In most computer programming languages, a while loop is a control flow statement that allows code to be executed repeatedly based on a given Boolean condition. The while loop can be thought of as a repeating if statement.

Overview
The while construct consists of a block of code and a condition/expression. The condition/expression is evaluated, and if the condition/expression is true, the code within all of their following in the block is executed. This repeats until the condition/expression becomes false. Because the while loop checks the condition/expression before the block is executed, the control structure is often also known as a pre-test loop. Compare this with the do while loop, which tests the condition/expression after the loop has executed.

For example, in the C programming language (as well as Java, C#, Objective-C, and C++, which use the same syntax in this case), the code fragment

int x = 0;

while (x < 5) {
    printf ("x = %d\n", x);
    x++;
}

first checks whether x is less than 5, which it is, so then the {loop body} is entered, where the printf function is run and x is incremented by 1. After completing all the statements in the loop body, the condition, (x < 5), is checked again, and the loop is executed again, this process repeating until the variable x has the value 5.

Note that it is possible, and in some cases desirable, for the condition to always evaluate to true, creating an infinite loop. When such a loop is created intentionally, there is usually another control structure (such as a break statement) that controls termination of the loop.
For example:

while (true) {
    // do complicated stuff
    if (someCondition)
        break;
    // more stuff
}

Demonstrating while loops
These while loops will calculate the factorial of the number 5:

ActionScript 3
var counter: int = 5;
var factorial: int = 1;

while (counter > 1) {
    factorial *= counter;
    counter--;
}

Printf("Factorial = %d", factorial);

Ada

with Ada.Integer_Text_IO;

procedure Factorial is
    Counter   : Integer := 5;
    Factorial : Integer := 1;
begin
    while Counter > 0 loop
        Factorial := Factorial * Counter;
        Counter   := Counter - 1;
    end loop;

    Ada.Integer_Text_IO.Put (Factorial);
end Factorial;

APL
counter ← 5
factorial ← 1

:While counter > 0
    factorial ×← counter
    counter -← 1
:EndWhile

⎕ ← factorial

or simply
!5

AutoHotkey
counter := 5
factorial := 1

While counter > 0
    factorial *= counter--

MsgBox % factorial

Microsoft Small Basic
counter = 5    ' Counter = 5
factorial = 1  ' initial value of variable "factorial"

While counter > 0
    factorial = factorial * counter
    counter = counter - 1
    TextWindow.WriteLine(counter)
EndWhile

Visual Basic
Dim counter As Integer = 5    ' init variable and set value
Dim factorial As Integer = 1  ' initialize factorial variable

Do While counter > 0
    factorial = factorial * counter
    counter = counter - 1
Loop     ' program goes here, until counter = 0

'Debug.Print factorial         ' Console.WriteLine(factorial) in Visual Basic .NET

Bourne (Unix) shell
counter=5
factorial=1
while [ $counter -gt 0 ]; do
    factorial=$((factorial * counter))
    counter=$((counter - 1))
done

echo $factorial

C or C++
int main() {
    int count = 5;
    int factorial = 1;

    while (count > 1)
        factorial *= count--;

    printf("%d", factorial);
}

CFML

Script syntax
counter = 5;
factorial = 1;

while (counter > 1) {
    factorial *= counter--;
}

writeOutput(factorial);

Tag syntax
<cfset counter = 5>
<cfset factorial = 1>
<cfloop condition="counter GT 1">
    <cfset factorial *= counter-->
</cfloop>
<cfoutput>#factorial#</cfoutput>

Fortran
program FactorialProg
    integer :: counter = 5
    integer :: factorial = 1

    do while (counter > 0)
        factorial = factorial * counter
        counter = counter - 1
    end do

    print *, factorial
end program FactorialProg

Go
Go does not have a while statement, but it has the function of a for statement if you omit some elements of the for statement.

counter, factorial := 5, 1

for counter > 1 {
	counter, factorial = counter-1, factorial*counter
}

Java, C#, D
The code for the loop is the same for Java, C# and D:

int counter = 5;
int factorial = 1;

while (counter > 1)
    factorial *= counter--;

JavaScript
let counter = 5;
let factorial = 1;

while (counter > 1)
    factorial *= counter--;

console.log(factorial);

Lua
counter = 5
factorial = 1

while counter > 0 do
  factorial = factorial * counter
  counter = counter - 1
end

print(factorial)

MATLAB & GNU Octave
counter = 5;
factorial = 1;

while (counter > 0)
    factorial = factorial * counter;      %Multiply
    counter = counter - 1;                %Decrement
end

factorial

Mathematica
Block[{counter=5,factorial=1},  (*localize counter and factorial*)
    While[counter>0,            (*While loop*)
        factorial*=counter;     (*Multiply*)
        counter--;              (*Decrement*)
    ];

    factorial
]

Oberon, Oberon-2 (programming language), Oberon-07, or Component Pascal
MODULE Factorial;
IMPORT Out;
VAR
    Counter, Factorial: INTEGER;
BEGIN
    Counter := 5;
    Factorial := 1;

    WHILE Counter > 0 DO
        Factorial := Factorial * Counter;
        DEC(Counter)
    END;

    Out.Int(Factorial,0)
END Factorial.

Maya Embedded Language
int $counter = 5;
int $factorial = 1;

int $multiplication;

while ($counter > 0) {
    $multiplication = $factorial * $counter;

    $counter -= 1;

    print("Counter is: " + $counter + ", multiplication is: " + $multiplication + "\n");
}

Nim

var
  counter = 5            # Set counter value to 5
  factorial = 1          # Set factorial value to 1

while counter > 0:       # While counter is greater than 0
    factorial *= counter # Set new value of factorial to counter.
    dec counter          # Set the counter to counter - 1.

echo factorial

Non-terminating while loop:

while true:
  echo "Help! I'm stuck in a loop!"

Pascal
Pascal has two forms of the while loop, while and repeat. While repeats one statement (unless enclosed in a begin-end block) as long as the condition is true. The repeat statement repetitively executes a block of one or more statements through an until statement and continues repeating unless the condition is false. The main difference between the two is the while loop may execute zero times if the condition is initially false, the repeat-until loop always executes at least once.

program Factorial1;
var
    Fv: integer;

    procedure fact(counter:integer);
    var
        Factorial: integer;

    begin
         Factorial := 1;

         while Counter > 0 do
         begin
             Factorial := Factorial * Counter;
             Counter := Counter - 1
         end;

         WriteLn(Factorial)
     end;

begin
    Write('Enter a number to return its factorial: ');
    readln(fv);
    repeat
         fact(fv);
         Write('Enter another number to return its factorial (or 0 to quit): ');
     until fv=0;
end.

Perl
my $counter   = 5;
my $factorial = 1;

while ($counter > 0) {
    $factorial *= $counter--; # Multiply, then decrement
}

print $factorial;

While loops are frequently used for reading data line by line (as defined by the $/ line separator) from open filehandles:

open IN, "<test.txt";

while (<IN>) {
    print;
}

close IN;

PHP
$counter = 5;
$factorial = 1;

while ($counter > 0) {
    $factorial *= $counter--; // Multiply, then decrement.
}

echo $factorial;

PL/I
declare counter   fixed initial(5);
declare factorial fixed initial(1);

do while(counter > 0)
    factorial = factorial * counter;
    counter = counter - 1;
end;

Python
counter = 5                           # Set the value to 5
factorial = 1                         # Set the value to 1

while counter > 0:                    # While counter(5) is greater than 0
    factorial *= counter              # Set new value of factorial to counter.
    counter -= 1                      # Set the counter to counter - 1.

print(factorial)                      # Print the value of factorial.

Non-terminating while loop:

while True:
    print("Help! I'm stuck in a loop!")

Racket
In Racket, as in other Scheme implementations, a named-let is a popular way to implement loops:
#lang racket
(define counter 5)
(define factorial 1)
(let loop ()
    (when (> counter 0)
        (set! factorial (* factorial counter))
        (set! counter (sub1 counter))
        (loop)))
(displayln factorial)
Using a macro system, implementing a while loop is a trivial exercise (commonly used to introduce macros):
#lang racket
(define-syntax-rule (while test body ...) ; implements a while loop
    (let loop () (when test body ... (loop))))
(define counter 5)
(define factorial 1)
(while (> counter 0)
    (set! factorial (* factorial counter))
    (set! counter (sub1 counter)))
(displayln factorial)
But note that an imperative programming style is often discouraged in Racket (as in Scheme).

Ruby
# Calculate the factorial of 5
i = 1
factorial = 1

while i <= 5
  factorial *= i
  i += 1
end

puts factorial

Rust
fn main() {
    let mut counter = 5;
    let mut factorial = 1;

    while counter > 1 {
        factorial *= counter;
        counter -= 1;
    }

    println!("{}", factorial);
}

Smalltalk
Contrary to other languages, in Smalltalk a while loop is not a language construct but defined in the class BlockClosure as a method with one parameter, the body as a closure, using self as the condition.

Smalltalk also has a corresponding whileFalse: method.

| count factorial |
count := 5.
factorial := 1.
[count > 0] whileTrue:
    [factorial := factorial * count.
    count := count - 1].
Transcript show: factorial

Swift
var counter = 5                 // Set the initial counter value to 5
var factorial = 1               // Set the initial factorial value to 1

while counter > 0 {             // While counter(5) is greater than 0
    factorial *= counter        // Set new value of factorial to factorial x counter.
    counter -= 1                // Set the new value of counter to  counter - 1.
}

print(factorial)                // Print the value of factorial.

Tcl
set counter 5
set factorial 1

while {$counter > 0} {
    set factorial [expr $factorial * $counter]
    incr counter -1
}

puts $factorial

VEX
int counter = 5;
int factorial = 1;

while (counter > 1)
    factorial *= counter--;

printf("%d", factorial);

PowerShell
$counter = 5
$factorial = 1

while ($counter) {
    $factorial *= $counter--
}

$factorial

While programming language
The While programming language is a simple programming language constructed from assignments, sequential composition, conditionals and while statements, used in the theoretical analysis of imperative programming language semantics.
C := 5;
F := 1;

while (C > 1) do
    F := F * C;
    C := C - 1;

See also
 Do while loop
 For loop
 Foreach
 LOOP (programming language) – a programming language with the property that the functions it can compute are exactly the primitive recursive functions

References

Control flow
Articles with example Ada code
Articles with example C code
Articles with example Fortran code
Articles with example Pascal code
Articles with example Perl code
Articles with example Python (programming language) code
Articles with example Racket code
Articles with example Smalltalk code

While loop


Dumanlı pars (Neofelis nebulosa) veya bulutlu pars, kedigiller (Felidae) familyasından Güney, Doğu ve Güneydoğu Asya'da yaşayan büyük bir etçil memeli türü. Uzaktan parsa benzer ve büyük kedilerin (Pantherinae/Pantherini) eski bir soyunun kalan tek örneği olarak kabul edilir.

Özellikleri
Dumanlı parsın gövde boyu 90 cm, kuyruk uzunluğu ise 80 cm gelir. Böylelikle büyüklüğü yaklaşık kurt köpeği kadardır. Kürkünün deseni mermer kedisine (ebrulu kedi) benzer. Dumanlı pars, sarı zemin üzerinde büyük, koyu ve düzensiz şekillerde lekeler taşır. Bu lekelerin her biri içe doğru soluklaşır. Vücut büyüklüğüne oranla bütün kediler içinde en büyük köpek dişlerine sahip olanıdır.

Yaşam alanı
Dumanlı pars, Güneydoğu Asya'da Çin'in güneyinden Malakka'ya kadar, Doğu Himalayalar'dan Vietnam'a kadar dağılmışlardır. Ayrıca Java, Sumatra, Borneo ve Tayvan Adaları da anavatanıdır. Tropik yağmur ormanları, dumanlı parsa habitat oluşturur.

Yaşam tarzı
Bu kediler tek başlarına yaşar ve genelde ağaç dallarında hareket ederler. Uzun kuyrukları denge kurmalarında yardımcı olur. Kediler içinde en iyi tırmanıcı olanlardandır. Avları arasında geyikler, yaban domuzları, maymunlar ve kuşlar bulunur. Sıkça bir dal üstünde pusu kurarak aniden sürpriz şekilde yukarıdan atlar.

Gebelik yaklaşık doksan gün sürer. Bir batında iki ile dört arasında yavru dünyaya getirir. Başlangıçta tek renk sarı olan yavru, karakteristik olan desenlerini ilk yaşam yılı boyunca alır.

Diğer
Kürkü yüzünden bulutlu pars geçmişte önemli ölçüde avlanmıştır. Bugün de hala avcılar tarafından takip altında olsa da asıl daha büyük tehdit yağmur ormanlarının tahrip edilmesidir. Alt türlerinden olan Tayvan dumanlı parsının (N. n. brachyurus) nesli tükenmiştir. Tür IUCN Kırmızı Liste'de, tehlike altında olarak sınıflandırılmıştır.

Dış bağlantılar

Neofelis
Hindistan'daki memeliler
1821'de tanımlanan omurgalılar

Dumanlı pars


Tsutomu Ogura (født 18. juli 1966) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har tidligere trænet Omiya Ardija.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Tsutomu Ogura


Nils Jörn (né le  à Bergen en Rügen) est un historien et auteur allemand. Il travaille aux archives de la ville hanséatique de Wismar depuis 2004 et en est le directeur depuis 2012.

Biographie
Après l'école à Karlshagen sur Usedom et à Wolgast, il effectue son service militaire avec la NVA de 1983 à 1986. En septembre 1986, il entreprend des études d'histoire et d'allemand à l'Université de Greifswald, où il se spécialise en histoire médiévale et moderne entre 1988 et 1990 sous la direction de . Il termine ses études en 1991 avec une licence d'enseignement de l'histoire. Il séjourne ensuite à l'Université de Greifswald pour suivre un cursus de recherche sur « Der hansische Stalhof in London in der Zeit von 1474 bis 1554 » sous la direction de . Un séjour de recherche le conduit à Londres en 1991-1992 à l' et à la London School of Economics. De 1994 jusqu'à son doctorat en 1996, il travaille comme assistant de recherche sur le projet commun "Der hansische Flandernhandel" aux universités de Greifswald et de Kiel. De 1996 à 1999, il travaille sur le projet commun "Die Integration des südlichen Ostseeraumes in das Alte Reich 1555–1806" des universités de Greifswald, Kiel et Augsbourg. Pendant les deux années suivantes, jusqu'en 2001, il travaille sur le projet financé par la  "Gerichtstätigkeit, personelle Strukturen und politisch relevante Rechtsprechung am Wismarer Tribunal 1653–1806" à la chaire d'histoire générale moderne de l'Université de Greifswald. Il rejoint ensuite l'Université Johann Wolfgang Goethe de Francfort-sur-le-Main en tant que post-doctorant pendant quinze mois. Entre 2002 et 2004, il travaille comme boursier DFG à l'Université de Greifswald dans la recherche et l'enseignement.

Depuis le  octobre 2004 Nils Jörn travaille aux archives de la ville hanséatique de Wismar. Au départ, il travaille comme assistant de recherche sur l'inventaire et l'évaluation des dossiers judiciaires du tribunal de Wismar, depuis 2012, il est responsable des archives. Nils Jörn est membre du conseil d'administration de la Commission historique de Poméranie et de la Société d'histoire, d'antiquité et d'art de Poméranie et depuis 2008 membre du conseil d'administration de la , également membre de la , président fondateur de la Société David Mevius et membre du conseil d'administration de l'Association des amis et sponsors des archives de la ville hanséatique de Wismar.

En collaboration avec l'historien de Greifswald Dirk Alvermann, Jörn publie le .

En tant qu'auteur, éditeur et co-auteur, il est impliqué dans de nombreuses publications.

Liens externes

Références

Historien allemand
Étudiant de l'université de Greifswald
Naissance en octobre 1964
Naissance à Bergen en Rügen

Nils Jörn


ألباني  هي مدينة تقع في أستراليا الغربية على بعد 420 كيلومترا جنوب جنوب شرقي مدينة بيرث على المحيط المتجمد الجنوبي. في عام 2006 ، كان يبلغ عدد سكانها 25.196 نسمة. مدينة ساحلية فضلا عن كونه أقدم مستوطنة في غربي أستراليا، والتي أسسها الكابتن ادموند لوكير في 1826.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لألباني:

توأمة
لألباني (أستراليا) اتفاقيات توأمة مع:
 توميوكا

أعلام

 هارفي بارنت
 آرثر درايفر
 تيد روبرتسون
 مارك اتكينز
 ريتشل هوكس
 اريك جيمس
 بيتر دراموند
 راسيل دوماس

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1826
تأسيسات سنة 1826 في أستراليا
تأسيسات سنة 1827 في أستراليا
مدن مرفئية في أستراليا
مدن موانئ في أستراليا الغربية

ألباني (أستراليا)


Nos chers voisins er en fransk tv-serie, der udspiller sig i og omkring beboelsesejendommen 28, rue de la Source.

