Le lac Tsho Rolpa (également Cho Rolpa) est l'un des plus grands lacs glaciaires du Népal. Situé à une altitude de  dans la vallée de Rolwaling, dans le district de Dolkha, il s'est considérablement agrandi au cours des 50 dernières années en raison de la fonte des glaciers dans l'Himalaya.

Description
Le lac Tsho Rolpa est alimenté par le glacier Trakarding. Celui-ci retraite à un rythme de  par an ce qui donne des dimensions qui augmentent depuis les années 1960. En 2010, il fait  de long par  de large, donnant une superficie totale de  et un volume d'eau de . Le lac se déverses dans la rivière Rolwaling qui rejoint elle-même la rivière Tamakoshi à sa confluence. Le village de Naa est situé à  d'altitude à environ  en aval du lac.

Inondations

Le lac menace de déborder son barrage qui est devenu instable, ce qui menacerait la vie et le bétail de plus de  vivant autour de la rivière Tamakoshi qui y prend sa source. En 2012, le Programme des Nations unies pour le développement (PNUD) a signalé qu'un système d'alerte précoce installé par les autorités à la fin des années 1990 est devenu obsolète par manque d'entretien. Il sera remplacé par un système d'alerte plus moderne pour les inondations glaciaires après les séismes de 2015 au Népal.

Références

Tsho Rolpa

Lac Tsho Rolpa


Wilhelm Brandes (* 8. Februar 1874 in Bodenburg; † 19. März 1944 in Wesermünde) war ein deutscher Gewerkschafter und Politiker (SPD).

Biografie
Nach dem Besuch der Volksschule in Bodenburg absolvierte Brandes eine Lehre als Schuhmacher und ging danach auf Wanderschaft. Er arbeitete zunächst als Schuhmacher, wechselte später den Beruf und nahm eine Tätigkeit als Hafenarbeiter auf, die er bis 1911 ausübte. Im September 1898 trat er in die Gewerkschaft ein. Von April 1911 bis 1933 war er zunächst hauptamtlicher Kassierer des Transportarbeiterverbandes und dann Geschäftsführer des Verkehrsbundes in Bremerhaven.

Brandes trat im Oktober 1894 in die SPD ein. Er war von 1908 bis 1923 Vorsitzender der SPD in Geestemünde und von 1910 bis 1933 Vorsitzender der SPD-Wahlkreisorganisation Hannover 18 bzw. des SPD-Unterbezirkes. Nach der Novemberrevolution war er Mitglied des Arbeiterrates von Geestemünde. Er war von 1919 bis 1924 Stadtverordneter in Geestemünde und wurde dort zum Bürgervorsteher gewählt. Von 1924 bis 1933 war er Stadtverordneter in Wesermünde. Von 1925 bis 1928 war er Mitglied des Hannoverschen Provinziallandtages. Am 13. September 1921 wurde als Nachrücker Mitglied des Preußischen Landtages, dem er ununterbrochen bis 1933 angehörte. Nach der Machtübernahme der Nationalsozialisten wurde er im Juni 1933 kurzzeitig in "Schutzhaft" genommen.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 312.

Weblinks

 BArch N 2036

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Mitglied des Provinziallandtages von Hannover (Weimarer Republik)
Gewerkschafter (Deutschland)
Person der Novemberrevolution
SPD-Mitglied
Person (Geestemünde)
Deutscher
Geboren 1874
Gestorben 1944
Mann

Wilhelm Brandes (Politiker)


Travis, 1990 yılında İskoçya'da kurulmuş rock grubu. 4 kişiden oluşur;
 Francis Healy (solist, gitar)
 Andy Dunlop (gitar, banjo, klavye)
 Douglas Payne (bas gitar)
 Neil Primrose (davul ve vurmalı çalgılar)
Healy grubun esas söz yazarı ve başıdır.

Diskografi

Albümler
 1997 Good Feeling
 01. All I Want To Do Is Rock
 02. U16 Girls
 03. The Line Is Fine
 04. Good Day To Die
 05. Good Feeling
 06. Midsummer Nights Dreamin
 07. Tied To The 90s
 08. I Love You Anyways
 09. Happy
 10. More Than Us
 11. Falling Down
 12. Funny Thing

 1999 The Man Who
 01. Writing To Reach You
 02. The Fear
 03. As You Are
 04. Driftwood
 05. The Last Laugh Of The Laughter
 06. Turn
 07. Why Does It Always Rain On Me?
 08. Luv
 09. Shes So Strange
 10. Slide Show

 2001 The Invisible Band
 01. Sing
 02. Dear Diary
 03. Side
 04. Pipe Dreams
 05. Flowers In The Window
 06. The Cage
 07. Safe
 08. Follow The Light
 09. Last Train
 10. Afterglow
 11. Indefinitely
 12. The Humpty Dumpty Love Song

 2003 12 Memories
 01. Quicksand
 02. The Beautiful Occupation
 03. Re-Offender
 04. Peace The Fuck Out
 05. How Many Hearts
 06. Paperclips
 07. Somewhere Else
 08. Love Will Come Through
 09. Mid-Life Krysis
 10. Happy To Hang Around
 11. Walking Down The Hill

 2007 The Boy with No Name
 01. 3 Times And You Lose
 02. Selfish Jean
 03. Closer
 04. Big Chair
 05. Battleships
 06. Eyes Wide Open
 07. My Eyes
 08. One Night
 09. Under The Moonlight
 10. Out In Space
 11. Colder
 12. New Amsterdam

 2008 Ode to J. Smith
 01: Chinese Blues
 02: J. Smith
 03: Something Anything
 04: Long Way Down
 05: Broken Mirror
 06: Last Words
 07: Quite Free
 08: Get Up
 09: Friends
 10: Song To Self
 11: Before You Were Young

Singlelar
 1997 "All I Wanna Do Is Rock"
 1997 "U16 Girls"
 1998 "Happy"
 1998 "Tied to the 90's"
 1999 "Writing to Reach You"
 1999 "Driftwood"
 1999 "Why Does It Always Rain on Me?"
 1999 "Turn"
 2001 "Side"
 2002 "Flowers in the Window"
 2003 "Re-Offender"
 2004 "Beautiful Occupation"
 2004 "Love Will Come Through"
 2005 "Walking in the Sun"
 2007 "Closer"
 2007 "Selfish Jean"
 2007 "My Eyes"
 2008 "Something Anything"
 2016 "3 Miles High"

DVD'ler
 2002 More Than Us: Live in Glasgow Sony
 2004 Travis at the Palace Rhino
 2004 Singles

Dış bağlantılar
 Resmi sitesi

Britanyalı alternatif rock grupları
İskoçyalı müzik grupları
BRIT Ödülü sahipleri
1990'da kurulan müzik grupları

Travis (müzik grubu)


Toru Yoshikawa (født 13. december 1961) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1983||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Toru Yoshikawa


Sandur møntskat blev fundet ved bygden Sandur på Sandoy i det sydlige Færøerne i 1863 og består af 98 sølvmønter, der formentlig blev begravet mellem 1070 og 1080. Det er den eneste møntskat, der er fundet på øgruppen.

Møntskatten er ikke kun interessant pga. sin alder, men også fordi den viser, hvilke lande færingerne handlede med i 1000tallet. Det er generelt antaget, at vikingetiden endte på Færøerne i 1035. Derefter kom øerne i stigende grad under norsk indflydelse, hvilket ledte til indførelse af et reguleret pengevæsen.

I dag befinder mønterne sig på Færøernes Nationalmuseum (Føroya Fornminnissavn) i Tórshavn og er blandt hovedattraktionerne i museets samling.

Fundsted og ejer
Mønterne blev fundet i 1863 ved et rent tilfælde. Gravere på Sandurs kirkegård var ved at grave en grav, der skulle være særlig dyb for at kunne rumme to pestofre. Fundstedet var der, hvor alteret stod i den første kirke i Sandur (Færøernes første kristne kirkebygning nogensinde). Historikere antager i dag, at kirken var en privat kirke for en storbondefamilie, da der er en vikingekirkegård med stormandsgrave lige ved siden af. Skatten kunne derfor have tilhørt en velhavende bonde og ikke kirken.

Hvis mønterne tilhørte en storbonde, peger det store antal mønter fra Tyskland på en eksport af færøsk uld enten dertil eller til mellemmænd.

Indeks over mønterne
 Følgende mønter kom fra England :
 3 fra Ethelred 2. (978 - 1013 og 1014–1016)
 9 fra Knud den Store (1016–1035), en af dem er falsk
 3 fra Harald Harefod (1035–1040)
 8 fra Edvard Bekenderen (1042–1066)
 1 uidentificeret falsk mønt
 1 fra Irland, der ikke kunne dateres nøjagtigt, men er fra ca. 1050
 Fra Danmark :
 2 fra Hardeknuds regeringstid (1035–1042)
 1 fra tiden mellem 1050 and 1095
 2 falske
 17 mønter var af norsk oprindelse :
 1 fra samregeringen af Magnus 1. og Harald 3. (1046–1047)
 2 fra Harald 3.s tid (1047–1066)
 4 fra samregeringen mellem Magnus 2. og Olav 3. (1066–1069)
 10 ikke daterbare mønter, enten fra ovennævnte samregering, eller fra tiden under Olav 3. (1069–1093)
 50 mønter stammer fra Tyskland:
 1 fra Konrad 2. (1024–1039)
 2 fra Bruno 3. af Braunschweig (1038–1057)
 1 fra Teoderik af Lothringen (959 - 1032)
 1 fra Biskop Eberhard 1. of Augsburg (1029–1047)
 1 fra Biskop Bernold von Utrecht (1027–1054)
 1 mønt af usikkert oprindelse af samme type som den ovennnævnte fra Utrecht
 1 fra Breisach
 1 fra Celle
 1 fra Deventer (i dag i Nederlandene)
 1 fra Duisburg
 1 fra Goslar
 1 fra Hoya
 1 fra Magdeburg
 1 fra Remagen
 1 fra Speyer
 1 fra Tiel (i dag i Nederlandene)
 1 fra Würzburg
 29 ande, der ikke kunne klassificeres (anno 1979)
 en ungarsk mønt fra Stefan 1. af Ungarns regeringsperiode (997 - 1038)

Litteratur
 G.V.C. Young: From the Vikings to the Reformation. A Chronicle of the Faroe Islands up to 1538. Isle of Man: Shearwater Press, 1979
 ibid: Færøerne. Fra vikingetiden til reformationen. København: Rosenkilde og Bakker, 1982

Referencer

Eksterne henvisninger
 Natmus.fo Faroese National Museum  (kun på færøsk, ingen billeder af mønterne)
 The Empress - Faroe Islands 2004  (rejseberetning fra amerikansk kvinde, der var fascineret af møntfundet)

Færøernes historie
Sandoy
Numismatik
Depotfund fra vikingetiden

Sandur møntskat


مضاد السكون  يقصد به المركبات التي تستخدم في معالجة أسطح المواد لتقليل أو الحد من تراكم الكهرباء الساكنة التي عادة ما يكون سببها التأثير الكهربي الاحتكاكي. فكرة عمل مضاد السكون هي أن يجعل المادة موصلة للكهرباء، وذلك بأن يكون هو نفسه موصل للكهرباء أو يقوم بامتصاص الرطوبة من الهواء، لذا يمكن استعمال بعض عوامل الترطيب. عادة ما يحتوي مضاد السكون على جزئين، جزء محب للماء وجزء كاره للماء ويشبه في ذلك المؤثرات السطحية، حيث يتفاعل الجزء الكاره للماء مع سطح المادة بينما يتفاعل الجزء المحب للماء مع الرطوبة الجوية ويربط جزيئات الماء.

تصمم مضادات السكون الداخلية بحيث تخلط مباشرة مع المادة بينما توضع المضادات الخارجية على سطح المادة.

تبنى مضادات السكون الشائعة على أمينات اليفاتية طويلة السلسلة وأميدات وأملاح الأمنيوم الرابعية وأسترات حمض الفوسفوريك واسترات عديد أكسيد الإيثلين وعديدات الهيدروكسيل. يمكن استخدام أكسيد القصدير والإنديوم كمضاد سكون شفاف لطلاء النوافذ.

مراجع

كهرباء ساكنة
عوامل مضادة للسكون
كيماويات العملية
مكونات مواد التنظيف

مضاد سكون


Sveučilište Eötvös Loránd (, ELTE) je mađarsko javno istraživačko sveučilište sa sjedištem u Budimpešti. Osnovano 1635. godine, ELTE je jedna od najvećih i najprestižnijih javnih visokoškolskih ustanova u Mađarskoj. Oko 28 000 studenata na ELTE-u organizirano je u devet fakulteta i istraživačkih instituta smještenih diljem Budimpešte i duž obala Dunava. Sveučilište Eötvös Loránd povezano je s 5 nobelovaca, dobitnicima Wolfove nagrade, Fulkersonove i Abelove nagrade, od kojih je posljednji bio dobitnik Abelove nagrade László Lovász 2021. godine.

Povijest

Sveučilište je 1635. utemeljio nadbiskup i teolog Péter Pázmány u Nagyszombatu u  Kraljevini Mađarskoj (danas Trnava, Slovačka). Vodstvo je predano isusovcima. U početku je sveučilište imalo samo dva fakulteta (Filozofski fakultet i Teološki fakultet). Pravni fakultet dodan je 1667., a Medicinski fakultet pokrenut je 1769. godine. Nakon raspada isusovačkog reda, sveučilište je 1777. prema namjeri utemeljitelja preseljeno u Budim (danas dio Budimpešte). Sveučilište se preselilo na svoju konačnu lokaciju u Peštu (danas također dio Budimpešte) 1784. godine. Obrazovni jezik bio je latinski do 1844. godine, kada je mađarski uveden kao isključivi službeni jezik. Ženama je dopušten upis od 1895.

Akademski profil
Sveučilište Eötvös Lorándje najveća mađarska znanstvena ustanova sa 118 doktorskih programa na 17 doktorskih škola, a nudi i 38 programa prvostupnika, 96 programa magisterija i preko 50 programa studija na stranim jezicima. Dodijeljeni bodovi mogu se prenositi na sveučilišta u Europi kroz Bolonjski proces.

Devet fakulteta su (aktivni fakulteti podebljani):

Fakulteti

Knjižnica
Sveučilišna knjižnica i arhiv osnovani su 1561. godine i nalaze se na adresi 6 Ferenciek tere. Međutim, svaki fakultet sveučilišta ima svoju knjižnicu koja se nalazi u različitim dijelovima Budimpešte.

