BBC Children's and Education is the BBC division responsible for media content for children in the UK. Since the launch of specially dedicated television channels in 2002, the services have been marketed under two brands. CBBC (short for Children's BBC or initialed for Children's British Broadcasting Corporation) is aimed at children aged between 6 and 12, and CBeebies offers content for younger viewers. Unlike CBeebies, the CBBC brand predates the launch of these channels all the way back to when it was just a children's block on the main channel BBC, when it was also the brand name used for all of the BBC's children's programmes. CBBC broadcasts from 7:00 am to 7:00 pm (previously 7:00 am to 9:00 pm from 16 April 2016 until 4 January 2022) and CBeebies broadcasts from 6:00 am to 7:00 pm, respectively timesharing with BBC Three for CBBC and BBC Four for CBeebies. The brands also have dedicated websites, social media channels, and over-the-top media services on BBC iPlayer.

History

1930–1952
The BBC has produced and broadcast television programmes for children since the 1930s. The first children-specific strand on BBC was For the Children, first broadcast on what was then the single 'BBC Television Service' on Saturday 24 April 1937; it was only ten minutes long. It lasted for two years before being taken off air when the service closed due to the Second World War in September 1939.

Following the war, For the Children recommenced on Sunday 7 July 1946, with a 20-minute slot every Sunday afternoon and the addition of programmes for preschool children under the banner For The Very Young, and over the years they became an established feature of the early afternoons on the BBC's main channel BBC1.

1952–1964
In 1952, the "For the Children" / "For the Very Young" branding was dropped; older children's programmes were introduced by regular continuity announcers whilst younger children's programming was broadcast under the Watch with Mother banner.

Significant series for older children that began in the 1950s included The Sooty Show and Blue Peter.

1964–1985
The 1964 launch of BBC2 allowed additional room for young children's programming. On 21 April 1964, Play School became its first official programme after a power outage meant the opening night launch programmes were never broadcast.

Away from the screen, in 1964, the Children's department was briefly amalgamated with Women's Programmes to form Family Programmes until it was reinstated in 1967. Around this time, the production offices moved to the newly developed BBC Television Centre in White City with most offices being based in the East Tower where they remained until its closure in 2011.

Other significant series that began in the 1960s include The Clangers and in 1965, the long running story telling format, Jackanory.

Significant series that began in the 1970s included the long-running children's news service, Newsround. In 1975, The Watch with Mother branding was dropped. In 1976, Saturday Morning television began in earnest with the launch of Multi-Coloured Swap Shop. In 1978, Grange Hill, a contemporary drama series set in a comprehensive school, began.

Roger Gale, later an MP for the Conservative Party, was head of children's television from 1976 to 1979.

Significant series that began in the 1980s include Postman Pat. On 1 October 1980, See-Saw was launched (Watch with Mother branding having ended in 1975), which was moved to BBC2 in June 1987, before ending in 1990.

In 1983, a Diamond Jubilee Festival Exhibition commemorated the sixtieth anniversary of BBC Children's Programmes at the Langham Hotel in London. The exhibition then moved to the Liverpool Garden Festival in 1984.

1985–2002
Until 1985, children's programmes on BBC1 were introduced by the usually off-screen continuity announcer, though often specially-designed menus and captions would be used. In September of that year, the block rebranded as Children's BBC, and for the first time had a dedicated Children's BBC logo. It was described in a BBC press release as, "a new package of programmes specially gift-wrapped for children." Early graphics and idents were generated by a BBC Micro computer, with which the BBC had been increasingly been experimenting with and utilising in their children's programming continuity for a year or so prior to the rebrand.

The most significant change was that the continuity announcer was seen on screen (in-vision). Rather than use the existing BBC One announcer, a new presenter was selected. The launch presenter was Phillip Schofield, presenting the slot for the first time at 15:55 BST on 9 September 1985. Remaining in the small continuity booth at Television Centre, during the first few days of these broadcasts, Schofield began to refer to the space as "The Broom Cupboard", due to its very small size, and supposedly due to the BBC only sparing a small broom cupboard for him to host from. This quickly became an established name for the space, even appearing in billings as such. A list of CBBC Presenters shows that many more followed and this style of presentation continued and remains on the CBBC channel as of 2021.

During the 1990s, Children's BBC began to be informally referred to on-air as CBBC (this occurred at around the same time that ITV's rival service Children's ITV began to be referred to as CITV in a similar manner). The official billing name and on-air branding of Children's BBC remained in place, however, until the BBC's network-wide branding refresh on 4 October 1997, when the official billing name and on-air branding changed to CBBC (Children's ITV changed their official billing name to CITV after their own branding refresh the following year).

From 1996 to 1999, CBBC programmes were also shown on the channel Nickelodeon, as part of the CBBC on Nickelodeon (known as Children's BBC on Nickelodeon from 1996 to 1997) programming block. The CBBC on Nickelodeon block was originally hosted by Otis the Aardvark from its launch until 4 October 1997, when he was replaced by Marvin P. Porcevark, who unlike Otis, never appeared on the original CBBC block.

The launch of digital channel BBC Choice in 1998 saw the channel broadcasting children's programming in a Saturday afternoon slot which was subsequently replaced by the daily 6 am to 7 pm service CBBC on Choice, which aired archive preschool programming and was itself the precursor of the current CBBC and CBeebies channels.

2002–2012
In 2002, the launch of the CBBC and CBeebies channels saw a wide variety of programmes, both new and archive, being shown again on the new channels from 6 am or 7 am until 7 pm.

In 2005, the Secretary of State for Culture, Media and Sport, Tessa Jowell, was questioned in the House of Commons as to whether a public service broadcaster should really be broadcasting "lavatorial" humour. Ms Jowell responded that it was the government's job to develop a charter for the BBC; and then the BBC's job to determine standards of taste, decency, and appropriateness.

BBC Children's relocated to BBC Bridge House, MediaCityUK in Salford Quays in May 2011. In September 2011, the flagship magazine show Blue Peter began live broadcasts from its new home, with daily news programme Newsround joining it in November 2011.

2012–present
Following the decline in viewing on BBC One and BBC Two and as part of the Delivering Quality First proposals submitted by the BBC in October 2011 and approved by the BBC Trust in May 2012, it was announced all children's programming on BBC One and Two would be moved permanently to the CBBC and CBeebies channels following the digital switchover. It was found that the majority of child viewers watched the programmes on these channels already and that only 7% of these children watched CBBC programmes on BBC One and Two. Children's programming on BBC One ended on 21 December 2012 with the CBeebies' morning strand on BBC Two ending on 4 January 2013.

In November 2015, as a further aspect of the Delivering Quality First plan that resulted in the replacement of BBC Three with a branded digital presence, the BBC Trust approved a proposal for CBBC to extend its broadcast day by two hours, using bandwidth previously reserved for BBC Three. The two new hours are aimed towards an older youth audience.

On 14 March 2016, CBBC unveiled a new logo and on-air presentation, featuring an abstract, multicoloured wordmark enclosed in a box. CBBC controller Cheryl Taylor stated that the new brand was designed to be "fun and unpredictable" and would "appeal to both ends of our broad age spectrum". The logo was also meant to be suitable for use across digital platforms.  On 11 April 2016, CBBC officially extended its broadcast day to be from 7:00 am to 9:00 pm.

Throughout the decade, changes in viewing patterns had an impact on BBC Children's services. Ofcom research showed that between 2010 and 2017, television viewing dropped by 40% for children aged 4–9 and by 47% for children aged 10–15.

On 4 July 2017, the BBC announced as part of its inaugural Annual Plan for 2017–18, that it would invest an additional £34 million into children's content for digital platforms over the next three years, in an effort to counter changes in viewing habits.

In 2019, it was announced that the Children's and Education departments would merge to become BBC Children's and Education.

In March 2021, the BBC announced that the CBBC channel's broadcast hours would be reduced, closing at 7 pm instead of 9 pm each day from January 2022. This is a return to the channel's broadcast hours before their extension in 2016. The move is to make way for the return of BBC Three to linear broadcast television.

Management
BBC Children's and Education is part of BBC North. Management of the division, in-house production and broadcast and production of presentation links for CBBC and CBeebies is based there.

Overall strategic responsibility for all of the BBC's services for children rests with the Director of Children's, Patricia Hidalgo Reina (since May 2020), with commissioning decisions made by a Head of Commissioning and Acquisitions for the 0–6 age group and 7–12 age group, respectively. The 7–12 age group is commissioned by Sarah Muller since Feb 2021, with the 0–6 age group post waiting to be filled.

Programming

BBC Children's commissions and acquires a wide range of programme types, including drama, preschool (CBeebies), news, entertainment, and factual programming. CBBC and CBeebies is therefore often seen as offering a similar mix of formats to the wider BBC, albeit tailored to suit a young audience. Byker Grove was one of the very few shows that was not aimed at young children, rather a more teenage/young adult audience as it dealt with some controversial themes.

