José Ignacio Wert Ortega (Madrid, 18 de febrero de 1950) es un político, profesor y diplomático español.

El 22 de diciembre de 2011 fue nombrado ministro de Educación, Cultura y Deporte por el rey a propuesta del presidente del Gobierno de España, Mariano Rajoy, cargo que ostentó hasta el 26 de junio de 2015, cuando fue sucedido por Íñigo Méndez de Vigo.

Además fue diputado por la circunscripción de La Coruña y concejal en el Ayuntamiento de Madrid. De junio de 2015 a junio de 2018 fue Embajador Jefe de la Delegación Permanente de España ante la Organización de Cooperación y Desarrollo Económicos (OCDE).

Biografía
José Ignacio Wert cursó estudios primarios y secundarios en el colegio Santa María del Pilar de Madrid. Obtuvo la licenciatura en Derecho por la Universidad Complutense de Madrid en 1972, con premio extraordinario y Premio Calvo-Sotelo, y diplomado en Sociología Política por el Instituto de Estudios Políticos. En 1973 ingresó por oposición como titulado superior en Radio Televisión Española, trabajando, primero como técnico y luego como director adjunto en el Gabinete de Investigación de Audiencia.

Está divorciado y tiene dos hijos. De 2006 a 2012 fue pareja de Edurne Uriarte, profesora universitaria y columnista, y en la actualidad lo es de la exsecretaria de Estado de Educación Montserrat Gomendio.

Entre 1974 y 1978 impartió Teoría de la Comunicación en la Facultad de Ciencias de la Información de la Universidad Complutense.

Hasta 1977 militó en Izquierda Democrática. Ese año abandonó la formación para ingresar en la Unión de Centro Democrático, pasando a desempeñar puestos de responsabilidad política en diversos organismos públicos. En 1978 fue nombrado jefe del Servicio de estudios, del cual dependían los gabinetes de Estudios de contenido y el ya citado de Investigación de audiencia. En 1979 fue nombrado subdirector general del Gabinete técnico del Centro de Investigaciones Sociológicas (CIS), órgano que dependía de la Presidencia del Gobierno, siendo el responsable de la ejecución de más de cien estudios de opinión. En 1980, el Senado le eligió vocal del Consejo Asesor de Radiotelevisión Española a propuesta de la UCD.

Entre 1980 y 1983 impartió Sociología Política en la Facultad de Ciencias Económicas de la Universidad Autónoma de Madrid.

Durante la crisis de la UCD, en 1982, Wert pasó a militar en el Partido Demócrata Popular, siendo uno de los integrantes de su Comisión ejecutiva nacional. En las elecciones municipales de 1983, su partido le designó como miembro de la candidatura de Coalición Popular (la coalición formada por Alianza Popular, el PDP y el Partido Liberal) por Madrid, resultando elegido concejal. Permaneció en el consistorio madrileño hasta las generales de 1986, cuando fue elegido diputado por la circunscripción electoral de La Coruña, de nuevo como candidato del PDP en las listas de Coalición Popular.

En 1987 renunció a su escaño, pasando a ocupar diferentes puestos en el sector privado, en especial en empresas de sondeos de opinión (como Demoscopia, empresa que fundó y de la que fue presidente entre 1987 y 2003) y análisis de audiencias (en Sofres, de la que fue presidente entre 1994 y 2003). Compaginó la presidencia de esta firma con la posición de Consejero Delegado de GDM (comercializadora de publicidad del grupo Prisa), la presidencia de Sofres AMV (Grupo TNSWWP). Desde 1998 ha formado parte de la Asociación Mundial de profesionales de la investigación de mercados (ESOMAR), primero como miembro del consejo, luego como tesorero y posteriormente como vicepresidente.

En 2003 pasó a trabajar para el BBVA, como adjunto al presidente del banco, Francisco González, como Director de relaciones corporativas del Grupo BBVA, desde el 2003 hasta el 2005, presidió la European Foundation for Quality Management (EFQM) Fundación Europea para la Gestión de la Calidad, en representación del BBVA. Tras abandonar el BBVA, pasó a ser presidente de Inspire Consultores.

Ministro de Educación, Cultura y Deporte

El 22 de diciembre de 2011 fue nombrado ministro de Educación, Cultura y Deporte de España. El 31 de enero de 2012 se da a conocer su proyecto de reforma de la Enseñanza Secundaria según la cual la Educación Secundaria Obligatoria se reduciría en un año, pasando de 4 a 3, y el bachillerato aumentaría uno, pasando de 2 a 3 años. Esto obligará a suprimir el 4º de la ESO. Los sindicatos no están conformes con la medida al temer un proceso encubierto de privatización. Otros sectores como parte del profesorado se han quejado por el enorme coste operativo que ocasionará y dudan del beneficio que reportará al alumno. Al parecer esta reforma enlazaría con la LOCE aprobada en 2002 cuando el Partido Popular contaba también con mayoría absoluta en el Congreso de los Diputados y el gobierno lo presidía José María Aznar, pero que no llegó a entrar en vigor salvo algunos pequeños detalles, porque el nuevo gobierno socialista de Rodríguez Zapatero paralizó su aplicación (y finalmente aprobó una nueva Ley Orgánica de Educación).

Una de las decisiones que tomó fue volver a subvencionar el "Diccionario biográfico español" de la Real Academia de la Historia (con 193.000 euros) a pesar de la polémica suscitada por algunas de las entradas como la dedicada al general Franco en que su biógrafo Luis Suárez Fernández no lo llama dictador y omite gran parte de la represión franquista. En julio de 2011 el Congreso de los Diputados aprobó una moción por la que se le retiraban los fondos públicos si no corregía los fallos. Un mes antes la Real Academia de la Historia se había visto obligada a crear una comisión para que señalara los posibles errores, pero el 26 de mayo de 2012, según el diario El País, la Academia decidió (sin que se dieran a conocer las conclusiones de la comisión) que no corregiría ninguna biografía, ni habría "biografías alternativas a las ya publicadas" y que sólo habría cambios menores en una adenda final (tampoco se efectuarían correcciones en la versión en línea). Sin embargo, tres días después el ministro Wert aseguró ante el Congreso de los Diputados que 14 entradas se revisarán "en profundidad", una se suprimirá y 16 serán "ligeramente" modificadas, aunque no concretó cuáles.

La sustitución de la Educación para la Ciudadanía

El 31 de enero de 2012, José Ignacio Wert anunció que la asignatura Educación para la Ciudadanía, que había sido muy contestada por la Iglesia católica y por el propio Partido Popular, sería sustituida por otra, llamada Educación Cívica y Constitucional, que según el ministro estaría «libre de cuestiones controvertidas» y «no será susceptible de adoctrinamiento ideológico». Las asociaciones de padres católicos se mostraron de acuerdo con esta medida. Para defender este cambio el ministro alegó que era una asignatura partidista y sesgada, usando citas del libro "Educación para la Ciudadanía. Democracia, Capitalismo y Estado de Derecho" de Carlos Fernández Liria et al. La polémica surgió cuando saltó a la luz pública que dicho libro no era un libro de texto para estudiantes sino un conocido ensayo sobre (contra) la asignatura.

El diario El País en su edición del sábado 19 de mayo de 2012 adelantó los nuevos contenidos de la asignatura Educación Cívica y Constitucional, que el ministro Wert presentó el jueves 24 de mayo de 2012. El diario destaca que el nuevo temario elude la homofobia o las desigualdades sociales e incluye la denuncia del llamado "nacionalismo excluyente", además de destacar la iniciativa económica privada "en la generación de riqueza" o el respeto a la propiedad intelectual.

Los recortes y la huelga general del sector educativo público del 22 de mayo de 2012

El jueves 17 de mayo el Congreso de Diputados ratifica, exclusivamente con el apoyo de los diputados del Partido Popular, el decreto del gobierno de Mariano Rajoy que recorta el gasto público en educación y sanidad en más de 10000 millones de euros (7200 millones en sanidad y 3700 millones en educación), para alcanzar el objetivo de déficit fijado por la Unión Europea. En la sesión parlamentaria interviene el ministro Wert para defender el recorte en educación, afirmando que el gobierno lo hace «con sufrimiento y pesar»; que «esta es la respuesta excepcional del Gobierno a unas circunstancias excepcionales, desafortunadas»; y que «son [recortes] temporales, que no forman parte de nuestro programa de reforma educativa, con lo que [se revisarán] tan pronto como mejore la situación económica». Le responde el portavoz de Educación del PSOE, Mario Bedera afirmando que el decreto «supone la mayor agresión a la educación pública de nuestra historia democrática» y añadiendo a continuación: No nos hable de eficacia, de eficiencia y mucho menos de mantener la calidad del sistema educativo cuando en menos de cinco meses ha hecho recortes por un total de 4886 millones de euros (los 3736 millones de euros contemplados en este real decreto se suman a los 487 millones del acuerdo de no disponibilidad del 30 de diciembre y a los 663 millones de recorte en los presupuestos para 2012). Está usted recortando una media de 1000 millones por mes. Después aseguró que el aumento de la ratio de alumnos por aula hasta un 20% y el aumento de horas lectivas (en Educación Secundaria se pasa de 18 a 20 horas) va a provocar el despido masivo del profesorado: unos 40000 interinos pueden quedarse sin trabajo el curso que viene. La oposición y algunos medios consideraron el recorte social aprobado como el mayor de la historia de la democracia.

El martes 22 de mayo de 2012 tiene lugar una huelga general de todos los niveles educativos públicos, desde infantil hasta la Universidad, y en prácticamente todas las comunidades autónomas (lo que constituye la primera huelga unitaria de la enseñanza pública en la historia de la democracia). Los convocantes son los sindicatos de profesores y las organizaciones estudiantiles como protesta por las últimas decisiones del ministerio de Educación que, según ellos, ponen en riesgo el futuro de la educación pública. El objetivo de las medidas, según el ministro Wert, es reducir el gasto educativo para alcanzar los objetivos de déficit público impuestos por la Unión Europea. Las más destacadas de estas medidas son el aumento de la ratio de alumnos por aula de hasta un 20% (lo que supondrá pasar de 25 a 30 alumnos en enseñanza primaria, de 30 a 36 en ESO, y de 35 a 42 en bachillerato); el aumento del número de horas lectivas del profesorado (que se suma al recorte de sus salarios decretado por la mayoría de las comunidades autónomas); la no cobertura de las bajas de profesores de una duración inferior a los 15 días; el aumento de las tasas universitarias; la introducción de tasas de hasta 350 euros en la Formación Profesional de Grado Superior, etc. Al día siguiente, los rectores de las universidades públicas no asistieron a la reunión del Consejo de Universidades que había convocado el ministro Wert en señal de protesta por no figurar en el orden del día el debate sobre la subida de las tasas universitarias y las medidas de recorte del gasto educativo que más afectan a la Universidad.

Salida del ministerio
El 24 de junio de 2015, se anunció su cese que es comunicado en el Boletín Oficial del Estado al día siguiente, a petición propia, siendo posteriormente nombrado embajador ante la OCDE en París, donde residía su esposa. Le sucedió en el cargo Íñigo Méndez de Vigo, hasta el momento Secretario de Estado para la Unión Europea, quien jura el cargo 2 días después, el 26 de junio de 2015. Fue cesado como embajador ante la OCDE en junio de 2018, siendo nombrado en su lugar Manuel Escudero.

Habla, además de español y catalán, francés, italiano, portugués y alemán.

Distinciones y condecoraciones

 Gran Cruz de la Orden de Carlos III (2021)

Notas

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de José Ignacio Wert, en la web del Congreso de los Diputados.
 Artículos publicados, en Dialnet.
 Semblanza de José Ignacio Wert en "El País", 27 de mayo de 2012.
 Entrevista en la revista Jot Down.

Políticos de España del siglo XX
Políticos de España del siglo XXI
Políticos de la Unión de Centro Democrático
Políticos del Partido Demócrata Popular
Políticos del Partido Popular
Ministros de España del reinado de Juan Carlos I
Ministros de España del reinado de Felipe VI
Ministros de Cultura de España
Ministros de Educación de España
Ministros del Gobierno de España nacidos en la Comunidad de Madrid
Ministros del Gobierno de España del Partido Popular
Ministros del Gobierno de España de la X Legislatura
Diputados por la provincia de La Coruña
Diputados de la III Legislatura de España
Gobierno de Mariano Rajoy
Concejales del Ayuntamiento de Madrid de la corporación 1983-1987
Alumnado de la Universidad de Madrid
Alumnos de Derecho de la Universidad Complutense de Madrid
Profesores de la Universidad Complutense de Madrid
Embajadores de España ante la OCDE
Nacidos en Madrid

José Ignacio Wert


Survivor: The Australian Outback (cunoscut ca Survivor: Australia in sezoanele următoare) este al doilea sezon al emisiunii Survivor. Filmarea a avut loc în nordul Queenslandului între 23 octombrie și 3 decembrie 2000, având premiera pe 28 ianuarie  2001. Găzduit de Jeff Probst, a durat 42 de zile și au participat 16 concurenți.

Aceștia au fost separați inițial în două triburi, numite Kucha și Ogakor. Când au rămas 10 jucători, s-a format un singur trib, numit Barramundi. Tina Wesson a fost câștigătoarea, învingându-l pe Colby Donaldson după un vot de 4–3.

