William Reginald Gardiner (27 February 1903 – 7 July 1980) was an English actor on the stage, in films and on television.

Early years
Gardiner was born in Wimbledon, England, and he was a graduate of the Royal Academy of Dramatic Art. His parents wanted him to be an architect, but he insisted on a career as an actor.

Stage and radio
Gardiner started as a super on stage and eventually became well known on the West End stage. "He appeared in British revues, plays and films before delighting Broadway audiences in 1935 with a wallpaper imitation act in At Home Abroad." His other Broadway credits include Little Glass Clock and An Evening with Beatrice Lillie.

He was also well known to radio listeners, and was known on the air for his amusing train and car noises.

Film
Gardiner worked in almost 100 movies. He started film work in crowd scenes, making his big film break in 1927 the silent film The Lodger, by Alfred Hitchcock.

[[File:Dictator charlie-10.jpg|thumb|Gardiner and Charlie Chaplin in The Great Dictator (1940)]]

His Hollywood film debut came in 1936. During his career he was cast in numerous roles, often as a British butler. One of his most famous roles was that of Schultz in Charlie Chaplin's The Great Dictator. He also performed memorable turns as Beverly Carlton (a parody of Noël Coward) in  The Man Who Came to Dinner, the spurned "almost-husband" in The Doctor Takes a Wife, Christmas in Connecticut and – one of his most memorable roles – in the Laurel and Hardy epic The Flying Deuces.

Television

He made guest appearances on television sitcoms of the 1960s, including Fess Parker's ABC series, Mr. Smith Goes to Washington and Stanley Holloway's Our Man Higgins. He appeared in the 1964 Perry Mason episode "The Case of the Ugly Duckling", as business owner Albert Charity, and in an episode of Alfred Hitchcock Presents ("Banquo's Chair"). In 1966, he was featured on Green Acres as orchestra conductor Sir Geoffrey in the first-season episode "Culture". In 1968, Gardiner appeared as a butler in an episode of "The Monkees" titled "The Monkees Mind Their Manor". His last major role was alongside Phyllis Diller in her 1966–1967 ABC series The Pruitts of Southampton.  Also in 1967 he made a guest appearance on Petticoat Junction, in the episode "Uncle Joe and the Master Plan", as Gaylord Martindale. He played role of Mr. Maudlin in season 6, episode 19, "Dead as a Dude" of 77 Sunset Strip.

Recordings
Gardiner recorded a curious and eccentric classic called "Trains", which was regularly played on the 1950s British radio programme Children's Favourites. This record consisted of a tipsy-sounding Gardiner reciting a monologue, which he first introduced in the 1935 Broadway revue At Home Abroad, about steam railway engines (which he claimed were 'livid beasts') and impersonating both the engines themselves and the sound of trains running on the track. This latter he famously characterised as 'diddly-dee, diddly-dum' to mimic the sound pattern as the four pairs of bogie wheels ran over joins between the lengths of track – a sound no longer heard since welded rail joins were introduced. "Trains" was released as a 78 and a 45 by English Decca Records (F 5278) which remained on catalogue into the 1970s. At the end of the record Gardiner signs off with "Well folks, that's all: back to the asylum." He was summoned to Buckingham Palace to give a performance in person.

Personal life
Gardiner was married twice. He first married Wyn Richmond, a British actress, but they divorced. Later he married model Nadia Petrova.

Gardiner had a son out of wedlock with Jane Bagnato in Toronto, Canada: Reginald James "Jamie" Gardiner was born January 1, 1939. He left Jane and his son after three years to marry Nadia. Jamie's last name was changed to Williams at age 8, after his mother married Reginald Williams in 1947.

Death
Gardiner died of a heart attack at his home in Westwood, California, on 7 July 1980. He was survived by his wife.

Filmography

 The Lodger (1927) - Dancer at Ball (uncredited)
 The Perfect Lady (1931) - Lord Tony Carderay
 Josser on the River (1932) - Donald
 Leave It to Smith (1933) - Lord Redwood
 Radio Parade (1933) - Himself
 The Diplomatic Lover (1934) - Dersingham
 Virginia's Husband (1934) - John Craddock
 Borrow a Million (1934) - Alastair Cartwright
 A Little Bit of Bluff (1935) - Hugh Rigby
 Royal Cavalcade (1935) - Bus Conductor
 Opening Night (1935)
 Born to Dance (1936) - Policeman
 A Damsel in Distress (1937) - Keggs
 Everybody Sing (1938) - Jerrold Hope
 Marie Antoinette (1938) - Comte d'Artois
 Sweethearts (1938) - Norman Trumpett
 The Girl Downstairs (1938) - Willie
 The Flying Deuces (1939) - François
 The Night of Nights (1939) - J. Neville Prime
 The Doctor Takes a Wife (1940) - John Pierce
 Dulcy (1940) - Schuyler Van Dyke
 The Great Dictator (1940) - Commander Schultz
 My Life with Caroline (1941) - Paul
 A Yank in the R.A.F. (1941) - Roger Pillby
 Sundown (1941) - Lt. Rodney 'Roddy' Turner
 The Man Who Came to Dinner (1942) - Beverly Carlton
 Captains of the Clouds (1942) - Scrounger Harris
 Immortal Sergeant (1943) - Tom Benedict
 Forever and a Day (1943) - Assistant Hotel Manager
 Claudia (1943) - Jerry Seymour
 Sweet Rosie O'Grady (1943) - Charles, Duke of Trippingham
 The Horn Blows at Midnight (1945) - Composer / Archibald 'Archie' Dexter
 Molly and Me (1945) - Harry Phillips / Peabody, the Butler
 Christmas in Connecticut (1945) - John Sloan
 The Dolly Sisters (1945) - Tony, Duke of Breck
 Do You Love Me (1946) - Herbert Benham
 One More Tomorrow (1946) - James 'Jim' Aloysius Fisk
 Cluny Brown (1946) - Hilary Ames
 I Wonder Who's Kissing Her Now (1947) - Will Hough
 Fury at Furnace Creek (1948) - Capt. Grover A. Walsh
 That Lady in Ermine (1948) - Alberto
 That Wonderful Urge (1948) - Count André de Guyon
 Wabash Avenue (1950) - English Eddie
 I'll Get By (1950) - Himself (uncredited)
 Halls of Montezuma (1951) - Sgt. Johnson
 Elopement (1951) - Roger Evans
 Androcles and the Lion (1952) - Lentulus
 Black Widow (1954) - Brian Mullen
 Ain't Misbehavin' (1955) - Anatole Piermont Rogers
 The Birds and the Bees (1956) - Gerald
 The Story of Mankind (1957) - William Shakespeare
 Rock-A-Bye Baby (1958) - Harold Hermann
 Back Street (1961) - Dalian
 Mr. Hobbs Takes a Vacation (1962) - Reggie McHugh
 What a Way to Go! (1964) - Painter
 Sergeant Deadhead (1965) - Lt. Comm. Talbott
 Do Not Disturb (1965) - Simmons

Selected stage credits
 Chance Acquaintance by John Van Druten (1927)
 A Present from Margate'' by Ian Hay (1933)

Radio appearances

References

External links

1903 births
1980 deaths
English male stage actors
English male radio actors
English male film actors
English male television actors
20th-century English male actors
Burials at Forest Lawn Memorial Park (Hollywood Hills)
20th-century American male actors
Alumni of RADA
British expatriate male actors in the United States
People from Westwood, Los Angeles
Male actors from London
Actors from Wimbledon, London

Reginald Gardiner


Die Rajongemeinde Akmenė (Akmenės rajono savivaldybė) ist eine Rajongemeinde im Norden Litauens unweit der Grenze zu Lettland. Sie umfasst die drei Städte (Akmenė, Naujoji Akmenė und Venta), die beiden Städtchen (miesteliai) Kruopiai und Papilė sowie 165 Dörfer. Der Sitz der Verwaltung ist in Naujoji Akmenė.

Amtsbezirke

 Akmenė
 Kruopiai
 Naujoji Akmenė Land
 Naujoji Akmenė Stadt
 Papilė
 Venta

Wirtschaft
 Freie Wirtschaftszone Akmenė

Fotos

Akmene

Akmene

Rajongemeinde Akmenė


කථිකාචාර්ය විශ්ව විද්‍යාලයක් අධ්‍යයන තනතුරකි.

එක්සත් රාජධානි ක්‍රමය තුල කථිකාචාර්ය තනතුර
ඉගැන්වීමේ සහ පර්යේෂණ කටයුතුවල යෙදෙන්නාවූ විශ්වවිද්‍යාල කාර්යමණ්ඩල තනතුරකි. යම් වසර ගණනකට පසු ජ්‍යේෂ්ඨ කථිකාචාර්ය තකතුරට උසස් විය හැක.

අදාල රටවල්
 එක්සත් රාජධානිය
 අ.එ.ජ. සහ කැනඩාව හැර අතීත එක්සත් රාජධානි  කොලණි
 ශ්‍රී ලංකා
 වෙනත් සමහර රටවල්

අ.එ.ජ. ක්‍රමය තුල කථිකාචාර්ය තනතුර
විශ්වවිද්‍යාලයක ඉගැන්වීම සිදුකරන්නාවූද එනමුත් විශ්වවිද්‍යාල කාර්යමණ්ඩල තනතුරක් නොදරන්නාවූද පුද්ගලයෝ  කථිකාචාර්ය ලෙස හැඳින්වේ.

අදාල රටවල්
 අ.එ.ජ.
 ෆිල්පීනය, තායි වැනි අ.එ.ජ. සමග අතීත බැඳීම් ඇති රටවල්
 වෙනත් සමහර රටවල්

වෙනත් ක්‍රම

ආශ්‍රිත ලිපි
 මහාචාර්ය
 ආචාර්ය
 දේශක

කථිකාචාර්ය


La tranquilitita es un mineral de la clase nesosilicatos.

Su nombre se debe a que fue hallado en el Mar de la Tranquilidad, en la Luna, durante las misiones Apolo 11 y Apolo 12 en 1969 y posteriormente en rocas lunares de todas las misiones del Programa Apolo. Fue identificado en 1971. Es uno de los tres minerales descubiertos en la Luna, junto a la armalcolita y la piroxferrita. Fragmentos de  tranquilitita fueron encontrados posteriormente en África, en el meteorito marciano NWA 856.  Tranquilitita de origen terrestre ha sido hallada en Australia en 2011.

Características químicas
Es un silicato anhidro de hierro, titanio y circonio, con estructura molecular de nesosilicato con cationes en coordinación seis o mayor. Además de los elementos de su fórmula, suele llevar como impurezas: calcio, itrio, hafnio, aluminio, cromo, niobio, neodimio y manganeso.

Formación y yacimientos
Se forma como un producto de las últimas etapas de cristalización de magma lunar basáltico.

Suele encontrarse asociado a otros minerales como: troilita, piroxferroíta, tridimita, cristobalita, feldespato alcalino o vidrio félsico.

Referencias

 Tranquilitita, mindat.org.
 Tranquilitita, webmineral.com.
 Manual de tranquilitita, Mineral Data Publishing.

Nesosilicatos
Minerales de hierro
Minerales de titanio
Minerales de zirconio
Sistema hexagonal
Minerales descubiertos en la Luna
Minerales descubiertos en 1971
Minerales descubiertos en Estados Unidos en el siglo XX
Apolo 11

Tranquilitita


Edward Strutt, 1st Baron Belper PC FRS (26 October 1801 – 30 June 1880), was a British Whig Party politician. He served as Chancellor of the Duchy of Lancaster from 1852 to 1854 under Lord Aberdeen.

Background and education
Born at St Helen's House Derby, Strutt was the only son of William Strutt, of St Helen's House, Derbyshire, and the grandson of Jedediah Strutt. His mother was Barbara, daughter of Thomas Evans. He was educated at Trinity College, Cambridge, where he was President of the Cambridge Union in 1821. Strutt graduated as a Bachelor of Arts in 1823, promoted to Master of Arts three years later.

Political career
Strutt entered the British House of Commons in 1830, sitting as Member of Parliament for Derby until 1848, when he was unseated on petition. He represented Arundel from 1851 to 1852 and Nottingham from 1852 to 1856. He was Chief Commissioner of Railways between 1846 and 1848 and served as Chancellor of the Duchy of Lancaster from 1853 to 1854 in Lord Aberdeen's coalition government. He was sworn of the Privy Council in 1846 and in 1856 he was raised to the peerage as Baron Belper, of Belper, in the County of Derby.

