ليدل هي سلسلة من المتاجر الأوروبية الكبرى لبيع المواد الغذائية، وبعض المواد الأساسية. يقع مقرها الرئيسي في ألمانيا. تأسست سنة 1930، ولها فروع في النمسا، وبلجيكا، وكرواتيا، وقبرص، وجمهورية التشيك، والدنمارك، وفنلندا، وفرنسا، وبلغاريا، واليونان، والمجر، وأيرلندا، وإيطاليا، ولوكسمبورج، ومالطا، والنرويج، والسويد، وهولندا، وبولندا، والبرتغال، وسلوفاكيا، وسلوفينيا، وأسبانيا، والمملكة المتحدة، وسويسرا.

مراجع

تأسيسات سنة 1930 في ألمانيا
شركات ألمانية أسست في 1930
شركات تجارة التجزئة أسست في 1930
شركات مقرها في بادن فورتمبيرغ
شركات مقرها في نيكارزأولم
علامات تجارية ألمانية
محلات تجارية
محلات سوبر ماركت في ألمانيا

ليدل


An Malaxis thwaitesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sigamony Stephen Richard Bennet. An Malaxis thwaitesii in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sri Lanka. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis thwaitesii


Ben aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Ben (albüm) - 1972 çıkışlı Michael Jackson albümü
 Ben (harf) (Բ, բ), Ermeni alfabesinin ikinci harfi.
 Ben (psikoloji) - Bir psikoloji terimi
 Ben (roman)
 Melanotik nevus - Tıpta, Deride kahverengi-koyu kahverengi pigment içeren oluşum
 Ben (Zerrin Özer albümü) - 2002 çıkışlı Zerrin Özer derleme albümü

Ben


Hasan Séyidov (en azéri : Həsən Neymət oğlu Seyidov ; né le  à Marneouli en Géorgie et mort le  à Bakou) est un homme d'État,  président du Conseil des ministres de la RSS d'Azerbaïdjan (1981-1989), membre du Praesidium du Soviet suprême de la RSS d'Azerbaïdjan, secrétaire du Comité central du Parti communiste d'Azerbaïdjan.

Éducation
Hasan Séyidov est né le 16 août 1932 dans le village de Gatchagan de la région de Marneouli. En 1939, il entre en première année de l'école secondaire du village de Gatchagan, en 1946, il poursuit ses études à Tchubukhlu (aujourd'hui village de Kuybichev du district de Stepanavan de la République d'Arménie). En 1951, diplômé de l'école secondaire il vient à Bakou et entre à la faculté de mécanique de l'Institut polytechnique d'Azerbaïdjan et l'achève avec mention. Au cours de ses études supérieures, Hasan Séyidov, en plus d'une excellente éducation, prend une part active à la vie socio-politique de l'institut.

Carrière
Hasan Séyidov commence sa carrière en 1956 à l'usine L. Schmidt (aujourd'hui Sattarkhan) du ministère de la chimie et du génie pétrolier de l'URSS, travaille comme ingénieur et ingénieur en chef adjoint pendant 9 ans, et en 1965 il est nommé directeur de l'usine. Au cours de cette période, Hasan Seyidov est également élu membre du parti du comité de la ville de Bakou et des autorités soviétiques. En février 1971, Hasan Séyidov est nommé chef du département de l'industrie et des transports du Comité central du Parti communiste d'Azerbaïdjan. En 1971-1981, il est secrétaire du Comité central, en 1971-1989, membre du bureau du Comité central, en 1971-1991, il était membre du Comité central du Parti communiste d'Azerbaïdjan et en 1971 -1990, il était député du Soviet suprême de la RSS d'Azerbaïdjan.

De 1981 à 1989, Hasan Seyidov est président du Conseil des ministres de la RSS d'Azerbaïdjan. Il est élu membre du Comité central du Parti communiste de l'Union soviétique, ainsi que député du Soviet suprême de l'URSS. Hasan Seyidov a été secrétaire du Comité central du Parti communiste d'Azerbaïdjan et président du Conseil des ministres.

Après avoir pris sa retraite en avril 1989, il est nommé commissaire du ministère des Relations économiques extérieures de l'URSS auprès du Conseil des ministres de la RSS d'Azerbaïdjan.

En novembre 1991, il travaille comme directeur général de l'association informatique commerciale Azerinkom, et depuis 1997 comme directeur général d'Azerinkom SARL.

Décorations et titres
 Ordre de Lénine trois fois
 Ordre de la bannière rouge du travail
 Titre honorifique d'« ingénieur honoré de la RSS d'Azerbaïdjan » (1969)
 Diplôme honorifique du Présidium du Soviet suprême de la RSS d'Azerbaïdjan à plusieurs reprises
 Médailles.

Références

Naissance en août 1932
Décès en décembre 2004
Personnalité politique azerbaïdjanaise
Récipiendaire de l'ordre de Lénine
Décès à 72 ans

Hasan Seyidov


Državna cesta D537 je državna cesta u Hrvatska. Ukupna duljina je 21,98 km

Naselja
Slakovci
Otok

Izvori

537

Državna cesta D537


Jan Hammer () (born 17 April 1948) is a Czech-American musician, composer, and record producer. He first gained his most visible audience while playing keyboards with the Mahavishnu Orchestra during the early 1970s, as well as his film scores for television and film including "Miami Vice Theme" and "Crockett's Theme", from the 1980s television program Miami Vice. He has continued to work as both a musical performer and producer.

Hammer has collaborated with some of the era's most influential jazz and rock musicians such as John McLaughlin, Jeff Beck, Billy Cobham, Al Di Meola, Mick Jagger, Carlos Santana, Stanley Clarke, Tommy Bolin, Neal Schon, Steve Lukather,  John Abercrombie and Elvin Jones. He has composed and produced at least 14 original motion picture soundtracks, the music for 90 episodes of Miami Vice and 20 episodes of the television series Chancer.

His compositions have won him several Grammy Awards.

Biography

Early life
Jan Hammer was born in Prague, then capital of Czechoslovakia (now the Czech Republic). His mother was Vlasta Průchová, a well-known Czech singer, and his father was a doctor who worked his way through school playing vibraphone and bass guitar. Hammer began playing the piano at the age of four and his formal instruction started two years later. He aspired to follow his father into medicine until a family friend convinced him to develop his musical talents instead. Hammer formed a jazz trio in high school, performing and recording throughout Eastern Europe at the age of fourteen. Upon entrance to the Prague Academy of Musical Arts, he completed many compulsory classes including harmony, counterpoint, music history, and classical composition.

When the Warsaw Pact invaded Czechoslovakia on 20 August 1968, Hammer's studies at the Academy were cut short. Hammer recorded a jazz trio live album at  "The Domicile" in Munich on 30 August 1968.  This was released as Malma Maliny by the German label MPS Records. Hammer decided to move to the United States and resolved to become a citizen after receiving a scholarship at Berklee School of Music in Boston.

Upon completion of his studies, Hammer spent a year touring with Sarah Vaughan, recorded with Elvin Jones and Jeremy Steig, then moved to New York City and joined the original lineup of the Mahavishnu Orchestra with guitarist John McLaughlin, violinist Jerry Goodman, bassist Rick Laird, and drummer Billy Cobham in 1971. A successful jazz fusion band, they performed some 530 shows before their farewell concert on 30 December 1973. Hammer was an early pioneer of playing the Minimoog Moog synthesizer in a live setting.

After recording albums with Goodman and John Abercrombie (ECM session Timeless with Jack DeJohnette) in 1974, Hammer's solo career began with the release of The First Seven Days (1975). He produced and recorded the album at Red Gate Studio, which he'd built in his upstate New York farmhouse and which has been the location of his recordings ever since.

In 1976, he featured with jazz/rock guitarist Jeff Beck on Beck's RIAA platinum album Wired, produced by George Martin. A tour featuring songs from Wired and Blow By Blow ensued resulting in the Jeff Beck with the Jan Hammer Group Live album, a chronicle of their 117-show tour which was certified gold.

The Jan Hammer Group was also formed in 1976 and supported The First Seven Days on tour, receiving good reviews from both jazz and rock critics. The group turned out two LPs Oh, Yeah? and Melodies.

Hammer composed music for the Czech cinematic fairy-tale The Incredibly Sad Princess.

Late 1970s and early 1980s
In 1977, Hammer recorded Elegant Gypsy with Al Di Meola. Casino, Splendido Hotel and Electric Rendezvous followed. He then joined Di Meola for a tour chronicled the same year on Tour De Force - Live; and finally appeared throughout Scenario, using a Fairlight CMI digital synthesizer and contributing to more than half of the album's compositions.

During the mid 70s to early 80s he also recorded and played with Joni Mitchell, Billy Cobham, Santana, Tommy Bolin, Harvey Mason and Stanley Clarke.

Hammer also returned to solo work with the release of Black Sheep in 1978. He then formed a new band, known as "Hammer". Also in 1978, he wrote and performed on three songs for Jeff Beck's next album, There and Back, which was released in 1980. One of the album tracks, "Star Cycle," went on to become the theme for the British television series The Tube.

He formed Schon & Hammer, a duo with ex Santana and Journey guitarist Neal Schon, that recorded Untold Passion in 1981 and Here to Stay in 1982.

Hammer took the stage with Jeff Beck in December 1983 for the nine U.S. benefit concerts that raised money for Ronnie Lane's A.R.M.S. (Action Research into Multiple Sclerosis), featuring Jimmy Page, Eric Clapton, Joe Cocker and a host of others. Into 1984, his various talents were employed on recordings as diverse as James Young's (Styx) first solo album, City Slicker, for which he co-wrote and produced; John Abercrombie's Night; Mick Jagger's first solo album, She's the Boss; and Jeff Beck's Flash which included Hammer's song "Escape", winner of the 1985 Grammy award for "Best Rock Instrumental Performance".