The longest-running CBBC programme is the magazine show Blue Peter. Other current programmes include The Story of Tracy Beaker, 4 O'Clock Club, Almost Never, The Dumping Ground, Got What It Takes?, Horrible Histories, Junior Bake Off, Sidekick, Odd Squad, Shaun the Sheep, Danger Mouse, and more.

Scheduling on BBC One and BBC Two

Following the launch of Children's BBC as a branded block in 1985, the introduction of BBC1's daytime schedule in October 1986 led to the daily weekday offering of BBC Children's consisting of

 A 30-minute block on BBC1 at 10:25 am usually including the 'main' preschool show (Play School, then from 1988 Playbus/Playdays), children's birthday cards, and a cartoon.
 A 15-minute preschool programme or programmes on BBC2 at 13:20 (often the slot for Me and You). This had previously been shown on BBC1.
 The main afternoon block aimed at older children from 15:50 (16:10 in July and August) to 17:35.

Weekend programmes consisted chiefly of Saturday morning programmes on BBC1, such as Going Live!. 1986 saw the introduction of children's programmes on Sunday mornings. They were shown on BBC2 between October and January when the Open University was not being shown, and in the following year, this was expanded into an all-morning block, initially called Now on Two, later rebranded to But First This on 2. Children's programmes had traditionally been broadcast on weekdays during the school holidays and the launch of daytime television saw this expanded during the summer holidays into a three-hour block, broadcast from 9:05 am until 12:00 pm on BBC1 and branded But First This. By 1992, children's programmes broadcast all morning on BBC2 leading up to the older pop show The O Zone.

In 1995, children's programmes started to be shown on BBC2 at weekday breakfast. The block was called Children's BBC Breakfast Show. By 2000, the CBBC Breakfast Show would air from 07:00 to 09:00, extended in the school holidays with CBBC mostly on BBC One in the Christmas holidays, followed by the birthday card slot from 10:00 to 10:50, often linked by one of the Breakfast Show presenters; a single or more preschooler shows would air around 1:00 pm, also on BBC Two, linked by one of the presenters and Emlyn the Gremlyn then the afternoon block on BBC One would begin at 3:25 pm with a mixture of younger kids shows and older kids' shows, linked by two presenters and Emlyn the Gremlyn. Weekend programmes consisted chiefly of Saturday morning programmes on BBC One with CBBC from 07:00 to 09:00, Linked by the presenters, with Live & Kicking taking over from 09:00 until 12:10. Sunday mornings consisted of the CBBC Birthday Cards on BBC One from spring until the autumn with CBBC on BBC Two starting from 08:15 in the spring and summer and at 07:00 in the autumn and winter with the slot finishing at 11:15. In the summer, the CBBC slot would begin on BBC Two at 07:00 in its breakfast show slot before switching to BBC One at 09:00, finishing at 11:15.

Relaunch to CBeebies and CBBC
Further changes to the schedule were rolled out during the 1990s and 2000s, including the introduction in the late 1980s of Sunday morning programmes on BBC2, initially only during the Open University's winter break and then subsequently year-round; the introduction of a regular weekday morning "breakfast show" format, also on BBC2; the relocation of the daytime preschool slot to BBC2, later returning to BBC1 at the start of the afternoon block.

The lunchtime block also continued to air on BBC2. From 1990 to 1993, like the previous block "See-Saw", this was introduced by the continuity announcer. In 1993, Children's BBC launched a "Lunchtime Club" for this slot and introduced by the then rota of Children's BBC presenters. In 1996, it was handed back to the continuity announcer's duty again to introduce the programmes. From 1998 to 1999, just an ident was played out with no announcements.

On 3 September 2001, children's programming on CBBC got separated in the lead up to the launch of two children's channels which would be separated for different age groups, the CBBC Breakfast Show would air older children's shows from 07:00 to 08:10, followed by a block of younger kids' programmes from 08:10 to 10:50, often linked by one of the Breakfast Show presenters; a single preschooler show would air around 1:00 pm, also on BBC Two, then the afternoon block on BBC One would begin at 3:25 pm with 25 minutes of shows for the under-sevens, presented mostly in voiceover, followed from 3:50 pm by the older kids' shows, linked in-vision.

When the CBeebies and CBBC digital channels began, children's programming on BBC One and BBC Two remained in the same slots but adopted the new branding. Viewing figures were considerably higher on BBC One and Two as not every viewer could receive the digital channels either because the service was not available in their area or because they had old equipment not able to receive it.

From February 2002, the morning block consisted of 60 minutes of CBeebies-branded content from 06:00, followed by ninety minutes of CBBC from 07:00, then further CBeebies content from 08:30; in the afternoon on BBC One, there was a block of CBeebies content from 3:15 pm followed by CBBC content for the remainder of the afternoon slot. Following the removal of BBC Schools' content from daytime BBC Two (into the BBC Learning Zone), the time allocated to CBeebies on BBC Two was extended.

2008 - Shift to earlier BBC Slot in weekday afternoons
On 11 February 2008, following the move of The Weakest Link from BBC Two to BBC One, CBBC on BBC One was shifted to run from 3:05 to 5:15 pm rather than from 3:25 to 5:35 pm as before, in order to accommodate the 45 minute show before the Six O Clock News. The changes were made following the BBC's loss of the rights to soap opera Neighbours, which had for many years been broadcast between the end of CBBC and the start of the 6 pm news; when the decision was made to move daytime editions of The Weakest Link from BBC Two to One to fill the gap, CBBC had to move to an earlier slot as Weakest Link was longer than Neighbours was.

In 2009, a report published by the BBC Trust found that scheduling changes which took place in February 2008, where programming ended at 17:15, had led to a decrease in viewers. This was especially noticeable for Blue Peter and Newsround, two of CBBC's flagship programmes; Blue Peter was recording its lowest viewing numbers since it started in 1958, and Newsround received fewer than 100,000 viewers compared to 225,000 in 2007.

2012 - End of children's programmes on BBC One and BBC Two
Following the decline in viewing on BBC One and BBC Two and as part of the Delivering Quality First proposals submitted by the BBC in October 2011 and approved by the BBC Trust in May 2012, it was announced all children's programming on BBC One and Two would be moved permanently to the CBBC and CBeebies channels following the digital switchover. It was found that the majority of child viewers watched the programmes on these channels already and that only 7% of these children watched CBBC programmes on BBC One and Two. Children's programming on BBC One ended on 21 December 2012 with the CBeebies' morning strand on BBC Two ending on 4 January 2013.

2017 - Return to BBC Two
CBBC programming returned to BBC Two on Saturday mornings in September 2017 when Saturday Mash-Up! launched, however this strand continues to use the regular BBC continuity announcers and not the CBBC presenters, in September 2022, Newsround and CBeebies programmings are back on BBC Two as Kids Zone brand in Saturday morning.

On 11 January 2021, programming for children returned to BBC Two to provide educational content for children during school closures as a result of the COVID-19 lockdown.

Other services

CBBC Extra
CBBC Extra, launched in 2005, was a free interactive television service from CBBC provided by BBC Red Button which was available on all digital platforms in the United Kingdom. It was accessible from the CBBC channel by pressing red and then selecting CBBC Extra. It could also be accessed from any other BBC channel by pressing red and going to page number 570. The service differed across digital platforms, for example digital satellite (i.e. Sky) viewers could access a video loop, however its availability on digital terrestrial (Freeview) was dependent upon BBC Red Button not showing other interactive services, such as major sports events coverage. Prior to CBBC's rebranding in 2016, CBBC Extra was shut down.

CBBC website

The CBBC website provides a wide range of activities for children aged 6–15, such as games, videos, puzzles, print and makes, including now defunct pre-moderated message boards, now replaced with comment threads below videos, games and articles. It also contains a TV guide and an area where kids can apply to be on a show. It provides content for all brands including Tracy Beaker, Sam & Mark's Big Friday Wind-Up, Horrible Histories, Stacey Dooley's Show Me What You're Made Of, Shaun the Sheep, Blue Peter, Newsround, Danger Mouse, The Dumping Ground, Wolfblood, Eve, Dick and Dom, Hetty Feather, Hank Zipzer, The Sarah Jane Adventures, and DIXI. It also gives kids the chance to view the BBC iPlayer to replay or catch up their favourite CBBC programmes for up to 1 year.

Gaelic and Welsh services
BBC-produced children's programming, in native languages of Scotland and Wales, also airs on BBC Alba and S4C, respectively.

High definition channels
CBBC programmes were also broadcast in high definition alongside other BBC content on BBC HD, generally at afternoons on weekends, unless the channel was covering other events. When BBC HD was closed on 26 March 2013, CBBC HD launched on 10 December 2013.