Strutt also held the honorary posts of High Sheriff of Nottinghamshire in 1850 and Lord Lieutenant of Nottinghamshire between 1864 and 1880, having been previously a Deputy Lieutenant. In 1860 he was elected a Fellow of the Royal Society and between 1871 and 1879, he was President of University College, London.

Family

Lord Belper married Amelia Harriet Otter, daughter of the Right Reverend William Otter, Bishop of Chichester, on 28 March 1837. They had several children. They were the parents of Henry Strutt, 2nd Baron Belper.

Children from the marriage were:
Caroline Strutt (d. 23 July 1926) married Sir Kenelm Edward Digby, son of Kenelm Henry Digby and Caroline Sheppard, on 30 August 1870.
Ellen Strutt (d. 31 December 1940) married George Murray Smith the Younger on 22 October 1885.
Sophia Strutt (d. 2 December 1928) married Sir Henry Denis Le Marchant, 2nd Baronet., son of Sir Denis Le Marchant, 1st Baronet, on 7 September 1869.
William Strutt (7 May 1838 – 19 January 1856) died in Bonn, Germany.
Henry Strutt, 2nd Baron Belper (20 May 1840 – 26 July 1914)
Arthur Strutt (3 Mar 1842 – 6 February 1877) married Alice Mary Elizabeth March Phillipps de Lisle, daughter of Ambrose Lisle March Phillipps De Lisle and Laura Maria Clifford, on 22 April 1873.

He built his family seat, Kingston Hall, Nottinghamshire and moved in 1846.

Lord Belper died at Eaton Square, Belgravia, London, in June 1880, aged 78, and was succeeded in the barony by his second but eldest surviving son, Henry. A stained glass window was erected in the north side of the chancel in St. Mary's Church, Nottingham in his memory. Lady Belper died in December 1890.

References

External links

1801 births
1880 deaths
People from Derby
Alumni of Trinity College, Cambridge
Chancellors of the Duchy of Lancaster
Whig (British political party) MPs for English constituencies
Lord-Lieutenants of Nottinghamshire
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Presidents of the Cambridge Union
UK MPs 1830–1831
UK MPs 1831–1832
UK MPs 1832–1835
UK MPs 1835–1837
UK MPs 1837–1841
UK MPs 1841–1847
UK MPs 1847–1852
UK MPs 1852–1857
UK MPs who were granted peerages
High Sheriffs of Nottinghamshire
Fellows of the Royal Society
Strutt, Edward
Peers of the United Kingdom created by Queen Victoria
1
Edward

Edward Strutt, 1st Baron Belper


Kayıp Zamanın İzinde (Fransızca: À la recherche du temps perdu), Marcel Proust'un hayatının son 14 yılında yazdığı bir romandır. Yaklaşık bir milyon iki yüz elli bin sözcük ve 3.000 sayfadan oluşur. 20. yüzyıl edebiyatının en büyük eserlerinden biri olarak kabul edilir.

Proust'un annesinin 1905'teki ölümünden sonra yazmaya başladığı kitabın ilk cildi 1913'te yayımlandı. Roman tamamlandığında yedi ciltlik Kayıp Zamanın İzinde ortaya çıkacaktı. Proust romanın son düzeltmelerini yaparken 1922'de öldü.

Roman Türkçeye Roza Hakmen tarafından çevrilmiştir. Daha önce Yakup Kadri Karaosmanoğlu romanın birinci cildini çevirmiş ancak devamını getirmemiştir.

Kayıp Zamanın İzinde yedi ciltten oluşmaktadır:

 Swann'ların Tarafı
 Çiçek Açmış Genç Kızların Gölgesinde
 Guermantes Tarafı
 Sodom ve Gomorra
 Mahpus
 Albertine Kayıp
 Yakalanan Zaman

Ayrıca bakınız
 Le Monde'un Yüzyılın 100 Kitabı listesi

Dış bağlantılar

Project Gutenberg:  Proust ebook, Fransızca ve İngilizce
 In Search of Lost Time  LibriVox kitap serisi (kamu malı sesli kitaplar)
Alarecherchedutempsperdu.com Fransızca
TempsPerdu.com
Reading Proust
University of Adelaide Library

Marcel Proust – À la Recherche du Temps Perdu – Œuvre Intégrale (FR)

Fransız roman serileri
1913 romanları
Sanatçılar ile ilgili romanlar
Felsefi roman serileri
Bilgi kutusu bulunmayan kitaplar

Kayıp Zamanın İzinde


The Wide-Mouth Frog protocol is a computer network authentication protocol designed for use on insecure networks (the Internet for example). It allows individuals communicating over a network to prove their identity to each other while also preventing eavesdropping or replay attacks, and provides for detection of modification and the prevention of unauthorized reading. This can be proven using Degano.

The protocol was first described under the name "The Wide-mouthed-frog Protocol" in the paper "A Logic of Authentication" (1990), which introduced Burrows–Abadi–Needham logic, and in which it was an "unpublished protocol ... proposed by" coauthor Michael Burrows. The paper gives no rationale for the protocol's whimsical name.

The protocol can be specified as follows in security protocol notation:
 A, B, and S are identities of Alice, Bob, and the trusted server respectively
  and  are timestamps generated by A and S respectively
  is a symmetric key known only to A and S
  is a generated symmetric key, which will be the session key of the session between A and B
  is a symmetric key known only to B and S

Note that to prevent active attacks, some form of authenticated encryption (or message authentication) must be used.

The protocol has several problems:
 A global clock is required.
 The server S has access to all keys.
 The value of the session key  is completely determined by A, who must be competent enough to generate good keys.
 It can replay messages within the period when the timestamp is valid.
 A is not assured that B exists.
 The protocol is stateful. This is usually undesired because it requires more functionality and capability from the server. For example, S must be able to deal with situations in which B is unavailable.

See also
Alice and Bob
Kerberos (protocol)
Needham–Schroeder protocol
Neuman–Stubblebine protocol
Otway–Rees protocol
Yahalom (protocol)

References

Computer access control protocols

Wide Mouth Frog protocol


Sociedade Fogás Ltda., ou simplesmente Fogás, é uma companhia de distribuição, envasamento de gás e comércio varejista desse ativo na região amazônica, fundada em Manaus, tornou-se uma das pioneiras e maiores desse tipo de serviço da região.
Em 2021, a empresa anunciou a aquisição de parte dos ativos da Liquigás, juntamente com a Itaúsa, Nacional Gás Butano (NGB) e a Copagaz, ampliando sua base de operações da Amazônia para o sudeste do Brasil. Segundo o tribunal do Cade, as razões para a participação da companhia foram devido a critérios concorrenciais regionais, aprovados com restrições entre meados de 2020 e 2021.

História
A companhia foi fundada pelos irmãos judeus de origem húngaro-marroquina Saul e Samuel Benchimol, em 1956, para atender na época as demandas crescentes de consumo de gás liquefeito na região, anos antes ambos os irmãos fundaram e obtiveram sucesso com as lojas Benchimol (hoje Bemol) que se tornara uma das principais e maiores lojas de variedades da região. Ampliaram seus ativos para outros estados da Amazônia Ocidental, em 1970, é criada a Fogás Porto Velho, distribuindo para a capital de Rondônia gás do tipo GLP; no ano de 1977 expandem seus negócios para o estado vizinho do Acre, fundando a Fogás Rio Branco. Com a extensão e as dificuldades impostas pelo bioma amazônico, a Fogás ampliou seus ativos investindo e criando embarcações apropriadas para o tráfego logístico seguro do produto, como balsas adequadas para o transporte e estações fluviais de vendas para gás GLP pelos rios amazônicos, lançando a Fogás LXX.

Durante o período áureo da Zona Franca de Manaus, a empresa ampliou seu portifólio e criou uma divisão para atender as demandas da indústria do polo, fornecendo gás industrial para essas empresas, na década de 90 e início dos anos 2000, é criada duas unidades, uma em Roraima e outra em Santarém, Pará, atendendo a esses mercados locais, no mesmo período a empresa lançou para consumidores de baixa renda as opções de envasamentos de 13kg, 8kg e 5kg com preços mais acessíveis e estabeleceu uma política de franquia ampliando seus negócios para regiões de difícil acesso na Amazônia além de lugares periféricos das zonas urbanas, bem como lançou sua divisão de vendas online em 2013, criando seu primeiro aplicativo de vendas para gás de cozinha por smartphone. Em 2018, anunciou uma unidade em Macapá, fornecendo assim para quase todos os estados da Região Norte, com exceção de Tocantins. Em meados de 2020, lançou um dispositivo de instalação segura em suas botijas, utilizando apenas um encaixe sem a necessidade do uso de "borboletas", como é comum em residências brasileiras.

Em 2019, a empresa anunciou a expansão para o estado do Mato Grosso, com a venda da Liquigás da Petrobras, a empresa demostrou interesse em parte dos ativos juntamente com Itaúsa, Nacional Gás Butano (NGB) e a Copagaz. Após a aprovação do Cade, adquiriu os ativos da unidade de São José dos Campos da antiga Liquigás.

Ver também
 Bemol (lojas)
 Economia do Amazonas
 Gás GLP
 Judeus da Amazônia

Ligações externas
 Galeria de Imagens da Fogás

Empresas de Manaus
Empresas de comércio varejista do Brasil
Empresas de distribuição de gás do Brasil
Empresas fundadas em 1956

Fogás


ෂන්මුගන් කුමාරන් තර්මලිංගම් ( අන්වර්ථ නම් : සෙල්වරාසා පද්මනාදන් , කුමාරන් පද්මනාදන් හෝ කේ.පී) (උපත අප්‍රේල් 6,1955) එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානයේ නායකයෙකි. පද්මනාදන් ආයුධ ජාවාරම හා අපරාධ වලට කුමන්ත්‍රණය පිලිබදව ඉන්ටෙර්පොල් මගින් අවශ්‍ය කර ඇති පුද්ගලයෙකි. ඉන්දියාව රජීව් ගාන්ධි ගාතනය සදහා අවශ්‍යව සිටින මොහු 2009 අගෝස්තු 5 වන දින අත්අඩංගුවට ගැනින.

මුල් කාලය
ඔහුගේ මුල් කාලය පිළිබඳව ඇත්තේ සීමිත තොරතුරු ප්‍රමාණයක් පමණි. 1955 අප්‍රේල් මස 6 වන දින යාපනයේ කන්කසන්තුරේ දිස්ත්‍රික්කයේ උපන් ඔහු දෙමල , ඉංග්‍රීසි , ප්‍රංශ හා සිංහල කතා කිරීමේ හැකියාව ඇති අයෙකු වන අතර 1983 දී ලංකාව හැර ගොස් ඇත. මොහු මුලින්ම අධ්‍යාපනය ලබා ඇත්තේ කන්කසන්තුරයි නඩේශ්වර විද්‍යාලයේය. අනතුරුව යාපනය තෙලිප්පෙලේ මහජන විද්‍යාලයට ඇතුලත්ව  වාණිජ වේදී උපාධිය සදහා යාපනය විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුලත්ව ඇත. මුලින්ම ටෙලෝ සංවිධානයට  බැඳී අතර එහිදී ඔහුට "කුමරන්" යන නම ලැබී ඇත.

අන්වර්ථ නාම
මොහු අන්වර්ථ නාම 23 කින් පමණ හැඳින්වෙන අතර ඔහුගේ නම පද්මනාදන්, පත්මනාදන්, පද්මනාතන්, පත්මනාතන් වැනි විවිධ ආකාරයෙන් උච්චාරණය කර හැකිය.

එල්.ටී.ටී.ඊ ය හා සබදතා

මුදල් එක්රැස් කිරීම

රජීව් ගාන්ධි ඝාතනය

සම සාකච්චා සදහා යෝජනා වීම

අන්තර්ජාතික සබදතා දෙපාර්තමේන්තුව

එල්.ටී.ටී.ඊ නායකත්වය

පලායිත තත්වය

අත්අඩංගුවට ගැනීම

මුලාශ්‍ර

එල්.ටී.ටී.ඊ. නායකයෝ
දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය

සෙල්වරාසා පත්මනාදන්


Scintigrafia miocardică este de două tipuri: scintigrafie miocardică de stres (care, la rândul ei, este de stres farmacologic și de efort) și scintigrafie miocardică de repaus.

De obicei, se recomandă realizarea ambelor investigații, în succesiunea stres și apoi repaus.

