goluri și oferind 3 pase de gol. A mai jucat 3 meciuri în cupa ligii și alte trei în Cupa Franței, în care a marcat un gol. În Europa a jucat 7 meciuri în Champions, ajungând până în sferturi.

Prestațiile sale au convins directiva lui Monaco, transferându-l pe Silva în ianuarie în schimbul a 15,7 milioane de euro.

Referințe

Fotbaliști internaționali portughezi
Fotbaliști ai SL Benfica
Fotbaliști AS Monaco FC
Fotbaliști portughezi
Nașteri în 1994
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2018
Fotbaliști ai Manchester City FC

Bernardo Silva


Die Saison 2010/11 ist die vierte Spielzeit der deutschen Basketball-Spielklasse ProB. Die ProB ist die zweite Staffel der hierarchisch strukturierten 2. Basketball-Bundesliga (2. BBL). Es war die erste Spielzeit, in der die ProB ähnlich wie früher die 2. BBL vor 2007 in zwei regionale Gruppen unterteilt und auf insgesamt 24 Mannschaften erweitert wurde. Die reguläre Saison begann am 18. September 2010 und endete am 26. Februar 2011. Die erstmals ausgespielten Play-offs begannen am 4. März 2011 und endeten am 26. April 2011.

Modus
In dieser Spielzeit nahmen je zwölf Mannschaften in zwei Gruppen Nord und Süd am Spielbetrieb dieser Spielklasse teil. Die reguläre Saison wurde als Rundenturnier im Modus Jeder gegen Jeden () mit Hin- und Rückspiel in der jeweiligen Regionalgruppe ausgetragen. Die jeweils acht bestplatzierten Teams am Ende dieser Hauptrunde spielten über Kreuz im Modus "Best-of-Three" in den Play-offs die beiden Finalteilnehmer aus, die beide das sportliche Teilnahmerecht an der ProA für die darauffolgende Spielzeit erwarben und den Meister dieser Spielklasse ausspielten. Die jeweils vier am Ende schlechtesten Teams spielten in sogenannten Play-downs im Modus "Best-of-Three" um den Klassenerhalt. Die vier Verlierer der Play-down-Serie stiegen in die Regionalligen ab.

Anforderungen

Die teilnehmenden Teams mussten unter anderem:

 in einer Halle spielen, die über 500 Sitzplätze verfügt,
 sechs Spieler im Kader haben, die im Besitz der deutschen Staatsbürgerschaft sind.

Während eines Spiels mussten pro Mannschaft immer drei deutsche Spieler auf dem Spielfeld eingesetzt werden; die deutschen Spieler waren mit einer deutschen Flagge auf den Trikots markiert.

Es konnten maximal 18 Spieler je Saison und Team eingesetzt werden. Davon mussten mindestens neun die deutsche Staatsangehörigkeit besitzen. Von den maximal zwölf je Spiel einsetzbaren Spielern mussten mindestens sechs Deutsche sein. Es gab Doppellizenzen für Spieler der Altersklasse U24, die damit gleichzeitig in der Basketball-Bundesliga (BBL) einsetzbar waren, sowie für U22-Spieler aus den Regionalligen (und darunter). Spieler mit einer Doppellizenz zählten nicht zu den 18 maximal einsetzbaren Spielern, mit Besitz der deutschen Staatsangehörigkeit wohl aber zur nationalen Quote.