Logos

References

External links

 CBBC Official website
 CBBC Official YouTube Channel
 The Broom Cupboard.co.uk, a history of CBBC continuity from 1985 to 1992, with over 150 pictures
 BBC considers end of children's shows on BBC1 (Guardian)

BBC
BBC Television
BBC children's television shows
Children's television channels in the United Kingdom
Educational broadcasting in the United Kingdom
Television programming blocks in Europe
Television channels and stations established in 1960
BBC Worldwide

BBC Children's and Education


Düsseldorf, Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinin başkentidir. Ayrıca Düsseldorf Vilayeti'nin (Regierungsbezirk) merkezidir. Ren Nehri kıyısında kurulmuş moda ve fuar kentidir. Kuzeyinde Ruhr Bölgesi, güneyinde ise Köln bulunmaktadır. Kente adını Düssel deresi verir. Düsseldorf kent merkezinde yer alan meyhane ve birahaneleriyle ünlü Altstadt Semti, halk arasında dünyanın en uzun barı (Die längste Theke der Welt) olarak anılmaktadır. Nüfusu 620.000 civarındadır. Şehir dünyaca ünlü sanayi fuarlarıyla tanınmıştır. Dünya sanayisine yön veren fuarlar düzenlenmekte olup çeşitli sektörlere hizmet etmektedir. Eyaletin en büyük havalimanı Düsseldorf Uluslararası Havalimanı (Kodu: DUS) bu kenttedir. 10-12 ve 14 Mayıs 2011 tarihlerinde düzenlenen Eurovision Şarkı Yarışması'na Düsseldorf ev sahipliği yapmıştır.

Spor
Şehrin en önemli kulüpleri, futbol dalında Fortuna Düsseldorf, buz hokeyi dalında DEG, Amerikan futbolu dalında Düsseldorf Rhein Fire'''dır. Yıllarca futbol dalında Bundesliga'da yer alan Fortuna Düsseldorf, 1997-1998 futbol sezonunda küme düştü ve tekrar 2012-2013 futbol sezonunda Bundesliga'ya çıktı.

Buz hokeyi dalında mücadele eden DEG, Metro adlı şirketin sponsor olmasıyla ismini DEG Metrostars olarak değiştirdi. Alman 1. Ligi DEL'de 8 şampiyonluğu bulunan takım, 1992 senesinde Avrupa ikincisi olmuştur.Rhein Fire, Avrupalı kulüplerin kendi aralarında NFL ortaklığıyla düzenledikleri Amerikan Futbol Ligi-Avrupa'' (NFL-Europe)'da 1998'de turnuvayı şampiyon olarak tamamladılar. Kulüp şu anda NFL'den kaynaklanan bazı sebeplerden dolayı faal değil.

Eğitim
Heinrich Heine Üniversitesi Düsseldorf, şehrin güney kesimindedir.
Yaklaşık 30,000 öğrencisi ve doğa bilimleri, matematik, bilgisayar bilimleri, felsefe, sosyal bilimler, sanat, diller, tıp, eczacılık, ekonomi, hukuk ve diğer alanlarda geniş bir konu yelpazesi vardır.

Diğer akademik kurumlar şunlardır:
 Clara Schumann Musikschule (müzik okulu)
 Robert Schumann Hochschule
 Joseph Beuys, Paul Klee, Nam June Paik, Gerhard Richter, the Bechers ve Andreas Gursky gibi yüksek profilli sanatçılarla ünlü Kunstakademie Düsseldorf (Güzel Sanatlar Akademisi)
 Hochschule Düsseldorf  (Uygulamalı Bilimler) üniversitesi)
 AMD Moda ve Tasarım Akademisi
 Max Planck Demir Araştırmaları Enstitüsü GmbH
 Goethe Enstitüsü
 Yönetim ve İşletme Akademisi Düsseldorf
 WHU – Otto Beisheim Yönetim Okulu (Düsseldorf Kampüsü)

Uluslararası ilk ve orta dereceli okullar:
Uluslararası Düsseldorf Okulu
Lycée français de Düsseldorf
Düsseldorf'taki Uluslararası Japon Okulu

Kardeş şehirler

  Reading, İngiltere (1988)
  Chemnitz, Almanya (1988)
  Hayfa, İsrail (1988)

Dış bağlantılar

Kaynakça

Düsseldorf


Hecla steht für:
 Hecla Mining, US-amerikanisches Gold- und Silberbergbauunternehmen

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Hecla (Arizona)
 Hecla (Kentucky)
 Hecla (Missouri)
 Hecla (New York)
 Hecla (Ohio)
 Hecla (Pennsylvania)
 Hecla (South Dakota)

Schiffe:
 Hecla (Schiff, 1815), britisches Kriegs- und Expeditionsschiff
 Hecla, ursprünglicher Name der Hekla (Schiff, 1874)
 Hecla (Schiff, 1941), britisches Kriegsschiff
 Hecla (Schiff, 1965), britisches Vermessungsschiff

Siehe auch:
 Hekla (Begriffsklärung)

Hecla


A Supercopa Russa de Voleibol Masculino de 2017 foi a 10.ª edição deste torneio organizado anualmente pela Federação Russa de Voleibol (). A competição ocorreu na cidade de Cazã e participaram do torneio a equipe campeã da Superliga Russa e da Copa da Rússia de 2016 e o vice-campeã do Superliga Russa de 2016-17.

O Zenit Kazan se sagrou campeão pela sexta vez da competição ao derrotar o Dínamo Moscou por 3 sets a 0.

Formato da disputa
O torneio foi disputado em partida única, válida pela nona rodada da Superliga Russa de 2017-18.

Equipes participantes

Resultado
<div style="white-space: nowrap">

|}

Premiação

Ligações externas

Supercopa Russa de Voleibol Masculino
2017 no voleibol
Desporto na Rússia em 2017


Tümamiral deniz kuvvetlerinde Tuğamiralle Koramiral arasındaki rütbedir. NATO kodu OF-7'dir. Kara ve Hava Kuvvetlerindeki karşılığı tümgeneraldir. Görev süresi 4 yıldır.

Görüntüler

Ayrıca bakınız
 Türk Silahlı Kuvvetleri subay rütbe dereceleri ve işaretleri

Askerî rütbeler

Tümamiral


Stephen Knight (Essex, 26 de setembro de 1951 – Argyll, 25 de julho de 1985) foi um jornalista e autor britânico. Ele é mais lembrado pelos livros Jack the Ripper: The Final Solution (1976) e The Brotherhood (1984).

Primeiros anos e carreira
Stephen Victor Knight nasceu em Hainault, condado de Essex. Estudou em West Hatch Technical High School, na cidade vizinha de Chigwell. Ele não teve bom desempenhoh acadêmico, e depois de deixar a escola aos dezesseis anos de idade, Knight foi trabalhar como vendedor para o London Electricity Board, em Chigwell. Aos dezoito anos, ele conseguiu um emprego como repórter no Ilford Pictorial antes de se mudar para o Hornchurch Echo.

Sua obra Jack the Ripper: The Final Solution, lançado em 1976, sugeriu que os assassinatos do Jack, o Estripador faziam parte de uma conspiração entre maçons e a família real britânica, uma afirmação que não é aceita pelos historiadores. Mesmo assim, o livro se tornou um best-seller, e serviu de inspiração para diversas obras de ficção, entre elas o filme Murder by Decree (1979), de Bob Clark e o romance gráfico intitulado From Hell, de Alan Moore e Eddie Campbell. Em 1980, ele participou de um documentário baseado em seu livro, produzido pela RWB Production Australia.

A obra The Brotherhood, de 1984, foi publicado em um momento em que a maçonaria estava sob crescente escrutínio no Reino Unido. O último livro de Knight antes de sua morte foi The Killing of Justice Godfrey, explorando a morte de Edmund Berry Godfrey em 1678, que causou um sentimento anticatólico generalizado na Inglaterra.

Em 1983, se tornou um seguidor religioso do guru indiano Bhagwan Shree Rajneesh e, como parte desse interesse, assumiu o nome de Swami Puja Debal. Ele começou a ter ataques epilépticos em 1977 e, em 1980, foi descoberto que tinha um tumor cerebral enquanto participava de um documentário para a série de televisão Horizon. Cerca de 70 por cento do tumor foi retirado em operação, embora os outros trinta não poderia ser removido para não impactar com os movimentos cerebrais da fala.

Knight morreu em julho de 1985, aos 33 anos de idade, enquanto estava com amigos na vila Carradale, em Argyll, na Escócia, local onde ele também foi enterrado.

Vida pessoal
Em 1976, casou-se com Margot Kenrick, e teve duas filhas, Natasha e Nicole, fruto de um antigo relacionamento. No mesmo ano o casal teve uma filha, Nanouska Maria Knight. Posteriormente, o casal se separou e, em novembro de 1980, Knight anunciou que, quando seu divórcio acontecesse, ele se casaria com Lesley Newson, uma pesquisadora de 28 anos da Horizon. No entanto, em vez disso, o casal mais tarde também se separou. Sua parceira durante seus últimos anos foi Barbara Mary Land.