Scintigrafia miocardică de repaus
Una dintre investigațiile imagistice importante în depistarea și diagnosticarea precisă a bolilor cardiovasculare este scintigrafia miocardică.

Acest tip de examinare este unul modern, sigur și non-invaziv, presupunând administrarea intravenoasă a unui radiofarmaceutic și apoi scanarea zonei de interes (în acest caz, a miocardului), pentru a afla informații despre viabilitatea și perfuzia mușchiului inimii.

De obicei, se recomandă realizarea ambelor investigații, în succesiunea stres și apoi repaus.

Scintigrafia miocardică de repaus se face după ce a fost făcută cea de stres (se pot face și în acelasi timp, la o distanță recomandată de cel puțin 1½ ore una față de cealaltă) sau fără cea de stres într-o singură zi.

Ea presupune o injecție cu un radiotrasor, după care:

 pacientul poate consuma alimente și lichide cum ar fi: lapte, iaurt, cacao;
 urmeaza etapa de excreție biliară, importantă pentru diminuarea imaginilor de background.
 se trece la achiziționarea de imagini scintigrafice la maximum 15 minute de la injectare;
 se compară ulterior rezultatele scintigrafiei de repaus cu cele ale scintigrafiei de stres farmacologic sau de efort, după caz;
 rezultatele pot fi interpretate imediat după realizarea scintigrafiei

Afecțiuni depistate cu ajutorul scintigrafiei miocardice
Câteva dintre afecțiunile depistate cu ajutorul scintigrafiei miocardice sunt:

 ischemia miocardică – mușchiul inimii nu primește suficient sânge, ca urmare a unei artere care s-a îngustat sau care este complet blocată;
 cicatricile miocardice – apar în urma unui infarct miocardic și cresc semnificativ riscul de aritmii cardiace care pot pune în pericol viața pacientului;
 angina pectorală (numită și angor) – o formă de manifestare a bolii cardiace ischemice, caracterizată de durere în piept, ce apare la efort și dispare la încetarea acestuia;
 cardiopatia ischemică (și formele severe ale acesteia, inclusiv infarctul miocardic) – afecțiune a miocardului produsă de îngustarea sau blocarea completă a arterelor coronare;
 insuficiența cardiacă;
 viabilitatea mușchiului miocardic;
 depistarea riscului de infarct – în cazul pacienților care urmează să fie supuși unor intervenții chirurgicale ample și a căror inimă poate ceda în timpul operației.

Pregătirea pentru scintigrafia miocardică
Pregătirea pentru scintigrafia miocardică nu presupune disconfort. Există, însă, câteva recomandări – pe care medicul cardiolog le poate adapta in funcție de cazul clinic –, cum ar fi:

 renunțarea la medicamentele beta-blocante (care încetinesc ritmul inimii) – în general cu 24 de ore înainte de examinarea scintigrafică (și doar pentru pacienții care nu prezintă risc de a intra în fibrilație atrială); pentru cei care nu pot întrerupe medicamentația specifică din cauza riscului de complicații, se recomandă scintigrafia de stres farmacologic (în cazul căreia medicamentația nu mai interferează cu rezultatul final al scintigrafiei);

 aducerea medicamentației personale în centrul de medicină nucleară, pentru a putea fi administrată imediat după realizarea investigației scintigrafice;
 purtarea unor haine lejere, confortabile;
 servirea unui mic-dejun ușor în dimineața zilei în care se realizează scintigrafia miocardică;
 servirea tipului de iaurt preferat – pentru a-l consuma la 10 minute după injectarea cu radiofarmaceutic, în vederea golirii veziculei biliare;
 evitarea consumului de cafea sau de substanțe excitante, cum ar fi băuturile energizante, ceaiul negru sau alcoolul.

Beneficiile scintigrafiei miocardice

 Este o procedură minim-invazivă și nedureroasă

Aparatul cu care se captează imagini se rotește în jurul pacientului aflat în decubit, fără a-l atinge, nu cauzează disconfort

 Substanța radiofarmaceutică administrată nu presupune riscuri

Aceasta nu provoacă alergii sau alte efecte adverse.

 Aduce informații extrem de valoroase pentru medicul cardiolog

Pe baza informațiilor oferite de scintigrafia miocardică, medicul cardiolog poate lua decizii medicale importante: de la prescrierea anumitor tratamente medicamentoase specifice până la necesitatea unor intervenții chirurgicale mai ample.

 Este o investigație confortabilă

Pacientul nu este expus zgomotelor puternice, acesta poate fi însoțit de specialiști, pe tot parcursul examinării.

 Rezultatele pot fi obținute și interpretate în aceeași zi, în decurs de câteva ore

Investigația este rapidă, iar timpul de așteptare al rezultatelor este minim.

 Oferă informații care vin în completarea altor examinări imagistice

Scintigrafia miocardică clarifică sau oferă informații suplimentare despre severitatea anumitor afecțiuni de tip cardiac. În anumite cazuri, rezultatele scintigrafiei miocardice indică realizarea sau, dimpotrivă, evitarea altor tipuri de investigații imagistice, cum ar fi coronarografia.

Radiologie-imagistică medicală
Proceduri medicale

Scintigrafie miocardică de repaus


El Honeywell 316 fue un miniordenador de 16 bits construido por Honeywell a partir de 1969. Es parte de la serie 16, que incluye los modelos 116, 316, 416, 516 y 716. Estos se usaban para la adquisición de datos y el control, la concentración de mensajes remotos, sistemas de laboratorio clínico y tiempo compartido. Estos se basan en la DDP-116 diseñado por Gardner Hendrie en 1964.

El H-316 fue utilizado por Charles H. Moore para desarrollar la primera implementación autónoma de Forth en el  NRAO.

Software
Honeywell proporcionó hasta 500 paquetes de software que podían ejecutarse en el procesador H/316. Un compilador de FORTRAN IV estaba disponible, así como un ensamblador, sistema operativo de tiempo real de disco y utilidades de sistema y bibliotecas.

Enlaces externos
Manuales

Minicomputadoras

Honeywell 316


El palmero (en Ecuador) (Berlepschia rikeri), también denominado corretroncos palmero (en Colombia), cotí de las palmeras (en Venezuela) o trepador de las palmeras (en Perú), es una especie de ave paseriforme de la familia Furnariidae, es la única especie del género monotípico Berlepschia. Es nativo de América del Sur, en la cuenca amazónica, el escudo guayanés y el cerrado brasileño.

Distribución y hábitat

Se distribuye localmente en el sur de Venezuela (Amazonas, norte de Bolívar, sur de Monagas), Guyana, Surinam, Guayana francesa, Amazonia y este de Brasil (hacia el este hasta el sur de Piauí y oeste de Bahia, hacia el sur hasta el sur de Mato Grosso y sur de Goiás), sureste de Colombia, este de Ecuador, este de Perú y norte de Bolivia (al sur hasta el noroeste de La Paz, oeste de Beni).

Su hábitat natural son los morichales, en las áreas inundables del bosque húmedo. Permanece la mayor parte del tiempo entre los foliolos de las palmas de la especie Mauritia flexuosa o de algunas otras palmeras, como el babasu (Attalea speciosa), donde pasa fácilmente desapercibido, en tierras bajas, generalmente por debajo de los 200 m de altitud, pero a veces hasta los 800 m.

Descripción
Es uno de los furnáridos de patrón más notablemente estriado, mucho más como un trepatroncos (Dendrocolaptinae) en la apariencia general y en el comportamiento. El palmero alcanza los 22 cm de longitud y pesa aproximadamente 37 g. Presenta la cabeza, la nuca, el cuello y las partes inferiores estriadas de negro e blanco; el dorso, las alas y la cola son de color castaño rojizo rufo, con rémiges negras.

Comportamiento
El palmero es estrictamente arborícola, anda en parejas, ampliamente dispersas, y raramente, o nunca, se encuentra asociado a otras aves.

Alimentación
Su dieta consiste de insectos que busca entre las hojas de las palmeras, en forma acrobática.

Reproducción
Conforman parejas permanentes. Machos y hembras construyen conjuntamente el nido, incuban los huevos y cuidan y alimentan los polluelos. Construyen su nido en la base de las hojas de palma, con palitos, pajas de hojas de palma y otros materiales vegetales. La hembra pone de dos a cinco huevos que son incubados durante 14 a 22 días. Los polluelos abandonan el nido entre 13 y 29 días después del nacimiento, pero generalmente permanecen en el territorio de sus padres durante varios meses.

Vocalización
El canto, dado con poca frecuencia, principalmente al amanecer, es una serie inconfundible, oída desde lejos, de notas rápidas como campanilla, por ejemplo, «dedede-kii!-kii!-kii!-kii!-kii!-kii!-kii!-kii!». Algunas veces vocaliza mientras encaramado en una percha en lo abierto, en la punta de una hoja naciente de palmera, permaneciendo inmóbil por largos períodos.

Sistemática

Descripción original
La especie B. rikeri fue descrita por primera vez por el ornitólogo estadounidense Robert Ridgway en 1887 bajo el nombre científico Picolaptes rikeri; localidad tipo «Diamantina, cerca de Santarém, Brasil».

El género Berlepschia fue descrito por el mismo autor en 1887.

Etimología
El nombre genérico femenino «Berlepschia» conmemora al ornitólogo alemán Hans von Berlepsch (1850–1915); y el nombre de la especie «rikeri», conmemora al magnata estadounidense Clarence Bayley Riker (1863-1947), explorador, ornitólogo y colector.

Taxonomía
Los estudios genéticos de Ohlson et al (2013) confirman que la presente especie no tiene parientes próximos obvios, por lo que los autores propusieron una subfamilia propia Berlepschiinae. La clasificación Aves del Mundo (HBW) la sitúa en una tribu propia Berlepschiini. Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de  Berlepschia rikeri en The Internet Bird Collection.
 Sonidos y mapa de distribución de Berlepschia rikeri en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Berlepschia rikeri en Wikiaves.
 Galería de fotos enVIREO, foto de alta resolución

Furnariidae
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1887
Géneros monotípicos de aves
Taxones descritos por Robert Ridgway

Berlepschia rikeri


An Dyckia minarum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Dyckia minarum in nahilalakip ha genus nga Dyckia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dyckia

Dyckia minarum


Aral alabalığı (Salmo trutta aralensis), Salmonidae familyasına ait bir alabalık  alt türü.

Sadece Aral gölü'nde bulunur, 1 metre uzunluğa ve 14 kilo ağırlığa kadar varabilir. Nesli tükenme tehlikesi ile karşı karşıya bulunduğu için korunması gereken hayvanların listesinde yer alır.

Dış bağlantılar
 IUCN Red List of endangered Species

Salmo

Aral alabalığı


Aaron Marshall Elliott  (* 24. Januar 1844 in North Carolina; † 9. November 1910 in Baltimore) war ein US-amerikanischer Romanist.

Leben und Werk
Elliott stammte aus einer Quakerfamilie von North Carolina. Er wurde 1867 an der Harvard University promoviert. Dann studierte er acht Jahre in Europa, zuerst in den romanischen Ländern, die letzten drei Jahre in München. Er kehrte in die Vereinigten Staaten zurück und lehrte 35 Jahre lang Romanistik an der 1876 gegründeten Johns Hopkins University in Baltimore, ab 1892 als Full Professor. Elliott gründete 1884 die Modern Language Association of America und ihr Organ PMLA sowie 1886 die Zeitschrift Modern Language Notes. Sein Schüler und Nachfolger Edward Cooke Armstrong benannte nach ihm die Publikationsreihe "Elliott Monographs in the Romance Languages and Literatures"  (Princeton 1914–1976).

Werke
Methods of teaching modern languages. Papers on the value and on methods of modern language instruction, Boston 1910

Literatur
Studies in honor of A. Marshall Elliott, 2 Bde., Baltimore 1911
George Charles Keidel und Charles Hall Grandgent: A. Marshall Elliott. January 24, 1844 - November 9, 1910, in: PMLA 26, 1911 (mit Bild)
George Charles Keidel, The early life of Professor Elliott, o. O. 1917
Edward Cook Armstrong, A. Marshall Elliott. A retrospect, Princeton/Paris 1923, New York 1965

Weblinks

Romanist
Hochschullehrer (Johns Hopkins University)
US-Amerikaner
Geboren 1844
Gestorben 1910
Mann

Aaron Marshall Elliott


أدريان كريستيا  ، من مواليد 30 نوفمبر 1983 في لاسي في رومانيا ، لاعب كرة قدم روماني.

