Bülent Ersoy (9 Haziran 1952, İstanbul), Türk sanat müziği şarkıcısı. Sanatçı "Diva" lâkabıyla bilinir.

Kariyeri

1952-1981: Erken yaşam
9 Haziran 1952 tarihinde, İstanbul'da doğdu. Sanat hayatına özel müzik dersleri alarak başladı. Çok küçük yaşlardan itibaren müzikle ilgilenmeye başlayan Bülent Ersoy, İstanbul Konservatuvarına 2 ay devam etmiştir. Hocası Süheylâ Altmışdört Bülent Ersoy'un konservatuvara 2 ay devam ettiğini ve sonra bıraktığını açıkladı. Eğitimi süresince Melahat Pars ve Rıdvan Aytan gibi üstatlardan özel dersler almıştır. Konservatuvardan mezun olduğunda, aldığı akademik terbiye vasıtasıyla müzikal tecrübelerini geliştirme fırsatı bulmuş ve 1970 yılında Fıstıkağacı, Üsküdar'da, bugün Oya Düğün Salonu olarak bilinen, dönemin ilk aile gazinolarından birisi olan Özlem Aile Gazinosu'nda sahneye ilk adımını atmıştır. Sunar Konser Bürosu-Fikret Torun tarafından düzenlenen ses yarışmasına katılarak bu yarışmada birinciliği kazanmış ve 1000 lira para ödülü almıştır. Akabinde bu gazinoda üç ay kadar assolist olarak çalışmış, 1971 yılında ilk 45'liği Lüzûm Kalmadı-Neye Yarar Gelişin, Saner Plak'tan çıktı. Sanatçı bu 45'liğinde söz ve müziği Muzaffer Özpınar'a ait "Lüzûm Kalmadı" ve "Neye Yarar Gelişin" adlı eserleri seslendirmiştir.

1974-1979: İlk sahne deneyimi

1974'te Maksim Gazinosu'nda sahneye çıkmıştır. Çıkardığı klasik uzun çalar "Tuti-i Mucizeyi Guyem Ne Dersem Lâf Değil" adlı plakla rekor satış elde etti. Maksim Gazinosu'nun sahibi Fahrettin Aslan, Bülent Ersoy'u assolist olarak çıkarmaya karar verdi. Ancak kimliğindeki soy ismi Erkoç olan sanatçının soyadı Müjdat Gezen tarafından Ersoy olarak değiştirilmiştir.

Bülent Ersoy, Müzeyyen Senar'ın temsilcisi olarak başladığı sanat hayatında, akademik sanat kariyerinin de yüksek olması ve aldığı eğitiminde getirileriyle olağanüstü bir yorumcu ve büyük bir tavrın sancaktarı oldu. "Baharı Bekleyen Kumrular Gibi", "Dert Çekmeye Gidiyorum" gibi her okuduğu şarkıyla grafiği sürekli yukarı tırmandı. O yıllarda TRT için birçok klasik Türk müziği şarkısı seslendirmiştir. Yetmişli yıllarda; o dönemdeki müzik piyasasında pop, arabesk ve fantezi gibi ticari şarkılar revaçta olmasına karşın bir albümünde ismini verdiği Itrî'nin "Tut-î Mucize-I Gûyem gibi eserlerden oluşan koyu klasik bir uzunçalar yaptı. Bu ilk uzunçalar çalışması müzik piyasasında satış rekoru kırdı.

1980-1989: Yasaklı dönemi

Bülent Ersoy, 80'li yıllarda Beddua, İtirazım Var, Yüz Karası, Düşkünüm Sana, Mahşeri Yaşıyorum, Yaranamadım gibi dönemin popüler müzik türü olan Arabesk müzik tarzında albümler yaparak o dönemin ruhunu yansıtan şarkıları başarıyla seslendirir. Yüksek satış grafikleri yakalayan Ersoy, Beddua, Yüz Karası gibi aynı adlı sinema filmlerinde de rol alır.

Ağustos 1980'de İzmir Fuarı'nda seyircilerden gelen tezahürat sonrası göğüslerini açınca İzmir Cumhuriyet Savcılığı, hakkında soruşturma açtı. Eylül 1980'de Kordon'daki evinde bir hâkime hakaret ettiği gerekçesiyle tutuklanarak Buca Cezaevi'nde tutuklu kaldı. 12 Eylül darbesi sonrası Haziran 1981'de dönemin İçişleri Bakanı Selahattin Çetiner tarafından çıkartılan kanunla beraber transseksüel sanatçılarla birlikte sahne yasağı aldı. Yasağı 8 Ocak 1988 tarihinde kaldırıldı.

14 Nisan 1981'de Londra'da geçirdiği cinsiyet değiştirme ameliyatıyla kadın oldu, ancak Türkiye cinsiyet değişikliğini tanımıyordu. 1983'te Danıştay, Bülent Ersoy'un "hukuken erkek olduğuna ve gazinolarda ancak erkek kıyafeti ile sahneye çıkabileceğine" karar verdi. 'Pembe nüfus kağıdı' alması yıllar sonra, sahne yasağını da kaldıran dönemin başbakanı Turgut Özal'ın öncülüğünde 1988'de çıkartılan, cinsiyet değiştirmeye izin veren kanun sayesinde oldu.

Bülent Ersoy sahne yasağı olduğu dönemde Avrupa da gurbetçilerin yoğun yaşadığı Almanya, Hollanda, Belçika, Fransa gibi ülkelerde İbrahim Tatlıses, Ferdi Tayfur, Gülden Karaböcek, Müslüm Gürses, Mahmut Tuncer, Mehmet Ali Erbil gibi sanatçıların yer aldığı geniş bir kadroyla konserler verdi. Bu konserlerin bir kısmı Türkiye de Gurbet Kervanı konserleri adı altında video olarak yayınlandı. Bülent Ersoy, 1988 yılında sahne yasağının kaldırılmasının ardından Ali Sami Yen Stadı, İnönü Stadı ve Abdi İpekçi Spor Salonu'nda 'Hasret Konserleri' adı altında ücretsiz halk konserleri verdi. 1988, 1989 ve 90'lı yılların başlarında İstanbul Gülhane Parkı'nda geniş katılımların olduğu halk konserleri veren sanatçı izleyicilerden büyük ilgi gördü.

1990 ve sonrası
Bülent Ersoy yasaklı olduğu yıllarda çeşitli Avrupa ülkelerinden vatandaşlık teklifi aldı. 1989 yılında Adana'da verdiği bir konser sırasında bir seyirciden gelen "Çırpınırdı Karadeniz" adlı isteği okumadığı için kurşunlanarak bir böbreğini kaybetti. 2011 yılında Aşktan Sabıkalı albümünü çıkartan sanatçı, hâlen çeşitli konserler vermektedir. Popstar Alaturka adlı şarkı yarışmasında jüri üyeliği yapmıştır.

Yurt içinde ve yurt dışında yüzlerce konser veren, Avustralya'da verdiği konseri için ismini taşıyan ayrıca albüm yayınlayan Bülent Ersoy, Düşkünüm Sana, Yaşamak İstiyorum, Biz Ayrılamayız ve Ablan Kurban Olsun Sana gibi satış grafiği yüksek albümlere imza attı. 1995 tarihini taşıyan "Benim Dünya Güzellerim", "S Müzik" etiketiyle çıkan ilk albümü oldu. Selçuk Tekay'ın müzik yönetmenliğini, Özkan Turgay'ın aranjörlüğünü yaptığı albümde on şarkı seslendirdi. Yine aynı yıl makam ve usulüne uygun olarak "Alaturka 95" adında bir albüm yaparak Klasik Türk müziği'ne katkıda bulunmuştur. Muzaffer Özpınar'ın yönetmenliğini yaptığı albümde Hacı Arif Bey, Münir Nurettin Selçuk, Kemani Serkis Efendi gibi birçok müzisyenin eserlerini yeniden yorumlamıştır. On dört eserin yer aldığı çalışmada; "Aziz İstanbul", "Dönülmez Akşamın Ufkundayız", "Nerelerde Kaldın Ey Servi Nazım" gibi klasik eserlerin yanında "Alıverin Bağlamamı Çalayım" ve "Karam" adlı iki de anonim türküye de yer vermiştir.

Bülent Ersoy, bir sonraki çalışmasını 1997 yılında yayınlamış, Maazallah ismini taşıyan albüm, piyasaya sürülmeden yankı uyandırmıştır. Albümün hazırlık aşamasında Halil Karaduman ve Osman İşmen'le çalışan sanatçı, popüler şarkılardan ve anonim türkülerden oluşan bir repertuvar seslendirdi. Albüme ismini veren "Maazallah" adlı şarkısının video klibi ise büyük ses getirdi. Bülent Ersoy'un bir sonraki albümü ise 2002'de çıkardığı Canımsın albümü olmuştur. 2011 yılında Aşktan Sabıkalı albümünü müzikseverlerin beğenesine sunan Bülent Ersoy, bu albümünde söz ve müziği Tarkan imzalı Bir Ben Bir Allah Biliyor parçasını Tarkan ile birlikte seslendirdi. Bülent Ersoy gazinoların kapanmasıyla birlikte 2000'li yıllarda uzunca bir süre Günay Restaurant'ta sahne almıştır. Bülent Ersoy son büyük konserini Selami Şahin ile birlikte, 27 Ağustos 2019 da Harbiye Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu'nda vermiştir.

İlkler
1980 yılında London Palladium'da ve 1983 yılında Madison Square Garden'da sahne alan ilk Türk sanatçısı olmuştur. 30 Mart 1997'de ise Ümmü Gülsüm'den sonra, etnik müzik sazlarıyla Olympia müzikholünde sahne alan ilk Türk sanatçı olmuştur. Bülent Ersoy ayrıca Ajda Pekkan ve Dario Moreno'dan sonra Olympia'da konser veren ilk Türk sanatçısı olmuş, sahnede elli kişiden oluşan orkestrasıyla dört saat süren bir program sunmuştur.

Ses Profesörü ödülü
Bugüne kadar otuzun üstünde albüm yayınlayan sanatçı, Türk Müzik Tarihi'nde isminden söz ettirmiştir. Sanatçı, klasik şarkılar alanında gelmiş geçmiş en önemli yorumcular arasında yer aldı. Müzik yaşamı boyunca sayısız ödül aldı. Geniş entervalli ve yüksek volümlü sesi, Japonya'da ses laboratuvarlarında yapılan testler sonucu 'yüzde yüz kusursuz' bulundu ve 1997 yılında "Uluslararası Montu Merid Müzik Doktoru" unvanıyla ödüllendirildi.

Görüşleri ve hakkında açılan davalar

Deniz Baykal tarafından açılan dava
Bülent Ersoy, 2005 yılında bir magazin programında geçmişte kendisine konulan sahne yasağının kaldırılması için girişimde bulunduğu anlatırken "12 Eylül döneminde sahne yasağımın kaldırılması için şimdi bir parti genel başkanı olan kişi benden servet istedi." dedi. Bu açıklamanın ardından DYP Genel Başkanı Mehmet Ağar söz konusu liderin kendisi olmadığını belirterek "Sağ parti lideri olduğunu söyleyemem." dedi. Bunun üzerine gözler dönemin CHP Genel Başkanı Deniz Baykal'a çevrildi.

Baykal, o dönemde avukatlık yaptığını vurgulayarak Bülent Ersoy'un kendisine danışmak amacıyla telefon ettiğini ve yalnızca 2 dakika görüştüğünü, ayriyeten para konusuna dair hiçbir şey konuşulmadığını söyledi. Bunun üzerine Bülent Ersoy basın toplantısı düzenledi. Ersoy, yaptığı açıklamalarda Kemancı şarkısının söz yazarı Mehmet Yüzüak'ı şahit göstererek Ankara'da Dedeman Oteli'nin arkasındaki bir ofiste Deniz Baykal ile yüz yüze görüştüğünü iddia etti ve "Hatta Deniz Bey'in üzerinde gri bir takım vardı. Bu kadar ayrıntıyı hatırlıyorsam, bugünün 1 trilyonu eden 100 milyonu istediğini de hatırlayabilirim." dedi. Ayrıca buluşmaya aracılık eden kişinin İnci Baba olarak bilinen ünlü mafya babası Mehmet Nabi İnciler olduğunu iddia etti. Ek olarak Baykal'ın kendisinden istediği 100 milyon liranın sırf avukatlık ücreti mi olduğunu, yoksa sahne yasağının kaldırılması için çeşitli kişilere rüşvet olarak dağıtılmak için mi kullanılacağını bilmediğini söyledi.

Bu basın açıklamasının ardından Deniz Baykal, hem rüşvet hem de mafya imasından dolayı kişilik haklarını ihlal ettiği iddiasıyla Bülent Ersoy'a 300 bin liralık tazminat davası açtı. Dava sonunda mahkeme, Ersoy'a para cezası verdi ancak Ersoy karara itiraz edince dava Yargıtay'a taşındı. 25 Mart 2008'de Yargıtay, yerel mahkemenin kararını onayarak Bülent Ersoy'un, Baykal'a faiziyle birlikte 15 bin lira manevi tazminat ödemesine hükmetti.

Askerlik hakkındaki görüşleri sebebiyle açılan dava
26 Şubat 2008'de Popstar Alaturka adlı şarkı yarışmasında, TSK'nın Irak'ın kuzeyine yaptığı bir askerî operasyon sırasında gerçekleşen 15 can kaybını "Tamam vatan bölünmez, bilmem ne olmaz; ama göz göre göre de bu çocukları bütün analar doğursun, toprağa versinler. Bu mu yani? (...) «Şehitler ölmez vatan bölünmez» hep aynı klişe laflar. Hep bunu söylüyoruz zaten. Çocuklar gidiyor, kanlı gözyaşları, cenazeler... Klişeleşmiş laflar..." cümleleriyle eleştirmiştir. Aynı programda kendisi gibi jüri üyesi olan Ebru Gündeş'le de polemik yaşamıştır.

Bakırköy Cumhuriyet Savcılığı, bu sözleri üzerine Bülent Ersoy hakkında 'halkı askerlikten soğutma' suçunu işlediği iddiasıyla soruşturma başlattı. Ancak mahkeme, Ersoy'un sözlerini fikir özgürlüğü olarak gördü ve beraat kararı verdi.