Miami Vice and successes
Hammer's original scores for three major motion pictures complement a long list of credits for documentaries, television movies in the U.S., commercials, and station identifications. But his greatest challenge came in the fall of 1984, when the producers of Miami Vice enlisted him to commence the rigorous weekly schedule of scoring the series.

The popular success of his music on the series was evident after just one season when, on 2 November 1985, the Miami Vice Soundtrack hit number one on the Billboard Top Pop album charts. The album achieved quadruple-platinum status with U.S. sales of more than four million copies.

At the Grammy awards in February 1986, "Miami Vice Theme" earned Hammer two awards; one for "Best Pop Instrumental Performance" and one for "Best Instrumental Composition". He also earned Emmy award nominations in 1985 and 1986, for "Outstanding Achievement in Musical Composition". At the end of 1986, Hammer won Keyboard Magazine poll as "Best Studio Synthesist" for a second consecutive year. He had previously won the "Best Lead Synthesist" honor for seven years, at which time he was inducted into the Keyboard Hall of Fame.

In 1988, Hammer bowed out of full-time musical chores for Miami Vice. The theme song he composed remained in use until the show ended its five-season run in 1989.

The first project to spring from the new Red Gate was Hammer's original soundtrack for Clinton and Nadine for HBO Films.

Hammer's next two assignments contributed greatly to his next album. First, at the end of the summer, he was commissioned to compose and perform a theme entitled "The Runner" for a major series of television advertisements in England that starred Bob Geldof. Second, Hammer composed and performed the theme music for the top-rated new bi-weekly pan-European television series, Eurocops, which premiered in seven countries that November.

Snapshots was the first full album from the new Red Gate studio in 1989, with Hammer composing, performing and producing every track. The promo video for "Too Much to Lose," the album's first European single, featured Jeff Beck, David Gilmour of Pink Floyd, and Ringo Starr.

The 1990s
In the early 1990s, Hammer toured with drummer Tony Williams. Notably, they featured as Jan Hammer / Tony Williams Group on July 4, 1991, at Spectrum de Montréal (Montreal International Jazz Festival).  The show was documented on both DVD and audio CD.

The 1990s saw a renewed focus on scoring, starting with I Come in Peace (a.k.a. Dark Angel, composed in 1989 but released in 1990), Curiosity Kills and all twenty episodes of the British television series, Chancer, several episodes of HBO's Tales from the Crypt; a television spot for Amnesty International, featuring Czech president Václav Havel, two pilots for NBC, Knight Rider 2000 and News at 12, The Taking of Beverly Hills (Columbia Pictures) and New Line Cinema's Sunset Heat.

"Crockett's Theme" was re-released with Hammer's theme tune for Chancer in the UK in 1991, after the former featured in a series of commercials for NatWest.

Hammer's next project was as composer and performer of the original score for the Miramar Productions video album, Beyond the Mind's Eye.

In late 1993 (and through 2000) Hammer was commissioned to compose all the original music for TV Nova, the first commercial television network in Eastern Europe, based in his native Czech Republic, which had its launch on February 4, 1994. He composed everything—including themes for 23 original shows produced by the network, 50 separate station ID's, the music for all of the network's special broadcasts, plus the music for all the news, sports and weather programs.

1994 saw Hammer recording Drive, his first full-fledged album of original new non-soundtrack material under his name in several years. He was reunited with longtime partner Jeff Beck on "Underground", reminiscent of their collaborations of the past.

In 1995, Hammer returned to his scoring and soundtrack work.  He began with the one-hour Universal drama Vanishing Son, then went on to compose the theme and score for 13 episodes of the series.  He composed and performed the original music for two feature films, both released in 1996: A Modern Affair and In the Kingdom of the Blind the Man with One Eye Is King.  Hammer wrapped up the year scoring Beastmaster III: The Eye of Braxus.

In 1996, Hammer's scoring assignments included the NBC Movie of the Week, The Babysitter's Seduction, The Secret Agent Club, and The Corporate Ladder.

In 1997, Hammer also composed the hard-driving rock soundtrack for the new CD-ROM game, Outlaw Racers (MegaMedia).  His next project was the theme and original music score for the pilot and the series of Prince Street.

Hammer started off 1999 by writing, performing and producing a tune, "Even Odds" for Jeff Beck's latest album Who Else! (Epic).  Also, 1999 saw the release of The Lost Trident Sessions, the third (and last) studio album from his former group, the Mahavishnu Orchestra.  The album was recorded in 1973 just prior to the band's breakup.

2000 to present
Hammer produced the original score for Cocaine Cowboys, a 2006 documentary depicting the infamous Miami drug trade scene of the 1980s. Hammer's soundtrack of the film was released in 2007.

Also in the autumn of 2004 Hammer released the album The Best of Miami Vice on the Reality label in the U.S. The Best of Miami Vice contains newly recorded versions of "Miami Vice Theme" and "Crockett's Theme", as well as one bonus track never before released on CD.

In February 2005, Universal Studios Home Entertainment released the first season of Miami Vice on three double-sided DVDs.  One of the package's discs contained bonus material, including an extensive interview and archival footage of Hammer creating music for the show back in 1985.

To coincide with the release of the DVD, Reality Records released a newly recorded version of "Crockett's Theme" to AC (Adult Contemporary) radio in America.

In 2006 Hammer was asked to collaborate with the singer/rapper TQ for a brand new version of his song "Crockett's Theme". The result of their work was The Jan Hammer Project Featuring TQ (Terrance Quaites): Crockett's Theme.  A CD single of this new version climbed up the charts in Europe, hitting No. 1 on the iTunes Europe download list.

In a 2012 interview, Hammer indicated that he is working on a compilation of unreleased works.

In a 2014 interview with the Rolling Stone he claimed he always felt halfway between experimental music and prog-rock. He also claimed to have recorded the theme song for Miami Vice before the series was made, and that it had been the piece he presented to Michael Mann when announcing his interest of being involved with the series. He stated that he used a Fairlight CMI to compose the music to the series while sampling drums and percussion into it with real acoustic sound. He added that he would have been interested in scoring the 2006 film version of Miami Vice, but that he was never approached by Michael Mann about it.

He recorded a version of the Squidbillies theme in 2014.

On 20 July 2018 he released his first album of new material in over 10 years: Seasons - Part 1.

Personal life
Hammer became a US citizen in 1978. He has a son, Paul, who fronts the band Savoir Adore.

Discography

References

External links

 Jan Hammer Interview – Mahavishnu, Miami Vice and More
 Interview – Discusses his guitar sound experimentations

1948 births
21st-century American keyboardists
21st-century American male musicians
21st-century pianists
American film score composers
American male film score composers
American people of Bohemian descent
American television composers
Berklee College of Music alumni
Czech film score composers
Czech keyboardists
Czech pianists
Czechoslovak emigrants to the United States
Grammy Award winners
Living people
Mahavishnu Orchestra members
Male television composers
Male pianists
Musicians from Prague
Jazz fusion keyboardists

Jan Hammer


Gülşen-i Râz, Mahmud Şebüsteri'nin eseri olan tasavvuf klasiği.

Önemi

Gülşen-i Râz tasavvufun vahdet-i vücud okuluna ait bir eserdir. Veciz bir üslupla vahdet-i vücudun temel argümanlarını ortaya koyar. Eserin klasik İslâm ve özellikle tasavvuf edebiyatındaki tesiri büyük ve sürekli olmuştur. Halveti şeyhlerinden İbrâhim-i Tennûrî (ö. 1482-83) yazdığı Gülzâr-Nâme için Gülşen-i Râz'dan ilham almış, Fusûs'ül-Hikem şârihi Bosnalı Abdullah da aynı eserden aldığı ilhamla Gülşen-i Râz-ı Ârifan adlı mesnevi tarzında bir eser kaleme almıştır. Aynı şekilde Sarı Abdullah'ın yazdığı beyitlerde de Gülşen-i Râz'ın etkisi görülür.

Gülşen-i Raz'ın orijinal metindeki vezin ve mesnevi tarzında Türkçeye ilk tercümesi XV.yüzyıl mutasavvıflarından Şeyh Elvan-ı Şirazi (ö.1426) tarafından yapılmıştır. Şeyhülislam Dâsıtani'nin Tercüme-i Gülşen-i Raz'ı, Cemaleddin Hulvi'nin (ö.1654)Câm-ı Dilnüvaz'ı da diğer Türkçe tercümelerinden bazılarıdır.

Gülşen-i Râz sufi edebiyatıyla ilgilenen Batılıların da dikkatini çekmiş ve Dr. Tholuch tarafından yazılan "Sufizmus" adlı eserde kitaptan bahsedilmiştir. Tholuch 1825'te kitabı kısmen Almancaya çevirmiştir. 1838'de Hammer Purgrtall tarafından bir başka Almanca çevirisi yapılmış, 1880'de Whinfield tarafından notlarla birlikte İngilizce'ye çevirisi yapılmıştır.

Eserin Türkçeye ilk mensur çevirisi Maârif Vekilliği Şark-İslam Klâsikleri serisinin 5. kitabı olarak 1944'te Abdülbâki Gölpınarlı tarafından yapılmıştır.

Kaynaklar ve Eserler

 Şebüsteri, Gülşen-i Râz, Çev. Abdülbaki Gölpınarlı, M.E.B. Yayınları, İstanbul, 1989
 Şebüsteri, Gülşen-i Râz, Sadık Yalsızuçanlar, Timaş Yayınları, İstanbul 1999
 Muzaffer Akkuş, Gülşen-i Raz , (İnceleme-Metin-İndeks-Tıpkıbasım), Niğde Üniversitesi Yayını 2004.