Eksterne henvisninger

Tv-serier fra Frankrig

Nos chers voisins


හැඳින්වීම
දකුණු ආසියාතික කලාපීය සහයෝගිතා සංවිධානය (සාක්)

දකුණු ආසියාතික භූගෝලීය කලාපය මුල්කොට ගෙන ඇති වූ කලාපීය සංවිධානය 'සාක් ' සංවිධානය යනුවෙන් හැඳින්වේ. එය ඉංග‍්‍රීසි භාෂාවෙන් සැකසුණු අන්වර්ථ නාමයකි.ර සංවිධානයේ කටුයතු සඳහා යොදාගත හැකිය.  SOUTH ASIAN ASSOCIATION FOR REGIONAL CO-OPERATION යන සංවිධාන නාමය සංක්‍ෂිප්ත නාමයක් වශයෙන් සාක් (SAARC) යනුවෙන් භාවිතයේ යෙදේ. භාවිතය එසේ වුවද සාක් යන අන්වර්ථ නාමයෙන් අදහස් වන්නේ දකුණු ආසියාතික කලාපීය සහයෝගිතා සංවිධානය නැතහොත් කලාපීය සහයෝගිතාවය  යන්නයි.

භූගෝලීය කලාපයක් මුල් කොටගන ජාත්‍යන්තර සංවිධාන බිහිවීම වූ කලී  දෙවැනි ලෝක සංග‍්‍රාමය කෙළවර පටන් ඇති වූ දේශපාලන ප‍්‍රවණතාවයකි. මෙම දේශපාලන ප‍්‍රවණතායට මූලික හේතුව වූයේ ජාත්‍යන්තර ක‍්‍රමය තුළ තනි රටක් වශයෙන් පැවැත්ම දුෂ්කර බව, එක් එක් රාජ්‍යයන් විසින් ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් අවබෝධ කර ගැනීමයි. අන්‍යෝන්‍ය රඳා පැවැත්මක්(Inter-Dependence)සහිත ලෝකයේ රාජ්‍යයන්හි ආරක්‍ෂාව උදෙසාත්, ආර්ථික සහයෝගිතාවය උදෙසාත් අන්තර් රාජ්‍ය සහයෝගිතාවය වඩාත් ඵලදායී බව ලෝක ප‍්‍රජාව පසක් කර ගන්නට වූයේ දෙවන ලෝක යුද්ධය කෙළවරදී ඇති වූ අනාරක්‍ෂිතභාවය තුළිනි.

යුද්ධය නිමවීමේදී ඒතාක් ලෝකය හැසිර වූ අධීරාජ්‍යවාදී හා යටත්විජිතවාදී බලවේග බිඳවැටෙද්දී පහළ වූ නව සුපිරි බලවතුන් (Super Powers) නිසා හටගත් කඳවුරු වාදය නැතහොත් 'කුෂ්ණි' - යුද්ධය'(Cold -War) ලෝක දේශපාලනය තුළ අනාරක්‍ෂිත බවක්(Insecurity) ඇති කරනු ලැබීය. දේශපාලන වශයෙන් රාජ්‍යයන්හි ආරක්‍ෂාවටත්, ආර්ථික වශයෙන් රාජ්‍යයන්හි සංවර්ධනයටත් ඇති වූ මෙම අනාරක්‍ෂිත බව පිළිබඳ අභියෝගයට මුහුණ දීමට පළමුව යුරෝපා කලාපයේ රටවලූත්, දෙවනුව සෙසු කලාපයන්හි රටවලූත් යොදාගත් විකල්ප මාධ්‍යයක් වූයේ අන්තර් රාජ්‍ය මට්ටමින් කිසියම් භූගෝලීය කලාපයක් ආවරණය වන ආකාරයේ ජාත්‍යන්තර සංවිධාන නැතහොත් කලාපීය සංවිධාන බිහි කිරීමයි. ඒ අනුව දකුණු ආසියාව නම් වූ උප භූගෝලීය කලාපයට අයත් ඉන්දියාව, පාකිස්ථානය, බංගලිදේශය, ශ‍්‍රී ලංකාව, නේපාලය, භූතානය සහ මාලදිවයින යන රටවල් හතෙහි සාමාජිකත්වයෙන් යුක්තව සාක් සංවිධානය පිහිටුවා ගනු ලැබීය.2007 අප්‍රේල් 03 වැනි දින ඇෆ්ගනිස්ථානය සාර්ක් සංවිධානයේ සාමාජිකත්වය ලබා ගන්නා ලදී. මේ අනුව වත්මන් සාමාජිකයන් 8 දෙනෙකි.

සාක් සංවිධානයේ ප‍්‍රභවය

සාක් සංවිධානය යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන දකුණු ආසියාතික කලාපීය සහයෝගිතා සංවිධානය නිල වශයෙන් ආරම්භ වූයේ 1985 දෙසැම්බර් 08 වැනි දින සාක් රටවල රාජ්‍ය නායකයින්  විසින් අත්සන් කරනු ලැබූ සාක් ප්‍රඥප්තිය (අධිකාර පත‍්‍රය) ප‍්‍රකාශයට පත්කිරීමක් සමඟයි. එහෙත් එම සංවිධානයේ ප‍්‍රභවය ඊට වඩා පසු කාලය දක්වා දිවයයි. එනම් සාක් සංවිධානය එකවර පහළ වූවක් නොවේ. එය වසර කිහිපයක් තිස්සේ දකුණු ආසියාතික රාජ්‍යයන් විසින් අනුගමනය කරනු ලැබූ ක‍්‍රියාවලියක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් බිහිවූවකි.

සාක් සංවිධානයේ නියමුවා වශයෙන් පිළිගනු ලබන්නේ හිටපු බංගලාදේශ ජනාධිපතිවරයෙකු වූ සියා - උර් - රහමන් නමැත්තාය. කලාපීය සහයෝගිතාවය උදෙසා සංවිධානයක් බිහි කිරීමේ අවශ්‍යතාවය දකුණු ආසියාතික රාජ්‍ය නායකයන්ට වඩාත් ආකර්ශනීය අයුරින් පෙන්වා දුන්නේ මොහුයි. ඔහු ගත් ක‍්‍රියා මාර්ගයේ ඵලය දකින්නට පෙර ඔහු ඝාතනය කරනු ලැබුවද බංගලාදේශ රජය සියා- උර්- රහමන්ගේ අදහස අනුව දිගින් දිගටම කටයුතු කිරීම නිසා සහයෝගිතාවය උදෙසා 'සාක් ' නම් වූ සංවිධානය බිහිකර ගත හැකි විය. එම නිසා සියා -  උර්- රහමන් සාක් සංවිධානයේ නිර්මාතෘවරයා ලෙස පිළිගැනේ.

සියා - උර් - රහමන් කලාපීය සහයොගිතාවය උදෙසා ගත් පළමු ක‍්‍රියා මාර්ගය වූයේ දකුණු ආසියාතික රටවල් කිහිපයක රාජ්‍ය නිල චාරිකාවක යෙදෙමින් ඉන්දියාව, පාකිස්ථානය සහ ශ‍්‍රී ලංකාව යන රටවල රාජ්‍ය නායකයන් හමු වී සිය අදහස ඉදිරිපත් කිරීමය. පෞද්ගලික මට්ටමින් පැවැත් වූ මෙම ද්වීපාර්ශවික රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික ක‍්‍රියා මාර්ගයේ දී සියා - උර් - රහමන්ට ඉතා යහපත් ප‍්‍රතිචාරයක් දක්වා තිබුණි. එහෙයින් තවත් ඉදිරි පියවරක් තැබූ සියා - උර් - රහමන් තම යෝජනාව දකුණු ආසියාතික රාජ්‍ය නායකයන් වෙත දන්වමින් 1980 මැයි මාසයේ දී නිල ලේඛණයක් යවනු ලැබුණි. ඉන් යෝජනා කර තිබුණේ දකුණු ආසියාතික සහයෝගිතාවය සඳහා රාජ්‍ය නායක මට්ටමේ රැස්වීමක් කැඳවීම යෝග්‍ය බවයි.

නිල වශයෙන් ඉදිරිපත් කරනු ලැබූ මෙම යෝජනාව සම්බන්ධයෙන් ඉන්දියාව හා පාකිස්ථානය දැක් වූ ප‍්‍රතිචාරය එතරම් දිරි ගන්වන සුළු එකක් නූවුව ද, ශ‍්‍රී ලංකාව, භූතානය, නේපාලය හා මාලදිවයින දැක් වූ ප‍්‍රතිචාරය ඉතා යහපත් එකක් විය. ඉන්දිවයාව හා පාකිස්ථානය දැරූ අදහස වූයේ රාජ්‍ය නායක මට්ටමේ සමුළුවාරයක් කැඳවීමට පෙර ඊට වඩා ප‍්‍රාථමික මට්ටමින් කලාපීය සහයෝගීතාවය සඳහා පියවර ගතයුතු බවයි. මේ අදහස සියා - උර් - රහමන් විසින් ද පිළිගත් හෙයින් කලාපීය සහයෝගීතාවය උදෙසා තවත් ක‍්‍රියාමාර්ගයට අවතීර්නවීමට බංගලාදේශ රජය පියවර ගති. නිව්යෝක්හි එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ වූ දකුණු ආසියාතික රටවල තානාපතීන් සමඟ 1980 ජුනි සිට සැප්තැම්බර් දක්වා පැවැත්වූ සාකච්ඡා මාලාවක දී බංග්ලාදේශය ගත් තීරණය වූයේ කලාපීය සහයෝගීතාවය උදෙසා පළමු පියවර වශයෙන් විදේශ ලේකම්වරුන්ගේ මට්ටමින් සාකච්ඡා වාරයක් කොළඹ දී පැවැත්වීමට තීරණය කිරීමයි. එකී තීරණය ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට පෙර බංග්ලාදේශ රජය විසින් 1980 නොවැම්බර් 25 දාතමින් යුතුව කාර්ය සාධක පත‍්‍රිකාවක්(Working Paper) මගින් තම මූලික යෝජනාව නැවත සංශෝධන සහිතව දකුණු ආසියාතික රටවල අවධානයට යොමු කරනු ලැබුණි. එම කාර්ය සාධක පත‍්‍රිකාව මගින් පෙන්වා දී තිබුණේ අන්‍යෝන්‍ය අවබෝධය හා විශ්වාසය මත ක්‍ෂේත‍්‍ර 09 ක් යටතේ කලාපීය සහයෝගීතාවය ආරම්භ කළ යුතු බවයි.

එම යෝජනාව අනුව 1981 අපේ‍්‍රල් 21-23 දකුණු ආසියාතික රටවල විදේශ ලේකම්වරුන් පළමු වටයේ සාකච්ඡා සඳහා කොළඹ දී රැස්වූහ. මෙම සමුළුව කලාපීය සහයෝගිතාවයට හොඳ පදනමක් සැකසීය. මන්ද කලාපයට අදාල  පොදු ප‍්‍රශ්නයන් විසඳීමෙහිලා පොදු පරමාර්ථයකින් යුතුව කලාපීය පදනමක් යටතේ එකඟතාවය මත තීරණයන් ගැනීමට සමුළුවට සහභාගී වූ දකුණු ආසියාතික රටවල් සියල්ල විසින් තීරණය කිරීම නිසාය. තවද කොළඹ සාකච්ඡා වටයේදී ගත් තවත් තීරණයක් වූයේ යෝජිත සහයෝගීතා ක්‍ෂේත‍්‍ර 09 න් 05 ක් පිළිබඳව අධ්‍යයක් සිදු කිරීමට ශ‍්‍රී ලංකාව, ඉන්දියාව, පාකිස්ථානය, බංග්ලාදේශය හා නේපාලය යන රටවල පුරෝගාමිත්වයෙන් අධ්‍යයන කවයන්(Study Circles ) පහක් පත් කිරීමයි. සහයෝගීතාවය පල කළ යුතු එම ක්‍ෂේත‍්‍ර පහ ලෙස පිළිගැනුණේ කෘෂිකර්මය, ග‍්‍රාමීය සංවර්ධනය, විදුලි සංදේශ, කාලගුණ විද්‍යා, සෞඛ්‍ය හා ජනගහණ යන ක්‍ෂේත‍්‍රයන්ය.

1981 නොවැම්බර් මස 2- 4 දිනවලදී යලිත් වරක් විදේශ ලේකම් මට්ටමේ සාකච්ඡා වටයක් කැඳවණු ලැබිණි. සහයෝගීතාවය පල කළ යුතු තවත් ක්‍ෂෙත‍්‍ර 03 ක්, එනම් ගමනාගමනය, තැපැල් සේවා, විද්‍යාත්මක හා තාක්‍ෂණික සේවා එහිදී හඳුනා ගනු ලැබුණි. 1982 අගෝස්තු 7 - 8 දෙදින තුළදී පකිස්ථානයේදී ඉස්ලාම්බාද් අගනුවරදී පැවැත් වූ විදේශ ලේකම්වරුන්ගේ සමුළුවාරයේ දී තවත් සහයෝගීතා ක්‍ෂේත‍්‍ර 03 ක් හඳුනා ගනු ලැබිණි. එනම් ක‍්‍රීඩා, කලා සහ සංස්කෘතික යන ක්‍ෂේත‍්‍රයන්ය. මෙම සමුළුවාරයේදී ගත් වැදගත් තීරණයක් වූයේ ඉන් පෙර ඇති කරන ලද අධ්‍යයන කවයන් (Study Circles) වැඩ කණ්ඩායම් (Working Groups) බවට පත්කිරීමත් ය.

1983 ජනවාරි 10-13 කොළඹට රැස් වූ සියලූ අධ්‍යයන කවයන් හා වැඩ කණ්ඩායම් විසින් කලාපීය සහයෝගීතාවය උදෙසා ඒකාබද්ධ ක‍්‍රියාත්මක වැඩ පිළිවෙලක් (Integrated Programme of Action) සඳහා සැලසුම් සකස් කරනු ලැබූහ. එම සැලසුම පිළිබඳව බංග්ලාදේශ අගනුවර වූ ඩකාහි රැස්වූ විදේශ ලේකම්වරු 1983 මාර්තු මාසයේදී පැවැත් වූ සාකච්ඡාවලට අනතුරුව ගත් වැදගත් තීරණයක් වූයේ දකුණු ආසියාතික රටවල විදේශ අමාත්‍යවරුන්ගේ මට්ටමේ රැස්වීම් වාරයක් එම වසරේ අගෝස්තු මාසයේ දී පැවැත්විය යුතු බවයි. එම රැස්වීමට පෙර යළිත් වරක් විදේශ ලේකම්වරුන් 1983 ජූලි මාසයේදී නව දිල්ලියට රැස්විය යුතු බවද තීරණය කෙරුණි.

ඒ අනුව 1983 ජූලි මාසයේ නව දිල්ලියට රැස් වූ විදේශ ලේකම්වරුන් විසින් සහයෝගීතාවය පළ කිරීමට එකඟ වූ ක්‍ෂේත‍්‍ර 09 ක් අලලා ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට බලාපොරොත්තු වූ සහයෝගීතා සැලැස්මක ප්‍රකාශයට පත්කරනු ලැබීය. 'නවදිල්ලි ප‍්‍රකාශනය' නම් වූ එම ප‍්‍රකාශනය දකුණු ආසියාතික රටවල සහයෝගීතාවයේ තවත් එක් වැදගත් අවස්ථාවක් සලකණු කරනු ලැබීය.