Diskografi

Albümleri

 1973: Ah Tut-i Mucize Guyem
 1975: Şöhretler
 1975: Konser 1
 1976: Toprak Alsın Muradımı
 1976: Bir Tanrıyı Bir de Beni
 1976: Konser 2
 1977: Konser 3
 1978: Orkide 1
 1978: Ölmeyen Şarkılar
 1979: Orkide 2
 1979: Meyhaneci
 1980: Dolmamış Çilem
 1980: Beddua
 1981: Mahşeri Yaşıyorum
 1981: Yüz Karası
 1983: Ak Güvercin
 1983: Ne Duamsın Ne De Bedduam
 1984: Düşkünüm Sana
 1985: Yaşamak İstiyorum
 1986: Anılardan Bir Demet
 1987: Avustralya Konseri
 1987: Suskun Dünyam
 1988: Biz Ayrılamayız
 1989: İstiyorum
 1989: Seçmeler
 1989: Bizim Hikayemiz
 1990: Öptüm
 1991: Bir Sen Bir de Ben
 1992: Ablan Kurban Olsun Sana
 1993: Türk Sanat Müziği Konseri 1
 1993: Türk Sanat Müziği Konseri 2
 1993: Türk Sanat Müziği Konseri 3
 1993: Türk Sanat Müziği Konseri 4
 1993: Şiirlerle Şarkılarla
 1993: Sefam Olsun
 1994: Akıllı Ol
 1995: Alaturka 1995
 1995: Benim Dünya Güzellerim
 1997: Maazallah
 2000: Alaturka 2000
 2002: Canımsın
 2011: Aşktan Sabıkalı

Filmografisi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Bülent Ersoy
 Discogs'ta Bülent Ersoy
 IMDb'de Bülent Ersoy
 Instagram'da Bülent Ersoy
 SinemaTürk'te Bülent Ersoy
 Sinemalar.com'da Bülent Ersoy
 TSA'de Bülent Ersoy

1952 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın şarkıcılar
Bülent Ersoy
Klasik Türk müziği şarkıcıları
Türk LGBT müzisyenler
Devlet Sanatçıları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
Raks Müzik sanatçıları
Transgender ve transseksüel şarkıcılar
Gey ikonu
LGBT Müslümanlar
Yaşayan insanlar
Türk LGBT oyuncular
Uzelli Müzik sanatçıları
Taç Plak sanatçıları
Elenor Müzik sanatçıları
Türk tutuklular ve hükümlüler
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
Esen Müzik sanatçıları
DMC sanatçıları
2020'lerin şarkıcıları
Universal Müzik sanatçıları
Radyo Boğaziçi Müzik Ödülü sahipleri
20. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
21. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
Türk LGBT şarkıcılar
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Türk arabesk şarkıcıları

Bülent Ersoy


Yerleşim yerleri
 Taşkıran, Çaykara - Trabzon ili Çaykara ilçesine bağlı mahalle
 Taşkıran, Posof - Ardahan ili Posof ilçesine bağlı köy

Soyadları:
 Taşkıran (soyadı) - Türkçe soyadı

Taşkıran


Because the NTSC color television standard relies on the absolute phase of the color information, color errors occur when the phase of the video signal is altered between source and receiver, or due to  non linearities in electronics. To correct for phase errors, a tint control is provided on NTSC television sets, which allows the user to manually adjust the phase relationship between the color information in the video and the reference for decoding the color information, known as the "color burst", so that correct colors may be displayed.

The tint control is normally set by sight to create satisfactory skin tones in a picture. The range of adjustment typically allows these colors to be adjusted from a green to a magenta tint. Television sets produced in recent decades typically include a (sometimes non-defeatable) distortion of the color decoding spectrum, to minimize the visual effects of phase error and lessen the need to adjust the tint control.

On broadcast equipment, such as timebase correctors and studio monitors, this control is typically marked "phase," as it adjusts the phase of the color signal with respect to the color burst signal.

Since the problem of phase errors in the real world became well known after the introduction of NTSC, the later PAL and SECAM color television standards attempted to correct for them. PAL uses the same color modulation scheme as NTSC but averages the received color information over adjacent scan lines, resulting in reduced color detail but canceling out small to moderate phase errors. (Severe phase errors result in picture grain and loss of color saturation in the PAL scheme.) SECAM uses a different modulation scheme that does not rely on the phase of the color signal. Because of this the amplitude of the color signal (color saturation) is unaffected as well. Because SECAM only broadcasts half the color information on each line, the color resolution is halved just like in the PAL system. Most TV sets designed for these later standards lack tint controls, as PAL and SECAM are not supposed to experience the problems a tint control would correct. (This leaves the viewer unable to correct for color errors originating at the transmission site, however.) Multistandard sets have tint controls for NTSC viewing, but the controls are inoperative when watching PAL or SECAM signals.

References

Television technology

Tint control


Ivan Ivanović (Osijek, 9. lipnja 1913. – London, 4. travnja 1999.), hrvatski atletičar. Natjecao se za Kraljevinu Jugoslaviju.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1936. u utrkama na 110 metara i 400 metara s preponama. Na 110 metara s preponama bio je u polufinalu, a na 400 metara je nastupio u prednatjecanju.

Bio je član zagrebačke Concordije, Club de Gimnasia y Esgrima (Argentina) i Achilles Club (Engleska).

Izvori

Hrvatski atletičari

Ivan Ivanović


O ASK Nizhny Novgorod () é um time russo de voleibol masculino da cidade de Nijni Novgorod. Atualmente disputa a Superliga Russa.

Histórico
A equipe do ASK Nizhny Novgorod foi criada em 2016 após a dissolução do Nizhny Novgorod, que perdeu seu registro na Superliga e, devido a dívidas com os jogadores, não foi autorizado a participar do campeonato da Liga Principal "A".

A nova equipe foi formada pelos ex-funcionários do Nizhny Novgorod - o treinador Igor Shulepov e o diretor Dmitry Fomin. O experiente líbero Andrei Dranishnikov e vários jovens jogadores que estiveram envolvidos nas partidas na temporada passada permaneceram em Nizhny Novgorod: Alexander Volodin, Dmitry Tryapkin, Roman Skripachev e Mikhail Kokoshin.

ASK jogou a temporada 2018/2019 ao mais alto nível e conquistou o 1º lugar no campeonato. A equipe de Igor Shulepov venceu 38 das 48 partidas, mas o último jogo da temporada contra Neftyanik de Orenburg acabou sendo o principal. Ambas as equipes se aproximaram dela com um número igual de vitórias. Na partida decisiva, o Nizhny Novgorod venceu por 3 sets a 1 e garantiu o acesso à Superliga.

Resultados obtidos nas principais competições

Títulos e resultados

Campeonatos nacionais
 Liga Principal "A"
Campeão (1x): 2018-19

Elenco atual
Atletas selecionados para disputar a temporada 2021-22:  Técnico:  Andrey Dranishnikov

Ligações externas
 Página oficial da equipe
 ASK Nizhny Novgorod no Volleybox

Clubes de voleibol masculino da Rússia

ASK Nizhny Novgorod


El patronazgo de la ciudad de Sevilla es regido por la Virgen de los Reyes desde tiempos inmemoriales, siendo el germen de la devoción y la cristiandad en la capital hispalense. Hasta que en 1946 fue proclamada de manera oficial como principal patrona de la ciudad y su archidiócesis por el pontífice Pío XII, invalidándose el resto de los patronazgos anteriores. También son considerados copatronos de la ciudad los arzobispos  san Leandro y san Isidoro, el rey san Fernando y las hermanas santas Justa y Rufina.

Patronazgos a lo largo de la historia

Virgen del Pilar

La primera noticia sobre un patronazgo sobre la ciudad data del , aunque debe tenerse como incierta, pues procede de los falsos cronicones. Sostienen estos textos que san Pío mártir acompañó al apóstol Santiago a evangelizar la Bética y terminó siendo primer titular de la archidiócesis de Sevilla. En ella hizo una escultura de la Virgen María en barro, sobre una columna o pilar, tal y como ambos religiosos habían visto en una ocasión; la dio el título de Virgen del Pilar, la hizo patrona y protectora de la ciudad y se edificó para ella la primera iglesia cristiana que tuvo Sevilla, a espaldas del circo romano. Cuando la devoción fue aumentando, se levantó en su honor una basílica, sobre cuyos restos hubo de construirse la actual iglesia de San Vicente.

A pesar de la demostrada falsedad de los famosos cronicones, algunos autores contemporáneos continúan dando veracidad a este primer patronato, en el que no solo queda demostrada su falsedad con la inexistencia de san Pío, sino porque la advocación de la Virgen del Pilar fue llevada a la ciudad por los soldados navarros que participaron en la Reconquista de Sevilla con Fernando III de Castilla en 1248.

San Clemente

La entrada del rey y sus tropas en la ciudad tuvo lugar el día 23 de noviembre, día de san Clemente, por lo que es posible que desde entonces fuese considerado santo patrón de la ciudad, aunque lo encontramos citado como tal en el año 1579, cuando se trasladan los enseres devocionales, restos mortales de los reyes y otros objetos a la recién terminada Capilla Real de la catedral, en cuyo registro figura «una hechura de cáliz de oro con mucha pedrería, que en las otras viene, traen una reliquia de San Clemente, patrón de Sevilla, que es el que en aquella silla de oro viene sentado, hecho de lo mismo».

Esta reliquia fue donada por Baltasar de los Ríos (m. Roma, 1540), obispo de Scalas, arcediano de Niebla, canónigo de la catedral de Sevilla y gran promotor de las letras, junto con un frontal de terciopelo verde con las armas del pontífice León X, con el fin de ser usado para la festividad de san Clemente.

El rey san Fernando fundó el monasterio de san Clemente tras la conquista, poniéndolo a cargo de la Orden del Císter.

Santas Justa y Rufina

Las hermanas Justa y Rufina, nacidas en la ciudad en el año 268 y 270 respectivamente, fueron martirizadas en el año 287 por negarse a participar en una fiesta pagana en honor a Venus. Encarceladas por Diogeniano, prefecto de la ciudad, fueron torturadas con el potro y otros instrumentos de tortura con el fin de que abandonasen su fe católica, muriendo sin renegar de sus creencias. Su culto fue difundido oficialmente en la Bética durante el periodo visigodo y se edificó en la ciudad una basílica en su honor.

No se tiene noticia del nombramiento como patronas de la ciudad: mientras unos autores sostienen que tal hecho se produjo en el año 1563, existen otros testimonios que sostienen que ya figuran como tales en 1524, cuando el pontífice León X aprobó un estatuto en el que ordenaba procesión con capa el día de su fiesta.

Son nombradas indistintamente como patronas principales, patronas tutelares, copatronas o copatronas menores de la ciudad por los diferentes autores que tratan acerca del patronazgo. Su festividad se celebra en la ciudad el día 17 de julio.

San Hermenegildo

La devoción por el santo también es muy antigua en la ciudad, y en ella parece que se fundó una hermandad bajo su advocación por la nobleza cristiana que participó en la conquista, y se cree que fueron sus herederos quienes fundaron la Real Maestranza de Caballería de Sevilla en 1670.

Tampoco se conoce la fecha en la que el santo fue declarado patrón, nombramiento que ya recoge Alonso Morgado en su temprana historia de Sevilla, publicada en 1587.

En 1589 se renovó la ermita de San Hermenegildo y algunos nobles de la ciudad instituyeron una cofradía de caballeros bajo su nombre, aludiendo al patronazgo sobre la ciudad. En 1619, Francisco de León publicó su sermón en honor del santo, y Ortiz de Zúñiga en sus Anales (1677) le denomina patrón tutelar. Por el contrario, Enrique Flórez en su obra sobre la Bética (1752), no hace ninguna mención en la biografía del santo sobre su patronazgo.

Virgen de la Hiniesta

La imagen de la Virgen de la Hiniesta era en el  una de las que más devoción profesaba el pueblo sevillano, que realizaba con ella rogativas por la ciudad por motivos determinados, como la que aconteció en 1588 para rogar por la Armada Invencible. La devoción a la imagen alcanzó su clímax en el , y en el año 1649.

Por gozar esta imagen de la Hiniesta en la actualidad únicamente del patronazgo del Ayuntamiento de Sevilla, existe la creencia popular de que siempre fue así, y no lo fue de la ciudad. Sin embargo, existen pruebas documentales que corroboran el patronazgo que sobre la ciudad tuvo la Virgen de la Hiniesta, como un documento sacado a la luz por el historiador Santiago Montoto de Sedas, titulado «Sermon, que a el siempre ilvstre, nobilissimo, secvlar cabildo de esta muy noble, y muy leal ciudad de Sevilla, el dia de la Natividad ocho de Septiembre de efte año de 1725, y primero de la celebre octava, que a Maria Santissima de la Iniesta, Tvtelar, y Patrona de esta Hispalense Civdad, se solemniza en la parroqvial Iglesia del Señor San Jvlian...». Otro documento existente en el que se alude a ella con tal distinción es la narración de una rogativa que se hizo en el año 1704, bajo el título de «Rogativa y fiesta a Nuestra Señora de la Iniesta, patrona de la ciudad de Sevilla, celebrada en la iglesia parroquial del señor San Julián, gloriosa estancia desta santissima imagen por su noble, y devota hermandad, en 13 de mayo deste año de 1704 día tercero de Pascua de Espíritu Santo... ». Durante la petición de adhesiones para elevar a Roma la proclamación del patronato sobre la ciudad de Sevilla de la Virgen de los Reyes, hubo un gran enfrentamiento entre el ayuntamiento de la ciudad y el arzobispado. El ayuntamiento de Sevilla mantenía que el patronazgo de la Virgen de la Hiniesta era muy anterior al de la Virgen de los Reyes. Aportando documentos del archivo municipal, D. Manuel Grosso Varcarcel mantuvo una postura totalmente contraria a dicha adhesión. Al final el ayuntamiento consintió sumarse a la petición del patronazgo de la Virgen de los Reyes proclamándola como patrona principal sin menoscabo de patronatos anteriores. El cruce de documentación entre D. Manuel Grosso y D. José Sebastián y Bandarán fue recogido en un expediente y publicado por la Hermandad de la Hiniesta, tras la cesión de una copia de los herederos del sr. Grosso.

San Fernando

En el año 1679 fue canonizado el rey Fernando III de Castilla como santo de la iglesia católica por el pontífice Clemente X. Desde aquel momento se declaró patrón de la ciudad al rey, que ganó la ciudad para los cristianos en el .

San Isidoro y san Leandro

Siendo Arzobispo de Sevilla, Luis de la Lastra y Cuesta, se envía un escrito con fecha de 18 de julio de 1686 al papa Pío IX solicitando el patronazgo de la diócesis a san Isidoro de Sevilla. La Santa Sede con fecha del 23 de julio de 1868 nombraba patrón de la diócesis de Sevilla a san Isidoro. Considerándose popularmente patronos de Sevilla, san Isidoro y san Leandro de Sevilla.