İngilizce'de Gülşen-i Râz
 The Secret Rose Garden of Shabistari,Rendered from the Persian by Florence Lederer Edited and Introduced by David Fideler
 The Secret Garden, translated by Johnson Pasha Octagon Press Limited (December 1969)

Ayrıca bakınız
 Mahmud Şebüsteri

Notlar

Dış bağlantılar
 The Secret Rose Garden
 The Mystic Rose Garden

Vahdet-i Vücud
Tasavvuf eserleri

Gülşen-i Râz


The NCAA Division III men's basketball tournament (officially styled as "Championship" instead of "Tournament") is a tournament to determine the NCAA Division III national champion. It has been held annually from 1975 to 2019 & since 2022, but not played in 2020 and 2021 due to COVID-19 issues.

From 1996 to 2012 and 2014 to 2018, the NCAA Division III men's basketball championship was held at the Salem Civic Center in Salem, Virginia. The event had been hosted by the Old Dominion Athletic Conference and the City of Salem. From 2017 to 2020 & since 2022, the tournament has been a 64-team single-elimination tournament, with teams advancing from four sectionals to the semifinals and final in Fort Wayne.

For 2013, as part of the celebration of the 75th NCAA Division I tournament, the championship games in both the NCAA Division II and Division III tournaments were played at Philips Arena, now known as State Farm Arena, in Atlanta. From 2014 to 2018, the final game returned to Salem. Currently, the Final Four is held in Fort Wayne, Indiana at Allen County War Memorial Coliseum. For 2020 only, the national semifinals were to be played in Fort Wayne, but the championship game was to have returned to Atlanta, with the NCAA choosing to hold the championship games of both Divisions II and III as part of the festivities surrounding the men's Division I Final Four; however, the NCAA decided to abandon the tournament after the second round, 16 teams remaining. The NCAA also canceled the 2021 tournament after a majority of D-III conferences chose not to play due to continued COVID-19 issues.  Of teams and conferences that played, D3Hoops' top two ranked teams, No. 1 Randolph-Macon College and No. 2 Trine University, opted to play a self-organised mythical national championship game.  Randolph-Macon won, 69-55.

Christopher Newport is the most recent national champion, beating Mount Union 74–72 to win the 2023 championship.

Qualification
Since 2021–22, a total of 64 bids have been available for each tournament:
44 automatic bids, awarded to the champions of all Division III conferences.
20 at-large bids.

Conference tournaments
Schools in italics are, as of the most recent 2022–23 basketball season, no longer members of that specific conference.

Summary

Source:
Notes

Locations
Reading, Pennsylvania 1975–1976
Rock Island, Illinois 1977–1981
Grand Rapids, Michigan 1982–1988
Springfield, Ohio 1989–1992
Buffalo, New York 1993–1995
Salem, Virginia 1996-2018 (semifinals only in 2013)
Atlanta 2013 (championship game only)
Fort Wayne, Indiana 2019, 2022–

Championships, by team

Schools in italics no longer compete in NCAA Division III.

Programs with at least 20 appearances in the Division III tournament

 List below only includes teams that are currently in Division III.

See also
 NCAA Division III women's basketball tournament
 NCAA Division I men's basketball tournament
 NCAA Division II men's basketball tournament
 NAIA men's basketball tournament

References

External links
 Awards history through 2020-2021 (Archived)
 Coaching records through 2020-2021 (Archived)
 Attendance records through 2020-2021 (Archived)

Recurring sporting events established in 1975


Ülkerspor, 1993 yılında Nasaş Gençlik ve Spor Kulübü'nün Ülker firması tarafından satın alınmasıyla oluşmuş, 2006 yılına kadar faaliyet göstermiş Türk basketbol takımı. Türkiye Basketbol Ligi, Türkiye Kupası ve Avrupa Kupaları'nda çeşitli başarılar göstermiştir. 2006 senesinde Fenerbahçe'nin basketbol şubesine isim sponsoru olmak isteyen Ülker firması, takımın EuroLeague'de oynama hakkını Fenerbahçe'ye devrederek takımın ismini Alpella Spor Kulübü olarak değiştirmiştir.

Tarihçe
Ülkerspor, 1995'te Türkiye Basketbol Ligi finali oynama hakkını kazandı ve Türkiye'yi Koraç Kupası'nda temsil etti. 12 yıllık bir sürede Efes Pilsen ile birlikte ligi sürükleyen iki takımdan biri oldu. Bu süre zarfında 9 kez lig finali oynadı ve 4 şampiyonluk kazandı.

Ülkerspor, altı kez Cumhurbaşkanlığı Kupasını, üç kez de Türkiye Kupasını kazanma başarısını gösterdi.

Başarılar
Türkiye Basketbol Ligi
 Şampiyon (4): 1995, 1998, 2001, 2006
Cumhurbaşkanlığı Kupası
 Şampiyon (6): 1995, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005
Türkiye Kupası
 Şampiyon (3): 2003, 2004, 2005
Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası
  Çeyrek final (1): 1997
Koraç Kupası
  Çeyrek final (1): 1995

Kadro
Not: TBL'de son kez mücadele ettiği 2005-06 sezonu kadrosu.

 Bekir Yarangüme
 Can Özcan
 Caner Topaloğlu
 Caner Öner
 Cüneyt Erden
 Deniz Tunca
 Derya Yannier
 Drago Pasalic
 İbrahim Kutluay
 Jeffery Trepagnier
 Marcus Deshun Haislip
 Mirsad Türkcan
 Oğuz Savaş
 Ömer Onan
 Vrbica Stefanov
 Yasin Görlük

Dış bağlantılar
 TBLStat.net Takım Profili

Ayrıca bakınız
 Alpella Spor Kulübü
 Fenerbahçe Ülker

Türkiye'deki feshedilen basketbol takımları

Ülkerspor


Institut za zborsku glazbu Polifonija hrvatska je udruga.

Povijest
Glazbena radionica mladih Polifonija osnovana je 21. veljače 1998. godine u Osijeku, a od 09. svibnja 2018. djeluje pod nazivom Institut za zborsku glazbu Polifonija. Umjetničko vodstvo čine: dr.sc. Antoaneta Radočaj-Jerković, ravnateljica; Davor Dedić, mag.mus., počasni predsjednik; dr.sc. Majda Milinović, dirigentica Osječkih zumbića; Anja Papa, mag.mus., dirigentica Mlađeg zbora Brevis; te korepetitori Martina Proleta i Zvonimir Glibušić.

Zborovi

U okviru Instituta za zborsku glazbu Polifonija djeluju sljedeći zborovi: Vokalni ansambl Brevis, Dječji zbor Brevis i Dječji zbor Osječki zumbići.

Vokalni ansambl Brevis

Vokalni ansambl Brevis je vrhunski ženski pjevački zbor i dugogodišnji umjetnički projekt dirigentice dr.sc. Antoanete Radočaj-Jerković i klavirskog suradnika Davora Dedića.

Zbor je već godinama jedan od najuglednijih hrvatskih pjevačkih zborova o čemu svjedoče brojna priznanja i nagrade, umjetnički projekti i suradnje te koncertna gostovanja po cijelom svijetu.

Umjetnički identitet zbora sastoji se od izuzetno visoke razine vokalnih mogućnosti pjevačica, prepoznatljivog zborskog zvuka, originalnosti i proaktivnosti u odabiru i interpretaciji zborskog repertoara te od jedinstvenog scenskog šarma kojim ansambl na posebno dojmljiv način zaokružuje umjetnički dojam svake izvedbe.

Svojim najvećim uspjesima, Vokalni ansambl Brevis smatra nezaboravne koncertne nastupe u najprestižnijim svjetskim koncertnim dvoranama kojima je Osijek i Hrvatsku proslavio u svijetu. To su: Carnegie Hall u New Yorku (2013), Grand Philharmonic Hall (2016) u Sankt Peterburgu i Sydney Opera House u Sydneyu (2017).

Dječji zbor Brevis

Dječji zbor Brevis osnovan je 2004. godine kao pomladak Vokalnog ansambla Brevis. Zbor okuplja pedesetak djevojčica i dječaka u dobi od 10 do 18 godina. Sudjelovao je u mnogim projektima zajedno s Vokalnim ansamblom Brevis.

Dječji zbor Osječki zumbići

Dječji zbor Osječki zumbići osnovan je 1989. godine i djelovao je pod vodstvom prof. Jelene Burić do 2000. godine, a od 1995. godine je u radu sudjelovala i kasnijih godina nastavila vođenje zbora (i ostalih zborova u okviru tadašnje GRM Polifonije) dr.sc. Antoaneta Radočaj-Jerković. Nakon uključivanja u Institut za zborsku glazbu Polifonija rast i popularnost Zumbića su nastavljeni te su postignuti brojni uspjesi. Od 2013. godine su dirigentice i voditeljice Majda Milinović i Anja Papa, a klavirska suradnica je Martina Proleta.

Izvori
 Brevis Osijek, www.brevis-osijek.com
 Jedinstven i prepoznatljiv centar zborske izvrsnosti, Glas Slavonije, 21. lipnja 2018.

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Zborovi Instituta za zborsku glazbu "Polifonija" međunarodno višestruko nagrađeni, sib.net.hr, 23. studenoga 2020.

Hrvatska glazba
Hrvatske udruge

Institut za zborsku glazbu Polifonija


Matías Luis Jalaf (7 de septiembre de 1984 - Ciudad de Mendoza, Provincia homónima) es un piloto argentino de automovilismo de velocidad. Compitió en categorías como el Turismo Carretera, el Top Race y la Fórmula Renault Argentina. A lo largo de su carrera obtuvo dos subcampeonatos en 2003 en la Fórmula Renault Argentina y en 2004 en el TC Mouras, llamado en ese entonces TC Pista B. Por esta distinción, Jalaf conseguiría ascender al Turismo Carretera en 2005 donde se destacó por ser defensor de la marca Ford.

También en 2011, tuvo una participación en el Top Race V6 con un Mercedes-Benz Clase C del equipo Crespi Competición.