Istaknuti bivši studenti
Dobitnici Nobelove nagrade:

 Lénárd Fülöp, Nobelova nagrada za fiziku (1905)
 Albert Szent-Györgyi, Nobelova nagrada za fiziologiju ili medicinu za otkriće vitamina C (1937)
 Hevesy György, Nobelova nagrada za kemiju (1943)
 Békésy György, Nobelova nagrada za fiziologiju ili medicinu (1961)
 Harsányi János, Nobelova memorijalna nagrada za ekonomske znanosti (1994)

Reference

Mađarska sveučilišta
Budimpešta

Sveučilište Loránd Eötvös u Budimpešti


Konstal 111N je jednodijelni tramvaj, koji se proizvodio 1993. godine u tvornici Konstalu. Taj tip, koji je odvojen od jednosmjernog tipa Konstal 105Na, je prodavan u gornjošlesku konurbaciju, gdje je prodano 6 tramvaja ovog tipa.

Konstrukcija
Konstal 111N je četveroosovinski jednosmjerni tramvaj s vratima na obje strane, a kad su krajevi tramvaja spojeni međusobno, mogu biti dvosmjerni. Po mehanizmu je tramvaj sličan tipu Konstal 105Na. Pod je visok 910 mm nad kolosijekom. Stolice od laminata su raspoređene sistemom 1+1.

Nabave tramvaja

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice
 Konstal 111N - mkm.szczecin.pl

111N

Konstal 111N


La « deuxième » bataille d'Amman (en anglais : Second Battle of Amman, en arabe : معركة عمان) de septembre 1918 est une opération de la Première Guerre mondiale pendant la campagne du Sinaï et de la Palestine qui oppose l'Empire britannique et ses dominions à l'Empire ottoman soutenu par l'Allemagne. Après la prise de Jérusalem en décembre 1917 et celle de Jéricho en février 1918, le général Edmund Allenby, chef de l'Egyptian Expeditionary Force britannique, ordonne plusieurs raids infructueux à l'est du  Jourdain. Allenby constitue une unité provisoire, la « Chaytor Force », commandée par le major-général néo-zélandais Edward Chaytor, pour couvrir son flanc est tandis qu'il prépare son offensive principale en Palestine centrale : la bataille de Megiddo (19-21 septembre 1918) met en déroute les forces ottomanes du groupe d'armées Yildirim tandis que la  de Mehmed Djemal Pacha, menacée sur ses arrières par la révolte arabe hachémite du Hedjaz, commence à battre en retraite et évacuer la ligne du chemin de fer du Hedjaz. La Chaytor Force attaque pour s'emparer d'Amman, couper la retraite aux Ottomans et faire sa jonction avec les Hachémites. La bataille se termine par une victoire britannique.

Contexte

Après la prise de Jéricho le  par le  corps britannique du lieutenant général Philip Chetwode, Allenby ordonne de poursuivre l'offensive vers Amman, position importante sur le chemin de fer du Hedjaz, mais les forces ottomanes ( d'infanterie et  de cavalerie) repoussent les Britanniques à l'entrée de la ville. Les Ottomans contre-attaquent vers le Jourdain et, le 11 avril 1918, ramènent les Britanniques à leurs positions de départ.

Au milieu de septembre, Allenby, ayant reçu d'importants renforts, prépare ses forces pour l'offensive principale vers Naplouse qui permettra d'envelopper les  et . Il recourt à l'intoxication : des fausses positions d'assaut, des messages radio faisant croire à des unités fantômes, tandis que la supériorité aérienne de la Royal Air Force lui permet cacher ses préparatifs aux avions d'observation ennemis. Une manœuvre de diversion doit  retenir une partie des forces ottomanes à l'est du Jourdain : le major-général Edward Chaytor, chef de la division montée du corps d'armée australien et néo-zélandais (ANZAC), reçoit le commandement d'une « Chaytor Force » composite équivalant à deux divisions.

En face, le groupe d'armées Yildirim, commandé par le général allemand Otto Liman von Sanders, n'a que 12 divisions d'infanterie et une de cavalerie, toutes très en-dessous de leur effectif réglementaire, pour tenir un front de 90 km entre la mer Méditerranée et le Jourdain. Le moral des troupes est bas et le recrutement, le ravitaillement et les communications posent des problèmes graves. Cependant, contrairement aux attentes d'Allenby, le mouvement de diversion de la Chaytor Force n'entraîne pas un déplacement significatif de forces ottomanes et allemandes vers le Jourdain, à l'exception d'un détachement  d'artillerie lourde. En fait, le manque de ravitaillement et l'état d'épuisement des hommes et des bêtes de somme rendent très problématique n'importe quel mouvement de réserves ou de repli.

Ordre de bataille

Britanniques
La « Chaytor Force » comprend  hommes dont  Indiens et 500 Égyptiens :
 Division montée de l'ANZAC :
  légère montée australienne ;
  légère montée australienne ;
 Brigade montée néo-zélandaise
  d'infanterie de l'armée de l'Inde (brigadier général E.R.B. Murray) :
  d'infanterie légère marathe ;
 Troupes du service impérial () fournies par les États princiers d'Alwar, Patiala et Gwalior ;
  et  bataillons du régiment des Indes occidentales britanniques formés de Noirs antillais ;
  et  de fusiliers, formés de volontaires juifs ;
 Quatre batteries d'artillerie ;
 Un escadron de mitrailleurs ;
 Un détachement égyptien de transport chamelier (Egyptian Camel Transport Corps).

Ottomans
La  de Mehmed Djemal Pacha compte  fantassins,  cavaliers et 75 pièces d'artillerie, avec son quartier général à Amman :
  corps (colonel Yassin al-Hachimi) :
  d'infanterie
 Division provisoire d'Amman
 Groupe du Jourdain le long du chemin de fer, entre Ma'an et Amman :
  d'infanterie
  de cavalerie
  corps (colonel ) :
  d'infanterie ;
 Trois divisions provisoires ;
 Irréguliers tcherkesses.
Amman, petite ville de moins de  habitants, est un nœud de communications important et abrite une base aérienne.

Avance vers Amman

À partir du 17 septembre 1918, les soldats juifs du  mènent une série de reconnaissances où certains, parlant le turc, parviennent à tromper les sentinelles ennemies. La chaleur est étouffante, montant entre 38°C et 49°C, rendue humide par l'évaporation de la mer Morte, et la malaria est endémique mais les hommes comptent sur leur supériorité en tactique et en armement. Le 19 septembre, tandis qu'Allenby lance sa grande offensive vers la côte, le brigadier général néo-zélandais  dirige la première phase de l'opération sur le Jourdain : le  antillais, appuyé par la  d'artillerie de montagne de Maymyo, attaque la crète de Bakr sous un feu nourri de mitrailleuses et l'emporte le matin suivant en ne perdant que 35 hommes ; le , lui aussi soutenu par l'artillerie, s'empare de Grant Hill et de Baghalat. Deux soldats, un Jamaïcain et un Trinidadien, sont décorés de la Distinguished Conduct Medal pour cette action. Le 22 septembre, à Jisr ed Damiye, les Ottomans repoussent l'attaque du régiment néo-zélandais d'Auckland mais le  bataillon antillais, retraversant le Jourdain, attaque aux côtés des Néo-Zélandais et emporte la position à la baïonnette ; les Turcs battent en retraite, poursuivis par les cavaliers du régiment d'Auckland. D'après un témoin néo-zélandais, les Antillais . À partir du 20 septembre, Mehmed Djemal Pacha comprend que les armées ottomanes de Palestine centrale sont en déroute sur la côte ouest tandis que les insurgés arabes de l'émir Fayçal ibn Hussein avancent vers Deraa et menacent de le tourner par le nord : il donne l'ordre de repli général. Le régiment d'Auckland continue son avance et trouve des positions ennemies abandonnées ; à l'aube du 22, les Néo-Zélandais sont arrêtés par une forte contre-attaque ottomane à Jisr ed Damiye. Dans la nuit du 22 au 23, la  montée australienne et une partie de la brigade indienne attaquent en direction de Shunet Nimrin. Le 23 septembre, les Néo-Zélandais prennent Salt.

Les troupes ottomanes refluent vers Amman où la situation devient chaotique ; des soldats débandés tentent de monter de force dans les derniers trains pour partir vers le nord ; un officier allemand doit brandir son pistolet pour ramener un peu de discipline.

Prise d'Amman
La division de l'ANZAC arrive devant Amman  à l'aube du 25 septembre : les Néo-Zélandais par le nord-ouest avec la  australienne à leur droite. L'avant-garde de l'ANZAC n'a que quelques pièces légères d'artillerie de montagne et le bataillon antillais est assez loin en arrière ; les cavaliers rencontrent une forte résistance des Ottomans qui s'accrochent à la gare pour couvrir l'évacuation de leurs troupes venues du sud.

Les combats se prolongent autour de la gare et de la citadelle. Les cavaliers de l'ANZAC emportent l'une après l'autre les positions fortifiées ottomanes.

Ce n'est qu'à 4h de l'après-midi que les derniers défenseurs turcs se rendent. Les Australo-Néo-Zélandais font  prisonniers plus 300 chevaux faméliques, 25 mitrailleuses et 6 pièces d'artillerie. Dans deux hôpitaux de campagne ottomans, ils trouvent 480 blessés et malades gisant sur le sol dans la saleté.

Après la bataille
Le général Chaytor fait son entrée dans la ville, acclamé par ses soldats. Les vainqueurs expulsent de la ville quelques bandes de Bédouins pillards et récupèrent de grandes quantités de vivres et de munitions, plus quelques bonnes bouteilles qui permettent aux officiers britanniques de fêter leur victoire en compagnie d'un commandant allemand capturé. La  brigade indienne et les bataillons antillais et juifs rejoignent les unités montées dans l'après-midi. Un escadron du régiment d'Auckland pousse jusqu'à Madaba où il s'empare de prisonniers et d'un stock de céréales.

La ville d'Amman est aux mains des Britanniques mais des petites unités turques, dans les environs, tentent encore de frayer un chemin au  corps qui se replie vers le nord. Un avion de la RAF largue un message pour avertir les soldats ottomans que tous les points d'eau au nord d'Amman sont aux mains des Britanniques et qu'il ne leur reste plus qu'à se rendre. Le 28 septembre, les cavaliers de l'ANZAC découvrent un train du  dont tous les patients ont été massacrés par les Arabes de la région. Le 29 septembre, les Australiens se trouvent face à la garnison ottomane de Ma'an qui se replie vers Amman : Chaytor arrive juste à temps pour empêcher une troupe de plusieurs milliers de Bédouins  de les piller et massacrer. Il charge le brigadier général australien Granville Ryrie de veiller sur les prisonniers et les autorise à conserver leurs armes pour se défendre : dans les jours suivants, on voit même les soldats australiens fraterniser avec leurs captifs turcs anatoliens et les applaudir quand ils font feu pour repousser les pillards.

Conséquences

Après la capitulation ottomane de l'armistice de Moudros (), la région à l'est du Jourdain reste sous administration militaire britannique tout en étant revendiquée par le Royaume arabe de Syrie, proclamé à Damas par l'émir Fayçal avec le soutien des nationalistes arabes. Certaines villes comme Amman et Irbid se rallient volontiers à la cause hachémite, d'autres comme Ajlun, Salt et Al-Karak sont plus réticentes. En 1920, la Société des Nations partage le Proche-Orient ottoman en territoires sous mandat : la Transjordanie est rattachée au mandat britannique en Palestine, la Syrie centrale au mandat français en Syrie et au Liban. Les Britanniques fixent leur administration locale à Amman, alors une simple bourgade tcherkesse, de préférence à Salt, ancien siège du sandjak ottoman mais moins centrale. C'est Amman qui devient, en 1921, la capitale de l'émirat de Transjordanie, protectorat britannique créé au profit de la maison hachémite et origine de l'actuelle Jordanie.

Notes et références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Front du Moyen-Orient
Amman, bataille de
Amman, bataille de
Amman, bataille de
Amman, bataille de
Amman
Histoire de la Jordanie
Septembre 1918

Bataille d'Amman (septembre 1918)


A Universidade Técnica Nacional da Ucrânia "Instituto Politécnico de Kiev Igor Sikorsky" (NTUU KPI) é um instituto politécnico localizado em Kiev, capital da Ucrânia.

Nomes

 1898–1918: Instituto Politécnico de Kiev do Imperador Alexandre II
 1918–1934: Instituto Politécnico de Kiev
 1934–1948: Instituto Industrial de Kiev
 1948–1968: Instituto Politécnico de Kiev Ordem de Lenin
 1968–1992: Instituto Politécnico de Kiev Ordem de Lenin, em memória do 50º aniversário da Grande Revolução Socialista de Outubro
 1992–1995: Instituto Politécnico de Kiev
 1995–2016: Universidade Técnica Nacional da Ucrânia "Instituto Politécnico de Kiev"
 2016–Atualidade: Universidade Técnica Nacional da Ucrânia "Instituto Politécnico de Kiev Igor Sikorsky"

Organização

Instalações
A universidade possui dois campi, com o principal localizado em Kiev e o outro em funcionamento na cidade de Slavutych.

O campus de Kiev está instalado perto do centro da cidade, num parque que recebeu o nome da universidade.

Quase 9.000 estudantes de fora da capital estão acomodados em 21 dormitórios, com 3 deles sendo especificamente para estudantes casados. As condições de vida nesses dormitórios é motivo de numerosas reclamações dos seus moradores, com quatro pessoas dividindo um mesmo quarto medindo 18 metros quadrados.

A instituição possui uma policlínica.

A universidade também considera o lazer de forma organizada um fator importante em criar especialistas jovens.

A "Praça do Conhecimento" é o centro do complexo do campus, medindo aproximadamente 105 x 100 metros (10.500 m²). A praça é conectada com uma das principais vias públicas da cidade, Prospecto Peremohy (Avenida Vitória). Reuniões, festivais e cerimônias de graduação são executadas nessa praça.

A universidade também possui um auditório com 1.750 cadeiras. Esse auditório foi aberto em agosto de 1984.

Várias instalações de esporte também existem no interior do complexo, como campos de treino, campos de futebol e quadras de basquete próprias para o uso dos estudantes. Vários atletas de nível nacional estão entre o corpo estudantil da universidade.

Referências

Educação em Kiev
Fundações em 1896


Laupheim (; Swabian: Laoba) is a major district town in southern Germany in the state of Baden-Württemberg. Laupheim was first mentioned in 778 and gained city rights in 1869. One of the main trading routes, from Ulm to Ravensburg and then on towards Lake Constance ran through Laupheim. Having developed from a rural settlement into a small urban area, Laupheim is home to a number of small to medium-sized industries and businesses. One of the largest employers are the German Armed Forces which maintain an airbase close to Laupheim, Laupheim Air Base.