San Sebastián de Narbona

A san Sebastián de Narbona se le consideraba antiguamente patrono de la ciudad, a cuya ermita acudían en una procesión organizada por el cabildo de la catedral hispalense, el 20 de enero, festividad del santo de Narbona. En 1654 los calendarios sevillanos llevaron la novedad de poner el 20 de enero como patrón de la ciudad a san Sebastián, permaneciendo así hasta 1750, en que se tenía por patronos de la ciudad hispalense a san Sebastián y san Fabián.

Virgen de los Reyes

Durante el  la imagen de la Virgen de los Reyes era sacada en rogativa por la ciudad en diversas circunstancias, pero siempre como imagen de devoción, careciendo de patronazgo alguno; también se hacían con otras imágenes, como el Cristo de San Agustín, o la Virgen de la Hiniesta.

La imagen, coronada canónicamente en 1904, debió de alcanzar mayor devoción popular a partir de 1931, año en que quemaron a la Virgen de la Hiniesta, dejando a la ciudad sin la imagen de su patrona. Este hecho hubo de influir en la súplica que el cabildo catedralicio elevó a la Santa Sede, para que fuese declarada patrona la Virgen de los Reyes. El expediente, firmado por el entonces arzobispo de la ciudad, Pedro Segura y Sáenz, fue respondido mediante un breve de Pío XII por el que la curia romana notificaba que «confirmamos y declaramos a la Santísima Virgen bajo la advocación de Nuestra Señora de los Reyes, principal patrona ante Dios de la ciudad y Archidiócesis de Sevilla», fechado en Roma el 15 de agosto de 1946.

En el año 1939 se le habían concedido honores de capitán general y en 1958 le fue impuesta la medalla de oro de la ciudad.

Otros patronazgos
Existen en la bibliografía sevillana algunas noticias acerca de otros patronatos adoptados por la ciudad y sus instituciones. Así, el arzobispo Raimundo de Losana, que ocupó el cargo entre 1259 y 1288, declaró en su tiempo patrona de la sede episcopal de la ciudad a la Virgen de la Sede.

Además, Félix González de León en su obra publicada en 1839 alude a san Laureano como patrón de la ciudad, aunque Ortiz de Zúñiga no le adjudica este patronato en sus Anales (1677) cuando habla sobre la polémica reliquia que perteneciente al santo se custodiaba en la iglesia catedral; además, el mercedario Diego Tello Lasso de la Vega en su biografía sobre el santo, impresa en 1722, le cita únicamente como arzobispo de la ciudad. González de León también dice haber hallado patrona de la ciudad a Nuestra Señora de Rocamador, venerada en la parroquia de San Lorenzo, aunque él mismo advierte no haber encontrado mayor noticia al respecto.

Referencias

Enlaces externos
 Asociación de fieles de la Virgen de los Reyes y San Fernando.

Cultura de Sevilla
Archidiócesis de Sevilla

Patronazgo de Sevilla


Der Autobahnring von Hohhot (), chin. Abk. G5901, ist ein lokaler halbkreisförmiger Autobahnring um die Stadt Hohhot (Huhehaote) im Autonomen Gebiet Innere Mongolei. Er weist eine Länge von 58 km auf und verläuft östlich, südlich und westlich von Hohhot. Im Norden der Stadt verläuft die Autobahn G6.

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in der Inneren Mongolei
Hohhot
Hohhot

Autobahnring Hohhot


නිමේෂයකින් ඇසී නෑසී යන ගුවන් විදුලි ප්‍රකාශනය වූ කලී වහා වටහා ගැන්මේ ලක්ෂණයෙන් සමන්විත වූවකි.ඵබැවින් මෙම ප්‍රකාශනය ඉදිරිපත් කිරීමේ රටාව අනෙකුත් ලිඛිත ව්‍යවහාරයන්ට වඩා අමුතු මගක් ගත යුත්තේය.නැවුම් ගතියකින් යුක්ත විය යුත්තේය.සවන පිනවන සුළු විය යුත්‍තේය.එය වඩ වඩා සරල,සුගම,ළගන්නා සුළු විය යුත්‍තේය.පුවත් පතකට වාර්තාවක් ලියනා අයුරින් ගුවන් විදුලියට ලිවීම නොකළ යුත්තකි.මන්ද?යත් ගුවන් විදුලි පිටපතක් රචනා කරනුයේ අසන්නා වෙත කියවන්නට වීමය.නිවේදකයා එය කථන ක්‍රමයෙන් හෝ ගායනා ක්‍රමයකින් කියවයි.එම ක්‍රමයට උචිත පරිදි ලියැවී තිබීම වැදගත්ය.
"ගුවන් විදුලි රචනාවේදී ගරු කළ යුතු රත්රන් නීතිය වනුයේ රචනයට පෙර එය කියා බලන්න" යනුවෙන් මයිකල් කේ. සහ ඇන්ඩෲ ප්‍රොපර්වෙල් යන මාධ්‍යවේදිහු පවසා ඇත.මෙයට හේතුව පිටපතක ලියැවෙන දෙය නිවේදකයාට අපහසුතාවයෙන් තොරව කියවා ගෙන යෑමට හැකි විය යුතු වීමය.

ගුවන් විදුලියට ලිවීමේදී අවධානය යොමු කළ යුතු කරුණු 04කි.

	01.එය කථා කිරීම සඳහාය.

	(සාහිත්‍යමය රචනාවක් විලස නොව භාෂා විලාසයේ පවතින දෙයක් වීමය.)

	02.එය පුද්ගලයෙකුගෙන් පුද්ගලයෙකුට ඉදිරිපත් කරන්නකි.

	(සංවාදාත්මක ස්වරූපයක්,සුහද බවක් අන්තර්ගත විය යුතු විමය.)

	03.එය අසන මාධ්‍යයකි.

	(එක් වරක් පමණක් ඇසෙන මාධ්‍යයක් වන හෙයින් එක් ශ්‍රවණයකදී තේරුම් ගත හැකි පරිදි ලිවීමද සරල,කෙටි වාක්‍ය යෙදීමද වැදගත්ය.)

	04.ශබ්දය ආත්මය කොට ගත් මාධ්‍යයකි.

	(ගුවන් විදුලියේ ශබ්දය පමණක් පවතින නිසා ශබ්දය ඇසුරෙන් සහෘදයාට තේරුම් ගත හැකි පරිදි ලිවීමය.)

ගුවන් විදුලි බස හැකිතාක් සරල වන පරිදි ලිවීම වැදගත්.ලියන වාක්‍ය අවුල් සහගත නොවිය යුතු අතර උච්චාරණය කිරීමට පහසු වන ආකාරයේ වචන වලින් ලිවිය යුතුයි.අර්ථය සෙවීමට ශ්‍රාවකයා වෙහෙසවන සුළු බරපතල වාක්‍ය නොලිය යුතු අතරම කර්තෘ කාරක වාක්‍ය යෙදීම වැදගත් වේ.ගුවන් විදුලි ප්‍රවෘත්ති තුළ පවතින ආධිපත්‍යමය බලය රැකෙන පරිදි ලිවිය යුතුයි.තනතුරු නාමයන්ට කෙටි නම් භාවිත නොකරයි.
ගුවන් විදුලි පිටපත් තුළ සංඛ්‍යා ලිවීමේදී 1-9 දක්වා සංඛ්‍යා අකුරෙන් ලියන අතර 10-999 දක්වා ඉලක්කමෙන් ලියයි.ඊට වැඩි සංඛ්‍යා අකුරු ඉලක්කම් දෙකම භාවිත කරයි.

උදා:29785- 29 දහස් 785

රුපියල් 20 දහස් 270 ශත 50

එක් පිටුවක් එක් ප්‍රවෘත්තියක් සඳහා වෙන් කරන අතර ඊට වැඩි නම් More යනුවෙන් ලියයි. මෙසේ කරනුයේ නිවේදකයාගේ පහසුව උදෙසාය.ගුවන් විදුලි කථා බහකදී අත්‍යාවශ්‍ය නැති වේලාවකදී සංඛ්‍යා ඉදිරිපත් කිරීමේදී ආසන්න ලෙස කීම වටී.මන්ද?යත් කනට එක වරකට තොරතුරු රැසක් ග්‍රහණය කර ගත නොහැකි නිසාය.සංඛ්‍යා අවශ්‍යම නම් පූර්ණ ගණනක් කියන්න.අසන්නාට නැවත මේ කරුණට සවන්දීමටද නොහැකිය.ගුවන් විදුලි රචනයේදී ලිඛිත හා කථන භාෂා අතර බසක් යොදා ගැ‍නේ.අවසාන ක්‍රියාව කථනයට හරවයි.පහසුවෙන් කියවිය යුතුය.එසේම මධ්‍යම පුරුෂ ඒක වචනයෙන් "ඔබ" යනුවෙන් ඇමතිය යුතුය.පිටපත් රචකයා තමා ලියන විෂය පිළිබඳ මනා දැනුමැති අයෙක් විය යුතුය.එසේම ගුවන් විදුලි භාෂාවේ ව්‍යුහය පිළිබඳ මනා දැනුමක් තිබිය යුතුය.

ගුවන් විදුලි පිටපත් රචනා කරනුයේ අරමුණු ද්විත්වයකිනි.

	.ග්‍රාහකයා තුළ සැහැල්ලුවක් ඇති කිරීම.

(එදිනෙදා ජීවිතයේ දැඩි අසහනකාරී ඒකාකාරිත්වයෙන් මිදීමට)

	.ජීවිතාවබෝධයක් ලබා දීම.

(ග්‍රාහකයා ප්‍රඥාවට පත්කිරීම අරමුණු කර ගනී.මිත්‍යාව තුළ සිර කළ මිනිසා ඉන් මුදවාගෙන ඔහුගේ චින්තනය අවධි කරයි.

පිටපත් රචකයා ග්‍රාහකයාගේ පරිකල්පනය අවධි කළ යුතුවාක් මෙන්ම තමා අරමුණු කර ගත් කණ්ඩායම මනාව අවබෝධ කර ගෙන ඔවුන්ට උචිත ලෙස ආමන්ත්‍රණය කළ යුතුය.වැඩසටහනට ඉලක්ක වූ ග්‍රාහක පිරිසට අනුව භාෂා ශෛලියද වෙනස් කළ යුතුවේ.

උදා:ළමා වැඩසටහන්,ශාස්ත්‍රිය වැඩසටහන්

රචනය අතරතතුරේදී ඒකාකාරිත්වයෙන් මිදෙනු පිණිස භාෂා ශෛලියේ සහ වදන් රටාවේ වෙනස් කම් සිදු කළ යුත්තේ ශ්‍රාවකයාට වඩා ආකර්ෂණය වනු පිණිසය.රචකයා තමාගේ පිටපත තුළ අභෞව්‍ය දේ අන්තර්ගත නොකළ යුතුය.BBC ලෝක සේවාවේ මයිකල් කේ. ගේ ශිෂ්‍යාවක් තම ප්‍රථම ගුවන් විදුලි කථාවේ මාතෘකාව ලෙස තෝරා ගත්තේ දරු උපතයි.ඇගේ කථාව ඇසූ සියලු දෙනා සිනාසුනහ.ශිල්ප ධර්ම භාවිතය එක්තරා ප්‍රමාණයකට අවශ්‍යය.එහෙත් අත්‍යාවශ්‍යය වනුයේ සත්‍යයට ළං වීමයි.ළමයින් උදෙසා යම් තරමක අභෞව්‍යමය දෙයක් යොදා ගත්තද එය හිතකර වීම වැදගත්ය.
උචිත බැවහර යොදා ගත යුතුවාක් මෙන්ම ආරම්භය ආකර්ෂණීය විය යුතුය.එවිටය ග්‍රාහකයා ජය ගත හැකි වනුයේ.මෙලෙස ලබා ගත් අවධානය දිගටම රඳවා ගැනීමට පිටපත සමත් විය යුතුය.ග්‍රාහක මනස ගිනි පුපුරක් සේ අවධි කරවීමට ගුවන් විදුලි බසට හැකියාව ඇත.රචකයා ගුවන් විදුලි ආකෘතියට ගැලපෙන පරිදි ලිවීම අත්‍යාවශ්‍යය වේ.මාධ්‍යයට ලිවීමේදී

*නිරවද්‍යතාවය

*පැහැදිලිතාවය

*සංක්ෂිප්ත භාවය

ආරක්ෂා කළ යුතුය.

ගුවන් විදුලි රචනයේදී අනවශ්‍යය වර්ණනාවලින් තොර විය යුතු අතරම අනවශ්‍යය නිපාත,උපසර්ග,අව්‍ය පද,වි‍ශේෂණ පද,පුනරුක්ති,අතිශයෝක්ති ආදියෙන් වැලකී සිටීමද වැදගත්ය.එසේම හැඟීම්බර ලෙස නොලිවිය යුතු අතරම මධ්‍යස්ථභාවය රැක ගත යුතුය.කිසිවෙකුටත් අපහාස නොකළ යුතුයි. පිටපත මගින් කිසිවෙකුගේ පෞද්ගලිකත්වයට හානි නොවිය යුතුය.අයෝග්‍ය දේවල් නොලිවිය යුතුය.ජන මාධ්‍යය සම්බන්ධ නීති පිළිගනිමින් ඒවාට යටත්ව තම කාර්යය ඉටු කළ යුතුය.සමහර අවස්ථාවල සමහර කරුණු කෙරේ ස්වයං වාරණ ඇති කර ගැන්මටද සිදු වේ.ආචාර ධර්ම පිළිබඳ හොඳ අවබෝධයක් පිටපත් රචකයාට අවශ්‍යය වේ.සබ්ජුඩ්සේ සිද්ධාන්තයට අනුව අධිකරණයේ විභාග වන නඩුවක් සම්බන්ධ සියළුම තොරතුරු හෙළි කළ නොහැක.

1.පාර්ශව කරුවන්ට බලපෑමක් වන්නට ලිවිය නොහැක.

2.සාක්ෂි කරුවන්ට බලපෑමක් වන්නට ලිවිය නොහැක.

3.විනිශ්චය කරුවන්ට හා අධිකරණයට බලපෑමක් වන සේ ලිවිය නොහැක.