Obras publicadas

Não-ficção

 1976: Jack the Ripper: The Final Solution
 1984: The Brotherhood
 1984: The Killing of Justice Godfrey: an investigation into England's most remarkable unsolved murder

Ficção

 1979: Requiem at Rogano

Filme

 1980: Jack the Ripper: The Final Solution

Ligações externas

 Jack the Ripper: The Final Solution (1980) no IMDb (em inglês)
 Jack the Ripper: The Final Solution (1980) no Internet Archive (em inglês)

Escritores do Reino Unido
Escritores do século XX
Sepultados na Escócia
Mortes por câncer de cérebro
Antimaçonaria
Mortos em 1985
Nascidos em 1951

Stephen Knight


1977 ජනවාරියේදී ශ්‍රී ලංකාවේ හුරුළු වන රක්ෂිතය  ජෛවගෝල රක්ෂිතයක් ලෙසින් නම් කෙරිණි. මෙම වන රක්ෂිතය ශ්‍රී ලංකා අලියාගේ වැදගත් වාසභූමියක් වෙයි. හුරුළු වනය නියෝජනය කරන්නේ  ශ්‍රී ලංකාවේ වියලි-කලාපයේ වියලි  සදාහරිත වනාන්තරයන් වෙයි.  හුරුළු වන රක්ෂිතය වටා වෙනත් බොහෝ රක්ෂිත ප්‍රදේශයන්ද පිහිටා ඇත. ඒවා අතර රිටිගල දැඩි රක්ෂිතය, මින්නේරිය-ගිරිතලේ සහ මහවැලි පිටාර තැන්න ස්වභාවික රක්ෂිත, වස්ගමුව ජාතික වනෝද්‍යානය සහ කහල්ල-පල්ලෙකැලේ අභයභූමිය යන ඒවා වෙති.

භෞතික ලක්ෂණ
වාර්ෂීක මධ්‍යයනය උෂ්ණත්වය  27.3 °C වන අතර ප්‍රදේශය  මිමී 1,600 ක  වාර්ෂික වර්ෂාපතනයක් ලබයි. අප්‍රේල්/මැයි සිට සැප්තැම්බර් මාසයන් අතර මාස තුනක් සිට හයක් දක්වා පැහැදිලි වියලි කාලයක් අනවරත ලෙසින් පවතියි. මුහුදු මට්ටමේ සිට  90 මී සිට 150 මී දක්වා අගයන් අතර උන්නතාංශය පවතියි.

ආශ්‍රිත

හුරුළු වන රක්ෂිතය


Afrika
 Aksumitisches Reich
 König: Nezool (ca. 450–ca. 500)

 Reich der Vandalen
 König: Geiserich (428–477)

Amerika
 Maya
 Palenque
 König: Casper II. (435–487)
 Tikal
 König: K'an-Ak (458–486)

Asien
 China
 Kaiser: Song Xiaowudi (454–464)
 Nördliche Wei-Dynastie: Wen Cheng (452–465)

 Iberien (Kartlien)
 König: Wachtang I. Gorgassali (452–502)

 Indien
 Gupta-Reich
 König: Skandagupta (455–467)
 Kadamba
 König: Santi Farman (450–475)
 Pallava
 König: Simha Varman II. (438–460)
 König: Skanda Varman IV. (460–480)
 Vakataka
 König: Narendrasena (440–460)
 König: Prithvishena II. (460–480)

 Japan
 Kaiser: Yūryaku (456–479)

 Korea
 Baekje
 König: Gaero (454–475)
 Gaya
 König: Jilji (451–492)
 Goguryeo
 König: Jangsu (413–490)
 Silla
 König: Jabi (458–479)

 Sassanidenreich
 Schah (Großkönig): Peroz I. (459–484)

Europa
 Weströmisches Reich
 Kaiser: Majorian (457–461)
 Konsul: Flavius Magnus (460)

 Oströmisches Reich
 Kaiser: Leo I. (457–474)
 Konsul: Flavius Apollonius (460)

 Ostgotenreich
 König: Valamir (447–465)

 Reich der Burgunden
 König: Gundioch (436–470)

 Kent
 König: Hengest (455–488)

 Reich der Sueben
 König: Maldras (456–460)
 König: Rechimund (460–464)

 Salfranken
 König: Childerich I. (458–481/482)

 Westgotenreich
 König: Theoderich II. (453–466)

Religiöse Führer
 Papst: Leo der Große (440–461)
 Patriarch von Konstantinopel: Gennadios I. (458–471)

Liste der Staatsoberhäupter 460


Pembe, kırmızı ve beyaz renklerin karıştırılmasından oluşan bir renktir.

Pembe renginin hex değeri "#FFC0CB", RGB değeri "255, 192, 203" ve CMYK değeri "0, 25, 20, 0" dır.

Kelimenin kökeni
Farsça pamuk, pamuk çiçeği anlamındaki "penbe" ünsüz benzeşmesiyle (n-m değişimi) pembe biçimini almıştır.

Kaynakça

Pembe tonları
 Geyikkanı(Türk Dili Dergisi'nde). Pembe ile ilgili sözcüklerin etimolojisi hakkında.

Renkler
Kırmızının tonları

Pembe


An Greslania multiflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pilg.. An Greslania multiflora in nahilalakip ha genus nga Greslania, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Greslania

Greslania multiflora


La estación de Miraumont es una estación ferroviaria francesa, de la línea férrea París-Lille, situada en la comuna de Miraumont, en el departamento de Somme. Por ella transitan únicamente trenes regionales que unen Amiens y el norte de Francia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 168,459 de la línea férrea París-Lille.

Historia
Fue inaugurada en la segunda mitad del  por parte de la Compañía de ferrocarriles del Norte. En 1937, pasó a ser explotada por la SNCF.

La estación
La estación se compone de dos andenes laterales y de dos vías.

Servicios ferroviarios

Regionales

 Línea Amiens - Lille.

Referencias

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en el siglo XIX
Estaciones de la línea París-Norte a Lille
Estaciones de ferrocarril del departamento de Somme

Estación de Miraumont


Phil Gyford ist ein britischer Blogger, Webdesigner und -entwickler, der mit seinem Internetprojekt "The Diary of Samuel Pepys" Bekanntheit erlangte. Darüber hinaus ist er als Schauspieler tätig.

Leben
Gyford studierte von 1990 bis 1993 an der University of the West of England in Bristol, wo er einen Abschluss in Grafikdesign und Illustration erlangte. Danach war er nach eigenen Angaben als freischaffender Modellbauer für Aardman Animations, als Paste-up-Künstler für die Bristol Evening Post, als "Alpha Geek" für die britische Ausgabe des Wired-Magazins und stellvertretender Redakteur der Webseiten von Capital Radio tätig. 1999/2000 absolvierte er ein Masterstudium in Zukunftsforschung an der University of Houston. Von 2001 bis 2003 arbeitete er als Creative Technologist bei UpMyStreet.com. Ab 2003 war er als freier Webdesigner und -entwickler tätig.

Nachdem Gyford zwei Jahre lang Abendkurse in Schauspielerei genommen hatte, studierte er von 2006 bis 2008 Physical Theatre an der London International School of Performing Arts (LISPA). Er hatte in späteren Jahren einige kleinere Auftritte als Schauspieler, vor allem in Kurzfilmen. In dem Film Selective Listening (2014) spielte er die Rolle des Robin und in der TV-Doku-Serie Shallow Grave (2019) die des Christopher Edwards.

Von 2013 bis 2014 arbeitete er als Creative Technologist für BERG, von 2014 bis 2015 als Front-End-Entwickler für Citizens Advice und 2017 als Entwickler für IF. Er ist Gründer und Inhaber des Unternehmens Well-Formed Limited, das Webseiten entwickelt.

Gyford ist verheiratet und lebt in Herefordshire.

The Diary of Samuel Pepys
International bekannt wurde Phil Gyford vor allem durch sein Internetprojekt "The Diary of Samuel Pepys". Seit Anfang 2003 veröffentlichte er auf der Website pepysdiary.com in Form eines Weblogs das Tagebuch von Samuel Pepys. Bereits kurz nach seinem Beginn wurde das Projekt von der Zeitung The Guardian als "Best specialist" Blog des Jahres 2003 ausgezeichnet. Auch seither hat es immer wieder Beachtung in zahlreichen Medien gefunden. Zeitweise überstieg die Zahl der Seitenbesuche 87.000 Page Views pro Tag.

Das ursprünglich in Kurzschrift verfasste Tagebuch von Pepys ist eine der wichtigsten Informationsquellen über das Leben im Europa der frühen Neuzeit. Nachdem man es zu Beginn des 19. Jahrhunderts in seinem Nachlass aufgefunden hatte, wurde es mehrmals entziffert und veröffentlicht. Aufgrund der überragenden historischen und literarischen Bedeutung seines Journals zählt Pepys bis heute zu den meistzitierten Schriftstellern der englischen Sprache. Mit einem umfassenden wissenschaftlichen Kommentar versehen, wurde das gesamte Tagebuch in der Originalsprache letztmals zwischen 1970 und 1983 von Robert Latham und William Matthews in einer 11-bändigen Ausgabe herausgegeben.