Laupheim was the administrative centre of the district of Laupheim from 1842 until 1938 when the district was abolished. The southern parts of it were incorporated into the district of Biberach (including Laupheim itself) whereas the remainders were allocated to the district of Ulm.

In the second half of the 19th century Laupheim was home to the largest Jewish community in the Kingdom of Württemberg.

After World War II, Laupheim became part of the French occupation zone in 1945 and became part of the newly founded state of Württemberg-Hohenzollern in 1947.

Laupheim is the educational centre for the surrounding rural areas particularly with regards to secondary education.

Geography

Laupheim is situated in the region of Upper Swabia approximately 20 km north of Biberach and 20 km south of Ulm on the Bundesstraße 30. Laupheim is the second largest city in the district of Biberach. The original settlement of Laupheim was located close to the Rottum which still runs through the city but since 1950 the city has expanded and sprawls onto the surrounding slopes.

With effect of 1 Januar 2016 Laupheim has been awarded the status of major district town.

The elevation within the city confines ranges from 509 m (1670 ft) above sea level at the bottom of the valley to 539 m (1768 ft) in the outlying suburban areas.

Apart from the city of Laupheim itself, the following once autonomous villages nowadays belong administratively to Laupheim: Baustetten (population 2121), Obersulmetingen (population 1389), Untersulmetingen (population 2082) and Bihlafingen (population 853), which, with an elevation of 580 m (1903 ft), has the highest elevation of the administrative area.

History
The area in and around Laupheim has been settled from very early times onwards. Archaeological evidence shows that 15000 years ago nomadic tribes roamed the countryside. From ca. 2000 BCE onwards, Celts inhabited this area. From the first century CE until around the year 260 CE, it was part of the Roman province of Raetia, after which the Alamanni invaded the Agri Decumates, eventually also settling in the area that was to become Laupheim. During archaeological excavations in 1840-1842 graves dating from the Merovingian period were discovered in the northern part of the town.

Laupheim was first mentioned as Louphaim in a charter dated 778. The charter is still kept in the archives of the monastery of St Gallen, Switzerland. This reference is the earliest of any city in Upper Swabia and any parish in the district of Biberach.

Situated in the vicinity of two major trade routes between the Lake of Constance and Ulm and the Swabian Alb and the valley of the river Iller respectively, Laupheim developed into a major settlement. In 853, it was elevated to the status of town when a court responsible for the Rammachgau (also spelled Rammagau) was set up there.

During the 9th century, parts of Laupheim came into the possession of the monastery of Weißenburg which was afterwards passed on to successive minor Swabian aristocratic houses.

As early as the 10th century, Laupheim possessed a parish church with subsidiaries. In 926, Laupheim and its surroundings were destroyed by the Hungarians. A castle is mentioned around the year 1100.

Laupheim appears to have been home of an indigenous noble family, whose members used the suffix von Laupheim. They were attested for the first time in 1110 with Landoldus de Lobhein and seemed to have been in service of the counts of Kirchberg. The last known member of this family was Berchtolt von Laupheim who was a citizen of Ulm 1372, long after his family has lost possession of any rights in Laupheim around 1310.

After the collapse of the Empire of the Staufers during the 13th century, the castle and parish of Laupheim came into the possession of the Truchsessen von Waldburg who, in 1331, sold Laupheim together with their other possessions in Upper Swabia to the Austrian House of Habsburg.

The Habsburgs mortgaged Laupheim in 1334 to the barons von Ellerbach and enfeoffed this baronial family in 1407 with castle, town and patronage of the church.

The village was badly affected by the crisis of the mid 14th century, caused by the Black Death and other factors. The population shrunk and as a consequence the hamlet of Ringelhausen, situated between Laupheim and Bronnen, was abandoned and eventually lost in the 15th century. Only the name of a street and a development area in the city of Laupheim nowadays hints at the existence of this hamlet.

The Herren von Ellerbach had St Leonhard's Chapel built in 1448, which soon became a place of pilgrimage.

In 1430, Emperor Sigismund bestowed upon Burkhard von Ellerbach the right to hold regular markets, Laupheim thereby becoming a market town, and also the privilege of inflicting high justice, which gave him the right to hold a criminal court inflicting bodily punishment, including the death penalty. The local ruler was now master of life and death. Due to the weekly market and the annual Gallus-market, Laupheim quickly developed into a commercial centre.

During the course of the German Peasants' War 1525, Laupheim Castle was destroyed by the Baltringer Haufen, an army of peasants named after the nearby village of Baltringen, where approximately 12.000 farmers gathered to form an army. After the suppression of the revolt, the peasants were forced to rebuild the castle.

After the agnatic line of the Ellerbach dynasty became extinct in 1570, Laupheim passed through Hans Pankraz von Freyberg to the Herren von Welden in 1582. They turned Laupheim into their permanent residence and established the first school in 1584. From 1582 until 1806, Laupheim was a Lordship (Reichsritterschaft) ruled by the heir of the Welden family, whose title was "Imperial Knight" (Reichsritter).

In 1596, the right to bear a coat of arms was given to Laupheim, showing the colours of green, white and red together with three leaves on a three hills, thereby incorporating the coat-of-arms of the family of Welden with the three leaves, referring to the name of the town on the hills of the valley of the river Rottum.

The last member of the House of Ellerbach, Anna von Freyberg, founded the Hospital of the Holy Spirit in 1601, the building of which still exists and now functions as a retirement home.

Between 1623 and 1661, the church St. Peter and Paul was built in the vicinity of the castle.

Due to the inheritance laws of the house of Welden, the market town was divided into two different territories, Großlaupheim and Kleinlaupheim (Great Laupheim and Little Laupheim), in 1621, at the beginning of the Thirty Years' War (1618–1648), each territory being ruled by its own dynasty. As a consequence economic growth slowed down.

During the Thirty Years' War, Laupheim repeatedly fell victim to the ravages of war, mainly due to marauding troops, both imperial, that is Catholic, and Swedish, their Protestant opponents. A massive outbreak of the bubonic plague in 1635 further diminished the population. At the close of the Thirty Years' War, Laupheim had lost two-thirds of its pre-war population, so that ultimately towards the end of the 17th century, Laupheim had sunk to the status of an unimportant, impoverished village. As a consequence of the Thirty Years' War, the feudal lords attempted to increase taxation and extend the amount of socage the peasants had to do for them. This led to legal conflicts between the two parties, which lasted for decades.

In order to stimulate the local economy and income generated by taxation, Carl Damian von Welden allowed the first Jewish families to settle in Großlaupheim in the 1720s. This which was made possible by a contract, protecting the Jews. The Jews were made to settle in an area of the town soon to be called Judenberg (literally Jews' mountain or Jews' hill). Subsequently, a Jewish quarter evolved, with a cemetery, synagogue, school and a Rabbi's office.

During the 18th century, the Welden dynasty had the old castle, Großlaupheim Castle, restored, and subsequently renewed in Baroque-style in 1752. Between 1766 and 1769, the branch of the Welden dynasty that ruled Kleinlaupheim had their residence renewed in Baroque-style by architect Johann Georg Specht. This castle is now called Schloss Kleinlaupheim (Kleinlaupheim Castle). This makes Laupheim unique in that it has two castles within its city boundaries, as a result of once having been two independent states.

In 1778, a town hall and the granary were built in the Upper Market Square.

Following the Reichsdeputationshauptschluss, the mediatisation and secularisation of numerous secular and ecclesiastical principalities within the former Holy Roman Empire, both parts of Laupheim were annexed by the newly formed Kingdom of Württemberg in 1806. The last ruler of Laupheim was Constantin von Welden. Laupheim first became administratively part of the district of Wiblingen, but in 1845 the district administration was moved to Laupheim, creating the district of Laupheim. The district as abolished in 1938 when Laupheim became part of the district of Biberach.

Due to laws based on the ideas of the enlightenment, servitude in the Kingdom of Württemberg was abolished in 1836. During the same period, laws forcing Jews to live in separate quarters and excluding them from most business activities were revoked. This enabled them to contribute enormously to the economic upturn Laupheim was experiencing, even though complete civil rights were not granted until 1864.

In 1848, with the arrival of civil servants from the original Duchy of Württemberg (Altwürttemberg), a Protestant parish was founded.

In 1850, a train station opened two kilometers west of Laupheim, on the railway line Ulm-Friedrichshafen from Ulm to Friedrichshafen, this station therefore being named as Laupheim-West.

In 1869, Laupheim was granted a city charter by King Karl I. of Württemberg. In the same year, the first institute of further education, a Lateinschule, was established in Laupheim. In 1871, Laupheim, being part of the Kingdom of Württemberg, was incorporated into the German Empire.

During the steep economic growth of the Gründerzeit, the period between 1871 and 1914, Laupheim had the highest density of public houses in the whole Kingdom of Württemberg.

In 1904, the city was connected to the railway line Ulm-Friedrichshafen by a branch line, linking the railway artery with the city itself. At the same time a train station was built in the city. This extension of the railway line went on for a further 16 km, terminating at the village of Schwendi.

Before World War I, Laupheim had one of the largest Jewish communities in Württemberg. However, the appointment of Adolf Hitler as Chancellor of Germany in 1933 and the systematic deprivation and subsequent suppression of Jews in Germany, also had their effects on Laupheim, culminating in the destruction by fire of the synagogue during Kristallnacht 1938.

Due to the programme of aryanization, many businesses in Laupheim originally owned by Jews, were expropriated and transferred into German ownership. 126 of 312 Jewish inhabitants of Laupheim managed to flee abroad, most of them after the so-called Kristallnacht. In 1939, the remaining Jews in Laupheim were resettled within the city, only to be deported to concentration and extermination camps in 1941 and 1942. After the last of four transports, the Jewish community in Laupheim ceased to exist on 19 August 1942.

Sixty-two Jewish citizens of Laupheim were murdered in the Shoah, only two survived.

After World War II, in the 1960s, Laupheim began to renew and modernize its appearance. New schools were built: a grammar school, a realschule and a new town hall. From the 1980s onwards, these projects were followed by a new district hospital, a public in-doors swimming pool, a renovated stadium, named after Gretel Bergmann who was born in Laupheim, and an omnibus interchange.

Additionally, several industrial estates on the outskirts of the city were established in order to attract trade and industry. As a consequence, companies from outside Laupheim established offices and production facilities there, as well as companies that formerly had been operating from the city centre.

Population

Having developed from a rural market town into a city, predominated by industry, trade and the service industries, the demographics of Laupheim have changed as well.

After growing continuously from 1871 until 1933, from the Gründerzeit until the Nazis came to power, this development came to a halt. The stagnation and eventual decrease in population was due to increasing persecution of the Jews, as a result of which many Jewish inhabitants left Laupheim or, after 1940, were deported and subsequently murdered.

Since 1945, the population of Laupheim has almost doubled. This is due to the fact that a great number of refugees from formerly German territories east of the Oder-Neisse line were settled in Laupheim.

The establishment of a German Army Aviation Corps airbase in 1964 further contributed to the growth in population.

After the collapse of the Soviet Union in 1991, an influx of ethnic Germans from the Commonwealth of Independent States added to the population growth.

As of 31 December 2019, the number of non-German inhabitants of Laupheim totals 3,269 (14.58% of the total population).

Government and politics

Mayors since 1825

City council
The city council consists of 27 members.

During the local elections on 26 May 2019, all seats on the city council were contested. The elections gave the following result:

The next local elections are due to be held in 2024.

Members of state and federal parliaments
Laupheim is part of the constituency of Biberach for elections to the Landtag of Baden-Württemberg as well as the Bundestag.

The following politicians were or are from Laupheim:
 Franz Pfender, (5 August 1899 – 9 July 1972), CDU, member of the Bundestag 1949–1953.
 Franz Baum, (born 6 May 1927), CDU, member of the Landtag 1972–1988.
 Franz Romer, (born 2 February 1942), CDU, member of the Bundestag 1990–1994, 1996–2009.
 Gerd Sheffold, (born 27 January 1954), CDU, member of the Landtag 1992–2001.
 Thomas Dörflinger, (born 12 September 1969), CDU, member of the Landtag since 2016.

International links
Laupheim is formally twinned with:
  Feyzin, France
  Neustadt an der Orla, Thuringia (former GDR)

Economy, industry and infrastructure

Traffic
 Road: the western borders of the city itself are marked by the Bundesstraße 30. Laupheim is connected by three junctions to this federal road. It was planned to upgrade this federal road to autobahn status, turning it into the A89. These plans were dropped in the early 1980s.
 Railway: the Württemberg Southern Railway (Ulm-Friedrichshafen) passes Laupheim about 2 km from the built-up area. Laupheim-West railway station serves passengers from the surrounding area. From this railway station another line branches off into Laupheim, terminating at the city railway station. It was part of a longer railway line, originally leading to Schwendi. However, during the 1970s and 1980s, the whole extension was gradually closed down, dismantled, and the service replaced by buses. Only the section leading from the city railway station to Laupheim-West remained and was later renovated and re-opened in 1999 with a direct connection to Langenau via Ulm Central Station. Passengers travelling south to Biberach an der Riß still had to change trains at Laupheim-West station. Plans existed, however, to establish direct trains from Laupheim to Biberach an der Riß. In June 2011, after construction works lasting two years a new southern route towards Biberach was opened. In order to facilitate railway traffic a second railway platform was built at Laupheim city station.

 Bus: Laupheim, being part of the regional Danube-Iller Traffic Network, is at the centre of a network of local and regional buslines leading into all directions, serving the surrounding villages.

Industry
The following companies, some of them operating internationally, are based in Laupheim:
 Uhlmann Pac-Systeme GmbH & Co. KG : manufacturer of machines for packaging of pharmaceutical products.
 Rentschler Holding GmbH: pharmaceutical products.
 Kässbohrer Geländefahrzeug: snow grooming vehicles.
 Diehl Aerospace: manufacturer of interior aircraft components.
 Kronenbrauerei Laupheim: brewery (since 1753)
 Hamann Motorsport GmbH: car tuning and aerodynamic body kits.
 JERMI Käsewerk GmbH & Co. KG.: cheese products.
 Lindenmaier AG: manufacturers of metal parts and mechanical engineering.
 Kekeisen GmbH & Co.KG: mechanical engineering and toolmaking.
 Colep Laupheim GmbH & Co.KG: manufacturer of aerosol sprays.
 Bergmann GmbH & Co. KG: wigs and other hair products.