මෙයින් අදහස් කරන්නේ තීන්දුවට බලපෑම් වන කිසිවක් ලිවීමට අවසර නැති බවයි.මීට අමතරව දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය,රැඟුම් පාලක මණ්ඩලය,අපහාස නීතිය වැනි දේ උල්ලංඝනය නොකළ යුතුය.මේ සම්බන්ධයෙන් ලිවිය හැකි යහපත් දේ සඳහා ඉඩ ඇත.

ගුවන් විදුලි වාර්තාකරණයේදී

	*ඉදිරිපත් කරන කරුණු සත්‍ය විය යුතු අතර සත්‍ය බව ඔප්පු කිරීමට සාක්ෂි තිබිය යුතුය.	*යම් කරුණක් හෙළි නොකර සිටීමෙන් රටට ජනතාවට හානියක් වන බව ඔප්පු කළ යුතුය.	*හොඳ හැඟීමෙන්,ද්වේෂයෙන් තොරව,සද්භාවයෙන් වාර්තා කළ යුතුය.'''මේ අනුව ගුවන් විදුලි රචනයේදී අපක්ෂපාතී,තැන්පත්, ඉවසිලි සහිත, සියල්ලෙන්ම ඈත් වූ ආකල්පයක් අවශ්‍යය වන අතර භාවමය ප්‍රකාශන අනවශ්‍ය වේ.සියල්ලටම අවසානයේ එය කියවිය හැකි එකක්දැයි බැලීම වටනේය.
ආශ්‍රිත"ගුවන් විදුලි මාධ්‍යය යනු....", මහාචාර්ය තිස්ස කාරියවසම්,S ගොඩගේ සහ සහෝදරයෝ,675,P ද S කුලරත්න මාවත,කොළඹ 10.'''

මේවාත් බලන්න
ගුවන් විදුලිය

ගුවන් විදුලි මාධ්‍යයට ලිවීම


Newton Heath is an area of Manchester, England,  north-east of Manchester city centre and with a population of 9,883.

Historically part of Lancashire, Newton was formerly a farming area, but adopted the factory system following the Industrial Revolution. The principal industry in the area became engineering, although many were employed in the mining and textiles industries in the thriving areas of Clayton Vale and Bradford.

Newton included what is now Miles Platting and it stretched to Failsworth. It was bounded by brooks and rivers on all four sides – the River Medlock, Moston Brook, Newton Brook and Shooters Brook. With the creation of Miles Platting the remainder of Newton became known as Newton Heath.

Manchester United F.C. has strong links with the area, having been formed from the Newton Heath Lancashire and Yorkshire Railway Football Club.

History

All Saints Church

Newton Chapel, later becoming the Parish Church of All Saints Newton Heath began as early as 1556, a time of great turbulence religious upheaval (Mary 1st, King Henry VIII daughter was on the throne), the inhabitants being mainly Puritan in their sympathies. It was built of wattle and daub; the first of some 8 Chapels of Ease under the Manchester Collegiate Church (MCC), the nearest other Chapel of Ease being at Gorton (later at St James). Lands owned at Newton formed part of the historic estates of the MCC.

Newton Chapel stood on a wild heath, on the highest ground and on the site of the ancient Roman Road from Chester to Manchester (this road is what is now Briscoe Lane, Gaskell Street and on a straight line through to Roman Road, Failsworth), and on to York, at its junction with the roads connecting the townships of Moston and Droylsden. Close by is the road linking the townships of Manchester, Failsworth and Oldham.

Newton Chapel was rebuilt in 1598 and an old timber found in the rubble when rebuilding in 1814, was found to have a date of 1556 carved upon it, thus 1556 being the probable date of the first building.

The first permanent Curate at Newton Chapel (All Saints), was appointed in 1598, those before 1598 being clergy sent from the Manchester Collegiate Church. This 1598 chapel was built of oak stanchions and small branches, plastered with mud, and whitewashed. The gallery was reached by a stone stairway on the outside of the building. The floor of the chapel was bare earth, and being of clay was very cold. Rushes were strewn over the floor in winter, brought in by rush carts. There were stocks close to the chapel for the use of male offenders, and from the centre of the gallery projected a circular stall where female offenders were made to stand through services as a penance.

In 1738, the mud walls were replaced by brick, and interior repairs were carried out. In 1795 the building was declared unsafe as a place of worship. On Sunday 1 May 1808 an anniversary service was held in the chapel and the next morning at 6.00am, the building finally collapsed. Apparently it had been repaired some 4 years earlier and the reason for the final collapse was said to be that the repairs had been made in the winter season. Services continued amidst the dereliction, as no effort towards rebuilding was made for another 5 years.

The present neo-classical gothic building of 1814 was built to a design by William Atkinson, architect, of Manchester. An Act of Parliament authorised £3500 (equivalent to approximately £280,000 as of November 2020), to be raised by church rates on the chapelry property, and a supplementary Act authorised a further £3300 (£250,000 - so in total £530,000), and pews were rented out to raise further money, The cracked bell from the old building was moved, to the new chapel of 1814 and in 1860 a new bell was installed. To show how exceptional All Saints Church is, please read below the Architects career, and it shows All Saints was his only design that was his from start to finish.
The building was extended by a chancel in 1879, a gift of John Taylor of Brookdale Hall, in memory of his wife, Anne. It was adorned with an alabaster reredos completed in 1881 with fine alabaster carved panels. The church underwent major re-reordering in the late 1960s, work that probably would not be granted permission these days. Portions of the north and south galleries were removed at the east end of the nave, pews removed, a nave altar installed; choir and clergy stalls removed from the chancel to the nave; the pulpit was removed and buried in the churchyard. The nave vault and galleries were painted monochrome replacing the Victorian polychromatic scheme. This has been described by Historic England as "heritage crime". The building is currently on the "At Risk Register" of Listed Buildings maintained by Historic England. Granted by Faculty, in 1980, the church received a mid-14th century font which arrived from Covenham St Bartholomew, near Louth, Lincs.

French Huguenots settled in the area in the 16th century to avoid continental persecution, and brought cotton and linen weaving and bleaching skills with them. The arrival of textile mills saw Newton Heath's cottage industry change forever into a fully mechanised mass production system – in 1825 Newton Silk Mill (which exists to this day) was built and the Monsall Silk Dye Works followed soon afterwards.

The Rochdale Canal made movement of raw materials and finished products a practical reality. Later came other industries, including a soap works, Elijah Dixon's match manufacturing factory, and rope works as well as engineering and glass making works. Many small back-to-back low cost houses were built to house the new migrant work force. Thus was Newton changed irrevocably from a farming area into an industrial one.

The 18th century saw Oldham Road (A62) turnpiked and a toll bar installed at Lambs Lane; this road still forms the main artery through the district. With the Industrial Revolution, by the beginning of the 19th century the Rochdale Canal had been constructed and this brought industry and creeping urbanisation to the district. During the 19th century the local population increased nearly 20 fold.

From 10 February 1883 until the slum clearances of the 1970s there was a Salvation Army corps on Thorp Road.

Industrial history
Newton Heath was home to a number of famous companies such as Mather & Platt, who established a vast engineering works producing pumps, electrical machinery and fire sprinkler systems. The aircraft manufacturer Avro was also based in Newton Heath before relocating to sites at Chadderton and Woodford. Another local engineering company was Heenan & Froude, who designed and manufactured the structural steelwork for Blackpool Tower.

The Wilson's & Co brewery on Monsall Road was founded in 1834. The company merged with rival brewer Walker & Homfrays in 1949. Wilson's and its estate of tied houses were acquired by Watney Mann in 1960. Wilson's brewery closed in 1987 when production was moved to Webster's Brewery, Halifax.

Manchester United
The parish was the birthplace of the Newton Heath Lancashire and Yorkshire Railway Football Club which was established in 1878 and later became Manchester United. It began life as a football team formed by Frederick Attock a Liverpudlian, who was a superintendent engineer of the Lancashire and Yorkshire Railway (L&YR). The team played on a pitch at North Road, and were initially outfitted in green and gold jerseys. By 1892, they had been admitted to the Football League. The club remained in the area until 1893, when it moved to new premises at Bank Street in nearby Clayton. The name was changed to Manchester United Football Club in 1902.

Newton Heath FC's biggest successes were its election to the First Division on its expansion in 1892 and winning the Lancashire Cup in 1898.

FC United of Manchester
Ten Acres Lane was the proposed site of a new 5,000-capacity stadium for F.C. United of Manchester which the club intended to move into in time for the start of the 2012–13 season.

Manchester City Council gave planning permission for the stadium on 25 November 2010. However, due to local government funding cuts, the project was halted at the planning stage. Manchester City Council were forced to review their offer and the existing Ten Acres Lane site is now to be developed for other purposes. F.C. United instead moved into a partnership arrangement with Moston Juniors Football Club, building a new stadium, Broadhurst Park, in nearby Moston in 2015.

Governance
An exclave known as Kirkmanshulme was part of the district. Belle Vue stands on that land, which is now only remembered in Kirkmanshulme Lane which borders it. The district was incorporated into the city of Manchester in 1890.

Newton Heath is in the parliamentary constituency of Manchester Central alongside Manchester city centre, Hulme, Beswick, Clayton, Openshaw and Moss Side. As of 2012, the seat is held by the Labour Party Member of Parliament, Lucy Powell. As of 2016, the local councillors are June Hitchen, John Flanagan and Carmine Grimshaw who are Labour Party members.

Geography

Newton Heath is an urban area surrounded by Clayton, Monsall, Moston, Failsworth, Miles Platting, Bradford and Ancoats, south of the A62 (Oldham Road), the main road between Oldham and Manchester city centre.

To the south is Clayton Vale, a former centre of industry; the land has since become a rural wilderness.

Economy
The town has several well-known businesses, although a number of companies have since relocated to other areas or disbanded. Princes Food & Drink Group has a soft drinks factory on Grimshaw Lane. Manchester Abattoir, on Riverpark Road, was the primary source of meat produce for the city but has gradually downsized over recent years. The  central bakery of Martins Bakery is on Holyoak Street.

The town's main shopping area is on Church Street, where alongside small family-run stores there are also branches of Iceland, Asda and Lidl. The local market, once a local attraction, is now closed after a doomed attempt to upgrade the facilities led to the regular clientele finding other pitches.

Landmarks
Two prominent landmarks are Philips Park and cemetery and Brookdale Park. Brookdale Park was formed in 1904 and spans over . The park has two bowling greens, tennis courts, and a children's play centre. Philips Park was opened on 22 August 1846 at a cost of £6,200 and was the first public park opened in Manchester. The park, covering , was named after Mark Philips MP who was committed to creating parks for the use of the working people of the city.

All Saints church is the oldest remaining structure in the area and can trace its history back to 1556.

Culcheth Hall, which stood alongside the River Medlock in Newton, was owned by the Byron family (of which the poet Lord Byron was a member). Other great houses once lay within the district, including Clayton Hall (owned by the Greaves family), Whitworth Hall and Hulme Hall.

Transport
Railways arrived in Newton Heath during the 1840s and the Lancashire & Yorkshire Railway (L&YR) laid two main lines across the district. Steam locomotive repair sheds were opened in 1877 at the Newton Heath Motive Power Depot (now Traction Maintenance Depot), coded 26A by the London, Midland and Scottish Railway. These grew to become a major local employer which, by the 1860s, had been expanded to a  site with over 2,000 workers.

Both Newton Heath (closed on 3 January 1966) and Park railway stations (closed on 27 May 1995) were deemed by British Rail to be surplus to requirements following the decline of the local engineering industry.

Newton Heath is served by Newton Heath and Moston Metrolink station. It is located adjacent to the Newton Heath depot, which maintains diesel unit trains for Northern. Metrolink trams have served the area since 2012 using the Manchester-bound platform of the previous Dean Lane railway station. The line was converted from heavy rail to light rail operation as part of the Metrolink expansion project. A £35.6 million Metrolink station was built in 2005 at Central Park south of Newton Heath in anticipation of the network extension, but the project was cancelled by the Government due to funding problems until confirmation of the Metrolink conversion in 2007.

The majority of bus routes are operated by stagecoach manchester. Buses 74, 76 and 83 offer from Manchester city centre, via Oldham. Bus 171 offers from Newton Heath, via Withington Hospital. Bus 172 offers from Newton Heath, via Chorlton-cum-Hardy. Bus 184 offers from Huddersfield, via Manchester city centre. Bus 396 offers from Newton Heath, via Ashton-under-Lyne.

Education
There are four primary schools, catering for children aged between 3 and 11. There are no secondary schools or facilities for further education in the area. The nearest secondary school is St Matthew's RC High School.

Religious sites

Sport
Newton Heath Cricket club, which was established in 1859, is located on Mabel Street and affiliated with the Manchester & District and the Lancashire Cricket Associations.

Ten Acres Astro Centre is a council-run sport centre with a full-size outdoor AstroTurf pitch (marked for football and hockey) and an indoor sports hall (marked out for netball, basketball, volleyball, five-a-side football, and badminton).

A speedway training track operated in Newton Heath in the early 1950s.

Public services
Policing in Newton Heath is provided by Greater Manchester Police, with a part-time station on Silk Street under the command of North Manchester (A) Division.

Newton Heath Library is on Old Church Street. It lends books and DVDs, and offers public computing facilities. The building is also used for a regular Councillors' Surgery and children's group.

Waste management is co-ordinated by the local authority via the North Manchester Household Waste and Recycling Centre which is the primary refuse depot for north Manchester.

Notable people
Notable people of note who were either born and raised in the town include:

The area has produced a number of notable footballers who has distinguished careers in both the national and international game. Jimmy Collinson played for Newton Heath F.C.; George Lydon, Nobby Lawton, Cyril Barlow, Harold Hardman, played for Manchester United; Charlie Harrison played for the Bolton Wanderers; Ron Staniforth, who played in the 1954 World Cup in Switzerland, was born in the town and went on to play 107 games for Sheffield Wednesday. More recently, former Manchester United footballer Ronnie Wallwork and Blackpool F.C. Nathan Eccleston all came from Newton Heath.

Long serving Coronation Street actor Michael Le Vell was born in the area and attended Briscoe Lane school.

Artist John Houghton Hague was a principal member of The (Victorian) Manchester School of Painters in the 1870s.

Former England and Lancashire cricket captain Mike Atherton OBE was born in the town and attended Briscoe Lane school before moving to Failsworth and going on to Manchester Grammar School.

Television talkshow host and journalist Judy Finnigan was born in the parish and raised in the family home on Amos Avenue and also attended Briscoe Lane school.

Sir Harold Matthew Evans, a journalist, writer and former editor of The Sunday Times, attended Brookdale Park Junior School and then St. Mary's Rd. Central School.

