John Neilson (July 17, 1776 – February 1, 1848) was a journalist, publisher and politician in Lower Canada (now Quebec). Born in Scotland, he emigrated to Lower Canada in 1791 at age 15, to work in his older brother's publishing company in Quebec City.  On his brother's death a few years later, he inherited the business.  Neilson became one of the leading publishers and booksellers in Lower Canada and in Upper Canada (now Ontario), selling books in both French and English.  He was the editor of the newspaper La Gazette de Québec / The Quebec Gazette, published in English and in French.

Once he was well-established financially, Neilson entered politics.  Elected to the Legislative Assembly of Lower Canada as a supporter of the Parti canadien, he became a strong opponent to the provincial government under the governors appointed by the British government. He argued for greater control of the provincial government by the elected Legislative Assembly of Lower Canada.  In 1823, he and Louis-Joseph Papineau travelled to London to argue against a proposal to merge Lower Canada with Upper Canada. In 1828, he was part of another delegation to London, to make submissions criticizing the financial controls of the governors. Although an ally of some of the leading French-Canadian politicians, such as Papineau, he gradually split with them as they became increasingly more radical during the 1830s.  He opposed the Lower Canada Rebellion which broke out in 1837.

The result of the rebellion was that the two provinces were merged into a single province, the Province of Canada.  In 1841, Neilson was elected to the Legislative Assembly of the new Parliament of the Province of Canada, where he opposed the union.  He was defeated in the general election of 1844, but then was named by the governor to the Legislative Council, the appointed upper house of the Parliament. He held that position for the rest of his life.

Family and early life

Neilson was born in Dornal in the parish of Balmaghie, Scotland, in 1776, son of William Neilson and Isabel Brown.  In 1791, he emigrated to Quebec City, Lower Canada, to work for his older brother, Samuel Neilson, who was operating the newspaper and publishing company of their deceased maternal uncle, William Brown.  John Neilson formally inherited the business in 1793 when his brother Samuel died.  Because he himself was underage, Neilson was under the tutelage of a Presbyterian minister, Alexander Spark, until reaching the age of majority and being able to acquire full control of the business.  In one burst of youthful exuberance, he went to New York without permission, but duly apologised to Spark on his return.

In 1797, he married Marie-Ursule Hubert, a niece of Jean-François Hubert, Bishop of Quebec.  The marriage ceremony was conducted by an Anglican priest in the presence of a Roman Catholic priest.  The couple signed a notarial marriage contract, governed by the coutume de Paris, the French law in force in Lower Canada. He explained in a letter to his mother that he wished to show that he had permanently established himself in Lower Canada, and provide an example that Canadians and British immigrants could live together.  The couple had ten children, with their sons were raised Presbyterians, and their daughters were raised Catholic.

Business career:  publishing, bookselling, landholdings

Neilson steadily developed the printing and book-selling business until he was the leading printer and bookseller in Lower Canada, with major links to Upper Canada.  He published the Quebec Gazette/La Gazette de Québec in English and French. It was the largest circulation newspaper in the two Canadas, and expanded when he imported special types and presses for his business.  He showed strong abilities in business, particularly in keeping detailed track of his finances and accounting.  He would go to court if necessary to ensure payments of his accounts, but preferred to rely on personal relations and private arbitrations in financial disputes. According to his rival James Brown of Montreal, Neilson's publishing house was "the largest consumer of paper in this country".

A large part of his business was publishing government proclamations, forms, and records. He also imported and published books of a general nature, theological texts, hymnals, school books, and books on political philosophy and history, and texts on law and medicine.  He offered texts in both English and French, from the United Kingdom, the United States, and,  after the end of the Napoleonic Wars, from France.  He was a well-read man, and fluent in both English and French.  He developed a large clientele in the professional classes, from both French Canadians and British Canadians.

As a natural outgrowth of his business, Neilson was also interested in literary matters in the province, being a member of various literary societies, and the owner of the Théâtre Canadien. He was a trustee for the Royal Institute for the Advancement of Learning, and took an interest in developing schools in the province, particularly in the rural areas.  On one trip to London, he spoke to the Foreign Schools Society about the difficulties that the Legislative Assembly was having in developing a school system, which he envisaged would be done through the churches.

As his publishing business prospered, Neilson expanded into land-holdings, with interests in agriculture and encouraging immigration. Around 1816, Neilson and two lawyers from Quebec, Andrew Stuart and Louis Moquin, acquired land north of Quebec in the valley of the Jacques-Cartier River.  They opened the area, known as Valcartier, for settlement by Scots and Irish immigrants, as well as British veterans of the War of 1812.  By 1832 Neilson had close to fifty properties in the areas of Valcartier and Cap-Rouge, where he established a permanent residence for himself. He gradually acquired land in Upper Canada, eventually worth £700.

Neilson was also interested in banking, as a shareholder and client of the Bank of Quebec. He engaged in money-lending, offering loans on generally easy terms, but with fixed repayment schedules.

Neilson was a Justice of the Peace, and an officer in the local militia.

Political career

Lower Canada

Neilson has been termed a moderate reformer or moderate liberal.  Unlike some of the other Lower Canada newspapers, the Quebec Gazette did not take radical positions. He had a strong admiration for the British constitution, and also sympathies for the political concerns of French Canadians, such as increased popular control over the provincial government and the abolition of the seigneurial system. He was also strongly committed to the existing constitutional structure of Lower Canada, set out in the Constitutional Act, 1791. He was gradually attracted to politics, at first supporting Pierre-Stanislas Bédard, an early leader of the Parti canadien, then Charles Stuart, and then moving towards Louis-Joseph Papineau.  Bédard considered Neilson to be one of his most important supporters. Neilson was elected to the Legislative Assembly of Lower Canada in a by-election in 1818, representing Quebec County, the rural areas surrounding Quebec City. He was re-elected in four subsequent elections.

As a member of the British merchant class, Neilson brought some support from British Canadians to the Parti canadien, particularly by his reliance on British constitutional principles and commitment to the monarchy.   At the same time, through his personal qualities of patience and perseverance, he helped support Papineau, who admitted that he was not strong in those qualities.

In 1823, the British government began to consider reunifying Lower Canada with Upper Canada.  Neilson accompanied Papineau to London to lobby against the union project in the name of the majority of the MPs in the Legislative Assembly.  The British government did not proceed with the proposal at that time.

In 1828, he was again part of a delegation sent to London, this time with Austin Cuvillier and Denis-Benjamin Viger, to present the party's demands for reform of the provincial government, particularly that the Assembly needed to have greater control over the provincial finances.  They presented a petition with 80,000 signatures supporting the demand for greater local control.  The British government offered significant concessions on the points raised by the Lower Canada delegation, leading to Papineau writing a letter of thanks to Neilson on his return.

During Neilson's time in the Assembly, he was a strong advocate for the censitaires, the tenant farmers who held their land under the seigneurial system.  The possible abolition of the seigneurial system was one of the major issues of the day, with competing interests of the feudal seigneurs and the tenant censitaires.  He took the position that if the seigneurial system were abolished, the censitaires should receive title to their plots at no cost.  He was also concerned that the seigneurial system was itself making it difficult for farmers to obtain arable land, with conflicts between the censitaires and the seigneurs over land use.

By 1830, Neilson began to distance himself from the Parti canadien, now referred to as the Parti patriote, which Neilson considered to be too radical and republican. He had always appealed for moderation, toleration, respect for ethnic and religious differences, and working within the constitutional framework.  He began to see Papineau as a radical who detested the constitution and favoured anticlericalism and nationalism.  He feared the economic consequences of the increasing radicalism of the Patriotes. In 1833, he wrote an editorial in the Quebec Gazette stating that it was now the radicals in the Assembly who were betraying the constitution.  Papineau responded with public insults.

In 1834, Neilson opposed the Ninety-Two Resolutions introduced by Papineau in the Assembly, a rewrite of the 1828 demands for reform with a radical, republican tone.  In his private journal, he summarised his view of the resolutions:  eleven were true, six were mixed with falsehood, sixteen were false, seventeen doubtful, twelve ridiculous, seven repetitious, fourteen very abusive, four false and seditious, and five good or indifferent.  Neilson's main point of disagreement was Papineau's insistence on an elected Legislative Council, which Neilson considered to be contrary to the spirit of the 1791 constitution.  In the debates on the Resolutions, Neilson was one of the leading opponents, and moved three amendments, which were defeated. For his rejection of the Resolutions and break with Papineau, he was called a "chouayen", or "turncoat".

In the general election of 1834, Neilson was badly defeated in his seat in Quebec County.  Papineau had established a strong party apparatus for the Patriotes and specifically targeted Neilson, his former colleague.  Worried by the trend in politics, Neilson then helped set up "constitutional associations" in the province, to argue in favour of solutions through constitutional means, and potentially to be the base for a new political party.  In 1835, he again travelled to London, this time with William Walker, as delegates from the constitutional associations of Quebec and Montreal.  They lobbied members of the British government for changes to the provincial government and constitution, asking them to carry through with the British parliamentary committee's recommendations in 1828. Neilson sought, unsuccessfully, to avert the possibility of rebellion in Lower Canada.

In August, 1837, the governor appointed him to the Executive Council of Lower Canada and to the Legislative Council. He refused the appointment to the Executive Council, but accepted the appointment to the Legislative Council.  Later that year, the Lower Canada Rebellion broke out. The British government suspended the constitution of Lower Canada and created a Special Council to govern the province, chaired by the governor.  Neilson was a member of the Special Council from April to June, 1838, and again from November 1838 until the creation of the Province of Canada in February, 1841.

Province of Canada

Following the rebellion in Lower Canada, and the similar Upper Canada rebellion the same year, the British government decided to merge the two provinces into a single province, as recommended by Lord Durham in the Durham Report. The Union Act, 1840, passed by the British Parliament, abolished the two provinces and their separate parliaments.  The act created the Province of Canada with a single Parliament for the entire province, composed of an elected Legislative Assembly and an appointed Legislative Council. The Governor General retained a strong position in the government.

Neilson opposed the Union after its enactment. In 1841, he stood for election to the Legislative Assembly of the Parliament of the Province of Canada, campaigning against the union.  He was elected by acclamation in his old riding of Quebec County.  He was also one of the leading organisers of candidates opposed to the union in the Quebec region, under the general name of the Comité canadien de Québec.  He garnered support from the Roman Catholic hierarchy, which saw the union as an attack on the Catholic nation canadienne.  He also won support from Papineau, Denis-Benjamin Viger, and the more radical element they represented, although Papineau was in exile in France.  Neilson initially aligned with the younger Louis-Hippolyte Lafontaine, who also opposed the union, but unlike Lafontaine, he considered responsible government a trick.  Neilson's efforts paid off:  out of the forty-two seats in Canada East, twenty or so were won by French Canadians opposed to the union.

When the new parliament convened in Kingston, Canada West, Neilson was one of the leaders of the French-Canadian group in opposition to the union. Neilson brought a motion condemning the union.  After a lengthy debate, it was defeated, 50 to 25, the first major vote in the session.  Neilson was one of nineteen members from Canada East who voted against the union, along with six Ultra-Reformers from Canada West.  During the rest of the first session, he was a consistent opponent of Governor General Lord Sydenham, voting with the French-Canadian group in a loose alliance with the Canada West Reformers.

However, in 1843, there was a notable break in his voting pattern.  In that session, there was a ministerial crisis between the primarily Reform ministry and Governor General Metcalfe, leading to the resignation of most of the ministry.  In a vote in the Assembly, Neilson voted in support of the Governor General, and against the former ministry.  He understood the system of working with a governor, and was suspicious of the new concept of responsible government.

Neilson stood for re-election in the general election of 1844, but was defeated by a more reform-minded candidate, Pierre-Joseph-Olivier Chauveau, representing Lafontaine's new Reform group.  Shortly afterwards, the Governor General appointed Neilson to the Legislative Council, the upper house of the Parliament.  He held that position for the remaining four years of his life.

Death and legacy

Neilson died at Cap-Rouge in 1848 and was buried in the Presbyterian church cemetery in Valcartier.  Twenty years after his death, his estate was assessed as more than £30,000 in assets, including real estate holdings, and only £25 in liabilities.

In 1976, Neilson was designated a National Historic Person by the federal government's heritage registry.

Neilson is one of the major characters in a trilogy of historical novels, A Chronicle of Lower Canada, which relates the events leading up to the Lower Canada Rebellion in 1837.

There is a street named after him in Saint-Gabriel-de-Valcartier, Quebec.

Published works
List of works published by Neilson:

 Aux electeurs du comté de Quebec/To the Electors of the County of Quebec, 1820
 Letter from L.J. Papineau and J. Neilson, Esqs., Addressed to His Majesty's Under Secretary of State on the Subject of the Proposed Union of the Provinces of Upper and Lower Canada, May 10, 1823 (London:  William Clowes, Northumberland-court, 1823).
 Report of the Special Committee of the House of Assembly of Lower-Canada, on the Petitions Against the Road Laws and the Office of Grand-Voyer, 1830
 Rapport du Comité spécial de la Chambre d'assemblée sur le Département du bureau de la poste dans la province du Bas-Canada, 1831
 Report of the Commissioners Appointed under the Lower Canada Act, 4th William IV. cap. 10, to Visit the United States' Penitentiaries, 1835
 Addresse aux Électeurs de Toute la Province, in Quebec Gazette, October 14, 1840.
 First report. The Select Committee Appointed to Investigate and Report on the Outrages Alleged to Have Been Committed at the General Election in the Counties of Terrebonne, Montreal, Vaudreuil, Beauharnois, Chambly and Rouville (Legislative Assembly of the Province of Canada, Kingston, 1843).