දකුණු ආසියාතික සහයෝගීතාවය පිළිබඳව විදේශ අමාත්‍ය මට්ටමින් පැවති පළමු රැස්වීම 1983 අගෝස්තු 1-2 දින වලදී නවදිල්ලියේදී පවත්වනු ලැබුණි. දකුණු ආසියාතික රටවල සහයෝගීතාවය පිළිබඳ පූර්ණ නුවූ නිල ප‍්‍රකාශයක් ඔවුහු නිකුත් කරනු ලැබූහ. එම ඒකාබද්ධ ප‍්‍රකාශනයෙන් අවධාරණය කළ එක් වැදගත් කරුණක් වූයේ කලාපීය සහයෝගීතාවය තුළින් බලාපොරොත්තු වන්නේ දැනට එම සබඳතාවලට ආශීංසනයක්( Complimentary)කිරීමට බවයි. එනම් දකුණු ආසියාතික කලාපීය සහයෝගීතා සංවිධානයට සම්බන්ධ වීමේ හේතුවෙන් කිසිම රටක් වෙනත් ජාත්‍යන්තර සංවිධාන වලට හෝ කණ්ඩායම් වලට බැඳීමට බාධාවක් නොමැති බවයි. නවදිල්ලි නුවරදී විදේශ අමාත්‍යවරුන් ගත් තවත් තීරණයක් වූයේ කලාපීය සහයෝගීතාවය උදෙසා ආයතනික වැඩ පිළිවෙලක් (Institutional Machinery)ඇති කිරීමේ අවශ්‍යතාවයයි.

නවදිල්ලි සමුළුවට පසුව තවත් සමුළු වාර දෙකක් පැවැත්වීය. ඉන් පළමු වැන්න 1984 ජූලි මස 10-11 දිනවල දී මාලදිවයින් අගනුවර වූ මාලේහි දී පැවැත්විණි. එහිදී ගත් වැදගත්ම තීරණය වූයේ රාජ්‍ය නායක මට්ටමේ සමුළු වාරයක් 1985 අගභාගයේදී බංග්ලාදේශ අගනුවර වූ ඩකාහි දී පැවැත්විය යුතු බවයි. ඉන් අනතුරුව 1985 මැයි 13-14 දෙදින තුළ අනෙක් සමුළුව භූතානයේ තිම්පු අගනුවරදී පැවැත්විණි. මෙම සමුළු වාරයේදී රාජ්‍ය නායක මට්ටමේ සමුළුවට අදාල න්‍යාය පත‍්‍රය පිළිබඳව අවසන් තීරණයක් කරනු ලැබූ අතර පළමු සමුළුවාරයට අදාල ප‍්‍රාරම්භක කටයුතු ද අධීක්‍ෂණය කෙරුණි.

රාජ්‍ය නායක මට්ටමින් 1985 දෙසැම්බර් පැවැත්වීමට නියමිත වූ පළමු රැස්වීම් වාරයට පෙර නැවත වරක් විදේශ අමාත්‍යවරුන් ඩකා නුවරට රැස්වූහ. දෙසැම්බර් 5 වන දින පැවති එම රැස්විමේදී රාජ්‍ය නායක සමුළුවේදී පිළිගත් කරුණු 03 ක් පිළිබඳව නිර්දේශයන් කරනු ලැබූහ. එනම් කලාපීය සහයෝගීතාවය පිළිබඳ දකුණු ආසියාතික සංගමයේ ප‍්‍රඥප්තිය, ඩකා ප‍්‍රකාශනය හා සාක් සංඛේතයයි. (Emblem)

1985 දෙසැම්බර් 05 වන දින ඩකාහි පැවති විදේශ අමාත්‍යවරුන්ගේ රැස්වීමට අනතුරුව දෙසැම්බර් 7-8 දිනවල දකුණු ආසියාතික රටවල රාජ්‍ය නායකයින්ගේ ප‍්‍රථම රැස්වීම පැවැත්විණි.එම රැස්වීමට  පහත සඳහන් රටවල රාජ්‍ය නායකයින් සහභාගී වූහ.

	බංගලාදේශය	-	හුසේන් මොහොමඞ් එර්ෂාඞ්
	මාලදිවයින	-	මයුම් අබ්දුල් ගයුම්
	භූතානය	        -       ජිග්වේ සින්ග් යේ වැන්චූන්
	නේපාලය	-	බිරේන්ද්‍ර බීර් බික්රම්ෂා
	ඉන්දියාව	        -       රජීව් ගාන්ධි
	පාකිස්ථානය	-	මොහොමඞ් සියා උල්හක්
	ශ‍්‍රී ලංකාව	-	ජුනියස් රිචඞ් ජයවර්ධන

මෙම සමුළු වාරයේදී ගත් වැදගත්ම තීරණ වූයේ සාක් ප‍්‍රඥප්තිය පිළිගැනීමය. 1985 දෙසැම්බර් මස 08 වැනි දින ඉහත කී රාජ්‍ය නායකයන්ගේ අත්සනින් යුතුව කලාපීය සහයෝගීතාවය පිළිබඳ දකුණු ආසියාතික සංගමයේ (සාක්) ප‍්‍රඥප්තිය ප‍්‍රකාශයට පත් කෙරුණි. සාක් සංවිධානය නම් වූ දකුණු ආසියාතික කලාපීය සහයෝගීතා සංවිධානය ප‍්‍රභව වූයේ ඒ අයුරිනි.

සාමාජික රාජ්‍යයන්

ශ්‍රී ලංකාව
නිල නාමය	-	ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජය
භූමි ප්‍රමාණය	-	වර්ග කිලෝ මීටර් 65610
ජනගහනය 2010000
මුදල්		-	රුපියල
භාෂාව		-	සිංහල,දෙමළ,ඉංග්‍රීසි(සන්ධාන භාෂාව)
පිහිටීම		-	ඉන්දියන් සාගරයේ පිහිටි දුපතකි.උතුරින් ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයෙන් 			වෙන් වී ඇත.ගිනිකොනින් අරාබි මුහුද හා නිරිත දෙසින් බෙංගාල 			බොක්ක වේ.
අගනුවර	-	ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ

ඉන්දියාව
නිල නාමය	-	ඉන්දීය ජනරජය
භූමි ප්‍රමාණය	-	වර්ග කිලෝ මීටර් 3,287,590
ජනගහනය	-	1,132,446,000
මුදල්		-	ඉන්දීය රුපියල්
භාෂාව		-	හින්දි හා ඉංග්‍රීසි
පිහිටීම		-	උතුරු දේශ සීමා‍වෙන් හිමාල කඳුවැටිය ,ඉන්දු හා බ්‍රහ්ම පුත්‍ර ගංගා නිම්න,ඝට් කඳු වළල්ල
අගනුවර		-	දිල්ලි

මාලදිවයින
නිල නාමය	-	මාලදිවයින්  ජනරජය
භූමි ප්‍රමාණය	-	වර්ග කිලෝ මීටර් 298
ජනගහනය	-	350,000
මුදල්		-	රු‍ෆියා
භාෂාව		-	දිවෙහි,ඉංග්‍රීසි,අරාබි
පිහිටීම		-	ඉන්දියානු සාගරයේ පිහිටි දුපත් 1196කින් සෑදුණු රාජ්‍යයකි.ශ්‍රී ලංකාවේ සිට නිරිතදෙසින් පිහිටා ඇත.
අගනුවර		-	මාලේ

භූතානය
නිල නාමය	-	භූතාන රාජධානිය
භූමි ප්‍රමාණය	-	වර්ග කිලෝ මීටර් 47000
ජනගහනය	-	672,425
මුදල්		-	නගුල්ටුම් හා ඉන්දියානු රුපියල්
භාෂාව		-	ඩිසෙංඛා
පිහිටීම		-	දකුණු ආසියාවේ හිමාල කඳුකරයේ පිහිටි රටකි.ටිබෙටයෙන් හා ඉන්දියාවෙන් මායිව ඇත.
අගනුවර		-	තිම්පු

බංගලාදේශය
නිල නාමය	-	බංගලාදේශ ජනරජය
භූමි ප්‍රමාණය	-	වර්ග කිලෝ මීටර් 147570
ජනගහනය	-	150448340
මුදල්		-	ටකා
භාෂාව		-	බෙංගාලි,ඉංග්‍රීසි
පිහිටීම		-	දකුණු ආසියාවේ නැගෙනහිරින් පිහිටි 	රාජ්‍යයකි.ඉන්දියාව,මියන්මාරය,බෙංගාල බොක්ක මෙම රටට මායිම් වේ
 අගනුවර - ඩකා

නේපාලය
නිල නාමය	-	නේපාල ෆෙඩරල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජය
භූමි ප්‍රමාණය	-	වර්ග කිලෝ මීටර් 147181
ජනගහනය	-	29519114
මුදල්		-	නේපාල රුපියල්
භාෂාව		-	නේපාලී, ටිබෙට් හා වෙනත්
පිහිටීම		-	මධ්‍යම ආසියාවේ හිමාලය කඳු වැටිය,ගංගානම් ගඟේ දකුණු නිම්නය.
අගනුවර		-	කත්මණ්ඩු

පාකිස්ථානය
නිල නාමය	-	පාකිස්ථාන ඉස්ලාමීය ජනරජය
භූමි ප්‍රමාණය	-	වර්ග කිලෝ මීටර් 803940
ජනගහනය	-	169300000
මුදල්		-	පාකිස්ථානු රුපියල්
භාෂාව		-	උර්දු,ඉංග්‍රීසි ,පැෂකෝ
පිහිටීම		-	මැද පෙරදිගටත් අරාබි මුහුදට හි ඕමාන් බොක්කටත් අයත් මුහුදු සීමාවන්ය.
අගනුවර		-	ඉස්ලාමාබාද්

ඇෆ්ගනීස්ථානය
සාර්ක් සංවිධානයේ අටවන සාමාජිකයා වන්නේ ඇෆ්ගනීස්ථානයයි.

නිල නාමය	-	ඇෆ්ගනීස්ථාන ඉස්ලාමීය ජනරජය
භූමි ප්‍රමාණය	-	වර්ග කිලෝ මීටර්647500
ජනගහනය	-	31889923
මුදල්		-	ඇෆ්ගනී
භාෂාව		-	පුෂ්තු හා ධාරි
පිහිටීම		-	දකුණු ආසියාවේ රාජ්‍යයකි.මැදපෙරදිගට ආසන්නයේ පිහිටා ඇත.
අගනුවර		-	කාබුල්

සාක් සංවිධානයේ මූල ධර්ම

සාක් සංවිධානයේ සාමාජික රටවල් විසින් පිළිපැදිය යුතු සාමාන්‍ය මූලධර්ම පිළිබඳව ප‍්‍රඥප්තියේ 2 වන වගන්තියේත් අතිරේක මූලධර්ම පිළිබඳව 10 වන වන්තියේත් සඳහන් වේ.

2 වන වගන්තියේ සඳහන් මූලධර්ම

1.සාමාජික රටවල ස්වාධිපත්‍යය, සමානතාව, රාෂ්ට‍්‍රමය (දේශීය) මධ්‍යස්ථතාවය ,දේශපාලන නිදහස ,සෙසු රාජ්‍යයන්හි අභ්‍යන්තර කටයුතු වලට ඇඟිලි නොගැසීම හා අන්‍යෝන්‍ය යහපත උදෙසා ගරු කරමින් සංවිධාන ව්‍යුහය තුළ සහයෝගීතාවය ක‍්‍රියාත්මක කළ යුතුය.

2.එම සහයෝගීතාවය ඈතට පවත්නා ද්විපාර්ශවික හා බහුපාර්ශවික සබඳතාවන්ට ආශිංසනයක් (නැතහොත් ඌණ පූරකයක් -Complement)  විනා ආදේශකයක් නොවිය යුතුය.

3.	එවැනි සහයෝගීතාවයක් ද්විපාර්ශ්වික හා බහුපාර්ශ්වික යුකුකම් වලට නොගැලපෙන්නක්(Inconsistent)  නොවිය යුතුය.

මෙම සාමාන්‍ය මූලධර්ම වලට (General Principles) අමතරව තවත් අතිරේක මූලධර්ම (Redundant or Additional Principles) දෙකක් 10 වන වගන්තියේ සඳහන්ය. එනම්

1.	සියලූම මට්ටමෙ තීරණ ගැනීම් ඒකමතිකත්වය පදනම් කර සිදුවිය යුතුය.

2.	ද්වීපාර්ශවික හා මතභේදයට තුඩුදෙන්නා වූ සියලූ ප‍්‍රශ්න සාකච්ඡාවලින් බැහැර කළ යුතුය.

මෙම අතිරේක මූලධර්ම හැරුන විට තවත් එක් මූලධර්මයක් 3 වන වගන්තියේ සඳහන්ය. ඒ අනුව රාජ්‍ය නායක සමුළුවලට සහභාගී විය යුත්තේ එක් එක් සාමාජික රටේ රාජ්‍ය නායකයා (Head of State or Government)පමණි.

සාක් සංවිධානයේ අරමුණු

සාක් සංවිධානයේ ප‍්‍රධාන අරමුණු (Main Objectives) පිළිබඳ සාක් ප‍්‍රඥාප්තිය 1 වන වගන්තියේ සඳහන් වන අතර සාමාන්‍ය අරමුණු එහි පූර්විකාවෙහි සඳහන්ය.

ප‍්‍රධාන අරමුණු

1.	දකුණු ආසියාතික රටවල ජනතාවගේ ශුභසිද්ධිය හා ජීවන තත්වය නන්වාලීම.

2.	කලාපය තුළ ආර්ථික. සාමාජීක සහ සංස්කෘතික සංවර්ධනය වේගවත් කිරීම හා පුද්ගලයන්ගේ ගරුත්වය රැකෙන අයුරින් ජීවත්වීමට අවස්ථාව සලසාදීම.

3.	දකුණු ආසියාතික රටවල් අතර, සාමූහික ආත්ම විශ්වාසය( Self-reliance)ප‍්‍රවර්ධනය හා ශක්තිමත් කිරීම.

4.	අන්‍යෝන්‍ය විශ්වාසය ඇති කිරීම, එකිනෙකාගේ ප‍්‍රශ්න නිවැරදිව අගය කිරීම හා තේරුම් ගැනීමට දායක වීම.

5.	ආර්ථීක, සමාජ, සංස්කෘතික, තාක්‍ෂණික හා විද්‍යාත්මක ක්‍ෂේත‍්‍රයන්හි අන්‍යෝන්‍ය උපකාරය හා සහයෝගීතාවය වර්ධනය කිරීම.

6.	සංවර්ධනය වෙමින් පවත්නා සෙසු රටවල් සමඟ සහයෝගීතාවය වර්ධනය කිරීම.

7.	පොදු ප‍්‍රශ්නයන් සම්බන්ධයෙන් ජාත්‍යන්තර වේදිකාවන්හි දී ඔවුනොවුන් අතර සහයෝගීතාවය ශක්තිමත් කර ගැනීම.

8.	සමාන අපේක්‍ෂා සහ අරමුණු(aims and purposes) සහිතව ජාත්‍යන්තර හා කලාපීය සංවිධාන සමඟ සහයෝගීව කටයුතු තිරීම.

සාමාන්‍ය අරමුණු

1.	කලාපය තුළ සාමය, ස්ථාවරත්වය, මිත‍්‍රත්වය හා සංවර්ධනය වැඩිදියුණු කිරීම.

2.	යහපත් අසල්වාසීන් වශයෙන් අර්ථවත් සහයෝගීතාවක් ගොඩනැන්වීම.

3.	දේශපාලන හා ආර්ථික ක‍්‍රමයන් තුළ සහයෝගීතාවය වැඩිදියුණු කරන අන්දමේ ඒකාබද්ධ ක‍්‍රියාමාර්ග ගැනීම.

4.	ආයතනික ව්‍යුහයක් තුළින් සහයෝගීතාවය වර්ධනය කිරීමේ අධිෂ්ඨානය තහවුරු කර ගැනීම.

සාක් සංවිධානයේ ආයතනික ව්‍යුහය

(අ)	ප‍්‍රධාන ආයතන

ප‍්‍රඥප්තියට අනුව සංවිධාන ව්‍යුහය ප‍්‍රධාන ආයතන පහකින් සමන්විත වෙයි.