يلعب مع نادي دينامو بوخارست منذ عام 2004.

بدأ باللعب مع منتخب رومانيا لكرة القدم في عام 2007.

مسيرته الكروية
لعب أدريان كريستيا خلال مسيرته الاحترافية مع 7 أندية في ثمانية عشر موسمًا وسجل خلالها 51 هدفًا ضمن 324 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض أدريان كريستيا مسيرته مع نادي بوليتكنيكا ياشي في موسم 2002–03 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 65 مباراة سجل خلالها 13 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي دينامو بوخارست في موسم 2004–05 ليلعب معه سبعة مواسم، حيث شارك في 162 مباراة سجل خلالها 25 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي جامعة كلوج في موسم 2010–11 ولمدة موسمين، مشاركًا في 42 مباراة سجل خلالها 11 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي ستاندارد لييج في موسم 2012–13 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 8 مباريات ولم يسجل أي هدف. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي ستيوا بوخارست في موسم 2013–14 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 9 مباريات سجل خلالها هدفًا واحدًا. ثم انتقل بعدها إلى نادي كونكورديا كياجنا في موسم 2014–15 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 23 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا أيضًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون
لاعبو كرة قدم رجالية رومانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون رومانيون مغتربون في بلجيكا
رياضيون من ياش
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بوليتنيكا ياشي
لاعبو جامعة كلوج
لاعبو دوري الدرجة الأولى الروماني
لاعبو دوري الدرجة الثانية الروماني
لاعبو ستاندارد لييج
لاعبو كرة قدم رومانيون
لاعبو كرة قدم رومانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كونكورديا كياجنا
لاعبو منتخب رومانيا لكرة القدم
لاعبو نادي بترولول بلويشتي
لاعبو نادي دينامو بوخارست
لاعبو نادي ستيوا بوخارست
مواليد 1983
مواليد في ياش
لاعبو كرة قدم من ياش

أدريان كريستيا


Devrimci Yol hareketi (DEV-YOL), 1974 sonrası THKP-C'nin fikri ve örgütsel olarak devamı niteliğindedir. 1974 affı sonrası eski THKP-C ve DEV-GENÇ kökenli kadrolar geçmişin değerlendirmesini esas alan tartışmalar yürütmüştür. Kökeni THKP-C Genel komitesi içerisinde yaşanan ayrılığa kadar giden farklı değerlendirmeler, sürecin ayrılıkla sonuçlanmasına neden olmuştur. Yürütülen tartışmalarda THKP-C ve Mahir Çayan'ın geliştirdiği ideolojik-politik görüşlerin doğruluğunu savunan grup Devrimci Yol'un ilk çıkış noktasıdır.

Devrimci Gençlik dergisi ve Devrimci Gençlik Dernekleri Federasyonu (DEV-GENÇ) etrafında yürütülen çalışmalar sonucunda Devrimci Yol bildirgesi yayınlanmıştır. 1 Mayıs 1977 yılında ilk sayısını çıkaran Devrimci Yol dergisi, yüzbinlere varan tiraja ulaşmıştır. 12 Eylül darbesi karşısında, direnişi esas alan bir çizgi geliştiren Devrimci Yol, özellikle kırsal alanda yürüttüğü faaliyetler sonucu çok sayıda militanını kaybetmiştir.

Parti anlayışı
Devrimci Yol, kendisini klasik örgüt formlarından ayırarak ''Partileşme Süreci'' yaşayan farklı bir hareket olarak tanımlar. Sıkıyönetim askeri savcıları tarafından ise örgüt olarak tanımlanmaktadır.

Nisan 1977'de yayınlanan Devrimci Yol Bildirgesinde parti kurma fikrini alır. Partinin işçi sınıfının öz örgütü olması zorunluluğundan bahseder ve bunun nasıl olmaması gerektiğini açıklar. Söylenen en net söylem parti için herhangi bir şablon kullanılmayacağı, partinin, somut koşulların doğru bir şekilde yapılacak analizlerinden çıkacağıdır.

Temel görüşleri
Devrimci Yol, döneminde Türkiye'ye özgü bir hareket yaratma çabasındadır. Devrimci Yol çevresi, 1975-1980 yıllarındaki, sosyalist hareketlerin, partilerin birçoğunun içinde olduğu SBKP-ÇKP-AEP kamplaşmasının dışında kalır. Türkiye'ye özgü olan bir sosyalizm ve örgütlenme arayışları, Devrimci Yol hareketinin öne çıkmasını, kitleselleşmesini sağlayan başlıca faktör olarak gösterilebilir. O zamanlar Devrimci Yol'un sıkça kullandığı ve tartışıldığı "Söz, yetki, karar, iktidar halka", "Üreten biziz yöneten de biz olacağız", "Direniş Komiteleri", "Halk komiteleri", "sosyalist demokrasi" gibi slogan ve kavramlar, o yıllarda Devrimci Yol çevresi tarafından solun gündemine sokulmuş ve tartışılmıştır.

Cunta öncesi dönemde Devrimci Yol'un temel teorik sistematiğinde, Kürdistan'ın sömürge olduğu yolundaki tezler mahkûm edilmiştir. "Kendi demokratik devrim sürecini tamamlamamış bir ülkenin, hele hele kendisi sömürge konumundayken emperyalist olduğu iddiası tamamen Marksist-Leninist toplum ve tarih modelini doğru analiz edememek ve emperyalizm tanımını kavrayamamak" olarak yorumlanmış, bu nedenle Kürt Solu'nun tepkisini almış, yer yer Kürt fraksiyonları ile silahlı çatışmalar da yaşamıştır.

THKP-C'ye bakışı
Devrimci Yol, THKP-C'yi kendisinden önceki tutucu soldan ilk kopuş olarak tanımlar. 12 Mart Darbesi öncesindeki devrimci mücadele ve devrimci hareketlerin teorik kavramları, özellikle Mahir Çayan tarafından ortaya atılan THKP-C hareketine ait tezler (birleşik devrimci savaş, politikleşmiş askeri savaş, öncü Savaşı, evrim-devrim aşamaları, suni denge, silahlı propaganda gibi konular) en çok tartışılan konuları oluşturur. 12 Mart sonrası tartışılan bu teoriler üzerinden iki eğilim ortaya çıkmıştır. Bir eğilime göre darbenin başarısı, geçmiş devrimci anlayışın yanlışlığını ortaya koymuştur. Bu düşünce etrafındakiler bir geçmiş eleştirisi ve reddiyesi etrafında yoğunlaşırken (KSD, Halkın Yolu vb.) bunun karşısında ise bu eğilimlere tepki olarak, THKP/C hareketinin dogmatik bir yorumuna dayanan eğilimler (Acilciler, MLSPB vb.) ortaya çıkarak THKP-C'nin basit-karikatürist bir taklidi olarak dar pratikçi bir tutuma yönelirler. Devrimci Yol bu iki eğilimden de farklı bir anlayışla hareket etmeye başlar.

Türkiye Tahlili
Devrimci Yol, 1970'lerdeki Türkiye siyasal yaşamının çalkantılı durumunun, Türkiye'nin 1950'lerde içine girdiği ekonomik ve siyasi sistemin 1970'lere gelindiğinde tümüyle tıkanmış durumda olmasından kaynaklanan bir sonuç olduğunu söylemektedir. Türkiye'nin içinde bulunduğu durumu iç ve dış çeşitli etkenlerin baskısıyla çok yönlü ve derin bir bunalıma sürüklenmesi olarak yorumlamaktadır. Bu bunalımda mevcut iktidar odaklarının kendi iktidarlarının devamı için aşırı baskı politikalarına yöneldiği ve devlet desteğiyle örgütlendirilen bir faşist terör dalgasının bütün ülkeyi kapladığı görüşündedir.

Devrimci Yol Türkiye'yi ekonomik, politik kültürel ve askeri açılardan emperyalizmle bağımlı olarak tarif eder. Türkiye kapitalist ekonomisinin kendi dinamikleri ile değil yukarıdan aşağıya ve dışa bağımlı bir biçimde kurulduğunu ve başından itibaren tekelci bir karaktere sahip olduğunu söyler. Türkiye'nin 1900'lü yıllardan itibaren burjuvazinin önderliğinde bir demokratik devrim sürecinde olduğunu ancak gerçek bir demokratik devrimin (emperyalist dönemde) burjuvazi önderliğinde tamamlanmasının olanaklı olmadığı, bunu proletaryanın önderliğindeki bütün halkın demokratik iktidarının gerçekleştireceği fikrindedir. Toprak reformunun özellikle doğuda çözülmediğini, feodalizmin ülkede tasfiyesinin gerçekleştirilemediğini belirtir. Çözülememiş bir başka burjuva demokratik devrim sorunu olarak gördüğü mesele ise ulusal sorundur. Devrimci Yol bu sorunun feodalizmin tasfiyesi ile bağlantılı olduğu tespitini yapar. Ülkenin durumunu uluslararası tekellerle bütünleşmiş yerli burjuvazi ve toprak ağalarının ortaklığında oligarşik bir diktatörlük olarak tanımlarken, bu ittifakın içindeki çelişkiler ve ekonomik platformda bir takım anti-feodal tedbirler nedeniyle bu iki öge arasındaki dengenin tekelci burjuvazi lehine bozulduğunu tespit eder. Kapitalizmin temellerinin sağlam olmaması ve halen kapitalizm öncesi sorunlarla uğraşılması, ülkede klasik bir burjuva demokrasisini dahi kurulamadığını bunun yanında işçi hareketinin de güçlü olmamasından kaynaklı olarak çalışan kesimin ağır bir sömürü altında bulunduğunu iddia eder. Hakim kesimin kendi içindeki bu çelişkilerinin, ülkeyi yönetmelerine olanak tanımadığını ve dışa bağımlı ekonominin sürekli sallantıda olmasının da kendiliğinden ve gittikçe keskinleşen bir sosyal muhalefete neden olduğunu, bunun da halka karşı daha fazla baskı ve faşizmle yanıt bulduğunu iddia eder.

İç Savaş Tezi
Devrimci Yol Türkiye'de II. Dünya Savaşı öncesi Avrupa'da aşağıdan yukarı gelişen faşizmin aksine yukarıdan aşağı yapılanan bir faşizmin bulunduğunu ve bunun emperyalizme bağımlı yeni sömürge devlet yapısından kaynaklandığını söyler. Faşizme karşı mücadelenin, devletin yapısının değiştirilmesini hedefleyen bir program çerçevesi içinde bir devrim sorunu olarak görülmesi gerektiğini ve bir açık faşizm tehlikesinin somut olarak gündeme geldiği durumlarda temel alınması gerekenin faşizmle mücadele olduğunu ileri sürmüştür. 1977-1980 yılları arasında yaşanan siyasal çatışma ortamı, Devrimci Yol çevresi tarafından iç savaş olarak tanımlanmakta idi. O günlerde içsavaş tanımı yapan başka bir siyasi hareket yoktur. Devrimci Yol Türkiye'de ilan edilmemiş, üstü örtülü, cephelere ayrılmamış bir savaş yaşanmakta olduğunu ve buna göre örgütlenmek gerektiğini savunuyordu. Devrimci Yol'un bu tespiti sağ militan gruplarla mücadelede onu öne çıkaran, bu mücadelenin odağı haline getiren faktör oldu.

Direniş Komiteleri
Devrimci Yol toplumda var olan militan sağ hareketlere karşı her türlü direnme eğiliminin, Direniş Komiteleri adı altında bir araya getirilmesi gerektiğini düşünmekte idi. Hareketin önderleri Direniş Komiteleri tartışmasını solun gündemine getirdi. Bu öneri özellikle THKP-C kökenli gruplar arasında yoğun tartışmalara neden oluyor ve Devrimci Yol, THKP-C ve Mahir Çayan'ı reddetmekle suçlanıyordu.

Devrimci Yol'a göre Direniş Komiteleri ihtiyaçtan doğmuştu ve halkta var olan ve aslında kendiliğinden gelişen direnme eğilimlerinin bir çatı altında toplanması, aynı politik hatta duruşlarının sağlanması bir zorunluluktu. O dönemde Türkiye'de günlük yaşamda can güvenliği en elzem sorunlardan biri haline gelmişti. Siyasal nedenlerle günde 5-10 insan hayatını yitiriyor, şehirler, mahalleler, sokaklar, okullar, işyerleri saflaşmanın içine giriyordu. İdeolojik saflaşma sürecini yaşayan toplum, hızla fiziki bir saflaşmaya gidiyordu. Ev ev, sokak sokak yaşanan ayrışmada bireyler bir tercih yapmak zorunda kalıyordu.