Phil Gyfords Weblog basiert auf der aus dem 19. Jahrhundert stammenden, von Henry Benjamin Wheatley (1838–1917) publizierten Transkription des Tagebuchs. Über einen Zeitraum von beinahe zehn Jahren  veröffentlichte er jeweils um 23 Uhr Londoner Zeit den von Pepys 343 Jahre früher am Tag des gleichen Datums verfassten Eintrag.

Phil Gyfords zum damaligen Zeitpunkt neuartiger Ansatz, ein historisches Tagebuch als fiktiven Blog aus der Vergangenheit zu veröffentlichen, machte nicht nur die zeitlichen Abläufe des historischen Geschehens unmittelbar erfahrbar. Er führte auch zu einer Erweiterung und Ergänzung der dahin erfolgten klassisch-wissenschaftlichen Aufarbeitung von Pepys' Werk. Im Rahmen eines betreuten Forums diskutierte eine weltweite Leserschaft den jeweils aktuell erschienen Eintrag und versuchte, die Schwierigkeiten bei der Interpretation des frühneuzeitlichen Texts gemeinsam zu überwinden.

Im Laufe der Zeit wurde das Weblog durch eine Vielzahl von im Internet verfügbaren Informationen angereichert, die den jeweiligen Einträgen oder Themen zugeordnet wurden. Zahlreiche Verweise, u. a. auf weitere zeitgenössische Tagebücher und Quellen, interaktive Landkarten, Wetterdaten und Parlamentsprotokolle sowie auf die entsprechenden Wikipedia-Einträge ergänzen seither den Text und erleichtern es den Lesern, die Hintergründe der von Pepys festgehaltenen Ereignisse zu verstehen.

Da der letzte Eintrag in Samuel Pepys' Tagebuch am 31. Mai 1669 erfolgte, war das Projekt am 31. Mai 2012 abgeschlossen. Die Website ist weiterhin aktiv und wurde von Gyford unter anderem um eine Enzyklopädie mit Angaben über Personen, Orte und Gegenstände aus Pepys' Zeit ergänzt.

Weblinks
 The Diary of Samuel Pepys - Daily entries from the 17th century London diary – Phil Gyfords Internetprojekt
 Why I turned Pepys' diary into a weblog –  Artikel von Phil Gyford für BBC News Online vom 2. Januar 2003
 Man of the moment –  Interview mit Phil Gyford und ein Überblick über dessen weitere Online-Aktivitäten (The Guardian vom 8. Juli 2004)
 gyford.com – Phil Gyfords Website

Belege

Blogger
Filmschauspieler
Brite
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Phil Gyford


Irmão Jonathan (em inglês: Brother Jonathan) é a personificação da Nova Inglaterra. Ele também foi usado como um emblema dos EUA em geral, e pode ser uma alegoria do capitalismo. Suas calças muito curtas, colete muito apertado e estilo antiquado refletem seu gosto por produtos baratos e de segunda mão e uso eficiente de meios.

Irmão Jonathan logo se tornou um personagem fictício, desenvolvido como uma paródia bem-humorada de toda a Nova Inglaterra durante o início da República Americana. Ele foi amplamente popularizado pelo jornal semanal Brother Jonathan e pela revista de humor Yankee Notions.

O personagem era geralmente retratado em caricaturas editoriais e cartazes patrióticos fora da Nova Inglaterra como um prolixo que se vestia com calças listradas, casaco preto sombrio e cartola. Dentro da Nova Inglaterra, "Irmão Jonathan" foi retratado como um empresário empreendedor e ativo que se gabava alegremente das conquistas dos Yankees para a Universal Yankee Nation.

Depois de 1865, o traje do Irmão Jonathan foi imitado pelo Tio Sam, uma personificação comum do governo continental dos Estados Unidos .

História

O termo data pelo menos do século XVII, quando foi aplicado aos cabeças redondas puritanos durante a Guerra Civil Inglesa. Chegou a incluir moradores da Nova Inglaterra colonial, que eram em sua maioria puritanos em apoio aos parlamentares durante a guerra. Provavelmente é derivado das palavras bíblicas ditas por Davi após a morte de seu amigo Jônatas : "Estou angustiado por ti, meu irmão Jônatas " (2 Samuel 1:26). Como os políticos Kenneth Hopper e William Hopper colocaram, "Usado como um termo de abuso para seus (...) opositores puritanos pelos monarquistas durante a Guerra Civil Inglesa, foi aplicado por oficiais britânicos aos colonos rebeldes durante a Revolução Americana".

Um conto popular popular sobre a origem do termo afirma que o personagem é derivado de Jonathan Trumbull (1710-1785), governador do estado de Connecticut, que foi a principal fonte de suprimentos para os Departamentos do Norte e do Meio durante a Guerra Revolucionária Americana. Diz-se que George Washington pronunciou as palavras: "Devemos consultar o Irmão Jonathan", quando perguntado como ele poderia vencer a guerra. Essa origem é duvidosa, no entanto, pois nenhum dos homens fez referência à história durante sua vida e sua primeira aparição foi rastreada até meados do século 19, muito depois de suas mortes.

O personagem foi adotado pelos cidadãos da Nova Inglaterra de 1783 a 1815, quando o irmão Jonathan se tornou um apelido para qualquer marinheiro ianque, semelhante à maneira como G.I. é usado para descrever membros do Exército dos EUA.

Pensa-se que o termo "Tio Sam" data aproximadamente da Guerra de 1812. Tio Sam apareceu em jornais de 1813 a 1815, e em 1816 ele apareceu em um livro.

O jornal semanal Brother Jonathan foi publicado pela primeira vez em 1842 em Nova York, e expôs a América do Norte ao personagem chamado "Irmão Jonathan". Yankee Notions, ou Whittlings of Jonathan's Jack-Knife, era uma revista de humor de alta qualidade, publicada pela primeira vez em 1852, que usava o personagem para satirizar a ganância dos Ianques e outras peculiaridades. Também foi emitido de Nova York, que era rival da vizinha Nova Inglaterra antes da Guerra Civil. Era um periódico popular com grande circulação, e as pessoas tanto dentro como fora da Nova Inglaterra gostavam dele como entretenimento de boa índole. Essas piadas eram frequentemente copiadas em jornais tão distantes quanto a Califórnia, onde os nativos encontravam navios e mascates ianques, inspirando imitações ianques em burlescos cômicos. Brother Jonathan: or, the New Englanders também foi o título de um livro lançado em três volumes por John Neal. Foi publicado em Edimburgo, ilustrando o impacto que o astuto personagem da Nova Inglaterra teve na literatura britânica.

Júlio Verne incluiu em seu romance de 1864 As aventuras do capitão Hatteras () um capítulo intitulado "John Bull e Jonathan", no qual membros britânicos e americanos de uma expedição polar se confrontam, cada um buscando reivindicar a recém-descoberta ilha da Nova América. A terra é nomeada pelo capitão Altamont, um explorador americano, que é o primeiro a pisar nela. O capítulo  teve Hatteras e Altamont duelando pelo privilégio de reivindicar a terra para seus respectivos países.

Na mesma época, o Know Nothing Party, com sede na Nova Inglaterra, que o Yankee Notions também satirizou, foi dividido em dois campos — os moderados "Jonathans" e os radicais "Sams". Eventualmente, o Tio Sam veio para substituir o Irmão Jonathan, e os vencedores aplicaram "Yankee" a todo o país até o final do século, depois que a seção " Yankee " venceu a Guerra Civil Americana . Da mesma forma, "Tio Sam" foi aplicado ao governo federal. Tio Sam passou a representar os Estados Unidos como um todo ao longo do final do século 19, suplantando o Irmão Jonathan.

De acordo com um artigo no The Lutheran Witness de 1893, o Irmão Jonathan e o Tio Sam eram nomes diferentes para a mesma pessoa:

"Quando o encontramos na política, o chamamos de Tio Sam; quando o encontramos na sociedade, o chamamos de Irmão Jonathan. Aqui, ultimamente, Tio Sam, aliás Irmão Jonathan, tem feito muitas reclamações poderosas, quase não fazendo mais nada."

Legado
A frase "Devemos consultar o Irmão Jonathan" aparece nos certificados de graduação do Trumbull College da Universidade de Yale, também chamado de Trumbull.

Alguns membros do Jonathan Club, um clube social privado com sede no centro de Los Angeles, acreditam que seu clube recebeu o nome de Jonathan Trumbull ou "Irmão Jonathan". No entanto, o clube foi formado em 1895, e a verdadeira inspiração para seu nome se perdeu na história.

Entre 1891 e 1901, o socialista norte-americano Daniel DeLeon escreveu mais de 300 editoriais como diálogos entre "Tio Sam" (um trabalhador com consciência de classe que defendia as doutrinas do SLP) e "Irmão Jonathan" (um trabalhador sem consciência de classe).