En el 2009 y 2012 Matías logró entrar en la Copa de Oro Río Uruguay Seguros.

En el año 2015, anunció por primera vez un cambio de marca al pasar a competir con un Torino Cherokee dentro de la escudería de Julio Catalán Magni. Tras esa temporada, en 2016 anunció su pase a la escudería Indecar Racing, con la cual continuó compitiendo con la marca Torino. En el año 2018, anunció su continuidad en el equipo Indecar pero retornando a la marca Ford.

Trayectoria
 2002: Formula Renault Argentina (Crespi-Renault)
 2003: Subcampeón Formula Renault Argentina (Crespi-Renault)
 Formula Súper Renault Argentina (Dallara-Renault)
 2004: Subcampeón TC Mouras, ex-TC Pista B (Ford Falcon)
 Formula Renault Argentina (Crespi-Renault)
 Formula Súper Renault Argentina (Dallara-Renault)
 2005: Turismo Carretera (Ford Falcon)
 2006: Turismo Carretera (Ford Falcon)
 Top Race V6 (Ford Mondeo II)
 2007: Turismo Carretera (Ford Falcon)
 Top Race V6 (Citroën C5 I)
 2008: Turismo Carretera (Ford Falcon)
 Top Race V6 (Mercedes-Benz Clase C)
 2009: Turismo Carretera, clasificado al Play Off (Ford Falcon)
 Top Race V6 (Mercedes-Benz Clase C)
 2010: Turismo Carretera (Ford Falcon)
 2011: Turismo Carretera (Ford Falcon)
 Top Race V6 (Mercedes-Benz Clase C)
 2012: Turismo Carretera (Ford Falcon)
 2013: Turismo Carretera (Ford Falcon)
 2014: Turismo Carretera (Ford Falcon)
 2015: Turismo Carretera (Ford Falcon)
 2016: Turismo Carretera (Torino Cherokee)
 2017: Turismo Carretera (Torino Cherokee)
 Turismo Nacional C3 (Volkswagen Vento)
 2018: Turismo Carretera (Ford Falcon)

Referencias

Enlaces externos
 Jalaf en Twitter

 Matías Jalaf en Driver DataBase
 Ficha en Top Race
 Ficha en ACTC

Pilotos de Turismo Carretera
Pilotos de TC Pista
Pilotos de Top Race
Pilotos de automovilismo de Argentina
Pilotos de Fórmula Renault Argentina
Pilotos de Fórmula Súper Renault Argentina

Matías Jalaf


În fiecare zi este un film românesc din 1987 regizat de Felicia Cernăianu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1987 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1987
Filme de comedie românești

În fiecare zi


Unión Sport Club se inscribió en la lista de campeones y Dos Caminos Sport Club ocupó el segundo lugar.

Equipos y Clasificación final

Participantes en el Campeonato De Primera División de 1932, en escala (del primero al último) según puntaje clasificatorio final:

 Union SC (Campeón)
 Deportivo Venezuela (subcampeón)
 Dos Caminos SC
 Loyola SC
 Centro Atlético
 Alemania FC
 Nueva Esparta FC
 Italia FC

Unión Sport Club
Campeón título

Varios

También se disputó en 1932 en Caracas la Copa Relámpago con Deportivo Venezuela, Unión SC, Alemania, Dos Caminos y Nueva Esparta.

Club Deportivo Español se fundó en la capital venezolana durante agosto con los directivos Luis Cemborain, José Cuní, Salvador Cuní, Pablo Cernuda, Jaime Aragonés, J. Solsona, E. Sánchez, D.Molins, J.Valls y P. Miró. De acuerdo con Fernando Ríos y Napoleón Arráiz "El Hermanito", en sus respectivas publicaciones (Selecciones de Fútbol/Caracas y su 'Fútbol de antaño').

En 1932 aumentó el roce internacional. Tres equipos visitaron Caracas: los barcos Karlsuhe (Alemania) y Simón Bolívar (Holanda), además del equipo CRKSV Jong Holland (Curazao). Al revés: tres conjuntos de la capital caraqueña viajaron a las islas del mar Caribe. Unión Sport Club a Curazao, y Deportivo Venezuela con Dos Caminos a Trinidad y Tobago.

Notas

Referencias
 Eliézer Pérez / www.futboldevenezuela.com.ve
 Libro Caracas y su fútbol de antaño, Napoleón Arráiz "El Hermanito", 1952.
 Libro Selecciones de Fútbol, Fernando Ríos, 1952.
 Revista Élite

1932
Fútbol en Venezuela en 1932

Campeonato de Primera División 1932 (Venezuela)


بيل وسيباستيان  رواية للكاتبة الفرنسية سيسيل أوبري  عن صبي اسمه سيباستيان عمره 6 سنوات وكلبه بيل اللذان يعيشان في قرية صغيرة في جبال الألب على الحدود بين فرنسا وإسبانيا مع جده وأخته وأخيه، بعد أن توفت أمه الغجرية مباشرة بعد ولادة ابنها سيباستيان.

تم تحويل القصة إلى مسلسل تلفزيوني عام 1965، وأنمي ياباني عام 1981.

مراجع

روايات أطفال عن حيوانات
روايات أطفال فرنسية
روايات تجري أحداثها في فرنسا
روايات عن الكلاب
روايات فرنسية 1965
روايات فرنسية أنتجت سينمائيا
روايات فرنسية حولت إلى عروض تلفزيونية
روايات متلفزة
روايات مغامرات فرنسية
كتب أطفال 1965
كتب أطفال تقع أحداثها في فرنسا
روايات أطفال عن الكلاب

بيل وسيباستيان


La Coupe du Portugal de football 2000-2001 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 10 juin 2001, à l'Estádio Nacional do Jamor, entre le FC Porto et le Club Sport Marítimo. Le FC Porto remporte son onzième titre en battant Marítimo 2 à 0.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 2000-2001

2000-2001
Portugal

Coupe du Portugal de football 2000-2001


معاهدة نيستاد (بالروسية: Ништадтский мир، بالفنلندية: Uudenkaupungin rauha، بالسويدية: Freden i Nystad) وقعت في سنة 1721 ببلدة نيستاد السويدية التي هي اليوم بلدة أوسيكاوبونكي الفنلندية. أنهت حرب الشمال العظيمة، واستحوذت روسيا بموجبها على أراضي استونيا وليفونيا وإيغريا، فضلا عن الكثير من كاريليا وعدد من جزر بحر البلطيق من السويد وحل بطرس الأكبر قيصر روسيا محل الملك فريدريك الأول ملك السويد كحاكم للمقاطعات التي استولى عليها. بنى بطرس الأكبر سانت بطرسبورغ في الأراضي التي احتلتها روسيا. سجلت المعاهدة بروز روسيا كقوة عظمى في أوروبا في مكان السويد. وأعادت روسيا المناطق التي احتلتها من فنلندا ودفعت مليوني ثالر فضي إلى السويد على سبيل التعويض عن الأراضي التي خسرتها لصالح روسيا. بينما انتهى الصراع مع الأطراف الأخرى. هانوفر وبروسيا والدانمارك والنرويج بإبرام معاهدات ستوكهولم عامي 1719 و1720.

معرض صور

مراجع

السويد في 1721
روسيا في 1721
فنلندا في 1721
أوسيكاوبونكي
إستونيا في القرن 18
إنغيريا
تاريخ البرزخ الكاريلي
تاريخ السويد
تاريخ إستونيا
حرب الشمال العظمى
ليفونيا السويدية
معاهدات في 1721
معاهدات الإمبراطورية الروسية
معاهدات ترتبت عليها تعديلات حدودية
معاهدات حرب الشمال العظمى
معاهدات سلام
معاهدات سلام السويد
معاهدات سلام روسيا

معاهدة نيستاد


القطب الكهربائي (يسمى أيضاً: المسرى الكهربائي، الإلكترود) هو موصل كهربائي يستعمل مع جزء آخر غير معدني (مثل نصف الموصلات، أو كهرل (محلول ملحي أو حامضي) أو فراغ (مثل أنبوب نيون) لتكوين دائرة كهربائية. وترجع تلك التسمية إلى فراداي حيث أخذ كلمة electrode عن كلمة electron اليونانية والتي تعني الكهرمان، التي اخذت عنها كلمة كهرباء. وأضاف عليها كلمة hodos والتي تعني مسلك أو طريق.

القطب الموجب والسالب في الخلية الكهربائية

يسمى القطب الكهربائي في الخلية الجلفانية إما بالقطب السالب (مصعد) أو القطب الموجب (مهبط). ويُعرف الآن المصعد anode بأنه القطب الذي تخرج منه الإلكترونات من الخلية الكهربائية وحيث تحدث الأكسدة، والمهبط cathode بأنه القطب الذي تدخل منه الإلكترونات الخلية وعنده يحدث تفاعل اختزال. وكلا من القطبين يمكن أن يكون مصعد أو مهبط بحسب الجهد الكهربائي الموصل بالخلية.

عامود بطارية

عامود بطارية ويسمى أحيانا الخلية الأولية هو نوع من الخلايا الكهربائية التي لا يمكن عكس التفاعل فيها. ويكون فيها المصعد دائما القطب السالب والمهبط القطب الموجب، وهي تستعمل مرة واحدة ولا يعاد شحنها بعد استهلاكها وتفريغها.

خلية يعاد شحنها

هناك نوع من الخلايا الكهربائية التي يعاد شحنها بعد تفريغها، وتسمى أحيانا خلية ثانوية.ويمكن عكس التفاعلات الكيميائية في هذا النوع من الخلايا الكهربائية. فعند شحن الخلية بتطبيق جهد كهربائي خارجي يصبح المصعد القطب الموجب والمهبط القطب السالب. وخلال إعادة شحن الخلية تنعكس التفاعلات الكيميائية داخل الخلية، فخلال عملية الشحن بوساطة توصيل قطبي الخلية بمصدر كهربائي خارجي ينعكس سير الإلكترونات في الخلية ويعاد تكوين المواد في الخلية إلى حالها الأصلي. ولذالك تسمى أحيانا المركم.
مثال لتلك الخلية: بطارية السيارة وبطارية الرصاص.