Saisonnotizen

 Aus der ProA 2009/10 stiegen der TV 1862 Langen in die ProB Gruppe Süd ab sowie die Giants Nördlingen, die jedoch auf den Start in dieser Spielklasse verzichteten und sich in die Regionalliga zurückzogen.
 Durch den Rückzug der Nördlinger hielten die Licher BasketBären die Klasse in der ProB, während Vorjahresletzter BIS Baskets Speyer in die Regionalliga abstieg.
 Die sportlich für die ProA qualifizierten Hertener Löwen verzichteten auf den Aufstieg, nachdem ihnen im ersten Anlauf keine ProA-Lizenz erteilt wurde und verblieben eine weitere Spielzeit in der ProB. Dafür rückten die Würzburg Baskets in die ProA 2010/11 nach.
 Durch die Aufstockung der Liga auf 24 Mannschaften gab es zehn Aufsteiger aus den Regionalligen. Neu in der Gruppe Nord waren ALBA Berlin "U24", SSV Lokomotive Bernau, Uni-Riesen Leipzig, Schwelmer Baskets und der BSV Wulfen nach Verzicht von Ex-Zweitligist Elephants Grevenbroich. In die Gruppe Süd stiegen auf Gießen Pointers, Oettinger Rockets Gotha, HolidayCheck Baskets, BG Leitershofen/Stadtbergen und die wiha Panthers Schwenningen.
 Der "ProB-Spieler des Jahres 2010" Ahmad Smith erzielte in acht Einsätzen für den Nürnberger BC ein Triple-Double. Ferner gelangen Willis Gardner für die Licher BasketBären in der Gruppe Süd und Monyea Pratt für die Uni-Riesen Leipzig in der Gruppe Nord ein Triple-Double.
 In den Play-downs konnten sich nur die Klubs der Gruppe Nord sportlich den Klassenerhalt sichern, während alle Vereine der Gruppe Süd ihre Serien gegen die Nord-Vereine verloren.
 Umgekehrt standen in der Halbfinalserie der Play-offs, die die entscheidende Runde für die Aufstiegsplätze darstellte,  nur Mannschaften der Gruppe Süd. Der Süd-Hauptrundenerste Ehingen und -zweite Leitershofen konnten die sportlichen Aufstiegsplätze erspielen und in die Finalserie einziehen, die Ehingen im dritten und entscheidenden Spiel vor heimischen Publikum mit 91:65 (29:36) am 26. April 2011 gewann und damit ProB-Meister 2011 wurde.

Hauptrunde

Abschlusstabellen

(A) = Absteiger aus der ProA / (N) = Neuling und Aufsteiger aus den Regionalligen
1 Für einen Sieg bekam eine Mannschaft zwei Punkte, für eine Niederlage einen Punkt gutgeschrieben.

Führende der Mannschaftsstatistiken

Führende der Spielerstatistiken

* In der Spalte Durchschnitt wurden nur Bestwerte von Spielern berücksichtigt, die mehr als die Hälfte der Saisonspiele absolviert hatten.
2 Young absolvierte nur zehn Spiele und damit eines weniger als die Hälfte, sein Durchschnittsbestwert wird daher in der betreffenden Spalte nicht als Bestwert gezählt.
3 Henley spielte 39:53 Minuten, als er seine 19 Rebounds einsammelte, während Seiferth die vollen 40 Minuten auf dem Feld stand, als er die gleiche Anzahl Rebounds verbuchen konnte.

Durchschnittliche Zuschauerzahlen

* Die Gesamtzahlen beziehen sich auf beide Gruppen und sind in Relation gesetzt zu den durchschnittlichen Zuschauerzahlen aller Spiele der Vorsaison.

Postseason

Play-offs

4 Die erste Halbfinalpartie, die Nürnberg scheinbar 76:72 n. V. gewonnen hatte, wurde wegen eines Anschreibefehlers ungültig gewertet und wiederholt.

Play-downs

Ehrungen 2010/11

Spieler des Monats

 Oktober: Jason Holmes (SG, , Schwelmer Baskets)
 November: Marcus Monk (SF, , Hertener Löwen)
 Dezember: Willis Gardner (PG, , Licher BasketBären)
 Januar: Devin Uskoski (PF, , BG Leitershofen)
 Februar: Joshua A. Young (SG, , Bayer Giants Leverkusen)
 März: Henje Knopke (SG, , Herzöge Wolfenbüttel)

Youngster des Monats

 Oktober: Daniel Theis (C, , SUM Baskets Braunschweig)
 November: Joshiko Saibou (PG, , ALBA Berlin)
 Dezember: Marvin Boadu (SG, , SC RASTA Vechta)
 Januar: Andreas Seiferth (C, , ALBA Berlin)
 Februar: Marco Völler (PF, , TV 1862 Langen)
 März: Cornelius Adler (SF, , Nürnberger BC)

Awards 2011
Die Auszeichnungen für die Akteure des Jahres wurden Mitte April 2011 bekannt gegeben.
 Spieler des Jahres: Devin Uskoski (PF, , BG Leitershofen)
 Youngster des Jahres: Andreas Seiferth (C, , ALBA Berlin)
 Trainer des Jahres: Stefan Goschenhofer (, BG Leitershofen)