Concurenți

Apariții viitoare
Elisabeth Filarski, apoi Hasselbeck, a devenit gazda talk-show-ului ABC  The View. Tina Wesson, Colby Donaldson, Jerri Manthey, Alicia Calaway, și Amber Brkich au concurat în Survivor: All-Stars. Wesson, Donaldson, Manthey, și Calaway s-au clasat pe locurile 18, 12, 10, și 7, respectiv, și Brkich a câștigat sezonul. Brkich a concurat apoi în The Amazing Race 7 împreună cu logodnicul, și el concurent în Survivor,  Rob Mariano, terminând pe locul 2; cuplul, acum căsătorit, au participat și la  The Amazing Race 11, unde au terminat pe locul 8.

Donaldson și Manthey s-au întors și pentru Survivor: Heroes vs. Villains, terminând pe 5 și 4, respectiv. Michael Skupin s-a întors pentru Survivor: Philippines unde a terminat la egalitate pe locul 2. Wesson s-a întors din nou pentru Survivor: Blood vs. Water împreună cu fiica ei, Katie Collins (care a apărut în The Australian Outback ca persoană iubită), unde Wesson s-a clasat pe 4. Jeff Varner și Kimmi Kappenberg s-au întors pentru Survivor: Cambodia, clasându-se pe 17 și 6, respectiv.

Sezonul pe scurt
Cei 16 naufragiați au fost separați în două triburi de 8: Ogakor și Kucha, numite după cuvintele aborigene pentru "crocodil" și "cangur" respectiv. Deși Ogakor a fost în general tribul mai puțin competitiv în probe, triburile au fuzionat cu 5 membri fiecare după ce Michael, membrul tribului Kucha,a căzut în focul de tabără și a suferit arsuri de gradul III, necesintând evacuarea medicală. Prin urmare, votul de la primul consiliu tribal după fuziune s-a încheiat la egalitate. Conform regulilor, egalitățile erau rezolvate numărându-se voturile totale primite în consiliile tribale anterioare; fostul membru Kucha Jeff a fost eliminat, și astfel puterea a trecut în mâinile foștilor Ogakor.

Alianța majoritară în Ogakor, formată din Colby, Keith și Tina a alternat eliminarea foștilor Kucha cu eliminarea fostelor Ogakor Jerri și Amber când acestea au încercat să răstoarne ierarhia. Cei 3 au rămas împreună până la sfârșit, iar Colby a luat-o cu el pe Tina consiliul tribal final. Gândirea strategică a Tinei a fost prețuită mai mult decât performanța extraordinară în probe a lui Colby și a câștigat titlul de Unic Supraviețuitor cu un vot de 4–3.

Episoade

Referințe

Legături externe
Site oficial

Emisiuni de televiziune din Australia

Survivor: The Australian Outback


Agrilus papuanus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Gestro, 1877.

Referências

papuanus

Agrilus papuanus


Skolastik felsefe/düşünce, Latince kökenli schola (okul) kelimesinden türetilen scholasticus teriminden gelmektedir ve kelime anlamı olarak okul felsefesi demektir. Bu anlam önemlidir, zira skolastik felsefe, Orta Çağ düşüncesinde doğrunun zaten mevcut olduğu düşüncesine ve felsefenin okullarda okutularak öğretilmesine dayanan bir yaklaşım sergiler. Bu felsefenin temeli teolojidir, ona dayanır ve onu desteklemeye çalışır.

Tarihsel ve felsefi çerçeve

Skolastik felsefe, Patristik felsefenin sürdürülmesi ve orada bir öğretiye dönüştürülmüş olan Hristiyan inancının felsefi anlamda temellendirilip sistematize edilmesi yönündeki çabalardan meydana gelmiştir. Orta Çağın belirli bir döneminden itibaren tüm felsefe etkinliği skolastik zemininde gerçekleştiği için, Orta Çağ felsefesi denildiğinde akla gelen genellikle skolastik felsefedir. Oldukça geniş bir tarihsel dönemi kapsar. İkinci bir nokta, hem Hristiyan skolastiğinin hem de İslam skolastiğinin söz konusu olmasıdır. Felsefe tarihi içinde Skolastiğin üç ayrı dönem olarak ele alınması söz konusudur:
 Erken Dönem Skolastik (800-1200'lü yıllar)
 Yükseliş Döneminde Skolastik (1200-1300'lü yıllar)
 Geç Dönem Skolastik (1300-1500'lü yıllar)
Bu dönemlerde skolastik felsefenin belirli bir açıdan ortaya atılan sorunları farklı niteliklerle çözmeye yöneldiği söylenebilir. Ancak bununla birlikte skolastik felsefe denilince anlaşılan genel bir nitelik söz konusudur. Bu genel nitelik ilk olarak Aristotelesçi bir özellik olarak belirtilmelidir. Patristik felsefede Platon ve Platonizm öne çıkmaktaydı, buna karşılık skolastik felsefede Aristotelizmin ilham kaynağı olduğu görülür. Aristo felsefesi Platon'nunkinden daha kesin olarak düşünürleri bilgeliğe yönlendirir, bunun anlamı salt Tanrı'yı bilmeye çalışmamak, olgular dünyasıyla da ilgili olmaktır.

Bir okul felsefesi olarak skolastik, ilk olarak teoloji öğretmenleri tarafından, hem sistematikleştirilmiş teolojinin öğretilmesini, hem de antikçağ okullarında öğretilen Yedi özgür sanat'ın (Septem artes liberales) öğretilmesini kapsar. Daha sonraları bu okulun bütün öğreti ve çalışmalarını kapsayacak nitelikte ifade edilir olmuştur.

Skolastiğin yöntemsel olarak ortak karakteristiği ise felsefeyi dinin ya da aklı inancın alanına uygulayarak bu alandaki meseleleri kavranılır kılmaktır. Özelikle inanca ve vahye, akıl temelli getirilen itirazlar bu şekilde aşılmaya çalışılmıştır. Bu anlamda da skolastik felsefe yeni bir şeyler bulmak ya da düşünceler üretmek arayışında değildir, aksine zaten mevcut olanlar içerisinde skolastik felsefe uygun olanları temellendirmek ve uygun olmayanları çürütmek çabasında olmuştur. Bu çaba için gerekli mantığı Aristoteles'te ve Euklid geometrisinde bulmuştur.  Böylece ana belitler daha baştan saptanmış bulunuyordu. Bu dönemin özlü sözü ve düşüncesi, Augustinus'un;
 "Anlamak için inanıyorum" düşüncesidir.
Bu düşünceye göre hem inanç hem de onun anlatımı ve dili doğru olarak mevcuttur. Realizm düşüncesinin temeli olan bu düşünce Skolastiğin temel önermesidir. Buna göre bilgi, çeşitli önermeler ve çıkarsamalarla, tanrısal gerçeğin ortaya konulmasından ve yansıtılmasından, kanıtlanmasından başka bir şey değildir. Skolastik bu nedenle görelikçiliğe, öznelliğe ve kuşkuculuğa karşı savaşır. Skolastik yalnızca tek bir doğrunun ve ona bağlı tek bir doğruluk sisteminin varlığını kabul eder. Nominalizm bunlara bağlı olarak daha sonra Skolastiğin çözülmesinde önemli rol oynayacaktır.

Skolastik felsefenin genel ahlaki tutumu konusunda iki ögenin altını çizmek gerekir. Skolastik emir ahlakını ve değer ahlakını üstlenir durumdadır. Buna göre, önemli olan iyi'ye uygun davranmaktır; çünkü iyi hem tanrının buyruğudur, hem de Tanrı bizzat tüm iyiliğin kendisidir. Skolastik felsefe, başlangıcında ve gelişiminde inanç ile bilgiyi uzlaştırmaya çalışmış ve bu temelde dinsel dogmalara felsefi bir temel bulmaya ve bunları sistemleştirmeye yönelmiştir. Ancak son dönemlerinde bu projenin başarılamayacağı kesinlik kazanmış, tam aksi yönde bizzat iç tartışmaları sebebiyle bilgi ile inanç ayrışması kesinlik kazanmıştır.

Skolastik felsefenin erken dönemi

Batı Roma İmparatorluğunun çöküşünün getirdiği kültürel yıkımdan çıkış dönemine rastlar. Yeni bir toplumsal düzenleme ve kültürel canlanma evresinde, felsefe alanında skolastik görülür. İlk skolastik düşünür olarak Johannes Scottus'u (810-887) belirtmek gerekir. Çevirileriyle ve dersleriyle Orta Çağ düşüncesine mistisizmi getirmiştir. Platon'un idea kuramına benzeyen bir kavram realizmini kullanmıştır, bir tür Yeni-Plantonculuğun geliştiricisi olmuştur. Tanrı'nın gerçekte varlığının bilinemez olduğunu öne sürmüştür, Tanrı ancak kısmen simgeler aracılığıyla bilinebilir. Simgeler ise Tanrı'nın kendisi değildir.

Bu ilk döneminde yer alsa da bütün skolastik felsefenin en etkili düşünürlerinden sayılan Anselmus, anılması gereken bir başka isimdir (1033-1108). Anselmus özellikle Augustinus'un açtığı yolda ilerlemiş, onun "Anlamak için inanıyorum" sözüne açık ve kesin bir içerik kazandırmış, inancın en yüksek mistik varsayımlarını akıl ile temellendirmeye çalışmıştır. Bütün var olan şeyler, mutlak bir var olan tarafından temellendirilir; aynı şekilde bütün iyi'ler de mutlak iyi ile temellendirilir. Burada açıkça kavramsal realizmde olduğu türden, yani tümel kavramları gerçek varlıklardan sayan bir çıkarsamayla tanrının varlığını kanıtlama yoluna gidilmektedir. Anselmus asıl ününü ontolojik kanıtlama ile sağlamıştır. Buna göre Tanrı, tanımı gereği en yetkin iyi ise, bu en yetkin iyi olanın varolmaması mantıksal bir çelişkidir, dolayısıyla Tanrı'nın varolması çelişmezlik ilkesi gereği zorunludur.

Roscelinus (1050-1125) Orta Çağ felsefesinde nominalizmin kurucusudur. Kavram realizminin karşıtı olarak nominalizm, tümellerin kendinde varlıklar olduklarını kabul etmez, onlar insanın nesnelerin ortak yönlerinden hareketle dile getirdikleri isimlerden ibarettir. Roscelinus, gerçekte var olan şeylerin tikel nesneler olduğunu belirtir.  Skolastik boyunca bu iki eğilim arasında sürüp gidecek olan bir tartışma söz konusu olacaktır; nominalizm skolastiğin çözülüşünü getiren yönelimdir. Bu tartışma felsefe tarihinde Tümeller Üzerine Tartışma olarak geçecektir.

Petrus Abaelardus, skolastik felsefenin önemli isimlerinden bir başkası olarak, Roscelinus'un öğrencisidir, ancak tümeller tartışmasında daha ortalamacı bir yol izlemiştir. Bu yönde ortaya koyduğu zengin tartışmalarla, zamanının en etkili filozoflarından biri olmuştur.

Skolastik felsefenin yükseliş dönemi

12. yüzyıldan itibaren Arap felsefesinin önemli yapıtları çevrilmeye ve Batı'da okunmaya başlandı, özellikle Aristoteles düşüncesine bu kaynaklardan, bir tür yorum içinden ulaşıldı. Böylece meydana gelen Aristotelizm, skolastiğin yükseliş döneminin dinamiği olmuştur. İslam felsefesi Batı kültürel düşüş içinde olduğu sıralarda gücünü geliştirmiş, antikçağ felsefesinin başlıca filozoflarının metinlerine sahip olabilmiştir.

İbn-i Sina, özellikle Aristoteles felsefesinin Arap dünyasında yer almasında önemli rol oynamıştır. Tümeller sorunu üzerinde önemle durmuş düşünürlerden birisidir ve bu düşünceleri yükseliş dönemi skolastiğinde etkili olacaktır.  Aristoteles'in metinleri diğer islam filozofları gibi, onun çalışmaları üzerinden Batı'ya taşınacaktır.

Diğer bir Aristotelesçi İslam filozofu ise İbni Rüşt'tür. Aristoteles'in yapıtlarını yorumlamış ve açıklamalar getirmiştir. İnanç ve akıl arasında ilişki kurmaya çalışmış, inancı akıl bilgisinin başka bir formu olarak değerlendirmeyi denemiştir.

Yahudi felsefesi ve Yahudi filozofların bu dönemde yaptıkları çeviri ve yorumlar da, batıda gelişen skolastik felsefenin yükselişinde etkili olmuş bir başka kaynaktır. Moses Maimenides bu filozofların en etkili olanıdır. O da Aristotelesçidir ve din ile felsefeyi, inanç ile aklı birleştirme yönünde düşünceler üretmiştir. Her iki kaynaktan (Yahudi ve İslam felsefeleri) beslenen yükseliş dönemi skolastiği Aristoteles felsefesini temel dayanağı yapmıştır.