نوع آخر من الأقطاب الكهربائية

يكون في أنابيب التفريغ الكهربائي مثل مصباح النيون أو في ثنائي أقطاب diode أو في المكثف الكهرلي يكون المصعد القطب الموجب والمهبط القطب السالب. وتدخل الإلكترونات في هذه الأنظمة (مصباح النيون مثلا) من المهبط (القطب السالب) وتخرج من المصباح من المصعد.

كما يمكن أن يكون في النظام أكثر من قطبين. فيمكن إضافة قطب ثالث كما في الصمام الإلكتروني حيث يقوم القطب، وغالبا ما يكون المصعد بتوجيه الإلكترونات داخل الصمام، ويُصنع هذا القطب الثالث عادة من معدن خامل أو الجرافيت حتى لا يتآكل سريعا. مثال على ذلك صمام الشعاع الكاثودي.

أقطاب اللحام الكهربائي

يستعمل لحام القوس الكهربائي قطبا لتوصيل التيار الكهربائي بين جزئين معدنيين للحامهما. ويوجد نوعان من تلك الأقطاب : نوع يُستهلك خلال عملية اللحام كما في قوس اللحام المعدني ونوع لا يـُستهلك كما في قوس لحام التنجستن. وعند اللحام بالتيار الكهربائي المستمر قد يشكل القطب المستخدم مصعدا أو مهبطا بحسب عملية اللحام المطلوبة. أما في حالة اللحام بالتيار المتردد فلا يعتبر قطب اللحام مصعدا أو مهبطا.

انظر أيضًا
 خلية جلفانية
 مصعد (كيمياء)
 مهبط (كيمياء)
 قطبية (فيزياء)
 قطب انتقائي للأيون

مراجع

كهرباء

قطب كهربائي


Kreativne industrije odnose se na niz gospodarskih aktivnosti koje ukjučuju stvaranje ili upotrebu znanja i informacija. Naziva se još i kulturnom industrijom, posebice na području Europe ili kreativnom ekonomijom,  dok je na prostoru Latinske Amerike i Kariba nedavno prozvana kao Narančasta ekonomija.

Prema Howkinsu kreativna ekonomija obuhvaća oglašavanje, arhitekturu, umjetnost, zanate, dizajn, modu, film, glazbu, izvedbene umjetnosti, izdavaštvo, istraživanje i razvoj, softver, igračke i igre, TV i radio te video igre. Neki učenjaci smatraju kako je obrazovna industrija, uključujući javni i privatni sektor, također dio kreativne industrije.  Posljedično, ostaju različite definicije sektora.

Kreativne industrije polako postaju sve važnije za gospodarsko blagostanje, a njezini zagovornici sugeriraju kako je " ljudska kreativnost temeljni ekonomski resurs", te da će "industrije dvadeset prvog stoljeća sve više ovisiti o generacijama koje stvaraju znanje kroz kreativnost i inovativnost".

Definicije
Različiti autori dali su raznovrsne prijedloge o tome koje aktivnosti je potrebno uključiti u koncept "kreativnih industrija", dok je s druge strane sam naziv postao sporno pitanje zbog značajnih razlika i preklapanja između pojmova "kreativna industrija", "kulturna industrija" i "kreativna ekonomija" l.

Lash i Urry impliciraju kako svaka od kreativnih industrija ima "nesvodivu jezgru" koja se bavi "razmjenom financijskih sredstava za prava intelektualnog vlasništva ". Ovo možemo razaznati i u definiciji britanske vlade, Odjela za kulturu, medije i sport koja kreativne industrije opisuje kao:

 "one industrije koje imaju svoje podrijetlo u individualnoj kreativnosti, vještini i talentu te imaju potencijal stvaranja bogatstva i radnih mjesta generiranjem i iskorištavanjem intelektualnog vlasništva"

Od 2015. godine Odjel za digitalnost, kulturu, medije i sport (DCMS) razlikuje 9 kreativnih sektora:

 Oglašavanje i marketing
 Arhitektura
 Zanati
 Dizajn : produkt, grafički i modni dizajn
 Film, TV produkcije, TV, video, radio i fotografija
 Informatička tehnologija, softverske i računalne usluge
 Izdavači
 Muzeji, galerije i knjižnice
 Glazbena, izvedbena i likovna umjetnost

John Howkins bi ovom popisu nadodao još i igračke i igre, kao i mnogo šire područje istraživanja i razvoja u znanosti i tehnologiji. Također, neki smatraju kako bi se ovom popisu trebala nadodati i gastronomija.

Na ovom popisu ne nalazimo različita područja inženjerstva, koja proizlaze iz izvješća DCMS-a, a razlog tome je vjerojatno činjenica da inženjeri zauzimaju relevantne pozicije u "nekulturnim" korporacijama, između ostalog, obavljajući, aktivnosti vezane za projekt, upravljanje, rad, održavanje, analizu rizika i nadzora. Međutim, povijesno i sada, nekoliko zadataka inženjera može se smatrati kreativnim, domišljatim i inovativnim. Doprinos inženjeringa svakako predstavljaju novi proizvodi, procesi i usluge.

Hesmondhalgh je smanjio popis na ono što on naziva "glavne kulturne industrije", a to su oglašavanje i marketing, emitiranje, filmske, internetske i glazbene industrije, tiskanog i elektroničko izdavaštvo te video i računalne igre. Njegova definicija se odnosi samo na one industrije koje stvaraju "tekstove" ili "kulturne artefakte" te koje se bave nekim oblikom industrijske reprodukcije.

Popis DCMS-a se pokazao kao utjecajan, zbog čega su ga mnoge druge države prihvatile. S druge strane je također i krittiziran zbog njegove podjele na sektore koja prikriva podjelu između takozvanog "lifestyle poslovanja", neprofitnih i većih poduzeća te između onih koji primaju državne subvencije (npr. film) i onih koji ih ne primaju (npr. računalne igre). Uključivanje trgovine antikvitetima je često pod upitnikom, jer ona u pravilu ne uključuje proizvodnju (osim reprodukcije i krivotvorina). Također je dovedeno u pitanje i uključivanje svih računalnih usluga.

Neka područja, poput Hong Konga, radije su oblikovala svoju politiku koja se vrti oko jačeg fokusa na vlasništvo autorskih prava u lancu vrijednosti. Oni su usvojili klasifikaciju Svjetske trgovinske organizacije za intelektualno vlasništvo (WIPO), koja kreativne industrije dijeli prema tome tko je vlasnik autorskih prava u različitim fazama tijekom proizvodnje i distribucije kreativnog sadržaja.

Međuamerička razvojna banka (IDB) je kreativne industrije za prostor Latinske Amerike i Kariba nazvala "Narančastom ekonomijom", a definira se kao "skupina povezanih aktivnosti kroz koje se ideje pretvaraju u kulturna dobra i usluge čija je vrijednost određena intelektualnim vlasništvom."

Drugi su predložili razliku između industrija koje su otvorene za masovnu proizvodnju i distribuciju (film i video; videoigre; emitiranje; izdavaštvo) i industrija koje su primarno bazirane na obrt te su namijenjene za potrošnju u određenom vremenu i mjestu (vizualna umjetnost; izvedbena umjetnost; kulturna baština).

Kako se kreativni radnici broje
DCMS klasificira poduzeća i zanimanja kao kreativnima prema tome što poduzeće prvenstveno proizvodi te što radnik u prvom redu radi. Na primjer, tvrtka koja se bavi proizvodnjom ploča, bila bi svrstana u sektor glazbene industrije, dok bi radnik koji svira klavir bio klasificiran kao glazbenik.

Primarna svrha ovoga je odrediti količinu - na primjer, može se koristiti za prebrojavanje broja tvrtki i radnika koji su kreativno zaposleni na bilo kojoj lokaciji te istovremeno identificirati mjesta s posebno visokom koncentracijom kreativnih aktivnosti.

To dovodi do određenih komplikacija koje nisu odmah očigledne. Na primjer, zaštitar koji radi za glazbenu kompaniju, klasificirao bi se kao kreativni zaposlenik, iako on nije kreativno zaposlen.

Ukupan broj kreativnih zaposlenika izračunava se kao zbroj:

 Svi radnici zaposleni u kreativnim industrijama, ne glede na to jesu li oni kreativno zaposleni ili ne (npr. svi glazbenici, zaštitari, čistači, računovođe, menadžeri itd. koji rade za diskografsku kuću)
 Svi radnici koji su kreativno zaposleni ali ne rade u kreativnim industrijama (npr. profesorica klavira u školi). Također uključuje i one osobe čiji je sekundarni posao kreativan, na primjer, osoba koja vikendom ima nastupe, piše knjige ili stvara umjetnička djela u svoje slobodno vrijeme.