Alfred Morris, Baron Morris of Manchester attended the now closed Brookdale Park High School, although Morris was originally from Ancoats.

Buried in Philips Park cemetery is George Stringer. Stringer received a number of awards for valour including the Victoria Cross and the Serbian Milosh Obilich Gold Medal for Bravery, and was Mentioned in Despatches. Born in Newton Heath, he earned his awards at the Battle of Es Sinn during the Mesopotamian campaign of World War I.

Cultural references

In 1943, L. S. Lowry painted a picture of workers walking to the Mather & Platt's stainless steel foundry entitled Going to Work. Commissioned by the War Artists Advisory Committee, the picture is now owned by the Imperial War Museum.

References

External links

 Philips Park
 Newton Heath CC
 Strongtower Church
 Newton Heath market
 Neweast Manchester website

Areas of Manchester

Newton Heath


Valerie Shawcross  is a British politician who served as Deputy Mayor of London for Transport from 2016 to 2018. A member of the Labour Co-operative parties, she was Member of the London Assembly for Lambeth and Southwark from 2000 to 2016.

Shawcross was a Member of Croydon London Borough Council from 1994 to 2000, and served as Leader of the Council from 1997 to 2000. She unsuccessfully stood, as the Labour candidate, to become Mayor of Croydon in 2022.

Early life and education

Born on Langley Council Estate, Middleton, Shawcross attended local state schools before gaining a 2:1 degree in Political Theory and Institutions from the University of Liverpool. She joined the Labour Party aged 19.

Elected as the Deputy President of the Guild of Undergraduates in 1980, she moved to London in 1981 to take up a post at the UK Council for Students Affairs - UKCOSA (Charity). She gained an MA in Human Rights and Education at the London Institute in 1986.

Political career

Croydon Council
She served as a councillor for New Addington in Croydon from 1994 to 2000, serving as chair of education and later as leader of Croydon London Borough Council from 1997 to 2000.

London Assembly and Deputy Mayoralty
She was first elected to the London Assembly in 2000, and retained her seat in subsequent elections. In 2000, the mayor of London Ken Livingstone appointed her as the chair of the London Fire and Emergency Planning Authority (LFEPA). She accepted the appointment on the condition that she would "consider herself bound by Labour's policies and not the mayor's", with Livingstone at the time being an independent politician. In his memoir, Livingstone wrote that she "spent the next eight years transforming the London Fire Brigade, leading to a dramatic reduction in loss of life from fires, cutting waste and, later, organising emergency response procedures after 9/11". At the same time, she served as the Labour group's spokesperson for transport and as chair of the London Assembly Transport Committee. She also served on the Assembly Budget Scrutiny Committee, and chaired the audit committee immediately following her election.

On 7 December 2010, it was announced that Shawcross would be Livingstone's running-mate in the 2012 London mayoral election, Ken Livingstone. Shawcross unsuccessfully sought selection as the Labour candidate for the 2012 Croydon North by-election, with Steve Reed becoming the candidate and winning the seat. In 2015, she announced that she would not seek re-election to the London Assembly at the 2016 elections.

In May 2016, Sadiq Khan appointed her as deputy mayor of London for transport and deputy chair of Transport for London. In May 2018, she announced her retirement.

Retirement and Croydon Mayoralty
Following her retirement from full-time public life in 2018, she worked as chair of the Heathrow Area Transport Forum, and assumed roles in the Thames Festival Trust and Crystal Palace Park Trust.

In October 2021, Shawcross announced her intention to stand to be the first directly elected Mayor of Croydon. She was selected as Croydon Labour's 2022 mayoral candidate in December 2021. Shawcross was narrowly defeated by Conservative Jason Perry in the May 2022 Croydon Mayoral election, who won with a majority of less than 600 votes in the second round. Her campaign was damaged by dissatisfaction with the Labour-held Council, which had led the borough into bankruptcy.

Honours and awards
Shawcross was appointed Commander of the Order of the British Empire (CBE) in the 2002 Birthday Honours for her services to local government. She was made an Honorary Alderwoman of the London Borough of Croydon in 2019, and is a Freewoman of the City of London. She has been recognised for her work in Transport in London by the business group 'London First', the 'London Cycling Campaign', and the disability campaign group 'Transport for All'.

Personal life
Shawcross is married to Michael Anteney and has lived in the London Borough of Croydon since 1985.

Footnotes

External links
Labour in Southwark

Living people
Labour Party (UK) councillors
Leaders of local authorities of England
Councillors in the London Borough of Croydon
Commanders of the Order of the British Empire
Politics of the London Borough of Southwark
People from Middleton, Greater Manchester
Year of birth missing (living people)
Labour Members of the London Assembly
Women councillors in England

Val Shawcross


Francisco de Asís de Borbón y Martínez-Bordiú (Madrid, 22 de noviembre de 1972 - Pamplona, 7 de febrero de 1984) fue el hijo primogénito de Alfonso de Borbón y Dampierre, duque de Cádiz y de Anjou y de María del Carmen Martínez-Bordiú y Franco.

Familia e infancia

Francisco de Asís nació en la Clínica de San Francisco de Asís de Madrid, siendo hijo de Alfonso de Borbón y Dampierre, duque de Cádiz y duque de Anjou y de María del Carmen Martínez-Bordiú y Franco, nieta del dictador Francisco Franco. Su padre fue considerado por algunos sectores monárquicos franceses, como jefe de la Casa de Borbón de Francia, heredero por tanto de sus últimos reyes de la dinastía Borbón desde la muerte de su padre, el infante Jaime de Borbón en 1975.

En su bautismo, recibió los nombres de Francisco de Asís Alfonso Jaime Cristóbal Víctor José Gonzalo Cecilio de Borbón y Martínez-Bordiú, siendo apadrinado por su bisabuelo materno, el general Franco, y por su bisabuela paterna, la princesa Vittoria Ruspoli de Poggio Suasa.

El 25 de abril de 1974 nació su hermano Luis Alfonso.

El 3 de agosto de 1975, su padre le otorgó el título de duque de Borbón, aunque el uso de este título no está legalmente reconocido en España.

Muerte

El domingo 5 de febrero de 1984, cinco minutos antes de las ocho de la tarde, su padre conducía un turismo Citroën CX GTI, cuando sufrieron un accidente automovilístico al chocar, rebasada una señal de alto, contra un camión Pegaso en el cruce del ramal de salida de la autopista A15 (hoy AP15) con la carretera comarcal C-101 (hoy N-113) en el término de Corella (Navarra), cerca de Cintruénigo, cuando volvían de esquiar en la estación de Astún. El fatídico cruce está situado en la coordenada 42.1192224,-1.7462210 pero en la actualidad se encuentra desfigurado debido a que la carretera N-113 fue sobreelevada mediante un viaducto.

Falleció a las 15.15 horas en el Hospital de Navarra, por paro cardíaco, el 7 de Febrero de 1984 a los 11 años de edad. Desde los primeros momentos de su ingreso en el centro sanitario Fran, -como se conocía al primogénito de los duques de Granada - se encontraba clínicamente muerto. Presentaba un encefalograma plano. La noticia de su fallecimiento fue comunicada por el propio director del hospital el doctor Cristóbal Martínez-Bordiú, abuelo materno del niño, quien a su vez la transmitió a la familia. Ésta acogió el hecho, según testigos presenciales, con serenidad.

Su padre, Alfonso de Borbón, su hermano, Luis Alfonso, y la institutriz de los niños, Manuela Sánchez Prat, también heridos en el accidente, fueron trasladados al Hospital de Navarra, en Pamplona, encontrándose graves. Su padre no pudo estar en su entierro al estar su propia vida en peligro.

Francisco de Asís fue sepultado en el Cementerio de Mingorrubio (El Pardo), el 8 de febrero de 1984. Posteriormente, a la muerte de su padre, sus restos fueron trasladados al Monasterio de las Descalzas Reales de Madrid.

Ancestros

Referencias

Enlaces externos
 Genealogía Martínez-Bordiú

 El País

Casa de Borbón en España
Fallecidos por accidentes de tráfico en España
Niños fallecidos
Fallecidos en Pamplona
Nacidos en Madrid


Das Schloss Wetzlas ist ein klassizistisches Herrenhaus im niederösterreichischen Ort Wetzlas, das mit seinen Wirtschaftsgebäuden und einem astronomischen Turm zu einem dreiseitig geschlossenen Gebäudekomplex verbunden ist. Die denkmalgeschützte Anlage ist von einem Park und einer Gartenmauer umgeben.

Geschichte
Der ehemalige Meierhof wurde um 1720–1725 von Freiherr Ignaz Philip von Ehrmanns, dem Besitzer der Herrschaft Dobra, zu einem Herrenhaus umgebaut. Unter den Ehrmanns wurde auch der astronomische Turm und der Schlossgarten angelegt. Nach häufigem Besitzerwechsel wird 1814 Freiherr von Pereira-Arnstein als Eigentümer genannt. 1842 kaufte Franz von Andrea das Anwesen und erweiterte es durch Aufstockung und den Zubau einer Kapelle. Doch auch nach Franz von Andrea änderten sich die Eigentumsverhältnisse oft. 1940 wurde Schloss Wetzlas an das Deutsche Reich verkauft und dem Truppenübungsplatz Döllersheim einverleibt. Nach Ende des Zweiten Weltkriegs und nach Abzug der Besatzungsmächte kam das Anwesen in den Besitz der Republik Österreich, die es 1964 wiederum an einen privaten Besitzer verkaufte. Das Schloss war zu diesem Zeitpunkt bereits vom Verfall bedroht und war zudem mehrmals von Brandstiftern heimgesucht worden. 1991 wurde es von Hans Pretterebner aufgekauft und grundlegend saniert. Seit 2001 wird es als Jugendgästehaus und Ferienschloss betrieben.

Beschreibung
Der langgestreckte, zweigeschoßige Bau mit übergiebeltem Mittelrisalit ist im Erdgeschoß durch eine durchgehende Nutung gegliedert. Der fünfachsige Mittelrisalit hat im Obergeschoß eine Pilastergliederung und trägt am Giebel das Wappen des Franz von Andrea. Die vorgelagerte, breite Auffahrt ist von einer Steinbalustrade begrenzt. Die im Inneren teilweise vorhandenen Stuckdecken stammen vermutlich aus dem 19. Jahrhundert.

Die Kapelle liegt an der Westseite des Schlosses. Sie ist rechteckig und hat einen eingezogenen Chor mit Rundapsis im Süden, einen kleinen Dachreiter mit Zwiebelhelm sowie rundbogige und ovale Fenster. Das innen flach gedeckte Langhaus mit Eckabschrägungen und der Chor sind kreuzgratgewölbt und haben eine umlaufende Pilastergliederung. Der Gewölbeaufsatz des Chors ist mit einem profilierten Kämpfer versehen. Die Deckenbemalung ist klassizistisch, so wie auch der Marmoraltar, der wahrscheinlich aus dem 19. Jahrhundert stammt.

Der astronomische Turm stammt aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts und wurde von der Familie Ehrmanns angelegt. Der zweigeschossige Bau mit gebändertem Untergeschoß hat rundbogige Fenster und im Obergeschoß eine Pilastergliederung.

An der Nordseite des Hofes liegen ehemalige Ställe mit Kreuzgratgewölben über toskanischen Säulen, die Ende des 18./Anfang des 19. Jahrhunderts gebaut wurden. Teile davon wurden durch Brandstiftungen im Jahr 1963 vernichtet.

Filmkulisse
Schloss Wetzlas wurde mehrmals als Drehort für Filme und Fernsehserien genutzt, so zum Beispiel 1972 für die Fernsehserie Die Abenteuer des braven Soldaten Schwejk mit Fritz Muliar und Heinz Marecek oder für einige Szenen der Kinokomödie Drei Herren mit Karl Markovics, Karl Merkatz und Ottfried Fischer im Jahr 1998.

Literatur
 DEHIO Niederösterreich nördlich der Donau. Berger, Wien 2010, ISBN 978-3-85028-395-3, S. 1283.

Weblinks

 Geschichte des Schlosses auf der Website des Betreibers

Wetzlas
Pölla
Baudenkmal (Niederösterreich)
Wetzlas

Schloss Wetzlas


Sunda Boğazı, Sumatra'yı Cava'dan ayıran ve Cava Denizi ile Hint Okyanusu'nu birbirine bağlayan deniz kolu.

Uzunluğu 170 km, genişliği 25 – 110 km, derinliği 100 - 1.500 m'dir. Ümit Burnu yoluyla Uzak Doğu'nun Avrupa'ya açılan kapısı olan Sunda Boğazı, Singapur'un kurulmasından ve Süveyş Kanalı'nın açılmasından sonra faaliyetinin büyük kısmını Malakka Boğazı'na devretmiştir.

Ayrıca bakınız
 Türk Boğazları

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sunda Boğazı


An Cyperus retrofractus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Torrey. An Cyperus retrofractus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus retrofractus


La loi du 15 avril 1909 relative à la création de classes de perfectionnement annexées aux écoles élémentaires publiques et d'écoles autonomes de perfectionnement pour les enfants arriérés est considérée comme le texte fondateur de l'enseignement spécialisé en France.

Contexte
En 1909, les classes et les écoles autonomes de perfectionnement ont été créées pour assurer la scolarisation des « enfants arriérés des deux sexes », sans toutefois permettre la mixité. Elles constituent alors la toute première forme d'enseignement spécial au sein du ministère, encore appelé, ministère de l'instruction publique, et recevaient les enfants de 6 à 13 ans, soit au sein de l'école communale, dans des classes annexes, soit au sein d'une école autonome.

Le programme d'enseignement de ces classes était essentiellement conçu autour d'activités artistiques (chant, pliage, dessin), d'activités de plein air (promenade, jardinage, jeux de course et d'adresse) et d'un peu d'instruction (lecture, écriture, prononciation, géographie et calcul) ; « toute leçon de choses devant être rattachée à la vie pratique ». Les activités ne devaient pas excéder la demi-heure.

Les enfants étant considérés comme anormaux et débiles ; le but de ces classes était, outre de leur apporter un minimum d'instruction, surtout d'« éviter qu'ils ne tombent à la charge de la société ». L'enseignement, en milieu rural, était donc principalement agricole, tandis que des ateliers devaient, en milieu urbain, être aménagés afin de répondre aux besoins locaux (menuiserie, ferronnerie, confection, cordonnerie, broderie).