See also
Timeline of Quebec history
Lower Canada Rebellion
1st Parliament of the Province of Canada

References

Further reading
 Tomlinson, James (1972). L'imprimerie Neilson, Montréal: Université de Montréal, 23 p.
 Audet, Francis-Joseph. "John Neilson", in Mémoires de la société Royale du Canada. Troisième Série; Vol. XXII, Ottawa, 1928, p. 81-97

1776 births
1848 deaths
Anglophone Quebec people
Canadian newspaper editors
Canadian Presbyterians
Immigrants to Lower Canada
Members of the Legislative Assembly of Lower Canada
Members of the Legislative Assembly of the Province of Canada from Canada East
Members of the Legislative Council of Lower Canada
Members of the Legislative Council of the Province of Canada
Members of the Special Council of Lower Canada
People from Sainte-Foy–Sillery–Cap-Rouge
Persons of National Historic Significance (Canada)
Politicians from Quebec City
Scottish emigrants to pre-Confederation Quebec

John Neilson (Lower Canada politician)


The .40 S&W is a rimless pistol cartridge developed jointly by American firearms manufacturers Smith & Wesson and Winchester in 1990. The .40 S&W was developed as a law enforcement cartridge designed to duplicate performance of the Federal Bureau of Investigation's (FBI) reduced-velocity 10mm Auto cartridge which could be retrofitted into medium-frame (9 mm size) semi-automatic handguns. It uses  diameter bullets ranging in weight from .

History

In the aftermath of the 1986 FBI Miami shootout, in which two FBI special agents were killed and five wounded, the FBI started the process of testing 9×19mm Parabellum and .45 ACP ammunition in preparation to replace its standard-issue revolver with a semi-automatic pistol. The semi-automatic pistol offered two advantages over the revolver:  increased ammunition capacity and increased ease of reloading during a gunfight. The FBI was satisfied with the performance of its .38 Special +P  lead semi-wadcutter hollowpoint (LSWCHP) cartridge ("FBI load") based on decades of dependable performance. Ammunition for the new semi-automatic pistol had to deliver terminal performance equal or superior to the .38 Special FBI load. The FBI developed a series of practically oriented tests involving eight test events that they believed reasonably represented the kinds of situations that FBI agents commonly encountered in shooting incidents.

During tests of the 9×19 mm and .45 ACP ammunition, the Unit Chief of the FBI Firearms Training Unit, John Hall, decided to include tests of the 10mm Auto cartridge, supplying his own Colt Delta Elite 10 mm semi-automatic, and personally hand-loaded ammunition. The FBI's tests revealed that a  JHP 10 mm bullet, propelled between , achieved desired terminal performance without the heavy recoil associated with conventional 10 mm ammunition (). The FBI contacted Smith & Wesson and requested it to design a handgun to FBI specifications, based on the existing large-frame Smith & Wesson Model 4506 .45 ACP handgun, that would reliably function with the FBI's reduced-velocity 10 mm ammunition. During this collaboration with the FBI, S&W realized that downsizing the 10 mm full power to meet the FBI's medium velocity specification meant less powder and more airspace in the case. They found that by removing the airspace they could shorten the 10 mm case enough to fit within their medium-frame 9 mm handguns and load it with a  JHP bullet to produce ballistic performance identical to the FBI's reduced-velocity 10 mm cartridge. S&W then teamed with Winchester to produce a new cartridge, the .40 S&W. It uses a small pistol primer whereas the 10 mm cartridge uses a large pistol primer.

The .40 S&W cartridge debuted January 17, 1990, along with the new Smith & Wesson Model 4006 pistol, although it was several months before the pistols were available for purchase. Austrian manufacturer Glock Ges.m.b.H. were commercially available ahead of Smith & Wesson in 1990, with pistols chambered in .40 S&W (the Glock 22 and Glock 23) which were announced a week before the 4006. Glock's rapid introduction was aided by its engineering of a pistol chambered in 10 mm Auto, the Glock 20, only a short time earlier. Since the .40 S&W uses the same bore diameter and case head as the 10 mm Auto, it was merely a matter of adapting the 10 mm design to the shorter 9×19mm Parabellum frames. The new guns and ammunition were an immediate success, and pistols in the new caliber were adopted by several law enforcement agencies around the nation, including the FBI, which adopted the Glock pistol in .40 S&W in May 1997.

The popularity of the .40 S&W accelerated with the passage of the now-expired Federal Assault Weapons Ban of 1994 which prohibited sales of pistol or rifle magazines that could hold more than ten cartridges, regardless of caliber. Several U.S. states, and a number of local governments, also banned or regulated so-called "high capacity" magazines.  As a result, many new firearm buyers limited to purchasing pistols with a maximum magazine capacity of 10 rounds chose pistols in the .40 S&W chambering instead of smaller-diameter cartridges such as the 9x19 mm (9 mm Luger or 9 mm Parabellum).

The .40 S&W case length and overall cartridge length are shortened, but other dimensions except for case web and wall thickness remain identical to the 10 mm Auto. Both cartridges headspace on the mouth of the case. Thus in a semi-auto, they are not interchangeable. Fired from a 10 mm semi-auto, the .40 Smith & Wesson cartridge will headspace on the extractor and the bullet will jump a  freebore just like a .38 Special fired from a .357 Magnum revolver. If the cartridge is not held by the extractor, the chances for a ruptured primer are great. Smith & Wesson does make a double-action revolver (the Model 610) that can fire either cartridge via use of moon clips. A single-action revolver in the .38–40 chambering can also fire .40 or 10 mm rounds provided it is equipped with a correctly sized cylinder. Some .40 caliber handguns can be converted to 9 mm with a special purpose-made barrel, magazine change, and other parts.

Cartridge dimensions
The .40 S&W has 1.25 ml (19.3 grains H2O) cartridge case capacity.

The common rifling twist rate for this cartridge is , 6 grooves, ∅ lands = 9.91 ;mm, ∅ grooves = 10.17 mm, land width = 3.05 mm and the primer type is small pistol. According to the official C.I.P. guidelines, the .40 S&W case can handle up to  piezo pressure. In C.I.P.-regulated countries, every pistol/cartridge combo has to be proofed at 130% of this maximum C.I.P. pressure to certify for sale to consumers. The SAAMI pressure limit for the .40 S&W is set at  piezo pressure.

Performance

.40 S&W cartridge has been popular with law enforcement agencies in the United States, Canada, Australia, and Brazil. While possessing nearly identical accuracy, drift and drop as the 9 mm Parabellum, it also has an energy advantage over the 9 mm Parabellum and .45 ACP, and with a more manageable recoil than the 10 mm Auto cartridge. Marshall & Sanow (and other hydrostatic shock proponents) contend that with good jacketed hollow point bullets, the more energetic loads for the .40 S&W can also create hydrostatic shock in human-sized living targets.

Based on the ideal terminal ballistic performance in ordnance gelatin during lab testing in the late 1980s and early 1990s, the .40 S&W earned status as "the ideal cartridge for personal defense and law enforcement". Ballistically the .40 S&W is almost identical to the .38-40 Winchester introduced in 1874, as they share the same bullet diameter and bullet weight, and have similar muzzle velocities. The energy of the .40 S&W exceeds standard-pressure .45 ACP loadings, generating between  and  of energy, depending on bullet weight. Both the .40 S&W and the 9 mm Parabellum operate at a  SAAMI maximum, compared to a  maximum for .45 ACP.

.40 S&W pistols with standard (not extended) double-stack magazines can hold as many as 16 cartridges. While not displacing the 9 mm Parabellum, the .40 S&W is commonly used in law enforcement applications in keeping with its origin with the FBI. Select U.S. special operations units have available the .40 S&W and .45 ACP for their pistols. The United States Coast Guard, having dual duties as maritime law enforcement and military deployments, has adopted the SIG Sauer P229R DAK in .40 S&W as their standard sidearm. However, as of 2020, the United States Coast Guard has adopted the Glock 19 GEN5 MOS as its new sidearm. Numerous federal and local law enforcement agencies are currently in the process of transitioning from .40 S&W to 9 mm, most notably the FBI, who adopted 9 mm firearms in 2015. In 2019, U.S. Customs and Border Protection adopted 9 mm Glock handguns, replacing the .40 S&W Heckler & Koch P2000 CBP was previously using.

The .40 S&W was originally loaded at subsonic velocity () with a  bullet. Since its introduction, various loads have been created, with the majority being either . However, there are some bullets with weights as light as  and as heavy as . Cor-Bon and Winchester both offer a  JHP and Cor-Bon also offers a  Barnes XPB hollow-point.  Double Tap Ammo, based in Cedar City, Utah, loads a  Nosler JHP, a ,  and  Speer Gold Dot hollow-point (marketed as "Bonded Defense"), a  Hornady XTP JHP, and three different  loads included a  Full Metal Jacket (FMJ), a  Hornady XTP JHP and Double Tap's own  WFNGC (Wide Flat Nose Gas Check) hard cast lead bullet; the latter specifically designed for hunting and woods carry applications.

Case failure reports in older Glock pistols
The .40 S&W has been noted in a number of cartridge case failures involving older Glock pistols, due to the relatively large area of unsupported case head in those barrels, given its allowed chamber pressure level. The feed ramp on the Glock .40 S&W pistols is larger than on other Glocks, which leaves the rear bottom of the case unsupported, and it is in this unsupported area that the cases fail. Most, but not all, of the failures have occurred with reloaded or remanufactured ammunition. Cartridges loaded at or above the SAAMI pressure, or slightly oversized cases which fire slightly out of battery are often considered to be the cause of these failures, which are commonly referred to as "kaBooms" or "kB!" for short. While these case failures do not often injure the person holding the pistol, the venting of high-pressure gas tends to eject the magazine out of the magazine well in a spectacular fashion, and usually destroys the pistol. In some cases, the barrel will also fail, blowing the top of the chamber off.

Glock Inc. has since made chamber support modifications introduced in 2006 that has 99.9% eliminated this problem.  Photos of barrels after 2006 show much more chamber support.  The new Gen 5 models have increased the chamber support even further.

Synonyms
.40 caliber
.40 Auto
10×22 mm
10 mm Kurz (A moniker based on the .40 S&W being a "shorter version" of the 10 mm Auto, similar to how the .380 ACP is shorter and lower powered but otherwise similar to the 9mm Parabellum and is also known as 9 mm Kurz or 9 mm short.)
.40 Short & Weak (A moniker based on the cartridges overall under performance compared to 10 mm.)

See also
10 mm caliber
10 mm Auto
.357 SIG
5.56×21mm PINDAD
List of handgun cartridges
Table of handgun and rifle cartridges
List of firearms

References

External links

Ballistics By The Inch .40 S&W Results

Pistol and rifle cartridges

Smith & Wesson cartridges
Winchester Repeating Arms Company cartridges

.40 S&W


Pentagon City es una estación subterránea en la línea Amarilla y la línea Azul del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada South Hayes Street en el barrio de Pentagon City en Arlington en Virginia. La estación fue inaugurada el 1 de julio de 1977.

Conexiones
WMATA MetrobusArlington TransitFairfax Connector

interés
Pentagon Row Outdoor Ice Skating Plaza

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Pentagon City Station
 StationMasters Online: Pentagon City Station
 The Schumin Web Transit Center: Pentagon City Station
 12th Street entrance from Google Maps Street View

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1977
Transporte de Arlington
Estaciones de la línea Amarilla (Metro de Washington)
Estaciones de la línea Azul (Metro de Washington)

Pentagon City (Metro de Washington)


Kup Hrvatske u odbojci za žene za 2016. godinu je osvojila Marina Kaštela iz Kaštel Gomilice.
Kup je igran u jesenskom dijelu sezone 2016./17.

Rezultati

1. kolo
Susreti su igrani 26. listopada 2016.

Četvrtzavršnica
Susreti su igrani 23. studenog 2016.

Završni turnir
Igrano 28. i 29. prosinca 2016. u Kaštel Starome u Gradskoj dvorani.

Unutarnje poveznice
 Kup Hrvatske u odbojci za žene
 Superliga 2016./17.
 Prva liga 2016./17.
 1. B liga 2016./17.

Vanjske poveznice

Izvori
 hou.hr, Kup Hrvatske za žene 2016., pristupljeno 3. siječnja 2017.

2016

Kup Hrvatske u odbojci za žene 2016.


Sob o nome Clarivate Citation Laureates (de 2002 a 2016 Thomson Reuters Citation Laureates), o grupo de mídia Clarivate (até 2016 da Thomson Reuters) nomeia anualmente cientistas que são favoritos por causa de sua frequente citação em publicações científicas de alto escalão (periódicos de alto fator de impacto) a ser classificados para futuro Prêmio Nobel ou outros prêmios científicos. A lista de favoritos é publicada algumas semanas antes do anúncio do Prêmio Nobel.