1.	අමාත්‍ය මණ්ඩලය - මෙය සමන්විත වන්නේ එක් එක් සාමාජික රටවල විදේශ අමාත්‍යවරුන්ගෙනි. (IV වගන්තිය)

2.	ස්ථාවර කමිටු (Standing Committees) - සාමාජික රටවල විදේශ ලේකම්වරුන්ගෙන් එය සමන්විතය. (V වගන්තිය)

3.	තාක්‍ෂණික කමිටු (Technical Committees) -  සාමාජික රටවල විවිධ තාක්‍ෂණික ක්‍ෂේත‍්‍ර නියෝජනය කරන නිලධාරීන්ගෙන් යුක්තය. (VI
වගන්තිය)

4.	ක‍්‍රියාකාරී කමිටු (Action Committees) - ව්‍යාපෘති ක‍්‍රියාත්මක කිරීම ස්ථාවර කමිටුව විසින් පත්කරනු ලබන නිලධාරීන්ගෙන් යුක්තය. (VII වගන්තිය)

5.	මහාලේකම් කාර්යාලය(Secretariat) - මහාලේකම්වරයෙකු යටතේ ක‍්‍රියාත්මක වේ. (VIIIවගන්තිය)

(ආ)	ආයතනය සතු කාර්යභාරය හා බලතල

මේ එක් එක් ආයතන සතු කාර්ය හා බලතල ප‍්‍රඥප්තියේම සඳහන් වෙයි. ඒ අනුව අමාත්‍ය මණ්ඩලයට අයත් කාර්ය වශයෙන් 4 (1) වගනිතිය දක්වන්නේ,

i     ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදනය

ii   සහයෝගීතාවයට අදාල නව ක්‍ෂේත‍්‍ර පිළිබඳව තීරණ ගැනීම

iii  සහයෝගීතාවයේ ප‍්‍රගතිය අධීක්‍ෂණය කිරීම

iv   වෙනත් කරුණු සම්බන්ධයෙන් තීරණ ගැනීම

ස්ථාවර කමිටුවට අදාල කාර්ය හා බලතල පිළිබඳව V වන වගන්තිය සඳහන් කරයි. එනම්

i       සහයෝගීතාවය පිළිබඳ පූර්ණ වශයෙන් නිරීක්‍ෂණය කිරීම.

ii     ව්‍යාපෘති හා වැඩසටහන් වලට මූල්‍ය පහසුකම් සපයාදීමේ ස්වරූපය අනුමත කිරීම.

iii   අන්තර් - ආංශික ප‍්‍රමුඛතාවන් සංචලනය කිරීම.

iv   කලාපීය හා බාහිර සම්පත් සංචලනය කිරීම.

v    සුදුසු අධ්‍යයනයන්ට පසුව සහයෝගීතාවයට සුදුසු නව ක්‍ෂේත‍්‍ර හඳුනාගැනීම.

තාක්‍ෂණික කමිටු පිහිටුවීමට අදාලව ඒවායේ කාර්ය හා බලතල සම්බන්ධයෙන් VI වගන්තිය සඳහන් කරයි. සාක් රටවල නියෝජිතයන්ගෙන් සමන්විතවන්නා වූ මෙවැනි එක් එක් කමිටු විසින් ඊට අදාල ක්‍ෂේත‍්‍ර සම්බන්ධයෙන් ක‍්‍රියාත්මක වන වැඩසටහන් ක‍්‍රියාත්මක කිරීම සම්බන්ධීකරණය කිරීම මනා නිරීක්‍ෂණය කිරීම කළයුතු වෙයි. එකී කාර්ය ඉටුකිරීමට අදාල යොමු කිරීමෙහි සඳහන් කොන්දේසි අතර කලාපීය සහයෝගීතාවය උදෙසා ශක්‍යතාවය ඇති වැඩසටහන් තීරණය කිරීම අදාල ව්‍යාපෘති සකස් කිරීම, මූල්‍ය ප‍්‍රතිපාදන සම්පාදනය කිරීම, ඒවා ක‍්‍රියාත්මක කිරීම හා ඒවායේ ක‍්‍රියාත්මක භාවය නිරීක්‍ෂණය කිරීම ද වෙයි. තවද එවැනි කමිටු සිය වාර්තා කලින් කලට ස්ථාවර කමිටු වෙත යැවිය යුතු වෙයි. මෙවැනි තාක්‍ෂණික කමිටුවල සභාපතිත්වය සාමාජික රටවල අකාරාදී පිළිලෙට අනුව වසර දෙකකට වරක් වෙනස්විය යුතුය. අවශ්‍ය විටක තාක්‍ෂණික කමිටු විසින් ජාතික මට්ටමේ තාක්‍ෂණික ආයතනයන්හි ප‍්‍රධානීන්ගේ හා විශේෂ ක්‍ෂේත‍්‍රයන්හි විශේෂඥයන්ගේ රැස්වීම් කැඳවිය හැක. එමෙන්ම කලාපයේ පිළිගත් විධිමත් ආයතනයක් සමඟ සබඳතා පවත්වා ගැනීමටද එම කමිටුවලට බලය ඇත.

VII වන වගන්තියේ සඳහන් වන ක‍්‍රියාකාරී කමිටු පත්කරන ලබන්නේ ස්ථාවර කමිටුව විසිනි. මෙයට අයත් කාර්යය වන්නේ රාජ්‍යයන් දෙකකට වැඩි එහෙත් සියලූම සාමාජික රටවල් නොවන්නා වූ ඇතැම් ව්‍යාපෘති ක‍්‍රියාත්මක කිරීම සම්බන්ධයෙනි. මේ වගන්තියට අනුව තාක්‍ෂණික කමිටු මෙන්ම ක‍්‍රීයාකාරී කමිටු ද පත්කරනු ලබන්නේ විදේශ ලේකම්වරුන්ගෙන් සමන්විත වන්නා වූ ස්ථාවර කමිටුව මගිනි.

VIII වන වගන්තියේ සඳහන් කරන්නේ මහාලේකම් කාර්යාලයන් සම්බන්ධයෙනි. මහාලේකම්වරයා පත්කිරීම හෝ මහාලේකම් කාර්යාල පිළිබඳ කිසිදු ප‍්‍රතිපාදනයක් ප‍්‍රඥප්තියේ සඳහන් නුවූවද රාජ්‍ය නායක සමුළුවේදී ගන්නා ලද තීරණ මගින් මහලේකම් ධූරය හා මහාලේකම් කාර්යාලයක්ද ඇති කරනු ලැබිණි. ඒ අනුව 1987 ජනවාරි 16 දින නේපාලයේ කත්මන්ඩු නුවරදී සාක් මහාලේකම් කාර්යාලය ඇති කරනු ලැබුණි. ඒ පිළිබඳ ඇති කර ගත් එකඟතාවය සාක් රටවල විදේශ ඇමතිවරුන් විසින් දෙවන රාජ්‍ය නායක සමුළුවේදී අත්පත් කරනු ලැබුණි.

මූල්‍ය ප‍්‍රතිපාදන

සාක් සංවිධානයේ කටයුතු සඳහා මූල්‍ය ප‍්‍රතිපාදන සලසා ගත යුතු ආකාරය IX වන වගන්තියේ සඳහන් වෙයි. එයට අනුව මූල්‍ය ප‍්‍රතිපාදන ලබාදීම ස්වේඡ්ඡාවෙන් සිදුකළ යුතු අතර එවැනි මූල්‍ය ප‍්‍රතිපාදන අප‍්‍රමාණවත් වන කල්හි ස්ථාවර කමිටුවේ අනුමැතියට යටත්ව බාහිරව ලබාගත හැකි මූල්‍ය ආධා

සාක් සංවිධානයේ ප‍්‍රගතිය

සමුළුවාර

සාක් සංවිධානයේ ප‍්‍රගතිය පෙන්වන හොඳම කැඩපත වන්නේ සාක් රාජ්‍ය නායක සමුළුවාරයි. 1985 සිට 2000 වසර වන විට රාජ්‍යනායක සමුළුවාර 10 ක් පවත්වා ඇත. වාර්ෂිකව රාජ්‍ය නායක සමුළුවක් පැවැත්වීම සමුප‍්‍රධායක් කරගෙන තිබුුණද කලාපය තුළ හටගත් විවිධ ප‍්‍රශ්න හේතුකොට ගෙන වාර්ෂිකව සමුළු පැවැත්වීමේ පුරුද්දට ඇතැම්විට බාධා සිදුවිය. සාක් සංවිධානය මුහුණ පෑ යම් යම් අභියෝග නිසා එසේ රාජ්‍ය නායක සමුළුවාර පැවැත්වීම වාර්ෂීකව සිදු නොකෙරුණද. සාක් සංවිධානය එහි ආයතනික ව්‍යුහය තුළින් අඛණ්ඩව පවත්වා ගැනිණ.

සාක් සංවිධානය මේ වනවිට පැවැත්වූ රාජ්‍ය නායක සමුළු 10 භූතානය හැරුනවිට සෙසු සෑම සාමාජික රටකම පවත්වා ඇත. රාජ්‍ය නායක සමුළුව පැවැත්විය යුතු රට තීරණය වන්නේ ඒ රටේ නාමය ඉංග‍්‍රීසි අකාරාදී පිළිවෙලට අනුව ගලපා ගත්කල්හි වුවද රාජ්‍යන්හි කැමැත්ත අනුව සමුළුවාර වෙනස්කර ගත් අවස්ථා වෙයි. උදාහරණ වශයෙන් ශ‍්‍රී ලංකාව පැවැත්විය යුතු සමුළුවාරය 1988 දී පකිස්ථානය විසින් පැවත්වීම යොදා ගැනීම දැක්විය හැක. එහිලා බලපෑ හේතුව වූයේ එම වකවානුව තුළ ශ‍්‍රී ලංකාවේ පැවති දේශපාලන අර්බුදකාරී තත්ත්වයයි.

රාජ්‍ය නායක සමුළුවාර පවත්වා ඇති රටවල් හා ඒවා පැවත්වූ මූලස්ථානය. වර්ෂය හා දිනයන් මෙසේයි.

	රට 	                  ස්ථානය	    වර්ෂය 	 මාසය	         දිනය

1.	බංග්ලාදේශය	     ඩකා	           1985	දෙසැම්බර්	7 - 8

2.	ඉන්දියාව	            බැංග්ලෝර්    1986	නොවැම්බර්	11 - 17

3.	නේපාලය	    කත්මණ්ඩු     1987	නොවැම්බර්	2 - 4

4.	පකිස්ථානය	    ඉස්ලාම්බාද්    1988	දෙසැම්බර්	29 - 31

5.	මාලදිවයින	    මාලේ	            1990	නොවැම්බර්	21 - 25

6.	ශ‍්‍රී ලංකාව	    කොළඹ	    1991	දෙසැම්බර්	21

7.	බංගලාදේශය     ඩකා	            1993	අප‍්‍රියෙල්	       10 - 11

8.	ඉන්දියාව	            නවදිල්ලිය	    1995	 මැයි	        2 - 4

9.	මාලදිවයින	    මාලේ	            1997	 මැයි	       12 - 14

10.ශ‍්‍රී ලංකාව	    කොළඹ	             1998 	 ජූලි	               29 - 31

මෙම එක් එක් සමුළුවාර අගදී නිකුත් කරනු ලැබූ ප‍්‍රකාශන තුළින් මෙන්ම අත්සන් කරනු ලැබූ ගිවිසුම් තුළින්ද පියවරෙන් පියවරට සාක් සංවිධානය ලබා ඇති ප‍්‍රගතිය වටහා ගත හැක. සාක් සංවිධානය ලත් ප‍්‍රගතිය වඩාත් හොඳින් පෙන්නුම් කරන ගිවිසුම් පිළිබඳව මෙහිලා සඳහන් කළ යුතුය.

සාක් කලාපීය ගිවිසුම්

කලාපයට බලපාන පොදු ප‍්‍රශ්න පහක් අලලා සහයෝගීතාවය පළකරනු වස් සාක් රටවල් අත්සන් කරනු ලැබූ ගිවිසුම් පහ මෙසේයි.

1.	සාක් ආරක්‍ෂක ආහාර සංචිත ගිවිසුම.

2.	ත‍්‍රස්තවාදය මර්ධනය කිරීම පිළිබඳව කලාපීය ගිවිසුම.

3.	මත්ද්‍රව්‍ය හා මනෝවෛකල්‍යක ද්‍රව්‍ය පිළිබඳ සාක් ප‍්‍රඥප්තිය.

4.	සාක් වරණාත්මක වෙළඳ ගිවිසුම.

සාක් සංවිධානය මුහුණපාන අභීයෝග
1.	1990 මාලේ සමුළුව පැවත්වීමට පෙරාතුව ශ‍්‍රී ලංකාව හා මාලේ අතර මතු වූ ගැටළුව සාක් සමුළුව පැවැත්විය යුතු ස්ථානය මුල්කොරගෙන දෙරට අතර මතුවූ ගැටළුව මාලේ රටට වාසිදායක අයුරින් තීරණයවීම නිසා එම ගැටළුව යටපත් විය.

2.	1991 නොවැම්බර් මාසයේදී පැවැත්වීමට සූදානම් කර තිබූ සමුළුව කඩාකප්පල් වූ අවස්ථාව - ඉන්දියාව විසින් මතු කරනු ලැබූ රාජ්‍ය නායක සමුළුව නියෝජනය කළ යුත්තේ රාජ්‍ය නායකයකු විසින්ම පමණි යන මූලධර්මය නිසා සමුළුව කඩාකප්පල් වූ අවස්ථාව.

3.	1998 ජූලි මාසයේදී ශ‍්‍රී ලංකාව 10 වන සමුළුවාරය පැවත්වීමට පෙර ඉන්දියාව හා පකිස්ථානය අතර න්‍යෂ්ටික අවි අත්හදා බැලීම මුල්කොට ගෙන ඇති වූ විරසකභාවය නිසා හටගත් අවිනිශ්චිතතාවය.

මෙවැනි අභීයෝග රැසක් වරින් වර මතු වුවද ඒවා සාක් සංවිධානයේ ප‍්‍රගතියට එතරම් බාධාකාරී නොවීය. ආසියන්, යුරෝපා සංගමය වැනි සෙසු කලාපීය සංගම් විකාශනයේදීත් මෙබඳු ගැටළු මතුවීම හා ඒවා යටපත්වීම සාමාන්‍යයෙන් දක්නට ලැබේ. කලාපය තුළ සහයෝගීතාවයට එල්ලවී ඇති ප‍්‍රබලතම බාධකය වශයෙන් තේරුම් ගත යුත්තේ ඉන්දියාව හා පකිස්ථානය අතර පවත්නා කාශ්මීර ප‍්‍රශ්නය පිළිබඳ ගැටළුවයි.

සෙසු කලාපීය සංවිධාන සමඟ සසඳන විට සාක් සංවිධානය ලබා ඇති ප‍්‍රගතිය පිළිබඳව සෑහීමකට පත්විය යුත්තේ එය තවමත් ළදරු අවස්ථාවක පසුවන නිසාත් එය ලෝකයේ දුප්පත්ම කලාපයක් හෙයින් සංකීර්ණ ගැටළු රාශියකට මුහුණ දී ඇති නිසාත්ය. ගෝලීයකරණය ක‍්‍රියාවලිය තුළ සාක් සංවිධානය මීට වඩා ක‍්‍රීයාන්විත හා කාර්යක්‍ෂම ගමන් මගකට අවතීර්ණ විය යුතු කාලය එළැඹ ඇත.

පින්තූර

මූලාශ්‍ර

කරුණාදාස ඩබ්ලිව්.එම්.-ජාත්‍යන්තර සංවිධාන-ඉමේජ් ලංකා ප්‍රකාශකයෝ. දෙහිවල.

කරුණාදාස ඩබ්ලිව්.එම්.-සාක්.-ඉමේජ් ලංකා ප්‍රකාශකයෝ. දෙහිවල.

සබැඳි පිටු
සාර්ක් සංවිධානය

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතිකත්වය

භාරත් ජනරජය

ශ්‍රී ලංකා

දකුණු ආසියාතික කලාපීය සහයෝගිතා සංවිධානය


Stanciu este un nume sau un prenume românesc.