Devrimci Yol çevresinin ortaya attığı Direniş Komiteleri, bir bakıma kendileri adına bu kaosun önüne geçebilmenin çabasıydı. Kimin ne yapacağı, ne zaman yapacağı bilinmediği bir siyasal çatışma yerine, anti-faşist mücadele olarak adlandırdıkları mücadelede derli toplu bir hat oluşturmayı zorunluluk olarak görüyorlardı.

"Faşist güçlerin, halk yığınlarını yıldırmaya yönelik saldırıları, geniş halk yığınları arasında bir savunma ihtiyacının doğmasına neden olmakta; çatışmanın genişleyip yaygınlaşması, anti-faşist bir dayanışma eğiliminin doğmasına ve gelişmesine neden olmaktadır. Direniş komiteleri bu eğilimin devrimci bir doğrultuya kanalize edilmesi, bağımsız bir devrimci hareketin, halk iktidarını hedefleyecek şekilde ve tüm anti-faşist halk güçlerinin birleşik devrimci savaşının örgütlendirilmesi doğrultusunda kavranılmasının bir gereği olarak ortaya çıkmıştır."

Faşizme karşı mücadeleyi devrim sorunu olarak gören Devrimci Yol önderleri, Devrimci Yol dergilerinde sık sık çıkan yazılarla sayıları hızla artan Direniş Komiteleri'ni kontrol etmeye ve politik bir zemine çekmeye çalışıyorlar ve sivil faşist gruplarla çatışmanın yaşanmadığı ya da yaşanarak başarı elde edildiği alanlarda da, komitelerin kurulması, kurulmuş komitelerin devam ettirilmesini öneriyorlardı. Devrimci Yol'a göre bu mücadelede yakalanan güç, devrimci bir yola kanalize edilmezse elden kaçabilirdi. Bu yüzden Direniş Komiteleri'ni yalnızca sivil faşist güçlere karşı kavga zemini olarak düşünmek yanlıştı. Devrimci Yol bu komiteleri, ayrıca halka sosyalizmi yaşatabilecekleri ve onları alıştırabilecekleri bir alan olarak görüyordu. Direniş Komiteleri, kurulması amaçlanan sosyalizmin iktidar organlarının nüveleri olarak görülüyordu.

"Direniş Komiteleri en geniş anlamda, devrimci halk iktidarının birer nüveleri olarak kavranmalı ve bu doğrultuda derinleştirilip geliştirilmelidir."(Aynı kaynak)

"Direniş Komiteleri mücadelesinin başarıya ulaştırılabilmesi, böyle bir devrimci önderliğin (proleteryanın öncü savaşçı partisinin) varlığına kopmaz bir şekilde bağlıdır."(Aynı kaynak)

Tarihi
Devrimci Yol çevresinin ideolojik-politik görüşlerini açıklayan, dünya, Türkiye ve devrimin yolu konusunda Devrimci Yol'un yaklaşımlarını ortaya koyan Devrimci Yol Bildirgesi 1977'nin Nisan ayı içerisinde yayınlanır. Devrimci Yol Dergisi, 1 Mayıs 1977'de kamuoyunun karşısına çıkmıştır.

12 Eylül öncesi
Devrimci Yol 1980'in ilk aylarında bir askerî darbenin gündemde olduğunu ve diğer gruplarla ortak bir siyaset geliştirmeyi, ortak eylemlerinin genişletilmesini ve buna benzer bazı önlemleri içeren bir politika benimsedi. Bu politika diğer gruplara da götürülerek tartışıldı ancak diğer gruplarla sürdürülen bu girişimler ilke tartışmaları ve polemikleri içinde yaşanan diğer olumsuzluklarla birlikte sonuçsuz kaldı. 12 Eylül'den önceki olaylara bakıldığında Fatsa, Çorum, Tariş olaylarının yanında Türkiye solunun çok yoğun bir şekilde iç mücadelelerle, çatışmalarla meşgul olduğu görülecektir.

Devrimci Yol bu dönem içinde bir askerî darbenin gündeme geldiğini ekonomik temellere dayandırarak açıklamıştı. Demokratik ülkelerde uygulanamayacak kadar sert IMF politikalarını uygulamak isteyen egemenlerin böyle bir darbeye ihtiyaç duymaya başladığını yazıyordu.

"Bu alınan tedbirler ise (...) ordunun devreye sokulması yoluyla, daha ileriki bir aşamada ordunun aracılık edeceği açık faşist bir rejime geçiş sağlamaktan başka bir anlama gelmez."

"...Bu gelişmelerin en son geldiği yer sivil sıkıyönetim uygulamalarıdır. Bugün (bir yanda) polis tarafından her türlü işkence uygulamaları faşist katliamları takviye edecek şekilde sürdürülürken, sözde anarşiyi önleme uğruna giderek artan biçimde ordu devreye sokulmaktadır. Bu gelişmelerin Latin Amerika ülkelerinde sıkça rastlanan türden sol görünümlü bir hükûmet aracılığıyla yürütülen baskıcı bir yönetim doğrultusundaki bir gelişme sayılması gerektiği söylenebilir ki, bu tür yönetimleri çoğunlukla açık faşist bir yönetimin izlemesi kaçınılmaz bir şeydir."

Fatsa yerel yönetimi
Devrimci Yol'un Ordu'nun Fatsa ilçesinde giriştiği Yerel Yönetim deneyi örgütün yönetim anlayışına örnek gösterilir. Fatsa'da terzi Fikri Sönmez bağımsız aday olarak belediye başkanı seçilir. Bu ilçedeki faaliyetler tüm Türkiye'de ilgi ile izlenir. İlçe Nokta Operasyonu adı verilen askeri bir harekâta maruz kalır. Fikri Sönmez ve birçok insan tutuklanır; belediye yönetimi dağıtılır.

12 Eylül Darbesi sonrası
12 Eylül Darbesi sonrası Sıkıyönetim Askeri Mahkemeleri'nce açılan siyasi davalarda onbinlerce insan yargılandı. Hukukdışı olduğu iddia edilen bu mahkemelerde birçok idam ve müebbed hapis cezası verildi.

Türkiye'nin birçok ilinde ve bazı ilçesinde Devrimci Yol davaları açıldı. Karadeniz, Akdeniz, Ege, İç Anadolu ve Marmara'da yoğun yargılanmalar yaşandı. Askeri mahkemelerce kimi dosyalar birleştirildiği için net bir sayı ortaya koymak zordur. Türkiye'nin tamamında 40 civarında Devrimci Yol davasının açıldığı söylenebilir. Ankara Merkez Devrimci Yol davasının sanık sayısı 1.000 civarındaydı. Sanık sayısı Artvin'de 898 ve Fatsa'da 900'dü. Bu rakamlar Devrimci Yol'un darbe öncesindeki kitleselliği hakkında fikir verebilir.

36 davada 251'i kadın olmak üzere toplam 4.403 sanık yargılandı.

Bu rakamlar, Devrimci Yol davalarında yargılanan insanların genellikle genç yaşta -25 yaş ve altı- olduğunu gösterse de, 30 yaş ve üstü yaşlar da kayda değer bir rakamdadır.

Memurlar grubu mühendis, teknisyen, subay, polis, hemşire, muhtarlardan;
üst meslek grubu müteahhit, tüccar, serbest muhasebeci vb. mesleklerden;
alt meslek grubu pazarcı, seyyar satıcı, garson, komi, boyacı, şoför, muavin vb mesleklerden;
belirlenemeyenlerin bir bölümünü 15 yaşın altındaki çocuklardan oluşmaktadır.

Bu sayılar, Devrimci Yol hareketinin gençlik hareketi olmaktan öteye gitmeye çalıştığının bir göstergesi sayılabilir.

Bu dönemde açılan 720 sanıklı Devrimci Yol davası henüz tamamen sonuçlanamamıştır.

1985 sonrası
1985'ten itibaren, Devrimci Yol'u canlandırmak ve büyütmek için yürütülen çalışmalar 1988 sonrasında üniversite gençliği, işçiler ve kamu çalışanları içinde gelişen muhalefet hareketleri içinde gelişme alanı buldu. Bu dönemde, söz konusu toplumsal muhalefet hareketleri içerisinde etkili olan Devrimci Yol kökenli kadrolar, devrimciler ismiyle merkezi bir yapısı olmaksızın çalışmalar yürüttü.

Tepkiler
 Kenan Evren 12 Eylül askerî darbesini savunurken "Biz gelmeseydik Fatsa'dakiler gelecekti." demiştir.
 Örgütün amblemi Yumruklu Yıldız'ın ünlü karikatürist Selçuk Demirel tarafından yapıldığı söylense de, Selçuk Demirel Hürriyet gazetesine verdiği röportajda "böylesi güzel bir amblemi ben yapmak isterdim, ben yapmadım fakat yapanı tanıyorum." demiştir.
 12 Eylül öncesi Devrimci Yol siyasal grubunun istihbarat alanında da "Devrimci İstihbarat Teşkilatı" DİT adıyla azımsanmayacak ölçüde örgütlenmiştir.

Kaynakça

1977'de Türkiye'de kurulan oluşumlar
1985'te feshedilmiş oluşumlar
Türkiye'deki komünist kuruluşlar

Devrimci Yol


ليماسول (باليونانية: Λεμεσός; بالتركية: Leymosun) هي ثاني أكبر مدينة في جزيرة قبرص (200.000 نسمة). وعاصمة مقاطعة تحمل نفس الاسم.
هي واحدة من 6 مناطق إدارية للجزيرة. وتقع في أقصى الجنوب.

تعد ليماسول من أهم مناطق قبرص وتعد ثاني أكبر مدينة قبرصية بعد نيقوسيا العاصمة . يبلغ عدد سكانها 162000 مواطن قبرصي وكلهم من المسيحيين الأرثوذكس . وتعدّ من أهم المناطق السياحية في الاتحاد الأوروبي حيث تتمتع بمناخ متوسطي معتدل صيفا وشتاء. مساحة ليماصول 1600 كم مربع وهي بجوار لارنكا وبافوس والبحر الأبيض المتوسط في الجنوب الغربي لجزيرة قبرص ؛ وتعدّ همزة وصل بين فلسطين والاتحاد الأوروبي. يعتمد اقتصاد المدينة على التجارة البحرية وأرباح مسابقة الفورميلا 1 والسياحة والصناعات الخفيفة والتحويلية، وبدرجة أقل الفلاحة . رئيس بلدية ليماصول هو «أندرياس كريستو».

لا يوجد فيها مطار، وأقرب مطار لها هو مطار لارنكا الدولي الذي يبعد عنها 74 كم تقريبا (أقل من ساعة بالسيارة) . بها ميناء بحري .

أشهر المعالم حديقة الحيوان ومتحف الحياة البرية ومدينة الملاهي في المياه والشواطئ .

الطقس

المدن الشقيقة والتوأم

المدن الشقيقة والتوأم لليماسول:

أعلام
 مصطفى أقينجي
 ماركوس باجداتيس
 جيورجيوس ايفريم
 هارولد بريغس
 كايرياكوس إيوانو
 جيورجوس ميركيس

المراجع

بلدات ومدن مرفئية متوسطية في قبرص
مدن قبرص

ليماسول


حرب النجوم الجزء الثاني: هجوم المستنسخين  هو فيلم صدر عام 2002 للمخرج جورج لوكاس وكتبه لوكاس وجوناثان هيلز. وهو الفيلم الخامس الذي يصدر في حرب النجوم والثاني من حيث التسلسل الزمني الداخلي.