Education
The following educational establishments exist in Laupheim and its subordinate villages:
 Primary schools
 Anna-von-Freyberg-Grundschule (Grundschule: primary school)
 Grundschule Bronner Berg (Grundschule: primary school)
 Grundschule in Bihlafingen (Grundschule: primary school)
 Grundschule in Untersulmetingen (Grundschule: primary school)
 Primary and secondary schools
 Ivo-Schaible-Grund- und Hauptschule in Baustetten (Grundschule: primary school, Hauptschule: secondary school for general studies)
 Bischof-Ulrich Grund-, Haupt- und Werkrealschule in Obersulmetingen (Grundschule: primary school, Hauptschule: secondary school for general studies, Werkrealschule: offering additional year to obtain O-levels)
 Secondary schools
 Friedrich-Uhlmann-Schule (Hauptschule: secondary school for general studies)
 Friedrich-Adler-Realschule (Realschule: secondary school leading up to O-levels)
 Carl-Laemmle-Gymnasium (Gymnasium: secondary school leading up to A-levels)
 Vocational training school
 Kilian-von-Steiner-Schule (Berufsschule: vocational training school)
 Other
 Wieland-Förderschule (Förderschule: school for children with special needs)
 Staatlichen Seminars für Didaktik und Lehrerbildung Laupheim (teacher-training college)

Legal
Laupheim had a magistrates' court which was a branch of the district court of Biberach. The Laupheim branch was closed on 1 April 2004. The town hall houses the offices of the district notary.

Media
 Schwäbische Zeitung (Swabian Newspaper) contains a local supplement for Laupheim and its surroundings.
 Wochenblatt (Weekly Paper), free weekly newspaper.

Military

Laupheim was home to Medium Transport Helicopter Regiment 25 "Oberschwaben" (Upper Swabia) and Support Squadron 10 of the German Army Aviation Corps (Heeresflieger). The German Army Aviation Corps base was established in 1964 utilizing already existing facilities. Medium Transport Regiment 25 was disbanded on 31 December 2012 when personnel and material were transferred to the German Air Force and re-established as Helicopter Wing 64 on 1 January 2013. Helicopter Wing 64 is equipped with transport helicopter CH-53 and light utility helicopter H145M LUH SOF. German Army Aviation Corps Support Squadron 10 was equipped with helicopters of the type Bo-105. The unit disbanded in 2007.

Until the beginning of the 1990s the regiment had only seen service in other NATO countries, mainly while on manoeuvre or on aid-missions after natural disasters. Since then, however, it has been deployed abroad on various aid-missions and so far has seen service on NATO and United Nations peacekeeping missions, first in Iraq after the 1st Gulf War, then on the Balkans with IFOR, KFOR, SFOR and EUFOR, in Afghanistan as part of ISAF, which is ongoing, and most recently in the Democratic Republic of the Congo as part of EUFOR RD Congo to support the UN mission MONUC to monitor the general elections in 2006. This mission began in June 2006 and ended with the last soldiers returning in December of the same year.

With a workforce of about 1,350, both military and civilian, the base is the largest, single employer in Laupheim.

Attractions

Großlaupheim Castle

Großlaupheim Castle is situated on a hill on the verge of the city close to the local parish church.
The existence of a castle in Laupheim was documented for the first time around the year 1100. There is no evidence that the castle originally consisted of more than a wooden structure. This castle existed until the Peasants' War in 1525, when it was destroyed by rebellious peasants. After the end of hostilities, the peasants were forced to rebuild the castle in stone. The structure as it stands today was erected in three different phases:
 The so-called Feudal Castle (Lehenschloss), the oldest part, dates from the middle of the 16th century. It consists of a three-storey, square edifice with two flanking round towers.
 Adjoining it, the so-called New Castle (Neues Schloss) (built between 1660 and 1680) with an early Baroque square flanked by arcades and a gateway.

 Somewhat removed but still part of the complex, the so-called Little Castle (Kleines Schlössle) was built in the middle of the 17th century. It was used by the Freiherren von Welden as dwelling place for the widows of former rulers of Laupheim. On a terrace below the castle buildings, a small rose garden was designed in Baroque-style.

Museum of the History of Christians and Jews
The Museum of the History of Christians and Jews is situated in Großlaupheim Castle. It is unique in Germany in that its collection concentrates on the documentation of the relationship between Christians and Jews on a local level, using Laupheim, which once had the largest Jewish community in the Kingdom of Württemberg, as an example. The exhibition documents in chronological order all aspects of more than 200 years of Jewish life in Laupheim.

Castle Park

The park is situated at the bottom of the hill on top of which Schloss Großlaupheim lies. The castle park was designed in the English Style by Kilian von Steiner. A huge number of trees, meadows and lakes created an impressive appearance. Originally, it was well known for its exotic trees and plants. Formerly, there were five lakes, which, during winter, provided a brewery with ice. During summer, the lakes were used for raising trout. However, in recent times the maintenance of the ground and the lakes was neglected due to a lack of council funding. In recent years efforts have been made to restore the park, at least in parts, to its former glory. In 2011, the park was declared a "Garden Monument' by the state of Baden-Württemberg's National Trust.

Kleinlaupheim Castle

Kleinlaupheim Castle is situated on a hill south-west of the river Rottum within the city limits of Laupheim.
In its present state it was built between 1766 and 1769 as a place of residence for the ruler of Kleinlaupheim at the time, the Freiherr Joseph Ignaz von Welden-Kleinlaupheim (1721–1802). It was designed by Johann Georg Specht of Lindenberg in Baroque-style. It consists of a three-storey building with a curved mansard roof. Pilasters, cornices and gables enliven the facade of the building. Inside there is a remarkable grand staircase in the vestibule.

It now houses the local police station and an art gallery, Die Wache Galerie, a pun on words in that Wache can mean police station as well as alert or awake.

Parish Church St Peter and Paul
The Parish Church St Peter and Paul, built between 1623 and 1661, lies in close proximity to Großlaupheim Castle. It was designed by Martino I. Barbieri from Roveredo in Baroque-style, showing influences of manierism. The interior of the church is decorated with sculptures by Dominikus Hermenegild Herberger and paintings by Johann Georg Bergmüller.

Planetarium and Public Observatory

The planetarium and public astronomical observatory of Laupheim () counts about 40000 visitors each year. It is run on a mostly voluntary basis by the club Volkssternwarte Laupheim e.V. (founded 1975), providing high quality astronomical education. The work of the club has been recognized by astronomer Carolyn Shoemaker, who named the asteroid 7167 Laupheim in honour of the institution.

The Laupheimer Kinder- und Heimatfest
The annual historical festival, the Kinder- und Heimatfest, takes place during the last weekend of June. It consists of processions and parades, performed by various groups, incorporating performances in historical costumes, concert bands and floats, referring to contemporary and historical events. There is also a funfair, accompanied by several pole marquees, as well as much revelling in the bars, cafes and pubs of the city.

Brunnenfest
On the last Sunday of the summer holidays, the traditional Brunnenfest (fountain party) takes place in the city centre. A street party, it is concentrated on the Upper and Lower Market Square. The name of the event derives from the Neptune-fountain, situated in the Upper Market Square. A great number of stalls serves Swabian and international cuisine as well as a large variety of beverages. The stalls are organised and staffed by local clubs. Concert bands, Jazz bands and Volksmusik bands entertain visitors. On a stage dance and sport performances are shown. Additionally, a flea market is held at the same time.

Other

 Laupheim is situated on the Upper Swabian Baroque Route, a touristic route along the most notable architectural remains of Baroque-style in Upper Swabia.
 Jugendstil Cafe Hermes on Kapellenstraße, birthplace of Friedrich Adler.

Sport
 FV Olympia Laupheim 1904: football club, currently playing in the 6th division (Verbandsliga Württemberg).
 Rot-Weiss Laupheim: handball club
 Karateverein Laupheim: karate club
 Schachclub Laupheim 1962: chess club.
 Schützenverein Laupheim 1864: shooting club for handguns and rifles.
 Segelclub Laupheim: sailing club.
 Taekwondo Laupheim: taekwondo club.
 Tanzclub Schloß Laupheim: ballroom dancing club
 Tauchsportgruppe Laupheim: diving club
 Tennisclub Laupheim 1904: tennis club
 TSV Laupheim 1862: sport club with several sub-divisions

Honorary citizens
 Carl Laemmle (17 January 1867 – 24 September 1939), German-American film producer (All Quiet on the Western Front), founder of Universal Studios.
 Anton Schmid (24 June 1864 – 25 August 1964), headmaster.
 Georg Schenk (14 December 1894 – 25 December 1971), teacher and local historian.
 Father Ivo Schaible SDS (8 July 1912 – 13 September 1990), artist.
 Dean Philipp Ruf (8 November 1900 – ?), dean of Catholic church in Laupheim.
 Josef Braun (6 September 1910 – 2003), deputy headmaster, historian.
 Otmar Schick (8 September 1935 – 23 November 2016), mayor from 1966 – 2002.
 Ernst Schäll (18 March 1927 – 28 October 2010), restorer of physical Jewish heritage in Laupheim.
 Brigitte Angele (born 1946), former member of the city council.
 Franz Romer (born 1942) in Untersulmetingen, politician (CDU), former member of the Bundestag.

Notable people from Laupheim
 Ludwig von Welden (16 June 1780 – 7 August 1853), commander-in-chief of Austrian Imperial and Royal Army's artillery.
 Kilian von Steiner (9 October 1833 – 11 November 1903), banker.
 Moritz Henle (7 August 1850 – 24 August 1925), cantor and composer of Jewish reform movement.
 Carl Laemmle (17 January 1867 – 24 September 1939), film producer, founder of Universal Studios.
 Franz Laub (1872 – 30 April 1945), composer, music director of the city, music director of the music federation of Upper Swabia.
 Friedrich Adler (29 April 1878 – 1943), Jugendstil and Art Deco designer; murdered in Auschwitz.
 Franz Pfender (5 August 1899 – 9 July 1972), politician, Centre Party and Christian Democratic Union.
 Josef Uhlmann (21 October 1902 – 20 Juli 1968), Olympic fencer and entrepreneur.
 Hugo Mann (17 November 1913 – 20 December 2008), retail entrepreneur.
 Gretel Bergmann (12 April 1914 – 25 July 2017), internationally renowned high jumper of the 1930s was excluded from the 1936 Olympic team due to being Jewish.
 Siegfried Einstein (30 November 1919 – 25 April 1983 in Mannheim), author, poet and journalist.
 Gertrud Zelinsky (born 11 April 1937), author.
 Ivo Gönner (born 1 March 1952), former Lord Mayor of Ulm.
 Hermann Gaub (born 11 October 1954), biophysicist.
 Thorsten Wollmann (born 10 February 1966), jazz musician and composer.
 Sandra Hoffmann (born 11 May 1967), writer.
 Anja Reinalter (born 1 May 1970), politician, Alliance 90/The Greens.
 Maja Weber (born June 1976), journalist and news presenter.
 Philip Türpitz (born 23 August 1991), professional football player.

See also
 Upper Swabia
 Upper Swabian Baroque Route
 Laupheim Air Base
 History of the Jews in Germany

Notes

Further reading

External links

 Additional information about Laupheim (in German)

Historic Jewish communities
Holocaust locations in Germany
Württemberg

Laupheim


An Pleurothallis calogramma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Pleurothallis calogramma in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis calogramma


Ferda Anıl Yarkın (d. 1970, İstanbul), Türk pop müzik sanatçısıdır.

Hayatı
21 Ağustos 1970 tarihinde İstanbul'da doğmuştur. (2009 yılında TV'deki yarışma programında Çanakkale Korosunu yönetmesinden dolayı Çanakkaleli olduğu sanılmıştır.) Güngör Yarkın ve bestekâr olan Deniz Astsubayı Kamuran Yarkın'ın oğludur. Yarkın Ritm Grubu üyeleri Ferruh ve Fahrettin Yarkın ağabeyleridir. Yeğenleri Nağme Yarkın ve Baturay Yarkın da tanınmış müzisyenlerdir.

Ferda Anıl Yarkın, İTÜ Türk Müziği Devlet Konservatuvarı Keman Bölümü mezunudur. Pop müziğin canlandığı 90'lı yıllarda Üzülme, Sonuna Kadar gibi duygusal parçaları ve sürekli siyah giydiği kıyafetleri ile tanınmıştır. Unuttum Sanma albümü 1999 depremi dönemine denk geldiği için yeterli ilgiyi göremedi ve müziğe 7 sene ara vermek zorunda kaldı. Albüm yapmasa da müzikten kopmayan Yarkın, bu sürede Cengiz Kurtoğlu, İbrahim Tatlıses, Kibariye, Müslüm Gürses gibi sanatçıların albüm çalışmalarına eserleri ile katkı sağladı. Yarkın, 2006'da Ayrılmayalım albümü ile yeniden müzik piyasasında kendini gösterdi. 2007 yılında Şarkı Söylemek Lazım adlı yarışma programında Helin Avşar'ın koçluğunu yaptı. 2009 yılında ise Korolar Çarpışıyor adlı programda Çanakkale Korosunu yönetti. Metin Özülkü, Eda Özülkü ve Yeşim Salkım ile birlikte "Çılgınlar Kulübü" adlı müzik grubunu oluşturdu. Birlikte sahne alan ve konserler veren 4'lü, 2019 yazında "Aramadın Aylardır" isimli şarkıyı birlikte seslendirerek ilk kliplerini çektiler. Ferda Anıl Yarkın hâlen stüdyoda sanatçılar için eserler üretmekte, çeşitli mekânlarda sahne almaya ve konserler vermeye de devam etmektedir.

Diskografi
 1993: Aşkın Yetmez
 1996: Sonuna Kadar
 1999: Unuttum Sanma
 2006: Ayrılmayalım

Kaynakça

Dış bağlantılar

1970 doğumlular
İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Musikisi Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Türk aranjörler
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
20. yüzyılda Türk şarkıcılar
21. yüzyılda Türk şarkıcılar
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
Türk erkek pop şarkıcıları
Radyo Boğaziçi Müzik Ödülü sahipleri
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
19. yüzyıl Türk bestecileri
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
Şahin Özer Müzik sanatçıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları

Ferda Anıl Yarkın


Homero Caro es el primer álbum de estudio oficial del cantautor chileno Homero Caro, lanzado en 1971 por el sello Peña de los Parra, de los hermanos Isabel y Ángel Parra, y distribuido por DICAP.

Víctor Jara realiza una reseña del álbum, escribiendo lo siguiente acerca del cantautor:

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de Peña de los Parra
Álbumes de Discoteca del Cantar Popular
Álbumes debut de 1971
Álbumes en español

Homero Caro (álbum)


අතීත රජරට රාජධානියේ අගනුවරකි. එවක මෙම නගරය විජයරාජපුර නම් විය.පොලොන්නරුව යන නාමය ලැබෙන්නේ රන්කොත්වෙහෙර ආශ්‍රිතව ඇති භික්ශූන්වහන්සේලාට පූජාකල ගෝපාලපබ්ත යන ප්‍රදේශයෙන්ය. එය බිහිවනුයේ පොලොං මැරීම පොලොන්නරුව බවට පත්වීමෙනි.

ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි අගනුවරක් වන  ඵෙතිහාසික  පොළොන්නරුව  චෝල ආක්‍රමණිකයන් විසින් මුලින්ම අගනුවර කරගන්නා ලදී. 1070 දී පමණ චෝල ආක්‍රමණිකයන් පලවා හැරීමෙන් පසු Iවන විජයබාහු රජ විසින් තම අගනුවර වශයෙන් තෝරා ගන්නා ලදී. මෙම කෙටි කාලීන චෝල යටත් විජිත සමයේදී පොළොන්නරු ප්‍රදේශය ජනනාතමංගලම් ලෙස හැදින්වූ බව සඳහන් වේ. පළමු විජයබාහූ රජුගෙන් පසු රජකමට පත්වන මහා පරාක්‍රමබාහු රජු පොළොන්නරු යුගයෙහි හමුවන සමෘද්ධිමත්ම රාජ්‍ය පාලකයා වශයෙන් සැලකේ.  පැරකුම් රජ සමය, පොළොන්නරුව රාජධානියෙහි ස්වර්ණමය  යුගය ලෙස හැදින්වෙන අතර එම කාලවකවානුව තුල ආර්ථික හා කෘෂිකාර්මික සමෘද්ධියක් රට තුල ඇති කිරීමට මහා පරාක්‍රමබාහු රජු  සමත් විය.

අහසින් වැටෙන එකඳු දිය බිඳක් හෝ ප්‍රයෝජනයට නොගෙන මුහුදට නොයෙවිය යුතුය යන අධිෂ්ඨානයෙන් කටයුතු කල මහා පරාක්‍රමබාහු රජු  රටේ වාරිමාර්ග පද්ධතියේ ඉමහත් දියුණුවක් ඇතිකරමින් රජරට ප්‍රදේශයේ සශ්‍රීකත්වය සඳහා අවශ්‍ය කටයුතු සැලසීය. පැරකුම් රජු විසින් ඉදිකල සුවිසල් පරාක්‍රම සමුද්‍රය වාරිමාර්ග පද්ධතියේ දියුණුව උදෙසා ඔහු කල සේවය මැනවින් නිරූපණය කරන්නකි. මෙම යුගයේදී රට සාමකාමි හා ස්වයංපෝෂිත බවින් යුක්ත වූ අතර සහල් පවා මෙරටින් පිටරට යැවූ බව පොතපතෙහි සඳහන් ව ඇත.

පැරකුම් රජුගෙන් පසුව පොළොන්නරුව රාජධානියෙහි රජකමට පත්වන නිශ්ශංක මල්ල රජ රාජ්‍ය පාලනයෙහිලා යම් සාර්ථකත්වයක් අත්කර ගන්නා නමුදු අනෙකුත් පාලකයන් හට එතරම් යහපත් රාජ්‍ය පාලනයක් දියත් කිරීමට නොහැකි වේ. මේ සදහා බලපාන ප්‍රධානතම කරුණ වන්නේ සිහසුන අත්පත් කර ගැනීමට එකිනෙකා අතර ඇතිවන ආරවුල්ය. මෙවන් තත්වයක් යටතේ 1214 දී පමණ කාලිංග මාඝ ආක්‍රමණය සිදුවන අතර පොළොන්නරුව රාජධානිය මුලුමනින්ම බිඳ වැටිමට මෙම ආක්‍රමණය හේතු වේ. ඉන් අනතුරුව ලංකාවේ  රාජධානිය බවට පත්වන්නේ දඹදෙණිය රාජධානියයි.

වෙනත් නම්

 විජයරාජපුර
 ජනනාථපුරම්

 පුලස්තිපුර

 ජනනාථ මංගලම්
 තාමන්කඩුව

පොළොන්නරු යූගයේ විසු රජවරු

 Iවන විජයබාහු රජ
 I වන ජයබාහු රජු
 I වන වික්‍රමබාහු රජු
 II වන ගජබා රජු
 මහා පරාක්‍රමබාහු රජු
 II වන විජයබාහු රජු
 VI වන මිහිඳු රජු
 නිශ්ශංක මල්ල රජ
 I වන වීරබාහු රජු
 II වන වික්‍රමබාහු රජු
 වෝඩගංග දේව රජු
 ලීලාවතී රැජින
 සහස්සමල්ල රජු
 කල්යාණවතී රැජින
 ධර්මාශෝක කුමරු
 අනිකංග රජු
 ලෝකේශ්වර රජු
 පරාක්‍රම පාණ්ඩ්‍ය රජු
 කාලිංග මාඝ
©gonaa raju

පොළොන්නරුවේ පුරාවිද්‍යාත්මක නටඹුන්
 වෙෙජයන්ත ප්‍රාසාදය
 රැස්වීම් ශාලාව
 පොළොන්නරුව වටදාගෙය
 සඳකඩපහණ
 ථූපාරාම පිළිමගෙය
 නිශ්ශංක ලතා මණ්ඩපය
 අටදාගෙය
 ගල් පොත
 ගල් විහාරය
 දෙමළ මහා සෑය
 නෙලුම් පොකුණ
 සත්මහල් ප්‍රාසාදය
 හැටදාගේ
 ලංකාතිලක විහාරය
 රන්කොත් වෙහෙර
 භික්ෂූ රෝහල්
 පබලු වෙහෙර
 කිරි වෙහෙර
 පොත්ගුල් වෙහෙර
 තිවංක පිළිමගෙය
 ආළාහණ පිරිවෙන
 පොළොන්නරුව ශිව දේවාලය
 කුමාර පොකුණ

ශ්‍රි ලංකා‍වෙ උතුරු මැද පලාතේ පොළොන්නරැව දිස්ත්‍රික්කය තුල කොළඹින් කි.මි 216 ක් දුරින් මහවැලි මිටියාවතේ තැනිතලා භුමි භාගයක පිහිටි පොළොන්නරුව වු කලි වර්තමාන දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රධාන නගරයයි. පොළොන්නරු නගරයේ විශාලත්වය හෙක්ටර්යර් 122 කට ආසන්නය. අනුරාධපුර රාජධානිය බිද වැටිමෙන් අනතුරුව ශ්‍රි ලංකාවෙ අගනගරය වුයේ පොළොන්නරුවයි. අනුරාධපුරය වනසා දමා සිංහල රජ පරපුරට තිබු රාජ්‍යයත්වය පවා අහිමි කිරිමට පොළොන්නරු සමයේදි විදේශ ආක්‍රමණිකමයෝ සමත් වුහ. සියවස් පහලොවකට ආසන්න කාලයක් ශ්‍රි ලංකාවෙ අගනුවර වශයෙන් පැවති අනුරාධපුරය හා සසදන විට පොළොන්නරුව අගනුවර වශයෙන් පැවතියෙ ඉතාකෙටි කාල පරිචිඡේදයකි. එය ශතවර්ෂ දෙකකට සිමාවෙයි. එනමුත් අසිරිමත් වන්නේ එය නොව, අනුරාධපුරයේ නෂ්ඨාව ශේෂ සමග පොළොන්නරු නටබුන් සසදන විට විස්මය දෙගුන තෙගුන වෙයි. පොළොන්නරුව යන ග්‍රාම නාමය සම්භාවය ලබා ඇත්තේ "පුලස්ති නගර යන සංස්කෘත නාමයෙන් බවට විස්වාසයක් පවති. පොළොන්නරුව යන්නට කදවුරු නුවර, ජනනාථ මංගලම් පුර, රාජරාජ පුරය, පුලනරි, විජයරාජපුරම්, කාලිංගරාජපුරය යන විවිධ නම් විවිධ මුලාශ්‍ර වල භාවිතා කර ඇත.

පොලොන්නරුව පෞරාණික නගරයේ නටඹුන්

පොළොන්නරුව පෞරාණික නගරය මූලික වශයෙන් ප්‍රධාන කොටස් කිහිපයකට බෙදී පවතී.

ඇතුල් නගරය
පොළොන්නරුව පැරණි නගරයේ කේන්ද්‍රස්ථානය ලෙස ඇතුලු නුවර සැළකේ. ගඩොලින් නිර්මිත ප්‍රාකාරයකින් වටවූ, හෙක්ටයාර 8.6 ක පමණ ආයත චතුරස්‍රාකාර භූමියක් මීට අයත් වේ. රාජමාළිගාව, රාජ සභාව, හා තවත් ගොඩනැගිලි රැසක අවශේෂ මෙම කලාපය තුල පිහිටයි.

වෙෙජයන්ත ප්‍රාසාදය

රාජ සභා මණ්ඩපය

කුමාර පොකුණ
පරාක්‍රමබාහු රජුගේ නන්දන උයන නම් වූ මෙම පොකුණ ඇතුළු නුවර නැගෙනහිර ප්‍රාකාරයට පිටත ගිණිකොණ දෙසින් පරාක්‍රම සමුද්‍රයෙන් ජලය ලබා ගත හැකි පහසු ස්ථානයක පිහිටා ඇත. සම හතරැස් හැඩයෙන් යුක්ත මෙම පොකුණ මධ්‍යයෙහි වෘත්තාකාර පද්මයකි.

දළදා මළුව
උස්වූ චතුරස්‍රාකාර භූමියක් තුල දළදා වහන්සේ වැඩ සිටි මාළිගාව ඉදිකොට තිබීම නිසා මෙම කලාපය දළදා මළුව ලෙස හඳුන්වයි.

අටදාගෙය
මෙය පළමු විජයබා රජු විසින් ඉදි කරවන ලද දළදා මැදූරයි. දෙමහල් ගොඩනැගිල්ලක් වූ මෙහි ඉහළ මාලයෙහි දන්ත ධාතූන් වහන්සේත් පාත්‍ර ධාතූන් වහන්සේත් තැන්පත් කොට ඇත. මෙම මාලිගාව දිගින් අඩ් 70ක් සහ පළලින් අඩි 45ක් වේ.

හැටදාගෙය
මෙය නිශ්ශංකමල්ල රජු විසින් ඉදිකරවන ලද මහල් දෙකකින් යුත් දළදා මැදූරයි. පැය හැටකින් සෑදූ හෙයින් හැටදාගෙය වී යැයි කියති. ගොඩනැගිල්ල මෙන්ම වටා ඇති ප්‍රාකාරයද ගලින්ම නිම කොට ඇත. ඉහත මාලය නිම කිරීමේ දී දැව  භාවිතා කරන්නට ඇතැයි සිතිය හැකැ. මෙහි පිවිසෙන පියගැට පෙළ අසළ පුන් කලස් තැබීම මෙහි ඇති විශේෂත්වයයි. මෙය දිගින් අඩි 120ක් ද පළලින් අඩි 90ක් ද වේ.

වටදාගෙය

ගල්පොත ලිපිය
නිශ්ශංකමල්ල රජු විසින් කරවන ලද මෙම සෙල්ලිපිය හැටදා ගෙයට දකුණු දිසාවෙන් පිහිටා ඇත. මෙය පොතක් මෙන් පිටු වෙන් කර ඇති ආකාරය දක්නට පිළිවන. සෙල්ලිපියෙහි ඉදිරිපස හංස පේළියකින්ද ඇත් රූ දෙකකින් ආවරණය කරගත් ලක්ෂ්මී දෙවඟන පෙන්වා ඇත්තේ වාසනාවේ සංකේතය ලෙසිනි. නිශ්ශංකමල්ල රජු විසින් ඉදි කරවන ලද සියළු රාජ්‍යමය කාර්යයන් මෙහි සඳහන් වේ. මෙම ගල සෑගිරියෙහි සිට මෙහි ගෙනා බව සඳහන් වේ. ලංකාවේ හමුවන විශාලම සෙල්ලිපිය වන මෙය දිගින් අඩි 27 අඟල් 10 ක්ද පළලින් අඩි 4 අඟල් 6 ක්ද වේ

සත්මහල්  ප්‍රාසාදය
ගඩොලින් ඉදි කොට ඇති මෙම දූර්ලභගණයේ ස්මාරකය සත්මහල් ප්‍රාසාදය නම් වේ. මෙය ක්‍රමයෙන් ඉහලට යනවිට කුඩා වන සේ නිමවා ඇත. ඉහලට නැගීම සඳහා කළ පියගැට පෙළකි. සතර දිසාවෙහි ආරුක්කු සහිත වූ දොරටු සතරකි. මෙහි එක පැත්තක දිග අඩ් 35ක් පමණ වේ.

ථූපාරාමය පිළිමගෙය
මෙම පිළිම ගෙය ඉදිකරවන ලද්දේ 1වන විජයබාහු රජු විසින් යැයි මතයක් පවතී. දළදා මළුවෙහි වම් කෙළවරේ මෙම විහාරය පිහිටා ඇත.මෙහි වහලය නිම කොට ඇත්තේ ගඩොලින්මය. විහාරය ඇතුලත හුණුගලින් නිමකළ බුද්ධ ප්‍රතිමා 8ක් දක්නට ඇත. මෙම විහාරයෙහි දිග අඩි 84 අඟල් 6ක්ද පළල අඩි 56 අඟල් 2ක්ද වේ.

නිශ්ශංක ලතා මණ්ඩපය
දිගින් අඩි 34 අගල් 8ක් ද පළලින් අඩි 28 අගල් 8ක් ද වූ මෙම මන්දිරය නිශ්ශංකමල්ල රජු විසින් කරවන ලද්දේ පිරිත් ශ්‍රවණය සඳහා යැයි කියැවේ. ගලින් කළ මණ්ඩපය මැද කුඩා දාගැබකි. මෙහි පිවිසෙන දොරටුව පියස්සකින් යුක්තය.

පිටත නගරය

ආලාහණ පිරිවෙන
ආලාහණ පිරිවෙන පොළොන්නරුවේ පිහිටි විශාලතම ආරාම සංකීර්ණය සේ සැළකේ. එය රන්කොත් වෙහෙර සිට ගල් විහාරය දක්වා වූ හෙක්ටයාර 35 ක පමණ භූමි ප්‍රමාණයක විසිර පවතී. පිරිවෙණ මහා පරාක්‍රමබාහු රජු විසින් පිහිටුවනු ලැබූවකි.