Nume de familie
 Anghel Stanciu (n. 1949), politician român
 Carol Stanciu (n. 1938), medic român
 Constantin Stanciu (n. 1911), fotbalist român
 Daniela Stanciu (n. 1987), atletă română
 Glicherie Stanciu (n. 1955), deputat român
 Liana Stanciu (n. 1971), prezentatoare de radio și televiziune
 Livia Stanciu (n. 1956), juristă română
 Lucian-Daniel Stanciu-Viziteu (n. 1984), deputat român
 Mircea Stanciu (n. 1975), fotbalist român
 Nicușor Stanciu (n. 1993), fotbalist român
 Nicolae N. Stanciu (n. 1932), inginer român
 Simion Stanciu (1949-2010), naist român
 Simion Stanciu (om politic) (1816-1881), om politic și epitrop
 Victor Stanciu (1884-secolul al XX-lea), deputat în Marea Adunare Națională
 Virgil Stanciu (n. 1941), anglist, traducător și eseist român
 Zisu Stanciu (n. 1960), deputat român

Vezi și

 Listă de nume românești care încep cu litera S

Prenume masculine românești
Nume de familie românești

Stanciu


Latvijski nogometni savez (latv.:  Latvijas Futbola federācija (LFF) ) je glavno nogometno tijelo Latvije.
Osnovan je 1921. i prdružuje se FIFA-i godinu dana nakon toga. Tijekom sovjetske okupacije nakon Drugog svjetskog rata savez je raspušten. S ponovnim osamostaljenju Latvije, savez se se pridružuje UEFA-i i FIFA-i u 1992. g.

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Nogomet u Latviji
Nacionalni nogometni savezi

Latvijski nogometni savez


France Lachaine, née le 28 janvier 1956, est une poète et romancière québécoise.

Biographie
France Lachaine détient un baccalauréat en enseignement des arts plastiques de l'Université du Québec à Trois-Rivières (1980) à la suite duquel elle occupe le poste de professeure d'arts plastiques au Collège de l'Abitibi-Témiscamingue.

En poésie, elle fait paraître trois titres aux Éditions du Noroît, soit Travail au noir (1987), Desiderata (1991) ainsi que Nos doigts écrivent leur cendre (1993).

Comme romancière, elle publie La Vierge au sein, ou, L'intention de la plénitude (Trois, 1995). Elle fait également paraître plusieurs livres d'artistes. L'un de ceux-ci, Rien qu'écrire (1993), est coécrit avec Nicole Brossard. De plus, certains de ses livres d'artistes font partie des collections du Musée national des beaux-arts du Québec ainsi que de la Bibliothèque de Québec.

En plus de signer des textes dans plusieurs revues spécialisées (Trois, Le Sabord, Moebius, Arcade, Estuaire, Inter et Esse), France Lachaine participe à des expositions individuelles et collectives au Québec, en Ontario, en France, en Italie ainsi qu'au Danemark.

Elle est membre de l'Union des écrivaines et écrivains québécoise.

Œuvres

Poésie
Travail au noir, avec six dessins de l'auteure, Montréal, Éditions du Noroît, 1987, 72 p.
Desiderata, Montréal, Éditions du Noroît, 1991, 77 p.
Nos doigts écrivent leur cendre, Montréal, Éditions du Noroît, 1993, 59 p.

Roman

La Vierge au serin, ou, L'intention de plénitude, Laval, Trois, 1995, 112 p.

Livres d'artiste
Accélérateur d'intensité II, Rouyn-Noranda, France Lachaine, 1993, n.p.
Rien qu'écrire, en collaboration avec Nicole Brossard, Rouyn-Noranda, France Lachaine, 1993, n.p.
Observation de la forme de l'expression : à livre ouvert, Rouyn-Noranda, France Lachaine, 1997, n.p.
Observation de la forme de l'expression : noircir du papier, Rouyn-Noranda, France Lachaine, 1997, n.p.
S'écrire un roman, Rouyn-Noranda, France Lachaine, 1997, n.p.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Nicole Brossard
 Éditions du Noroît
 Musée national des beaux-arts du Québec

Liens externes

Femme de lettres québécoise
Romancière québécoise
Poétesse québécoise
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

France Lachaine


Penny Mickelbury (nascida em 1948) é uma dramaturga afro-americana, contista, escritora de séries de mistério e romancista histórica que trabalhou como jornalista impressa e televisiva por dez anos antes de se concentrar na escrita de ficção. Depois de deixar o jornalismo, ela ensinou ficção e roteiro em Los Angeles e viu duas de suas peças ( Waiting for Gabriel e Hush Now ) serem produzidas lá. Ela começou a escrever romances policiais com Keeping Secrets, publicado pela Naiad Press em 1994, no primeiro de uma série com Gianna Maglione, uma chefe lésbica de uma unidade de crimes de ódio com sede em Washington DC e sua amante 'Mimi Patterson', uma jornalista. Sua segunda série de quatro livros apresenta Carole Ann Gibson, uma advogada de Washington DC, que fica viúva no primeiro livro e posteriormente dirige uma agência de investigação com Jake Graham, o detetive que investigou a morte de seu marido. Sua terceira série apresenta Phil Rodriguez, um investigador particular porto-riquenho no Lower Easter Side da cidade de Nova York. Mickelbury também escreveu coleções de contos e romances históricos destacando a experiência negra na América.

Peças selecionadas

 Time Out (produzido em 1989)
 Waiting for Gabriel (produzido em 1991, reencenado em 2000)
 Túnicas quentes de lembrança (1993)
 Hush Now (produzido em 2000)

Romances, contos e antologias

Romances de Gianna Maglione

 Mantendo segredos: um mistério de Gianna Maglione, Naiad Press, 1994
 Nights Songs: a Gianna Maglione Mystery, Naiad Press, 1995
 Notas de amor, Naiad Press, 2002
 A Descendência das Trevas, 2005
 Ecos da Morte, Bywater Books, 2018
 Você não pode morrer senão uma vez, Bywater Books, 2020

Romances de Carole Ann Gibson

 É preciso esperar, Simon & Schuster, 1998
 Onde Escolher, Simon & Schuster, 1999
 O Passo Entre, Simon & Schuster, 2000
 Paraíso Interrompido, Simon & Schuster, 2001

Romances de Phil Rodriguez

 Duas sepulturas cavadas, Five Star Press, 2005
 A Murder Too Close, Five Star Press, 2008

Romances históricos

 Belle City, Whitepoint Press, 2014
 Duas asas para voar, Bywater Books, 2019

Coletâneas de contos

 Essa parte do meu rosto: contos, 2016
 A vontade de Deus e outras mentiras: histórias, BLF Press, 2019

Antologias
Histórias incluídas em:

 A Náiade Misteriosa, ed. Grier e Forrest, Naiad, 1994
 Spooks, Spies and Private Eyes: Black Mystery, Crime and Suspense Fiction, ed. Paula L. Woods, Doubleday, 1995
 Shades of Black: Crime and Mystery Stories by African-American Authors, ed. Eleanor Taylor Bland, Berkley Prime Crime Press, 2004
 Send My Love and a Molotov Cocktail, Gary Phillips e Andrea Gibbons, editores), PM Press, 2011

Prêmios e reconhecimento

 Finalista do Lambda Literary Award de 1995, Night Songs, Naiad
 1998 Residência no Hedgebrook Women Writers Retreat
 2001 Golden Pen Award, National Black Writer's Alliance, por Paradise Interrupted
 2001 Prix du Roman d'Adventures de Les Éditions du Masque para a série de mistério Carole Ann Gibson
 2003 Audre Lorde Estate Grant
 2005 Finalista Literário Lambda, Darkness Descending, Kings Crossing
 Palestrante especial de 2017 na conferência Golden Crown Literary Society
 2019 Introduzido com o Washington Post Metro Seven no Hall da Fama da Associação Nacional de Jornalistas Negros
 Finalista do Golden Crown Literary Award 2019, Death's Echoes, Bywater Books
 2019 Independent Book Publisher Award, vencedor de bronze, Death's Echoes, Bywater Books
 Finalista do Golden Crown Literary Award 2020, Two Wings to Fly Away, Bywater Books
 Prêmio Alice B 2020 e medalha por conquistas na carreira

Ligações externas

 Página oficial de Penny Mickelbury
 Clube do livro afro-americano
 'Conversas' com Penny Mickelbury no site 'the Paula Gordon show'
 Bywater Books: Editora
 Imprensa Whitepoint: Editora
 Imprensa BLF: Editora
 GCLS Apresenta. . . Entrevista do The Author's Salon com Penny Mickelbury
 Lez Talk Books Podcast: Penny Mickelbury
 Coletivo Literário Lésbico Negro
 Encyclopedia.com

Mulheres jornalistas dos Estados Unidos
Mulheres romancistas dos Estados Unidos
Pessoas vivas
Nascidos em 1948
Escritoras dos Estados Unidos
Escritoras de não-ficção dos Estados Unidos
Escritoras afro-americanas
Afro-americanas
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Penny Mickelbury


اسم من أسماء الله الحسنى: البَرّ.

 (البِرٌّ) بكسر الباء، نقيض الإثم. ومنه بر الوالدين.

 بَر بفتح الباء، أي اليابسة.
 بر (يافع) اسم قرية.
 البُرّ: بضم الباء، أي القمح أو حبّه.
 من الأخلاق البر

بر (توضيح)


Katherine Gudger Langley (* 14. Februar 1888 bei Marshall, Madison County, North Carolina; † 15. August 1948 in Pikeville, Kentucky) war eine US-amerikanische Politikerin. Zwischen 1927 und 1931 vertrat sie den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Katherine Gudger, so ihr Geburtsname, war eine Tochter von James M. Gudger (1855–1920), der zwischen 1903 und 1915 zweimal den Staat North Carolina im Kongress vertrat. Außerdem wurde sie die Ehefrau des Kongressabgeordneten John W. Langley aus Kentucky. Sie besuchte die öffentlichen Schulen ihrer Heimat und danach das Woman's College in Richmond (Virginia). Außerdem studierte sie am Emerson College of Oratory in Boston. Bevor sie im Jahr 1905 nach Pikeville zog, unterrichtete sie noch einige Zeit in Bristol (Tennessee).

Katherine Langley wurde Mitglied der Republikanischen Partei. Während des Ersten Weltkrieges leitete sie das Rote Kreuz im Pike County. Zwischen 1920 und 1922 war sie stellvertretende Parteivorsitzende in Kentucky. 1920 wurde sie die erste Vorsitzende der Republikanischen Frauenvereinigung auf Staatsebene. Im Juni 1924 nahm sie als Delegierte an der Republican National Convention in Cleveland teil, auf der Präsident Calvin Coolidge zur Wiederwahl nominiert wurde.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1926 wurde sie als erste Frau aus Kentucky im zehnten Wahlbezirk ihres Staates in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo sie am 4. März 1927 die Nachfolge von Andrew Jackson Kirk antrat. Damit nahm sie das gleiche Mandat ein, das ihr Mann zwischen 1907 und 1926 ausgeübt hatte. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1928 konnte sie bis zum 3. März 1931 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Diese waren von den Ereignissen der Weltwirtschaftskrise geprägt. Bei den Wahlen des Jahres 1930 unterlag sie dem Demokraten Andrew J. May.

Zwischen 1939 und 1942 war Katherine Langley Eisenbahnbeauftragte im dritten Bezirk von Kentucky. Sie starb am 15. August 1948.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
US-Amerikaner
Geboren 1888
Gestorben 1948
Frau

Katherine G. Langley


La iglesia de San Juan Bautista es un edificio de culto católico ubicado en el término municipal de la villa de Cuéllar, dentro de los límites de la localidad de Campo de Cuéllar, en la provincia de Segovia, comunidad autónoma de Castilla y León, de la que es iglesia parroquial.

Fue construida en arte mudéjar y profusamente reformada en el  siguiendo las corrientes artísticas de la época, aunque en su interior perdura un artesonado octogonal policromado correspondiente a su primitiva fábrica, siendo uno de los aspectos más destacables del templo.

Conserva en su interior una variada colección de piezas de plata, entre las que se encuentra la cruz parroquial, realizada en Valladolid por el artífice Pedro Álvarez en el año 1657.

Véase también

 Arquitectura mudéjar de Cuéllar.

Bibliografía
 SEGOVIAYPROVINCIA.COM, Segovia, 2006. ISBN 84-96145-57-3
 HONORSE: El mudéjar de la Tierra de Pinares

Juan Bautista Campo Cuellar
Arquitectura mudéjar de Cuéllar
Campo de Cuéllar
Iglesias de Castilla y León del siglo XVI
Campo de Cuellar

Iglesia de San Juan Bautista (Campo de Cuéllar)


Das Ministerium für Verteidigung () ist das Ministerium, das die französischen Streitkräfte leitet.
Oberbefehlshaber der Armee ist der französische Staatspräsident. Der französische Verteidigungsetat war 2009 der dritthöchste der Welt.

Vom 21. Juni 2017 bis 19. Mai 2022 war Florence Parly Verteidigungsministerin. Seit dem 20. Mai 2022 ist Sébastien Lecornu Verteidigungsminister.

Das Verteidigungsministerium hat eine lange Tradition; erster Verteidigungsminister war 1589 Louis de Revol.

Geschichte
Das Französische Verteidigungsministerium hat seinen Ursprung im Ministère de la Guerre, das 1791 gegründet wurde. Dieses war die Nachfolgebehörde des
Secrétariat d'État de la Guerre von 1598, zur Zeit des Ancien Régime. Seit 1893 gab es ein Marineministerium, 1915 wurde ein Staatssekretariat für militärische Luftfahrt gegründet, dessen Zuständigkeit sich im weiteren Verlauf auch auf die zivile Luftfahrt ausdehnte, und 1928 zum Ministerium für Luftfahrt wurde. 1918 wurde das Ministerium bei einem Überfall deutscher Flugzeuge getroffen.

1948 wurden das Kriegsministerium, das Marineministerium und das Luftfahrtministerium zum Verteidigungsministerium zusammengeschlossen. Seit 2009 untersteht die Gendarmerie Nationale für zivile Aufgaben dem Innenministerium und für militärische Aufgaben dem Verteidigungsministerium.

Namen des Ministeriums

Organisation
Das Ministerium wird vom Verteidigungsminister geleitet. Die offizielle Amtsbezeichnung lautet seit dem Mai 2017 Ministère des Armées. Davor hieß das Ministerium seit 1974 Ministère de la Défense.

Das Ministerium befindet sich im Hôtel de Brienne, 14 rue Saint-Dominique, im 7. Arrondissement von Paris, dem Sitz des Ministers, und seit Ende 2015 auch im Hexagone Balard im Südwesten von Paris, in welchem der Sitz des Generalstabs ist. Das neue Gebäude ist deutlich größer und erinnert durch die Form an die hexagonale Form Frankreichs.

Verteidigungspolitik
1966 zog sich Frankreich unter Staatspräsident Charles de Gaulle aus der militärischen Struktur der NATO zurück. Seit 2009 ist Frankreich wieder Vollmitglied der NATO.

Siehe auch
 Liste der Verteidigungsminister von Frankreich

Weblinks

 Offizielle Webpräsenz des Ministeriums für Verteidigung (französisch)

Einzelnachweise

Frankreich
Ministerium (Frankreich)
Verteidigungspolitik (Frankreich)
Gegründet 1959
Behörde (Paris)

Verteidigungsministerium (Frankreich)


أرجوك لا تفهمني بسرعة هو مسلسل إذاعي مصري من تأليف الكاتب الراحل محمود عوض، وإخراج محمد علوان. وكان من بطولة عبد الحليم حافظ (بدور سامي) ونجلاء فتحي (بدور ليلى) وعادل إمام (بدور أحمد).

أذيع هذا المسلسل في رمضان 1393 هجرية الموافق أكتوبر 1973 على موجات إذاعة الشرق الأوسط، لكن لم يستكمل بثه نتيجة قيام حرب العاشر من رمضان\السادس من أكتوبر المجيدة. ويعتبر العمل الإذاعي الوحيد للعندليب الأسمر عبد الحليم حافظ.

وصلات خارجية

مصادر

صفحة العمل علي فليموجرافيا

1393 هـ
أعمال في 1973
عبد الحليم حافظ
مسلسلات إذاعية

أرجوك لا تفهمني بسرعة


Die Tour de Bretagne Féminin International ist ein Etappenrennen für Frauen, das seit 1987 jährlich im Juli in der Bretagne ausgetragen wird. Das Rennen umfasst vier Etappen und ist in der UCI-Kategorie 2.2. eingestuft. Rekordsiegerinnen mit jeweils drei Erfolgen sind die Französin Marina Jaunatre und die Deutsche Hanka Kupfernagel.

Siegerinnen

Weblinks

 Offizielle Website

Frauenradrennen
Etappenrennen
Straßenradrennen in Frankreich

Tour de Bretagne Féminin


Barnes was a local government district in north west Surrey from 1894 to 1965, when its former area was absorbed into the London Borough of Richmond upon Thames.

History
The parish of Barnes adopted the Local Government Act 1858 in 1893. It became an urban district in 1894.

On 1 April 1901 the Putney detached exclave was gained from the Metropolitan Borough of Wandsworth. Barmes became a municipal borough in 1932.