روابط خارجية

مراجع

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام آيماكس
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 2002
أفلام بادئة
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام بلغات خيالية
أفلام تقع أحداثها في صحراء
أفلام توينتيث سينتشيري فوكس
أفلام حركة مغامرات أمريكية
أفلام خيال علمي حربية أمريكية
أفلام خيال علمي في 2002
أفلام خيال علمي مغامرات
أفلام خيال علمي مغامرات في عقد 2000
أفلام خيال علمي وحركة أمريكية
أفلام خيال علمي وحركة في 2002
أفلام خيال علمي وحركة في عقد 2000
أفلام رشحت لجائزة التوتة الذهبية
أفلام سجلها جون ويليامز
أفلام صنعت باستخدام صور الحاسوب
أفلام علمية فانتازيا أمريكية
أفلام عن الاستنساخ
أفلام عن الهندسة الوراثية
أفلام لوكاس فيلم
أفلام متممة أمريكية
أفلام متممة إنتاج عقد 2000
أفلام مصورة رقميا
أفلام مصورة في إسبانيا
أفلام مصورة في إيطاليا
أفلام مصورة في تونس
أفلام مصورة في سيدني
أفلام مغامرات فضاء أمريكية
أفلام مغامرة إنتاج عقد 2000
أفلام ملحمية أمريكية
أفلام من إخراج جورج لوكاس
أفلام من إنتاج ريك مكالوم
تغيير الشكل في الأعمال الخيالية
لاقط الحركة في الأفلام
نصوص سينمائية كتبها جورج لوكاس
أفلام أمريكية في عقد 2000


Hoh Xil ili Kekexili (kineski: 可可西里, Hoh Xil, mongolski:	ᠬᠥᠬᠡ ᠰᠢᠯ Хөх шил; što znači "Plavi greben"), poznat i kao  Aqênganggyai (tibetski: ཧོ་ཧོ་ཞི་ལི, kineski: 阿卿贡嘉, što znači "Gospodin od deset tisuća planina") je izolirana regija na sjeverozapadnom dijelu tibetske visoravni u kineskoj pokrajini Qinghai. God. 2017. upisan je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Aziji kao "najveća i najviša visoravan na svijetu".

Zemljopisne odlike

Hoh Xil pokriva oko 83.000 km² i ima prosječnu nadmorsku visinu od 4.800 m, te se pruža od jugoistočne granice pokrajine Xinjiang do gorja Tanggula i Kunlun na sjeverozapadu tibetske autonomne regije. Željeznička pruga Qingzang prolazi rubom Hoh Xila u Qinghaiju.

Geološki Hoh Xil je vulkanskog podrijetla i okružuju ga ugasli vulkani iz kasnog kenozoika (Bamaoqiongzong, Yongboh, Qiangbaqian, Kekexili i dr.) koji nisu aktivni još od prapovijesti.

Jugoistočni dio Hoh Xila pripada slivu rijeke Chumar koja je jedna od glavnih pritoka rijeke Jangce. Ostatak visoravni je endoreički bazen u kojemu se vode zadržavaju u brojnim izoliranim jezerima, te se često naziva "Hoh Xil jezersko područje"

Bioraznolikost

God. 1995., 45.000 km² Hoh Xila, prosječne nadmorske visine od 4.600 m, proglašeno je za državni prirodni rezervat. U njemu se uglavnom nalaze stape i planinsko bilje, a tijekom godine dominiraju temperature ispod ništice. Usprkos oštroj klimi, Hoh Xil je dom za više od 230 vrsta životinja. Njegova bioraznolikost je jedinstvena s više od trećine endemičnih biljaka, dok su svi sisavci-biljojedi endemični ovoj visoravni. Njih 20 vrsta su pod državnom zaštitom, kao što su: divlji jak, divlji magarac, smeđi medvjed i dr. Cijela migracijska ruta endemične tibetske antilope (Pantholops hodgsonii) se nalazi unutar visoravni.

Izvori

Vanjske poveznice
 A Journey to Hoh Xil--A Diary of an Environmental Volunteer

Svjetska baština u Kini
Visoravni u Kini

Hoh Xil


Dinara Uzbekova (în ; n. 22 august 1933, Tatarstan) a fost un farmacolog ruș, doctor habilitat în științe medicale, profesor al Universității Medicale de Stat din Reazan.

Ea a absolvit Institutul de Stat de Medicină din Reazan în 1957.

Bibliografie
 D.G. Uzbekova (2003). Evaluation of bee-collected pollen influence on lipid peroxidation, antioxidant system and liver function in old animals
 D.G.Uzbekova (2010). One Hundredth Anniversary of the intravenous anesthesia creation
 DG Uzbekova. At the Origin of the Development of Russian Angiology (Dedicated to the 150 Birthday of Academician N.P. Kravkov). Angiol Sosud Khir 21 (4), 52-55. 2015.
 DG Uzbekova. Nicolai Kravkov's Pancreotoxine. J Med Biogr. 2016 Jul 13.

Legături externe
 https://www.rzgmu.ru/images/files/9/82.pdf

Nașteri în 1933
Farmacologi
Apiterapeuți
Profesori universitari ruși

Dinara Uzbekova


ميم إنترنت  ويطلقها عليها بالجمع (ميمز). وهو مصطلح يستخدم لوصف شعار أو فكرة تنتشر بسرعة من شخص إلى آخر من خلال الإنترنت، ويستند المصطلح إلى مفهوم الميمة على الرغم من أن هذا المفهوم يشير إلى فئة أوسع بكثير من المعلومات الثقافية.

بعض الأمثلة البارزة ما يلي: رداً على نكتة عن طريق الكتابة، "LOL!"، أو رفع شريط فيديو قصير لأناس تغني ميم "هارلم اهتز".

يمكن اعتبار الميم ثيمة، تشمل العبارات البسيطة أو الإيماءات. قد يكون ميم الإنترنت على شكل صورة، رابط تشعبي، فيديو، صور، موقع، أو هاشتاج. أو مجرد كلمة أو عبارة، بما في ذلك المتعمد إملائياً. هذه الحركات الصغيرة تميل إلى الانتشار من شخص لآخر عن طريق الشبكة الاجتماعية أو المدونات، أو البريد الإلكتروني، أو مصادر الأخبار. قد يكون لها علاقة بثقافات الإنترنت الموجودة والمتنوعة أو ثقافة فرعية، كثيرا ما تنشأ أو تنتشر على مواقع مثل 4شان، رديت وغيره الكثير. تميل البدع والأحاسيس إلى النمو بسرعة على شبكة الإنترنت، وذلك لأن الاتصالات الفورية تسهل انتقال الكلمات المحكية.

صاغ كلمة ميم ريتشارد دوكنز في كتابه 1976 الجين الأناني، بأنها محاولة لشرح طريقة نشر المعلومات الثقافية؛ميمات الإنترنت هي مجموعة فرعية من الميم العام محددة إلى ثقافة وبيئة الإنترنت. في عام 2013 عرف دوكينز ميم الإنترنت بأنها ميم غُيرت عمداً من قبل إبداع الإنسان لتمييزها عن الجينات البيولوجية الذي كان قبل الإنترنت التي كانت بمعنى الطفرة التي تحدث بسبب تغير عشوائي وانتشار من خلال النسخ المتماثل الدقيق كما هو الحال في اختيار الدارويني
.
وأوضح دوكينز أن ميمات الإنترنت هي بالتالي «اختطاف للفكرة الأصلية،» (فكرة ميم) بعد أن تحولت وتطورت في هذا الاتجاه الجديد
.
علاوة على ذلك، ميمات الإنترنت تحمل خاصية إضافية على الميمات العادية إذ تركت ميمات الإنترنت بصمة واضحة في مجال الإعلام والشبكات الاجتماعية والتي من خلالها انتشرت

 لمحة تاريخية
في الأيام الأولى لشبكة الإنترنت، كان الميم أساساً ينتشر عبر البريد الإلكتروني أو يوزنت لمناقشة المجتمعات المحلية.
كانت مجموعات الأخبار (المنتديات) والمنتديات رائجة لأنها طريقة بسيطة للناس سمحت لهم أن يتقاسموا المعلومات أو التعارف سويةً مع التنوع السكاني من مستخدمي الإنترنت. وشجعت على التواصل بين الناس، وبالتالي بين مجموعات ميمي.

وعلاوة على ذلك تعزز تشارك الميم من خلال المنتديات والمجموعات عن طريق طرح السؤال والجواب عليه ضمن تعليق أو آراء... إلخ.
وتعد طبيعة تفاعلها عاملاً آخر في تناقل الميم عبر شبكة الإنترنت. أيضاً تعد المطبوعات والإذاعة والتلفاز تجارب سلبية أساساً تتطلب من القارئ أو المستمع أو المشاهد أداء جميع السلوكيات المعرفية الضرورية، وفي المقابل الطبيعة الاجتماعية للإنترنت تسمح بنشر الظواهر بسهولة أكبر.

وتنتشر العديد من الظواهر عن طريق محركات البحث، منتديات الإنترنت، وخدمات الشبكات الاجتماعية، ومواقع الأخبار الاجتماعية، وخدمات استضافة الفيديو. قدرة الإنترنت في نشر المعلومات تُساعد النتائج التي عُثر عليها من خلال محركات البحث، تسمح للمستخدمين لإيجاد الميمات حتى بمعلومات غامضة.

 تطور ميم إنترنت

يمكن أن يبقى ميم الإنترنت على حاله أو قد يتطور مع مرور الوقت عن طريق الصدفة أو عن طريق التعليق أو التقليد أو المحاكاة الساخرة أو من خلال دمج حسابات جديدة حول نفسها. يمكن لجميع أقسام ميم إنترنت أن تتطور وتنتشر بسرعة فائقة، وتصل في بعض الأحيان شعبيتها إلى جميع أنحاء العالم في غضون بضعة أيام. عادة ما تتشكل جميع أقسام ميم الإنترنت من بعض التفاعل الاجتماعي أو من مرجع ثقافة البوب أو من حالات الناس الذين غالبا ما يجدون أنفسهم فيها. وقد أثار نموها السريع وتأثيرها انتباه كل من الباحثين والصناعة. أكاديميا، أخذ الباحثون بنمذجة كيفية تطويرها والتنبؤ بها بالطريقة التي ستسمح للميمات بالبقاء على قيد الحياة والانتشار في جميع أنحاء الشبكة. تجاريا، فهي تستخدم في التسويق الفيروسي حيث تعدّ شكلا من أشكال الإعلان الشامل غير المكلف.
أحد المناهج التجريبية درست خصائص ميم وسلوكها بشكل مستقل عن الشبكات التي كانت تروجها، وتوصلت إلى مجموعة من الاستنتاجات بشأن الانتشار الناجح لميم. على سبيل المثال، أكدت الدراسة أن الإنترنت الميمات ليس فقط المنافسة لاهتمام المشاهد مما يؤدي عادة إلى حياة أقصر، ولكن أيضا، من خلال إبداع المستخدم، يمكن للميمات التعاون بعضها مع بعض، وتحقيق قدر أكبر من البقاء على قيد الحياة. أيضا، للمفارقة، وليس من المتوقع عموما ميم الفردية التي تواجه ذروة شعبية أعلى بكثير من متوسط شعبيتها من أجل البقاء ما لم تكن فريدة من نوعها، في حين ميم مع عدم وجود ذروة شعبية يجري استخدامها جنبا إلى جنب مع غيرها من الميمات، وبالتالي البقاء على قيد الحياة لمدة أطول. الكتابة للواشنطن بوست في عام 2013، أكد دومينيك باسولتو أنه مع نمو الإنترنت وممارسات الصناعات والتسويق والإعلان، قد تأتي الميمات لنقل أقل قصاصات من الثقافة الإنسانية لتمكنها من البقاء على قيد الحياة لعدة قرون على النحو المتوخى أصلا بواسطة داوسون، وبدلا من نقل تفاهة على حساب الأفكار الكبيرة.

 التسويق
تبنى المتخصصون في التسويق والعلاقات العامة والإعلان ميمات الإنترنت كشكل من أشكال التسويق الفيروسي وحرب عصابات التسويق «الطنان» لمنتجاتهم أو خدماتهم. يُعرف استخدام الميمات لمنتجات السوق أوالخدمات بتطور علم الميمات التسويقي.
ويُنظر لميمات الإنترنت أنها فعالة من حيث التكلفة، ولأنها في بعض الأحيان تصبح موضة بحد ذاتها، فتُستخدم كوسيلة لخلق صورة عن الوعي أو الأناقة.

يستخدم المسوقون ميمات الإنترنت مثلاً لخلق الاهتمام في الأفلام التي لولاها لا تولد الدعاية الإيجابية بين النقاد. في عام 2006 ولد فيلم   ثعابين على الطائرة  '' الكثير من الدعاية عن طريق هذا الأسلوب.
يُستخدم المصطلح في السياقات العامة ولكنه يُعتبر إعلانا لـ«الكلمة الطنانة» أكثر من ميم إنترنت سليم.
على الرغم من أنه لا يزال هناك تلميح إلى أن الاهتمام بالمحتوى هو لأغراض تافهة، عابرة، أو طائشة بدلاً من الإعلانات والأخبار الواضحة والصادقة.
أمثلة على التسويق الميمي: FreeCreditReport.com، الحملة الإعلانية للغناء، و "Nope, Chuck Testa" ميم من إعلان محنط الحيوانات تشاك تيستا، ودامب وايز تو دايز الحملة الإعلانية التي تم الإعلان العام عنها من قبل مترو ترينز ملبورن.