රංකොත් වෙහෙර
ආළාහන පිරිවෙණ නම් වු කොටසෙහි හමුවන විශාලම දා ගැබයි. නිශ්ශංකමල්ල රජුගේ නිර්මාණයක් ලෙස මෙය ප්‍රසිද්ධය. නිශ්ශංකමල්ල රජු මෙයට තැබු නම රුවන්වැලි සෑයයි. හතර දිසාවෙන් වාහල්කඩ සතරක් හා ඒ අතර පිළිම ගෙවල් ඉදිකොට ඇති අයුරු මෙහි දක්නට ඇත. මෙම දාගැබ අඩි 180ක් පමණ උස් වන අතර අඩි 550ක් පමණ වටප්‍රමාණයකින් යුක්ත වේ.

බද්ධසීමා ප්‍රාසාදය

ලංකාතිලක පිළිමගෙය
පරාක්‍රමබාහු රජු විසින් කරවන ලද මෙම විහාරය ලක්බිමෙහි තිලකයක් බඳූ වූ හෙයින් ලංකාතිලක වූ බව සඳහන් වේ. පොළොන්නරුවෙහි ඇති විශාලම ගොඩනැගිල්ල මෙය බව කියැවේ. මෙහි බිත්ති අඩි 55ක් පමණ උසකින් යුක්තය. නොයෙක් රූපයන්ගෙන් බිත්ති අලංකාර කොට තිබි ඇත. ඇතුzවන දොරටුව කොරවක් ගලින් හා මුරගල් වලින් සමන්විතය. මෙම විහාරය දිගින් අඩි 124ක් පමණ ද පළලින් අඩි 66ක් පමණද වේ.

කිරි වෙහෙර
ලංකාතිලක විහාරයට යාබදව ඇති කිරිවෙහෙර පරාක්‍රමබාහු රජුගේ සුබද්‍රා නම් බිසව සිහිවීම පිණිස සාදවන ලද බව සඳහන් වෙි. සතර දිසානුගතව කුඩා වාහල්කඩ හතරක් ද ඒ අතර කුඩා පිළිම ගෙවල් ද දාගැබ වටා දක්නට ලැබේ. මෙම දාගැබ උසින් අඩි 80ක් පමණ ද විශ්කම්භය අඩි 88ක් පමණ ද වේ. සුභද්‍රා බිසව විසින්ම කරවන ලද බවටද මතයක් තිබෙයි.

වෙනත්

පබළු වෙහෙර
දළදා මළුව පසුකර ඉදිරියට ගමන් කරන විට මෙය හමුවේ. පරාක්‍රමබාහු රජුගේ රූපවතී බිසව සිහිවීම පිනිස මෙය කරවන ලද බව සඳහන් වෙි. පබළු වලින් දාගැබ සරසා තිඛෙන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි නිසාත් පබළු විශාල ප්‍රමාණයක් මෙම පෙදෙසින් සොයා ගැනීමට හැකි වූ නිසාත් ඉහත නාමය සෑදෙන්නට ඇත. දාගැඛෙහි කොත වෙනුවට තිබී ඇත්තේ ඡත්‍රයකි.

තිවංක පිළිමගෙය
විහාරයෙහි ඇති බුද්ධ ප්‍රතිමා ස්ථාන තුනකින් නැමි ඇති නිසා මෙම නාමය යෙදී ඇත.මෙහි බිත්ති සහ වහලය ගඩොලින්ම සාදා තිබු බව පෙනේ. විහාරයෙහි ඇතුළත බිත්ති සම්පූර්ණයෙන් ච්ත්‍ර ඇඳ ඇත. පිටත බිත්ති දේව විමන් වලින් සරසා ඇත.

පොත්ගුල් වෙහෙර
පොත්ගුල් වෙහෙර පරාක්‍ර්‍රමබාහු රජු විසින් ඉදි කොට ඇති අතර මහල් හතරකින් යුක්තය. මෙම වෙහෙර හමු වන්නේ පරාක්‍රම සමුද්‍රයෙහි වැව් බැම්ම ඔස්සේ කලහගල දෙසට මද දුරක් ගමන් කළ විටය. මෙම ස්ථානය දහම් පොත්පත් තැන්පත් කළ ස්ථානයක් ලෙසත් සමහරුන් මත පල කරති.

පරාක්‍රම සමුද්‍රය
ලංකාවේ පැරණි වාරිකර්මාන්ත අතර පරාක්‍රමබාහු රජු විසින් ඉදි කරවන ලද පරාක්‍රම සමුද්‍රයට හිමි වන්නේ වැදගත් ස්ථානයකි. කුඩා වැව් පහක් එක් කොට මේ වැව නිමවා ඇත. මෙහි වර්තමාන වැව් බැමිම දිගින් සැතපුමි අට හමාරක් වන අතර වැව් කණ්ඩ්යෙහි උස අඩ් 40කි. අක්කර අඩ් 80000 ජලය රදා පවතින මෙම ජලාශයට යට වී ඇති බිම් ප්‍රමාණය අක්කර 5350කි.

අනෙකුත් ඉදිකිරීම්

මුරගල
මුරගල ලෙස හඳූන්වන්නේ පූජනීය ගොඩනැගිලි දොරටුවල පඩිපෙළ දෙපස කොරවක් ගලෙහි කෙළවර සහ සඳකඩපහණ දෙපස ඇති අංගයයි. අනුරාධපුර යුගයේ සිට මහනුවර යුගය දක්වා වු රාජ සමයන් තුළ විවිධ තේමාවන් ඔස්සේ මුරගල් නිර්මාණය වී ඇත. පොළොන්නරුවෙහි පූජනීය ගොඩනැගිලි දොරටු අසල සහ කෞතුකාගාරයෙහි ඇතුළුව  මුරගල් 54ක් පමණ දක්නට ලැඛෙන අතර දැනට ඉතා කලාත්මක නාගරාජ මුරගල පිහිටා අත්තේ වටදාගෙය නම් වූ පූජනීය ගොඩනැගිල්ලෙහි නැගෙනහිර දොරටුව දෙපසය.

සඳකඩපහණ
සඳකඩපහණ පැරණි ගොඩනැගිලි, දොරටු පාමුල, පියගැටපෙළ පාමුල හමුවන අර්ධ වෘත්තාකාර  කලාත්මක අංගයකි. සඳකඩපහණ සඳහා බහුලවම යොදාගෙන ඇති සංකේත වනුයේ ඇතා, අශ්වයා, සිංහයා, ගවයා, හංසයා සහ උද්භිද මෝස්තර අතර පද්මය, බිනරමල,හා ලියවැලයි. ළොන්නරුවෙහි පූජනීය ගොඩනැගිලි ආශි්‍රතව සඳකඩපහණ් 42ක් පමණ හමුවී ඇති අතර මේවායෙහි විවිධ වෙනස්කම් දක්නට ලැබේ. පොළොන්නරු යුගයේදී අතැම් සඳකඩ පහන් වලින් ගවයාගේ සංකේතය ඉවත් කොට ඇත්තේ හින්දූ බලපෑම් නිසාය.

කොරවක්ගල
පූජනීය හා ඇතැම් පැරණි ගොඩනැගිලි දොරටු පියගැටපෙළ දෙපස කළ බැමි කොරවක්ගල ලෙස හඳූන්වයි. මෙම අංගය මුල් කාලීනව උපයෝගි කරගෙන ඇත්තේ පියගැටපෙළ නැගීම සඳහා වූ අත්වැල ලෙසයි. කොරවක්ගල සඳහා මකර රුවක් යොදා ගැනීම එහි කලාත්මක බව වැඩි කරයි. මෙය එකම ගලකින් නිර්මාණය කර ඇත. පොළොන්නරුවෙහි පැරණි නගරය ආශි්‍රතව විවිධ කලා නිර්මාණයන්ගෙන් යුත් කොරවක්ගල් 47ක් පමණ දැනට සොයාගෙන ඇත.

පොළොන්නරුව පිහිටිමේ වැදගත්කම

අනුරාධපුරය අගනුවර කරගත් පාලකයන්ට උපකාරක නගරයක්,යුද්ධමය වශයෙන් ආරක්ෂිත කලාපයක් සහ සේනා සංවිධානය කොට කදවුරු පිහිටුවිමට සුදුසු පෙදෙසක් ලෙස
 අනුරාධපුරය හා රෝහන දේශය අතර ගමනාගමනය සිදුවු සංදිස්ථානයක් ලෙස
 ආරක්ෂිත මෙන්ම ස්වයං පෝෂිත වු බලකොටු පෙදෙසක් ලෙස විදහා දැක්විය හැකිය.

පොළොන්නරුව රාජධානිය ක්‍රැර ලෙසත් සාහසික ලෙසත් විනාශ කරනු ලැබුවේ කාලිංඝ මාඝ විසිනි. මේ පාලක පාලිකාවන් සියලු ගේම යහපත් හෝ අයහපත් පාලන තන්ත්‍රයෙහි මතකයන් පොළොන්නරු පුරය හා තදාසන්න ප්‍රදේශවල ඉතිරිව ඇතත් වඩාත් වැදගත් ඓතිහාසික මෙහෙවරක් කල රජුන් දෙදෙනා වන්නේ චෝලයින්ගෙන් රට මුදවාගත් පළමුවන විජයබාහු රජ සහ භේද භින්නවු අභ්‍යන්තර දේශපාලනය ජය ගෙන රට ඵක්සේසත් කල මහා පරාක්‍රමබාහු රජතුමා ය. 	ඓතිහාසික ල් නුවර
 පිට නුවර
 පි‍ට නුවරින් පිට පෙදෙස් (උප නගර,ජනාවාස,ගොවිබිම්)

ගොවි පවුල් වලට සහ ගොවි බිම් අක්කර 20000 කට පමන ජලය සපයම්න් හෙක්ටාර 2500 කට ආසන්න භුමි ප්‍රමානයක් වසාගත් පරාක්‍රම සමුද්‍රය අතීතයේදිත් පොළොන්නරු නගරයේ බටහිර සිමාවේ දිගින් විශාල ප්‍රදේශයක‍ට දිග අගුලක ආරක්ෂාව,ශක්තිමත් ප්‍රකාරයක ආරක්ෂාව ලබාදි ඇත.ස්වකීය තේජසට සහ රාජ්්‍යත්වයට ගැලපෙන ලෙසින් මහල් හතකින් යුත් මාලිගයක් දිව්‍ය මාලිගයක් බදුවු වෛජසන්න ප්‍රසාදය හෙවත් සත්මහල් ප්‍රසාදය අද දක්නට ඇත්තේ මහල් තුනක නටබුන් පමනි.මුළු මාලිගා සංකීර්නය කාමර 16 කින් යුක්ත වි ඇත. පොළොන්නරුව තුල පවත්නාවු තවත් සුවිශේෂත්වය‍ක් වන්නේ එහි පවත්නා ද්විතික සංස්කෘතික ලක්ෂනයි.

බෞද්ධ ගෘහ නිර්මාණ, ශිල්පයන්, බෞද්ධ කලාවන්, හින්දු ගෟහ නිර්මාණ ශිල්පයන් හින්දු කලාවන් පොළොන්නරුවේ නටබුන් අතර විශේෂ කොට හදුනා ගත හැකිය. හින්දු සංස්කෟතිය ගැන සදහන් කරන විට මතකයට නැගෙන තවත් කරුනක් ඇත. එනම් සොලීන් පොළොන්නරුවෙන් නෙරපා යලි මෙරට නිදහස් කරගත් සිංහල රජවරු කිසිවකු මේ හින්දු ආගමික ස්ථාන විනාශ නොකල බවයි. මේ විස්මිත නගරයේ මෑතකදි කරන ලද කැණීම් මගින් සොයාගෙන ඇති පුරාවස්තු රාශියක් පරාක්‍රම සමුද්‍රයේ බැම්ම පාමුල ඉදි කරවා ඇති නව කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත.

පොළොන්නරු දිස්ත්‍රික්කයෙහි පිහිටි අනෙකුත් පෞරාණික ස්ථාන

 දිඹුලාගල
 මැදිරිගිරිය
 නාමල් පොකුණ
 සිළුමිණ සෑය
 මාදුරු ඔය
 තොප්පිගල
 කලහගල
 ඇලහැර
 ගිරිතලේ

වත්මන් පසුබිම
මෙම නගරයට හා මහා මාර්‍ගයට කිලෝමීටර 6ක පමණ දූරකින් පිහිටා ඇති රාජ්‍ය ආයතන පවතින ප්‍රදේශය නවනගරය ලෙස හැදින්වෙන අතර එහි දිස්ත්‍රිකයේ විශාලතම පාසැල වනපොළොන්නරුව රාජකීය මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය පිහිටා ඇත.
උතුර මැද පලාතේ දෙවන විශාලතම නගරය වන පොළොන්නරුව දිවයිනේ පිරිසිදු හා සුන්දර නගරයක් ලෙස ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි.
පොලොන්නරු නගරය වර්තාමනයේ
හරිත වර්ණයෙන් යුත් වටපිටාව, දුටුවන් මවිත කරවන සුලු ථෙතිහාසික ඉදිකිරීම්, සුවිසල් පැරකුම් සමුදුර, ආකර්ශනීය සංචාරක හෝටල හා මෙහි වෙසෙන ජනයාගේ ආගන්තුක සත්කාරයන් නිතැතින්ම දෙස් විදෙස් සංචාරකයන් ආකර්ශනය කර ගැනීමට සමත් වෙයි.
මෑතක සිට මෙම ප්‍රදේශයේ යම් දේශගුණික විපර්යාසයන් නිරීක්ෂණය කල හැකි වෙයි. ථෙතිහාසික දත්ත වලට අනුව පොළොන්නරුව නිවර්තන කලාපීය දේශගුණයකින් යුක්ත වූ අතර දෙසැම්බර් හා ජනවාරි මාස වලදී යම් වර්ෂාපතනයක් ලබයි. එහෙත් පසුගිය අවුරුදු කිහිපය තුල ලැබෙන වර්ෂාපතනයෙහි සැලකිය යුතු වර්ධනයක් නිරීක්ෂණය කලහැකි වෙයි. මෙම තත්වය මෙහි වෙසෙන ජනයාගේ විස්මයට හේතු වුවද විදෙස් සංචාරකයන්ගේ නම් එය මහත් සතුටට හේතුවකි. නමුත් ඇතැම් අවස්ථාවලදී වී ගොවීන් මෙම දැඩි වර්ෂාපතනයෙන් පීඩා විඳනු දක්නට ලැබේ.

මේවාද බලන්න
 පොළොන්නරුව
 පොළොන්නරු යුගය
 සිංහලේ රාජාවලිය

බාහිර සබැඳුම්
 Lankadeepa:::Urumaya

පුරාණ අගනගර -ශ්‍රී ලංකා
පොළොන්නරුව
පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

පොළොන්නරුව පෞරාණික නගරය


La lettre dum, ꝱ (minuscule uniquement), est une lettre additionnelle de l'alphabet latin utilisée en latin et en portugais au Moyen Âge comme abréviation de -dum ou -dus.