Svojstva ili karakteristike
Richardu E. Cavesu,  smatra kako kreativne industrije odlikuje sedam ekonomskih karakteristika:

 Načelo "Nitko ne zna" : neizvjesnost potražnje postoji jer reakcija potrošača na proizvod nije poznata unaprijed niti je lako razumljiva kasnije.
 Umjetnost za dobrobit umjetnosti : radnicima je stalo do originalnosti, tehničkih profesionalnih vještina, harmonije itd. kreativnih dobara te su voljni pristati na niže plaće od onih koje nude 'monotoni' poslovi.
 Načelo neobične mješovite skupine : za relativno složene kreativne proizvode (npr. filmove), produkcija zahtijeva unos različitih vještina. Svaki kvalificirani unos mora biti prisutan i raditi na nekoj minimalnoj razini kako bi proizveo vrijedan rezultat.
 Beskrajna raznolikost : proizvodi se razlikuju po kvaliteti i jedinstvenosti; svaki proizvod je posebna kombinacija inputa koji vode do beskonačne raznolikosti opcija (npr. djela kreativnog pisanja poput poezije, romana, scenarija ili drugo).
 A/B popis : vještine su okomito diferencirane. Umjetnici su rangirani prema svojim vještinama, originalnosti i stručnosti u kreativnim procesima i/ili proizvodima. Male razlike u vještinama i talentu mogu dovesti do velikih razlika u (financijskom) uspjehu.
 Vrijeme leti : prilikom koordiniranja složenih projekata s inputima različitih vještina, vrijeme je ključno.
 Umjetnost opstaje : neki kreativni proizvodi imaju aspekte trajnosti koji se pozivaju na zaštitu autorskih prava, omogućujući kreatoru ili izvođaču da zarađuju od toga.

Karakteristike koje je Caves opisao kritizirana su kao previše stroga (Towse, 2000). Nisu svi kreativni radnici vođeni isključivo 'umjetnost za dobrobit umjetnosti'. Karakteristika 'Umjetnost opstaje' također vrijedi i za određene nekreativne proizvode (tj. licencirane proizvode). Karakteristika 'Vrijeme leti' vrijedi i za velike građevinske projekte. Kreativne industrije stoga nisu jedinstvene, ali općenito imaju više ocjene za te karakteristike u odnosu na nekreativne industrije.

Razlika od "Kulturnih industrija"
Često se postavlja pitanje granice između kreativnih industrija i sličnog pojma kulturnih industrija. Kulturne industrije su najbolje opisane kao pomoćni sektor kreativnih industrija. Kulturne industrije uključuju industrije koje su usredotočene na kulturni turizam i baštinu, muzeje i knjižnice, sport i aktivnosti na otvorenom te niz aktivnosti vezanih za  'načina života' koje se nedvojbeno kreću od lokalnih izložbi kućnih ljubimaca do mnoštva zanimanja hobista. Prema tome, kulturne industrije su više zabrinute o isporuci drugih vrsta vrijednosti - uključujući kulturno i društveno blagostanje - nego prvenstveno na osiguranje novčanih vrijednosti.

Kreativna klasa
Neki autori, poput američkog teoretičara urbanih studija Richarda Floride, zalažu se za širi fokus na proizvode radnika znanja i sude "kreativnoj klasi" da uključe gotovo sve one koji nude profesionalne usluge temeljene na znanju.

Kreativna klasa i raznolikost
Floridin fokus navodi ga da obrati posebnu pozornost na prirodu kreativne radne snage. U studiji o tome zašto se čini da određeni američki gradovi, poput San Francisca, privlače kreativne producente, Florida tvrdi da visok udio radnika iz "kreativne klase" daje ključni doprinos kreativnoj proizvodnji, a to je ono što poduzeća traže. On nastoji kvantitativno utvrditi važnost različitosti i multikulturalizma u dotičnim gradovima, na primjer,  postojanje značajne javne gay zajednice, etnička i vjerska raznolikost i tolerancija.

Ekonomski doprinos
Globalno gledano, kreativne industrije, izuzmemo li softver i opća znanstvena istraživanja i razvoj, činile su oko 4% svjetske ekonomske proizvodnje 1999. godine, što je posljednja godina za koju su dostupni sveobuhvatni prikupljeni podaci. Procjene outputa koji odgovaraju znanstvenom istraživanju i razvoju sugeriraju da bi se dodatnih 4-9% moglo pripisati sektoru ukoliko se njegova definicija proširi na uključivanje takvih aktivnosti, iako brojke značajno variraju među različitim zemljama.

2015. godine Svjetska organizacija za intelektualno vlasništvo (WIPO) pomogla je u pripremi nacionalnih studija koje su mjerile veličinu preko 50 industrija autorskih prava diljem svijeta. Rezultati ponovne studije pokazuju kako doprinos BDP-a nacionalnim gospodarstvima varira između 2% i 11%.

Uzmemo li Ujedinjeno Kraljevstvo kao primjer, u kontekstu drugih sektora, kreativne industrije daju daleko značajniji doprinos outputu nego ugostiteljstvo ili komunalne usluge te dostavljaju četiri puta veći učinak zahvaljujući poljoprivredi, ribarstvu i šumarstvu. Što se tiče zapošljavanja i ovisno o definiciji uključenih aktivnosti, ovaj je sektor glavni poslodavac za otprilike 4-6% radnog stanovništva Ujedinjenog Kraljevstva, iako je to još uvijek znatno manje od zaposlenosti kod tradicionalnih područja rada kao što su maloprodaja i proizvodnja.

Unutar sektora kreativnih industrija, uzimajući u obzir Ujedinjeno Kraljevstvo, tri najveća podsektora su dizajn, izdavaštvo te televizija i radio. Oni zajedno čine oko 75% prihoda i 50% zaposlenosti.

U gospodarstvima poput Brazila, na primjer, studija iz 2021. godine koja je proučavala intelektualno vlasništvo intenzivnih sektora u razilskom gospodarstvu, otkrila je da se 450 od 673 ekonomskih klasa u Brazilu može klasificirati kao intelektualno vlasništvo intenzivnih sektora koji zajedno zapošljavaju 19,3 milijuna ljudi. Ukupni udio u BDP-u brazilske kreativne industrije je između 2014. i 2016., kada se radio ovaj izračun od 450 ekonomskih klasa, iznosio 2,1 trilijuna brazilskih reala ili 44,2% BDP-a Brazila.

Zbog složenih lanaca opskrbe kreativne industrije ponekad je teško izračunati točne brojke za bruto dodanu vrijednost svakog podsektora. To je naročito slučaj za podsektore koji su usmjereni na usluge kao što je oglašavanje, dok je u podsektorima usmjerenim na proizvode kao što su obrti puno jednostavnija.

Možda postoji tendencija da javno financirane usluge razvoja kreativnih industrija netočno procjenjuju broj kreativnih poduzeća tijekom procesa mapiranja. Također, postoji nepreciznost u gotovo svim sustavima poreznih zakona koji određuju nečiju profesiju, budući da mnogi kreativni ljudi rade istovremeno u više uloga i poslova. Oba ova čimbenika znače da službene statistike koje se odnose na kreativne industrije treba tretirati s oprezom.

Kreativne industrije u Europi daju značajan doprinos gospodarstvu EU-a, stvarajući oko 3% BDP-a EU-a – što odgovara godišnjoj tržišnoj vrijednosti od milijarde te zapošljava oko 6 milijuna ljudi. Osim toga, ovaj sektor ima ključnu ulogu u poticanju inovacija, posebno za uređaje i mreže. EU bilježi drugu najveću gledanost televizije na globalnoj razini, proizvodeći više filmova nego bilo koja druga regija u svijetu. U tom smislu, novopredloženi program "Kreativna Europa" (srpanj 2011.) pomoći će u očuvanju kulturne baštine povećavajući pokretljivost kreativnih radova unutar i izvan EU.  Program će imati značajnu ulogu u poticanju prekogranične suradnje, promicanju vršnjačkog učenja i povećanju profesionalnosti ovih sektora. Komisija će potom predložiti financijski instrument kojim upravlja Europska investicijska banka da osigura dužničko i vlasničko financiranje kulturnih i kreativnih industrija. Uloga nedržavnih aktera unutar upravljanja s medijima više neće biti zanemarena. Stoga, izgradnja novog pristupa koji veliča presudnu važnost europske industrije jednakih uvjeta za sve, može potaknuti usvajanje politika usmjerenih na razvoj povoljnog okruženja, omogućujući europskim tvrtkama, kao i građanima da koriste svoju maštu i kreativnost – oba su izvori inovacija, a time i konkurentnosti i održivosti. Pretpostavlja se da će prilagoditi regulatorne i institucionalne okvire za potporu privatno-javne suradnje, posebice u sektoru medija. EU stoga planira razviti klastere, instrumente financiranja kao i aktivnosti predviđanja za potporu ovom sektoru. Europska komisija želi pomoći europskim stvarateljima i audiovizualnim poduzećima da razviju nova tržišta korištenjem digitalne tehnologije te postavlja pitanje kako kreiranje politike može najbolje pomoći da se to postigne. Poduzetnička kultura morat će imat pozitivniji stav prema preuzimanju  rizika kao i sposobnosti za inovacije koje će predviđati buduće trendove. Kreativnost igra važnu ulogu u upravljanju ljudskim resursima jer umjetnici i kreativni profesionalci mogu razmišljati na drugačiji i originačan način, ne koristeći tradicionalne i očekivane metode. Štoviše, nova radna mjesta koja zahtijevaju nove vještine stvorena u gospodarstvu nakon krize trebaju podržavati mobilnost radne snage kako bi se osigurala zaposlenost ljudi tamo di su njihove vještine najpotrebnije.

U SAD-u
U uvodu posebnog izdanja časopisa "Work and Occupations" iz 2013. godine o umjetnicima u američkoj radnoj snazi, gostujući urednici tvrde da se ispitivanjem njihovog radnog života mogu identificirati karakteristike i radnje koje pomažu i pojedinačnim radnicima i kreatorima politike da se prilagode promjenjivim ekonomskim uvjetima. Elizabeth Lingo i Steven Tepper navode više izvora koji sugeriraju da skupovi vještina umjetnika omogućuju da "rade izvan postojećih tržišta i stvore potpuno nove prilike za sebe i druge". Konkretno, Lingo i Tepper sugeriraju da su umjetnički radnici "katalizatori promjena i inovacija" jer se "susreću s posebnim izazovima u upravljanju nejasnoćama, razvijanju i održavanju relativnog identiteta i formiranju zajednice u kontekstu individualne poduzetničke ekonomije". Zbog ovih prilagodljivih vještina, prijedlog je da proučava način na koji se umjetnici nose s neizvjesnošću te koji su to faktori koji utječu na njihov uspjeh, trebali biti relevantni za razumijevanje ovih širih društvenih i ekonomskih trendova s kojima se suočava današnja (i sutrašnja) radna snaga.