Em 2016 o banco de dados subjacente foi vendido pela Thomson Reuters para a Clarivate Analytics. A página da empresa também fornece as informações anteriores sob o título Hall of Citation Laureates.

O Citation Laureates não é um prêmio científico no sentido estrito da palavra. A menção é feita com base em uma análise quantitativa de referências da literatura, não com base em realizações acadêmicas.

55 dos 360 cientistas nomeados - situação em setembro de 2020 - mais tarde ganharam efetivamente um Prêmio Nobel. Em 2013 a Thomson Reuters indicou Barry Sharpless, que já havia ganhado o Prêmio Nobel de Química de 2001. Em 2014 a Thomson Reuters nomeou Yoshinori Tokura pela segunda vez - por seus trabalhos em multiferróicos. Ele já havia sido identificado como um potencial vencedor do Prêmio Nobel em 2002 por seu trabalho em supercondutores de alta temperatura. Também Stuart Schreiber foi nomeado duas vezes: em 2006 para química e em 2016 para medicina.

Menções
Os cientistas que efetivamente ganharam o Prêmio Nobel após serem indicados são destacados em negrito, com o ano da premiação entre parêntesis e a área, se divergiu da categoria proposta. Pessoas marcadas com (†) morreram antes de ganhar o Prêmio Nobel. Os percentuais são relativos a outubro de 2020.

Ligações externas
Hall of Citation Laureates

Prémio Nobel

Clarivate Citation Laureates


Le  musée de la littérature d'Odessa  (en ukrainien : Музей исторії евреев Одессы «Мигдаль-Шорашим») d'Odessa se situe au 2 de la rue Langeron.

Historique
Fondé en 1977 il se situe dans le palais Gagarine qu est classé.

Images

Notes et références

Articles connexes
 Liste de musées en Ukraine.

Liens externes

Odessa
Littérature
Odessa
Patrimoine classé d'Ukraine

Musée littéraire d'Odessa


Samuel Morton Peto,  baronnet ( - ) est un entrepreneur anglais, ingénieur civil et promoteur ferroviaire et, pendant plus de 20 ans, député. Associé du cabinet Grissell and Peto, il dirige des entreprises de construction qui construisent de nombreux bâtiments et monuments majeurs à Londres, notamment le Reform Club, The Lyceum, Nelson's Column et les nouvelles chambres du Parlement ; ce qui fait de lui un millionnaire.

En tant qu'associé de Peto and Betts, il devient alors l'un des principaux entrepreneurs de la construction des chemins de fer en pleine expansion de l'époque. Avec un petit groupe d'autres maîtres constructeurs à Londres, il est crédité en tant que membre fondateur du Chartered Institute of Building en 1834.

Jeunesse
Samuel Morton Peto, normalement appelé Morton Peto, est né le 4 août 1809 à Woking, dans le Surrey. Dans sa jeunesse, il est apprenti maçon chez son oncle Henry Peto, qui dirige une entreprise de construction à Londres.

Carrière
À la mort de son oncle en 1830, Peto et son cousin, Thomas Grissell (qui a été l'associé de son oncle pendant cinq ans), s'associent. La société Grissell and Peto (1830–1847) construit de nombreux bâtiments bien connus à Londres, notamment le Reform Club, l', le Lyceum, le St James's Theatre et le Hungerford Market à Charing Cross. En outre, ils construisent la colonne Nelson et les nouvelles chambres du Parlement (1843) et le vaste projet d'infrastructure de l'égout en brique de Londres.

Un autre projet, en 1848, est la Bloomsbury Baptist Chapel, la première église baptiste avec des flèches à Londres. La tradition veut que le commissaire de la Couronne hésitait à louer le terrain à des non-conformistes en raison de leur "architecture terne et sans flèche". On dit que Peto s'est exclamé : « Une flèche, mon Seigneur ? Nous en aurons deux !" L'église a des flèches jumelles jusqu'en 1951, date à laquelle elles sont retirées comme dangereuses.

Travaux ferroviaires
En 1834, Peto voit le potentiel des chemins de fer nouvellement développés et séparent les activités d'avec l'entreprise de construction de son oncle. Lui et son cousin Grissell fondent une entreprise ferroviaire indépendante. Le premier travail ferroviaire de son entreprise est de construire deux gares à Curzon Street, Birmingham. Ensuite, l'entreprise construit sa première ligne de voie, la section Hanwell et Langley du Great Western Railway, qui comprend le viaduc de Wharncliffe .

Grissell devient de plus en plus nerveux des risques pris par Peto et, en 1846, met fin à l'association.

Peto et Betts
En 1848, Peto et  (qui a épousé la sœur de Peto, Ann) s'associent et travaillent sur un grand nombre de contrats ferroviaires. Souvent, ils travaillent également en partenariat avec Thomas Brassey.

En 1854, pendant la Guerre de Crimée Peto, Betts et Brassey construisent le Grand Chemin de fer central de Crimée entre Balaklava et Sébastopol pour transporter des fournitures aux troupes en première ligne .

En février 1855, le gouvernement britannique reconnait Peto pour ses services en temps de guerre et il est nommé baronnet de Somerleyton Hall dans le comté de Suffolk. Le roi Frédéric VII de Danemark décore Peto pour la création de la Flensburg–Husum–Tönning Railway Company et sa construction de voies ferrées dans le duché de Schleswig, ce qui conduit à un commerce d'exportation/importation croissant avec le port de Lowestoft. Un autre projet important à l'étranger est le chemin de fer de Homburg construit de 1859 à 1860 .

Le partenariat Peto et Betts devient insolvable en 1866 en raison d'une combinaison de l'échec de la banque, Overend, Gurney and Company, et de leur implication dans l'échec du London, Chatham and Dover Railway.

Autres activités
En 1844, Peto achète Somerleyton Hall dans le Suffolk. Il reconstruit le manoir avec des équipements contemporains, ainsi que la construction d'une école et d'autres maisons dans le village. Il construit ensuite des projets similaires à Lowestoft. Pendant de nombreuses années, il est le plus grand employeur de main-d'œuvre du monde entier.

En 1846, Peto devient co-trésorier de la Baptist Missionary Society. De 1855 à mars 1867, il est l'unique trésorier, démissionnant après des difficultés financières personnelles. En 1855, il reprend le bail du Diorama, Regent's Park et paie sa conversion en une chapelle baptiste.

Peto est élu député libéral de Norwich de 1847 à 1854, de Finsbury de 1859 à 1865 et de Bristol de 1865 à 1868. Pendant ce temps, il est l'une des personnalités importantes de la vie publique. Il aide à créer une garantie pour le financement de la Grande Exposition de 1851, soutenant le Crystal Palace de Joseph Paxton.

En 1855, Peto est nommé baronnet ; mais dans les années 1860, ses affaires rencontrèrent des difficultés, de sorte qu'en 1863, il vend Somerlyton Hall et, en 1866, fait faillite.

Après son implication dans l'insolvabilité du London, Chatham and Dover Railway en 1866 et l'échec du partenariat Peto et Betts, la réputation personnelle de Peto en tant qu'homme d'affaires digne de confiance est gravement endommagée et ne s'est jamais complètement rétablie.

En 1865, il est répertorié comme vivant à Auchline House à Killin dans le Perthshire.

En 1868, il doit renoncer à son siège au Parlement, malgré le soutien de Benjamin Disraeli et de William Ewart Gladstone. Il s'exile à Budapest et tente de promouvoir les chemins de fer en Russie et en Hongrie.

À son retour, il devient l'entrepreneur principal du Cornwall Minerals Railway qui ouvre ses portes en 1874, mais l'échec de la Cornish Consolidated Iron Mines Corporation lui fait subir de lourdes pertes lorsque le trafic de minerai de fer sur le CMR n'est pas à la hauteur des attentes. Le CMR lui-même survit et commence à se rétablir après avoir introduit des services de passagers en 1876 et est ensuite loué par le Great Western Railway en 1877, mais cette amélioration arrive trop tard pour Peto.

Il meurt dans l'obscurité en 1889.

Héritage

Un portrait extrêmement défavorable de Peto est inclus dans l'annexe de Romany Rye de George Borrow, où il est décrit comme "M. Flamson". Lorsque Peto promeut la Lowestoft Railway and Harbour Company dans les années 1840, le chemin de fer divise le domaine de Borrow à Oulton Broad, juste à l'extérieur de Lowestoft. Borrow en a voulu à Peto par la suite.

Peto est commémoré par un buste de portrait à la Gare de Norwich par John Pooler. Morton Peto Road, une route de Great Yarmouth, porte son nom. Il y a une route à Lowestoft appelée "Peto Way" qui relie la gare de Lowestoft (via Denmark Road, encore une fois en relation avec l'héritage de Peto au Danemark) à Normanston.

À Ashford, dans le Kent, Samuel Peto Way est une route résidentielle construite sur l'ancien site de Newtown Railway Works et nommée en son honneur.

Un portrait de Peto est accroché à l'extérieur de la bibliothèque du Collège Regent's Park d'Oxford, en commémoration de son aide au déménagement du collège de Stepney à Regent's Park .

Famille
En mai 1831, Peto épouse Mary Grissell, l'une des sœurs de son futur associé, Thomas Grissell. Ils ont quatre enfants avant la mort de Mary en 1842 :

 Henry (1840-1938) qui devient  baronnet en 1899
 Annie
 Sophie
 Mary, qui épouse Penruddocke Wyndham, un petit-fils du colonel Wadham Wyndham, en 1852 et a deux filles.

Peto se remarie à Sarah Ainsworth Kelsall, la fille de Henry Kelsall de Rochdale. Peto et Sarah ont de nombreux enfants. Parmi ceux-ci :

 Morton Kelsall (né en 1845)
 William Herbert (né en 1849). Il est le père de Ralph Peto, grand-père maternel de John Montagu (11e comte de Sandwich).
 Samuel Arthur (né en 1852)
 Harold Ainsworth (1854-1933), le célèbre architecte paysagiste (Source : Mowl, Timothy Historic Gardens of Wiltshire, Londres : Tempus Publishing, 2004. )
 Frank Kelsall (né en 1858)
  (1862-1945), créé baronnet à part entière en 1927. Son petit-fils   baronnet est un homme politique conservateur
 Sara
 Maud
 Édith
 Emilie
 Helen Agnes, qui épouse Lawrence Ingham Baker, fils de l'ancien député libéral de Frome ; il est magistrat du Somerset. Ils vivaient à  à Wayford, près de Crewkerne, Somerset.

Références

Bibliographie

Liens externes

Député du 19e Parlement du Royaume-Uni
Député du 18e Parlement du Royaume-Uni
Député du 16e Parlement du Royaume-Uni
Député du 15e Parlement du Royaume-Uni
Député du Parti libéral (Royaume-Uni)
Personnalité britannique de la guerre de Crimée
Décès en novembre 1889
Naissance en août 1809
Baronnet
Décès à 80 ans

Morton Peto


Das Chantrey Inlet (Tariunnuaq) ist eine Bucht an der Nordküste von Nordamerika im kanadischen Territorium Nunavut.
Sie hat eine Länge von ca. 110 km und erreicht eine Breite von 40 km.
Das Chantrey Inlet öffnet sich im Norden zum Rasmussen Basin.
Das Nordwestufer der Bucht gehört zur Adelaide Peninsula.
Die King William Island liegt nordwestlich vom Zugang der Bucht.

Wichtigster Zufluss ist der Back River, dessen Mündung am Südende der Bucht liegt. Montreal Island ist der Westküste der Bucht vorgelagert, King Island der Ostküste.

Das Chantrey Inlet ist das historische Gebiet der Utkuhiksalik ("Volk das dort wohnt, wo es Speckstein gibt"), nomadischer Inuit, die im Winter in Iglus und im Sommer in Zelten wohnen. Diese ernähren sich überwiegend von Amerikanischem Seesaibling, Seesaibling, Coregonus nasus und Karibu.

1834 erkundete und kartierte Captain  George Back den Back River zum Chantrey Inlet. Peter Warren Dease und Thomas Simpson von der Hudson's Bay Company unternahmen Folge-Expeditionen in den Jahren 1837–1839.

Heutzutage gelangen Angeltouristen per Buschflugzeug zum Chantrey Inlet.