Utilisation

Le signe dum est utilisé au Moyen Âge dans certaines abréviations latines pour -dum comme dans   (, « pas encore ») ou   (, « jour ») ou pour -dus, ou encore dans l'abréviation portugaise   (, « jour »).

Représentations informatiques
Le dum peut être représenté avec les caractères Unicode (latin étendu D) suivants :

Notes et références

Bibliographie

Voir aussi

D
Lettre latine additionnelle

ꝱ


වන්නිආරච්චිගේ දොන් ඩේවිඩ් වික්ටර් ජයමාන්න KBE (1915 පෙබරවාරි 15 - 1981 ජූලි 25), හෙවත් එඩී ජයමාන්න, යනු මුල්කාලීන ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ විකට නළුවෙක් සහ නළුවෙකි. ප්‍රථම කතානාද චිත්‍රපටයේ නළුවෙකුද වූයේය. ඔහු සිනමාවට පැමිණියේද අතහැර ගියේද කඩවුනු පොරොන්දුවෙනි.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ඔහු 1915 පෙබරවාරි 15 වැනි දින මීගමුව පෙරියමුල්ලේදී කිතුනු පවුලක සහෝදර සහෝදරියන් හත් දෙනකු සිටින පවුලේ බාලයා ලෙස උපත ලැබීය. ඔහුගේ පියා, ඩබ්ලිව්. දොන් තෝමස් මාරිස් ස්ටෙලා විද්‍යාලයේ ගුරුවරයෙකි. ඔහු අධ්‍යාපනය ලැබුවේ මීගමුව හරස් විද්‍යාලය, මීගමුව ශාන්ත පීතර විද්‍යාලය, මීගමුව ශාන්ත මරියා විද්‍යාලය සහ මාරිස්ටෙලා විද්‍යාලය යන විද්‍යාල වලිනි. ඔහුගේ වැඩිමහල් සහෝදරයා බී. ඒ. ඩබ්ලිව්. ජයමාන්න කීර්තිමත් චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයෙක් සහ නිෂ්පාදකයෙක් විය.

එඩී මිනර්වා කණ්ඩායමේ නිළියක් වූ රුක්මණී දේවි සමඟ විවාහ වූයේ ඔවුන් එම නාට්‍යවලට සම්බන්ධ වීමෙන් ආදරයෙන් බැඳීමෙන් පසුවය. දේවිගේ දෙමාපියන් උසාවියේදී ඔවුන්ගේ විවාහ ගිවිස ගැනීම අභියෝගයට ලක් කළ නමුත් ඔවුන්ට ඔවුන්ගේ විවාහය කරගෙන යාමට අවසර ලැබුණි.

සිනමා ජීවිතය
එඩී ඔහුගේ සහෝදරයා සමඟ බී. ඒ ඩබ්ලිව් ජයමාන්න 1930 ගණන්වල මිනර්වා නාට්‍ය කණ්ඩායම පිහිටුවන ලදී. ඔවුන් සාර්ථක ලෙස නාට්‍ය පවත්වා ගෙන ගිය අතර, බොළඳ ලංකා චරිත බටහිර නාට්‍ය හාස්‍යජනක ප්‍රතිඵල සඳහා බටහිර ක්‍රම වානර කරන, දකුණු ඉන්දීය නාට්‍ය බටහිර නාට්‍ය සමඟ ඒකාබද්ධ කළේය. මෙම හාස්‍ය නාට්‍යවල නිතර තරුවක් වූ එඩී, ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ වර්ධනයට පෙර වසර කිහිපය තුළ ජනප්‍රිය නාට්‍ය නළුවෙකු බවට පත්විය.

1947 දී දකුණු ඉන්දීය නිෂ්පාදක එස්. එම්. නායගම් ශ්‍රී ලංකාවේ චිත්‍රපටයක් නිෂ්පාදනය කිරීමට උනන්දු විය. ඔහු බී.ඒ.ඩබ්ලිව්.ජයමාන්න අමතා ඔහුගේ ''කඩවුණු පොරොන්දුව'' නම් නාට්‍යයක අයිතිය ඒ සදහා ලබා ගත්තේය. මෙම චිත්‍රපට අනුවර්තනයේ "මනප්පුවා" ලෙස එඩී රගපෑ අතර "ජෝසි බබා" ලෙස ජෙමිණි කාන්තා රගපෑවාය. සිංහල දෙබස් ඇතුළත් පළමු චිත්‍රපටය ලෙස කඩවුණු පොරොන්දුව ඉතිහාස ගත වන අතර, චිත්‍රපටය ප්‍රේක්ෂකයින් අතර ප්‍රසාදය ලබා ගත් අතර එය ඉතා සාර්ථක විය. රුක්මණී දේවීයගේ සැමියා වූ ඔහු රුක්මණි සමඟ සැමියා-බිරිඳ ලෙස රඟපෑවේ "අන්දරේ" චිත්‍රයේ පමණි.

ජයමාන්න සොහොයුරන් චිත්‍රපටයේ සාර්ථකත්වය අනුගමනය කළේ තවත් නාට්‍ය අනුවර්තන කිහිපයක් චිත්‍රපට ලෙස සෑදීමෙනි. එනම් හදිසි විනිශ්චය (1949), සැගවුනු පිළිතුර (1951) සහ උමතු විශ්වාසය (1952) එම චිත්‍රපටි වේ. මේබල් බ්ලයිත් හදිසි විනිශ්චය සමඟින් රංගනයට එක් විය. 1953 දී ජයමාන්න සොහොයුරන් ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ ප්‍රථම වරට පොතක් සිනමාවට අනුවර්තනය කරන ලදී. එය කැලේ හඳ නම් වේ. ඔවුන්ගේ පසුකාලීන චිත්‍රපට අතරට අයිරාංගනී (1954), මාතභේදය (1955), පෙරකදෝරු බෑනා (1955), දෛව විපාකය (1956), වනලිය (1958), කවට අන්දරේ (1960) සහ මංගලිකා (1963) ඇතුළත් වේ. ඔහුට සිනමාවට තිබූ ඇල්ම නිසාම තමන්ගේ "ජයරුක්" නිවස උකස්‌කර "සිරියලතා" චිත්‍රපටය නිපදවූවේය.

ඔහුගේ සොහොයුරාගේ නිර්මාණවලට සම්බන්ධ නැති එඩීගේ කෘති අතරට සංදේශය (1960) හි සංගීතකාරයෙකු වාදනය කිරීම සහ මැණිකක් සොයාගෙන කොළඹ සන්නිය හි ධනවත් වන ගමේ සරල මිනිසෙකුගේ සහෝදරයා ඇතුළත් වේ. ඔහු 1982 දී නිකුත් වූ කඩවුණු පොරොන්දුව හි ප්‍රතිනිර්මාණයේද "මනප්පුවා" ලෙස ඔහුගේ චරිතය නැවතත් කළේය. රුක්මණීගේ වියෝව සිදු වූයේ ඔවුන්ගේ එම විවාහය සිදු වූ පල්ලිය අසලදීමය. ඔවුන් විවිධ උත්සවයන් වැනි දේට එකට සිටියද ඔවුන් ජීවත් වූයේ වෙන් වෙන්ව බවද පැවසෙයි.

මරණය
1981 ජූලි 25 වැනිදා එඩී හෘදයාබාධයකින් මිය ගියේය. ඔහුගේ අවසන් කාලයේ ඔහු පදිංචිව සිටියේ 172, පල්ලියවත්ත, හඳල ප්‍රදේශයේය. ඔහුව මිහිදන් කරනු ලැබුවේ මීගමුවේ "මන්යොක්හේන" සුසාන භූමියේය.

මූලාශ්‍ර

External links
එඩී ජයමාන්නගේ චරිතාපදානය

1981 මරණ
ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
සිනමාවේ හාස්‍ය නළුවෝ
ශ්‍රී ලාංකික හාස්‍ය නළුවෝ
සිංහල ජනයා

එඩී ජයමාන්න


جيامبييرو بينزي  (مواليد 11 مارس 1981 في روما - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى كييفو فيرونا الإيطالي منذ 2008 في مركز الوسط المدافع كما يجيد اللعب في مركز الوسط المحوري والأيمن .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو وسط كرة قدم رجالية
لاعبو كرة قدم من روما
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من روما
إيطاليون فازوا بالميدالية البرونزية الأولمبية
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
رياضيون من روما
لاعبو أودينيزي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو بريشيا
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون أولمبيون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
لاعبو كييفو فيرونا
لاعبو لاتسيو
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي بادوفا
مواليد 1981

جيامبييرو بينزي


Yala (යාල) National Park is the most visited and second largest national park in Sri Lanka, bordering the Indian Ocean. The park consists of five blocks, with three of which are now open to the public. There are also two adjoining parks,  Kumana National Park or 'Yala East' and Lunugamvehera National Park. The blocks have individual names, such as Palatupana (Block 1). It is situated in the southeastern region of the country, in the Southern Province and Uva Province. The park covers  and is located about  from Colombo. Yala was designated as a wildlife sanctuary in 1900, along with Wilpattu, designated in 1938, as the first two designated national parks in Sri Lanka. The park is best known for its variety of wildlife and is important conservation of Sri Lankan elephants, Sri Lankan leopards and aquatic birds.

There are six national parks and three wildlife sanctuaries in the vicinity of Yala. Among the largest is Lunugamvehera National Park. The park is situated in the dry semi-arid climatic region and rain is received mainly during the northeast monsoon. Yala hosts a variety of ecosystems ranging from moist monsoon forests to freshwater and marine wetlands. It is one of the 70 Important Bird Areas (IBAs) in Sri Lanka. Yala harbors 215 bird species including six endemic species of Sri Lanka. The number of mammals that has been recorded from the park is 44, and it has one of the highest leopard densities in the world.

The area around Yala has hosted several ancient civilizations. Two important Buddhist pilgrim sites, Sithulpahuwa and Magul Vihara, are situated within the park. The 2004 Indian Ocean tsunami caused severe damage on the Yala National Park and 250 people died in its vicinity. The number of visitors has been on the rise since 2009, after the security situation in the park improved.

History
In 1560 Spanish cartographer Cipriano Sanchez noted Yala in his map "is abandoned for 300 years due to insalubrious conditions." Chief Justice Sir Alexander Johnston wrote a detailed account on Yala in 1806 after travelling from Trincomalee to Hambantota. On March 23, 1900, the government proclaimed Yala and Wilpattu reserves under the Forest Ordinance. Initially the extent of the reserve was  between the Menik  and Kumbukkan Rivers. At that time the reserve did not bear the name Yala. The Game Protection Society (now the Wildlife and Nature Protection Society) was instrumental in establishing the reserve. The forest area between Palatupana and Yala was declared a hunting site reserved only for the resident sportsmen. Henry Engelbrecht was appointed as the first park warden.

On 1 March 1938, Yala became a national park when the Flora and Fauna Protection Ordinance was passed into law by D. S. Senanayake, the minister of agriculture. The park consists of five blocks. Subsequently, four other blocks were incorporated to the park. There are six national parks and three wildlife sanctuaries in the vicinity of Yala. Kumana National Park, Yala Strict Nature Reserve and Kataragama, Katagamuwa, and Nimalawa sanctuaries are continuous with the park.

Physical features

The Yala area is mostly composed of metamorphic rock belonging to the Precambrian era and classified into two series, Vijayan series and Highland series. Reddish brown soil and low humic grey soil are prominent among six soil types. Yala is situated in the lowest peneplain of Sri Lanka, which extends from Trincomalee to Hambantota.  Topographically the area is a flat and mildly undulating plain that runs to the coast with elevation is  close to the coast while rising in the interior to . The national park is situated in the dry semi-arid climatic region and rain is received mainly during the northeast monsoon. The mean annual rainfall ranges between  while the mean temperature ranges between  in January to  in April. It is  windier in Yala, during the southwest monsoon compared to the wind during the northeast monsoon with wind speeds from  to .

Water is abundant after the northeast monsoon, but during the dry season surface water becomes an important factor. The bodies of surface water appear in the forms of streams, tanks, waterholes, rock pools, and lagoons. Waterholes occur in low lying places while rock pools of varying size are capable of containing water year-round, and are hence an important source of water for elephants. For many water birds and water buffaloes natural waterholes are ideal habitats. Such reservoirs are largely concentrated to the Block I followed by Block II. Several tanks  are there including, Maha Seelawa, Buthawa, Uraniya, and Pilinnawa tanks. Many rivers and streams flow in a southeasterly direction, originating in the highlands of adjacent Uva and central hills. Kumbukkan Oya in the east and Menik River and its tributaries in the west flow across the park, and provide an important water source in the dry season to wild animals of the park. Normally the streams of the park are dry during the drought season. These rivers and streams exhibit a degree of runoff fluctuations between wet and dry seasons. Kumbukkan Oya discharges seven times as much water in the rainy season than in the dry season. A number of lagoons are situated along the coast line of the park. There are several routes to get to Yala from Colombo, while the route via Ratnapura and Tissamaharama is the shortest with .

Impact of the 2004 tsunami
Yala lay in the direct path of the 2004 Indian Ocean tsunami, which impacted Sri Lanka 90 minutes after its generation. The tsunami caused severe but localized damage on the park, with around 250 people being killed. The tsunami wave was reported to be  high. The tsunami waves reached inland only through the river-mouth gaps in the coastal dunes. Inundation distances from ranged up to . The main habitats affected are scrub forest and grasslands. About  of grassland, forest, and wetland were directly affected by the tsunami. The satellite images revealed that mean normalized difference vegetation index (NDVI) range from 0.245 to 0.772 in the Block I and II. After the disaster the NDVI value fell dramatically to 0.2111. Around 60% of the area along the coastline has changed. The damage was worse closer to the sea. The movement patterns of two radio collared elephants were analyzed. The study found out that their movements were consistent with behaviour prompted by immediate cues generated by the tsunami waves rather than a response to a "sixth sense".

Flora

Yala National Park has a variety of ecosystems including moist monsoon forests, dry monsoon forests, semi deciduous forests, thorn forests, grasslands, marshes, marine wetlands, and sandy beaches. The area under forest cover mainly consists of Block I and rangelands of open parkland (pelessa grasslands) including some extensive grasslands. The forest area is restricted to around the Menik River while rangelands are found towards the sea side. Other habitat types of the Block I are tanks and water holes, lagoons and mangroves and chena lands. The mangrove vegetation in the Buthuwa lagoon is largely Rhizophora mucronata while Avicennia spp. and Aegiceras spp. are less abundant. The vegetation of Block II is similar to those of Block I, and Yalawela, once a fertile paddy field, represents pitiya grasslands. The mangroves of Block II occur around the estuary of Menik River, which extend to . The common mangrove plants are Rhizophora mucronata, Sonneratia caseolaris, Avicennia spp., and Aegiceras corniculatum. The lagoons of Pilinnawa, Mahapothana, and Pahalapothana are also located in this block. The other common mangrove species are Acanthus ilicifolius, Excoecaria agallocha, and Lumnitzera racemosa. In the bare sand Crinum zeylanicum is found.