طالع أيضا

 اساحبي
 أبو نعال، ميم إنترنت عراقي.
 بولاند بول
 فلاش موب
 الكليشيه
 كريبيباستا
 الفستان (ظاهرة)
 فابورويف

المراجع

روابط خارجية

 The Internet and Memetics مقالة أكاديمية عن الإنترنت والميم.
 كتاب The Meme Machine للكاتبة سوزان بلاك مور (16, آذار، 2000)

ألفاظ وضعت في عقد 1990
إزعاج بالرسائل الإلكترونية
ميمات الإنترنت

ميم إنترنت


İstiklal, İzmir'in Kemalpaşa ilçesine bağlı bir mahalledir.

Kemalpaşa ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.

Tarihçe
Daha önceleri Ulucak adıyla bir köy iken 7 Aralık 1988 tarihinde beldeye çevrildi. 5216 Sayılı Büyükşehir Belediye Yasası kapsamına girmeden önce Ulucak beldesine bağlı olan bölge, belde belediyesinin kapatılmasıyla mahalle olarak İzmir Büyükşehir Belediyesi sınırları içine dahil edilmiş ve Kemalpaşa ilçesinin bir mahallesi olmuştur.

Kaynakça

Kemalpaşa'nın mahalleleri
6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler

İstiklal, Kemalpaşa


Le dème d'Aréthousa, en  / Dímos Aréthousas, est un ancien dème du district régional de Thessalonique, en Macédoine-Centrale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Vólvi.

Selon le recensement de 2011, la population du dème s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ancien dème en Grèce
Dème en Macédoine-Centrale

Dème d'Aréthousa


Amy Coney Barrett (28. siječnja 1972., New Orleans), američka odvjetnica i sutkinja. Jedna od devetero članova američkog Vrhovnog suda postala je 31. listopada 2020. na inicijativu američkog predsjednika Donalda Trumpa. Obrazovala se na Pravnom fakultetu Notre Dame, a opisuju je kao štićenicu Antonina Scalie. Zalaže se za zaštitu života od začeća do prirodne smrti, slobodu vjeroispovijesti i isticanja vjerskih simbola, definiciju braka kao zajednice muškarca i žene, jačanje domoljubnih vrijednosti i pravo na nošenje oružja. Po pitanju američkog ustava, zalaže se za originalizam, tj. doslovno tumačenje Ustava.

Životopis

Rođenje, djetinjstvo i obrazovanje
Amy Coney Barrett rođena je 28. siječnja 1972. u New Orleansu. Bila je najstarije dijete u obitelji, ali kasnije je dobila još petero braće i sestru. Otac Michael radio je kao odvjetnik u tvrtci Sheil Oil, a majka Linda bila je srednjoškolska profesorica francuskog jezika. Preci njezine majke potječu iz irskog grada Ballyconnella, a i njezin je otac irskog podrijetla. Osim irskog, Barrett ima i francusko podrijetlo. Njezina obitelj je izrazito katolička, a njezin otac je čak bio i đakon.

Barrett je odrasla u Metairiu, predgrađu New Orleansa. Pohađala je Dominikansku srednju školu svete Marije, a maturirala je 1990. Tijekom školovanja bila je dopredsjednica studentskog zbora. Nakon mature upisala je koledž Rhodes, gdje se istakla u engleskoj književnosti i francuskom jeziku. Ostvarila je vrlo dobar uspjeh 1994. (magna cum laude) te postala sveučilišni prvopristupnik i član dva ugledna akademska društva: Omicron Delta Kappa i Phi Beta Kappa. Profesori su je izabrali najboljom učenicom engleskog jezika. Pohađala je i Pravni fakultet Notre Dame, gdje se istakla kao izvršni urednik studentskog lista. Dobila je nagradu Hoynes i najvišu nagradu Fakulteta. Diplomirala je 1997. kao prva u cijeloj generaciji, te je uz odličan uspjeh (summa cum laude) dobila i naslov doktora prava.

Odvjetnička karijera
Nakon školovanja Barrett je dvije godine radila kao činovnica u odvjetničkim uredima: prvo za suca Laurencea Silbermana od 1997. do 1998., a potom za Antonija Scaliju od 1998. do 1999. Od 1999. do 2002. radila je u odvjetničkom uredu Miller, Cassidy, Larroca & Lewin, koji se 2001. spojio s odvjetničkom tvrtkom Baker Botts iz Houstona. Tijekom rada u Baker Bottsu, radila je na slučaju Bush v. Gore, koji se izrodio nakon predsjedničkih izbora 2020., pomažući u istraživanju podataka i pomažući tvrtci oko zastupanja Georgea W. Busha.

Izvori

Američki pravnici

Amy Coney Barrett


Utility fog (also referred to as foglets) is a hypothetical collection of tiny nanobots that can replicate a physical structure. As such, it is a form of self-reconfiguring modular robotics.

Conception
The term was coined by John Storrs Hall in 1989. Hall thought of it as a nanotechnological replacement for car seatbelts. The robots would be microscopic, with extending arms reaching in several different directions, and could perform three-dimensional lattice reconfiguration. Grabbers at the ends of the arms would allow the robots (or foglets) to mechanically link to one another and share both information and energy, enabling them to act as a continuous substance with mechanical and optical properties that could be varied over a wide range. Each foglet would have substantial computing power, and would be able to communicate with its neighbors.

In the original application as a replacement for seatbelts, the swarm of robots would be widely spread out, and the arms loose, allowing air flow between them. In the event of a collision the arms would lock into their current position, as if the air around the passengers had abruptly frozen solid. The result would be to spread any impact over the entire surface of the passenger's body.

While the foglets would be micro-scale, construction of the foglets would require full molecular nanotechnology. Hall suggests that each bot may be in the shape of a dodecahedron with twelve arms extending outwards. Each arm would have four degrees of freedom. The foglets' bodies would be made of aluminum oxide rather than combustible diamond to avoid creating a fuel air explosive.

Hall and his correspondents soon realized that utility fog could be manufactured en masse to occupy the entire atmosphere of a planet and replace any physical instrumentality necessary to human life. By foglets exerting concerted force an object or human could be carried from location to location. Virtual buildings could be constructed and dismantled within moments, enabling the replacement of existing cities and roads with farms and gardens. While molecular nanotech might also replace the need for biological bodies, utility fog would remain a useful peripheral with which to perform physical engineering and maintenance tasks. Thus, utility fog also came to be known as "the machine of the future".

See also
Grey goo
Molecular machines
Nanorobotics
Nanotechnology
Programmable matter
Self-reconfiguring modular robotics
Smartdust
Neural dust
Synthetic biology
The Invincible, a 1964 science fiction novel with intrigue centered on nanobotic swarms

References

External links
 Utility Fog at Nanotech Now, many links.

Nanotechnology
Hypothetical technology

Utility fog


Raudnei Anversa Freire (født 18. juli 1965) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Raudnei Anversa Freire


Agrilus ineditus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Chevrolat, em 1838.

Referências

ineditus

Agrilus ineditus


Sezonul 1976-1977  este chiar primul sezon pentru echipa gălățeană în Liga I, după ce a promovat în sezonul 1975-1976. Din păcate echipa gălățeană nu are un parcurs foarte strălucit căci nici după un sezon din Liga I măcar! retrogradează! totuși nu se mai reușește nici o promovare decât în sezonul 1978-1979 când echipa gălățeană promovează din nou, dar pentru două sezoane în Liga I de această dată!.

Echipă

Echipă

Transferuri

Sosiri

Plecări

'''Clasamentul după 34 de etape se prezintă astfel:

Sezoanele echipei Dunărea Galați

Sezon

Seria II

Rezultate

Rezultate

Sezon intern

Dunărea Galați în sezonul 1976-1977


Karl Johann Bernhard Karsten (26 novembre 1782 - 22 août 1853) est un minéralogiste allemand connu pour ses contributions à l'industrie métallurgique allemande.

Biographie
Karl Johann Bernhard Karsten est né à Bützow dans le Mecklembourg-Schwerin et a d'abord étudié le droit à Rostock. À partir de 1801, il consacre son temps à l'exploitation minière et à la métallurgie. En 1819, il est nommé conseiller minier au ministère de l'Intérieur à Berlin. Il a joué un rôle majeur dans l'émergence de l'industrie du zinc en Silésie.

Il meurt à Berlin en 1853. Son fils, le  Hermann Karsten (1809-1877), a été professeur de mathématiques et de physique à l'Université de Rostock.

Bibliographie
Il est l'auteur de plusieurs ouvrages complets, dont :
 Handbuch der Eisenhüttenkunde (2 volumes, 1816; 3e édition, 1841).
 System der Metallurgie, geschichtlich, statistisch, theoretisch und technisch (5 volumes, avec atlas, 1831-1832).
 Lehrbuch der Salinenkunde (2 volumes, 1846-1847).

Notes et références

Liens externes

Minéralogiste allemand du XIXe siècle
Naissance en novembre 1782
Naissance à Bützow
Naissance dans le duché de Mecklembourg-Schwerin
Décès en août 1853
Décès à Berlin
Décès à 70 ans

Karl Johann Bernhard Karsten


Abominations of Desolation demoalbum je američkog death metal-sastava Morbid Angel. Objavljen je 2. rujna 1991. godine, a objavila ga je diskografska kuća Earache Records.

O albumu
Sniman je tijekom travnja i svibnja 1986. godine, no objavljen je pet godina poslije. Producent je David Vincent, pjevač i basist sastava koji mu se pridružio dvije godine nakon snimanja albuma. Posljednji je album skupine snimljen s Mikeom Browningom.

Popis pjesama

Osoblje

Morbid Angel

 John Ortega – bas-gitara
 Trey Azagthoth – gitara, klavijature
 Richard Brunelle – gitara
 Mike Browning – bubnjevi, vokali

Ostalo osoblje

 Bill Metoyer – producent
 J. Barry – grafički dizajn
 Mark Craven – omot
 David Vincent – producent

Izvori

Albumi sastava Morbid Angel
Albumi iz 1991.

Abominations of Desolation


مولود أحمد هو كاتب، ومؤلف ولغوي وإستاذ لغة عربية عراقي، وهو أبو مؤيد مولود بن أحمد بن صالح بن مهدي الأعظمي، وينتمي لقبيلة العبيد العربية القحطانية الحميرية، وأهل مدينة الأعظمية في بغداد معظمهم من أبناء هذه القبيلة.

ولد مولود أحمد في محلة الشيوخ بالأعظمية ليلة المولد النبوي عام 1343 هـ/1924م، وسمي مولوداً تيمناً بالمولد النبوي، وهو خال الشاعر والأديب وليد الأعظمي.

تعلم القرآن في صغره ثم أكمل دراسته الابتدائية والإعدادية في الأعظمية، وبعدها أكمل دراسة الحقوق عام 1951م، وأجيز بالتدريس من دار المعلمين العالية، وكان لهُ معرفة واسعة باللغة العربية، وأسرارها ودقائقها وهو أديب ولغوي ذو قلم سيال وبيان رفيع، ساهم في نشر المقالات الأدبية والنقد.

عين مولود موظفاً في وزارة المالية، وكان مديراً لثانوية التفيض الأهلية في الأعظمية، وكان من المؤسسين لجمعية منتدى الإمام أبي حنيفة، وشارك في كثير من مشاريعها الخيرية، وعرف بين الناس بوجههِ المبتسم دوماً وبقلبه الطيب وبحبه للدعابة.

من مؤلفاته
لهُ العديد من المؤلفات والمقالات والكتب ومنها:
 ألف كتاباً في النحو سماه (النحو والتطبيق) عندما كان طالباً في الصف الرابع الثانوي، وأقرته لجنة المناهج بوزارة المعارف للتدريس في الصف الخامس، وفي هذا إشارة واضحة على نبوغه وسعة ذكائه.
 موجز المعاني.
 أصول البلاغة والنقد.
 مساعد المتعلم في اللغة ورسم الحروف.
 جوانب بارزة في الشعر العراقي المعاصر.