Ovaj pogled na umjetnika kao zagovornika promjena, mijenja pitanja koja istraživači postavljaju o kreativnim ekonomijama. Stara istraživačka pitanja bila su usredotočena na teme poput što su to "vještine, radna praksa, ugovori, razlike u plaćama, poticaji za zapošljavanje, formalne svjedodžbe, programi zapošljavanja i tokovi rada različitih kategorija zanimanja". Prema Tepperu i Lingo primjeri novih pitanja uključuju:

 Kako umjetnici stvaraju promjene na samom tržištu rada i načinu na koji se kulturni rad obavlja?
 Kakav je njihov proces inovacije i poduzetništva?
 Koja je priroda njihovog posla i resurse koje koriste?
 Kako različite mrežne strukture stvaraju različite prostore mogućnosti?
 Kako umjetnički radnici stvaraju i upravljaju planiranom slučajnošću – prostorima i razmjenama koje proizvode neočekivane suradnje i prilike?
 Kako kreativni radnici posreduju i sintetiziraju preko strukovnih, žanrovskih, geografskih i industrijskih granica kako bi stvorili nove mogućnosti?

Šira uloga
Dok se neke vodeće zemlje svijeta natječu na tradicionalnim tržištima kao što je proizvodnja, mnogi uviđaju kako je kreativna industrija ključna komponenta u novim gospodarstvima znanja, da je sposobna pružiti urbanu regeneraciju, često kroz inicijative povezane s iskorištavanjem kulturne baštine koja dovodi do povećanog turizma. Često se tvrdi da će u budućnosti, ideje i mašta zemalja poput Ujedinjenog Kraljevstva biti njihova najveća vrijednost. U prilog ovom argumentu ide to što su brojna sveučilišta u Ujedinjenom Kraljevstvu počela su nuditi kreativno poduzetništvo kao posebno područje za studiranje i istraživanje. Doista, brojke vlade Ujedinjenog Kraljevstva otkrivaju da kreativne industrije u toj zemlji zapošljavaju više od milijun ljudi te britanskom gospodarstvu donose milijarde, iako skupovi podataka na kojima se temelje ove brojke nisu pouzdani.

Posljednjih su godina kreativne industrije postale 'sve privlačnije vladama izvan razvijenog svijeta'. Godine 2005. Konferencija Ujedinjenih naroda o trgovini i razvoju (UNCTAD) 11 panel visoke razine o kreativnim industrijama i razvoju, podnijela je službeni zahtjev za nekoliko studija kako bi se identficirali izazovi i prilike s kojima se suočava rast i razvoj kreativnih industrija u industrijama u razvoju. Cunningham je rekao da iskorištavanje kreativnosti sa sobom donosi potencijal stvaranja novog bogatstva, uzgoj lokalnih talenata i stvaranje kreativnog kapitala, razvoj novih izvoznih tržišta, značajne multiplikacijske učinke u cijelom gospodarstvu, korištenje informacijsko komunikacijskih tehnologija i povećanu konkurentnost u sve globalnijoj ekonomiji. Ključni pokretač interesa za kreativne industrije i razvoj je potvrda da vrijednost kreativne proizvodnje leži u idejama i individualnoj kreativnosti, a zemlje u razvoju imaju bogatu kulturnu tradiciju i velik broj kreativnih talenata koji postavljaju osnovne temelje za kreativna poduzeća. Odražavajući sve veći interes za potencijal kreativnih industrija u zemljama u razvoju, u listopadu 2011. u indonezijskoj vladi osnovano je Ministarstvo turizma i kreativne ekonomije, a poznati ekonomist dr. Mari Pangestu imenovan je prvim ministrom na tom položaju.

Vidi također

 Kognitivno-kulturna ekonomija
 Kreativna industrija u Brazilu
 Kulturna industrija
 Industrija zabave
 Doba mašte, teoretsko početno razdoblje u kojem će kreativnost i mašta postati primarni kreatori ekonomske vrijednosti
 Izdavačka industrija
 Pametan grad
 Kreativne usluge

Izvori

Literatura

Gospodarske grane

Kreativne industrije


Der Luchterbaach ist ein etwa zweieinhalb Kilometer langer Bach in der  wallonischen Provinz Luxemburg und ein linker Zufluss der Attert.

Verlauf
Der Luchterbaach entspringt auf einer Höhe von etwa  in einer Wiese nordöstlich von Attert-Nobressart. Er fließt zunächst in östlicher Richtung durch Grünland, kreuzt dann die Rue Burgknapp und erreicht danach den Südzipfel eines kleinen Wäldchen, wo ihn auf seiner linken Seite ein Waldbächlein speist. Der Luchterbaach unterquert nun die Rue del la Halte und läuft weiter durch die offene Flur. Etwas später bildet er dann einen Weiher und  gleich darauf einen zweiten etwas kleineren. Kurz danach mündet er schließlich südwestlich von Attert-Schadeck auf einer Höhe von etwa , direkt neben dem Schlaimbaach, von links in den Canal du Fourneau, einen Nebenarm der Attert.

Einzelnachweise

Attert

Luchterbaach


Die Indische Badmintonmeisterschaft der Saison 2002/2003 fand Anfang Februar 2003 in Guwahati statt. Es war die 67. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Indien.

Finalergebnisse

Weblinks
badmintonindia.org
Finaltag
Endrundenergebnisse

2003
Badminton 2003
Sportveranstaltung in Guwahati

Indische Badmintonmeisterschaft 2002/03


Kart peut avoir plusieurs significations :

Véhicules
 Kart, ou go-kart, petit véhicule destiné essentiellement au loisir et à la compétition sportive. Le mot kart peut désigner plusieurs types de ces véhicules :
 Karting, une discipline du sport automobile ;
 Kart électrique, version électrique du précédant ;
 Voiture à pédales, aussi appelé « kart à pédales », un véhicule à propulsion humaine, principalement destiné à l'usage récréatif des enfants ;
 Dévalkart, ou Déval Kart, véhicule sans système de propulsion, destiné à la descente par inertie.

Autres
 K'ARTS, l'Université nationale des arts de Corée (Korean National University of Arts) ;
 KART est le code OACI de l'Aéroport de Watertown.

Kart (homonymie)


The Stono Rebellion (also known as Cato's Conspiracy or Cato's Rebellion) was a slave revolt that began on 9 September 1739, in the colony of South Carolina. It was the largest enslaved rebellion in the Southern Colonies, with 25 colonists and 35 to 50 Africans killed.  The uprising was led by native Africans who were likely from the Central African Kingdom of Kongo, as the rebels were Catholic and some spoke Portuguese.

The leader of the rebellion, Jemmy, was a literate enslaved man. In some reports, however, he is referred to as "Cato", and likely was held by the Cato, or Cater, family who lived near the Ashley River and north of the Stono River. He led 20 other enslaved Kongolese, who may have been former soldiers, in an armed march south from the Stono River. They were bound for Spanish Florida, where successive proclamations had promised freedom for fugitive slaves from British North America.

Jemmy and his group recruited nearly 60 other enslaved and killed more than 20 whites before being intercepted and defeated by the South Carolina militia near the Edisto River. Survivors traveled another  before the militia finally defeated them a week later.  Most of the captured enslaved humans were executed; the surviving few were sold to markets in the West Indies. In response to the rebellion, the General Assembly passed the Negro Act of 1740, which restricted the enslaved' freedoms and placed a moratorium on importing new enslaved peoples.

Causes

Local factors
Since 1708, the majority of the population of the South Carolina colony were enslaved Africans, as importation of laborers from Africa had increased in recent decades with labor demand for the expansion of cotton and rice cultivation as commodity export crops. Historian Ira Berlin has called this the Plantation Generation, noting that South Carolina had become a "slave society," with slavery central to its economy. Planters bought  slaves taken from Africa to satisfy the increased demand for labor. Most slaves were Black Africans. Many in South Carolina were from the Kingdom of Kongo, which had converted to Catholicism in the 15th century. Numerous slaves had first been sold into slavery in the West Indies (in particular, Barbados) before being sold to South Carolina.

With the increase in slaves, colonists tried to regulate their relations, but there was always negotiation in this process. Slaves resisted by running away or initiating work slowdowns and revolts. At the time, Georgia was still an all-white colony, without slavery. South Carolina worked with Georgia to strengthen patrols on land and in coastal areas to prevent fugitives from reaching Spanish Florida. In the Stono case, the slaves may have been inspired by several factors to mount their rebellion. Spanish Florida offered freedom to fugitive slaves from the Southern Colonies; successive governors in the colony had issued proclamations offering freedom for fugitive slaves in Florida in exchange for converting to Catholicism and serving for a period in the colonial militia. As a line of defense for Spanish Florida's largest settlement of St. Augustine, the settlement of Fort Mose was established by the colonial government to house fugitive slaves which had reached the colony. Stono was  from the Florida line.

A malaria epidemic had recently killed many whites in Charleston, weakening the power of slaveholders. Lastly, historians have suggested the slaves organized their revolt to take place on Sunday, when planters would be occupied in church and might be unarmed. The Security Act of 1739 (which required all white males to carry arms even to church on Sundays) had been passed in August of that year in response to earlier runaways and minor rebellions, but it had not fully taken effect. Local officials were authorized to mount penalties against white men who did not carry arms after 29 September.