Einzelnachweise

Bucht in Kanada
Bucht in Nordamerika
Bucht (Arktischer Ozean)
Geographie (Nunavut)

Chantrey Inlet


لاديسلاف نوفاك(5 ديسمبر 1931 - 21 مارس 2011)، لاعب كرة قدم تشيكوسلوفاكي سابق، ومدرب كرة قدم تشيكي. لعب مع منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم 75 مباراة.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية تشيكيون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص من لوني
تشيكوسلوفاكيون مغتربون في بلجيكا
رياضيون تشيكوسلوفاكيون مغتربون في بلجيكا
لاعبو دوكلا براغ
لاعبو كأس أمم أوروبا 1960
لاعبو كأس العالم 1954
لاعبو كأس العالم 1958
لاعبو كأس العالم 1962
نوفاك
لاعبو كرة قدم تشيكيون
لاعبو منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم
لاعبو نادي يابلونتس
مدربو بيفيرين
مدربو دوكلا براغ
مدربو رويال أنتويرب
مدربو ريسنغ وايت ديرنغ مولنبيك
مدربو كرة قدم تشيكوسلوفاكيون
مدربو كرة قدم تشيكيون
مدربو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
مدربو منتخب تشيكوسلوفاكيا الوطني لكرة القدم
مدربو نادي بيرسخوت
مدربو نادي لوكيرين
مدربو نادي يابلونتس
مواليد 1931
وفيات 2011
رياضيون من إقليم أوستي ناد لابم
لاعبو كرة قدم من إقليم أوستي ناد لابم

لاديسلاف نوفاك


B2B, B to B, or B-to-B may refer to:

Sports
 B2B, a controversial and short lived class in the 1979 Sidecar World Championship
 Bay to Breakers, an annual footrace in San Francisco, California on the third Sunday of May
 Budapest-Bamako, now the largest amateur rally in the world, the largest rally across the Sahara and an important charity car race in Africa
 Box-to-box, central midfielders who are skilled at both defending and attacking

Other uses
 BtoB (band), a South Korean boy group
 Business-to-business, commerce transactions between businesses, such as between a manufacturer and a wholesaler, or between a wholesaler and a retailer

See also
B2C
B2G
 Back to Back (disambiguation)
 Back to Basics (disambiguation)
 BOTB (disambiguation)

B2B


Mark Canterbury (16 de marzo de 1964) es un luchador profesional estadounidense, más conocido por su paso por la World Wrestling Federation bajo el nombre en el ring de Henry O. Godwinn.

Carrera

Canterbury fue entrenado por George South y The Italian Stallion antes de debutar en 1989 con el nombre en el ring de "Mean" Mark Canterbury. Rápidamente formó un equipo con Dennis Knight, que se encontraba en ese momento luchando como Tex Slazenger. En la actualidad trabaja para la OCW, o NEWOCW (Ohio Championship Wrestling, ubicado en Ashland, Kentucky.

En octubre de 1992, el dúo comenzó a luchar para World World Championship Wrestling, con Canterbury adoptando el nombre de Shanghai Pierce. Dusty Rhodes sugirió que Canterbury usara una máscara, porque podría hacerlo ver demasiado agradable para el equipo heel. Los dos no tuvieron un nombre de equipo. Se quedaron con la promoción hasta el año 1994.

In wrestling
Movimientos finales
Pumphandle slam
Slop Drop / Problem Solver (Inverted DDT)

Movimientos de firma
Big boot
Diving knee drop
Gutwrench powerbomb
Standing wheelbarrow facebuster

Con Cousin Ray
Country Thunder (Pumphandle slam by Godwinn followed by a diving splash by Ray)

Con Phineas I. Godwinn
Double Slop Drop (Double inverted DDT)

Mánager
Uncle Cletus
Hillbilly Jim
Sunny

Apodos
"Hank"
"H.O.G."
"Mean Mark"

Campeonatos y logros
Pro Wrestling Illustrated
Situado en el puesto #106 de los PWI 500 en 1996Wrestling Observer NewsletterWorst Tag Team (1996, 1997) con Phineas I. GodwinnWorld Wrestling Federation'''
WWF Tag Team Championship (2 veces) – con Phineas I. Godwinn
Slammy Award (1 vez)
 Most Smelliest (1994) –  Tied con Duke Droese

Referencias

Luchadores profesionales de Estados Unidos
Nacidos en Washington D. C.

Mark Canterbury


Johan Henrik Marcus Knuth (nascido a 2 de abril de 1976, em Copenhaga) é um escritor e político dinamarquês, membro do Folketing pelo Partido Popular Conservador. Ele foi eleito para o parlamento nas eleições legislativas dinamarquesas de 2015.

Carreira política
Knuth foi eleito parlamentar pelo partido Venstre nas eleições de 2015, nas quais recebeu 7.351 votos, e foi reeleito em 2019, onde obteve 9.523 votos. A 29 de novembro de 2019 Knuth decidiu deixar o Venstre e ingressar no Partido Popular Conservador. Ele também é escritor.

Escritores da Dinamarca
Nascidos em 1976
Pessoas vivas
Políticos da Dinamarca

Marcus Knuth


Cea de-a treia generație (generația III) a francizei Pokémon prezintă 135 de creaturi fictive introduse în seria de jocuri video de bază în Game Boy Advance din 2002, Pokémon Ruby and Sapphire. Unele Pokémon din această generație au fost introduse în adaptările animate ale francizei înainte de Ruby și Sapphire.

Următoarea listă detaliază 135 Pokémon din generația III în ordinea numărului lor Pokédex național. Primul Pokemon, Treecko, este numărul 252 iar ultimul, Deoxys, este numărul 386. Formele alternative care au ca rezultat schimbări de tip și Mega Evolutions sunt incluse pentru comoditate.

Design și dezvoltare
Nintendo Life a remarcat într-o retrospectivă că a treia generație de Pokémon are o "simțire" foarte diferită față de cele două generații care au venit înainte, deoarece aproape toate cele 135 de noi Pokémon - cu excepția lui Azurill și Wynaut - nu au nicio legătură cu cele ale precedentei generații. Spre deosebire de generațiile 1 și 2, două dintre "Pokemon-ul" începător al Ruby și Sapphire au obținut un tip secundar în forma lor finală, oferindu-le o gamă mai largă de abilități. Ruby și Sapphire prezintă două "Pokemonuri mitic" - Jirachi și Deoxys - ambele fiind disponibile pentru a coincide cu filmele anime respective.

Pokémon Ruby and Sapphire au crescut în mod semnificativ cantitatea de Pokemon "Întuneric" și "Oțel" din serie, deoarece doar câțiva Pokémon din generațiile anterioare au folosit aceste tipuri. Hardcore Gamer a remarcat, de asemenea, că mulți dintre noii Pokémon au folosit "dublul tip", unde Pokémon are atât un tip principal cât și un tip secundar; acest lucru nu a fost aproape la fel de comun în Red and Blue sau Gold and Silver.

Un nou tip de mecanică introdus în X și Y numit Mega Evolution - o schimbare temporară a formei asemănătoare evoluției normale - a fost adăugată pentru bătălii mai dinamice și a derivat din conceptele legăturilor și evoluției. O variantă a Mega Evolution numită "Primal Reversion" a fost introdusă în Omega Ruby și Alpha Sapphire; această mecanică este exclusiv legendarului Pokémon Groudon și Kyogre.

Lista Pokémonilor

Forme Mega

Forme Primal

Recepție
Alex Carlson de la Hardcore Gamer a scris în 2014 că a treia generație de jocuri Pokémon nu a fost bine primită de fanii seriei, iar unii oameni au numit generația "cea mai slabă din istoria seriei". Acest lucru a fost în parte datorită faptului ca Ruby și Sapphire nu au permis jucatorilor să se transfere în Pokemon din generațiile anterioare și ca urmare, mulți Pokémoni mai vechi au fost complet indisponibili în jocuri până când au fost lansați Pokémon FireRed and LeafGreen cațiva ani mai târziu. Între timp, multe dintre noile modele Pokémon, cum ar fi cele pentru Torchic, Feebas, Luvdisc, Castform și Clamperl, au fost criticați ca fiind neoriginale.

Note

Referințe

Listă de Pokémon

Lista generației III de Pokémon


Le Gradient Racing est une écurie de sport automobile américaine fondée en 2019 par Andris Laivins. Elle fait participer des voitures de Grand tourisme en catégorie GTD dans le WeatherTech SportsCar Championship.

Histoire
Fin 2018, l'écurie basée au Texas derrière le programme IMSA de l'écurie CJ Wilson Racing s"était recréée elle même en tant que Gradient Racing et avait continué en tant que structure séparée et non affilié du CJ Wilson Racing. C'est ainsi que sous la gouvernance et la propriété d'Andris Laivins, Marc Miller et de Declan Brennan que le Gradient Racing avait pû conserver l'Acura NSX GT3 Evo que le CJ Wilson Racing avait fait participer à des manches du WeatherTech SportsCar Championship la saison précédente. L'objectif annoncé par la nouvelle écurie était de faire plus de course GT3 dans le futur en partenariat avec le Honda Performance Development dans des championnats tels que le WeatherTech SportsCar Championship ou le Blancpain GT World Challenge America.

En 2019, le Gradient Racing s'était finalement engagé en Blancpain GT World Challenge America et avait confié son Acura NSX GT3 Evo aux pilotes Till Bechtolsheimer et . À partir de la manche du Canadian Tire Motorsport Park,  avait remplacé  au volant de l'Acura NSX GT3 Evo. Ce changement avait été positif car lors d'une des manches qui s'étaient déroulées sur le circuit canadien, le Gradient Racing avait remporté sa première victoire de catégorie dans ce championnat. Lors de la manche de Road America, à la suite d'engagements de  dans le championnat Trans-Am Series, Trent Hindman avait remplacé le pilote au volant de l'Acura NSX GT3 Evo. En fin d'année, le Gradient Racing avait conclu un accord avec Honda Performance Development afin de construire des Honda Civic Type R.

En 2020, le Gradient Racing s'était engagé sur les épreuves sprint du WeatherTech SportsCar Championship avec une Acura NSX GT3 Evo et l'avait confiée aux pilotes Till Bechtolsheimer et . La Pandémie de Covid-19 avait grandement perturbé le championnat mais le gradient Racing avait bien débuté à la première épreuve sprint, les Daytona 240. En fin d'année, après les 12 Heures de Sebring, le Gradient Racing avait fait l'acquisition d'une des Acura NSX GT3 Evo de l'écurie Meyer Shank Racing.

En 2021, le Gradient Racing s'était de nouveau engagé sur les épreuves sprint du WeatherTech SportsCar Championship avec une de ses Acura NSX GT3 Evo et l'avait confié aux même pilotes que la saison précédente. A cela, à la suite des liens tissés la saison précédente avec l'écurie australien SunEnergy1 Racing du pilote Kenny Habul lorsque le Gradient Racing avait apporté son support technique lors de la manche d'Indianapolis du GT World Challenge America, l'écurie apporta son soutien technique sur certaines épreuves du WeatherTech SportsCar Championship. Durant le WeatherTech SportsCar Championship,  avait malheureusement manqué le GT Challenge at VIR à la suite d'une rupture du tandon d'achille lors d'un entrainement par le pilote allemand Mario Farnbacher.

Résultats en compétition automobile

Résultats en WeatherTech SportsCar Championship

Pilotes

Notes et références

Lien externe

 ;

Écurie de sport automobile aux États-Unis
Écurie d'endurance

Gradient Racing


Han, Eskişehir ilinin bir ilçesidir ancak Ege Bölgesi'nde yer alır. Nüfusu 2052 kişi olup bu bakımdan 922 ilçe arasında sondan üçüncüdür.

Tarihçe
Kanuni Sultan Süleyman devrine ait Mühimme Defterinde Han, Han-ı Barçın Kazası olarak geçmekte ve 119 tane köyünün bulunduğu belirtilmektedir. Sınırları ise bugünkü Emirdağ'ın tamamı, İscehisar'ın kuzey kısımları, Bayat'ın tamamı, Sivrihisar'ın bir kısmı, Haymana'nın bir kısmını içine almaktadır. Hatta günümüzde Sultandağı'na bağlı Çaykışla'nın, maliye müdevver defterinde Han'a bağlı olduğu belirtilmiştir. Daha sonra eskiden kendisine bağlı olan Emirdağ'a bağlanmış ve 1963'e kadar Afyon'un (bugünkü Afyonkarahisar) iline bağlı bu ilçenin parçası olmuştur. Daha sonra Çifteler ilçesine bucak olarak bağlanan Han, 15 Mayıs 1967'de belde, 20 Mayıs 1990 tarihinde çıkarılan 3644 sayılı Kanun ile ilçe statüsüne kavuşmuştur. Daha önce Afyonkarahisar ili İscehisar ilçesine dahil Gökçeyayla köyü 16.02.1993 tarih ve 93/41433 sayılı kararla Han ilçesine bağlanmıştır.

Barçın'ın kelime anlamı ipek böceği yetiştiricisi olup, o dönemde bölgede ipek böceği yetiştiriciliği ile uğraşıldığı anlaşılmaktadır.

Nüfus

Kaynakça

Han, Eskişehir


An Dactylorhiza hochreutinerana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni K.Hellm., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Károly Rezsö Soó von Bere. An Dactylorhiza hochreutinerana in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylorhiza

Dactylorhiza hochreutinerana


Kemaliye, eski adıyla Eğin, Erzincan ilinin dokuz ilçesinden biridir.

Tarih
Doğu Anadolu Bölgesi'nin kuzeybatı sınırında ve Erzincan ilinin güneybatısında bulunan Kemaliye, Munzur dağlarının batısında kalan Karasu vadisinde kurulu bir yerleşimdir.  İlçenin yüzölçümü 1.168 km²'dir.