Skolastiğin bu dönem felsefe çalışması, bütün bilgi alanlarını kapsayacak şekilde bir bilgi sistemi kurmaya yöneliktir. Bonaventura adlı İtalyan mistik düşünür bu girişimi Augutinus ve Aristoteles'i uzlaştırmaya yönelik çabalarıyla ortaya koyar. Onun da bir tür ontolojik kanıt kullandığı söylenebilir. Bilgi, bilinecek olanda birleşip bir olma durumudur ki, bu her tür mistisizmin ana doğrultusudur. Bonaventura'da bu yönde bir metafizik inşa eder.

Orta Çağın ve skolastiğin en önemli filozofu ise Albertus Magnus olarak anılır. Aristoteles felsefesini, Arap ve Yahudi yorumlarını derleyip toparlamış, bunların tanınıp anlaşılmasında önemli rol oynamıştır.  Doğa bilimleriyle yakından ilgilenmiş bir skolastik düşünürdür. Aristoteles felsefesinden sistemli bir yapı ortaya koymuştur.

Aquinolu Thomas Albertus Magnus'un öğrencisidir ve bütün skolastik dönemin en büyük filozofu olarak kabul edilmektedir. Öğretisi Katolik kilisesinin resmî felsefesi olarak kabul edilmiştir. Thomas'a göre dinsel doğrularla felsefi doğrular, yani inanç ve akıl doğruları iki ayrı bilgi türünün doğrularıdır. Böylece "Anlamak için inanmak" önermesinin yerine, Thomas "inanmak için bilmek"'i koymuştur. Bunun anlamı, en yüksek aydınlanma ve açınlanmanın  bilgi sayesinde olabilmesidir. İnanç tapınağına girişin yolu bilgidir ve felsefe bu yolu aydınlatacak olan etkinliktir. Thomas için de Tanrı'yı bilmek, bilginin en yüksek idealidir, akıl bu yüksek noktaya erişmeye yönelirken bazı sırları olduğu gibi kabul etmek zorundadır. Realizm konusunda daha esnek bir tavır geliştiren Thomas, ontolojik kanıttan farklı olarak kosmolojik kanıt denilen yaklaşımı geliştirir. Thomas, ilkçağ felsefesinden ve özellikle Aristodan çok etkilenmiştir.

Skolastik felsefenin son dönemi

Skolastiğin son döneminde felsefe daha da özerkleşecek ve dinden ayrılacaktır, akıl ve inancın birleştirilmesi çabasından vazgeçilecektir. Başlangıç ve yükseliş döneminde görülen kavramsal realizm bu dönemde gerilemiştir.

Bu gelişmede ve felsefenin özerkleşmesinde nominalizmin belirleyici bir rolü olacaktır. Ayrıca Dominiken ve Fransisken tarikatları arasındaki çatışmanın derinleşmesi de bu süreci derinleştirmiştir. Fransiskenler teoloji ile doğa bilimlerinin aynılaştırılmasına ya da birbirine bağlanmasına her zaman itiraz etmişlerdir. Bu tartışmaların sonu reformasyonu hazırlamıştır. Rönesansı hazırlayan kültürel gelişmeler bu anlamda skolastiğin son döneminde gerçekleşir: Reformasyon ve doğa bilimlerinin ayrışıp gelişmesi.

Bu dönemin ilk ismi olarak Johannes Duns Scottus'u belirtmek gerekir. Onun düşüncesinde tümel kavramlar nesnel dünyanın yansımalarıdır. Ayrıca istence öncelik vermiştir ve volantarizmin savunusunu yapmıştır. İstenç özgürlüğü fikrini, belirlenimsizciliğe vardırmıştır.

Ockham'lı William geç dönem skolastiğin önemli filozofu olmakla kalmaz, nominalizmin sistemleştirilmesi ve geliştirilmesinde kesin bir rol oynar. Ona göre bütün gerçek, tikel nesnelerden meydana gelmektedir, tümeller ise uydurma şeylerdir.  Tümeller, tikel nesnelerin genel benzerliklerinden hareketle, nesneler için bizim uydurduğumuz simgelerdir. Bilginin temeline bu yolda deney konulur. Tanrı ve sonsuzluk hakkında deneyime sahip olmadığımızdan, bu alanlara yönelik bilgi, inanç bilgisidir. Bu tür bilgilere gerçek anlamda bilgi denilemez, onlara ancak inanılabilir. Böylece inanç ve bilgi arasına kesin bir ayrım konulmuş olunmaktadır. Bu yöndeki gelişim Rönesansı meydana getirecektir.

Roger Bacon geç dönem skolastiğin anılması gereken bir başka ismidir. Deney ve deneyim kavramları onun yaklaşımında daha da kesin bir görünüm kazanır. Doğa araştırmalarında ortaya koyduğu bulgular ve matematik dehası ünlü bir bilgin olmasını sağlamıştır. Mistisizm ile ampirizmin karışımı olan düşünceleri Bacon'ı Orta Çağ'dan Rönesans'a geçişin hazırlayıcılarından biri yapmıştır.

Ayrıca bakınız
 Orta Çağ felsefesi
 Platonizm
 Aristotelizm
 Nominalizm
 Realizm
 Etik

Kaynakça

Kaynakça
 Gerçekçi Düşüncenin Kaynakları/Başlangıçtan Yeniçağ Düşünce tarihi, Afşar Timuçin, De Yayınevi
 Felsefe tarihi, Macit Gökberk, Remzi Kitabevi.
 Bilimler tarihi ve Felsefesi, Nejat Bozkurt.
 Felsefe Sözlüğü, Ahmet Cevizci, Paradigma Yayınları.

Katoliklik

Skolastik felsefe


An Chionochloa rigida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Etienne Fiacre Louis Raoul, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Victor Dmitrievich Zotov. An Chionochloa rigida in nahilalakip ha genus nga Chionochloa, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: C. r. amara.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chionochloa

Chionochloa rigida


Francesco Janich (født 27. marts 1937 i Udine, Italien, død 2. december 2019) var en italiensk fodboldspiller (sweeper).

Janich spillede hele sin karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet tilbragte tre år hos Lazio og 11 hos Bologna. Hos Bologna var han med til at vinde både det italienske mesterskab og pokalturneringen Coppa Italia.

For det italienske landshold spillede Janich seks kampe. Han deltog ved både VM 1962 i Chile og VM 1966 i England. Ved begge slutrunder var han på banen i én kamp.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1962
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1966
Fodboldspillere fra Bologna FC
Fodboldspillere fra SS Lazio
Fodboldspillere fra Atalanta BC

Francesco Janich


Mailson Tenório dos Santos (Girau do Ponciano, 20 de agosto de 1996), conhecido simplesmente como Mailson, é um futebolista brasileiro que atua como goleiro do clube saudita Al-Taawoun.

Carreira no clube
Mailson nasceu em Girau do Ponciano, Alagoas, e chegou às categorias de base do Sport Recife em 2014, vindo de São Domingos-AL . Ele fez sua estreia no time principal em 4 de abril de 2017, começando no empate em casa por 2 a 2 no Campeonato Pernambucano contra o Salgueiro.

Promovido ao time principal para a temporada de 2018, Mailson fez sua estreia na Série A no dia 24 de abril, em um empate em casa por 1 a 1 contra o Botafogo, já que o titular Magrão se machucou e o reserva imediato Agenor pediu para deixar o clube. Ele renovou seu contrato até dezembro de 2021 em 23 de maio, e disputou 13 partidas pelo campeonato durante a campanha, já que seu time sofreu rebaixamento .

Mailson iniciou a temporada de 2019 como titular à frente de Magrão, que posteriormente deixou o clube, e renovou contrato até 2022, no dia 16 de setembro. Em outubro, porém, sofreu uma lesão que o tirou do restante do ano.

Ao retornar, Mailson perdeu sua vaga inicial para Luan Polli, com ambos posteriormente compartilhando o status de primeira escolha ao longo da temporada.

Em 22 de julho de 2022, Mailson assinou um contrato de três anos com o clube saudita Al-Taawoun.

Vida pessoal
O irmão mais novo de Mailson, Denival, também é jogador de futebol e goleiro. Ele também foi preparado no Sport.

Estatísticas de carreira

Títulos

 (2017): Campeonato Pernambucano de Futebol de 2017
 (2018): Campeonato Pernambucano de Futebol de 2018

Ligações externas

 Perfil do Sport Recife

Naturais de Girau do Ponciano
Futebolistas do Sport Club do Recife
Goleiros do Sport Club do Recife
Goleiros de Alagoas
Futebolistas de Alagoas
Desportistas de Alagoas

Mailson


Lemaneaceae, porodica crvenih algi u redu Batrachospermales. Postoji oko šezdesetak vrsta u pet priznatih rodova.

Rodovi
 Apona Adanson, 0
 Chantransia A.P.de Candolle, 31
 Lemanea Bory, 18
 Paralemanea (P.C.Silva) Vis & Sheath, 11
 Polysperma Vaucher, 1
 Sacheria Sirodot, 0

Izvori

Batrachospermales

Lemaneaceae


A história dos livros tornou-se uma disciplina acadêmica reconhecida na década de 1980. Contribuintes para a disciplina incluem especialistas das áreas de erudição textual, codicologia, bibliografia, filologia, paleografia, história da arte, história social e história cultural. Seu objetivo principal é demonstrar que o livro como objeto, e não apenas o texto contido nele, é um canal de interação entre leitores e palavras.

Antes da evolução da imprensa, que ficou famosa pela Bíblia de Gutenberg, cada texto era um artigo valioso e artesanal, personalizado através dos recursos de design incorporados pelo escriba, proprietário, encadernador e ilustrador. A análise de cada parte componente do livro revela seu propósito, onde e como foi guardado, quem o leu, crenças ideológicas e religiosas da época e se os leitores interagiam com o texto contido. Mesmo a falta de evidências dessa natureza deixa pistas valiosas sobre a natureza desse livro em particular.

Origens
A história do livro tornou-se uma disciplina acadêmica reconhecida na segunda metade do século XX. Foi promovido por Prints and Visual Communication (1953) de William M. Ivins, Jr., e L'apparition du livre (A Vinda do livro: O Impacto da Impressão, 1450–1800), de Lucien Febvre, em 1958, bem como Gutenberg Galaxy: The Making of Typographic Man (1962), de Marshall McLuhan. Outro notável pioneiro na história do livro é Robert Darnton.

Tabuletas de argila

Tabuletas de argila foram usadas na Mesopotâmia no 3.º milênio a.C. O cálamo, instrumento de ponta triangular, era usado para inscrever caracteres em argila úmida. O fogo foi usado para secar as tabuletas. Em Nínive, mais de vinte mil tabuletas foram encontradas, datando do século VII a.C.; este era o arquivo e biblioteca dos reis da Assíria, que dispunham de oficinas de copistas e conservacionistas. Isso pressupõe um grau de organização dos livros, consideração dada à conservação, classificação, etc. Essas tabuletas continuaram a ser usadas até o século XIX em várias partes do mundo, incluindo Alemanha, Chile, Filipinas e deserto do Saara.

Escrita cuneiforme e suméria
A escrita originou-se como uma forma de registro na Suméria durante o 4.º milênio a.C. com o advento da escrita cuneiforme. Foram encontradas muitas tabuletas de argila que mostram escrita cuneiforme usada para registrar contratos legais, criar listas de bens e, eventualmente, registrar literatura e mitos sumérios. Arqueólogos encontraram escolas de escribas desde o 2.º milênio a.C., onde os alunos aprendiam a arte da escrita. Desenvolvida no que é hoje o Iraque, a escrita "cuneiforme" foi mais tarde nomeada em homenagem à palavra latina cuneus, que significa em forma de cunha. Os escribas costumavam escrever cuneiformes em argila, mas às vezes usavam materiais preciosos, como ouro. O cuneiforme foi escrito em diferentes idiomas, como sumério, acadiano e grego, por mais de três mil anos, terminando apenas quando o Império Sassânida conquistou a Babilônia e forçou os escribas a parar de escrever. Algumas das tabuletas cuneiformes sobreviventes foram escritas por estudantes escribas.

Papiro

Após a extração da medula dos caules do junco de papiro, uma série de etapas (umidificação, prensagem, secagem, colagem e corte) produzia meios de qualidade variável, sendo os melhores utilizados para a escrita sacra. No Egito Antigo, o papiro era usado como meio para escrever superfícies, talvez já na Primeira Dinastia, mas a primeira evidência vem dos livros de contas do rei Neferircaré da Quinta Dinastia (cerca de 2400 a.C.). Um cálamo, o caule de um junco afiado em ponta, ou penas de pássaros eram usados para escrever. A escrita dos escribas egípcios era chamada de escrita hierática ou sacerdotal; não é hieroglífico, mas uma forma simplificada mais adaptada à escrita manuscrita (os hieróglifos geralmente são gravados ou pintados). Os egípcios exportaram papiro para outras civilizações mediterrâneas, incluindo Grécia e Roma, onde foi usado até o desenvolvimento do pergaminho.

Os livros de papiro tinham a forma de um rolo de várias folhas coladas, com um comprimento total de dez metros ou mais. Alguns livros, como a história do reinado de Ramessés III, tinham mais de quarenta metros de comprimento. Livros desenrolados horizontalmente; o texto ocupava um lado e era dividido em colunas. O título era indicado por uma etiqueta afixada ao cilindro que continha o livro. Muitos textos em papiro vêm de túmulos, onde orações e textos sagrados foram depositados (como o Livro dos Mortos, do início do 2.º milênio a.C.).