Veja também

 John Bull
 Marianne
 Johnny Reb
 Tio Sam
 Colúmbia
 Ianque

Referências

Ligações externas

 1862 Harper's Weekly Brother Jonathan Cartoon
 A História Divergente de John Bull e do Irmão Jonathan - texto completo de 1827 w. ilustrações

Personificações nacionais
Nova Inglaterra

Irmão Jonathan


An Carex merxmuelleri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dieter Podlech. An Carex merxmuelleri in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex merxmuelleri


Nötrofil polimorflar, bakterilerin ve yabancı cisimlerin ortadan kaldırılmasında etkili akyuvarlardır. İnsan vücudunda 100 milyar nötrofil polimorf vardır. Kemik iliğinin yarısı nötrofil polimorflardan oluşur; kırmızı kemik iliğindeki ana hücrelerin (myeloblast) olgunlaşmasıyla meydana gelirler ve fazlası orada depolanır. Bölünerek çoğalamazlar. Kan dolaşımına giren bir nötrofil polimorf 20.saatten sonra ölür, yerini genç bir nötrofil alır. Çekirdekleri, birbirlerine ince köprücüklerle bağlanan 2-4 topuzcuktan oluşur. H+E boyamalarında, sitoplazmaları uçuk mavi renkli granüller içerir.

Normal dolaşım kanının 1 mm3' ünde ortalama 5-8 bin lökosit vardır; bunun %50-70'i nötrofildir. Akut yangılarda bu sayı 12-35 bine çıkar (leucocytosis; lökositoz) ve nötrofil oranı %85-90 olur. Normal kandaki genç nötrofil oranı % 3 - 6  iken, akut yangılarda %20'ye çıkabilir; buna lökosit formülünde "sola kayma"  denir. Bazı enfeksiyonlarda kandaki lökosit sayısı normalin altına iner (leucopenia; lökopeni).

Akut yangının en önemli hücresel bileşeni nötrofil polimorflar, ilk 24 saatte yangı yöresindeki en yoğun lökosit türüdür. Nötrofil polimorflar nötr ve alkalin ortamda etkilidir; pH 6.8'in altında yaşayamazlar. Yangılı dokuda yaşama süresi 1-4 gün kadardır. Makrofajların yaşama süreleri çok uzundur. Akut yangıların en alevli olduğu dönemlerde, ortamda yoğun nötrofil polimorf vardır. Biraz uzayan akut yangılarda bir süre sonra oran tersine döner, makrofajlar ön plana geçer.

Sitokinler (TNF-α), kemotaktik medyatörler (IL-8), arachidonic acid metabolitleri (LTB4), antijen-antikor kompleksleri, IgG ve IgM (Fc parçası), kompleman komponentleri (C5a, C3b), gibi uyaranlar nötrofil polimorf reseptörlerine yapışarak onları aktive ederler.

Dokulardaki kimyasal uyaranlara en fazla tepki veren (kemotropizm) hücrelerdir. Yangı yöresinde dokulara çıkan bir nötrofil polimorf tekrar kana dönemez. Nötrofil polimorflar için çekici olan (kemotaktik etki) faktörler genellikle kimyasal yönleriyle öne çıkarlar;

 Komplemanın C5a komponenti,
 Bakteri ve hücre ürünleri/artıkları (özellikle bazı küçük moleküllü peptidler),
 Arachidonic acid metabolitleri (özellikle LTB4),
 Kemokinler.

Yangı bölgesine doğru hareketlenen  nötrofil polimorflar, özgün yüzey reseptörleri ile kendilerini yangı bölgesine çeken kimyasal maddelere (medyatörler) ve moleküllere bağlanırlar.  Geçirgenliği artmış olan hiperemik damarlardan çıkarak dokulara giren nötrofil polimorflar ve monositler hızla hareket ederek en kestirme yoldan yangı bölgesine göç ederler (migrasyon). Damardaki bir nötrofil polimorf kimyasal uyaranların (kemokin) yoğun olduğu bölgeye gelince damar endoteline yapışır; bu olguya kenarda yer alma anlamına marginasyon denir. Daha sonra damar dışına çıkma (diapedesis) süreci başlar; nötrofil polimorflar çeşitli yönlere sitoplazmik uzantılar (yalancı ayak; psödopod) gönderir. Histaminin etkisiyle endotel hücreleri arasında oluşan geniş bir yarık bulan nötrofilin ayakları dışarı doğru uzanır (bu arada önüne çıkan bazal membranı da özel enzimleriyle deler). Yavaş yavaş kendini damar dışına çeken bir nötrofil polimorfun (lökosit diapedesisi) damar lümeninden çıkışı 2-9 dakika kadar sürer.

Damar dışına çıkan lökositlerin aktif hareketlerle yangı odağına göç etmesine (migrasyon; migration) denir. Etkenden ve etkilene hücrelerden çıkan bazı maddeler (kemotaktik faktörler) polimorfları ve monositleri kendisine çeker; bu olguya chemotropism denir. Kemotropizm olduğunda lökositler doku içinde gelişigüzel dağılmaz, en kestirme yoldan yangı odağına giderler (chemotaxis), lökositler doku içinde günde ortalama 4-7 mm hızla ilerler. Ödem sıvısında yer değiştiremezler.

Nötrofil polimorfların sitoplazma granülleri, bakterileri ve doku artıklarını eritme gücü olan çeşitli enzimleri içermektedir; bakterileri fagosite edip sindirirler. Bu aşamada fagolizozomlarda bulunan ve bakterileri yok etme işlevi olan maddeler (lizozimler, oksidatif etkili ürünler, arachidonic acid metabolitleri, vb) etkili olmaya başlar. Zarar gören ya da parçalanan nötrofillerden çevreye dağılan bu tür maddeler yangısal tepkiyi abartarak sürdürür. Eğer etken güçlü bir bakteriyse lökositin hareketleri durur ve ölür. Abartılmış tepkilerde nötrofil polimorfların neden olduğu doku zararları (absedeki doku erimesi gibi) izlenir.

Kaynakça

Granülositler
Fagositler

Nötrofil polimorflar


Die Portugal International 2007 fanden vom 19. bis zum 22. April 2007 im Pavilhão Rainha D. Leonor, Estrada da Foz de Arelho in Caldas da Rainha statt. Es war die 42. Auflage dieser internationalen Titelkämpfe von Portugal im Badminton. Das Preisgeld betrug 2.500 US-Dollar. Der Referee war Susana Maldonado aus Portugal.

Finalergebnisse

Weblinks
 http://badminton.de/06-07-EBU-Circuit.927.0.html
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/matches.aspx?id=B70C702E-34BF-4172-95C8-34D797069CF0&d=20070422

2007
Badminton 2007
EBU Circuit 2006/07
Badmintonwettbewerb in Caldas da Rainha

Portugal International 2007


Seinna stríð Kína og Japans var styrjöld á milli Lýðveldisins Kína og japanska keisaradæmisins sem háð var frá 1937 til 1945. Stríðið hófst í aðdraganda seinni heimsstyrjaldarinnar og rann inn í hana eftir að Japanir gerðu árás á Perluhöfn árið 1941. Stríðinu lauk með skilyrðislausri uppgjöf Japana fyrir bandamönnum eftir kjarnorkuárásirnar á Hiroshima og Nagasaki árið 1945.

Orsök stríðsins var útþenslustefna Japana, sem höfðu uppi áætlanir um að ná yfirráðum yfir allri Suðaustur-Asíu. Innrás Japana var framkvæmd í nokkrum þrepum sem kölluðust í japönskum áróðri "kínversku atvikin" og voru útmáluð sem ögranir Kínverja gegn Japönum sem réttlættu hernaðarinngrip. Japanir notuðu Mukden-atvikið svokallaða árið 1931 sem tylliástæðu til að gera innrás í Mansjúríu. Árið 1937 hófu Japanir svo allsherjarinnrás í Kína eftir atvikið við Marco Polo-brúna svokallaða. Upphaf hinnar eiginlegu styrjaldar er miðað við það ár, og stundum er upphaf seinni heimsstyrjaldarinnar einnig miðað við ártalið þótt algengast sé á Vesturlöndum að miða við innrásina í Pólland 1939. Kínverjar börðust einir gegn Japönum frá 1937 til 1941 en eftir að Japanir réðust á Perluhöfn komu bandamenn seinni heimsstyrjaldarinnar þeim til aðstoðar og hjálpuðu þeim að vinna bug á innrásinni.

Innrásin í Kína
Flestir sagnfræðingar miða upphaf stríðsins við atvikið við Marco Polo-brúna þann 7. júlí 1937 þar sem kom til átaka milli japanskra og kínverskra hermanna stutt frá Beijing. Eftir átökin sátu Japanir um Sjanghæ, Nanjing og suðurhluta Shanxi í orrustum þar sem um 200.000 japanskir og enn fleiri kínverskir hermenn börðust.