İlçe kuzeyde İliç (Erzincan), güneyde Arapkir (Malatya) ve Ağın (Elâzığ), batıda Divriği (Sivas), doğuda Çemişgezek ve Ovacık (Tunceli) ilçeleri ile sınırlanmış olup, Kemaliye bu konumuyla doğal ve beşerî çevre özellikleri bakımından Erzincan, Elâzığ ve Malatya illeri arasında bir geçiş sahası durumundadır. Yerleşim merkezi göl kıyısında 845 metreden başlamakta ve yamaç boyunca 1000-1100 metrelere kadar yükselmektedir. Kemaliye ulaşım yolları açısından Erzincan iline 152 km, Elazığ'a 144 km, Malatya'ya 185 km uzaklıkta yer almaktadır. Kemaliye'nin 1922 yılından önceki adı Eğin'dir. Eğin Göktürkçe 'Cennet kadar güzel bahçe' anlamındadır.

Bölge, M.Ö. II. binyıla uzanan tarihinde Asur, Grek-Pers, Roma-Bizans hâkimiyetlerinde kalmıştır. Türk boylarının bölgeye yerleşmeleri ise 1058 yılına rastlamaktadır. Sonrasında Kemaliye'yi de içine alan bölgenin Anadolu Selçuklu Devleti, İlhanlı Devleti ve Akkoyunlular egemenliğine girdiği görülmektedir. Osmanlı padişahı Çelebi Mehmed zamanında Osmanlı topraklarına katılmıştır. Çelebi Mehmed, Kafkasya'dan göç eden ailelerin bir bölümünü Eğin'e yerleştirmiş ve geçimlerini sağlamak için İstanbul et kethüdalığını (satış yönetimi) vermiştir. Daha sonra, IV. Murad döneminde ayrıca odun ve kömür kethüdalığı da verilmiştir. Özellikle 19. yüzyıl Halep ve Bağdat başta olmak üzere başka yerleşim bölgeleriyle ticari ilişkilerin arttığı bir dönemdir. Halkın tarım ve hayvancılıkla ilgilendiği, bunun yanında yemenicilik, halıcılık, ev yapıcılığı, taş duvar ustalığı gibi mesleklerin de bölgede ilerlediği bilinmektir. Sarı sahtiyari (boyanmış ve cilalanmış deri), el tezgâhlarında dokunan "manusa kumaşı", boya, halı, ipek ihraç ürünleri olarak artarken, karşılığında altın gümüş, baharat ve kahve ithal ürünler olarak gelmekteydi.

1813'te, James Playfair'in "A System of Geography" kitabında Eğin'i "Fırat'a ulaşan bereketli bir yolda, bir dağın eteğinde, amfi tiyatro biçimli küçük bir kasaba olarak anlatır."
İngiliz kaşif Francis Rawdon Chesney 1835-1837 yılları arasında yaptığı araştırma gezisinde Fırat'ın rotasını takip etmiş ve Eğin'den "sağ yakada 2,700 hanelik bir kasaba" olarak söz etmiştir. Karşılaştırıldığında, Erzincan'da 3000 hane ve Malatya'da 2923 hane saymaktadır. Chesney, Eğin'in durumunu, "kasabayı aşıyormuş gibi görünen ve sanki kasabayı yok etmekle tehdit eder gibi görünen yüksek kireçtaşı uçurumları arasında bir köprüyle geçilecek kadar dar bu tekil yarıkların her iki tarafında yaklaşık 1219 metre (4000 fit) rakıma kadar yükselen dağların olduğu derin bir vadide olduğunu anlatır."

İlçe uzun süre Diyarbekir ve Sivas eyaletlerine bağlı bir kaza merkezi olarak yönetilmiş, 1878' de Mamuratülaziz Vilayeti'nin Elaziz Sancağı'na bağlanmıştır.
1895'te İngiliz coğrafyacı Charles William Wilson Eğin'i Küçük Asya gezi rehberinde şu şekilde tarif eder.

19. yüzyılın ilk yarısında sarraflık ve ticaretin, Eğin'in sosyal ve ekonomik yaşamında önemli bir yere sahip olduğu görülmektedir. Müslüman olmayan cemaatlerin önemli bir kesiminin, iskân, mübadele ve kişisel göçle yurtlarını terk etmesi sonucu, Anadolu'nun birçok kentinde, kültür birikiminin, çözülme ve kopuş sürecine girdiği görülür. İzleyen sonraki on yıllarda, Kemaliye ve köylerinde, arazinin dağınık ve tarıma elverişiz olması nedeniyle, geçim sıkıntıları artmış ve erkekleri gurbete çıkmaya mecbur etmiştir. Kervanlarla insanlar Giresun'a, oradan da vapurla İstanbul'a gitmiş ve bu çetin yolculuk insanların sılaya dönüşünü zorlaştırmıştır. Yıllar süren ayrılıklar gurbet olgusunu artırmıştır. Ayrılık ve hasret kokan Eğin Manilerinin büyük bölümü daha ziyade bu dönemde yazılmıştır. Türk halk edebiyatında 'Eğin Ela Gözlüsü' olarak da bilinen 11 hece düzenine göre yazılmış maniler daha çok Kemaliye'de kalan gelinlerin, ağasına (kocası) olan özlemiyle kaleme alınmıştır.

Kurtuluş mücadelesi nde Mustafa Kemal Atatürk'e olan bağlılıkları nedeniyle Eğin kazasının (kasaba) ismi 21 Ekim 1922 yılında "Kemaliye" olarak değiştirilmiştir. Kemaliye 1926 yılına dek Elazığ'a bağlı iken 1926-1938 arasında Malatya'ya, 1938 sonrasında ise Erzincan'a bağlanmıştır.

1911'de Hogarth, Eğin'i Mamuretülaziz Vilayeti'nde önemli bir kasabadır der ve : "...batı Fırat'ın sağ kıyısında, ahşap bir köprüyle geçilen yüksek, sarp kayalardan oluşan tiyatroda pitoresk bir konumda yer alır. Taş evler teraslı bahçeler ve meyve bahçeleri içindedir ve sokaklar sadece kaya merdivenlidir." der.

Türk Kurtuluş Savaşı'nın ardından 21 Ekim 1922'de, Eğin'in Mustafa Kemal Paşa onuruna Kemaliye (ve Selinti'nin Gazipaşa) adının değiştirildiği bir kararname çıkarıldı.

1926'ya kadar Elazığ'a bağlı olan Kemaliye, 30 Mayıs 1926'da çıkan 877 sayılı kanunla Malatya'ya bağlandı.
11 Mayıs 1938'de çıkan 3383 sayılı kanunla Erzincan'ın ilçelerinden biri oldu.

30 Ocak 1923 tarihinde Yunanistan ve Türkiye  hükûmetleri tarafından İsviçre'nin Lozan kentinde imzalanan "Yunan ve Türk Nüfusunun Mübadelesine İlişkin Sözleşme"den kaynaklanan 1923 nüfus mübadelesi (Yunanca: Ἡ Ἀνταλλαγή, Türkçe: Mübâdele), Eğin'de yaşayan Ermenice konuşan Rum Ortodoks azınlık nüfusu'nun tahliyesiyle sonuçlandı. 8 ay ve bin kilometreden fazla zorlu bir yolculuktan sonra Ege kıyılarına ulaştılar ve Selanik yakınlarındaki Diavata'ya ve Yunanistan'ın Evia adasındaki Kastaniotissa'ya (yeni Eğin) taşındılar.

Etimoloji
İlçenin eski adı Ermenice Akn olup "göze, pınar" anlamındadır. Bu isim Türkçede Eğin şeklini almıştır. Eğin Göktürkçe "cennet gibi güzel bahçe" demektir.

1922 yılına kadar Eğin ismiyle bilinen ilçe, Kurtuluş Savaşı 'nda Atatürk'e bağlılığını bildirmek için gönderdiği telgrafta 500 atlı ile yanında olacağını bildirmesi üzerine Atatürk'ün "Eğinliler, siz kemale ermiş insanlarsınız. Bu yüzden adımı size veriyorum." demesiyle Kemaliye adını aldı.

Tanınmış Kişiler
 Evrimsel biyoloji uzmanı, profesör akademisyen Ali Demirsoy,
 Eski sanayi ve ticaret bakanı Ali Coşkun,
 Eski enerji ve tabii kaynaklar bakanı Ziya Aktaş,
 Yazar ve şair Ahmet Kutsi Tecer, (1901-1967). Ailesi, Eğin'e bağlı Apçağa köyündendir.
 Şair, yazar ve çevirmen Enver Gökçe
 Eski başbakan yardımcısı Zeyyat Baykara,
 Yapımcı Mustafa Oğuz,
 Şair Behçet Kemal Çağlar
 Müzisyen ve şair Mustafa Özgül,
 Oyuncu Cem Davran,
 Roma büyükelçisi Uğur Ziyal,
 Gazeteci, yazar, politikacı Tuncay Özkan,
 Gazeteci, fotoğrafçı ve şair Yusuf Ziya Ademhan,
 Eski başbakan Şemsettin Günaltay (1949),
 Politikacı Doğu Perinçek
 Nikol Galanderian (1881-1944), Ermeni çocuk şarkıları bestecisi.

Başbağlar katliamı ile adı duyulan Başbağlar köyü bu ilçeye bağlıdır.

Coğrafya
Fırat ırmağı Kemaliye ilçesinde Kadıgölü suyu ile Miran suyunu aldıktan sonra, ilçenin güneydoğusunda Başpınar yakınlarında Keban Baraj Gölü ile Elazığ il sınırına girer.
Kemaliye'nin Kadıgölü adlı küçük bir gölü vardır. Doğal güzellikleri ve sahip olduğu su kaynakları dolayısıyla harika manzaralara ev sahipliği yapmaktadır

Akarsular
Erzincan'ın en büyük akarsuyu Karasu Nehri'dir. Karasu Nehri Fırat'ın en önemli iki kolundan biridir. Karasu, Tercan ovaları ve Erzincan Ovası boyunca akar, Kemaliye 'nin içinden geçerek Kemaliye'nin güneydoğusundaki Başpınar yakınlarından il sınırlarını terkeder.
Karasu Irmağı geçtiği yol boyunca Çayırlık Dere, Tuzla Suyu, Mercan, Kom, Cimin, Pahnik ve Sürperen Suları, Çardaklı Deresi, Kadıgölü Suyu ile Miran Suyunu toplar.

Karanlık Kanyon ve Taşyol
Dünya'nın Grand Canyon 'dan sonra ikinci büyük kanyonu, yabancı turist akınına uğrayan ancak yerli turistler tarafından pek bilinmeyen Karanlık Kanyon buradadır. Karanlık Kanyon Kemaliye şehir merkezinden Erzincan istikametinde 3. kilometre de başlar. Karanlık Kanyon, Karasu Vadisi'nin en görkemli bölümlerini oluşturur. Dünyanın sayılı büyüklük ve derinliğine sahip kanyonlardan biri olan Karanlık Kanyon, nehir yüzeyinden 750-800 metre yüksekliklerine ulaşmaktadır. Bir süredir Kemaliye Doğa Sporları Festivali her yıl burada düzenlenmekte ve Base Jump (Zeminden Atlayış), kaya tırmanışı, kano, bot safari gibi sportif etkinliklere ev sahipliği yapmaktadır. Base Jump sporcuları buradan serbest düşüş yapıp ardından yamaç paraşütlerini açarak nehir kıyısında özel hazırlanmış zemine iniş yapmaktadırlar. Daha önce profesyonel dağcıların açtıkları tırmanış parkurlarında uluslararası yarışmalar da düzenlenmektedir. Son olarak 2019 yılında Kemaliye'nin sırtını dayadığı Eğin Kayası'na 517 basamaklı Via Farrata (Demir Yol) parkuru hizmete girmiştir. Rehberler eşliğinde sporcular bu yoldan güvenlikli teçhizatlarla tırmanış gerçekleştirilebilmektedirler.

Kemaliye Karanlık Kanyonu'nda Karasu Vadisi'ne paralel konumlanmış olan bir de tarihi 'Taşyol' vardır. Bu yolun yapımına 1860'lı yıllarda başlanmış olmasına rağmen, 300-400 metre kadar dar bir patika yapılabilmiş, 1949-1960 yılları arasında toplam yolun 1 km kadar kısmı devlet desteği ve toplanan yardımlarla açılsa da, sonrasında 1983 yılına kadar çalışmalar durmuştur. 1992'de döneminin Erzincan Valisi Recep Yazıcıoğlu'nun ve Kemaliyelilerin maddi-manevi özverili çalışmaları sonucunda, 1995 yılında şantiye tekrar açılmış ve 2002 yılında tamamlanarak 'Taşyol' resmen açılmıştır. 31 tünel ve 62 havalandırma ile yarma olmak üzere yolun yaklaşık 8 km kadarı tünel olmak üzere toplam 13 km uzunluğundadır. Her ne kadar karayolu özellikleri taşımasa da, 'Taşyol' neredeyse halen ilk yapıldığı gibidir. Ancak arabanızla veya yürüyerek içinden geçmek mümkündür. Türkiye'nin zor yolları arasında en merak edilen ve etkileyici olanlarından biridir. Birçok macera sever 'Off-Road' tutkunlarını kendine çekmeyi başarmıştır.