O papiro era um substrato comum para ser usado como documentos notariais, registros fiscais, contratos legais, etc. Os pergaminhos eram normalmente mantidos na vertical para serem lidos e o texto era escrito em longas colunas. Os textos literários, por outro lado, eram tradicionalmente transcritos na forma de códice. Após a segunda metade do século X  d.C., restos de papiro no Egito eram frequentemente usados por encadernadores para fazer capas de livros, já que o papel havia substituído o papiro como substrato dominante para livros.

Leste Asiático

China
Antes da introdução dos livros, a escrita em osso, conchas, madeira e seda era predominante na China muito antes do século II a.C., até que o papel foi inventado na China por volta do século I d.C. Os primeiros livros reconhecíveis da China, chamados jiance ou jiandu, eram feitos de rolos de bambu fino e seco, amarrados com cânhamo, seda ou couro. A descoberta do processo usando a casca da amoreira para criar papel é atribuída a Cai Lun, mas pode ser mais antiga. Os textos foram reproduzidos por impressão em xilogravura; a difusão de textos budistas foi o principal impulso para a produção em larga escala. O formato do livro evoluiu com estágios intermediários de pergaminhos dobrados em estilo concertina, pergaminhos encadernados em uma borda ("livros borboleta") e assim por diante.

Embora não haja uma data exata conhecida, entre 618 e 907 EC – o período da Dinastia Tang – a primeira impressão de livros começou na China. O livro impresso mais antigo existente é uma obra do Sutra do Diamante e remonta a 868 EC, durante a Dinastia Tang. O Sutra do Diamante foi impresso pelo método de impressão xilográfica, um método extenuante no qual o texto a ser impresso seria esculpido na superfície de uma xilogravura, essencialmente para ser usado para estampar as palavras na superfície de escrita. A impressão em xilogravura era um processo demorado, porém comum para a reprodução de textos já manuscritos durante os primeiros estágios da impressão de livros.

Por causa do processo meticuloso e demorado que era a impressão em xilogravura, Bi Sheng, um dos principais contribuintes para a história da impressão, inventou o processo de impressão de tipo móvel (1041–1048 EC). Bi Sheng desenvolveu um processo de impressão no qual o texto escrito podia ser copiado com o uso de tipos de caracteres formados, sendo os primeiros tipos feitos de material cerâmico ou de argila. O método de impressão de tipo móvel viria a ser inventado e melhorado de forma independente por Johannes Gutenberg.

Japão
Muitos textos extremamente detalhados foram produzidos no Japão do início do século XVII. Por exemplo, Hitomi Hitsudai passou sessenta anos tomando notas de campo sobre 499 tipos de flores e animais comestíveis para seu livro Honchō shokkan (O Espelho Culinário do Reino). Este estilo detalhado de escrita era comum nos primeiros anos, quando a maioria das pessoas alfabetizadas eram de classes mais altas. Logo depois, a alfabetização aumentou, à medida que centenas (alguns dizem milhares) de escolas ensinavam às crianças o vocabulário da geografia, história e ofícios e vocações individuais. O estilo altamente detalhado ainda persistiu, pois era consistente em muitos dicionários geográficos, emergindo como um léxico social. Em alguns casos, almanaques e enciclopédias familiares foram reunidos regionalmente.

Embora a forma de escrita altamente detalhada persistisse, um estilo de leitura mais simples também se desenvolveu por volta de 1670, escrito para um público popular. Ele usava uma linguagem vernacular mais simples e foi escrito quase diretamente para compradores de livros pela primeira vez. Esses contos originais de ficção eram populares entre os samurais comuns, bem como entre as pessoas comuns da cidade. As obras iam além da ficção e também retratavam certos ofícios e manuais especializados para o tema. Os autores tiveram que lidar pela primeira vez com a ideia do "público leitor". Esses autores levaram em conta as diferentes camadas sociais de seu público e tiveram que aprender "as formas comuns de referência que tornavam as palavras e imagens de um texto inteligíveis" para o leigo.

Os autores alcançaram um novo mercado com sua escrita mais simplista. Depois de superar esse obstáculo, eles começaram a escrever sobre mais do que ofícios específicos e léxicos sociais. Pela primeira vez, os escritores tiveram a chance de tornar público o conhecimento antes privado e passaram para guias de informação mais regionais. A escrita detalhista ainda persistiu quando a escrita passou a ser entendida como algo que precisava mostrar "evidências quantitativas para medir a continuidade contra a mudança". A crescente alfabetização em todo o Japão, bem como a proliferação de autores, tornaram a escrita um sistema semi-autônomo. No entanto, ainda havia casos de censura no final do século XVII. Apesar da vasta representação da paisagem, os poderes governamentais garantiram que áreas que envolvessem assuntos sensíveis, como residências militares, relações exteriores, cristianismo e outras crenças heterodoxas, e eventos atuais perturbadores fossem mantidos fora das obras públicas. Essa autocensura tinha desvantagens, pois os comentários sociais ficavam na casta social mais alta, onde essa informação estava mais prontamente disponível.

Códices pré-colombianos das Américas

Na Mesoamérica, as informações eram registradas em longas tiras de papel, fibras de agave ou peles de animais, que eram dobradas e protegidas por capas de madeira. Acreditava-se que existiam desde a época do Período Clássico entre os séculos III e VIII, EC. Muitos desses códices foram pensados para conter informações astrológicas, calendários religiosos, conhecimento sobre os deuses, genealogias dos governantes, informações cartográficas e coleta de tributos. Muitos desses códices foram armazenados em templos, mas acabaram sendo destruídos pelos exploradores espanhóis.

Atualmente, o único sistema de escrita pré-colombiano completamente decifrado é a escrita maia. Os maias, juntamente com várias outras culturas da Mesoamérica, construíram livros em estilo concertina escritos em papel Amate. Quase todos os textos maias foram destruídos pelos espanhóis durante a colonização por motivos culturais e religiosos. Um dos poucos exemplos sobreviventes é o Códice de Dresden.

Embora apenas os maias tenham demonstrado ter um sistema de escrita capaz de transmitir qualquer conceito que possa ser transmitido pela fala (mais ou menos no mesmo nível do sistema de escrita japonês moderno), outras culturas mesoamericanas tinham sistemas de escrita ideográfica mais rudimentares que estavam contidos em livros semelhantes em estilo concertina, sendo um exemplo os códices astecas.

Códice Florentino
São mais de duas mil ilustrações desenhadas por artistas nativos que representam esta época. Bernardino de Sahagún conta a história da vida do povo asteca e sua história natural. O códice florentino fala sobre a cultura, cosmologia religiosa e práticas rituais, sociedade, economia e história natural do povo asteca. O manuscrito está organizado em náuatle e em espanhol. A tradução para o inglês do texto completo em náuatle de todos os doze volumes do Códice Florentino levou dez anos. Arthur J. O. Anderson e Charles Dibble tiveram uma década de trabalho longo, mas deram uma importante contribuição para a etno-história mesoamericana. Anos depois, em 1979, o governo mexicano publicou um volume colorido do Códice Florentino. Agora, desde 2012, está disponível digitalmente e totalmente acessível aos interessados na história mexicana e asteca.

O Códice Florentino é uma pesquisa etnográfica do século XVI realizada pelo frade franciscano espanhol Bernardino de Sahagún. O próprio códice foi na verdade chamado La Historia Universal de las Cosas de Nueva España. Bernardino de Sahagún trabalhou neste projeto de 1545 até sua morte em 1590. O Códice Florentino é composto por doze livros. Tem duas mil e quinhentas páginas, mas dividido em doze livros por categorias como: deuses, cerimônias, presságios e outros aspectos culturais do povo asteca.

Tabuletas de cera

Os romanos usavam tabuletas de madeira revestidas de cera ou pugillares sobre os quais podiam escrever e apagar usando um estilete. Uma extremidade da caneta era pontiaguda e a outra era esférica. Normalmente, essas tabuletas eram usadas para fins cotidianos (contabilidade, notas) e para ensinar a escrever para crianças, de acordo com os métodos discutidos por Quintiliano em sua Institutio Oratoria X capítulo 3. Várias dessas tabuinhas podiam ser montadas em uma forma semelhante a um códice. Além disso, a etimologia da palavra códice (bloco de madeira) sugere que pode ter se desenvolvido a partir de tábuas de cera de madeira.

Papel

Tradicionalmente, a fabricação de papel foi rastreada para a China por volta de 105 d.C., quando Cai Lun, um oficial ligado à corte imperial durante a dinastia Han (202 a.C. – 220 d.C.), criou uma folha de papel usando amora e outras fibras de floema junto com arrastão, trapos velhos e resíduos de cânhamo.

Enquanto o papel usado para embrulho e estofamento era usado na China desde o século II a.C., o papel usado como meio de escrita só se tornou difundido no século III. Por volta do século VI na China, folhas de papel começaram a ser usadas também para papel higiênico. Durante a dinastia Tang (618–907 d.C.), o papel era dobrado e costurado em sacos quadrados para preservar o sabor do chá. A dinastia Song (960–1279) que se seguiu foi o primeiro governo a emitir papel-moeda.

O papel como substrato foi introduzido na China e praticado na Ásia Central no século VIII d.C. Em vez das fibras de floema usadas na fabricação chinesa de papel, os artesãos usavam fibras de trapo que poderiam ser de origem local. Sob o domínio árabe, esses artesãos aprimoraram suas técnicas para bater fibras de trapo e preparar a superfície do papel para ser lisa e porosa utilizando amido. Na segunda metade do século X, o papel substituiu o papiro como substrato dominante para livros nas regiões sob domínio islâmico.

Um desenvolvimento importante foi a mecanização da fabricação de papel pelos fabricantes medievais de papel. A introdução de fábricas de papel movidas a água, cuja primeira evidência certa data do século XI em Córdova, Espanha, permitiu uma expansão massiva da produção e substituiu o laborioso artesanato característico da fabricação de papel chinesa e muçulmana. Os centros de fabricação de papel começaram a se multiplicar no final do século XIII na Itália, reduzindo o preço do papel para um sexto do pergaminho e depois caindo ainda mais.

Bibliografia

Livros
 Blair, Ann (2010). Too Much to Know: Managing Scholarly Information before the Modern Age. Yale University Press. .

 Craughwell, Thomas J., and Damon Smith (2004). Q.P.B. Short History of the Paperback, and Other Milestones in Publishing. New and updated ed. New York: Quality Paperback Book Club.

 Darnton, Robert (2009). The case for books: Past, present, and future. PublicAffairs.

  tr. by David Gerard ; ed. by Geoffrey Nowell-Smith and David Wootton ; Note : reprint, other reprints by this publisher 1990 & 1984, originally published (London : N.L.B., 1976) ; Translation of L'apparition du livre.

  v. 1–4 ; eds. Roger Chartier and Henri-Jean Martin.
  v. 1–4 ; eds. André Vernet, Claude Jolly, Dominique Varry, Martine Poulain.
  Contents: v. 1 eds. Patricia Fleming and Fiona Black (2004), v. 2 eds. Patricia Fleming, Yvan Lamonde, and Fiona Black (2005), v. 3 eds. Carole Gerson and Jacques Michon (2007).

  Series : History of the book, no. 4.

  Series : Itinéraires du savoir.

 Nunberg, Geoffrey (Ed.) (1996). The Future of the Book. University of California Press.
 Price, Leah (2012). How to Do Things with Books in Victorian Britain. Princeton University Press. .

  Contents: v. 1 ed. Richard Gameson (publication forthcoming 2008), v. 2 eds. Nigel Morgan and Rod Thomson (publication forthcoming 2007), v. 3 1400–1557 eds. Lotte Hellinga and J.B. Trapp, v. 4 1557–1695 eds. John Barnard and D.F. McKenzie, with the assistance of Maureen Bell.
 Thiollet, Jean-Pierre (2005). Je m'appelle Byblos, H & D, Paris.

