Blue Valentine es el sexto álbum de estudio del músico estadounidense Tom Waits, publicado en septiembre de 1978 por Asylum Records. El álbum fue grabado en seis sesiones de grabación entre julio y agosto de 1978 bajo la producción de Bones Howe.

La mujer retratada con Waits en la contraportada es Rickie Lee Jones, una cantante y compositora con la que Waits mantenía una relación sentimental en la época. Blue Valentine alcanzó el puesto 48 en la lista de éxitos de Australia a finales de 1978.

Lista de canciones
Todas las canciones compuestas por Tom Waits excepto donde se anota.

Cara A

Cara B

Personal
 Tom Waits: voz, guitarra eléctrica y piano
 Ray Crawford: guitarra
 Roland Bautista: guitarra eléctrica
 Alvin "Shine" Robinson: guitarra eléctrica
 Scott Edwards: bajo
Jim Hughart: bajo
 Byron Miller: bajo
 George Duke: piano
 Harold Battiste: piano
 Charles Kynard: órgano
 Herbert Hardesty: saxofón tenor
 Frank Vicari: saxofón tenor
 Rick Lawson: batería
 Earl Palmer: batería
 Chip White: batería
 Bobbye Hall Porter: congas  en "Romeo Is Bleeding"
 Bob Alcivar: orquestación

Referencias

Álbumes de Tom Waits
Álbumes de 1978
Álbumes de Asylum Records

Blue Valentine (álbum)


(4122) Ferrari ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 28. Juli 1986 am Observatorium San Vittore entdeckt wurde.

Der Asteroid wurde nach dem italienischen Automobilrennfahrer Enzo Ferrari (1898–1988) benannt.

Einzelnachweise

Weblinks

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser

(4122) Ferrari


Hymne til skønheden er en dansk dokumentarfilm fra 1990, der er instrueret af Leif Andruszkow.

Handling
Musik-poetisk video over musik af Chopin og digte af Baudelaire til dias-billeder fra Versailles. Videoen er blevet til på baggrund af et eksperiment med Fotovix, hvormed der kan manipuleres med farverne, laves billedudsnit samt positiv/negativ omvending. Det samme billede fremtræder i meget forskellige og præparerede udgaver og fremstår derved som billed-collager.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Dokumentarfilm fra Danmark

Hymne til skønheden


El Boavista Sport Club es una asociación deportiva de la ciudad de Saquarema, en el estado de Río de Janeiro, Brasil, 100 kilómetros al este de la capital. Fue fundado el 14 de octubre de 1961 y refundado el 10 de marzo de 2004. En la actualidad, el equipo compite por la Serie de Campeonato Estatal de Profesionales de Río de Janeiro, ya que pudo acceder por la conquista del título de la Serie B en 2006.

Historia
El club surgió a partir de la barrera de la antigua y tradicional Esporte Clube Barreira, fundada el 14 de octubre de 1961. Sus colores eran verde, rojo y blanco.

En 2004, un grupo de empresarios tomó el control del Esporte Clube Barreira y lo refundo al club el 10 de marzo de ese año, denominando al club con el nombre actual.

Fútbol
En 2006, ganó su primer título con el nombre actual contra el Macaé Esporte Futebol Clube: el título de la Segunda División del Campeonato Carioca. En el primer partido, Boavista ganó por 2-1 en el Estádio Cláudio Moacyr de Azevedo, en la ciudad de Macaé. Luego, empató 0-0 en su estadio, consiguiendo subir al Campeonato Carioca al año siguiente.

En 2007 estaba en el puesto 11º en el Campeonato Fluminense, donde sólo ganó dos partidos. Aun así, continuó en la élite del fútbol de Río de Janeiro en 2008.

Al año siguiente, alcanzó el sexto lugar en el Campeonato de Río de Janeiro, ganando el derecho a participar en la serie C del Campeonato Brasileño. Doce equipos compitieron en la fase de grupos, y el Boavista terminó en segundo lugar. El club se aseguró un lugar en la próxima ronda con una victoria 6-0 sobre el Linhares Futebol Clube en la última ronda. En la segunda etapa, compitió en el Grupo 22, donde fue eliminado en último lugar, poniendo fin a la participación en la serie C en mitad de la competencia.