Kuru Duvar

Kemaliye'yi ziyaret edenlerin dikkatini çeken unsurlardan birisi de tüm kentte var olan yoğun taş duvar örgüsüdür. Bu tüm kentin dokusunda önemli bir etkiye sahiptir. Kent çoğunlukla zemini kayalık bir coğrafi konuma kurulduğundan ekip biçmek için uygun değildir. Ancak suyunun bolluğu ve ılıman iklimi bu bölgede yaşam kurmak için etki olmuş olmalı. Kemaliye halkı ekim alanları oluşturmak için taşlık ve eğimli araziyi teraslama yaparak küçük düz alanlar oluşturmuşlar. Yerel ağızla 'seki' de denilen bu ekilebilir alanlara dağlardan toprak taşıyarak verimli hale getirmişlerdir. Her seki bir diğerinden taş duvarlarla ayrılmıştır. Bu taş duvarlar 'kuru duvar' diye tabir edilen bir teklikle yani hiç bağlayıcı kullanmadan örerek oluşturmuşlar. Çimento gibi bağlayıcı kimyasalların kente çok sonraları girmesinden dolayı 'kuru duvar' tekniği günümüze kadar kullanılmaya devam etmiştir. Bu teknik bir zorunluluktan gelişmiş olsa da, bahçelerde örülen duvarlar için belki de olabilecek en iyi tekniktir. Bahçe de biriken suyun tahliyesi için zaruri olan taşların arasındaki doğal boşluğun bulunması kuru duvarların önemli özelliğidir. Aynı zamanda duvar içi boşluklar yaban hayatı destekler niteliktedir. Kemaliye'de yaşayan endemik bir tür olan 'Anadolu Semenderi' yerel adıyla 'Yağmur Bociği' kuru duvarların içinde yaşayarak bugüne kadar popülasyonlarını korumayı başarmışlardır.

18. yüzyılda parlak günlerini yaşayan ve 'İpek Yolu' üzerinde yer alan Kemaliye (Eğin) halkı, atalarından devraldığı gibi kervanlarla taşınan çeşitli meyve fidanlarını (ve/veya çeliklerini) bahçelerine ekmişlerdir. En gözde ürünü olan dutun bilinen 18 türünü, verik elması gibi 20'den fazla elma türünü, eşbabiyesi, inciri, cevizi, bademi, üzümü, koca yemişi ve daha birçok türünü yetiştirmişlerdir. Kısacası turunçgiller dışında bütün meyve türlerinin yetiştirmeyi başarmışlar. Eğin Dutu (kurusu) ve cevizi birlikte taş dibeklerde döverek Lök tatlısını üretmişlerdir.

Zincirlikaya ve Mani Yolu

Halk arasında Zincirlikaya olarak da bilinen bir kayanın üzerine, 2004 yılında bazı hayırseverler ve Kemaliye Belediyesi'nin desteğiyle bir merdiven yapılmıştır. Burası yoldan en az 530 adım (içinde 192 basamak bulunan bir yamaç boyunca) yürüyerek varılabilen turistik alana dönüştürüldü. Zincirlikaya üzerinden Kemaliye (Eğin) merkezi ve çevresi rahatlıkla görülebilmektedir. Kemaliyelilerin bu kayayı şehir merkezinin üzerine yuvarlanma tehlikesi nedeniyle zincirle bağlanmasından dolayı bu adı almıştır.

Kemaliyelilerin ortak özelliği memleketlerine olan bağlıklarıdır. Memleketlerini çeşitli sebeplerle fakat daha çok geçim sıkıntıları nedeniyle terk etmiş olsalar da onlar için ayrı bir sevdadır Kemaliye. Yaklaşık 50 yıldır, önceleri Halı Panayırı, daha sonraları Doğa Sporları ve Kültür Festivali adıyla her yıl tekrarlanan etkinlik sıla hasreti çeken gurbetçilerin buluşma nedenidir. Bu etkinliklerin önemli bir farkındalık yaratmasıyla 2000'li yılların başında Kemaliye sahip olduğu değerlerin farkına vardı. Kemaliye'yi keşfetmek isteyen bir potansiyel oluştu. Bu da Kemaliye'yi bir turizm kenti yapmaya yetti. Yeni oteller, pansiyonlar, kafe ve restoranlar, yeni mekânlar açıldı. Kent halkı, geçmişini korumak için harekete geçti evlerini restore etti ve ziyaretçilerine yerel değerlerini sunmak için kentin tepsinde Karasu vadisini yukardan gören manzara eşliğinde bir yolu 'Mâni Yolu' olarak düzenledi. Kemaliye'nin endemik bitki türleri gibi kendine özgü 11 hece düzeninde yazılmış manilerini tabelalara işledi. Bugün bu yolda 80 tanesi sergilenmektedir. Bu yol kısa sürede ziyaretçilerinin en çok ilgi gösterdiği yerlerden biri oldu. "Ela Gözlü" olarak da anılan Eğin manileri "Karşı Geçe", "Venk", "Apçağa" gibi yöresel ağızlarla dile gelmiştir.

Eğin folkloru, uzun yıllar Elâzığ kültürüyle etkileşme içinde kendine özgü bir birikim oluşturmuştur. Kemaliye (Eğin) hikâyeleri, türküleri, halk oyunları, edebiyatı, oyunları (köy seyirlik) ile özel ve benzersizdir. TRT arşivinde kayıtlı 40 kadar türküsü, 3000 adet derlenmiş 11 hece düzenine göre sıla hasreti ve sevilene özlemin dizelere döküldüğü manileri, 30 kadar halk oyunu ile Kemaliye büyük bir kültür birikimine sahiptir.

Kadıgölü

Bir doğa harikası olan Kadıgölü, Taşdibi ve Orta Camii arasında yüzeye çıkan Sarıçiçek dağ silsilesinden beslenen, çok soğuk ve yüksek debili bir kaynak suyudur. Kemaliye'nin hayat kaynağı olan Kadıgölü gözesi içme suyu kaynağı olarak kullanıldığı gibi, bağ ve bahçelerin arklar vasıtasıyla sulanmasını da sağlar. Bahar aylarında köpükler saçarak gürül gürül aran Kadıgölü Deresi'nin seyri doyumsuz güzelliktedir. Kadıgölü Deresi üzerinde onlarca su değirmeninden günümüzde hâlâ faal durumda olan bir tanesi Tarihi Mederese binasının yanında yer alır. Bu değirmende üretilmiş kepekli un da satılmaktadır.

Doğası
Kemaliye ve çevresi sucul ve karasal olmak üzere iki büyük ekosistem bütünü ile temsil edilmektedir. Bu ekosistemleri oluşturan çok farklı habitat tipleri Kemaliye'de gözlenmektedir.

Bunlar; step, orman, çalı habitatı, kayalık alanlar, mağara ve yeraltı habitatları, daimî akan nehir ve dere habitatları, mevsimsel dere habitatları, bataklık-sazlık alanlar, daimî tatlısu göl habitatı, tatlısu kaynakları, insan eli ile oluşturulan sürdürebilir tarım alanları, plantasyon alanları, köylerdeki bahçeler ve kanallar şeklinde tanımlanmaktadır.

Kemaliye, jeolojik özellikleri itibarıyla Munzur Dağ silsilesi üzerinde yer alan ve çok farklı habitatları bünyesinde barındıran ve biyolojik olarak tespit edilebilmiş 4500'e yakın bitki ve hayvan türüne ev sahipliği yapan ve bu açıdan Türkiye'de ender niteliklere sahip bir bölgedir. Söz konusu bu bitki ve hayvan türlerinin 150'ye yakını endemik yani dünyada yalnızca Türkiye'de görülebilen canlılardır. Üstelik bunların en az 10 tanesinin tip türü Kemaliye'dir. Yani dünya literatürüne ilk kez Kemaliye'den bildirilen bitki ve hayvanlardır.

Böylesine küçük bir coğrafyada, bu kadar fazla habitat ve tür çeşitliliği dünyada sayılı alanlarda söz konusudur. Bu bağlamda Kemaliye ve çevresinin Doğal Sit Alanı ilan edilmesi için gerekli çalışmalar yapılmıştır.

Ulaşım
Kemaliye eskiden beri ticaret yollarının geçtiği bir yerdedir.

Yerel medya kuruluşları
Kemaliye'nin aylık "Hasret Gazetesi" ve "Özden" adlı gazeteleri vardır.

Vali Recep Yazıcıoğlu Köprüsü
Eski Vali Recep Yazıcıoğlu'nun yaptırdığı ulaşımı kolaylaştıran "Vali Recep Yazıcıoğlu Köprüsü" dür. Tv'da yayınlanan "Köprü" dizisi Kemaliye'deki yaşananları konu alır.
2003'te Kemaliyelilerce çok sevilen ve sayılan eski Vali Recep Yazıcıoğlu'nun ölümü Kemaliyelileri çok üzmüştür.

Eğitim
Kemaliye'de "Hacı Ali Akın Lisesi" ve "Mukaddes Muhlis Cüher ilköğretim ve orta okulu" adlı okulları vardır. Yalnız bu okulların binaları depreme dayanıksız, çürük raporludur. Ayrıca "Erzincan Üniv. Kemaliye Haci Ali Akın Turizm Ve Otelcilik Yüksek Okulu" buradadır.

Sağlık
İlçe merkezinde sağlık bakanlığına bağlı "Bekir Tiryakioğlu ilçe devlet hastanesi" vardır.

Banka
İlçe merkezinde "Ziraat bankası" ve Atm" 'si vardır.

Nüfus

Kemaliye'nin, geçmişten günümüze ilçe nüfusu çok azaldı. Tarım arazisi ve iş imkânları da az olan ilçede geçinemeyen halk büyük şehirlere göç etti.
İlçe ile ilgili ilk nüfus verileri 1518 ve 1523 yılına ait tahrir defterinde yer alır. 1518'de Eğin'deki hane sayısı 12 iken, bu sayı 1523'te 200 olmuştur. Bu da yaklaşık 1000 civarında nüfustur. Nüfus 17. yüzyılda yaklaşık 5,000, 19. yüzyıl ortalarında 15,000 civarı olmuştur. Bu dönemde ilçe nüfusunun yarısına yakını Ermeni'dir.
Ayrıca Egine'de bir cemaat ve 1770-1780'lerde dönüştürülmüş İslam olan 36 dağlık Müslüman Ermeni köyü vardı. Bu Müslüman Ermeni köylerinin en büyükleri şunlardı: Bahche, Yagublu(Yakuplu), Averak(Avarik), Tavuk, Hasa, Sergevil, Salahlu(Salahli), Aghelner(Aghillar), Dilli, Vankeagh(Vengük), Akrag, Arko/Ergiu(Ergü) ve Kendir Verin. Arabkir'in komşu kazasında, en büyüğü Kharpazug (Chanakchi) köyü olmak üzere dört Müslüman Ermeni köyü de vardı.

Nüfus, 1892 yılında 30,000'e yaklaşır. Nüfus artışında yerleşmenin ticaret yolları üzerinde bulunmasının etkisi fazladır (Aksın 2003: 96-104).
İlçe nüfusu çevre köyleriyle birlikte 1894 yılındaki Mamuratü'l Aziz salnamesine göre toplam 42,560 kişidir. Ahmet Aksın'ın "XIX. Yüzyılda Eğin" adlı çalışmasında yıllara ait nüfus ve istatistiki bilgiler vardır. Kendisi: " Yukarıdaki sonuçlara dayalı olarak Eğin ve çevresindeki yerleşim birimlerinin 15. yüzyıldan 19. yüzyıl ortalarına kadar oldukça fazla miktarda nüfus barındırdıklarını ve önemli birer ticaret merkezi niteliğini taşıdıklarını söyleyebiliriz(Aksın 2003: 115)" der.
Cumhuriyetin ilanı sonrası nüfusta azalma sebebi sosyo-ekonomiktir. Kemaliye'de Cumhuriyet Dönemi'nde bütün senelerde kırsal nüfus kent nüfusundan fazladır. İlçe göç sebebiyle hızla nüfus kaybetti. 1950 yılındaki nüfusu 3,709, 1960'ta 2,652, 1970'te 2,510, 1980'de ise 2,614 idi.(Yurt Ans. 1982: 2636).
Kemaliye nüfusuna kayıtlı yakl. 202,000 kişi vardır.

Ekonomi
İlçe, 1900'lü yıllarda önemli bir ticaret merkezdi. Kaynaklar, o dönemde bütün çevre illerden, ticaret için Kemaliye'ye gidildiğini aktarır. 1940'lara kadar halk geçimini halıcılık, bez dokumacılığı, ayakkabıcılık, bakırcılık gibi el sanatlarıyla sağlamıştır.

Hayvancılık ve Tarım
İl merkezindeki gibi, Kemaliye ilçe merkezinde de sanayi pek gelişmemiştir. Bir zamanlar irili ufaklı fabrikalar olsa da bunlar zaman içerisinde kapandı. Bu sebeple halk geçimini tarım ve hayvancılıkla sağlar.
Genelde Kemaliye'de kasaplık ve hayvancılık sektörü meslekler tercih edilir. Tarım arazilerinin azlığı, yöre halkını daha çok bağ-bahçe tarımına yöneltmiştir. Geçimini sağlayamayan kimi yöre halkı da büyük şehirlere ve sanayi merkezlerine göç etmiştir.
Kemaliye'de yaşayan halk çoğunlukla ürettiği tarım ürünlerini kendi ihtiyacını karşılamak için kullanır. Arazisi daha çok olanlarsa bir kısmını satarak gelir elde ederler.
Yörede bolca yetişen dut ve ceviz gibi ürünler önemli birer ihracat ürünüdür. Dut kurusu, dut pekmezi ve duttan yapılan ürünler satılarak kazanç elde edilir. Kemaliye'de tarım alanlarının azlığı buğday, arpa gibi tarım ürünlerinin üretimini kısıtlar. İlçe halkı çoğunlukla ihtiyacı olan buğdayı dışarıdan alır. Arpa ve yulaf da hayvan yemi olarak yetiştirilirken, bazen de dışarıdan alınır.