Série dos editores
 Publishing and Book Culture (Cambridge University Press) Publishing and Book Culture
 Library of the Written Word - The Handpress World (Brill) Library of the Written Word - The Handpress World
 Material Texts (Penn Press) Material Texts
 New Directions in Book History (Palgrave Macmillan) New Directions in Book History
 Studies in Print Culture and the History of the Book (University of Massachusetts Press) Search grid
 Studies in Publishing History: Manuscript, Print, Digital (Routledge) Studies in Publishing History: Manuscript, Print, Digital: Studies in Publishing History: Manuscript, Print, Digital - Book Series - Routledge & CRC Press
 Oxford University Studies in the Enlightenment (SVEC) Oxford University Studies in the Enlightenment

Periódicos
 Annual Bibliography of the History of the Printed Book and Libraries (Martinus Nijhoff)
 Archiv für Geschichte des Buchwesens (Buchhändler-Vereinigung)
 Book History (Society for the History of Authorship, Reading and Publishing)
 Electronic British Library Journal  (British Library Board)  Formerly the British Library Journal
 Papers of the Bibliographical Society of America (Bibliographical Society of America)
 Papers of the Bibliographical Society of Canada (Bibliographical Society of Canada)
 Quaerendo (Theatrum Orbis Terrarum)
 Revue Française d'Histoire du Livre (Société des bibliophiles de Guyenne)
 Script & Print (Bibliographical Society of Australia and New Zealand) , formerly the Bulletin of the Bibliographical Society of Australia and New Zealand
 Studies in Bibliography (Bibliographical Society of the University of Virginia)
 The Library: The Transactions of the Bibliographical Society (Bibliographical Society)
 Histoire et civilisation du livre. Revue internationale
 International journal of the book
 Mémoires du livre/Studies in Book Culture
 The Journal of the Early Book Society for the Study of Manuscripts and Printing History

Ligações externas

 .  (Bibliographical essay)
 .  (Assorted articles on book history, mostly UK and US)
 Development of the Printed Pageat the University of South Carolina Libraries Digital Collections
 Early Printed and Manuscript Leaf collection, University of Maryland Libraries
 Medieval and Renaissance Manuscripts, Center for Digital Initiatives, University of Vermont Libraries
 Program in the History of the Book in American Culture
 Society for the History of Authorship, Reading and Publishing (SHARP)
 The Atlas of Early Printing
 Museum finder: printing and related museums in Europe and worldwideat Association of European Printing Museums
 Institut d'histoire du livre
 Centre for the Study of the Bookat Bodleian Libraries
 Early printed books: resources for learning and teaching

História da literatura

História dos livros


Sergeja Stefanišin (født 18. september 1974 i Ljubljana, Slovenien) er en slovensk håndboldspiller, der spiller for RK Krim og Sloveniens håndboldlandshold.

Hun deltog ved EM i håndbold 2016 i Sverige.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Slovenien
Personer fra Ljubljana

Sergeja Stefanišin


Barokna pučka kuća nalazi se u Trogiru, na adresi Obrov 13/4122.

Opis
Vrijeme nastanka: 15. do 18. stoljeće. Barokna pučka kuća s vanjskim stubištem smještena je na sjevernoj strani trga zvanog Obrov između stare jezgre Trogira i Novog grada ili Varoši na zapadu. Objekt je tipičan primjer kasnobarokne pučke arhitekture, a istočni zid objekta temeljen je na srušenom gotičkom gradskom zidu. Kamena jednokatnica ima krov na dvije vode te luminare nad zapadnim zidom. Na vratima su korišteni elementi gotičkih prozora s profilacijom u kapitelnoj zoni i ukrasnim motivom zubaca.

Zaštita
Pod oznakom Z-4319 zavedena je pod vrstom "nepokretno kulturno dobro - pojedinačno", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Trogiru
Barokne građevine u Hrvatskoj

Kuća na Obrovu 13 u Trogiru


Vlatko Andonovski (en ), né le  à Skopje, est un entraîneur américo-macédonien de football.

Biographie

Carrière de joueur
Vlatko Andonovski évolue dans les équipes de jeunes du Vardar Skopje. Il joue ensuite dans des clubs de première division macédonienne, notamment le Rabotnički, le Makedonija et le Vardar. Il dispute également la coupe de l'UEFA et la coupe Intertoto. Son père, son frère et ses oncles ont également été footballeurs professionnels en Macédoine du Nord.

En 2000, il est convaincu par un coéquipier de partir aux États-Unis pour jouer en MISL, un championnat de futsal, avec les Wings de Wichita. Il rejoint ensuite les Comets de Kansas City. Il est nommé meilleur joueur de MISL en 2005.

Carrière d'entraîneur
Après avoir été entraîneur adjoint aux Comets du Missouri (nouveau nom des Comets de Kansas City) de 2010 à 2012, il est nommé entraîneur du FC Kansas City, une franchise féminine de NWSL en création appartenant au même propriétaire que les Comets du Missouri. Dès la saison 2014, il remporte le titre en NWSL, puis récidive l'année suivante.

En 2018, le FC Kansas City vend ses droits aux Royals de l'Utah, et Andonovski est recruté par le Reign FC. Après deux ans passés dans l'état de Washington, il est nommé sélectionneur des États-Unis, prenant la suite de Jill Ellis.

La sélection américaine est championne du monde en titre à l'arrivée à sa tête d'Andonovski. Il entame les Jeux olympiques de Tokyo après avoir remporté deux fois la Coupe SheBelieves et alors qu'il n'a toujours pas connu de défaite depuis son arrivée. Malheureusement les États-Unis butent sur le Canada en demi-finale et ne repartent qu'avec la médaille de bronze, après un tournoi où l'équipe n'a pas convaincu dans le jeu. À la coupe du monde 2023, l'USWNT est éliminée dès les huitièmes de finale par la Suède. Andonovski démissionne de son poste.

Palmarès
 Comets du Missouri Comets
 MISL (1) : 2013-2014

 FC Kansas City
 NWSL Championship (2) : 2014, 2015

 Coupe SheBelieves (2) : 2020, 2021

Notes et références

Naissance en septembre 1976
Naissance à Skopje
Joueur du Rabotnički Skopje
Joueur du Makedonija Skopje
Joueur du Vardar Skopje
Joueur américain de futsal
Entraîneur macédonien de football
Entraîneur américain de soccer
Sélectionneur de l'équipe des États-Unis féminine de soccer
Footballeur macédonien

Vlatko Andonovski


Beinecke ist der Familienname folgender Personen:

 Jessica Beinecke (* 1986), US-amerikanische Journalistin

Siehe auch:
 Beinecke Rare Book and Manuscript Library (BRBL) der Yale University
 Beinecke MS 408, Manuskript, siehe Voynich-Manuskript
 Beinecke MS 442, Manuskript, siehe Pseudoisidor

Beinecke


Zorunluluk. Başka türlü olamayan, olumsal olmayan ya da olmaması olanaklı olmayan durum; olduğundan başka türlü olamayacak olma durumunu dillendiren, olduğundan başka türlü olmanın mantıksal bakımdan olanaksızlığını dile getiren felsefi ulam. Öte yandan, mantık diliyle söylendiğinde, bir önerme yanlışlanamıyor ise zorunlu demektir. Bu tür önermeler yanlışlığı düşünülemez, değillemesi de çelişik olan, bu nedenle de doğrulukları zorunlu olan önermelerdir. Şeylerin gerçekte olmadığı ama olabileceği birçok olanaklı durum tasarlanabilir. Eğer bir önerme tasarlanan olanaklı durumların hepsi için doğru ise o önermeye bütün olanaklı dünyalarda doğru ya da zorunlu önerme denir.

Böyle bir önermenin belli koşulları yerine getirmesi gerekmektedir. Öncelikle sözü edilen önerme sözdizim kurallarına öyle uymalıdır ki o önermenin yanlış olduğunun söylenmesi biçimsel olarak çelişik olsun. Öte yandan bu türden bir önerme belli anlambilgisel koşulları da sağlamalıdır; yani bütün olanaklı dünyalarda bu önerme doğru, bu önermenin değili ise yanlış olmalıdır. Bu anlambilgisel koşullar öncelikle Leibniz'ce önerilmiş, Wittgenstein ile Carnap'ça gözden geçirilmiş, 1960'lardaysa Kripke, Hintikka(en), Lewis gibi düşünürler tarafından olanaklı dünyalar kuramı olarak geliştirilmiştir.

Sözü edilen zorunluluk ilkesini dünyaya uyguladığımızda ise olayların belli bir nedensellik içinde ilerlediği ve olayların olduklarından başka türlü olamayacağı anlamı çıkar. Olaylar zamanda nedensel bir sıralılık ile varolmaktadır ve de bunun önüne geçilemez yollu belirlenimci düşünce evrenin önceden düzenlendiği, belirlendiği tasarımına dayanmaktadır. Böyle bir düşünce ise kuşkusuz özgür istenç, özgür seçim gibi konularda apaçık sorunlar doğurmaktadır ve bunları kabul etmemektedir.

Ayrıca bakınız
 Nedensellik
 İstenççilik
 İndeterminizm
 Özgürlük

Felsefi kavramlar
Savunma (duruşma)
Ceza hukuku

Zorunluluk


Zenerove karte, poznate i kao ESP karte ili Rhineove karte, vrsta karata koje se koriste pri ispitivanju sposobnosti izvanosjetilnog opažanja (ESP), osobito vidovitosti. Karte su nazvane prema američkom psihologu Karlu Zeneru (1903.-1964.) koji ih je osmislio ranih 1930-ih godina kako bi istraživao izvanosjetilna opažanja na Sveučilištu Duke u Sjevernoj Carolini, zajedno s kolegom Josephom B. Rhineom (1895.-1980.). Karte se koriste kod parapsiholoških istraživanja u laboratorijskim uvjetima.

Špil se sastoji od 25 karata od kojih svaka sadrži jedan od pet ucrtanih simbola (krug, križ, valovite linije, kvadrat i zvijezda), s time da je svaki od simbola utisnut na pet karata. Tipičan pokus za istraživanje telepatije sastoji se u tome da ispitivač prvo izmiješa karte, a potom otkriva jednu po jednu, dok ispitivani sudionik nastoji putem čitanja njegovih misli pogoditi koju je kartu ispitivač otvorio. Šansa za pogoditi koja ćekarta biti na redu je 1/5, što dalje implicira kako je vjerojatnost da broj karata koje bi ispitivani mogao slučajno pogoditi iznosi svega pet u cijelom špilu. Svaki rezultat koji ide bitno iznad toga predstavljao bi dokaz da ispitivana osoba ima natprirodne sposobnosti.

Karte je prvi put službeno spomenuo J. B. Rhine u svojoj publikaciji "Izvanosjetilno opažanje" (Extrasensory Perception) koju je izdao 1934. godine uz pomoć "Bostonskog društva za psihičko istraživanje".

Bilješke

Vanjske poveznice

 Zenerove karte - apa.org
 Zenerove karte - dictionary.apa.org
 Zenerove karte - oxfordreference.com
 Zenerove karte - encyclopedia.com

Parapsihologija

Zenerove karte


Eberhard Neumann-Redlin von Meding (né le  à Dantzig) est un gynécologue, historien de Königsberg et musicien allemand.

Biographie
Neumann-Redlin n'a jamais vu son père Konrad Neumann, décédé en 1942 et capitaine dans la SS. La famille vit à Rauschen en Sambie jusqu'en 1944. En 1944, sa mère Lieselotte Neumann-Redlin s'enfuit avec ses trois fils à Hagen près de Neustadt am Rübenberge. Diplômé de l', Eberhard Neumann sert dans la Luftwaffe pendant un an et demi. À partir de 1963, il étudie la médecine à l'Université de Göttingen et à l'Université de Wurtzbourg. Titulaire d'une thèse de doctorat au département de pathologie de Wurtzbourg, il obtient un doctorat en 1969. Gynécologue-obstétricien de formation à Francfort-sur-le-Main, il occupe à partir de 1976 un poste de direction à l' à Bückeburg ; de 1998 à 2006, il est directeur médical.

De 1976 à 2004, il enseigne la contrebasse à l'école de musique des . Depuis 2007, il joue dans lOrchestre symphonique de Berlin-Brandebourg, lEuropean Doctors Orchestra (Londres) et le World Doctors Orchestra (Berlin).

Étroitement lié à Königsberg par ses ancêtres, Neumann-Redlin gère une archive familiale du domaine de la Fondation des bourses Franz Neumann à partir de 1876. Depuis 2004, il le gère en tant que dotation de la . De 2005 à 2010, il dirige un séminaire de formation d'enseignants scientifiques à Glambeck près de Joachimsthal. Il porte le nom du physicien Franz Ernst Neumann, né près de Joachimsthal en 1798. Il est reconnu par le  et se poursuit dans l' de Potsdam à partir de 2012.

Neumann-Redlin est impliqué en tant qu'auteur dans des projets de livres qui traitent de la faculté de médecine de l'Université de Königsberg, de l'Académie des arts de Königsberg  et de la . Ceux-ci incluent des biographies sur , Franz Ernst Neumann, Gotthilf Hagen, Rudolph Koenig et .

Neumann-Redlin est médecin-chef de réserve. Il a quatre enfants avec sa femme Reinhild.

Postes honorifiques
 Secrétaire exécutif de la Société médicale de Berlin (depuis 2007)
 Conservateur de la Fondation Königsberg
 Administrateur (avec Dirk Hagen) de la Fondation Franz-Neumann à la Fondation Königsberg
 Conseil d'administration Glambeck Monuments V (2007–2011)
 2e président de la

Honneurs
  de diaconie en or (1999)
 Entrée dans le Livre d'or de la ville de Duisbourg (2012), pour son travail de conservateur de la Fondation Königsberg avec son  à Duisbourg
  (2018)
 Membre honoraire de la  (mars 2020)

Travaux
 mit F. Neumann: Helene Neumann. Ostpreußische Landschaft in Bildern, München: 1. Auflage, Stiftung Ostpreußen Hamburg 1979; Leer/ Ostfr., 2. Auflage, Rautenberg Verlag 1987. .
 mit Rudolf Fritsch und Tatjana Schenck: Franz Ernst Neumann (1798–1895): Zum 200. Geburtstag des Mathematikers, Physikers und Kristallographen. LMU München 2005.
 mit Hella Conrad: Ärzte unter dem Hakenkreuz – die Berliner Medizinische Gesellschaft im Nationalsozialismus. Berlin 2013. .