وفاته
توفي في يوم الخميس 24 ذو الحجة 1388 هـ/13 آذار 1969م، وشيع بموكب مهيب ودفن في مقبرة الخيزران، وكتب على رقيم قبره هذان البيتان من الشعر نظمها وخطها ابن أخته الشاعر وليد الأعظمي.

.

مصادر

أشخاص من بغداد
لغويون عراقيون
مواليد 1924
وفيات 1969
كتاب وكاتبات عراقيون
مسلمون سنة عراقيون
مواليد 1343 هـ
وفيات 1388 هـ
مدفونون في مقبرة الخيزران
لغويون عرب في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 20

مولود أحمد صالح


Macrozelima scripta, vrsta kukca dvokrilca iz porodice osolikih muha. Otkrivena je u Burmi i opisana tek 1978. godine

Izvori

Osolike muhe

Macrozelima scripta


Jean Petitot (12 de julho de 1607 – 3 de abril de 1691) foi um pintor suíço, que passou a maior parte de sua carreira trabalhando para as cortes da França e da Inglaterra.

Biografia

Petitot nasceu em Genebra, membro de uma família borgonhesa que havia fugido da França por causa de conflitos religiosos. Seu pai, Faule, era um escultor de madeira e arquiteto, que obteve a cidadania da República de Genebra em 1615. Ele era o quarto filho, e foi aprendiz de um joalheiro ourives chamado Pierre Bordier, com quem iniciou um relacionamento próximo. Os dois amigos, insatisfeitos com a trajetória em Genebra, foram para a França e, depois de trabalhar por um tempo com Toutin, foram para a Inglaterra com cartas de apresentação para Théodore de Mayerne, médico de Charles I, que os apresentou ao rei, para quem fizeram um São Jorge para o distintivo da ordem e realizaram muitas encomendas de retratos.

Das obras de Petitot, a maior coleção está no Jones Bequest no Victoria and Albert Museum. Há muitos no Louvre, dezesseis em Chantilly e dezessete em Windsor. Casou-se em 1651 com Marguerite Cuper e teve dezessete filhos, dentre eles o também pintor Jean-Louis Petitot.

Naturais de Genebra
Pintores da França do século XVII
Huguenotes

Jean Petitot (pintor)


Le barrage de Pilchowice (en allemand : Bobertalsperre Mauer, Talsperre Mauer, aussi Mauertalsperre) est le deuxième barrage qui a été créé en Pologne (après le barrage à Leśna) et le deuxième le plus haut (après Solina) ; de plus, il est le plus haut barrage-voûte en pierre de Pologne. Il est situé à côté du village de Pilchowice. Inauguré en 1912, le barrage a été construit par l'entreprise B. Liebold & Co. AG (Holzminden/Berlin) sous la direction d'Alberto Cucchiero et selon le projet de professeur Otto Intze et de Dr Curt Bachmann.

Historique
Il a été créé sur la rivière Bóbr entre 1902 et 1912 aux fins de la protection contre les inondations. Après la grande inondation de 1897, le 3 juillet 1900, on a décidé de créer le barrage. Les premiers travaux ont débuté en 1902. En 1904, on a commencé à creuser le canal destiné au drainage de l'eau du chantier de construction. Le canal a 9 m de largeur, 7 m de hauteur et 383 m de longueur. À 152 m de l'entrée, il y a un puits de 45 m avec une écluse en béton qui sert à contrôler la circulation de l'eau (l'écluse fonctionne jusqu'aujourd'hui). Ensuite, on a créé les barrières situées derrière l'entrée et devant la sortie, ce qui a permis de sécher le terrain et de le préparer en vue de la construction. La barrière devant l'entrée existe toujours, mais elle est située sous l'eau. Elle sert de protection contre le transport des roches plus lourdes sur le fond et d'autres éléments qui peuvent constituer un danger pour la barrière. Le 20 juin 1908, il y a eu lieu la cérémonie de la première pierre. En 1906, 1908 et 1909, les eaux élevées ont inondé la fosse de fondation.

Le barrage, le pont voisin et le chemin de fer de Jelenia Góra à Żagań (Kolej Doliny Bobru) ont été construits entre 1905 et 1906, dans le cadre d'un seul investissement. Le barrage avait des fonctions énergétique, touristique et protectrice contre les inondations, tandis que le chemin de fer donnait accès au barrage. Le barrage avait 62 m de hauteur, 290 m de longueur en haut et 140 m en bas. L'épaisseur des murs était de 50 m en bas et de 7 m en haut. Au moment de l'inauguration, il était le plus grand barrage de pierre et de béton en Europe. La superficie du réservoir (le lac de Pilchowice) était de 240 ha, la profondeur de 46 m et le volume de 50 millions .

L'ouverture officielle a eu lieu le 16 novembre 1912 en présence de l'empereur Guillaume II.

Depuis le moment de l'inauguration du barrage, les inondations dans la vallée de Bóbr n'ont eu lieu qu'en 1915, 1926, 1930, 1938, 1958 et 1997. Sur le barrage, on a construit une centrale hydroélectrique équipée en turbines hydrauliques (les turbines Francis et Kaplan) et en générateurs. Au début, il y avait cinq ensembles de turbines et ensuite, depuis 1920, il y en avait six. Après la dernière modernisation de 2013, la capacité de la centrale a augmenté de 7,5 à 13,364 MW grâce à des nouveaux ensembles de turbines. Le barrage de Pilchowice et ses environs ont été représentés dans le jeu vidéo « La disparition d'Ethan Carter ». Son territoire et quelques endroits d'autres régions de la Pologne sont devenus la zone de jeu.

Références

Voïvodie de Basse-Silésie
Pilchowice

Barrage de Pilchowice


Arthur Byron Damude (-) est un homme politique canadien de l'Ontario. Il est député fédéral libéral de la circonscription ontarienne de Welland de 1935 à 1941.

Biographie
Né à Thorold Township en Ontario, Damude entame une carrière d'agent d'assurances et sert comme préfet de  de 1923 à 1929.

En il tente sans succès d'être élu à la législature ontarienne en 1929 dans Lincoln.

Élu sur la scène fédérale dans Welland en 1935 après une tentative infructueuse en 1930, il est réélu en 1940. Damude meurt en fonction de complication dues à l'asthme à son domicile de Fonthill.

Résultats électoraux

Références

Liens externes

Naissance en octobre 1889
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti libéral du Canada
Maire en Ontario
Député fédéral canadien mort en fonction
Décès en septembre 1941
Décès à 51 ans

Arthur Damude


Kinga Janurik (født. 6. November 1991 i Budapest) er en ungarsk håndboldspiller, som spiller for Érdi VSE i og det ungarske landshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Ungarn
Personer fra Budapest
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Ungarn ved sommer-OL 2020

Kinga Janurik


Disney Dreamlight Valley est un jeu vidéo développé par Gameloft et édité par Disney Interactive. Il est sorti en accès anticipé le , tandis que le jeu complet sera disponible courant 2023 sur Windows et sur les consoles PlayStation 4, PlayStation 5, Nintendo Switch, Xbox One et Xbox Series.

Univers
L'univers du jeu est découpé en différentes zones inspirées des films d'animation Disney et Pixar, tel que : la forêt de Blanche-neige, le monde enneigé de La Reine des neiges, la savane du Roi Lion, le marécage de La Princesse et la Grenouille, la plage de Vaiana, ou encore le monde des jouets de Toy Story . Une zone, le Forgotten land, sera également spécialement développée pour le jeu.

Développement
Le 27 avril 2022, Gameloft a annoncé son nouveau jeu Disney après Disney Magic Kingdoms et Disney Speedstorm. Celui-ci s'inspire de jeux de simulation de vie comme Animal Crossing ou Les Sims et est baptisé Disney Dreamlight Valley. Il plongera les joueurs dans une « expérience d'aventure hybride de simulation de vie ».

Le 6 septembre 2022 une première version en accès anticipé est accessible via trois pack différents : Disney Dreamlight Valley, Disney Dreamlight Valley — Édition De luxe et Disney Dreamlight Valley — Édition Ultime, chacune avec des bonus propres. Le jeu étant en cours de développement la version et le game-play de ces pack pourront être amener à changer sensiblement.

Accueil
Lors de la sortie du jeu en version anticipé le 6 septembre 2022, le jeu est le plus téléchargé de la plateforme Steam.

Références

Voir aussi
 Site officiel
 Gameloft Collections / Disney Dreamlight Valley

Disney
Jeu PlayStation 4
Jeu PlayStation 5
Jeu Nintendo Switch
Jeu Xbox One
Jeu Xbox Series
Jeu vidéo Disney

Disney Dreamlight Valley


Embalagem reutilizável é a manufatura de materiais duráveis e especialmente planejados para múltiplas movimentações e vida extendida. Uma embalagem reutilizável é "planejada para o reuso sem diminuir sua função protetiva." O termo retornável é algumas vezes utilizado de maneira intercambiável, mas pode também incluir embalagens ou componentes para outros fins além do reuso: como a reciclagem, descarte, incineração, etc. Tipicamente, os materiais usados para fazer embalagens retornáveis incluem ferro, madeira, folhas de polipropileno e outros materiais.

A capacidade de reutilizar embalagens é uma consideração importante para o planejamento ambiental. É também importanto para o movimento em direção à embalagens sustentáveis. Embalagens retornáveis são encorajadas por reguladores.

Containers
Por muitros anos, diversos tipos de containers tem sido retornáveis e reutilizáveis. Esses se adequam mais quando um sistema de logística reversa está disponível ou pode ser rapidamente desenvolvido. Um sistema de retorno, recondicionamento, e reuso pode economizar custos por envio e reduzir a pegada ecológico das embalagens.

A manufatura, particularmente a indústria automobilística, tem usado prateleiras de alta resistência para enviar exaustores, paralamas, motores, painéis, etc. de fornecedores para fábricas de montagem final. As prateleiras são então retornadas para o próximo ciclo de envio.
Volumes de alimentos, químicos, e farmacêuticos são frequetemente enviados em containers retornáveis e reutilizáveis. Exigem uma inspeção cuidadosa, como também uma higienização como parte do ciclo de reuso.
Paletes de madeira são frequentemente feitos para serem descartados, usados em um único envio. Outros tem alta resistência e preparados para vários envios. Alguns permanecem em depósitos de paletes que são utilizados, inspecionados , e reformados para utilização estendida.

Embalagens para consumo
Diversos tipos de embalagens para consumo tem sido administrados em sistemas de reuso. Garrafas reutilizáveis para leite, refrigerante, e cerveja tem sido parte de um ciclo fechado de uso, retorno, limpeza, reabastecimento e reuso. Containers de armazenamento de comida são tipicamente reutilizáveis. Garrafas de plástico grossas são promovidas enquanto itens ambientalmente mais adequados em comparação com garrafas finas de uso único. Alguns copos de plástico podem ser reutilizados, apesar de que a maioria é descartável.

Como qualquer tipo de embalagem para alimentos, uma limpeza e desinfectação apropriada entre cada uso é crítico para a saúde.
Em setembro de 2019, o Comitê de Questões Ambientais, Alimentares e Rurais do Reino Unido publicou um relatório afirmando que uma intervenção oficial deveria encorajar mais comércios à oferecer opções de reabastecimento ao invés de embalagens de uso único.

Reuso com outros propósitos

Embalagens usadas são frequentemente reutilizadas para propósitos diferentes do seu uso inicial. Por exemplo, uma sacola de compras de plástico pode ser reutilizada como uma sacola de lixo ou uma sacola de armazenamento doméstico. Barris de ferro podem ser reutilizados como barricadas de tráfego, em docas de flutuação, e como instrumentos musicais.

Justificação
Embalagens reutilizáveis frequentemente tem um custo inicial maior e utiliza mais materiais que uma embalagem de uso único. Também exigem frequentemente uma maior complexidade no sistema de distribuição.

Uma análise de custo é necessário, envolvendo todos os custos de material, trabalho, transporte, inspeção, reforma, limpeza, e administração. Frequentemente esses custos podem recair para diferentes corporações com diferentes estruturas de custo.

O custo e benefício ambiental pode ser também complexo. O material, energia, poluição, etc. precisa ser mensurado através de todo o sistema. A Avaliação do ciclo de vida oferece uma boa metodologia para essa tarefa.

Gestão ambiental

Impacto ambiental

Embalagem reutilizável