Turizm
Nüfusu kışın 2,500'lere inen, yazın ise doğa sporları sayesinde nüfusu 5,000'lere çıkan ilçe yazın turist çeken bir bölgedir.

Doğa Sporları
Kemaliye' nin tarihi ve doğal güzelliklerini tüm dünyaya tanıtmasına katkı sağlayan şenliklere katılım her yıl artar.

Kemaliye'de her yıl geleneksel doğa sporları şenliği düzenlenir.

Karanlık Kanyon'da 2008 yılından beri Uluslararası Doğa Sporları kapsamında "BASE jumping" atlayışları yapılır.
Rafting gibi su sporlarına elverişlidir.

Prof. Dr. Ali Demirsoy Doğa Tarihi Müzesi
Erzincan Üniversitesi Hacı Ali Akın Turizm ve Otelcilik Yüksekokulu Kemaliye kampüsü bünyesinde kurulan Prof. Dr. Ali Demirsoy Doğa Tarihi Müzesi, "Doğa Müzesinde Bilimsel Bir Gezinti" isimli proje kapsamında 2009'da kuruldu.

Sergilen örneklerin çoğu "Kemaliye ve Çevresinin Biyoçeşitlilik Açısından İncelenmesi" projesi için bölgeden toplanan şu örneklerden oluşur:
- Türkiye'nin çeşitli bölgelerinden ve Kemaliye çevresinden alınan mineral, taş, kristal, kayaç, ve her türlü jeolojik malzeme örnekleri,

- Kemaliye'nin Gastropad, Bivalvia ve Echinodermata fosilleri, bir hücreli bitki ve hayvanların mikroskop görüntüleri, likenler, karayosunları, omurgasızlar, böcekler, balıklar, amfibiler, zehirli yılanlar, kuşlar,
- Türkiye'deki yırtıcıların çok bir kısmını barındıran yörede soyu tehdit altındaki ayı, kurt, vaşak, sansar, dağ keçisi, porsuk, sincap, yedi uyur, fındık faresi, yer sincabı, çok sayıda küçük memeli ve kemirici türleri, bu memelilerin postları ve bazılarının iskeletleri de sergilenir ve tanıtıcı bilgiler verilir.

- Kemaliye ve çevresinden yaklaşık 500 bitkinin (özellikle soğanlı bitkiler) görselleri sunulur.

Dünya Mirası Listesi
Kemaliye, 2021 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası Geçici Listesi'ne dahil edildi.

Kültür

Şive
Kemaliye'de geleneksel olarak kullanılan pek çok sözcük vardır ve bunların anlamları akademik olarak araştırılmaktadır. Kemaliye'de kullanılan Türk şivesinin Doğu Anadolu ağızları içindeki konumu Prof. Dr. Leyla Karahan'ın Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması (Türk Dil Kurumu yayınları: 630, Ankara 1996) adlı çalışmasına göre şöyledir:

Müzeler

Prof. Dr. Ali Demirsoy Doğa Tarihi Müzesi
Türkiye Büyük Millet Meclisi ve Cumhurbaşkanlığı tarafından 2009 yılında eğitim hizmet ödülüne layık görülen Sayın Hacı Ali Akın, ilçeye kapalı alanı yaklaşık 15.000m² olan bir yüksekokul yaptırmıştır. Erzincan Üniversitesi Senatosu yaklaşık 1.000m²'lik bir kısmının "Doğa Tarihi Müzesi" olarak ayrılmasına ve "Prof. Dr. Ali Demirsoy Doğa Tarihi Müzesi" ismi verilmesini oybirliğiyle kabul etmiştir.

Bu müze, canlı türleri içeriği bakımından Türkiye'nin en zengin müzesidir. Tek hücreli canlı koleksiyonlarından memelilere, bitkilere, fosillere ve jeolojik kayaçlara kadar uzanan çok geniş bir kapsama sahiptir. Prof. Dr. Ali Demirsoy Doğa Tarihi Müzesinde aşağıda verilen geniş içerik diğer müzelerden farklı olarak Türkiye'nin değişik bölgelerinden ve Kemaliye çevresinden örnekler barındırır;

⦁Mineral, kristal, toprak, kayaç örnekleri

⦁Gastropad, Bivalvia ve Echinodermata gruplarına ait fosil örnekleri,

⦁Karasal ekosistemin ilk canlı gruplarından olan likenler ve karayosunu örnekleri

⦁Omurgasızların bir kısmı ve kabuklular,

⦁Böcek örnekleri

⦁Herbaryun (bitki) örnekleri

⦁Tatlısularda ve denizlerde yaşayan balık örnekleri

⦁Farklı türlerden oluşan amfibi örnekleri

⦁Birçok zehirli yılın türünün de bulunduğu sürüngen örnekleri

⦁Kuş örnekleri

⦁Soyu tehdit altında olan ayı, kurt, vaşak, birkaç çeşit sansar, dağ keçisi, porsuk, sincap, yedi uyur, fındık faresi, yer sincabı, çok sayıda küçük memeli ve kemirici türleri, ayrıca bu memelilerin postları ve bazılarının iskeletleri

Başta Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü (MTA), çeşitli araştırıcılar, üniversiteler, amatör kişiler olmak üzere 50 farklı bilim insanının katılımı ile üç yıl boyunca çevrede yürüttüğümüz ve Tübitak tarafından desteklenen "Kemaliye ve Çevresinin Biyoçeşitlilik Açısından İncelenmesi" projesinden ve özellikle yöreyi yansıtan örneklerden oluşmaktadır.

Türkiye'nin en küçük kurbağası olan Yaprak Kurbağası'ndan Türkiye'nin en zehirli yılanı olarak kabul edilen Macrovipera lepetina'ya (Koca Engerek), Kemaliye ve çevresinden 200'e yakın kuş türü ile teşhis edilen 1000 kadar bitkinin en az yarısı, özellikle de soğanlı bitkiler, sergilenen örnekler arasında bulunur.

Kemaliye Eğin Etnografya Müzesi
Bugün Kemaliye ilçe merkezinde yer alan müzenin bulunduğu yapı Surp Kevork Kilisesi'dir. 1876 yılında inşa edilmiş olan bu kilise, 1900 lu yılların başında  satın alınmıştır. İç düzenlemesi tamamen değiştirilerek Eğin Halıları dokuma atölyesi olarak yıllarca el tezgâhlarında Eğin halıları dokunmuş, ancak genç nüfusun büyük şehirlere göçü sonucunda bu çok ortaklı şirket lağv edilmiştir.

Ocak 1999'da dönemin Kemaliye kaymakamı Uğur Kolsuz yönetiminde ve ÇEKÜL Vakfı gözetiminde 8 ay süren restorasyonu sonunda 29 Ağustos 1999 tarihinde dönemin Başbakanı Bülent Ecevit tarafından, ikinci katı müze haline dönüştürülen binanın açılışı yapılmıştır.

Girişten küçük bir merdivenle müzenin ana bölümüne geçilir. Doğu yönünde kalan odalarda ve ana bölümde, başlangıç tarihinden 25 gün gibi kısa bir süre içerisinde halkın bağışları sonucunda toplanan etnografik eserlerle müze bugünkü haline ulaşmıştır. Müzenin ana giriş bölümü Kemaliye (Eğin) Kültür, Turizm ve Folklor Derneği tarafından haftada bir gün fasıl ve folklor gösterisi geceleri yapılırken bugünlerde bu kültür faaliyeti sürekliliğini yitirmiştir. Çift kanatlı kapı ile geçilen doğu yönünde ki odalarda Kemaliye halkının günlük yaşamında ve özel günlerde giydiği kıyafetlerden oluşan örnekler ile metal ve ahşap materyallere ve bölgeden elde edilen arkeolojik eserlere yer verilmiştir.

Zamanının başbakan yardımcısı Erdal İnönü ve eşi Sevinç İnönü, müzeyi gezdikleri sırada dikkatlerini çeken yöresel ismi ''Helalîye'' olan kadın geceliği görmüş; ipeğinin üretilmesi, işlenmesi ve dikilmesinin tamamıyla Kemaliye'de yapıldığını öğrenmeleri üzerine Erdal Bey ''Kemaliye'nin tam bir Kültür başkenti'' olduğunu dile getirmiştir. Bu sözleri hâlâ hafızalardaki yerini korumaktadır.

Ocak Köyü Özel Ali Gürer Müzesi
Ocak Köyü Özel Müzesi 1994 yılında köy halkından Mustafa Gürer'in şahsî girişim ve katkılarıyla kurulmuştur. Hıdır Abdal Ocağı'nı süsleyen bu özel müze, bir trafik kazasında yaşamını yitiren Mustafa Gürer'in oğlu Ali Gürer'in anısına yaptırılarak köye armağan edilmiştir. 07.02.1996 tarihinde özel müze statüsüne kavuşmuştur. Yöredeki etnografik nitelikli eserlerin korunması ve gelecek kuşaklara tanıtımının yapılması amaçlanmıştır. Bu müze Kültür Bakanlığı'nın denetiminde Erzincan'da kurulmuş tek özel müzedir.

        Müze binası müstakil iki katlı olup, 220m2 olarak inşa edilmiştir. Yangın ve hırsızlığa karşı alarmlı güvenlik sistemiyle donatılmıştır. Hem müze binası hem de iç tefrişatı-vitrin düzeniyle modern bir görünüme sahiptir. Müzede Mustafa Gürer'in özel koleksiyonundan, Ocak Köyü ve çevre köylerden bazı insanlar ile köyde bulunan Hıdır Abdal Türbesine ziyarete gelenlerin bağışladıkları eserler sergilenmektedir. Bugüne kadar yaklaşık 1300 adet eser, eserleri verenlerin isimleri ile birlikte müzede teşhir edilmektedir.

        Müzenin açık hava bölümünde Atatürk büstü ile Türk büyüklerinin kabartmalı resimleri ve harman makinesi, kağnı arabası ve tarihi taşlar yer almaktadır. Giriş katında yöresel bakır el sanatları örnekleri, müzeye bağış yapılan günlük kullanım eşyaları ve paralar sergilenmektedir. Üst katta tarım aletleri, ocak, eyer, giyim, dokuma ürünleri ve ev eşyaları vb. etnografik nitelikli eserler sergilenmektedir.

        Müzenin ikinci katında çok sayıda kitabın yer aldığı bir kütüphane bulunmaktadır.

Apçağa Köyü Ahmet Kutsi Tecer Kültür Evi
Ahmet Kutsi Tecer Kültür Evi, Apçağa köyünün girişinde ziyaretçilerini karşılar. Babasının görevi nedeniyle 1901 Kudüs doğumlu olan şair, yazar ve siyasetçi Ahmet Kutsi Tecer'in, "Orda Bir Köy Var Uzakta o Köy Bizim Köyümüzdür" isimli şiirini ata memleketi olan Apçağa köyü için yazdığı bilinmektedir.

Geleneksel Eğin mimari dokusuna uygun olarak projelendirilen Ahmet Kutsi Tecer Kültür Evi, 2014 yılında faaliyete geçmiştir. Giriş katı Eğin halıları ve sedirleriyle donatılarak yaşam alanı olarak tasarlanmıştır. Kültür Evi'nin üst katı ise müze olarak dekore edilmiş; ev ve tarım üretim araçlarından, oyuncaklara, fotoğraf makinelerinden geleneksel kıyafetlerine kadar, çok sayıda etnografik objenin yanı sıra, Ahmet Kutsi Tecer'in kişisel eşyaları, kitapları, bazı belgeleri ve mektubu sergilenmektedir. Ayrıca eski el yazması Kuran-ı Kerim de Kültür Evi'nde sergilenen önemli eserlerdendir.

Çit Köyü Enver Gökçe Müzesi
Enver Gökçe Müzesi, Kemaliye Kaymakamlığı'nın ve köylülerinin katkılarıyla 26 Haziran 2008'de açılmıştır. Şairin bazı kişisel eşyaları köyünde, anısına kurulan müzede sergilenmektedir. Kapısında çerçevelenmiş 'Köylülerime' şiiri asılıdır.

Enver Gökçe, 1920'de Erzincan'ın Kemaliye ilçesi, Çit Köyü'nde doğdu. Enver Gökçe 9 yaşındayken ailesiyle birlikte, bir kağnı arabasıyla zor koşullarda Ankara'ya göç etti. Yükseköğrenimini Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünde tamamladı. İstanbul Kadırga Öğrenci Yurdunda yöneticilik yaptığı sırada tutuklandı, hüküm giydi. 7 yıl hapis, ardından 3 yıla yakın Çorum'da sürgün cezası çekti. Hapis ve sürgün yıllarından sonra Ankara'ya döndü ve gazetelerde düzelticilik ve serbest yazarlık yaptı. Hastalığı nedeniyle şartlı tahliye dönemini doğduğu köyde köylülerinin desteğiyle geçiren Gökçe (Çeçe), 1977'de tedavi için Bulgaristan'a gitti. Dönüşünde tekrar Ankara'ya yerleşip çeviriler yaptı. Son günlerini geçirdiği Ankara Seyran Bağları Huzurevi'nde 19 Kasım 1981'de öldü.