Éditions
 Vor hundert Jahren: Über die Bedeutung des Knochenmarks für die Blutbildung. , Jg. 65, Heft 41 (1968), S. 2253–2254.
 mit W. Buttmann: Kaiserschnitt und perinatale Mortalität an einem Kleinstadt-Krankenhaus. Geburtshilfe und Frauenheilkunde 33 (1973), S. 882–885.
 mit W. Horstschäfer: Ein seltener Fall von Cancer en cuirasse bei einem 24 Jahre unbehandelten Mammakarzinom. Zentralblatt für Gynäkologie 97 (1975), S. 568–572.
 Grundstein der modernen Andrologie. Zur Erforschung von Sertolizellen und Samenkanälchen. Sexualmedizin 12 (1976), S. 891–894.
 Ärztlicher Schutz von Kindern und Jugendlichen vor Misshandlung und Vernachlässigung. Berlin Medical 4. Jg., Nr. 2 (2007), S. 17–19.
 mit J. Spranger und W. Zidek: Das Metabolische Syndrom. Berlin Medical 4. Jg., Nr. 4 (2007), S. 16–19.
 Nano-Krebs-Therapie. Meilenstein oder Irrweg der Therapie des lokalen Malignoms. Berlin Medical Jg. 5, Nr. 4 (2008), S. 10–13.
 Der Einsatz von molekularmedizinischen Medikamenten spart Krankheitskosten. Berlin Medical 6. Jg., Nr. 1 (2009), S. 34–36.

Contributions à l'histoire de la médecine
 Internationaler Kongreß in Kaliningrad anläßlich der Gründung der Albertus-Universität in Königsberg. Der Frauenarzt 36 (1995), S. 181–183.
 mit J. von Meding: Karl Gottfried Hagen und die wissenschaftliche Pharmazie an der Albertus-Universität in Königsberg/Preußen. Geschichte der Pharmazie, DAZ-Beilage 51 (1999), S. 53–59.
 Vor 150 Jahren: Die Beschreibung der Retroperitonealfibrose am Krankheitsbild F. W. Bessels. Der Urologe 36 (1996), S. 378–382.
 Immanuel Kant und der Naturwissenschaftler Karl Gottfried Hagen. Jahrbuch Preußenland 42 (2004), S. 40–57.
 150 Jahre Berliner Medizinische Gesellschaft. Wissenschaftliche Information auf hohem Niveau. Deutsches Ärzteblatt J. 108, H. 1/2 (2011), S. C37
 Königsberg und Berlin: Universitätskliniken der Ophthalmologie im 19. Jahrhundert. Jahrbuch Preußenland 5 (2014), S. 123–146.

Lettres des citoyens de Königsberg
  (1874–1941), Malerin aus Königsberg. Ausstellungen ihrer Werke in Kaliningrad und Duisburg. 44 (1995), S. 31–33.
 Flucht, Vertreibung, Deportation. Bericht über Gedenkstunde Paulskirche Frankfurt am Main am 28.5.1995. 44 (1995), S. 61–62.
 First International Ernst Neumann Award. Ausstellung in Düsseldorf, International Society of Experimental Hematology. 45 (1995), S. 64–66.
 F. W. Bessel im Kreise der Königsberger Naturwissenschaftler. Festrede und Vortrag 17. März und 20. Juni 1996 zum 150. Todestag Friedrich Wilhelm Bessels. 47 (1996), S. 40–45 (Minden und Kaliningrad)
 Adoptionsmöglichkeit deutscher Kinder von russischen Familien 1945–1948. Bericht über Dissertation. H. Pfeiler-Breitenmoser Philosophische Fakultät Univ. Hamburg. 47 (1996), S. 72–73.
 Hermann Helmholtz in Königsberg. Zum 175. Geburtstag des Anatomen, Physiologen und Physikers. 47 (1996), S. 37–39.
 Ernst August Hagen. Zum 200.Geburtstag des ersten preußischen Professors für Kunstgeschichte. 48 (1997), S. 56–59.
 Franz Neumann (1798–1895). Zum 200. Geburtstag des Königsberger Physikers und Mineralogen. 51 (1998), S. 40–45.
 Universitätsfeier mit Enthüllung des Franz Neumann-Reliefs im Universitätsgebäude am 25./26.9.1998, Ansprache. 51 (1998), S. 66–67.
 250 Jahre: Karl-Gottfried Hagen. Ausstellung im Museum Stadt Königsberg zum 250. Geburtstag. Abdruck des Vortrags. 53 (1999), S. 86–90.
 Denkmal für einen großen Brandenburger. Enthüllung eines Denkmales in Mellin/Glambeck, dem Geburtsort Franz Neumanns. 51 (1999), S. 67–68:
 Helene Neumann Ausstellung Brachert Museum Ostradnoije. Ansprache 6.6.99 im Museum. 53 (1999), S. 68–69.
 Karl Gottfried Hagen (1749–1829), der letzte Universalgelehrte der Universität Königsberg (Pr.). Betrachtung zu einer Ausstellung im Museum Stadt Königsberg in Duisburg. Duisburger Journal 1 (2000), S. 11.
 Amerikanisch-russische Hommage an Königsberg. Konzertreihe zur EXPO 2000 zum Wiederaufbau des Königsberger Doms. 55 (2000), S. 64–66.
 Nachruf Prof.  (21.3.1941–21.2.2002). 58 (2002), S. 68–69.
 Hermann Goetz (7.12.1840–3.12.1876). 58 (2002), S. 34–35.
 Ernst August Hagen und die Begründung der Alterthumsgesellschaft Prussia, in: Zur Kulturgeschichte Ost- und Westpreußens. Prussia Gesellschaft für Heimatkunde Ost- und Westpreußens, Husum 2003.
 Gustav Robert Kirchhoff. Russische Biographie von Prof. V. Bogomolov, Kaliningrad-Königsberg. 60 (2003), S. 59–60.
 Franz-Neumann-Stipendium Stiftung gegr. 1876. Universität Königsberg errichtet 1834 ein "Mathematisch-physikalisches Seminar Franz Neumann". 63 (2003), S. 30–31.
 Zum 60. Todestag des Wahl-Königsbergers  – Ausstellung in Berlin vom 4.5.–31.5.2004. 62 (2004), S. 30.
 Zum Verbleib der archäologischen Funde des legendären Prussia-Museums. Eine Standortbestimmung aus Anlass der 750-Jahrfeier der Stadt Königsberg. 64 (2005), S. 44–45.
 Ernst August Hagen und die Kunstakademie. Zum 160. Jubiläum der Eröffnung der Akademie im Jahre 1845. 64 (2005), S. 42–43.
 Königsberg – "Mekka" der Naturwissenschaften. 64, (2005), S. 66–68.
 Das Königsberger Seminar (1834) dient als Vorbild für das erste "Franz-Neumann-Seminar" (Nov. 2005) in Potsdam. 67 (2006), S. 43–44.
 Das Altarbild "Noli me tangere" in der evangelischen Kapelle des Königsberger Doms. 68 (2006), S. 26–27.
 Erzwungene Wege. Berliner Ausstellung der Stiftung "Zentrum der Vertreibung" im Jahre 2006. 68 (2006), S. 74–75.
 Zur Geschichte der Chirurgischen Universitätsklinik in Königsberg. 69 (2007), S. 20–22.
 Königsberg, Geburtsstätte der Augenheilkunde in Preußen um 1850–1875. 70 (2007), S. 53–55.
 Carl Gottfried Neumann – Zum 175. Geburtstag des Königsberger und Leipziger Mathematikers. 70 (2007) S. 55–56.
 Schuke-Orgel im "Königsberger Dom" nach dem Vorbild der Mosengel-Orgel von 1721. Königsberger Bürgerbrief 71 (2008), S. 39–42.
 Die Geschichte des Friedensordens "Pour le Mérite" im Blickwinkel der Königsberger Naturwissenschaften. 71 (2008), S. 56–59.
 Königin Luise-Ausstellung im Museum am Friedländer Tor in Königsberg. 72 (2008), S. 72–73.
 Aktueller denn je: Das wissenschaftliche Erbe des Königsberger Prussia-Museums. 73 (2009), S. 58–61.
 Das wissenschaftliche Erbe des Königsberger Prussia Museums – aktueller denn je. 73 (2009), S. 58–61.
 60 Jahre Stadtgemeinschaft Königsberg: Königsberger Musikleben. Referat über die Ausstellung im . 74 (2009), S. 48–53.
  (1809–1874). Ein verkannter Wegweiser der preußischen Chirurgie und Augenheilkunde. 74 (2009), S. 45–47.
 Das Hygiene-Institut zu Königsberg. 75 (2010), S. 24–27.
 Zeugnisse Königsberger Bernsteins in Paris und Göttingen. 76 (2010), S. 63–64.
 Karl Wilhelm von Kupffer (1829–1902) – Verbindungen zwischen dem Prussia Museum und R. Virchow Berlin. 76 (2010), S. 58–59.
 . 76 (2010), S. 57.
 Die Hofapotheke zu Königsberg. 77 (2011), S. 53–55.
 . 78 (2011), S. 49–52.
 mit D. Hagen: Heinrich August Hagen. 78 (2011), S. 48–49.
 Die Universitätsfrauenklinik Königsberg. 79 (2012), S. 58–61.
 Die Gelehrten auf dem alten . 80 (2012), S. 54–56.
 Königsberg ist meine Heimat – Nechama Drober. 80 (2012), S. 84–85.
 Die Blutsverwandtschaft zwischen Genf und Königsberg – . 80 (2012), S. 52–53.
 Universitätskinderklinik Königsberg 1925–1945. 81 (2013), S. 44–47.
 Hatte Immanuel Kant einen wahren Freund? Vortrag im Dom zu Königsberg/Kaliningrad. 81 (2013), S. 48–51.
 Die Städtische Kinderklinik. Hommage an die Kinderärzte C. Falkenheim, H. Rau und O. Sprockhoff. 82 (2013), S. 28–31.
 Die Königsberger "Deutsche Auskunftei 1930" der Nationalsozialisten mit Beiträgen zu Oskar Samter,  und . 83 (2014), S. 40–46 (Ergänzungen 84 (2014), S. 39–40)
  (1862–1938) Hochschullehrer und Kunstmäzen. 83 (2014), S. 44–45.
 Die Medizinische Klinik der Albertus-Universität. K84 (2014), S. 32–38.
  (1785–1856). 85 (2015), S. 55–58.
  (1828–1889). 85 (2015), S. 45–47.
 mit H. Kories und Chr. Neumann-Redlin: Wer war eigentlich Carl Gottfried Neumann? Grundwasser Bd. 20, Heft 2 (2015), S. 72–73.
 Von den Anfängen ostpreußischer Hausfrauenbünde bis zur Bezeichnung "Meisterin der Hauswirtschaft". Teil I bis 1914. KB Nr. 86 (2015), S. 35–41.
  (1859–1943) und Helene Neumann (1874–1942): Wegbereiterinnen für den Beruf der "Hauswirtschaftslehre". KB Nr. 86 (2015), S. 32–34.
 Von den Anfängen ostpreußischer Hausfrauenbünde bis zur Bezeichnung "Meisterin der Hauswirtschaft", Teil II 1914 – 1945. KB Nr. 87 (2016), S. 24–31.
 Olga Friedemann (1857–1935). Wegbereiterin der hauswirtschaftlichen Berufsausbildung zur "Meisterin der Hauswirtschaft". KB Nr. 87 (2016), S. 32–33.

Liens externes

 famille savante Koenigsberg

Notes

Références

Médecin allemand du XXe siècle
Médecin allemand du XXIe siècle
Gynécologue allemand
Contrebassiste
Naissance en novembre 1941
Naissance à Dantzig

Eberhard Neumann-Redlin von Meding


Doppelgänger is the fifth studio album by Christian alternative rock band Daniel Amos issued on their own Alarma! Records label in 1983. It is the second album in their ¡Alarma! Chronicles album cycle.

Content
Doppelgänger is much darker than the album that preceded it, ¡Alarma!. The album starts with the eerie backward sounds of "Hollow Man" (inspired by T. S. Eliot's poem, The Hollow Men). Taylor's lyrics to "I Didn't Build it For Me", "Autographs for the Sick", and "New Car" were sharp attacks on televangelists, anticipating the Jimmy Swaggart/Jim Bakker/Robert Tilton scandals of 1987–88.

Doppelgänger is the second of a four-part series of albums by DA entitled The ¡Alarma! Chronicles, which also includes ¡Alarma!, Vox Humana and Fearful Symmetry. In the tour that followed the release, the band presented a full multimedia event, complete with video screens synchronized to the music, something that was unusual in the early 1980s for any Christian band. The stage presentation even prompted heckling at some shows.

This album, along with the other three albums from the Alarma! Chronicles, was rereleased as part of the Alarma! Chronicles book-set in 2000. The book set included three CDs, over 200 pages of lyrics, photos, liner notes, essays, interviews and other information in a hardcover book.

Reissue
In 2014,
Born Twice Records revisited the album as part of its ongoing deluxe reissue series re-issued the album as a two-CD.