It contained the settlements of Barnes, Mortlake and East Sheen. It was part of the London postal district and Metropolitan Police District. The district was bounded by the County of London to the east, the River Thames and Middlesex to the north, and the Municipal Borough of Richmond to the west and south. The council met at 123 Mortlake High Street from 1895 until 1940, when the building was damaged by wartime bombing. After the war the council met at the Penryn Rooms in East Sheen.

In 1965 it was abolished and its former area became part of the London Borough of Richmond upon Thames.

Coat of arms

The district's coat of arms, granted in 1932, was: Azure a saltire or between four ostrich feathers argent two oars in saltire proper that to the dexter bladed dark blue and that to the sinister bladed light blue.  The supporters were: Two griffins gules langued and armed azure, the dexter gorged with a collar flory or, charged with four crosses patée fitchy sable, the sinister gorged with a like collar charged with four lozenges, also sable. There was no crest.

The oars belonged to the boat race teams of the University of Oxford (dark blue) and the University of Cambridge (light blue), whose course on the River Thames ran along the borough's northern border, finishing at Mortlake. The feathers were derived from the Prince of Wales at the time of the grant (later Edward VIII and Duke of Windsor) whose birthplace, White Lodge, lay in the former borough. The griffins were derived from the arms of the Earls Spencer, who were once lords of the manor of Mortlake. The crosses came from the arms of the Archbishop of Canterbury, who also once held the same manor, and the lozenges from the arms of the Bishop of Southwark, in whose diocese the borough was situated.

The oars became part of the coat of arms of the London Borough of Richmond upon Thames, along with the red griffin supporters.

References

External links
 Barnes ... London's Latest Borough, 1932, British Pathe

Barnes, London
1894 establishments in England
1965 disestablishments in England
Districts abolished by the London Government Act 1963
Districts of England created by the Local Government Act 1894
East Sheen
History of the London Borough of Richmond upon Thames
History of Surrey
Mortlake, London
Municipal boroughs of England

Municipal Borough of Barnes


El templo y exconvento de Santo Domingo de Guzmán de Oxolotán, es un monumento histórico de México, ubicado en el Oxolotán, en el municipio de Tacotalpa en el estado de Tabasco, México. Fue fundado por la orden de los fraíles franciscanos en el año de 1633. Actualmente aloja el Museo de la Sierra que es el museo Virreinal de Tabasco, a cargo del Instituto Nacional de Antropología e Historia y recibe turistas que hacen ecoturismo.

Historia
Las primeras incursiones españolas en esta región se dieron hacia 1531 cuando después de derrotar a los indígenas zoques, Francisco de Montejo y León "el Mozo" inició el reclutamiento forzoso de los indígenas para reforzar la conquista de Campeche en donde dieron batalla al mando de Juan de Lerma. En el año de 1535, las poblaciones de Tacotalpa y Oxolotán fueron encomendadas a Bernardino de Medina, un español sediento de riquezas y aventuras que al poco las dejó abandonadas; por el abandono de Medina las encomiendas le fueron entregadas a Tomás Rijoles quien pasado un tiempo también las abandonó, por lo que luego de una breve disputa fueron arrebatadas por Francisco de Montejo, quien el 27 de junio de 1543 nombró como su representante a Francisco Ramírez.

En 1546, los frailes franciscanos inician la colonización del territorio de Tacotalpa, oficiándo misas en los pueblos de Tacotalpa, Tapijulapa, Oxolotán, Noipac y Puxcatán.

En 1572 los frailes franciscanos Francisco Silvestre Magallón, Bernabé de Pastrana, Juan Fajardo, Buenaventura Valdés y Diego de Padilla, fundaron e iniciaron la construcción del convento de Oxolotán y el de Poposá. Sin embargo, diez años después, el convento de Oxolotán pasó a manos de los frailes dominicos. Hacía 1611 el vicario de Oxolotán era Fray Juan de Bersástegui. Este adquirió a nombre de la orden dominica el terreno conocido como Raudal de Istatelté, dando inicio a las enormes fincas cacaoteras con las cuales los frailes dominicos se allegaban los recursos necesarios para enfocar sus actividades a la observancia, más que a la evangelización.

Bajo la dirección del fraile Antonio de Pamplona los dominicos concluyeron la construcción del convento de Santo Domingo de Guzmán en 1633, y desde aquí atendían las doctrinas de los pueblos de Tacotalpa, Tapijulapa, Puxcatán, Teapa, Tecomajiaca, Jalapa, Astapa, Cacaos, Amatán, Ixtapangajoya y Solosuchiapa.

Desafortunadamente, la importancia de Oxolotán, adquirida con la fundación del convento y la congregación de indígenas, fue decayendo a partir de 1641, cuando los cacaotales de Tacotalpa cobrarón un mayor auge debido a que la población contaba con mejores vías de comunicación y un acceso más fácil que el de Oxolotán.

Entrando el  el convento había venido a menos, lo que propició su abandono definitivo. Entre los siglos XIX y los primeros años del  el edificio religioso mostraba una imagen de total abandono donde el paso del tiempo, la pérdida de elementos arquitectónicos, el crecimiento de la vegetación y las inundaciones periódicas propiciaron la destrucción paulatina del edificio.

En 1926 durante la persecución religiosa emprendida por el entonces gobernador de Tabasco Tomás Garrido Canabal, este ordenó dinamitar el convento, siendo destruidas la sacristía, el claustro y la torre campanario, quedando en pie solo la nave principal del templo, la cual fue usada como escuela, hasta que el techo se desplomó, mientras que las otras áreas destruidas del convento, fueron utilizadas como caballerizas.

En 1979 se inició la restauración del convento, y en 1988 se restauró la nave principal donde fueron reemplazadas las vigas de madera que sostenían el techo, y en su lugar se colocó una estructura de fierro para sostener las tejas de barro. Y se habilitó en el espacio de cinco crujías que originalmente ocupaban el granero, la cocina y el comedor, para exhibir oleos religiosos de la época y piezas de madera labrada extraídas del convento.

Descripción del edificio

Exterior
El convento fue construido con piedra bola traída del río de La Sierra y cuenta con detalles en ladrillos. Tiene la disposición del conjunto conventual tradicional de templo, atrio y claustro y la arquitectura recia de los conventos mendicantes del .

Originalmente, el convento constaba de dos plantas, esto se sabe porque las construcciones del claustro tienen losas planas que pertenecen al entrepiso lo cual significa que antes existía una segunda nivel además de que hay huellas de mechinales donde se empotrraban las vigas, así como también, hay huellas de otros elementos que formaban parte del conjunto, tales como, la cocina y el granero, aunque no se tiene una descripción de cómo era, ya que en 1926 el claustro fue dinamitado por los seguidores del exgobernador Tomás Garrido Canabal, por lo que la planta alta desapareció, al igual que varias de las habitaciones y otros espacios de la planta baja como la sacristía y la torre campanario.

Su portada es un ejemplo del estilo plateresco clásico, con columnillas y decoración inspirada en el renacimiento italiano. Su fachada es aplanada y en color rojo "óxido" con detalles en amarillo ocre. El techo original era de teja y palma y fue reconstruido con tejas de barro suspendidas por varas de caña sobre una armadura de madera, pero durante la persecución religiosa en el estado, los garridśtas destruyeron parte del convento incluido el techo, por lo que al ser restaurado el convento en 1988 se colocó techumbre de estructura metálica.

La entrada cuenta con una sola portada sencilla de un solo cuerpo con un arco de laja de medio punto y de un solo cuerpo en el acceso y en la ventana superior. A cada lado de la puerta figuran unas pilastras semi empotradas en la fachada y que son rematadas a la altura de la ventana, por medallones circulares, uno muestra la flor de lis y el otro el símbolo del sol y la luna, en relieve; ambos, flanqueados por pequeños cuadros, también en relieve con figuras de unicornios, más a los extremos en la parte baja, hay un nicho a cada lado con peana y venera.

En la pared lateral izquierda de la nave principal, existe una gran puerta de acceso, en forma de arco de cantera andintelado flanqueado por dos columnas cuadradas, en la parte superior del arco tiene un relieve de la flor de liz y debajo del otro relieve de un rostro humano. En la columna de la derecha del arco tiene un relieve del sol y en la columna de la izquierda el relieve representa a la luna.

El espacio de lo que fuera el gran atrio de este templo, fue usado para construir la plaza pública del poblado, por lo que la gran cruz que se localizaba originalmente en el atrio, quedó dentro del perímetro del parque público.

Interior

El interior del templo es de una sola nave de grandes proporciones donde hay colocadas imágenes de santos. Aquí se guarda el "Santo Sepulcro" el cual permanece casi siempre cubierto, excepto en ocasiones muy especiales. También se encuentra en su interiór una pila bautismal monolítica del , así como dos campanas que originalmente se localizaabn en la torre campanario, misma que fue dinamitada en 1926.

Las paredes de la nave principal son altas y la piedra bola fue recubierta con aplanado, la pared izquierda cuenta con una gran puerta de acceso en forma de arco con dintel de cantera y dos grandes ventanas en forma de arco; la pared lateral derecha tiene dos pequeños nichos en los que se muestran imágenes de santos y una pequeña ventana en forma de arco.

En el atar principal, está enmarcado por un gran arco de cantera, y en él se localiza un gran crucifijo de madera, a sus pies, se encuentra una urna de madera y cristal en cuyo interior se localiza una imagen de Santo Domingo de Guzmán, al lado derecho se encuentra un cuadro con la imagen de la Virgen de Guadalupe, y otra urna de madera y cristal que resguarda una imagen de la Virgen de Guadalupe, mientras que al lado izquierdo se encuentra una imagen del Papa San Juan Pablo II

La techumbre que originalmente estaba hecha de vigas de madera, fue reemplazada en 1988 por vigas de fierro que sostienen tejas de barro.

Debajo de la nave principal del convento existe un sótano cuyo acceso se encuentra cerrado al público.

Fuera de la nave principal, se localizan construcciones en ruinas de lo que fuera la sacristía y las habitaciones de los frailes, que fueron dinamitadas también en 1926 por instrucciones del exgobernador Tomás Garrido Canabal.

Museo de La Sierra

En una de las áreas del exconvento donde originalmente se encontraban la cocina y el comedor, se localiza actualmente el "Museo de La Sierra" o también llamado Museo de Oxolotán, el cual consta de cuatro salas.

Sala 1: Se exhiben algunas fotografías del convento antes de ser restaurado, dos óleos pintados en tela de los siglos XVII y XIX con representaciones religiosas, además de las esculturas de San Mateo, San Lucas y San Juan realizadas en madera estofada, tallada y pintada del . También se muestran dos pequeñas pilastras salomónicas que, al parecer formaban parte de un retablo del .

Sala 2: Esta sala está reservada para las exposiciones temporales que alberga el museo.

Sala 3: Contiene varios cuadros que narran la historia del lugar desde los tiempos prehispánicos, exhibe también una columna de retablo con capitel corintio del , un óleo sobre tela del  representando a Santiago de Galicia (Matamoros) y una columna tritóstila de retablo del , tallada y pintada.

Sala 4: Se exhiben 2 columnas salomónicas de retablo del  talladas y doradas; un óleo sobre tela del  representando el martirio de un santo; además varios fragmentos de retablo de los siglos XVII y XVIII. Hay también varias campanas originales que destacan por su hermosa talla, decorado y antigüedad.

Véase también

 Evangelización en la Nueva España
 Monasterios mendicantes en México
 Cultura de Tabasco
 Turismo en Tabasco

Referencias

Enlaces externos

 Sitio dedicado a Acolman y su convento

Conventos de México del siglo XVII
Monasterios franciscanos en México
Monasterios dominicos en México
Iglesias de México del siglo XVII
Iglesias del estado de Tabasco
Monumentos históricos y arqueológicos de Tabasco
Museos del estado de Tabasco
Museos de México inaugurados en 1988
Arquitectura de 1633
Nueva España en 1633

Templo y exconvento de Santo Domingo de Guzmán (Oxolotán)


Monmouth County may refer to:
 Monmouth County, New Jersey, United States
 the former name of Monmouth Land District, Tasmania, Australia
 Monmouthshire, county of Wales

Monmouth County


Die Coppa Italia 1992/93, den Fußball-Pokalwettbewerb für Vereinsmannschaften in Italien der Saison 1992/93, gewann Torino Calcio. Torino traf im Finale auf den AS Rom und konnte die Coppa Italia zum fünften und bis heute letzten Mal gewinnen. Mit 3:0 und 2:5 setzte sich Torino Calcio mithilfe der Auswärtstorregel gegen die Roma durch. Man wurde Nachfolger vom AC Parma, das in diesem Jahr bereits im Viertelfinale ausschied.

Als italienischer Pokalsieger nahm Torino Calcio in der nächsten Saison am Europapokal der Pokalsieger teil.

1. Runde

|}

2. Runde

|}

Achtelfinale

|}

Viertelfinale

|}

Halbfinale

|}

Finale

Hinspiel

Rückspiel

Siehe auch
 Serie A 1992/93

Weblinks
 Informationen zur Coppa Italia auf rsssf.com

1992/93
Fußballsaison 1992/93

Coppa Italia 1992/93


Mark Robert Bailey (Bath, Somerset; 13 de enero de 1965), más conocido como Bill Bailey, es un cómico, músico y actor británico. Además de por su larga carrera como actor cómico, Bailey es conocido por su aparición en las comedias Black Books, Never Mind the Buzzcocks, Have I Got News for You, y QI.

Apariciones en los medios

2000
 Tiene un papel menor en la comedia británica El jardín de la alegría.
 Entre 2000 y 2004 coprotagoniza la serie de comedia Black Books, de Channel 4, en el papel de Manny Bianco, acompañado de Dylan Moran y Tamsin Greig.

2001
 19 de julio: Interviene en el programa The 99p Challenge de  Radio 4.

2002
 Presta su voz a una campaña publicitaria para el BMW Mini.
 Guioniza e interpreta una serie de anuncios para British Airways en los que, mediante la música, mostraba varios lugares del mundo en tono humorístico.
 Es invitado al programa I'm Sorry I Haven't a Clue, de BBC Radio.

2003
 Actúa en el papel del miembro N° 4 del jurado en Doce hombres sin piedad, dirigida por Guy Masterson con motivo del Festival Fringe de Edimburgo de 2003.
 Es invitado del programa Just a Minute de Radio 4 (en dos ocasiones).
 4 de febrero: es invitado, por segunda vez, del programa The 99p Challenge de Radio 4.
 21 de octubre: presenta Good Vibrations: The History of the theremin en Radio 4.

2005
 Presta su voz al cachalote de la película La guía del autoespista galáctico (de 2005).
 Coprotagoniza, en el papel de Óscar, en La extraña pareja (junto a Alan Davies), dirigida por Guy Masterson con motivo de la edición de 2005 del Festival Fringe de Edimburgo.
 Realiza una de las actuaciones del espectáculo de Birmingham Jasper Carrott's Rock with Laughter, junto con otros intérpretes como Bonnie Tyler, Lenny Henry, Bobby Davro y la compañía Lord of the Dance.
 Regresa como invitado por tercera vez al programa Just a Minute de Radio 4.

2006
 15 de marzo: es entrevistado por Lenny Henry para el espacio Chain Reaction de BBC Radio 4.
 22 de marzo: regresa a Chain Reaction para entrevistar a Simon Pegg.

2007
 Interpreta un papel menor en la película Hot Fuzz, de Simon Pegg y Edgar Wright, en la que encarna a dos sargentos gemelos que trabajan en la comisaría. (En un principio, Bill Bailey también iba a aparecer en la anterior película de Pegg y Wright, Shaun of the Dead. Sin embargo, como se explica en los comentarios del DVD de dicha película, Bailey tenía otros compromisos profesionales por aquella época.)
 Febrero: organiza, produce y protagoniza una serie de sketches del dramaturgo Harold Pinter, en el espectáculo Pinter's People del West End. Como protagonistas, acompañaban a Bailey Kevin Eldon, Sally Phillips y Geraldine McNulty.
 Marzo: hizo una aparición en la International Human Beatbox Convention celebrada en el South Bank Centre de Londres, en la que dio la bienvenida al escenario a Shlomo como evento cumbre del concierto, además de dar muestras de su propia destreza como beatboxer.
 4 de mayo: fue presentador invitado en un episodio de Have I Got News for You, de la BBC One (papel que volvería a desempeñar el 9 de mayo de 2008).
 Julio: es narrador de Nessy Tales, una serie de libros de lectura animados para niños disléxicos.