Siehe auch
 Liste von deutschen Basketballmannschaften

Weblinks
 2. Basketball-Bundesliga ProB

Quellen

2010/11
Basketballsaison 2010/11

ProB 2010/11


Austin Creek State Recreation Area is a state park unit of California, United States, encompassing an isolated wilderness area.  It is located in Sonoma County, California, adjacent to Armstrong Redwoods State Natural Reserve, with which it shares a common entrance. Its rugged topography includes ravines, grassy hillsides, oak-capped knolls, and rocky summits offering glimpses of the Pacific Ocean. There are  of trails, panoramic wilderness views, and camping (both back-country and vehicle-accessible). The remains of Pond Farm artists' colony (dating from the 1940s) are also included in the Austin Creek SRA.

Ecology
Elevations in Austin Creek SRA range from , giving rise to a variety of habitats, including riparian area, chaparral, and woodlands of conifers and oaks. The area's
include open woodlands, rolling hills, and meadows which contrast sharply with dense redwood forests below.

Wildflowers of the area include Douglas irises, Indian paintbrushes, buttercups, lupins, cluster-lilies, California poppies and shooting stars. Trout, salmon, newts and salamanders inhabit the area's streams, and Bullfrog Pond hosts sunfish, black bass, and bullfrogs. Birds such as wild turkeys, wood ducks, spotted owls, great blue herons, ravens, white-tailed kites, California quail, woodpeckers, hawks, and tyrant-flycatchers are seen there. Native mammals include squirrels, deer, raccoons, foxes, coyotes, skunks, bobcats, black bears, and mountain lions.  Feral pigs have also been reported.

Proposed for closure
Austin Creek State Recreation Area was one of 70 California state parks proposed for closure in July 2012 as part of a deficit reduction program. It was previously one of 48 state parks threatened with closure in 2008 by California's Governor Arnold Schwarzenegger

In September 2012, California State Parks gave Stewards of the Coast and Redwoods, a non-profit, permission to run the recreation area.

See also
 Austin Creek
 List of California state parks

References

External links

California State Recreation Areas
Campgrounds in California
Parks in Sonoma County, California
Protected areas established in 1964
1964 establishments in California

Austin Creek State Recreation Area


Mitraliera "Colt–Browning", model 1895 a fost o armă de infanterie de calibrul 7,62 mm, din categoria mitralierelor. Arma a fost dezvoltată pe baza proiectului aparținând lui John și Matthew S. Browning, din anul 1889, fiind prima armă bazată pe principiul recuperării energiei gazelor arse, intrată in serviciul forțelor armate.
Arma a intrat în înzestrarea Armatei României, în campania din anul 1917 din timpul Primului Război Mondial, când au fost comandate un număr de 200 de bucăți.

Principii constructive
Mitraliera Colt-Browning era o armă bazată pe principiul recuperării energiei de recul a gazelor arse, răcită cu aer. Avea țeavă ghintuită, zăvorâtă cu port-închizător mobil și închizător rotativ. Cămașa țevii era groasă și prevăzută cu striații pentru mărirea suprafeței de răcire și prevenirea supra-încălzirii.  Sistemul de alimentare era automat, cu încărcarea cartușelor dintr-o bandă. Evacuarea tuburilor trase se făcea printr-un orificiu din cutia culatei, cu ajutorul unui mecanism extractor cu gheară. Mitraliera era montată pe un suport pivotant susținut de un trepied.

Dezvoltarea

Primul Război Mondial

Note

Bibliografie
 Julian S. Hatcher, Hatcher's Notebook, Stackpole Books, 1962, pp. 79–81. ISBN 0-8117-0795-4

Vezi și
 Armamentul Armatei României în Primul Război Mondial

Legături externe

Profile of M1895 usage in Spanish-American War
Marlin M1917 version of the M1895, in World War I service

Armata României
Armamentul de infanterie al Armatei României din Primul Război Mondial
 Arme din Primul Război Mondial
  Mitraliere
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Mitralieră „Colt–Browning”, model 1895


Maurice Ferrano, né le  à Toulon et mort dans la même ville le , est un militaire et résistant français, compagnon de la Libération. Engagé dans les troupes coloniales dès ses  et stationné en Afrique, il est déjà un vétéran de l'armée lorsque survient la seconde guerre mondiale. Choisissant de s'engager dans les forces françaises libres, il participe aux combats en Afrique puis prend part à la libération de la France et à celle de Paris. Après la guerre, il combat à nouveau en Indochine et en Algérie avant de prendre sa retraite.