Cette loi du 15 avril 1909 prévoyait également la mise en place d'un « diplôme spécial créé pour l'enseignement des arriérés ». Les instituteurs, chargés des classes, étaient donc titulaires, en plus du certificat d'aptitude pédagogique, du certificat d'aptitude à l'enseignement des enfants arriérés (CAEA). Ce diplôme est l'ancêtre direct de l'actuel CAPPEI.

Elle crée enfin une commission médico-pédagogique pour décider de l'admission et du maintien des enfants dans les écoles primaires publiques, ou leur admission dans une classe annexe ou une école autonome. Ces commissions sont les prémices des commissions départementales de l'éducation spéciale (CDES), futures commission des droits et de l'autonomie des personnes handicapées (CDAPH), au sein des maisons départementales des personnes handicapées (MDPH).

Travaux préparatoires
Les enfants concernés étaient de fait auparavant exclus de l'école. Le besoin d'un dispositif scolaire pour ces enfants avait été mis en avant par des aliénistes, notamment le médecin Désiré-Magloire Bourneville, qui, en 1891, a réussi à convaincre l'inspecteur primaire des cinquième et sixième arrondissements de Paris, puis le monde médical et les hommes politiques. En 1903 et 1904, des enquêtes sont effectuées à la demande du ministre de l'Instruction publique, tant en France qu'à l'étranger. En 1904, une commission ministérielle étudie l'application de l'obligation scolaire aux enfants anormaux, la Commission Bourgeois. En 1907, un projet de loi est déposé par le ministre de l'Instruction publique et une classe expérimentale est ouverte à Paris. L'année suivante, une quinzaine de classes expérimentales fonctionnent à Paris, Levallois-Perret, Lyon, Bordeaux, Tours. Puis en avril 1909, la loi est adoptée

Contenu de la loi en 1909
Ce texte, qui n'a aucun caractère obligatoire, dispose que les communes pourront ouvrir une classe de perfectionnement, au sein de l'enseignement publique, pour accueillir les enfants réputés «arriérés» (terme utilisé à l'époque, en 1909, dans le texte de loi, sans définition précise), et soumis à l'obligation de scolarité (6 à 13 ans). Il précise aussi que les départements pourront créer une école autonome de perfectionnement afin d'accueillir les enfants réputés «arriérés» entre 13 et 16 ans. Ces écoles devront leur prodiguer un enseignement pré-professionnel.
D'après la loi, ces enfants devaient être orientés en classe de perfectionnement après l'examen d'une commission médico-pédagogique présidée par un inspecteur et dont un médecin et un instituteur devaient être membres.

Pérennité du dispositif
Les dernières classes de perfectionnement, créées en 1909, ont été fermées au milieu des années 2000, à la suite d'une circulaire qui prévoyait leur remplacement par les classes d'intégration scolaire (CLIS) imaginées en 1991, elles-mêmes remplacées quelques années plus tard par des classes pour l'inclusion scolaire. Une des évolutions est d'intégrer les enfants concernés dans des classes ordinaires, quand c'est possible, et avec un accompagnement adhoc, et non plus dans des classes spéciales.

Notes et références

Loi française de 1909
Loi française sur l'éducation

Loi du 15 avril 1909


ක්ලීටස් ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, ඇනක්ලීටස් පාප්වහන්සේ (මරණය වසර 92 පමණ) යනු, ශුද්ධවූ පේදුරු තුමාගෙන් සහ ලීනස් පාප්වහන්සේගෙන් පසුව,රෝමයේ තුන්වන රදගුරුතුමා විය. ඇනක්ලීටස් තුමා, වසර 79 පමණ සිට එතුමාගේ මරණය සිදුවූ වසර 92 පමණ දක්වා, පාප්වහන්සේ ධූරය හෙබවීය.

නම සහ ශබ්ද නිරුක්තිය
පුරාතන ග්‍රීක් භාෂාවෙන්, "ක්ලීටස්" යනුවෙන් අදහස් වන්නේ    "කැඳවනු ලැබූ තැනැත්තේ" යනු වන අතර "ඇනක්ලීටස්" යනු  "යලි කැඳවනු ලැබූ තැනැත්තේ" යනුයි. එලෙසම  "ඇනෙන්ක්ලීටස්" (ග්‍රීක: Ανέγκλητος) යනුවෙන් අදහස් වන්නේ  "අදෝෂාභියෝගකාරී" යනුයි.

රෝමානු ප්‍රාණපරිත්‍යාගවේදය විසින් ප්‍රශ්නයට තුඩු දී ඇති පාප්වහන්සේ දක්වන්නේ , "ක්ලීටස්"  යන නමින් පමණි. අනුවාරියෝ පොන්ටිෆීචෝ විසින් නම් දෙක දක්වන්නේ විකල්පයන් ලෙසිනි. යුසීබියස්, ශුද්ධවූ ඉරනයස් තුමා, ශුද්ධවූ ඔගස්ටින් තුමා සහ  ඕප්ටාටුස් යන සියල්ලම යෝජනා කර සිටින්නේ නම් දෙකෙන්ම සඳහන් කෙරෙන්නේ එකම පුද්ගලයෙකු බවයි.

පාප්වහන්සේ ධූරය
සාම්ප්‍රදායික ලෙසින් වටහාගනු ලබන්නේ, ශුද්ධවූ ක්ලීටස්/ඇනක්ලීටස්තුමා යනු, පාප්වහන්සේ ලෙසින් වසර දොළහක්  සේවය කළ රෝමානුවෙක් බවයි. අනුවාරියෝ පොන්ටිෆීචෝ පවසන්නේ, "පළමු සියවස් දෙක තුලදී,  පාප්වහන්සේගේ පදවි කාලයේ ඇරඹුම සහ අවසානය සිදුවූ දිනයන් අවිනිශ්චිත බවයි."  එය විසින් ක්ලීටස්/ඇනක්ලීටස් පාප්වහන්සේගේ ධුර කාලය ලෙසින් දක්වන්නේ වසර 80 සිට 92 දක්වා කාලයයි. වෙනත් මූලාශ්‍ර විසින් දක්වන්නේ වසර 77 සිට 88 දක්වා කාලයයි.

ජනශ්‍රැතිය පරිදී, ඇනක්ලීටස් පාප්වහන්සේ විසින් රෝමය  පදවි විසිපහකට බෙදා වෙන් කර ඇත. එතුමාගේ පාප්වහන්සේ ධූර කාලය පිළිබඳ ඉතිරිව ඇති වාර්තා කිහිපයෙන් එකක් වෙතින් පැවසෙන්නේ, එතුමා වෙතින්  පූජා ප්‍රසාදි වහන්සේලා නොදන්නා ගණනක් පැවිදි බව ලැබූ බවයි.

භූමදානය
එතුමා මරණයට පත්වූ විට භූමදානය කරනු ලැබුවේ එතුමාගේ පූර්වප්‍රාප්තිකයා, ශුද්ධවූ ලීනස් තුමා පසෙකින්, දැනට  වතිකානු පුරයේ  පිහිටා ඇති ශාන්ත පීතර බැසිලිකාවෙහිය.  දිව්‍ය පූජාමය රෝමානු නීති පද්ධතියෙහි එතුමාගේ නම (ක්ලීටස් ලෙසින්) අඩංගු කර ඇත.

වන්දනා කිරීම
ට්‍රයිඩෙන්ටින් දින දසුන විසින් ශුද්ධවූ ක්ලීටස් තුමාසඳහා අප්‍රේල් 26 වෙන් කර ඇති අතර, සභාව විසින් එම දිනය  ශුද්ධවූ  මාර්සෙලීනුස් තුමා හා සමග හවුලේ පවත්වනු ලබන අතර, ජූලි 13 දිනය ශුද්ධවූ ඇනක්ලීටස් තුමා සඳහා පමණක් සැමරෙයි. 1960 දී, විසිතුන්වන ජුවාම් පාප්වහන්සේ විසින්, දිව්‍ය පූජාමය නීති පද්ධතියෙහි සාන්තුවරයාට දී ඇති නමට අදාල අප්‍රේල් 26 මංගල්‍යය දිනය එලෙසම තබා ගනිමින්, ශුද්ධවූ ඇනක්ලීටස් තුමාට වෙන්කර තිබූ ජූලි 13 මංගල්‍යය දිනය ඉවත් කළ සේක.

සටහන්

ශුද්ධවර පාප්වහන්සේලා

ඇනක්ලීටස් පාප්වහන්සේ


Fra korthus til godt hus er en dansk dokumentarfilm med ukendt instruktør.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

Fra korthus til godt hus


A Development Media International (DMI) é uma organização não governamental com ramos sem fins lucrativos e com fins lucrativos que "usam modelagem científica combinada com campanhas de média de massa para salvar o maior número de vidas da forma com maior custo-eficácia".

Atividades
A DMI projeta e implementa campanhas de televisão e rádio em países em desenvolvimento para promover comportamentos saudáveis no público-alvo. Atualmente, o seu objetivo é concentrar-se na redução da mortalidade infantil evitável promovendo práticas como dormir sob mosquiteiros tratados, dar antibióticos às crianças quando elas têm pneumonia ou dar às pessoas terapia de reidratação oral.

Questões de foco
A DMI está atualmente focada em mensagens que abordariam as principais causas de morte em países subdesenvolvidos. Considerando que o foco nos países desenvolvidos é a promoção de comportamentos saudáveis, como evitar o tabagismo ou segurança no trânsito, as doenças transmissíveis ainda são a principal causa de morte e morbilidade nos países subdesenvolvidos, e a mensagem pública da DMI visa encorajar as pessoas a tomar as medidas adequadas para prevenir e controlar a propagação destas doenças. As suas principais questões de foco são:

 Planeamento familiar
 Sobrevivência materna
 Sobrevivência do recém-nascido
 Sobrevivência infantil
 Nutrição
 Higiene
 Doenças tropicais negligenciadas

Países de foco
A DMI lançou uma iniciativa de angariação de fundos chamada Media Million Lives, que visa lançar campanhas nacionais de média para reduzir a mortalidade infantil e materna em dez países africanos de alta carga. A DMI trabalhou com a Escola de Higiene e Medicina Tropical de Londres para desenvolver um modelo matemático para prever o número de vidas com menos de cinco anos que podem ser salvas a cada ano executando campanhas de média nacional em vários países africanos. O modelo prevê que essas campanhas podem reduzir a mortalidade de menores de cinco anos em até 23%. Alguns exemplos de estimativas do número anual de vidas de menores de cinco anos salvas incluem:

Em abril de 2014, a DMI publicou resultados intermediários de um estudo controlado randomizado que está a realizar no Burkina Faso para provar que uma campanha de rádio sozinha pode reduzir a mortalidade de menores de cinco anos em 15,7%. A avaliação do RCT está a ser realizada pela Escola de Higiene e Medicina Tropical de Londres.

Parcerias
A DMI é membro da The Partnership for Maternal, Newborn and Child Health. Os seus financiadores incluem o Wellcome Trust, a Planet Wheeler Foundation, a Mulago Foundation, o Departamento de Desenvolvimento Internacional do Reino Unido, The Life You Can Save, GiveWell, Unicef e Open Philanthropy Project. Financiadores anteriores incluem a Agência dos Estados Unidos para o Desenvolvimento Internacional e outros.

Avaliações externas

GiveWell
Em outubro de 2012, o avaliador de caridade GiveWell considerou a Development Media International como uma organização potencial a ser recomendada, mas decidiu contra isso por enquanto, dizendo que esperava retornar a uma avaliação mais profunda mais tarde.

Em 2 de maio de 2014, a GiveWell publicou uma postagem no blog de Holden Karnofsky discutindo os resultados de ensaios controlados randomizados recentemente lançados do DMI de Burkina Faso. Karnofsky escreveu: "Se os resultados - e os cálculos de custo-benefício da DMI - se mantiverem, a DMI poderia se tornar uma instituição de caridade de ponta da GiveWell com um "custo por vida (equivalente) salva" substancialmente melhor do que nossas principais instituições de caridade atuais. [...] No entanto, há muitas questões que precisaríamos analisar antes de determinar se esse é de fato o caso. Como tal, planeamos investigar minuciosamente a DMI este ano. Há alguma possibilidade de que decidamos recomendá-la no final deste ano civil, e alguma possibilidade de que, em vez disso, optemos por adiar a decisão de recomendá-la até ao próximo ano, quando os resultados finais do estudo (que esperamos dar uma imagem mais confiável do seu impacto) são divulgados."

Em outubro de 2014, a GiveWell publicou uma "revisão contínua" da Development Media International.

Em 1 de dezembro de 2014, a GiveWell anunciou as suas principais instituições de caridade e instituições de caridade de destaque para o ano. A DMI foi incluída entre as instituições de caridade de destaque, juntamente com o Programa Universal de Iodização de Sal da Global Alliance for Improved Nutrition, International Council for the Control of Iodine Deficiency Disorders e Living Goods.

Em junho de 2015, a GiveWell publicou uma atualização da sua revisão da DMI com correções que aumentaram a estimativa do custo por vida salva de 5.236 para 7.264 dólares (US$).

Giving What We Can
A organização defensora do altruísmo eficaz Giving What We Can publicou uma postagem no blog sobre a DMI por Emma Howard em 27 de maio de 2014. Este foi o primeiro olhar da organização sobre a DMI. Anteriormente, a Giving What We Can havia mencionado o estudo controlado randomizado em andamento da DMI como um exemplo de randomização em escala nacional do mundo real.

The Life You Can Save
A organização de altruísmo eficaz The LIfe You Can Save considera a DMI uma das suas instituições de caridade recomendadas. Em junho de 2020, The Life You Can Save Australia também adicionou a DMI à sua lista de instituições de caridade recomendadas.

Recepção dos média
Will Snell da DMI apareceu num painel patrocinado pelo The Guardian (um jornal do Reino Unido) sobre carreiras em desenvolvimento internacional. Além disso, Roy Head, CEO da DMI, deu uma entrevista ao The Guardian.

Daniel Avis da Rádio SOAS entrevistou Roy Head, CEO da DMI, no Dia Mundial da Rádio para discutir o trabalho da DMI.

Ver também
 Mudança de comportamento (saúde pública)

Ligações externas

 Website Media Million Lives
 DMI: Could mass media campaigns be one of the most cost-effective ways of saving lives? (Vídeo do Youtube)
 DMI: How to put your own charity to the test | Roy Head | EA Global: London 2019 (Vídeo do Youtube)

Organizações do Reino Unido
Organizações associadas ao Altruísmo Eficaz

Development Media International


Adrian Ursea (n. 14 septembrie 1967) este un antrenor român. În prezent este liber de contract.

S-a născut în Slobozia, și a făcut școala la Ploiești.