Track listing

Side one
 "Hollow Man" (Taylor)  (2:46)
 "Mall (All Over the World)" (Taylor) (3:17)
 "Real Girls" (Taylor, Chamberlain)  (3:01)
 "New Car!" (Taylor)  (2:01)
 "Do Big Boys Cry" (Taylor)  (2:07)
 "Youth With a Machine" (Taylor) (2:45)
 "The Double" (Taylor)  (3:56)
 "Distance and Direction" (Taylor) (2:55)

Side two
 "Memory Lane" (Taylor)  (3:51)
 "Angels Tuck You In" (Taylor)  (2:45)
 "Little Crosses" (Chamberlain)  (2:40)
 "Autographs for the Sick" (words by Taylor, music by Taylor, Chamberlain, Chandler)  (1:42)
 "I Didn't Build It for Me" (words by Taylor, music by Taylor, Chamberlain)  (2:50)
 "Here I Am" (Taylor)  (3:16)
 "Hollow Man (Reprise)" (Taylor)  (0:53)

Deluxe edition bonus disc
 "Hollow Man" [Alternate]
 "Mall (All Over the World)" [Alternate]
 Concert Intro
 "Real Girls" [Live]
 "New Car!" [Live]
 "Do Big Boys Cry" [Instrumental]
 "Youth with a Machine" [Toy Mix]
 "The Double" [Extended Rough]
 "Distance and Direction" [Alternate]
 "Distance and Direction" [Vocal Mix]
 "Memory Lane" [Live]
 "Angels Tuck You In" [Rough]
 "Little Crosses" [Fragment]
 "Autographs for the Sick" [Alternate]
 "I Didn't Build It For Me" [Alternate]
 "Here I Am" [Instrumental]
 "Hollow Man" (Reprise) [Alternate]

Personnel
 Jerry Chamberlain – lead guitars, background vocals, lead vocal on "Little Crosses", spoken lead vocal on "Autographs For The Sick", percussion
 Tim Chandler – bass guitar, background vocals, percussion
 Ed McTaggart – drums, background vocals, percussion
 Terry Scott Taylor – rhythm guitars, lead vocals

 Additional musicians
 Tom Howard – keyboards, background vocals
 Mark Cook – keyboards, background vocals
 Marty Dieckmeyer – keyboards, bass
 Jeff Lams – keyboards
 Rob Watson – keyboards
 Bill Colton – saxophone
 Alex MacDougall – percussion
 Randy Stonehill – background vocals
 Derri Daugherty – background vocals
 Janet McTaggart – background vocals
 Dori Howard – background vocals
 The Three Women from Istanbul – background vocals
 Emilia Emulator – background vocals

 Production notes
 Thom Roy – engineering
 Derri Daugherty – second engineer
 Recorded and mixed at Whitefield Studios, Santa Ana, California
 Steve Hall - mastering (at MCA Whitney)
 Rehearsals and arrangements recorded at the Rebel Base, Santa Ana
 Derrill Bazzy – art direction, photography, album art concepts
 Bonnie Ferguson – photography
 Terry Taylor – album art concepts
 Phillip Mangano – album art concepts
 Keyboards arranged by Taylor/Chamberlain/Howard
 Tom Gulotta – project coordinator
 Eric Townsend – alternate bonus mixes
 Re-mastered by J Powell at Steinhaus

References

1983 albums
Daniel Amos albums

Doppelgänger (Daniel Amos album)


Harry Potter ve Azkaban Tutsağı (İngilizce özgün adı: Harry Potter and the Prisoner of Azkaban), J. K. Rowling tarafından yazılan Harry Potter serisinin üçüncü kitabıdır. İngiltere'deki ilk basımı 8 Temmuz 1999 tarihinde yapılmıştır. Yapı Kredi Yayınları eşliğinde, 1 Mayıs 2001'de Sevin Okyay ve Kutlukhan Kutlu tarafından Türkçeye çevrilmiştir. Kitabın film uyarlaması ise 31 Mayıs 2004'te vizyona girmiştir.

Konusu
Harry Potter, serinin 3. bölümünde, yazın sonunda görmüş olduğu dev siyah köpek yüzünden kafası fazla karışmış hâlde okula başlar. Özellikle Sihir Bakanı Cornelius Fudge'ın kendisi hakkında söylediği şeyler onun bir çıkmazda olduğunu göstermiştir. Hogwarts Ekspresi içindeyken Harry, Ron, Hermione bir ruh emici ile karşılaşır ve ruhu emilirken yanlarında uyuyan Remus Lupin Patronus büyüsü yaparak ruh emiciyi kovar. Okulda devamlı olarak gördüğü Ruh Emiciler ve Ron'un Scabbers adlı faresindeki gariplikler her şeyin başlangıcıdır. Tüyler ürpertici Azkaban kalesinden nasıl olduysa kaçan ve yıllar önce Lord Voldemort'un gücünün zirvesinde olduğu dönem tek lanetle 13 kişiyi ve Peter Pettigrew'ı  öldüren azılı katil Sirius Black'in Lord Voldemort'un hizmetkarı olduğu sanılmaktadır. Sirius Black anlaşılamayan bir şekilde Ron Weasley'nin faresini ele geçirmeye çalışmak için Hogwarts'a gelir. Çok geçmeden Black'in bir Animagus olduğu anlaşılır. Prof. Remus Lupin ile Bağıran Baraka'da buluşan, peşlerinden Harry ve arkadaşlarını getiren Sirius (animagus hali köpektir) Scabbers'in aslında bir animagus olduğunu itiraf eder. Scabbers 12 yıl önce Sirius Black'in karıştığı olayda öldü sanılan ve Lord Voldemort'un asıl hizmetkarı olan kılkuyruk lakaplı Peter Pettigrew'dir. Pettigrew bütün o cinayetleri işlemiş ve fareye dönüşüp kaçarak kendine öldü süsü vermiştir. Aynı zamanda Harry'nin ailesine ihanet edende Peter Pettigrew'dır. Sirius, olan biten her şeyi Harry'e anlatır ve Peter, sahibinden kurtularak asıl sahibi Lord Voldemort'a kaçmayı başarır. Olayların şokunu atlatmaya çalışan Harry kısa zaman önce vaftiz babası olduğunu öğrendiği ve anne babasına ihanet ettiğini sandığı için nefret ettiği Sirius Black'in masum olduğunu öğrenir. Sirius'un kendisiyle yaşama teklifi onu hayli mutlu eder. Bu sırada Harry'nin en sevdiği Karanlık Sanatlara Karşı Savunma öğretmeni Lupin'in kurtadam olduğunu aileler öğrenir. Remus Lupin kontrolsüz şekilde dolunayda dönüşüm geçirmiş olması gerekçesiyle okuldan ayrılmak için istifa ederek Hogwarts'taki işini bırakır. Harry ve arkadaşlarına ise masum olduğuna kimsenin inanmayacağını ve ruh emicilerin onu buldukları anda saldıracaklarını bildikleri Sirius'u, hipogriff (bir atın gövdesine ve bir kartalın kanatlarıyla başına sahip uçabilen sihirli bir yaratık) Şahgaga ile okuldan kaçırma görevi düşer.Hermione'nin aldığı derslere yetişebilmesi için Profesör Mcgonagall tarafından verilen zaman döndürücüsü ile Harry ile Hermione geçmişe gider ve Sirius Black'i hem ruh emicilerden hem de hapisten kurtarır.  Kitap, Sirius'un Şahgaga'nın sırtında semaya uçup uzaklara gitmesi ve Harry'nin yaz tatili için teyze ve eniştesinin evine dönmesiyle son bulur.

Harry Potter kitapları
1999 romanları
İngiliz romanları
İngilizce romanlar
Sinemaya uyarlanmış İngiliz romanları

Harry Potter ve Azkaban Tutsağı


Die Estnische Badmintonmeisterschaft 1969 war die 5. Austragung der Titelkämpfe.

Medaillengewinner

Weblinks
Statistiken zum estnischen Badminton

1969
Badminton 1969

Estnische Badmintonmeisterschaft 1969


Šamot (franc. chamotte) je proizvod s velikim udjelom silicijeva (kremen ili kvarc) i aluminijeva oksida (korund), postojan na visokim temperaturama. Šamotno se brašno dobiva paljenjem i finim mljevenjem kaolina ili vatrootporne gline, a šamotna opeka paljenjem masne gline kojoj je dodana već jednom paljena samljevena glina i kremeni pijesak, pa može izdržati temperature do 1 600 °C. Šamotni je mort smjesa šamotnoga brašna, praha nepečene gline i vode. Šamot se koristi za izvedbu ložišta, peći, kamina i tako dalje.

Šamot se najviše upotrebljava u tehnici, jer se dobiva iz lako dostupnih mineralnih nalazišta i da se odlikuje slabo kiselim ili slabo bazičnim svojstvima. Kemijski sastav šamotnih opeka je od 50 do 60% SiO2, od 23 do 34% Al2O3 i od 6 do 27% ostalih sastojaka koji imaju manje ili više Fe2O3, CaO, MgO, K2O, Na2O i TiO2. Izrađuju se od manje ili više čistog kaolina (Al2O3 x 2 SiO2 x 2 H2O) i pečene gline.Ove opeke nisu namijenjene da nose veliko opterećenje, već samo za oblaganje visokotemperaturskih ložišta. Mort za ozidavanje pravi se od samljevene vatrostalne gline i vode.

Vatrostalna glina

Vatrostalna glina (često se naziva i šamot, ali to je samo vrsta vatrostalne gline koja se najviše upotrebljava) je vrsta gline koja se ne deformira sve do 1 580 °C, a koristi se za izradu vatrostalnih opeka. Procjena vatrostalnosti zasniva se na zagrijavanju uzorka oblika trostrane piramide, sve dok se zagrijavanjem piramida savije tako da njen vrh dodirne osnovicu. Vatrostalna glina se upotrebljava uglavnom za obloge ložišta (na primjer visoke peći) i donjih dijelova dimnjaka. U metalurgiji se vatrostalne gline najviše upotrebljavaju za izradu šamotnih, silikatnih, dolomitnih i magnezitnih opeka. Osim navedenih materijala u primjeni su i kromne opeke, silicijum karbidne (karborund) i šupljikave vatrostalne opeke. Vatrostalnost se objašnjava jakim medumolekularnim (ionsko-kovalentnim) vezama atoma.

Vatrostalna opeka

Vatrostalna opeka (ponekad se naziva i šamotna opeka) proizvodi se od manjeg dijela vatrostalne gline i većeg dijela mljevenog praha već prije pečene vatrostalne opeke. Vatrostalna opeka može izdržati temperaturu od 1 580 °C, pa se upotrebljava uglavnom za obloge ložišta i donjih dijelova dimnjaka. Slično vatrostalnoj (šamotnoj) opeci upotrebljavaju se kao bazični vatrostalni materijali magnezitna, dolomitna i boksitna opeka, a kao kiseli vatrostalni materijali silika-blokovi i dinas-blokovi. Kiselootporne opeke upotrebljavaju se u agresivnim sredinama gdje djeluju sumporna ili solna kiselina i lužine (baze).

Izvori

Metalurgija
Građevinski materijali

Šamot


State University of New York Maritime College (SUNY Maritime College) is a public maritime college in the Bronx, New York City. It is part of the State University of New York (SUNY) system.  Founded in 1874, the SUNY Maritime College was the first college of its kind (federally approved, offering commercial nautical instruction) to be founded in the United States and is one of only seven degree-granting maritime academies in the United States.

History
Maritime College is the oldest institution of its kind in the United States. Due in part to the Civil War, there was a decline in the American maritime industry and a growing concern about the professionalism of its officers. As a result, the New York Chamber of Commerce and maritime interests of the port of New York lobbied the state legislature to create a professional nautical school for the city.  This was done in 1873, but the school lacked a ship. The chamber then teamed up with the noted naval education reformer and modernizer, Stephen B. Luce.  Luce led the effort, and through his efforts an act was passed by Congress in 1874 that enabled individual states to request from the Navy retired or obsolete vessels to train seamen.  The state of New York then appealed to the Navy for a training vessel.  On December 14, 1874, the USS St. Mary's arrived in New York harbor and became the first home of the New York Nautical School, the college's initial name.  Originally administered by the Board of Education of the City of New York, it was conducted as a grammar school that taught common school subjects (along with nautical classes) during the winter term, and then held practical cruises during the summer term.  As time advanced, the school began to teach more advanced professional subjects.  During this early period, the school was typically run on an annual appropriation of $20,000 to $30,000 with the school often facing closure because the cost per pupil was much higher than in a regular public school, mainly due to the overhead of ship maintenance and student board.

By 1907, the St. Mary's was replaced by the gunboat Newport, a sail-steam hybrid.

In 1913, New York City threatened to close the school due to its costs.  However, the state of New York took over its management and renamed it the New York State Nautical School.  Despite being a state institution, the school was almost closed in 1916, again for budgetary reasons, but efforts from the maritime industry and the school's alumni kept it alive.  After this time, the American merchant marine grew and subsequently a greater demand for trained American merchant marine brought growth to the school.

During this period, the school was administered by a Board of Governors in addition to the Superintendent.  In 1921, the school, which had for long moved from berth to berth, found itself at Bedloe's Island (now Liberty Island) in New York Harbor.  There they were allowed to use the army facilities.  Over time, conditions on the island were deemed inadequate to teach modern merchant mariners.