En el 2010, el Boavista intento contratar al delantero italiano Christian Vieri, pero no se pudo concretar el contrato.

En 2011, el equipo clasificó para la disputa de la final de la Taça Guanabara ante el Clube de Regatas do Flamengo, y después fue coronado ganador en la tanda de penales ante el Fluminense Football Club (el marcador era de 2-2 en tiempo normal).

El equipo alcanzó la cuarta posición en Campeonato Fluminense del 2011, ganando el derecho a participar en el Campeonato Brasileño de Serie D del 2011. El club, sin embargo, renunció a participar de la competencia.

Estadio
Su estadio, el Eucy Resende de Mendonça, tiene capacidad para 4.315 personas y está situado en el barrio de Bacaxá.

Historia en competiciones oficiales
Campeonato Carioca

Campeonato Brasilero - Serie C

Copa de Brasil

Jugadores

Entrenadores notables
  Alfredo Sampaio
  Edinho
  Emerson Ávila
  Gilson Kleina

Jugadores notables

Títulos
  Serie B del Campeonato Carioca: 1 (2006)
  Serie C del Campeonato Carioca: 1 (1991)

Referencias

Enlaces externos
 Página web oficial del Boavista Sport Club

Equipos de fútbol fundados en 2004
Equipos de fútbol de Brasil fundados en los años 2000
Equipos de fútbol del estado de Río de Janeiro
Deporte en Brasil en 2004
Equipos del Campeonato Carioca

Boavista Sport Club


Muhsinzade Abdullah Paşa (d. 1661 (?) - ö. 1749, Travnik) I. Mahmud saltanatında, 6 Ağustos 1737 - 19 Aralık 1737 tarihleri arasında dört ay on dört gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.

Daha sonra kendisi gibi Osmanlı Devleti'ne sadrazamlık yapan Muhsinzade Mehmed Paşa'nın babasıdır.

Hayatı
Babası Arap asıllı ama İstanbul'a yerleşmiş olan, 1670'te vefat etmiş olan, Halepli tüccar Muhsin Çelebi'dir. Büyük kardeşi Mehmed Efendi Darphane eminliği ve başdefterdarlık yapmıştı ve onun tavsiyesi ile Abdullah Efendi Darphane'de çalışmaya başladı. Edirne Vakası sırasında İstanbul'dan harekete geçen isyancılar grubunda 23 Ağustos 1703'ten itibaren birinci defterdarlık görevini yapmaya başladı.

Bu arada Damat Çorlulu Ali Paşa'nın kızı ile evlendi ve kayınpederi 1706'da sadrazam olunca onun sadrazam kethüdalığı görevini üstlendi. Fakat 1710'da Çorlulu Ali Paşa sdrazamlıktan azledilince onun yakını olarak bu görevden azledilerek kendi tecrübe ve yetenekleri ile bağdaşmayacak başbakikulu oldu ve hemen yeniden darphane emini görevine getirildi. 1713'te birden defterdar-ı sıkk-i evvel, az sonra darbhane emini, beş ay sonra başmuhasebeci; sonra küçük ruznâmeci; ardından üçüncü kez darbhane emini görevlerini yaptı.

1714'te Silahdar Damat Ali Paşa sadrazam olduğu zaman Mısır'da yolsuzluğu görülen kölemenlerden Kaytaş Bey'i tenkil edip idam ettirmek göreviyle Mısır'a gönderildi. Bu görevi başarı ile tamamladı. Sonra Hicaz'da kendine verilen görevleri de başarı ile tamamlayarak; iyi bir idareci olarak isim yaptı.

Yeniden Osmanlılar eline geçen Mora Yarımadası'nda yeniden kurulmakta olan Mora Defterdarlığı'na Ekim 1715'te atandı. Mart 1716'da Mora seraskeri oklan Kara Mustafa Paşa Korfu adası muhasarası için serasker tayin edilince, Abdullah Paşa'ya vezirlikle Niş'te Rumeli Beylerbeyliği görevi verildi ve bu görevle birlikte Mora seraskerliğe de ona verildi. Bir müddet sonra Rumeli Eyaleti ile birlikte İnebahtı muhafızlığı görevi verilmek istendi. Fakat Abdullah Paşa bu görevi kabul etmeği istemediği için Şubat 1717'de kendisinden vezirlik ve paşalık unvanları alındı. İstanbul'a davet edildi ve orada Nisan 1717'de Kapıcılar Kethüdası tayin edildi.