Cariera de jucător
Ursea a jucat 180 de mecuri pentru Petrolul Ploiești și a jucat pentru câteva cluburi din Elveția. A renunțat la universitate unde urma să obțină o diplomă de inginer petrolier.

Cariera de antrenor
După ce a jucat cu Hagi, Popescu, Răducioiu, Lupescu a intrat în lumea antrenoratului . A fost antrenor secund al echipei OGC Nice în perioada 2016-2018 și apoi din 2019. La 4 decembrie, după demiterea lui Patrick Vieira, a fost numit antrenor al aceleiași OGC Nice.

Note

Legături externe
Biografie Adrian Ursea cooperation.ch

Nașteri în 1967
Fotbaliști români
Antrenori români de fotbal
Oameni din Slobozia
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai Petrolului Ploiești
Fotbaliști ai FC Rapid București
Români expatriați în Elveția
Români expatriați în Franța

Adrian Ursea


Kralj Pariza (rus. Король Парижа) ruski je film redatelja Jevgenija Bauera.

Radnja
Mladić igra karte i odjednom se ispostavi da je osumnjičen za prevaru. Poznati pariški avanturist odlučuje mu pomoći.

Uloge
 Vjačeslav Svoboda
 Nikolaj Radin
 Emma Bauer
 Mihail Stalskij
 Marija Boldyreva

Izvori

Vanjske poveznice
 Kralj Pariza na Kino Poisk

Ruski filmovi 1910-ih

Kralj Pariza


Hedegården fra Vemb er en hedegård − en gård på heden − der lå i Vemb i Vestjylland indtil Frilandsmuseet erhvervede den i 1930, flyttede den i 1961 og åbnede den for publikum i 1965. Gården havde to længer og lå frit i det åbne landskab udsat for den dominerende vestenvind; derfor var kålhaven indhegnet med et lavt dige og lå i læ af gården.

Galleri

Noter

Se også
 Frilandsmuseets bygninger

Eksterne henvisninger

 "Kålgård fra Vemb" , om gårdens køkkenhave

Frilandsmuseet
Landbrug

Hedegård fra Vemb, Holstebroegnen (Frilandsmuseet)


Ceceli, Ortaköy - Aksaray ili Ortaköy ilçesine bağlı köy
 Ceceli, Türkoğlu - Kahramanmaraş ili Türkoğlu ilçesine bağlı mahalle
 Mustafa Ceceli - şarkıcı

Ceceli


El singuili, llamado también sigguili es una danza ritual que se baila en la isla de Sri Lanka, concretamente en la región que se extiende al este del Gal Oya National Park, en particular entre los naturales de los poblados de Wadinagala, Dewalahinda y Ambagahawela.
Los danzantes forman un coro e invocan a Singuili o Sigguili, la divinidad que da nombre al baile; dan palmas y agitan violentamente la cabeza (llegando en ocasiones a provocarse daños graves).

La doctora Sandra Lucchini de la Universidad de Roma "La Sapienza" ha establecido en su obra sobre mitología y ritología comparadas que esta danza puede tener su origen en un baile como el de los coribantes o de las bacantes.

Bibliografía
 S. Lucchini, Miti e rituali dalle origini ad oggi, Ed. Imperia, Roma, 2008.

Géneros y formas musicales de danza
Arte de Sri Lanka
Danzas rituales

Singuili


Fuhse ist der Familienname folgender Personen:
 Franz Fuhse (1865–1937), deutscher Kunsthistoriker, Konservator und Museumsleiter
 Wilhelm Fuhse (1871 bis nach 1937), deutscher Jurist

Fuhse ist der Name folgender Gewässer:
 die Fuhse, ein Nebenfluss der Aller in Niedersachsen
 Fuhsekanal (Celle) (auch Aller-Fuhsekanal), ein verbindendes Gewässer zwischen den Flüssen Fuhse und Aller im Landkreis Celle in Niedersachsen
 Fuhsekanal (Braunschweig), ein im 18. Jahrhundert zum Torftransport gestochener Kanal

Siehe auch:
 Fuse

Fuhse (Begriffsklärung)


Kim Antonie Roda Clijsters (d. Bilzen 8 Haziran 1983), Belçikalı eski tenisçidir.

Kim Clijsters'in babası da kendisi gibi bir sporcu olan Leo (Lei) Clijsters (Opitter, 9 Kasım 1956 - 4 Ocak 2009) Belçikalı futbolcu ve antrenördür.

Kim Clijsters daha önce oynadığı 4 Grand Slam-turnuvasından yenilgiyle ayrıldı. 5. denemesinde 2005 ABD Açık'ta Mary Pierce'i eleyerek, ilk kez bir Grand Slam turnuvası kazandı. İkinci Grand Slamini ise 2011 Avustralya Açık Tenis Turnuvasında başarılı olmuştur.

Uzun bir süre kendisi gibi tenisçi olan Lleyton Hewitt ile beraber olan sporcunun bu ilişkisi 2004'ün Ekim ayında son bulmuştur.

Amerikalı basketbolcu Brian Lynch ile evlenen Clijsters,bir kız çocuğu dünyaya getirmiştir.Kızının adı Jada'dır. Ayrıca Kim Clijsters 2012 Amerika Açık Tenis Turnuvasından sonra kariyerini sonlandıracağını açıklamıştır.

Dış bağlantılar
 Kim Clijsters'ın hayran sitesi
  WTA Players

1983 doğumlular
Belçikalı kadın tenisçiler
Yaşayan insanlar
Avustralya Açık şampiyonları

Kim Clijsters


Karlo IV. Kurjaković Krbavski (Udbina, o. 1440. – Udbina, 9. rujna 1493.), hrvatski velikaš i krbavski knez iz velikaške obitelji Kurjakovića Krbavskih od roda Gusića.

Životopis

Rodio se u obitelji oca, kneza Karla III. Kurjakovića († prije 1461.) i majke, kneginje Margareta Nelipić, kćeri cetinskog i omiškog kneza Ivaniša Nelipčića († 1434.). Imao je starijeg brata Pavla, koji se spominje u izvorima u razdoblju od 1453. do 1469. godine.

Bio je u Hrvatskoj jedan od glavnih protivnika hrvatsko-ugarskog kralja Vladislava II. Jagelovića (1490. – 1516.).

Sudjelovao je sa svojom vojskom, zajedno s vojnim snagama drugih hrvatskih velikaša pod zapovjedništvom hrvatskog bana Emerika Derenčina u bitci na Krbavskom polju 1493. godine, gdje je osmanska vojska pod vodstvom Jakub-paše teško porazila hrvatsku vojsku. U sukobu je Karlo IV. bio zarobljen i smaknut.

Privatni život

Bio je oženjen Dorotejom Frankapan, kćerkom kneza Bartola IX. Frankapana Tržačkg († 1458./61.), s kojom je imao troje djece: sinove Karla, koji je umro vjerojatno u ranoj dobi 1492. godine i Ivana Karlovića (1485. – 1531.), posljednjeg potomka obitelji Kurjakovića te kćer Jelenu Karlović, suprugu kneza Nikole III. Zrinskog (1488./89-1534.), koja je ujedno bila majka sigetskog junaka Nikole IV. Zrinskog.

Hrvatsko plemstvo
Kurjakovići

Karlo IV. Kurjaković


An Psychilis cogniauxii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Louis Otho Otto Williams, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ruben Primitivo Sauleda. An Psychilis cogniauxii in nahilalakip ha genus nga Psychilis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Psychilis

Psychilis cogniauxii


Green Future Group este o marcă românească a companiei Super Ball fondată în 2006 care produce și comercializează produse destinate somnului.

Istoric și rezultate financiare
Claudiu Stepan și Cristian Badea au pus bazele unui business în producția de perne și pilote în satul Covaci din județul Timiș, ajungând în anul 2010 la afaceri de 20,9 milioane de lei (4,9 milione de euro) și un profit de 786.019 lei (187.000 euro), la un număr de 78 de angajați.
Producătorul de perne și pilote Super Ball Timiș a avut o creștere pe timp de criză de 78%.

În anul 2013, a fost lansat brandul Green Future care reprezintă șase producători români: Softex, Super Ball, Alcam International, Super Ball International, Pal Group, Green Future Recycling.

Brandul Green Future a fost lansat inițial pe piața externă și și-a consolidat poziția în industria de mobilă și articole de casă, având peste 4.500 de clienți industriali în Europa de Est.

În 2014 exportul a reprezentat 20%, iar pentru 2015 și 2016 este prevăzută o creștere de până la 50 – 60%. Cifra de afaceri din anul 2014 a fost de peste un milion de euro. Până în vara anului 2015 produsele au fost exportate în țări precum Anglia, Bulgaria, Germania, Italia, Suedia, dar și Islanda, Olanda, Suedia, Coreea de Sud și Japonia.

Portofoliul de produse
Produsele companiei sunt destinate atât industriei producătoare de mobilier (perne de tapițerie), industriei hoteliere (saltele, lenjerii de pat, perne, pilote), dar și micilor consumatori de produse de uz casnic (saltele, perne, lenjerii de pat, pilote).

Produsele Green Future se pot comercializa online, din cele două showroom-uri aflate în București și Timiș cât și prin intermediul magazinelor partenere Lem's, Accesoria Group, Koncepto și Naürlich. . Începând cu anul 2014, Green Future se numără printre brandurile din gama permanentă comercializată de magazinul Emag la categoria Home&Deco.

Note

Legături externe
Site web oficial

Companii de mobilă din România
Mobilier

Green Future Group


The second USS Steinaker (DD-863/DDR-863/DD-863) was a  of the United States Navy.

Namesake
Donald Baur Steinaker was born on 15 September 1922 at Syracuse, New York. He enlisted in the United States Marine Corps Reserve on 20 March 1941. He served at Marine Corps Recruit Depot Parris Island, South Carolina, and at Marine Corps Base Quantico, Virginia, before he was sent to the South Pacific for service during World War II.

During the Guadalcanal campaign, Private First Class Steinaker was killed in action at the Matanikau River on Guadalcanal on 9 October 1942 when his unit was attacked during a heavy Japanese offensive. He refused to be dislodged from his position and died at his post. He was posthumously awarded the Navy Cross.

The destroyer escort  was named for him, but its construction was cancelled in 1944.

Construction and commissioning
Steinaker was laid down by the Bethlehem Steel Corporation at Staten Island in New York on 1 September 1944, launched on 13 February 1945 by Miss Carol Steinaker and commissioned on 26 May 1945.

History
Steinaker held her shakedown cruise off Guantanamo Bay, Cuba, and returned to Norfolk, Virginia, her home port, where she acted as a training ship for the remainder of the year. Until 1952, the destroyer alternated her operations between the east coast with the Atlantic Fleet and deployment with the 6th Fleet. She was deployed to the Mediterranean in 1947, 1949, 1950, 1951, and the first five months of 1952.

Steinaker entered the Norfolk Naval Shipyard on 1 July 1952 for conversion to a radar picket destroyer and was classified as DDR-863. The work was completed on 28 February 1953 and shakedown at Guantanamo Bay followed. She made her first deployment to the 6th Fleet as a picket destroyer from 16 September to 3 February 1954. She also served with the 6th Fleet for portions of 1955, 1958, 1959, 1960, 1962, 1963, and 1965. In 1964, the destroyer was converted under the FRAM program and given modern antisubmarine weapons and detection equipment. On 1 July of that year, she resumed the designation, DD-863.

Steinaker was in the Red Sea and Indian Ocean for two months in 1967 as a unit of the Middle East Force. On 26 March 1968, she stood out of Norfolk headed for her first tour in the western Pacific. She transited the Panama Canal on 31 March and—after calling briefly at San Diego, Pearl Harbor, Midway, Guam, and the Philippine Islands—arrived off Vietnam.

Steinaker was assigned to the 7th Fleet from 20 May through 1 October and participated in naval gunfire support operations off Bình Thuận and Phú Yên provinces; "Sea Dragon" operations off the coast of North Vietnam to interdict seaborne infiltration of Communist forces into South Vietnam; and antiaircraft picket duty off the demilitarized zone. She also operated with aircraft carriers conducting strikes against North Vietnam.

Steinaker returned to the east coast of the United States, via Subic Bay, Singapore, Yokosuka, and Okinawa. She arrived at Norfolk on 5 November 1968 and resumed Atlantic Fleet operations until 9 January 1970. At that time, she was assigned to NATO's Standing Naval Force, Atlantic. This tour lasted until 23 July 1970. She made another voyage to the Mediterranean from 23 February to 23 July 1971 and returned to the North Atlantic from 10 July to 18 November 1972.

Steinaker was transferred to Destroyer Squadron 10, Naval Reserve Force, on 1 July 1973 and changed her home port to Baltimore. Into December 1974, she serves as a training ship for reserves.

Steinaker received two battle stars for service in Vietnam.

Steinaker was decommissioned and stricken from the Naval Vessel Register on 24 February 1982, transferred to Mexico and renamed Netzahualcoyotl.

References

External links

 Photo gallery at navsource.org

Gearing-class destroyers of the United States Navy
Ships built in Staten Island
1945 ships
World War II destroyers of the United States
Cold War destroyers of the United States
Vietnam War destroyers of the United States
Quetzalcóatl-class destroyers

it:ARM Netzahualcoyotl (D-102)#USS Steinaker (DD-863)

USS Steinaker


Shota Arai (født 1. november 1988) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy og Kawasaki Frontale.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shota Arai (fodboldspiller, født 1988)


Gergei (sardinski: Gerxèi) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 374 metra i ima populaciju od 1 224 stanovnika. Prostire se na teritoriju od 36,18 km². Gustoća naseljenosti je 34 st/km².Susjedne općine su: Barumini, Gesturi, Mandas i Serri.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Gergei


Polens nationalvåben består af en hvid ørn på en rødfarvet bund. Ørnen bærer en krone, og har et gyldent næb og gyldne kløer. I Polen kaldes nationalvåbnet normalt Den hvide ørn (polsk Orzeł Biały).

Den nuværende udgave af nationalvåbnet er fra 1927. Den hvide ørn forekommer på mønter fra kong Bolesławs tid, og var i begyndelsen piastenes familievåpen. Den hvide ørn blev gjort til nationasymbol af Przemysł 2. i 1295.