Yeşilyurt Köy Müzesi
Yeşilyurt Köy Müzesi köy tüzel kişiliğine ait bir odada kurulmuş mütevazı bir müzedir. Köylülerinin bağışladığı etnografik objelerin yanı sıra Keban Baraj Gölü'nün altında kalan Arnavut Han'ın (döneminin kervanların konakladığı günümüzün otelleri olan yapılar) mülkiyetinin ve bakımının Yeşilyurt Köyüne verildiğini belirten bir Osmanlı Fermanı da mekânda sergilenen en önemli eserlerdendir.

Tarihî ve Turistik Yerler
 Orta Camii:

Kadı Gölünün kıyısındaki Orta caminin, 17. ve 18. yüzyıla ait bir Osmanlı eseri olduğu sanılmaktadır.

Tek kubbeli caminin yapımında sarı renkli kesme taş kullanılmıştır. İbadet mekânına, son cemaat yerinden üç âdet kapı açılır. Kapıların üzerinde ve mermer şebekeli, yuvarlak kemerli pencereleri vardır.

Minare kaidesi oldukça yüksek, gövdesi ince yapılıdır.

Dört ayak üzerine oturan kubbesi caminin tüm tabanına hakimdir.

İlçenin en güzel eserlerinden olan camii dikdörtgen planlıdır ve dışı taş içi ise ahşaptır.

Lökhane:

Kemaliye'ye gelen turistlerin uğrak noktası olan Lökhane'de Kemaliye'ye özgü Lök ve Beşateş tatlıları sunulur.

Turistler Lök ve Beşateş'in tadına bakmadan gitmezler.

Lök çok lezzetli bir tatlıdır.

Lök, dut ile ceviz dövülerek hazırlanır ve hiçbir katkı eklenmez ve pişirilmez. Hem doğallığı, hem pişirilmemesi onu eşsiz bir tatlı yapar. Lezzeti ise gerçekten çok özeldir.

Zincirlikaya:

Halkın Zincirlikaya dediği kaya, Kemaliye'nin yamaçlarına yapılmış ve insanoğlunun doğaya hükmedeceği zihniyetine dayanan bir yapıdır. 2004 yılında bazı hayırseverler ve Kemaliye Belediyesi'nin desteğiyle bir merdiven yapılmış olup yoldan en az 530 adım (192 basamaklı bir yamaç boyunca) yürüyerek varılan turistik alandır.

Zincirlikaya üzerinden Kemaliye merkezi ve çevresi rahatlıkla görülebilir.
Kemaliye merkezinden bakanlar, kayanın düşmesini kayayı çevreleyen zincirin engellediğini düşünürken bazılarıysa Yaratıcı'nın kayanın düşmesini engellediğine inanır.

Ocak köyü: Hıdır abdal sultan tekkesi

Kışlacık Köyü Camii: 1005 yılında Melik Ahlet Paşa tarafından yaptırılmış, hâlen cami olarak kullanılır.

Salihli Köyü Camii: 1305 tarihli ve hâlen kullanılan bir camidir.

Taşdibi Cami: İlçe merkezinde 1051 yılında yapılmıştır.

Yeşilyamaç Köyü Camii: 1213-1275 tarihli cami, Padişah Abdülmecit tarafından yaptırılmıştır.

Başpınar Köyü Camii: Caminin kitabesinde "(Rumi 1025 El hacı Hüseyin Abdullah) IV Murat zamanında 1111-1112 Bekçiler Başı Müdürü Başpınar'lı Salim Ağa ''yazar.

Kadıgölü: Güzel bir tabiat köşesi olan Kadıgölü, çeşitli efsanelere de konu olan bir su kaynağıdır.

Ala Mağarası: İlçenin kuzeydoğusunda bulunan ala mağarasının içinde dehliz ve kanallar bulunur. Girişinde sızıntı olarak akan suyun, ala ve sedef hastalıklarına iyi geldiği bilinir.

Kırkgöz Mesire Alanı: İlçe merkezine yaklaşık 8 km uzaklıkta yer alan mesire alanıdır. Kemaliye, çevre il ve ilçelerden ziyaretçilerin piknik yapmak amacıyla geldiği bir alandır.

Taş Yol
Erzincan'da, dünyanın en zorlu yolları arasında gösterilen ve yapımı 132 yılda tamamlanan, Kemaliye ile Divriği ilçeleri arasındaki Taş Yol, geçit vermeyen Karanlık Kanyon'un kayalıklarının yöre halkınca ilkel aletlerle oyulmasıyla yapılmıştır. Yol, çok sayıda tünel, viraj ve keskin uçurumlarıyla hem yaya hem de araçla gezinti yapmak isteyen macera tutkunlarını kendine çeker.

Kemaliye ile Erzincan arasındaki (İliç-Kemaliye yolu) D877 yolunun yaklaşık 8 km "Kemaliyeliler taş yolu" birbirine çok yakın 38 tüneldir ve zemini gevşek taşlıdır. Tünelin açık kesimlerinden Fırat nehrinin ve Karanlık Kanyonun güzellikleri görülebilir. Tünelin yapımı 132 yıl sürmüş ve merhum Recep Yazıcıoğlu'nun destekleriyle bitirilmiştir.

Tarihi Kemaliye Evleri
Kemaliye'nin tarihi evlerinin kendine özgü ve güzel mimarileri vardır.
Kemaliye Evleri, özgün mimari dokularıyla dikkat çeker. İki, üç ve dört katlı örnekleri bulunan Kemaliye Evleri'nin ilk katları taştan yapılmış. Evlerin en önemli simgelerinden biri kapı tokmakları. Evlerin dış kapısında işlemeleri ve ebatlarıyla iki farklı tokmak dikkat çeker. Bunlardan biri erkek misafirler, diğeriyse kadın misafirler içindir. Kadınlar için olan tiz bir ses çıkarırken erkekler için olan tok bir ses çıkarır.  Gelen misafir,  tokmak sesine göre evin erkeği veya hanımı tarafından karşılanır. (https://goerzincanturkiye.com/tr/gor )

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kemaliye Belediyesi
 Kemaliye Kaymakamlığı
 Turizm bakanlığı, Erzincan'la ilgili web sitesi

Cittaslow

Kemaliye


Alejandro Rodolfo Baldú fue un militante del FAL que participó en las primeras acciones armadas de esa organización guerrillera y que habría sido detenido por la policía argentina entre los días 18 y 19 de marzo de 1970 sin que desde entonces se tengan noticias de su persona.

Biografía
Entre 1964 y 1965 Baldú se incorporó a una organización político-militar que más adelante sería conocida como Frente Argentino de Liberación que estaba en una etapa que denominaban de acumulación, esto es obtener armas y dinero para su actividad, además de realizar acción política en el campo gremial.

El 5 de abril de 1969 el grupo tomó por sorpresa el Regimiento n° 1 de Campo de Mayo y robó armas que fueron sacadas en un camión que fue luego abandonado y encontrado por la policía. En mayo de ese año la Policía siguió la pista de unos neumáticos que habían sido adquiridos para el camión que transportó lo robado, determina que el comprador había sido Alejandro Baldú e identifica a partir de allí como integrantes del grupo asaltante a los agentes de propaganda médica Alberto Arruda (27), Sergio Pablo Bjelis (27) y Malter Terrada (24), el abogado Hernán Henríquez y al empleado bancario Juan Carlos Cibelli. Se colocan numerosos afiches en todo el país con las identidades y fotografías de los mencionados pidiendo su captura por conspiración para la rebelión, asociación ilícita, robo y tenencia de explosivos, pero solamente logran detener a Cibelli, que permanecerá en prisión hasta 1973. No detectan el nombre de la organización ni ésta sale a la luz.

La organización estaba preparando un asalto al tren pagador del Ferrocarril San Martín, que todos los meses partía desde Retiro con un furgón blindado con unos ciento cincuenta millones de pesos para pagar los sueldos del personal, conforme datos obtenido de un militante. La idea era tomar por sorpresa a la fuerte custodia del vagón haciéndose pasar por personal de la Fuerza Aérea y llevarse el dinero en dos camionetas pintadas con los colores y las insignias del arma. A este efecto el militante Carlos Della Nave, bajo la supervisión de Alejandro Baldú, debían pintar los dos vehículos en un galpón alquilado en las afueras de la ciudad de Luján. Entre el 16 y el 18 de marzo de 1970 la policía mientras investigaba delitos comunes descubrió el galpón con armas y uniformes militares y camiones similares a los usados por la Fuerza Aérea y detuvo a Carlos Della Nave; según el FAL también lo hizo con Alejandro Baldú, hecho negado por el gobierno. Della Nave declaró posteriormente que fue torturado y que su arresto fue oficializado como ocurrido recién el 21 de marzo.

Entonces, los compañeros del FAL procedieron a secuestrar el 24 de marzo de 1970 a Joaquín Waldemar Sánchez, un ciudadano de Paraguay que era cónsul de su país en Buenos Aires, Argentina, hecho que realizaron en la ciudad de Ituzaingó (Corrientes) localidad de Argentina cercana a la frontera con Paraguay. Sus captores -que por primera vez se identificaron con su nombre- amenazaron con matarlo si no eran librados Baldú y Della Nave pero tanto el presidente argentino Juan Carlos Onganía como el paraguayo Alfredo Stroessner rechazaron su petición. Después de prorrogar varias veces el plazo de su ultimátum, finalmente los secuestradores lo liberaron el 28 de marzo aduciendo razones humanitarias y el propósito de evitar derramamientos de sangre.

Dado que desde entonces ninguna fuerza u organismo del Estado reconoció haberlo detenido, se puede considerar a Alejandro Rodolfo Baldú como un detenido-desaparecido de la "guerrilla" o de la lucha armada, "pero todavía se trataba, por decirlo así, de "accidentes" de la represión, y no de una metodología planificada de exterminio; de hechos que incluso les causaban molestias a los represores, porque debían borrar todas las huellas del crimen sin contar con la logística eficiente que se implementaría seis años más tarde".

Notas

Referencias

Detenidos desaparecidos por el Terrorismo de Estado en Argentina
Guerrilleros de Argentina

Alejandro Rodolfo Baldú


Nižná Voľa este o comună slovacă, aflată în districtul Bardejov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 287 de locuitori.

Istoric
Localitatea Nižná Voľa este atestată documentar din 1382.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nižná Voľa


AVR, Atmel firmasının üretmiş olduğu 8 bitlik RISC mimarisine sahip mikrodenetleyicidir. Ucuz ve hızlı çalışan bir mikrodenetleyici olup, gelişmiş özellikleri bulunmaktadır. 2 KB ile 128 KB arasında değişen kapasitelerde yazılıp-silinebilen belleğe sahiptir.  Atmel, şirket ismidir, herhangi bir mikrodenetleyici ailesine verilen (PIC, AVR, Picollo gibi) isim değildir.

Atmel mikrodenetleyicileri birkaç gruba ayrılabilir:

 AT90Sxxxx: klasik AVR`ler, yeni tasarımlar için önerilmemektedir.
 ATtiny: en az seviyede giriş/çıkışlı, küçük bellekli, ucuz ve az güç harcayan grup
 ATmega: ayni çekirdek ama daha fazla bellek ve daha fazla giriş çıkışlı, 100-pinliye kadar paket
 Diğer Özel denetleciler: mesela LCD denetleciler, akü şarj denetleyicileri

ATtiny2313 modelinin özellikleri:
 2 KB devre içi yazılıp-silinebilen program belleği
 128 Bayt devre içi yazılıp-silinebilen EEPROM VERİ belleği
 128 Bayt Statik RAM
 Seri arabirim
 Çift yönlü çalışabilen eş zamansız seri port
 Hata ayıklama için debugWIRE
 20 MHz de yaklaşık 20 MIPS hız

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Üreticinin ana sayfası
 AVR projects and information
 AVR Programmer
 AVR ISP Programmer
 AVR Studio 4 ile Proteus isis kullanımı (Remote Debug)
 Atmel ATmega8 zif soket usbasp programlayıcı

Mikrodenetleyiciler
Bilgisayar mimarisi

AVR


هيرادو  هي مدينة تتبع لمحافظة ناغاساكي. كانت هذه المدينة تقع على جزيرة هيرادو، أما مع تحويلات الحكومات المحلية فقد امتدت حدود المدينة لتشمل بعض الأراضي من جزيرة كيوشو.

في 1 يناير 2009 بلغ التعداد السكاني 36000 نسمة، بكثافة سكانية 153 نسمة/كم مربع، موزعة على مساحة 235 كم مربع.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لهيرادو:

أعلام

 ويليام آدمز
 كازويا ميكاوا

معرض صور

مراجع

مدن محافظة ناغاساكي
هيرادو (ناغاساكي)

هيرادو (ناغاساكي)