Biographie

Jeunesse et engagement

Maurice Ferrano naît le 30 mai 1909 à Toulon. Il choisit la carrière des armes en s'engageant le 5 octobre 1927 au  régiment de tirailleurs sénégalais. Promu caporal en juin 1928, il est ensuite muté au  régiment d'infanterie coloniale avec lequel il part pour l'Indochine en octobre 1929. Promu sergent, il revient en France en 1932 pour être muté au  régiment de tirailleurs sénégalais. Transféré au  régiment de tirailleurs sénégalais en 1934, il effectue un séjour en Afrique-Occidentale française jusqu'en 1936. Promu sergent-chef en 1938, il intègre le Régiment de tirailleurs sénégalais du Tchad (RTST) et prend la tête d'un groupe nomade dans le Tibesti.

Seconde Guerre mondiale

Après l'armistice du 22 juin 1940, lorsque Félix Éboué obtient le ralliement du Tchad à la France libre, Maurice Ferrano décide de suivre le RTST dans son engagement pour les forces françaises libres et est promu adjudant. Sous les ordres du colonel Leclerc, il participe à la bataille de Koufra et s'y distingue le 25 février 1941 en pénétrant les lignes ennemies pour aller chercher un camarade blessé. S'illustrant dans les combats de la guerre du désert, il est promu aspirant à titre exceptionnel le  avril 1942 puis sous-lieutenant en mars 1943. Il prend ensuite part à la campagne de Tunisie.

En été 1943, le RTST devient le régiment de marche du Tchad (RMT) et Maurice Ferrano prend le commandement de la  section de la  compagnie. Promu lieutenant en juin 1944, il participe à la bataille de Normandie puis à la libération de Paris lors de laquelle il se distingue en investissant le ministère de la Marine où il fait prisonnier une centaine de soldats allemands. Engagé dans la bataille des Vosges, il y est blessé deux fois les 18 et 25 septembre 1944. Ayant reçu le commandement de la  compagnie du RMT, il suit l'avancée de la  division blindée à laquelle appartient le régiment et participe à l'invasion de l'Allemagne jusqu'à Berchtesgaden où il termine la guerre en Europe en mai 1945. Cependant, la seconde guerre mondiale se poursuit encore quelques mois pour lui puisqu'il se porte volontaire pour faire partie du corps expéditionnaire embarquant pour l'Indochine afin d'y chasser les dernières troupes japonaises.

Après-guerre

Arrivé en Indochine après la capitulation du Japon, le corps expéditionnaire se trouve finalement confronté aux indépendantistes vietnamiens. Maurice Ferrano participe aux combats en Cochinchine puis, promu capitaine le 24 septembre 1946, au bombardement de Haïphong et à la bataille de Hanoï. Après avoir passé un brevet de parachutisme, il retrouve l'Afrique où il est affecté à la compagnie parachutiste de l'Afrique-Équatoriale française de 1949 à 1951. Il sert à nouveau en extrême-orient de 1953 à 1955 puis est promu chef de bataillon avant de combattre en Algérie où il commande brièvement le  régiment de parachutistes coloniaux. Il quitte l'armée en 1965 avec le grade de lieutenant-colonel.

Maurice Ferrano meurt le 9 juillet 1981 dans sa ville natale où il est inhumé au cimetière central.