Polakkene har en velkendt legende om våbenets oprindelse: ifølge historien gik de tre høvdingebrødre Lech, Czech og Rus hver sin vej og oprettede hvert sit rig. Czech blev fader til tjekkerne og Rus til rutenerne. Da Lech kom til en plads i det nuværende Polen, søgte han ly natten, hvor han så en hvid ørn flyve op fra sin rede mod den røde solnedgang, hvilket forklarer den røde baggrunden på våbnet. Begejstret bestemte han sig for at slå sig ned der, og placerede ørnen i sit våben. Her grundlagde Lech ifølge legenden Polens første hovedstad, som han kalte Gniezdno (i dag Gniezno), fra ordet gniazdo (rede).

Nationalvåben
Rigsvåbener fra Europa

Polens nationalvåben


توماس هيتسلبيرغر  من مواليد 5 أبريل 1982 في ميونخ في ألمانيا، لاعب كرة قدم ألماني. لعب لعدة أندية منها نادي فولفسبورغ الألماني عام 2011.

بدأ باللعب مع منتخب ألمانيا لكرة القدم في عام 2004.

مسيرته الكروية
لعب توماس هيتزلسبيرغر خلال مسيرته الاحترافية مع 8 أندية في ستة عشر موسمًا وسجل خلالها 31 هدفًا ضمن 259 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس وفاز في موسم واحد بالدوري.

خاض توماس هيتزلسبيرغر مسيرته مع نادي بايرن ميونخ ب في موسم 1999–00 لمدة موسم واحد، لم يشارك في أي مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي أستون فيلا في موسم 2000–01 ليلعب معه خمسة مواسم، حيث شارك في 99 مباراة سجل خلالها 8 أهداف. لينتقل بعدها إلى نادي شتوتغارت في موسم 2005–06 ليلعب معه خمسة مواسم، مشاركًا في 125 مباراة سجل خلالها 20 هدف. ثم انتقل إلى نادي لاتسيو في موسم 2009–10 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 6 مباريات سجل خلالها هدفًا واحدًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي وست هام يونايتد في موسم 2010–11 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 11 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل بعدها إلى نادي فولفسبورغ في موسم 2011–12 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 6 مباريات ولم يسجل أي هدف. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى نادي إيفرتون في موسم 2012–13 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 7 مباريات ولم يسجل أي هدف أيضًا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون ألمان مغتربون في إنجلترا
رياضيون مثليون من ألمانيا
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو أستون فيلا
لاعبو إيفرتون
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو شتوتغارت
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كأس القارات 2005
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم رجالية ألمان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مثليون
لاعبو كرة قدم مثليون من ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون ألمان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من ميونخ
لاعبو لاتسيو
لاعبو منتخب ألمانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي تشيسترفيلد
لاعبو نادي شتوتغارت
لاعبو نادي فولفسبورغ
لاعبو وست هام يونايتد
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1982

توماس هيتزلسبيرغر


بلدية فيغاديو (بالإسبانية: Vegadeo) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية فيغاديو 4.160 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية فيغاديو

بلديات أشتورية

فيغاديو


النقد التاريخي أو النقد الأعلى فرع من التحليل الأدبي الذي يحقق في أصول النص، وعند استعماله في الدراسات الكتابية فهو يحقق كتب الكتاب المقدس. وفي الدراسات الكلاسيكية يركز النقد العالي الحديث في القرن التاسع عشر على الجمع النقدي والترتيب الزمني لنصوص المصادر. وسواء كان كتابيا أو كلاسيكيا أو بيزنطيا أو عن العصور الوسطى فإنه يركز على مصادر الوثيقة ليحدد من كتبها وكيف وأين كتبت. وعلى سبيل المثال يتعامل النقد العالي مع المشكلة السينوبتية وعلاقة متى ومرقس ولوقا ببعضهم البعض. وفي بعض الحالات يؤكد النقد العالي الفكرة التقليدية للكنيسة عن مؤلف رسائل بولس، وفي حالات أخرى يتعارض مع التقاليد الكنسية ومع الأناجيل أو حتى كلمات الكتاب المقدس كما في رسالة بطرس الثانية. ومن القضايا المركزية للنقد العالي الفرضية الوثائقية.

يعتقد أن أول من درس الكتاب المقدس في ضوء النقد العالي هو الباحث الهولندي دسيدريوس إراسموس (1466؟ - 1536).

يستخدم النقد العالي مع النقد السفلي أو النصي الذي يحاول تحديد ما قاله النص الأصلي قبل تغييره بالخطأ أو العمد. فبعد أن يقوم النقد النصي بالعمل وتقديم فكرة جيدة عن النص الأصلي يأتي عمل باحثي النقد العالي ويقارنون النص مع كتابات مؤلفين آخرين.

يتعامل النقد العالي مع نص الكتاب المقدس على أساس أن الكاتبين كانوا بشرا في عصر معين وأصحاب أغراض بشرية مختلفة، وليس كنص إلهي معصوم عن الخطأ. ويستخدم النقد النصي لتفسير النصوص الكتابية على أساس الأدلة داخل النص فقط.
ومن الأمثلة تعامل الطبعات المختلفة لدائرة المعارف البريطانية مع مسألة سفينة نوح. ففي الطبعة الأولى في 1771 تعومل مع القصة على أنها صحيحة وقدم الشرح العملي التالي: «برهن بوتيو وكيرشر هندسيا على أساس أن الذراع قدم ونصف بأن السفينة كانت واسعة بما يكفي لكل الحيوانات التي افترض دخولها فيها... وأن عدد أنواع الحيوانات الموجودة أقل مما تخيل ولا يصل إلى مئة حيوان من ذوات الأربع». لكن الموسوعة تقول في طبعتها الثامنة عن قصة نوح: «يمكن تذليل الصعوبات المتعلقة بالاعتقاد أن كل أنواع الحيوانات عاشت في السفينة باعتماد اقتراح المطران ستيلينغفليت والذي وافق عليه ماثيو بول وآخرون بأن الطوفان لم يشمل كل الأرض المسكونة». وفي الطبعة التاسعة في 1875 ليس هناك محاولة للتوفيق بين قصة نوح والحقائق العلمية بل قدمت القصة بدون تعليق. أما في طبعة 1960 فنجد التالي: «قبل أيام» النقد العالي«وانتشار النظرات العلمية الحديثة عن أصل الأنواع كان هناك الكثير من النقاش بين المتعلمين واقترحت عدة نظريات عبقرية وغريبة حول عدد الحيوانات في السفينة».

أقسامه
أولاً: النقد الخارجي أو نقد الأصول
ويتضمن تعييين شخصية المؤلف وتحديد زمن التدوين ومكانه والتحقق من صدق الوثيقة، وينقسم إلى قسمين هما: نقد التصحيح ونقد المصدر.

نقد التصحيح: يعني مدى صحة الوثيقة، فقد يكون نص الوثيقة محرفاً في بعض أو كل أجزاءها أو تحتوي على عبارات ونصوص تؤثر في طبيعة الحدث أو الواقعة التي يكتب عنها، فنقد التصحيح يسعى إلى استرجاع واستعادة أفضل نسخة ممكنة للنص الأصلي.

نقد المصدر (السند): فهنا لابد من معرفة صحة مصدر الوثيقة وأمانة الكاتب، فمن الأمور التي نبحث عنها التأكد من اسم مؤلفها وزمان تدوينها ومكانه وشخصيته وعلاقته بالحوادث التي كتب عنها، وهل شاهد الحدث بنفسه أم سمع عنه أم نقل المعلومات من الغير.

ثانياً: النقد الداخلي (الباطني)

يعتبر النقد الخارجي مجرد عملية تحضيرية للمرحلة التالية وهي مرحلة النقد الداخلي (الباطني)، ويمر النقد الداخلي عبر مرحلتين: الأولى نقد باطني إيجابي، والثانية نقد باطني سلبي.
أ/النقد الباطني الإيجابي: وهو عبارة عن تحليل الأصل التاريخي بقصد تفسيره، وإدراك معناه وذلك في مرحلتين وهما:

أولاً: تفسير النص وتحديد المعنى الحرفي له عبارة عن عملية لغوية يمكن القيام بها عبر عدة خطوات كالتالي:
- أن الكلمات لا تحمل نفس المعنى في كل الأزمنة، فلا بد من تحديد معنى بعض الالفاض بالرجوع إلى المراجع الخاصة بذلك
-تختلف معاني الكلمات من مكان إلى آخر، ويعين في ذلك فهم اللهجات المحلية وبخاصة التي دون بها النص.
-ينبغي الإلمام بطريقة الكاتب في التعبير وأسلوبه.
-ينبغي ألا تفسر كلمة أو جملة بذاتها، بل لابد من دراسة المعنى في نطاق السياق العام.

ثانياً: إدراك المعنى الحقيقي للنص ومعرفة غرض المؤلف مما كتبه، فقد يستخدم المؤلف بعض الأساليب والتراكيب غير الواضحة، وإن كانت عباراته مخالفة أو متعارضة مع الحقائق التاريخية المعروفة لديه، فإن ذلك يدل على وجود معنى خفي عند الكاتب.
النقد الباطني السلبي: يتم عن طريق أمرين، أولها التثبت من صدق المؤلف وعدالته وهل كذب أم لا، والأمر الثاني هو التثبت من صدق المعلومات التي أوردها ودقتها، وهل أخطأ المؤلف أم خُدِع أم لم يخطأ ولم يخدع.

ومن أراء ابن خلدون في النقد الباطني السلبي أنه لابد من فحص الأخبار واجتناب الأخبار التي فيها الكذب، والتي يؤدي إلى الوقوع فيها أحد الأسباب التالية وهي:
-الثقة بالناقلين.
-توهم الصدق.
-الجهل بتطبيق الأحوال على الوقائع، لأجل ما يداخلها من التلبيس والتصنيع.
كما يرى أنه لابد من معرفة طبائع العمران، لأن لكل حادث من الحوادث الطبيعية تخصه في ذاته، وفيما يعرض له من أحواله، وينبغي أن يكون ذلك سابقاً على مسألة تعديل الرواة.

صفات الناقد التاريخي

 لن يستطيع المؤرخ أن يصل إلى درجة الاقتدار في التعامل مع التاريخ ووثائقه، إذا لم يمارس النقد بقواعده العلمية، لأن الاكتفاء بالاعتماد على جهود الآخرين وتعاملهم مع الوثائق لا تنمي القدرات، ومقابل ذلك هناك من المؤرخين الذين يمتلكون المهارات الكافية للتعامل مع النصوص سوءاً تعامل معها بنفسه منذ البداية أم اعتمد على ما قام به غيره.

وهناك بعض الصفات التي لابد من توفرها في الناقد ومن أهمها ما يلي:

الأهلية العلمية والكفاءة: بأن يتخصص الناقد بنقد الأعمال في مجال تخصصه وأن يمتلك الثقافة الواسعة في مختلف الميادين والتي تؤهله لإعطاء رأيه بكل ثقة.
الأمانة والصدق والحياد والموضوعية في تعامله مع النصوص التاريخية في إطار تخصصه الدقيق.
العدالة والإنصاف: يصدر أحكامه بكل شفافية ونزاهة بعيداً عن التعصب والميل والهوى، بأن يعلل أحكامه ويفسر رأيه بناءً على أسس علمية غير خاضعة لعاطفته أو ميوله الشخصية.
التزام الأدب: يجب ان يكون النقد بعيداً عن الإساءة بالآخرين.
أن يمتاز الناقد بقوة الفطنة والانتباه.
ان يكون محباً للنقد التاريخي متمتعاً بالصبر ومواجهة الصعوبات.
أن يمتاز بهدوء الطبع والأناة.
ان يتمتع بحاسة نقدية قادرة على التأليف بين معطيات معينة واستنتاج الحقائق منها.
أن يكون مدقق منقب، حيث يحاول تفسير النص، وأن يلم أولاً بلغة الأصل الذي يدرس، ويجيد فهم هذه اللغة كما عرفت واستعملت في العصر الذي عاش فيه راوي الرواية.
أن يكون عارفاً بعلوم الأوائل.

إن منهج النقد التاريخي، عند المؤرخ، يستند إلى عمليتين كبرى: هي النقد الخارجي، والنقد الداخلي.

فالنقد الخارجي يبحث في أصالة الوثيقة وعدم تزويرها، ويهتم نقد المصدر بتحديد صاحب الوثيقة وتاريخها ومكان تدوينها، أما نقد التصحيح فهو الذي يستهدف معرفة أصول النسخ غير الأصيلة.

أما النقد الداخلي (الباطني) فيمر في مرحلتين الأولى النقد الباطني الإيجابي: والذي يبحث في معرفة معاني الوثيقة الظاهرة وغير الصريحة، كما يبحث نقد الكفاءة في قدرة الكاتب (الشاهد) على نقل الأحداث بكفاءة.

والثانية النقد الباطني السلبي: والتي يتم فيها نقد الصدق الذي يبحث في احتواء الشهادة على الكذب من عدمه، بالإضافة إلى نقد الدقة الذي يبحث مدى وقوع الكاتب في أخطاء غير متعمدة.

أنظر كذلك
نقد أدبي (أديان)
تاريخ الصيغة اللغوية

وصلات خارجية
 Rutgers University: Synoptic Gospels Primer: introduction to the history of literary analysis of the Greek gospels, and aids in confronting the range of factors that need to be taken into consideration in accounting for the literary relationship of the first three gospels.
 Journal of Higher Criticism
 From the Divine Oracle to Higher Criticism
 Catholic Encyclopedia article "Biblical Criticism (Higher)"
 Dictionary of the history of Ideas - Modernism and the Church
 Teaching Bible based on Higher Criticism
 "Historical Criticism and the Evangelical" by Grant Osborne
 "From the Divine Oracle to Higher Criticism" from The Warfare of Science With Theology by Andrew White, 1896
 Catholic Encyclopedia article (1908) "Biblical Criticism (Higher)"
 Dictionary of the history of Ideas: Modernism in the Christian Church</small>

مراجع

 Gerald P. Fogarty, S.J. American Catholic Biblical Scholarship: A History from the Early Republic to Vatican II, Harper & Row, San Francisco, 1989, ISBN 0-06-062666-6. Nihil obstat by Raymond E. Brown, S.S., and Joseph A. Fitzmyer, S.J.

-	أوسينوبوس، لانجلو، وأخرون (1981م)، النقد التاريخي، ط4 ، ترجمة: عبد الرحمن بدوي، الكويت: وكالة المطبوعات.
-	لوغف، جاك (2007م)، التاريخ الجديد، ط1، بيروت: المنظمة العربية للترجمة.
-	محمد، أبجي (2016م)، النقد التاريخي خطواته المنهجية والقضايا التاريخية المهيكلة له، مجلة دار الفكر، العدد 169.

نقد أدبي
نقد كتابي

نقد تاريخي