2008
 Es invitado al espacio Desert Island Discs de BBC Radio 4.
 Febrero: copresenta la primera temporada del espacio de invitados The Museum of Curiosity, de BBC Radio 4.
 9 de mayo: es presentador invitado de un episodio de Have I Got News for You, de BBC One.
 9 de junio: es invitado del espacio Desert Island Discs, de BBC Radio 4. Más tarde, ese mismo día, actuó en el papel de Rushton en el primer episodio de la adapación de The Ragged Trousered Philanthropists, de la misma emisora.
 7 de septiembre: es invitado al programa en directo Rove, de la televisión australiana. En una serie de preguntas que había que responder en 20 segundos, Rove McManus, el presentador, le preguntó una pregunta que formulaba con frecuencia: "¿Por quién te volverías gay?", a lo que Bailey respondió, "el papa".
 Septiembre: actúa como uno de los anfitriones de la gala cómica So You Think You're Funny, parte del Festival Fringe de Edimburgo.
 11 de octubre: es invitado al programa Lose Ends, de BBC Radio 4.
 12 de noviembre: actúa en We Are Most Amused, una representación cómica especial en conmemoración del 60.º cumpleaños del Carlos, Príncipe de Gales.

2010
 30 de marzo: participa en Channel 4's Comedy Gala, un espectáculo benéfico celebrado para ayudar al Hospital Infantil de Ormond Street, y que se grabó en directo en el O2 Arena de Londres.
 27 de junio: es invitado a la sección Star in a Reasonably Priced Car de  Top Gear, haciéndose pasar por Angelina Jolie. Al volante del Kia Cee'd, Bailey registró un tiempo cronometrado de 1:50.8.
 28 de septiembre: fue el primer invitado del programa de entrevistas A Quiet Word With..., de ABC.

Giras
 Cosmic Jam (1995)
 Bewilderness (2001)
 Part Troll (2004)
 Steampunk (2006) (Edinburgh Festival)
 Tinselworm (2008)
 Bill Bailey Live (2008–09) (gira con algún material de Tinselworm, pero principalmente nuevo)
 Remarkable Guide to the Orchestra (2009)
 Dandelion Mind (2010)
 Dandelion Mind - Gently Modified (2011)

DVDs publicados

Filmografía
 The James Whale Radio Show (circa 1990) (invitado)
 Maid Marian and her Merry Men (1992). Cameo como un bufón en la corte del Rey Juan.
 Blue Heaven (1994)
 Asylum (1996)
 Space Cadets (1997) (capitán de equipo regular)
 Is It Bill Bailey? (1998)
 Spaced (1999–2001)
 Have I Got News for You (invitado 1999, 2001, 2005; presentador invitado 2007, 2008, 2009, 2011)
 Saving Grace (2000)
 Black Books (2000–2004)
 Jonathan Creek
 "Satan's Chimney" (2001)
 "The Tailor's Dummy" (2003)
 Wild West (2002–2004)
 Never Mind the Buzzcocks (2002–2008) (capitán de equipo regular)
 QI (2003–presente) (invitado frecuente)
 "15 Storeys High" – "The Holiday" (2004)
 The Libertine (cameo breve como un consejero de Carlos II de Inglaterra) (2004)
 The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (2005) (voz del cachalote)
 Wild Thing I Love You (2006) (presentador)
 Top Gear ("A Star in a Reasonably-Priced Car")
 Hot Fuzz (2007)
 Run Fatboy Run (2007) (cameo)
 Skins (2008)
 Love Soup (2008)
 We Are Most Amused (2008) (especial de televisión)
 Hustle
 "Return of the Prodigal" (2009)
 "Diamond Seeker"  (2009)
 Steve's World (2009)
 Burke and Hare (2010)
 Bill Bailey's Bird Watching Bonanza (2010)
 Nanny McPhee and the Big Bang (2010)
 Talkin' 'bout Your Generation (2010); 1 episodio
 Jo Brand's Big Splash (2011); 1 episodio
 Chalet Girl (2011)
 Doctor Who (episodio: "El Doctor, la viuda y el armario") (2011)

Referencias

Enlaces externos

Actores de teatro de Inglaterra
Actores de televisión de Inglaterra
Actores de cine de Inglaterra
Guitarristas de rock del Reino Unido
Bath
Humoristas del Reino Unido
Guitarristas de Inglaterra
Cantautores del Reino Unido
Satíricos del Reino Unido
Artistas de comedia en vivo
Nacidos en Bath

Bill Bailey


A série Radeon RX Vega é uma série de processadores gráficos desenvolvidos pela AMD. Essas GPUs usam a arquitetura de 5ª geração do Graphics Core Next (GCN), codinome Vega, e são fabricadas com a tecnologia FinFET de 14 nm, desenvolvida pela Samsung Electronics e licenciada para a GlobalFoundries. A série consiste em placas gráficas de desktop e APUs destinadas a desktops, dispositivos móveis e aplicativos embarcados.

A escalação foi lançada em 14 de agosto de 2017. Incluía o RX Vega 56 e o RX Vega 64, com preços de $ 399 e $ 499, respectivamente. Seguiram-se duas APUs móveis, o Ryzen 2500U e o Ryzen 2700U, em outubro de 2017. Em fevereiro de 2018, foram lançados dois APUs de desktop, o Ryzen 3 2200G e o Ryzen 5 2400G, e o Ryzen Embedded V1000 linha de APUs. Em setembro de 2018, a AMD anunciou várias APUs Vega em sua linha de produtos Athlon. Mais tarde, em janeiro de 2019, o Radeon VII foi anunciado com base no nó FinFET de 7 nm fabricado pela TSMC.

História
A microarquitetura Vega era a linha de placas gráficas de ponta da AMD, e é a sucessora dos produtos Fury entusiastas da série R9 300. Especificações parciais da arquitetura e da GPU Vega 10 foram anunciadas com o Radeon Instinct MI25 em dezembro de 2016. A AMD divulgou posteriormente os detalhes da arquitetura Vega.

Anúncio
A Vega foi originalmente anunciado na apresentação da AMD na CES 2017 em 5 de janeiro de 2017, juntamente com a linha Zen de CPUs.

Novos recursos
O Vega visa aumentar as instruções por clock, velocidades de clock mais altas e suporte para HBM2.

Vega da AMD tem nova hierarquia de memória com cache de alta largura de banda e seu controlador.

Suporte para HBM2 com o dobro da largura de banda por pino em relação à geração anterior HBM. O HBM2 permite capacidades mais altas com menos da metade do espaço ocupado pela memória GDDR5. A arquitetura Vega é otimizada para streaming de conjuntos de dados muito grandes e pode funcionar com uma variedade de tipos de memória com até 512 TB de espaço de endereço virtual.

Shader primitivo para processamento de geometria aprimorado. Substitui sombreadores de vértice e geometria em pipelines de processamento de geometria por um único estágio mais programável. O estágio de sombreamento primitivo é mais eficiente, apresenta tecnologias inteligentes de balanceamento de carga e maior rendimento.

NCU: Next Compute Unit, um mecanismo de computação de última geração. A GPU Vega apresenta a Unidade de Computação de Próxima Geração. Arquitetura versátil com unidades de computação flexíveis que podem processar nativamente operações de 8 bits, 16 bits, 32 bits ou 64 bits em cada ciclo de clock. E rodar em frequências mais altas. A Vega oferece suporte para Rapid Packed Math, processando duas operações de meia precisão (16 bits) ao mesmo tempo que uma única operação de ponto flutuante de 32 bits. Até 128 operações de 32 bits, 256 operações de 16 bits ou 512 operações de 8 bits por relógio são possíveis com a arquitetura Vega.

Draw Stream Binning Rasterizer projetado para maior desempenho e eficiência de energia. Ele permite "obter uma vez, sombrear uma vez" de pixels por meio do uso de um cache inteligente no chip e seleção antecipada de pixels invisíveis em uma cena final.

As placas Vega podem consumir comparativamente menos energia com o mesmo desempenho ou até melhor quando o cartão é subvolvido. Um deslocamento de 0,25 V está se mostrando muito legal e eficiente.

Vega aumenta o suporte de nível de recurso Direct3D de 12_0 para 12_1.

O rasterizador Vega traz suporte de aceleração de hardware para Rasterizer Ordered Views e Conservative Rasterisation Tier 3.

Produtos

Gráficos discretos da marca RX Vega

Gráficos discretos da marca Radeon VII

GPUs para Workstations

GPUs para Workstations mobile

APUs de desktop

Raven Ridge (2018)

Picasso (2019)

Renoir (2020)

Cézanne (2021)

APUs mobile

Raven Ridge (2017)

Picasso (2019)

Dalí (2020)

Renoir (2020)

Lucienne (2021)

Cezanne (2021)

EPUs Embedded

Ver também
Lista de unidades de processamento gráfico da AMD

Placas de vídeo

Radeon RX Vega


Juletræsstjerne eller topstjerne er en stjerne til af pynte juletræets top med. Den er ofte lavet i metal, men kan også være lavet i andre materialer.

Baggrund
Da juletræet gjorde sit indtog, med julepynt på, var der mange muligheder i toppen i af træet. I fortællingen "Peters jul" er det en stork, der sidder på toppen af træet, men også engle og spir er populært mange steder.

Stjernen symboliserer Betlehemsstjernen, som nævnes i Matthæusevangeliet, og forbinder dermed traditionen jul med den kristne tro og Jesu fødsel. Det vandt udbredelse, da salmedigterne begyndte at beskrive stjernen i træets top.

Referencer

Julepynt

Juletræsstjerne


is a town located in  Hashima District, Gifu, Japan. , the town had an estimated population of 22,273 and a population density of 2200 persons per km2, in 8944 households. The total area of the town was .

Geography
Kasamatsu is located in the  Nōbi Plain in southern Gifu Prefecture, bordering on Aichi Prefecture. The Kiso River flows through the town, which is located in marshy flatlands and was often subject to flooding.  The town has a climate characterized by characterized by hot and humid summers, and mild winters  (Köppen climate classification Cfa).  The average annual temperature in Kasamatsu is 15.5 °C. The average annual rainfall is 1915 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 28.0 °C, and lowest in January, at around 4.1 °C.

Neighbouring municipalities
Gifu Prefecture
Gifu
Kakamigahara
Hashima
Ginan
Aichi Prefecture
Ichinomiya

Demographics
Per Japanese census data, the population of Kasamatsu has remained steady over the past 50 years.

History
The area around Kasamatsu was part of traditional Owari Province until the course of the Kiso River shifted in 1586, after which time it was part of Mino Province. It was an ancient settlement on the important river crossing connecting Nagoya with Gifu.  During the Edo period, it was mostly tenryō territory controlled by Tokugawa shogunate through a bugyō. During the post-Meiji restoration cadastral reforms, the area was organised into Haguri District, Gifu Prefecture, which was subsequently transferred to Hashima District, Gifu. The modern town of Kasamatsu was formed on July 1, 1889. In expanded by annexing the neighbouring village of Matsueda on August 1, 1950 and the village of Shimoharugi on April 1, 1955. Plans to merge with the neighbouring city of Gifu were rejected by a referendum in June 2004.

Economy
The mainstay of the local economy is agriculture (rice, vegetables, dairy, poultry), and light industry (computer related products, dairy products, chemicals).

Education
Kasamatsu has three public elementary schools and two public middle schools operated by the town government, and one public high school operated by the Gifu Prefectural Board of Education.

Transportation

Railway
 Meitetsu - Nagoya Main Line

 Meitetsu - Takehana Line
 -

Highway
 Tōkai-Hokuriku Expressway

References

External links

Towns in Gifu Prefecture

Kasamatsu, Gifu


Hauenhof ist eine zum Ortsteil Immelborn der Gemeinde Barchfeld-Immelborn gehörende Kleinsiedlung im Wartburgkreis und befindet sich etwa eineinhalb Kilometer südöstlich von Immelborn am linken Ufer der Werra.

Geschichte
Der Hauenhof ist eine Kleinsiedlung am Platz der bereits 1351 als Wüstung bezeichneten Siedlung Huwindorf, welche sich im Lehensbesitz der Salzunger Burgmannen-Familie von Kraluck befand. Der Ort war über Jahrhunderte eine Zollstelle zwischen der Grafschaft Henneberg und der wettinischen Landgrafschaft Thüringen, später Grenzort zwischen den Ämtern Salzungen und Frauenbreitungen im Herzogtum Sachsen-Meiningen. Ein Teil des Gehöftes gehörte den Herren von Stein zu Barchfeld als Lehen. Die Henneberger versuchten im 16. Jahrhundert am nahen "Salzteich" eine eigene  Saline zu begründen, sie unterlagen jedoch dem Druck und Einfluss der Salzungen Pfännerschaft, die ihr Monopol zu schützen hatte.

Heute besteht der Hauenhof aus sechs bewohnten Häusern und einigen Garten-Parzellen. Das Zentrum bildet eine denkmalgeschützte Hofanlage Hauenhof 1. Von Nebengebäuden umstellt, steht das ehemalige Doppelhaus auf dem Hochufer der Werra, es wurde im Jahr 1800 erbaut. Die nördliche Hälfte des Doppelhauses wurde im Jahre 1947 durch einen Brand zerstört, der durch Funkenflug einer vorüberfahrenden Dampflok entstanden war. Auf der gegenüberliegenden Straßenseite erinnert noch eine geschnitzte Holztafel an die einstige "Waldgaststätte Hauenhof". Daneben befindet sich unter einer alten Linde ein roh gearbeiter Wegstein an der Kreisstraße K 87, er zeigt die Richtungsangabe nach Breitungen/Werra beziehungsweise Immelborn an.

Dicht am Hochufer verläuft die auf einem Schüttdamm erbaute Gleisanlage der einstigen Werrabahn. Der eingleisige Abschnitt gehört heute zum Streckennetz der Süd-Thüringen-Bahn, der nächstgelegene Haltepunkt befindet sich in der Ortslage Immelborn.
Am Hauenhof besteht eine, jedoch für den Straßenverkehr gesperrte, Zufahrtsmöglichkeit zum Aussichtsturm auf dem Pleß. Dieser etwa 7 Kilometer lange, nicht öffentliche Weg führt entlang des Sperrgebietes des Standortübungsplatzes der Werratal-Kaserne Bad Salzungen.

In der regelmäßig von Hochwasser überfluteten Werraaue bei Hauenhof befindet sich das etwa 160 Hektar große Naturschutzgebiet Forstloch-Riedwiesen In räumlicher Nähe sind hier als Biotope zu finden: Überflutungsmulden (der Werra), Kiesbänke, Prall- und Gleithänge, Weich- und Hartholzauen (in Resten), Feuchtwiesen, Röhrichte, Großseggenriede, Tümpel und Weiher.
Am 17. Dezember 1982 wurden die ersten 16 Hektar in der Flur Forstloch als Naturschutzgebiet ausgewiesen.  Für Besucher wurden mehrere Informationstafeln aufgestellt und ein Rundweg angelegt. Es wurden 192 Vogelarten ermittelt, die das Naturschutzgebiet besonders wertvoll machen – es zählt mithin zu den artenreichsten Gebieten in Südthüringen. Auch zahlreiche Wirbellose Arten, Fledermäuse, Amphibien und Säugetierarten können beobachtet werden.

Literatur
 Helmut Hölzer: Immelborner Historie. Heimatgeschichte aus Immelborn und Umgebung. (1302–1945). Sperber Druck, Bad Salzungen 1996.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Wartburgkreis
Geographie (Barchfeld-Immelborn)

Hauenhof


Cornelio Bentivoglio (* 27 de marzo de 1668 - † 30 de diciembre de 1732) fue un cardenal italiano del . Era sobrino del cardenal Guido Bentivoglio.

Biografía

Bentivoglio era secretario de la Cámara Apostólica. Fue nombrado Arzobispo titular de Cartago en 1712, y enviado como nuncio papal a Francia. Era un gran defensor de la bula Unigenitus de 1713 contra el jansenismo, que disgustó al Duque de Orleans, regente luego de la muerte de Luis XIV, expulsando a Bentivoglio a Ferrara.

El papa Clemente XI le creó cardenal en el consistorio del 19 de noviembre de 1719. El cardenal Bentivoglio fue nombrado luego delegado apostólico en la Romaña, desde 1720 a 1727; Ministro Plenipotenciario de España desde 1726 y Camarlengo del Colegio Cardenalicio entre 1727 y 1728.