African background
Jemmy, the leader of the revolt, was a literate slave described in an eyewitness account as "Angolan". Historian John K. Thornton has noted that he was more likely from the Kingdom of Kongo, as were the cohort of 20 slaves that joined him. The slaves were Catholic and some spoke Portuguese, both of which point to Kongo. A lengthy trade relationship with the Portuguese had led to the adoption of Catholicism and learning of the Portuguese language in the kingdom. The leaders of the Kingdom of Kongo had voluntarily converted in 1491, followed by their people; by the 18th century, the religion was a fundamental part of its citizens' identity.  The nation had independent relations with Rome. Slavery was present in the region and it was regulated by Kongo.

Portuguese was the language of trade as well as one of the languages of educated people in Kongo. The Portuguese-speaking slaves in South Carolina were more likely to have learned about offers of freedom by Spanish agents. They would also have been attracted to the Catholicism of Spanish Florida. In the early 18th century, Kongo had been undergoing civil wars, leading to more people being captured and sold into slavery, including trained soldiers. It is likely that Jemmy and his rebel cohort were such military men, as they fought hard against the militia when they were caught, and were able to kill 20 men.

Events of the revolt

On Sunday, 9 September 1739, Jemmy gathered 22 enslaved Africans near the Stono River,  southwest of Charleston. Mark M. Smith argues that taking action on the day after the Feast of the Nativity of Mary connected their Catholic past with present purpose, as did the religious symbols they used. The Africans marched down the roadway with a banner that read "Liberty!", and chanted the same word in unison. They attacked Hutchinson's store at the Stono River Bridge, killing two storekeepers and seizing weapons and ammunition.

Raising a flag, the slaves proceeded south toward Spanish Florida, a well-known refuge for escapees. On the way, they gathered more recruits, sometimes reluctant ones, for a total of 81. They burned six plantations and killed 23 to 28 whites along the way. While on horseback, South Carolina's Lieutenant Governor William Bull and five of his friends came across the group; they quickly went off to warn other slaveholders. Rallying a militia of planters and minor slaveholders, the colonists traveled to confront Jemmy and his followers.

The next day, the well-armed and mounted militia, numbering 19–99 men, caught up with the group of 76 slaves at the Edisto River. In the ensuing confrontation, 23 whites and 47 slaves were killed. While the slaves lost, they killed proportionately more whites than was the case in later rebellions. The colonists mounted the severed heads of the rebels on stakes along major roadways to serve as warning for other slaves who might consider revolt. The lieutenant governor hired Chickasaw and Catawba Indians and other slaves to track down and capture the Africans who had escaped from the battle. A group of the slaves who escaped fought a pitched battle with a militia a week later approximately  from the site of the first conflict. The colonists executed most of the rebels; they sold others to the markets of the West Indies.
This excerpt is from George Cato who said this was passed down in his family.

Aftermath
Over the next two years, slave uprisings occurred independently in Georgia and South Carolina. Colonial officials believed these were inspired by the Stono Rebellion, but historians think the increasingly harsh conditions of slavery since the beginning of the 18th century under the rice and cotton cultures were sufficient cause.

Planters decided to develop a slave population who were native-born, believing the workers were more content if they grew up enslaved. Attributing the rebellion to the recently imported Africans, planters decided to cut off the supply. They enacted a 10-year moratorium on slave importation through Charleston. When, a decade later, they opened the port to the international slave trade again, planters imported slaves from areas other than the Congo-Angolan region.

In addition, the legislature passed the Negro Act of 1740 to tighten controls: it required a ratio of one white to ten blacks on any plantation. It prohibited slaves from growing their own food, assembling in groups, earning money, or learning to read. In the uncertain world of the colony, several of the law's provisions were based on the assumption that whites could effectively judge black character; for instance, whites were empowered to examine blacks who were traveling outside a plantation without passes, and to take action.

The legislature also worked to improve conditions in slavery in order to avoid problems; it established penalties for masters who demanded excessive work or who brutally punished slaves.  These provisions were difficult to enforce, as the law did not allow slave testimony against whites. They also started a school to teach slaves Christian doctrine.  At the same time, the legislature tried to prevent slaves from being manumitted, as the representatives thought that the presence of free blacks in the colony made slaves restless. It required slaveholders to apply to the legislature for permission for each case of manumission; formerly, manumissions could be arranged privately. South Carolina kept these restrictions against manumission until slavery was abolished after the American Civil War.

Legacy

The Hutchinson's warehouse site, where the revolt began, was declared a National Historic Landmark in 1974.  A South Carolina Historical Marker has also been erected at the site.

The text of the marker reads:
The Stono Rebellion, the largest slave insurrection in British North America, began nearby on September 9, 1739. About 20 Africans raided a store near Wallace Creek, a branch of the Stono River. Taking guns and other weapons, they killed two shopkeepers. The rebels marched south toward promised freedom in Spanish Florida, waving flags, beating drums, and shouting "Liberty!"

The rebels were joined by 40 to 60 more during their 15-mile march. They killed at least 20 whites, but spared others. The rebellion ended late that afternoon when the militia caught the rebels, killing at least 54 of them. Most who escaped were captured and executed; any forced to join the rebels were released. The S.C. assembly [sic] soon enacted a harsh slave code, in force until 1865.

See also
War of Jenkins' Ear
List of National Historic Landmarks in South Carolina
National Register of Historic Places listings in Charleston County, South Carolina

References

Further reading

 Campbell, Ballard C. Campbell, ed. American Disasters: 201 Calamities That Shook the Nation (2008) pp. 22–23
 George Cato, interviewed by Stiles M. Scruggs, " 'As It Come Down to Me:' Black Memories of Stono in the 1930s", in  Mark M. Smith, Stono: Documenting and Interpreting a Southern Slave Revolt, Columbia, SC: University of South Carolina Press, 2005. , pp. 55-d
 Hoffer, Peter Charles: Cry Liberty. The Great Stono River Slave Rebellion of 1739. (Oxford University Press 2010). .
 Rodriguez, Junius P., ed. Encyclopedia of Slave Resistance and Rebellion. Westport, CT: Greenwood, 2006. .
 Shuler, Jack. Calling Out Liberty: The Stono Rebellion and the Universal Struggle for Human Rights. Jackson, MS: University Press of Mississippi, 2009.
 Smith, Mark M., Stono: Documenting and Interpreting a Southern Slave Revolt, Columbia, SC: University of South Carolina Press, 2005. , sourcebook.

 Wood, Peter. Black Majority: Negroes in Colonial South Carolina from 1670 through the Stono Rebellion, New York: Norton, 1975. .

External links

Angolan-American history
Congolese-American history
Conflicts in 1739
Colonial South Carolina
African-American history of South Carolina
18th-century rebellions
Slave rebellions in the United States
History of Catholicism in the United States
1739 in South Carolina
National Historic Landmarks in South Carolina
National Register of Historic Places in Charleston County, South Carolina
African-American Roman Catholicism

Stono Rebellion


Walter Williams (¿Itawamba, Misisipi, Estados Unidos, 14 de noviembre de 1842? - Houston, Texas, Estados Unidos, 19 de diciembre de 1959), fue un supuesto supercentenario estadounidense, que reclamó ser un soldado confederado y el último veterano de guerra superviviente de la Guerra de Secesión estadounidense.

Nacido en el condado de Itawamba, Misisipi, decía haber servido a las órdenes del general John Bell Hood, y haber sido jefe de suministros [foragemaster] en la brigada de Hood y en los Raiders de Quantrill. Cuando John Salling y todos los otros "últimos pretendientes" murieron, Williams pasó a ser considerado el "último veterano confederado". Cuando murió en 1959 en Houston, Texas, a la supuesta edad de 117 años, Ulysses S. Grant III, presidente del Centenario de la Guerra Civil, declaró que el fallecimiento de Williams era una ocasión para el luto nacional, y que ya no volvería a haber memoria viva de aquellas lejanas batallas, sino tan solo historia y leyendas.

Sin embargo, en septiembre de 1959, el periodista Lowell K. Bridwell reveló que no era capaz de encontrar una sola evidencia sustancial, por pequeña que fuera, que apoyara las pretensiones de Williams al respecto de su edad o su servicio militar. Según su investigación, Williams tendría ocho años en el momento en que decía haberse unido al ejército confederado, once meses antes de que la guerra concluyese en 1865. También se comunicó que en los Archivos Nacionales no constaba que ningún Walter G. Williams hubiese servido en el ejército confederado procediendo de su lugar de origen en Misisipi ni de Texas, donde su familia se había establecido más tarde. En cambio, en los archivos de Jackson, Misisipi, sí que apareció listado como soldado un tal Walter Washington Williams. Williams arguyó haber utilizado diferentes iniciales de middle name a lo largo de su vida. También se ha sostenido en favor de la historia de Williams que los Archivos del Gobierno Federal son incompletos en lo que respecta a la Confederación, y que las edades signadas en los censos son con frecuencia inexactas. Un artículo de 1991, escrito por William Marvel, volvió a alimentar la polémica proporcionando pruebas que evidenciarían que Williams habría nacido entre octubre de 1854 y abril de 1855.

Independientemente de la controversia, su tumba se halla en el cementerio de la iglesia de Mount Pleasant, cerca de New Baden, en el condado tejano de Robertson. La Comisión del Centenario de la Guerra Civil de Texas proporcionó una placa informativa en 1963.

Centenarios de Estados Unidos
Supercentenarios de Estados Unidos

Walter Williams


Mairead Corrigan Maguire (født Mairéad Corrigan 27. januar 1944) er en nordirsk fredsforkæmper. Sammen med Betty Williams og Ciaran McKeown grundlagde hun Kvinder for Fred (Women for Peace), senere ændret til Fællesskab for Fred Folk (Community for Peace People), en organisation dedikeret til opmuntring til en fredelig løsning på konflikten i Nordirland.

Hun blev tildelt Nobels fredspris i 1976 sammen med Betty Williams for dette arbejde.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Mairead Corrigan på nobelprize.org

Personer fra Nordirland
Modtagere af Nobels fredspris
Nobelprismodtagere fra Storbritannien

Mairead Maguire