Atvikið við Marco Polo-brúna markaði ekki aðeins upphaf átakanna milli Kína og Japans, heldur leiddi það til þess að deiluaðilar í kínverska þjóðernisflokknum Kuomintang og kínverska kommúnistaflokknum gerðu með sér varnarbandalag gegn japönskum innrásarmönnum. Kommúnistar og þjóðernissinnar höfðu átt í borgarastyrjöld frá árinu 1927 en eftir Xi'an-atvikið í desember 1936 var Chiang Kai-shek, leiðtogi þjóðernissinna, þvingaður af undirmönnum sínum til að semja um vopnahlé við kommúnista svo að Kínverjar gætu einbeitt sér í sameiningu að því að verjast innrás Japana. Brestir voru þegar teknir að myndast í þessu varnarbandalagi undir lok ársins 1938 þrátt fyrir framsókn Japana í norðurhluta Kína, meðfram ströndum Kína og í frjósama Jangtsedalnum. Átök milli kommúnista og þjóðernissinna urðu æ tíðari á svæðunum sem Japanir höfðu ekki hertekið árið 1940. Kommúnistar juku áhrif sín við hvert tækifæri með fjöldasamkomum, stjórnskipunarumbótum og jarðeigna- og skattaumbótum sem ætlað var að vinna hylli bændastéttarinnar, en þjóðernissinnar reyndu að hindra aukin áhrif kommúnískra "bandamanna" sinna.

Markmið Japana
Markmið Japana var ekki að leggja Kína beinlínis undir sig, enda var það vart raunhæfur möguleiki. Markmið þeirra var fremur að fullvissa sig um að í Kína ríkti stjórn sem væri hliðholl japönskum hagsmunum. Þær stjórnir Kína sem reyndu að vingast við Japani nutu lítillar alþýðuhylli en Japanir neituðu að sætta sig við stjórnir Kuomintang eða Kommúnistaflokksins, sem hefðu notið meiri vinsælda meðal Kínverja. Japanir neyddu Kínverja á hernámssvæðum sínum til að skipta peningum sínum fyrir hernaðarskuldabréf, sem síbreytilegar japanskar stjórnir neituðu síðan að greiða.

Hernaðarstefna Kínverja
Kína var mun verr í stakk búið til stríðs en Japan. Kínverska stjórnin bjó aðeins yfir lítilfjörlegum hergagnaiðnaði, fáum vélrænum fótgönguliðum og nánast engum brynvörnum. Allt fram á miðjan fjórða áratuginn vonuðust Kínverjar til þess að Þjóðabandalagið myndi reyna að hefta útþenslustefnu Japana á meginlandinu. Einnig skipti máli að þjóðernisstjórn Kuomintang var upptekin af borgarastríðinu gegn kommúnistunum, sem hún leit lengi á sem enn meiri ógn en Japani. Haft er eftir Chiang Kai-shek:

Eftir að kommúnistar og þjóðernissinnar gengu í varnarbandalag gegn Japönum voru hersveitir kommúnista að nafninu til settar undir yfirstjórn þjóðernisstjórnarinnar en í reynd var lítil eining meðal þessara fylkinga þar sem leiðtogar þeirra beggja bjuggust fastlega við því að taka til vopna hver gegn öðrum á ný þegar sigurinn gegn Japönum væri unninn. Kínverjar neyddust því til að forðast bein áhlaup gegn innrásarmönnunum svo hægt yrði að viðhalda herafla til að nýta í áframhaldandi borgarastyrjöld að loknu stríðinu gegn Japan. Andspyrnuhreyfingar voru hvattar til að vinna skemmdarverk innan hernámssvæða Japana, en þetta tryggði að Japanir viðhéldu í reynd aðallega stjórn í kínverskum borgum en ekki á landsbyggðinni.

Chiang gerði sér grein fyrir því að til að vinna stuðning Bandaríkjanna yrðu Kínverjar að sýna fram á hernaðarstyrk sinn. Skjótt undanhald frá innrásarhernum myndi gera erlend ríki tregari til að styðja Kínverja. Því ákvað Chiang að etja kappi við Japani í orrustunni um Sjanghæ árið 1937. Chiang sendi bestu hermenn sína, sem höfðu hlotið þjálfun Þjóðverja, til að verja stærstu verslunarborg Kína gegn japanska hernum. Orrustan leiddi til mikils mannfalls beggja hliða en lauk með því að Kínverjar neyddust til að hörfa frá borginni. Þrátt fyrir að Kínverjar hefðu beðið ósigur í orrustunni sýndi vaskleiki þeirra við vörn Sjanghæ fram á að Japanir áttu ekki auðveldan sigur vísan. Orrustan, sem stóð yfir í rúma þrjá mánuði, blés Kínverjum eldmóð í brjóst og afsannaði áróður Japana, sem höfðu lofað því að hertaka borgina á þremur dögum og allt Kína á þremur mánuðum.

Þar sem Kínverjar báðu ósigur oftar en ekki í beinum viðureignum við Japani var að endingu fallist á þá stefnu að reyna að hefta framrás innrásarmannanna fremur en að snúa henni við. Í byrjun stríðsins lögðu Japanir undir sig mikil landflæmi en brátt hægðist á framrás þeirra. Hernaðarstefna Kínverja gekk nú út á að halda Japönum eins fjarri sér og mögulegt var til þess að liðsauki gæti borist erlendis frá til að hrekja þá á bak aftur síðar. Kínverjar beittu meðal annars þeirri brellu að skilja eftir sviðna jörð til þess að Japanir gætu ekki nýtt birgðir eða auðlindir svæða sem þeir hertóku. Stíflur voru skemmdar, sem leiddi til þess að Gulafljót flæddi yfir bakka sína árið 1938. Árið 1940 var komin upp pattstaða þar sem lítil breyting varð á yfirráðasvæði í átökunum. Kínverjum hafði tekist að verja það sem eftir var af yfirráðasvæði þeirra og andspyrnuhreyfingar á hernámssvæði Japana gerðu það að verkum að horfur þeirra á fullnaðarsigri voru hverfandi. Þetta leiddi til þess að Japanir tóku upp stefnu sem gekk út á að "brenna allt, drepa allt, rupla um allt" (三光 政策).

Árið 1941 gerðu Japanir árás á Perluhöfn, sem leiddi til þess að Bandaríkjamenn lýstu yfir stríði gegn Japan. Kína lýsti í kjölfarið formlega yfir stríði gegn Japan þann 8. desember. Kínverjar höfðu þangað til látið vera að lýsa formlega yfir stríði gegn innrásarmönnunum til þess að erlend ríki gætu sent þeim aðstoð án þess að rjúfa hlutleysi sitt. Chiang sá fyrir sér að Bandaríkjamenn myndu nú taka að sér mestallan hernaðinn og að þeir væru mun betur í stakk búnir til að berjast gegn Japönum. Hann dró því úr virkni kínverska þjóðarhersins til þess að hann gæti búið hann undir að halda borgarastyrjöldinni gegn kommúnistum áfram að stríðinu loknu. Árið 1945 var viðbúið að Japanir yrðu brátt að láta í minni pokann fyrir Bandaríkjamönnum og því dró verulega úr beinum átökum milli kínverskra og japanskra hermanna.

Skipta má hernaðaráætlun Kínverja í stríðinu í þrjú tímabil:

 Fyrsta tímabilið entist frá átökunum við Marco Polo-brúna 7. júlí 1937 þar til Wuhan var hertekin þann 25. október 1938. Á þessum kafla stríðsins gekk hernaðarstefna Kínverja út á að skipta á "landi fyrir tíma" (kínverska: 以空間換取時間). Kínverski herinn reyndi að hægja á framsókn Japana í átt að borgunum í norðausturhluta landsins til þess að hægt væri að hörfa vestur í átt til Chongqing ásamt embættismönnum og mikilvægustu iðnaðarinnviðunum og koma fótum undir varnir ríkisins
 Annað tímabilið entist frá hertöku Wuhan þann 25. október 1938 til júlí 1944. Á þessum tíma tóku Kínverjar upp svokallaðan "segulhernað" sem gekk út á að lokka japönsk herlið á tilekna staði þar sem hentugt var að gera árás á þau. Eitt helsta dæmið um hernað af þessu tagi var í vörnum Kínverja við orrustuna um Changsha.
 Þriðja tímabilið entist frá júlí 1944 til 15. ágúst 1945. Á þessum tíma hófu Kínverjar allsherjar gagnáhlaup gegn Japönum, sem voru nú illa farnir eftir stríð sitt við bandamenn.

Vopnabúnaður Kínverja og Japana

Kína
Her kínverskra þjóðernissinna samanstóð af 80 landgöngusveitum sem hver taldi til sín um 8.000 hermenn, níu sjálfstæðum fylkissveitum, níu riddaraliðssveitum, tveimur fallbyssusveitum, 16 stórskotaliðssveitum og einni eða tveimur bryndeildum. Kínverski herflotinn nam aðeins um 59.000 tonnum og flugherinn átti um 600 herflugvélar.