Participó en el cónclave de 1721, durante el cual fue elegido Papa Inocencio XIII, en el de 1724 (elección de Benedicto XIII) y el de 1730 (elección de Clemente XII). Durante el último cónclave, Bentivoglio posee el veto del rey Felipe V de España contra la elección del cardenal Giuseppe Renato Imperiali y Antonio Felice Zondadari.

Fue también un poeta, y tradujo al italiano el poema Tebaida de Estacio, bajo el seudónimo de Selvaggio Porpora.

Fallecido con 64 años, está enterrado en la Basílica de Santa Cecilia en Trastevere.

Fuentes

Cardenales de Italia del siglo XVIII
Cardenales creados por Clemente XI
Poetas de Italia del siglo XVIII
Traductores de Italia del siglo XVIII
Escritores en italiano del siglo XVIII
Académicos de la Arcadia
Nacidos en Ferrara
Fallecidos en Roma

Cornelio Bentivoglio


Parikkalan raja-asema () ou Parikkala–Syväoro est un poste-frontière entre la Finlande et la Russie situé dans la commune de Parikkala en Finlande et Syväoro en République de Carélie.

Géographie

Le poste frontière est ouvert les jours ouvrés de 7h00 à 18h00.
Côté Finlande, le poste-frontière est à Parikkala.
Côté Russie le point de passage frontalier est situé à Syväoro, Elisenvaara (). Elisenvaara est une agglomération et une zone rurale du Raïon de Lahdenpohja de la République de Carélie.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Frontière entre la Finlande et la Russie

Liens externes

Parikkala
Parikkala
Frontière entre la Finlande et la Russie
Agence gouvernementale en Finlande
Douanes finlandaises

Poste-frontière de Parikkala–Syväoro


Ženski rukometni klub "Bjelovar" (ŽRK Bjelovar; RK Bjelovar; Bjelovar) je ženski rukometni klub iz Bjelovara, Bjelovarsko-bilogorska županija. U sezoni 2018./19. klub nastupa u Prvoj hrvatskoj ligi.

O klubu
Klub je osnovan 1955. godine kao Rukometna sekcija Društva za tjelesni odgoj "Partizan" (DTO Partizan), ali se poslije skupa s muškim klubom osamostaljuje u Omladinski rukometni klub "Partizan" (ORK "Partizan"). 1963. godine, rukometašice "Partizana" osvajaju prvenstvo Hrvatske. Do raspada SFRJ, klub pretežno igra u nižim ligama na području sjeverne Hrvatske, ne postižući zapaženije rezultate i ostajući u sjeni muškog kluba.
Osamostaljenjem Hrvatske, klub se pretežno natječe u skupinama 2. HRL i 3. HRL. Od sezone 2014./15. su članice Prve lige. Osvajanjem četvrtog mjesta u sezoni 2017./18., ostvarile su plasman u Challenge kup za sezonu 2018./19.

Uspjesi
 Prvenstvo SR Hrvatske
 prvakinje: 1963.

 Kup Hrvatske
 finalistice: 2021./22.

Pregled po sezonama

Poznate igračice
Josipa Mamić

Unutrašnje poveznice
 Bjelovar
 RK Bjelovar

Vanjske poveznice
 zrkbjelovar.hr - službene stranice
 ŽRK Bjelovar, facebook stranica
 ŽRK Bjelovar Fan Club, facebook stranica
 furkisport.hr/hrs, Bjelovar, natjecanja po sezonama
 furkisport.hr/hrs, ŽRK Bjelovar, natjecanja po sezonama
 eurohandball.com, ZRK Bjelovar
 sportilus.com, Ženski rukometni klub Bjelovar
 zvono.eu, ŽRK Bjelovar
 bjelovarac.hr, ŽRK Bjelovar

Izvori
 Marijan Flander i dr: Razvoj rukometa u Hrvatskoj : od prvih početaka do 1985. godine, Zagreb, 1986., UDK: 796.322(497.13)(091)

Bjelovar
Bjelovar
Bjelovar

ŽRK Bjelovar


Ram Nath Kovind (født 1. oktober 1945) er en indisk politiker og landets 14. præsident (25. juli 2017–25 juli 2022). Han har tidligere været guvernør i delstaten Bihar. Han har siddet i Parlamentet for partiet Bharatiya Janata. Desuden har han fungeret som dommer i bl.a. Højesteret.

Indiens præsidenter

Ram Nath Kovind


An Hypolytrum schnellianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lorougnon. An Hypolytrum schnellianum in nahilalakip ha genus nga Hypolytrum, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hypolytrum

Hypolytrum schnellianum


, né le  à Kamaishi, dans la préfecture d'Iwate, est un footballeur japonais qui évolue au poste de défenseur central au Vissel Kobe.

Biographie

Début en deuxième division (2019-2020)
Le 9 décembre 2018, Ryuho Kikuchi quitte officiellement l'université des sports et des sciences d'Osaka pour commencer sa carrière professionnelle, il rejoint le Renofa Yamaguchi qui évolue en deuxième division japonaise. Il déclare plus tard dans une interview qu'il pensait être prêt pour la première division japonaise mais qu'il n'avait reçu aucune offre, il doutait donc de son futur car à 21 ans il n'avait qu'une seule proposition, celle du Renofa Yamaguchi.

Ryoho Kikuchi joue sa première rencontre professionnelle le 17 mars 2019 à l'occasion de la quatrième journée de J2 League 2019, le Renofa Yamaguchi affronte alors le Ehime FC. Il rentre à la  de jeu mais ne parvient pas à changer le score, la rencontre se termine sur une défaite 2 à 1.

Vissel Kobe (depuis 2020)
Le 29 décembre 2019, le site officiel du Vissel Kobe annonce officiellement l'arrivée, librement, de Ryuho Kikuchi. Il y signe un contrat de trois saisons.

Il ne joue sa première rencontre que le 11 juillet 2020, pour la quatrième journée de J1 League 2020, lors du déplacement du Vissel Kobe à Ōita afin d'affronter l'Oita Trinita. Ryuho débute la rencontre en tant que titulaire, il sort à la  pour laisser sa place à Hirofumi Watanabe, la rencontre se termine sur le score de 1 à 1.

Ses débuts avec le Vissel Kobe sont assez timides, il ne joue qu'occasionnellement en championnat (il finit à 14 matchs joués), cependant il est titularisé lors de l'épopée en ligue des champions de l'AFC 2020 où il mènera le Vissel jusqu'en demi-finales de la compétition, en perdant à la  de jeu face aux futurs vainqueurs, Ulsan Hyundai.

C'est lors de la saison 2021 que Ryuho Kikuchi se démarque, il joue l'entièreté des matchs de championnat (à l'exception d'une rencontre face au Nagoya Grampus) et forme avec Thomas Vermaelen une défense permettant au Vissel Kobe de terminer à la troisième place du championnat, signifiant une qualification aux barrages de la Ligue des champions de l'AFC. Il se distingue tout particulièrement par son efficacité sur les coups de pied arrêtés qui permettront de sauver le Vissel Kobe à quelques reprises, comme par exemple face au Tokushima Vortis (contre lequel il marque à la  du temps additionnel) et face au Kawasaki Frontale pour aller chercher le nul en fin de rencontre.

Il se démarque aussi de par ses statistiques défensives très impressionnantes (13,11 actions défensives réussis/90 minutes ou encore 8,54 interceptions/90 minutes) qui font de lui l'un des meilleurs défenseurs d'Asie. Ces performances lui permettent d'être nommé, avec quatre de ses coéquipiers, dans la liste des 31 meilleurs joueurs de la saison en JLeague, il n'est cependant par retenu dans l'équipe type de la saison.

Statistiques

Références

Liens externes

Footballeur japonais
Joueur du Vissel Kobe
Naissance en décembre 1996
Naissance dans la préfecture d'Iwate

Ryuho Kikuchi


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Pečeňady enthält die vier nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Pečeňady im Okres Piešťany.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Pecenady


Íñigo Rodríguez Martínez (Logroño, España, 18 de agosto de 1975) es un exjugador y entrenador de fútbol español. Como jugador se desempeñaba como mediapunta. Es uno de los jugadores que más partidos ha disputado con el Real Zaragoza "B" durante toda su historia.

Treyectoria
Internacional ya a la edad de juvenil, ingresa en la cantera del Real Zaragoza y llega a debutar con su filial, el Real Zaragoza "B", en la temporada 1993-94.

Íñigo permanecería en este segundo escalón zaragocista durante cinco temporadas más, en las cuales se formó como jugador, pero no llegó a dar nunca el salto a la primera plantilla, pese a un inmejorable debut con la misma en la campaña 1994-95, logrando incluso marcar un tanto en el último partido de liga contra el Valencia.

Aunque año tras año fue de los jugadores más destacados del filial, con el que disputó más de 150 partidos en Segunda División B y otra buena cifra en Tercera División, sin embargo nunca gozó de la total confianza de los técnicos del club maño, lo que motivó su salida de la entidad en el verano de 1999.

Se inicia entonces una trayectoria que discurriría por equipos de Segunda B, como el Burgos, Jerez, Amurrio, Huesca, Yeclano, y de  Tercera como el Peña Deportiva, la Fundación Logroñés, el Comillas, y el Berceo, donde se retiraría en 2011.

En 2013 inicia su carrera como entrenador en categoría senior con el Tedeón de la Regional Preferente de La Rioja, con en el que ascendería Tercera División de España en su primera temporada. Después de dos temporadas en el club de Navarrete, recalaría en 2015 en la Oyonesa, que dirigiría durante una temporada y media. Entrenaría más tarde al San Marcial de Lardero.

Clubes

Como jugador

Como entrenador

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Logroño
Futbolistas de Logroño
Futbolistas de la cantera del Real Zaragoza
Futbolistas del Deportivo Aragón
Futbolistas del Real Zaragoza en los años 1990
Futbolistas del Burgos Club de Fútbol
Futbolistas del Amurrio Club
Futbolistas de la Sociedad Deportiva Huesca en los años 2000
Futbolistas del Club Deportivo Calahorra
Futbolistas del Yeclano Club de Fútbol
Futbolistas de la Sociedad Cultural y Recreativa Peña Deportiva
Entrenadores de fútbol de La Rioja

Íñigo Rodríguez Martínez


Hercule împotriva tiranului din Babilon (titlu original: Ercole contro i tiranni di Babilonia, distribuit în SUA ca Hercules and the Tyrants of Babylon) este un film  italian  din 1964 regizat de Domenico Paolella despre eroul grec Hercule.  Rolurile principale au fost interpretate de actorii Peter Lupus (menționat ca Rock Stevens), Helga Liné și Mario Petri. Scenariul este scris de Paolella și Luciano Martino.

Prezentare

Asparia, regina elenilor, a fost capturată de către babilonieni, dar reușește să-și ascundă identitatea și trăiește ca o sclavă obișnuită  în Babilon. [Hercule], interpretat de Peter Lupus (creditat ca Rock Stevens), este trimis s-o elibereze. Proprietarii de sclavi din Babilon au început să audă zvonuri și povestiri despre un singur om care poate învinge orice armată cu care se confruntă. Asparia conspiră cu un alt sclav pentru a trimite un mesaj lui Hercule despre locul unde se află.  Hercule,  în curând, se îndreaptă spre Babilon.

Cei trei frați care conduc Babilonul - frumoasa Taneal, războinicul Salman Osar și conservatorul Azzur - sunt vizitați de regele Phaleg din Asiria. Phaleg îi umple pe cei trei cu numeroase daruri, oferindu-le bogății nespuse în schimbul tuturor sclavilor din Babilon. Frații au suspiciuni cu privire la motivele lui Phaleg, crezând că intenționează să ridice o armată de la sclavi. Taneal îl seduce și îl droghează  pe regele asirian, descoperind că intenționează s-o găsească pe regina Asparia și să se căsătorească cu ea, pentru a crea un imperiu puternic al Asiriei și al grecilor. Frații sunt de acord ca să oprească acest lucru și trimit trupe pentru a-l ataca pe rege. Hercule descoperă planul și îi ajută pe asirieni, deoarece vrăjmașii lui sunt babilonienii. Astfel Hercule salvează viața regelui. Phaleg îl pune pe Hercule să facă  un jurământ de loialitate și apoi îl trimite în  Babilon, alături de câțiva dintre oamenii săi, pentru a o aduce pe Asparia.

În Babilon, cei trei frați conspiră unul împotriva celuilalt; Salman Osar și Azzur doresc să se căsătorească fiecare cu Asparia și să formeze un imperiu, în timp ce Taneal intenționează să fure bogăția orașului și apoi să-l distrugă prin intermediul unei roți uriașe subterane care sprijină fundația întregului Babilon, mecanism construit de Dedal.

Hercule o găsește pe Asparia și apoi începe să învârtă roata gigantică ca să distrugă orașul. Salman Osar îl ucide pe fratele său, apoi este zdrobit de clădirea care se prăbușește  în timp ce încearcă s-o ucidă pe sora lui. În timp ce escortele asiriene ale lui Hercule încearcă s-o fure pe Asparia și s-o ducă lui Phaleg, Taneal o ia ostatică pe regină. Phaleg și marele său contingent de cavalerie se îndreaptă spre a-și revendica noua mireasă, dar ei sunt întâmpinați de Hercule și de sclavii babilonieni eliberați. Phaleg este ucis de Hercule, iar soldații lui fug; Taneal se pare că se otrăvește mai degrabă decât să se confrunte cu judecata lui Hercule și a Aspariei. În cele din urmă, Hercule o conduce pe Asparia și pe eleni  înapoi în patria lor.

Distribuție

Fișa tehnică
Regizor:  Domenico Paolella
 Regizor asistent: Giancarlo Romitelli
Scenarist: Luciano Martino și  Domenico Paolella
Director  : Augusto Tiezzi, Totalscope Eastmancolor
Durată:  94 min
Producător: Fortunato Misiano
Muzica: Angelo Francesco Lavagnino
Distribuitor: Cosmopolis Films et les Films Marbeuf
Țara: Italia, Romana Film  Roma
Monteur: Jolanda Benvenuti
Premiera: 24 noiembrie 1966
Adaptat de  Michel Lucklin
 Costume de : Walter Patriarca
Machiaj: Massimo Giustini
Gen: Film peplum

Producție
Este produs de studioul  Romana Film.

Lansare și primire
Filmul a avut un succes modest în cinematografele italiene.
A fost distribuit în SUA de American International Pictures.

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme cu Hercule
Listă de filme din domeniul public
 Film peplum

Filme din 1964
Filme italiene
Filme în limba italiană
Filme regizate de Domenico Paolella
 Filme cu HerculeFilme peplum
Filme din domeniul public
Filme fantastice din anii 1960
Filme American International Pictures
Filme cu acțiunea în Babilon

Ercole contro i tiranni di Babilonia


Læsø Bio er en biograf, der ligger i Byrum på Læsø i Kattegat. Den blev grundlagt i 1932, men fungerede i mange år også som gymnastiksal og forsamlingshus. Siden 1985 har den været drevet af en lokal beboer. Der vises film ca. tre gange om ugen i vintersæsonen og seks gange om ugen i sommerhalvåret.

I 2010 fik man digitalt projektionsudstyr og året efter blev opført en tilbygning med cafe. Sammenlagt har ombygningerne kostet omkring 3 mio. kr.

Referencer

Biografer i Danmark
Bio
Etableret i 1932

Læsø Bio


හර්ට්ස්ප්‍රන්-රසල් සටහන ප්‍රකාර, රතු වාමන තරුවක් යනු,  ප්‍රධාන පරම්පරාවෙහි, එක්කෝ අවසාන භාග  K හෝ M වර්ණාවලි මාදිලියේ, කුඩා සහ සාපේක්ෂ ලෙසින් සිසිල් තරුවකි.

තරු අතුරින් අතිමහත් බහුතරයක් මේවායින් සමන්විත වන අතර ඒවායේ ස්කන්ධය  සූර්යයාගේ ස්කන්ධයෙන් අඩකට වඩා අඩු  (0.075 සූර්යය ස්කන්ධ තරම් අඩු විය හැකි වන අතර, එවිට දුඹුරු වාමනයන් ලෙස හැඳින්වේ) වන අතර පෘෂ්ඨ උෂ්නත්වය  4,000 K ට වඩා අඩුය.

රතු වාමන තරු