In the Blocks III, IV, and V, forests are more widespread. The canopy of the forest mainly contains Drypetes sepiaria and Manilkara hexandra plant species. The Pitiya grasslands are important for grazing animals. Cynodon barberi is the common grass in pitiya grasslands while Zoysia matrella becomes dominant near the beach. Among 300 odd floral species are Manilkara hexandra, Drypetes sepiaria, Ceylon satinwood, Terminalia arjuna, limonia, Berrya cordifolia, Randia dumetorum, Pleurostylia opposita, Gymnema sylvestre, bell mimosa, neem, banyan, toothbrush tree, Schleichera oleosa, Vitex pinnata, Indian blackberry, Gmelina asiatica, Carissa spinarum, Euphorbia antiquorum, and Acacia eburnea. In the seasonally flooded areas of Block II, a wild species of rice is found. Glenniea unijuga is an endemic plant species found around the wetlands of the park. Munronia pumila, Salacia reticulata, and Asparagus racemosus are some medicinal plants.

Fauna

Birds

Yala is one of the 70 Important Bird Areas (IBAs) in Sri Lanka. Of 215 bird species of the park, seven are endemic to Sri Lanka. They are Sri Lanka grey hornbill, Sri Lanka junglefowl, Sri Lanka wood pigeon, crimson-fronted barbet, black-capped bulbul, blue-tailed bee-eater and brown-capped babbler. The number of waterbirds inhabiting wetlands of Yala is 90 and half of them are migrants. Waterfowl (lesser whistling duck, garganey), cormorants (little cormorant, Indian cormorant), large waterbirds (grey heron, black-headed ibis, Eurasian spoonbill, Asian openbill, painted stork), medium-sized waders Tringa spp., and small waders Charadrius spp. are among the most common waterbirds. Black-necked stork and lesser adjutant are many of the rare birds that can be seen in the park. The migrant great white pelican and resident spot-billed pelican are also have been recorded. Other waterbirds attracted to the Yala lagoons include lesser flamingo, pelicans, and rare species such as purple heron, night herons, egrets, purple swamphen, and Oriental darter. Thousands of waterfowls migrate to the lagoons of Yala during the northeast monsoon. They are northern pintail, white-winged tern, Eurasian curlew, Eurasian whimbrel, godwits, and ruddy turnstone. The visiting species mingled with residing lesser whistling duck, yellow-wattled lapwing, red-wattled lapwing, and great stone-curlew. Rock pigeon, barred buttonquail, Indian peafowl, black stork, black-winged stilt, and greater flamingo are among the other bird species. Crested serpent eagle and white-bellied sea eagle are the raptors of the park. The forest birds are orange-breasted green pigeon, hornbills, Old World flycatchers, Indian paradise flycatcher, Asian barbets, and orioles.

Mammals

Including Sri Lankan elephant, 44 species of mammals are resident in Yala National Park, and it has one of the highest leopard densities in the world. 25 individual leopards are estimated to roam in Block I. The elephant herd of Yala contains 300–350 individuals. The Sri Lankan sloth bear, leopard, elephant, and wild water buffalo are all threatened mammals that Yala harbours. Although water buffaloes are indigenous to Sri Lanka, most populations contain genes of the domestic stock or have descended from feral populations. Toque macaque, golden palm civet, red slender loris, and fishing cat are among the other mammals that can be seen in Yala. The elephant population of the park varies seasonally.

Reptiles

The reptile fauna recorded from the park is 47 and six of them are endemic. Sri Lankan krait, Boulenger's keelback, Sri Lankan flying snake, painted-lip lizard, Wiegmann's agama, and Bahir's fan-throated lizard are the endemic species. The coastal line of the park is visited by the all five globally endangered sea turtles (leatherback turtle, olive ridley, loggerhead sea turtle, hawksbill turtle, and green turtle) that visit Sri Lanka. The two breeding crocodile species of Sri Lanka, mugger crocodile and saltwater crocodile, inhabit the park. The Indian cobra and Russell's viper are among the other reptiles.

Amphibians
There are 18 amphibian species that have been recorded from Yala, while Bufo atukoralei and Adenomus kelaartii are endemic to Sri Lanka.

Fish
In the water courses of Yala, 21 freshwater fish are found. The fish population in the perennial reservoirs contain mostly exotic food fish Mozambique tilapia. The stone sucker and Esomus thermoicos are endemic among other species. The blackspot barb, olive barb, orange chromide and common spiny loach are the common fish species.

Invertebrates
Crabs and prawns include the fauna in the lagoons of the park.

A variety of butterfly species is found here. The common bluebottle, common lime butterfly, crimson rose, common Jezebel, and common Mormon are the common species.

Cultural importance

Yala had been a center of past civilisations. King Ravana, the mythical Hindu anti-hero is believed to have established his kingdom here with Ravana Kotte, now submerged in the sea, as its boundary. Seafaring traders brought Indo-Aryan civilisation with them, as Yala is situated in their trading route. A large number of ancient although disrepaired tanks are the evidence of a rich hydraulic and agricultural civilisation dating back to 5th century BC. Situlpahuwa, which was the home for 12,000 arahants, is situated within the park area along with Magul Vihara, which built in 87 BC and Akasa Chaitiya, which constructed in 2nd century BC. Agriculture flourished in area during the period of Ruhuna Kingdom. According to Mahavamsa, the Kingdom of Ruhuna began to decline by the end of the 13th century AD. During the colonial period Yala became a popular hunting ground. Yala is annually visited by 400,000 pilgrims.

Threats and conservation
Poaching, gem-mining, logging, encroachment by agriculture, and free-roaming domestic livestock are the main threats to the park. Three wardens have been killed in clashes with poachers. Gems are mined along the Menik River and holes created by gem mining, which extend up to , can be seen along the Kumbukkan Oya. In Blocks III and IV, the encroachment is severe as chena cultivation and burning, to provide grazing in the dry season, collides with the boundary. A large grove of Sonneratia caseolaris is faced with forest dieback in the Menik River's estuary. Cultivation of tobacco, noise and air pollutions caused by uncontrolled tourism are the other conservation issues. The growth of invasive alien species such as Lantana camara, Opuntia dillenii, Chromolaena odorata is threatening the native plants.

Deep within the forest, Ganja is cultivated in cleared areas. The wildlife is poached and disturbed by the fishermen at Patanangala. The turtles are caught in fishing nets and the fishermen also litter the beach with debris. They have also set traps inland and dig up turtle nests. In the absence of hand-weeding, which was practiced until the 1950s, the transformation of interior grasslands to scrub jungle is unavoidable. The tourism has created problems in the past, such as vehicles harassing wild animals. The issue is most severe in Sithulpahuwa where thousands of pilgrims visit, leading to a great degree of commercialisation. Department of Wildlife Conservation has taken some conservation measures such as management of grazing lands, conservation of small water ponds, and eradication of invasive alien species. A  long electric fence was erected to prevent elephants from moving into nearby villages.

Tourism

The Yala National Park is the most visited park in Sri Lanka. In 2002 around 156,867 tourists visited the park. Foreigners, especially Europeans, account for 30% of total visitors. Block I is the main area for visits. Block III (main gate in Galge area, on Buttala-Kataragama Road) and the adjoining Kumana Park or 'Yala East'  (main gate at Okanda, on the east coast not far from Pottuvil) however are becoming popular in their own right too.

Note that the Situlpahuwa pilgrimage site, geographically in Block III, has kind of an 'enclave' status and is accessible FOC through separate roads from Tissa and Kataragama. Most of the visitors stated that reasons for their visit is to see wild animals, and elephant is the most preferred animal. The visitors like to see bears, leopards, birds as well. In 2000 the income from visitors including lodge fees was approximately 468,629. Due to security conditions revenue was lost. The Yala National Park has been susceptible to terrorist attacks. On 17 October 2007 a group of LTTE cadres attacked an army detachment in Thalgasmankada in the park. The attack killed six army soldiers and another was caught up in a landmine explosion. On 11 July 2008 four people died in an attack launched by the LTTE. The cadres opened fire at a bus carrying pilgrims to Kataragama. Since the end of the civil war, May 2009, no violence has occurred in Yala area also and it is fully safe for visitors; this was also the main factor in opening blocks III and V for tourists.

From January to June in 2008, 9,078 local tourists and 7,532 foreigners have visited Yala. For the same period of time in 2009 the arrivals have risen to 18,031 locals and foreigners to 10,439. Accordingly, the revenue increased to Rs. 27 million (235,000) in 2009 from Rs. 16.6 million (154,000) in 2008. The visitors are allowed to see the wild animals from 5.30 am to 6.30 pm. Due to droughts the park used to be closed to tourists from 1 September, to 15 October annually; however in 2009 and 2010 the closure was skipped and lakes filled with water bowsers for drinking water for the animals, a future strategy on drought handling is not yet clear.

See also

References

External links

 Official website for Yala National Park

Important Bird Areas of Sri Lanka
National parks of Sri Lanka
Protected areas established in 1900
Protected areas in Southern Province, Sri Lanka
Protected areas in Uva Province
Sri Lanka dry-zone dry evergreen forests

Yala National Park


F22 – Nova akademijska scena dugoročni je projekt Akademije dramske umjetnosti koji za cilj ima otvaranje javnog prostora mladim kazališnim umjetnicima i predstavljanje njihovih radova kazališnoj publici. F22 nalazi se u Frankopanskoj ulici 22. Akademiji dramske umjetnosti je taj prostor ustupio Leksikografski zavod Miroslav Krleža.

Povijest

Prostor u kojem se nalazi F22 – Nova akademijska scena je do 14. ožujka 2015. koristila Muzička akademija Sveučilišta u Zagrebu.

Dana 14. ožujka 2015. održana je prva predstava u prostoru F22 pod nazivom "Pomutnje", u produkciji Akademije dramske umjetnosti, Eurokaza i neprofitne udruge Domino. Taj se datum smatra i otvaranjem F22. Razlog za otvaranje F22 proizlazi iz potrebe za novim prostorom u kojem će se održavati nastavni sadržaji, kazališni pokusi i studentski ispiti. Na novoj akademijskoj sceni se od otvorenja redovito odvijaju kazališne probe i postavljaju ispitne produkcije, prikazuju studentske predstave te druga događanja. Misija projekta je trajno uspostavljanje novog scenskog prostora kojeg će posjećivati studenti i ostala kazališna publika i u svrhu poboljšanja stvaralačkih procesa novih generacija zagrebačkih, hrvatskih i svjetskih kazališnih, izvedbenih i filmskih umjetnika.

Dimenzije

F22 – Nova akademijska scena pravokutni je prostor širine 19,52m i duljine 23,5m.

Glavna prostorija je širine 16,15m i duljine 23,5m. Središnji dio glavne prostorije najčešće se koristi kao prostor izvedbe. Gledalište koje može primiti 240 osoba nalazi se na južnom dijelu glavne prostorije, a prema specifičnim potrebama predstava i drugih manifestacija, gledalište se može postaviti i u drugačijem prostornom rasporedu.

Odijeljeni prostor na zapadnom dijelu F22 je širine 3,37m i duljine 17m. Sastoji se od tri prostorije koje imaju funkciju prostorije za odlaganje te čuvanje kostima i scenografije te prostorije za presvlačenje izvođača ili glumica. U odijeljenom dijelu navedene površine nalazi se i sanitarni čvor.

Popis događanja
Scena F22 je prostor u kojem se organiziraju različita umjetnička događanja: studentske ispitne predstave, profesionalne predstave, izvedbeni i dramski projekti, promocije knjiga, gostovanja, predavanja te projekcije filmova.

Popis zapaženijih događanja organiziranih u prostoru F22:

Studentske ispitne predstave i profesionalne predstave
 Raimund Hodge: "KVARTET," profesionalna predstava (2016.)
 M. Držić: "Venere i Adon," studentice Kazališne režije i radiofonije Arije Rizvić (2017.)
 "Dog's Thoughts Revised," Ispit 1. BA godine Odsjeka plesa (2017.)
 Plesna izvedba "Hunting Family #4", međunarodna suradnja švedskog Umjetničkog centra Vitlycke i Akademije dramske umjetnosti. (2018.)
 Gabriel García Márquez : "Ona je samo došla telefonirati," studentice Kazališne režije i radiofonije Rajne Racz (2018.)
 Janko Polić Kamov: "Tragedija mozgova", studenta Kazališne režije i radiofonije Dražena Krešića (2019.)
 Mjuzikl "Šuma Striborova", profesionalna predstava (2019.)
 Prema motivima "Šest lica traži autora" Luigija Pirandella: "Proba Pirandella" studenta Kazališne režije i radiofonije Vanje Jovanovića (2020.)

Predavanja i promocije knjiga
 Jacques Rancière, razgovor s filozofom (2015.)
 "Autentična krivotvorina: slika i slikarstvo danas", predavanje belgijskog vizualnog umjetnika Luca Tuymansa (2017.)
 Razgovor s koreografom Milkom Šparemblekom (2018.)
 "Indoš i Živadinov, teatro-bio-grafije: sveto i ludičko kao modusi političkoga u teatru", predstavljanje knjige teatrologinje Agate Juniku (2020.)
 "Glembajevi: dvojno čitanje", Predstavljanje knjige teatrologa Gorana Pavlića (2020.)

Druga događanja
 "Zašto obrazovanje za kreativne industrije nije dio strategije RH?", tribina Akademije dramske umjetnosti.
 Zagreb Film Festival (2017.)
 Gostovanje nizozemske plesačice i predavačice Ellen van Schuylenburch (2017.)
 3. PITCHADU – Pitching forum Akademije dramske umjetnosti (2018.)
 DeSADU, godišnji festival dramskog čitanja tekstova studenata Dramaturgije
 Otvorenje 56. Goranovog proljeća (2019.)

Izvori

Projekti hrvatskih udruga
Hrvatsko kazalište
Hrvatska umjetnost
Manifestacije

F22 – Nova akademijska scena


حامات هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء البترون في محافظة الشمال. وهي ترتفع 287 على قمة راس الشقعة التاريخية.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الجنوبي
أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات أرثوذكسية شرقية في لبنان
قضاء البترون
مدن لبنان

حامات