Flest vopn Kínverja voru framleidd í verksmiðjum í Hanyang og Guangdong. Þær hersveitir sem þjálfaðar voru í Þýskalandi voru þó flestar búnar þýskum vopnum eins og 7,92 mm Gewehr 98-rifflum og Karabiner 98k-rifflum. Algengustu vélbyssurnar sem Kínverjar beittu voru kínverskar eftirlíkingar af tékkneskum 7.92 mm Brno ZB26-vélbyssum. Kínverjar áttu einnig nokkuð af léttari belgískum og frönskum vélbyssum og framleiddu eigin eftirlíkingar af þýskum Maschinengewehr 34-byssum. Að meðaltali var hver sveit vopnuð einni vélbyssu. Þyngri vélbyssurnar voru aðallega vatnskældar Maxim-vélbyssur sem framleiddar höfðu verið í Kína frá árinu 1924 samkvæmt þýskum teikningum. Að meðaltali fékk hvert herfylki eina þyngri vélbyssu. Algengasta léttvopnið voru 7,63 mm hálfsjálfvirkar Mauser M1932-byssur, sem gengu undir nafninu C96.

Tilteknum herdeildum var úthlutað 37 mm PAK 35/36-fallbyssum, sem notaðar voru til varnar gegn skriðdrekum, eða sprengjuvörpum frá Oerlikon, Madsen og Solothurn.

Hvert fótgöngulið fékk sex franskar 81 mm sprengjuvörpur og sex 20 mm sjálfvirkar fallbyssur. Ákveðin herfylki og stórskotalið fengu 72 mm L/14-flugvélafallbyssur frá Bofors eða 72 mm L/29-fjallafallbyssur frá Krupp. Auk þess bjó kínverski herinn yfir 24 150 mm howitzer-stórskotaliðsbyssum sem keyptar voru árið 1934 og 24 150 mm L/30 sFH 18-stórskotaliðsbyssum frá Rheinmetall sem keyptar voru 1936.

Fótgönguliðar klæddust aðallega Zhongshan-jökkum. Flestir höfðu þeir umbúðir um fæturna þar sem herdeildir ferðuðust aðallega fótgangandi. Þeir báru flestir M35-hjálma að þýskri fyrirmynd. Kínverski herinn lét flytja um 315.000 eintök af þessum hjálmum til Kína. Á hverjum þeirra var merki með 12 stjörnum sem táknaði kínverska lýðveldið. Liðsforingjar klæddust auk þess leðurskóm og hinir hærra settu klæddust leðurstígvélum. Hver hermaður var látinn fá skotfæri, tösku eða belti fyrir skotfærin, vatnsflösku, bardagahníf, nestisbox og gasgrímu.

Japan
Þótt Japanir hafi verið vel í stakk búnir höfðu þeir ekki efni á að heyja stríð til langtíma. Við upphaf styrjaldarinnar við Kína samanstóð japanski herinn af 17 deildum sem taldi hver til sín um 22.000 hermenn, 5.800 hesta, 9.500 riffla og vélbyssur, 600 þungavélbyssur af ýmsum gerðum, 108 stórskotabyssur og 24 skriðdreka. Auk þess bjó herinn yfir nokkrum sérsveitum. Alls nam japanski flotinn um 1.900.000 tonnum, sem gerði hann að þeim þriðja stærsta í heimi, og Japan átti 2.700 herflugvélar við byrjun stríðsins.

Tilvísanir

Saga Japans
Saga Kína
Seinni heimsstyrjöldin
Stríð á 20. öld

Seinna stríð Kína og Japans


Lena ist eine Gemeinde (mit dem Status "Village") im Stephenson County im Nordwesten des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois. Das U.S. Census Bureau hat bei der Volkszählung 2020 eine Einwohnerzahl von 2.772 ermittelt.

Geografie
Lena liegt im Nordwesten des Stephenson County überwiegend in der West Point Township und zu kleineren Teilen in der Erin und der Kent Township. Der Ort liegt auf 42°22′46″ nördlicher Breite und 89°49′20″ westlicher Länge und erstreckt sich über 5 km². Die Grenze zu Wisconsin befindet sich 15,3 km nördlich, der Mississippi, der die Grenze zu Iowa bildet, liegt rund 50 km westlich.

Nachbarorte von Lena sind Orangeville (21,5 km nordöstlich), Cedarville (16,1 km östlich), Freeport (21 km südöstlich), Georgetown (27 km südlich), Stockton (18,2 km westlich), Nora (13,9 km nordwestlich) und Winslow (13,7 km nördlich).

Die nächstgelegenen größeren Städte sind Dubuque in Iowa (86,2 km westlich), Wisconsins Hauptstadt Madison (106 km nordnordöstlich), Rockford (68,2 km östlich) und die Quad Cities (157 km südwestlich).

Verkehr
Etwa einen Kilometer südlich des Ortsrandes von Lena verläuft der U.S. Highway 20 in West-Ost-Richtung, der die kürzeste Verbindung von Dubuque nach Rockford bildet. Im Zentrum von Lena kreuzen die Illinois State Route 73 und der County Highway 6. Alle weiteren Straßen sind untergeordnete innerörtliche Straßen.

Durch das Zentrum von Lena verläuft in südost-nordwestlicher Richtung eine Eisenbahnlinie der Canadian National Railway, die von Chicago nach Westen führt.

Der nächstgelegene Flugplatz ist der 29,4 km südöstlich gelegene Albertus Airport bei Freeport, dem Zentrum der Region.

Einzelnachweise

Weblinks

 Offizielle Website
 www.city-data.com - Lena, Illinois

Lena (Illinois)


Diyanet İşleri Başkanlığı (DİB) ya da kısa adıyla Diyanet, 3 Mart 1924 tarihinde Şeriyye ve Evkaf Vekaleti'nin yerine kurulan, Dinler ve inançlar hakkında araştırmalar yapıp toplumu aydınlatmak ve ibadet yerlerini temin etmekle görevli kurumdur. Mustafa Kemal Atatürk'ün emriyle 3 Mart 1924 tarihinde kabul edilen 429 sayılı birinci yasayla din ve devlet işlerinin birbirinden ayrılmasını sağlamak üzere "Şeri'ye ve Evkaf Vekaleti, Erkan-ı Harbiye-i Umumiye Vekâletleri" kaldırılmış, yerine Diyanet İşleri Başkanlığı; Vakıflar Genel Müdürlüğü ve Genel Kurmay Başkanlığı kurulmuştur.  9 Temmuz 2018'de Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığına bağlanmıştır. Ve böylece Atatürk'ün laik devlet yapısında devlet ve din işlerinin birbirinden ayrılması kanunu geçersiz kılınmıştır.

Anayasanın 136. maddesinde, "Genel idare içinde yer alan Diyanet İşleri Başkanlığı, laiklik ilkesi doğrultusunda, bütün siyasî görüş ve düşünüşlerin dışında kalarak sabit bir inanç ve dine bağlı kalmadan, milletçe dayanışmayı ve bütünleşmeyi amaç edinerek, özel kanununda gösterilen görevleri yerine getirir." hükmü yer almaktadır.

Tarihçe ve faaliyetleri
Türkiye'de camilerin inşası, maaşlı imamların ve vaizlerin görevlendirilmesi gibi konulardan sorumlu olan DİB, aynı zamanda Türkiye Diyanet Vakfı aracılığıyla yurt dışında da cami inşaatları gerçekleştirdi. ABD'de maliyeti 100 milyon doları bulan cami kompleksi başta olmak üzere, bu inşaatların maliyetinin 2021 Mayıs ayı itibarıyla 500 milyon TL'yi geçtiği belirlendi..

Camilerin açılmasında sıkıntımız yok ama Camilerden siyaseti men edilmeli. Camilerde bizleri bir araya getir. Birileri Yurt severdir, birileri Vatan Severdir veya Atatürk severdir. Bizi bir araya getirecek yegane bir yerdir.

Teşkilat yapısı

Sürekli Kurullar
 Din İşleri Yüksek Kurulu

Hizmet Birimleri
 Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü
 Eğitim Hizmetleri Genel Müdürlüğü
 Hac ve Umre Hizmetleri Genel Müdürlüğü
 Dinî Yayınlar Genel Müdürlüğü
 Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü
 İnsan Kaynakları Genel Müdürlüğü
 Yönetim Hizmetleri Genel Müdürlüğü
 Rehberlik ve Teftiş Başkanlığı
 Strateji Geliştirme Başkanlığı
 Hukuk Müşavirliği
 Özel Kalem Müdürlüğü
 Basın ve Halkla İlişkiler Müşavirliği

Taşra teşkilatı
 İl müftülükleri
 İlçe müftülükleri

Yurt Dışı Teşkilatı
Din Hizmetleri Müşavirlikleri

Din Hizmetleri Ataşelikleri

Bağlı kurumlar
 Camiiler
 Kiliseler

Başkanlar

Başkan yardımcıları

İl müftüleri

Galeri

Diyanet İşleri Başkanlığı
1924'te kurulan kuruluşlar
Cumhurbaşkanlığı başkanlıkları
1924'te Türkiye'de kurulan oluşumlar

Diyanet İşleri Başkanlığı


Agrilus ogloblini é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1933.

Referências

ogloblini

Agrilus ogloblini