With the growing demand, a push was made by then superintendent James Harvey Tomb beginning in 1927 to acquire a larger ship and a land-based institution. The ship came in the form of the Procyon, which was renamed the Empire State.  This ship effectively doubled the size of the school.

The school, renamed the New York State Merchant Marine Academy in 1929, finally became land-based in 1938 at the Maritime College's present Throggs Neck campus in Fort Schuyler. One of Franklin D. Roosevelt's last acts as Governor of New York State was to sign the act turning Fort Schuyler and the Throggs Neck peninsula over to the school for use as a shore-based facility of higher education. Work restoring Fort Schuyler for the academy's use was done at first by the Temporary Emergency Relief Administration (TERA) in 1934 followed by the Works Progress Administration in 1935.  The fort was restored, allowing the school to operate there by 1938. A third name change took place in 1941, when the school became the New York State Maritime Academy.

In 1946, degree conferring status was granted and the academy became a college. Two years later, the college was one of the original institutions incorporated into the State University of New York system. In 1949, just one year later, the newly-minted university took on its current name, the State University of New York Maritime College.

Academics
All of the college's bachelor's degree programs may be combined with preparation for the professional license as a United States Merchant Marine Officer. The college also offers a master's degree in International Transportation Management and Maritime and Naval Studies; as well as several graduate Professional Mariner Training certificates. Most of the degree programs may be completed while concurrently preparing for the United States Merchant Marine officer's license as a third mate or third assistant engineer. Additionally, SUNY Maritime College has the only United States Navy/United States Marine Corps Reserve Officers Training Corps (ROTC) program in the metropolitan New York City area, which prepares enrollees for commissioned officer positions in the United States Navy and United States Marine Corps. , the graduates of SUNY Maritime College earned US$144,000, the highest average annual salary of any university graduates in the United States.

Athletics

The Maritime Privateers compete in 16 NCAA Division III varsity sports (8 men's, 6 women's, 2 co-ed).

Regiment
SUNY Maritime College has a regiment to fulfill the USCG requirements for obtaining a license through a college.  The regiment has a Pipe and Drum Band, Regimental Band, Honor Guard (Color Guard and Drill Team), and a Security Company. The Band and Honor Guard perform at events both on and off campus, such as parades and dinners.

Incoming Cadets must go through Indoctrination (shortened to INDOC), a ten days of training in August where they learn leadership and basic seamanship skills. During freshman year, aka Mariner Under Guidance (MUG) year, Cadets are made to square corners, stand at attention for all upperclassmen, have room inspections, and maintain the uniform of the day.

Notable alumni
 Commodore Leroy J. Alexanderson, the last Master of the
 John W. Anderson, longest serving Master of the
 Peter Coleman, class of 1981, Won the gold medal. Mallory Cup, in 1983 for North American Men's Sailing Championship
 Jerome T. Dennehy, class of 1955, Naval Aviator VF-32  (first squadron to transition to F8U-1 Crusader), Cmdr. USGC Guam
 John Ferriola, class of 1974, President and Chief Operating Officer of Nucor
 Joseph Hazelwood, Master of the Exxon Valdez
 Gary Jobson, class of 1973, America's Cup tactician in 1977 for Ted Turner; self-proclaimed pre-eminent ambassador for sailing in the U.S.
 Scott Kelly, NASA astronaut, author, Endurance: A Year in Space, A Lifetime of Discovery
John Konrad, founder of the maritime news and blog website gCaptain, ship captain, journalist/author, and distinguished alumni award recipient
James M. Maloney, Class of 1980, lawyer known for challenging NY's nunchaku ban
 Harry Manning, Class of 1914, master mariner, Captain of the SS United States on her maiden Blue Riband Atlantic crossings and navigator for Amelia Earhart.
 Kevin Mannix, Commander, United States Navy, Class of 1986, former Flight Leader and Commanding Officer, Blue Angels Flight Demonstration Team; assumed command of the Blue Angels in November 2006
 Ross Gilmore Marvin, class of 1902, accompanied Robert Peary on expeditions to the North Pole.
 Kevin McCarey, environmentalist, author and Emmy Award-winning documentary film maker.
Daniel J. McCarthy, class of 1986, Former President and Chief Executive Officer of Frontier Communications
 Dan Meuser, American businessman and U.S. Representative in Congress.
 Felix Riesenberg, class of 1897, master mariner, author
 Edward Villella, dancer and choreographer

Notable attendees
 Geraldo Rivera (1961–1963), television journalist and former talk show host
 Louis E. Willett, Private First Class, U.S. Army; recipient of the Medal of Honor

Gallery

See also
 Fort Schuyler Museum
 United States Merchant Marine Academy
 List of presidents and superintendents of the State University of New York Maritime College and preceding organizations
 List of training ships of the State University of New York Maritime College and preceding organizations

References

External links
 Official website
 Official athletics website

Universities and colleges established in 1874
Military academies of the United States
Universities and colleges in the Bronx
1874 establishments in New York (state)
Throggs Neck, Bronx
Public universities and colleges in New York (state)
State maritime academies in the United States


Der Palazzo Caffarelli, auch Villa Caffarelli, ist ein Palast in Rom. Er befindet sich auf dem Kapitolshügel oberhalb des Tarpejischen Felsen. Er ist heute Teil der Kapitolinischen Museen.

Geschichte
Giovanni Pietro Caffarelli, ein Höfling Karls V., bekam anlässlich des Besuchs des Kaisers in Rom ein Grundstück auf dem Kapitolshügel. Sein Sohn Ascanio Caffarelli ließ 1576 bis 1583 von Gregorio Canonica, einem Schüler Vignolas, einen Familienpalast errichten. Dabei wurde ein Rest des Kapitolinischen Tempels überbaut.

1817 mietete der preußische Botschaftssekretär Christian Karl Josias von Bunsen im Palast Räume an. Seit 1854 befand sich der ganze Palast als Gesandtschaftsgebäude im Besitz Preußens und wurde ab 1871 zur Deutschen Botschaft in Italien.

1829 wurde hier das Archäologische Korrespondenzinstitut, das heutige Deutsche Archäologische Institut Rom, gegründet, das 1877 einen im neopompejanischem Stil errichteten Neubau auf dem Gelände des Palastes bekam. Zum Komplex gehörte auch das Deutsche Krankenhaus und eine protestantische Kapelle. Am Ende des Ersten Weltkriegs wurde der Palazzo Caffarelli als deutscher Besitz enteignet und 1925 darin das Museo Mussolini eingerichtet. Seit 2005 ist der Palast zusammen mit dem benachbarten Palazzo Clementino als Palazzo Clementino-Caffarelli Teil der neu gestalteten Kapitolinischen Museen.

Gebäude
Der Bau schließt an den Hof des Konservatorenpalastes an und hat auf der Südseite eine schlichte, dreistöckige Fassade zur Via delle Pile, die aber von Weitem das Panorama des Kapitolinischen Hügels bestimmt. Vor dem Palast über der Via del Teatro Marcello befindet sich eine große Terrasse. Zum Baukomplex gehören zwei Gärten, der Giardino Caffarelli und der Giardino Romano.

Siehe auch
 Palazzo Vidoni Caffarelli im Rione Sant'Eustachio

Literatur

 Golo Maurer: Preußen am Tarpejischen Felsen. Chronik eines absehbaren Sturzes. Die Geschichte des Deutschen Kapitols 1817–1918. Schnell und Steiner, Regensburg 2005, ISBN 3-7954-1728-7.
 Anton Henze: Rom und Latium. Kunstdenkmäler und Museen (= Reclams Kunstführer Italien. Bd. 5 = Universal-Bibliothek 8678). 4., revidierte Auflage. Reclam, Stuttgart 1981, ISBN 3-15-008679-5.

Weblinks

 Beschreibung auf der Seite der Kapitolinischen Museen
 Beschreibung bei Roma segreta (italienisch)

Einzelnachweise

Caffarelli
Campitelli
Botschaft in Rom
Caffarelli

Palazzo Caffarelli


Atlantic Conveyor was a British merchant navy ship, registered in Liverpool, that was requisitioned during the Falklands War.

She was hit on 25 May 1982 by two Argentine air-launched AM39 Exocet missiles, killing 12 sailors. Atlantic Conveyor sank whilst under tow on 28 May 1982.

The wrecksite is designated under the Protection of Military Remains Act 1986.

History

Atlantic Conveyor was a 14,950 ton roll-on, roll-off container ship owned by Cunard. She was built along with six other container ships, each named with the prefix Atlantic, and each sailing under different national flags by different companies for the Atlantic Container Line consortium.

Along with her sister ship, Atlantic Causeway, Atlantic Conveyor was requisitioned by the Ministry of Defence at the beginning of the Falklands War through the STUFT – Ships Taken Up From Trade – system. Because of the short time available, the decision that the ship was not "a high-value unit", and a controversy over whether arming auxiliaries was legal, Atlantic Conveyor was not fitted with either an active or a passive defence system.

The ships were used to carry supplies for the Royal Navy Task Force sent by the British government to retake the Falkland Islands from Argentine occupation. Sailing for Ascension Island on 25 April 1982, Atlantic Conveyor carried a cargo of six Wessex helicopters from 848 Naval Air Squadron and five RAF Chinook HC.1s from No. 18 Squadron RAF.  At Ascension, she picked up eight Fleet Air Arm Sea Harriers (809 Squadron) and six RAF Harrier GR.3 jump jets.

One Chinook of B flight No. 18 Squadron RAF left Atlantic Conveyor to support operations on Ascension. With the aircraft stored she then set sail for the South Atlantic. On arrival off the Falklands in mid-May, all of the Harriers were off-loaded to the carriers; the GR.3s going to HMS Hermes while the Sea Harriers were divided amongst the existing squadrons on Hermes and HMS Invincible. With the additional aircraft on Hermes a Lynx HAS.2 helicopter was flown and parked on Atlantic Conveyor on 20 May 1982.

On 25 May 1982 (the same day as the loss of HMS Coventry)  Atlantic Conveyor was hit by two AM39 Air Launched Exocet missiles fired by two Argentine Navy Super Étendard jet fighters. The mission was led by Corvette Captain Roberto Curilovic (call sign 'Tito'), flying Super Etendard 0753/3-A-203, and his wingman, Warship Lieutenant Julio Barraza, (call sign 'Leo') flying in 0754/3-A-204—both from 2da Escuadrilla Aeronaval de Caza y Ataque.

Both Exocets struck Atlantic Conveyor on the port quarter of the ship. There are conflicting accounts on whether the warheads exploded after penetrating the ship's hull, or on impact. Witness Prince Andrew reported that debris caused "splashes in the water about a quarter of a mile away". He said that the incident "was an experience I shall never forget ... horrific". All the survivors were taken to HMS Hermes.

Because both fuel and ammunition were stored below decks, the incendiary effect of the unburnt propellant from the missiles caused an uncontrollable fire. When the fire had burnt out, the ship was boarded but nothing was recovered. While under tow by the requisitioned tug Irishman, Atlantic Conveyor sank in the early morning of 28 May 1982. Six Westland Wessexes, three Boeing Chinooks, and a Westland Lynx were destroyed by fire; only one Chinook (ZA718 'Bravo November') and one Westland Wessex, were saved. The loss of these helicopters meant that British troops had to march on foot across the Falklands to recapture Stanley.

Twelve men died in Atlantic Conveyor, including the ship's master, Captain Ian Harry North, who was posthumously awarded the Distinguished Service Cross (DSC). The ship was the first British merchant vessel lost at sea to enemy fire since World War II.

The ship's replacement was built on Tyneside.

Crew

The vessel carried a Merchant Navy crew of 33. This included 12 officers (master, chief officer, second officer, third officer, radio officer, chief engineer, second engineer, two third engineers, fourth engineer, electrician and purser), 10 petty officers (bosun, four mechanics, two first cooks, second cook and baker, second cook and second steward) and 11 ratings (five seamen, three greasers and three assistant stewards). Of the 12 men killed in the sinking of Atlantic Conveyor six were from the Merchant Navy, three from the Royal Fleet Auxiliary and three sailors from the Royal Navy.

As the last resting place of the remains of those who died, the wreck is designated as a protected place under the Protection of Military Remains Act 1986.

The officers' bar on M/V Atlantic Conveyor, built 1984 in Swan Hunter, Wallsend is named "The North Bar" after Captain Ian North.

Further reading
 Charles Drought – N. P. 1840 The Loss of the Atlantic Conveyor (2003)
 Board of Inquiry into the Loss of SS Atlantic Conveyor

Notes and references

Container ships
Merchant ships of the United Kingdom
Shipwrecks of the Falklands War
Maritime incidents in 1982
Falklands War naval ships of the United Kingdom
Protected Wrecks of the United Kingdom
1969 ships
Ships built by Swan Hunter
Ships built on the River Tyne
Ships sunk by Argentine aircraft
Merchant ships sunk by aircraft

SS Atlantic Conveyor


London River conocida en Hispanoamérica como A la orilla del río es una película de 2009 del director franco-algeriano Rachid Bouchareb.

Enlaces externos

Películas de 2009
Películas basadas en hechos reales
Películas de madres
Películas sobre la muerte

London River