Décorations

Références

Bibliographie

 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Articles connexes

 Ordre de la Libération
 Libération de la France

Liens externes

Officier des Forces françaises libres (terrestres)
Résistant français
Commandeur de la Légion d'honneur (date non précisée)
Compagnon de la Libération
Titulaire de la médaille militaire
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Titulaire de la croix de guerre des Théâtres d'opérations extérieurs
Naissance en mai 1909
Naissance à Toulon
Décès en juillet 1981
Décès à Toulon
Décès à 72 ans

Maurice Ferrano


An Chimonobambusa rigidula in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Chi Ju Hsueh ngan Tong Pei Yi, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tai Hui Wen och Dieter Ohrnberger. An Chimonobambusa rigidula in nahilalakip ha genus nga Chimonobambusa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chimonobambusa

Chimonobambusa rigidula


Combina de cereale păioase este o mașină agricolă complexă utilizată la recoltarea grâului, orzului, ovăzului și altor cereale.
Numele acesteia provine de la faptul că poate efectua mai multe operații: secerare, treierare, separare a boabelor de paie și pleavă și colectare a acestora în buncăre sau în saci.

Este alcătuită din următoarele părți principale:
 hederul: cu aparat de tăiere, rabator și transportor;
 batoza: cu aparatul de treierat, scuturători, site, ventilator, elevator și (la unele combine) colector de paie și pleavă;
 buncăr de boabe;
 platformă de încărcare în saci.

Combinele pot fi autopropulsate, purtate pe tractor, remorcate de acesta și acționate la priza de putere a tractorului sau de un motor propriu.

Utilaje agricole

Combină de cereale


مدينة الدوسن هي إحدى بلديات ولاية أولاد جلال، وهي واحة كبيرة تدخل في النطاق الفلاحي لواحات الزيبان، تقع جنوب الجزائر، حيث تبعد مسافة 400  عن الجزائر العاصمة، وهي شهيرة بجودة تمورها، خاصة دقلة نور، كذلك تشتهر مدينة الدوسن بكثرة آبارها الأرتوازية، وأراضيها الخصبة الزراعية على غرار البلديات القريبة منها مثل الغروس وليوة وفوغالة وطولقة.

ومن أهم معالم المدينة مسجد الحديقة العتيق، والمدرسة القرآنية التي تخرج منها عدد من حفظة القرآن، وقد تخرج من هذه المدينة والقرى المجاورة لها كثير من العلماء الذين كان لهم الفضل الكبير والأثر البارز في نهضة الجزائر العلمية والثقافية قبل وبعد الإستعمار الفرنسي.

أصل التسمية
وكلمة الدوسن قد تعود في أصلها إلى اللغة الرومانية؛ وهذا مـا توحي به مقابلتها بأسماء بعض الأماكن الأخرى، مثل دوسنة وهي الغابات الكثيفة المتواجدة في بن عزوز بعنابة، ومدينة وسان في ليبيا وفي المغرب.

ومعناه أيضا المكان المنخفض في لغة بربر البرانس.

آثار الرومان
وقد كانت الدوسن أيام الرومان عبارة عن مركز عسكري متقدم؛ يربض على الضفة الشرقية لوادي جدي الشهير، وهو الحد الجنوبي للخط الدفاعي الروماني المعروف باللمس. وقد أقام الرومان على طول هذا الوادي مراكز عسكرية منها: الدوسن العامري وطولقة ومتليلي ..إلخ. وكانت منذ وقت ليس ببعيد في الدوسن المسماة قديما بالدشرة بعض الأساسات المبنية بالصخور العملاقة التي شيد بها الرومان مبانيهم، ثم استعملها الإستعمار الفرنسي لاحقا في بناء ثكنة عسكرية، وهي حاليا بمنطقة السطحة وتسمى بالبرج.

الفلاحة
وتمتاز بلدية الدوسن بمزارعهـا النموذجية الفسيحة، وتتميز بتنوع محاصيل الأشجار مثل النخيـل والرمـان والتيـن والزيتون والمشمش والإجاص والتفاح والبرتقـال والعنـب والخـوخ والسفرجـل وأنواع أخرى مـن الفواكه. أضـف إلى أنهـا تنتـج أجـود أنـواع الخضـر الـتي تصـدر إلى شمـال البـلاد، وإلى خـارج الوطـن. غيـر أن أهـم ما تنتجـه هـذه البلدية هـو التمـر المعـروف باسـم دقلـة نـور.

الجانب الثقافي
تحتضـن الدوسن عددا كبيرا مـن العلماء والصالحين والشعـراء والمثقفين.

المصادر

بلديات ولاية أولاد جلال

الدوسن


Ramstedt (Danca: Ramsted), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 5.42 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 437 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Christa Reese tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-treene.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Ramstedt (Nordfriesland)