1716'da Osmanlı ordusunun mağlup düştüğü ve serdar-ı ekrem ve sadrazam Silahdar Damat Ali Paşa'nın öldüğü Petrovaradın Muharebesi'nden sonra kimin sadrazam olacağı sorun olmuştu. Ordu erkanı kıdemli komutan olan Rumeli Beylerbeyi Sarı Ahmet Paşa'yı komutan vekili seçmişlerdi; ama bu durumdan haberdar olmayan başkentte Sultan III. Ahmet, mühr-ü humayunu önce sadrazam kethüdası olan Sarı İbrahim Ağa'ya vermek istedi ve sonra bundan caydırılarak bostancıbaşılıkla saraydan çıkartılmış olan Elbasan'lı Halil Paşa'ya sadrazamlık verildi. Avusturya seferine hareket eden yeni sadrâzam ve serdar-ı ekrem Halil Paşa'nın yanında işbilir değerli bir kethüdanın bulunması gerektiğinden, Muhsinzâde Abdullah Paşa Nisan 1717'de ikinci kez sadrâzam kethüdası tayin edildi.

Sadrazam Halil Paşa Avusturya ile savaşta pek başarılı olamadı ve Temeşvar, Belgrad gibi çok önemli kaleler Avusturyalılar eline geçti. Avusturyalılar, Belgrad kalesini de ele geçirdikten sonra üç koldan Osmanlı topraklarına hücuma devam ettiler. Osmanlı ordusu ise bozuk düzen halde Niş'e çekildi. Niş'e kadar olan bölgenin Türk ve müslüman olan halkı aç perişan Edirne ve İstanbul'a doğru göç etmeye başladılar. Sultan III. Ahmet'in Sofya'ya geçmesine rağmen bu hezimetin önüne geçilemedi. Bu mağlubiyetin büyük yükü orduda hiç nüfuzu olmayan Sadrazam ve serdar-ı ekrem Halil Paşa'ya isnad oldu. Halil Paşa Ekim 1717'de azedildi, yerine üzerine sadrâzam olarak Nişancı Mehmet Paşa getirildi. Böylece Muhsinzade Abdullah Paşa'nın sadrazam kethudalığı görevi sona erdi ve sadrazam olan Nişancı Mehmet Paşa yerine nişancıliga getirildi.

Fakat bu savaş döneminde yüksek idare ve komut yetenekleri olan Osmanlı askeri komutan ve bürokratları nadirleşmişti. Muhsinzade Abdullah Paşa'nın sadrazam kethüdalığı görevi sırasında faaliyet ve cesareti göze çarpmıştı. Özellikle III. Ahmed'in en yakın danışmanı olan ve İstanbul'da sedaret kaymakamlığı yapan Damat İbrahim Paşa onun yüksek yeteneklerini III. Ahmed'e arzetmişti. Bu gaileli günlerde yetenekli bir kişinin ikinci safta kalması uygun görülmediği için Muhsinzade Abdullah Paşa'ya Vıdın muhafızlığı verildi. Aralık 1717'de ise Muhsinzade Abdullah Paşa III. Ahmed'in başkent olarak kullandığı Edirne'ye davet edildi. Ocak 1718'de Yeniçeri Ağası olarak görev verildi. Yirmi bir gün sonra da, bütün Rumeli eyalet güçlerini kullanarak Niş kalesini ciddi surette tamiri ve muhafazası şartiyle, Rumeli valiliği verildi.

Bu sırada Niş'teki yeniçerilerden birisi, yerli eyalet sipahisi ağasının eşine el uzatmasından dolayı yeniçeriler ile yerli eyalet sipahilerinin arası açılmıştı. Muhsinzâde Abdullah Paşa yerli eyalet sipahileri tarafını tuttuğunu düşünen yeniçeriler valinin sarayına hücum edip aynı zamanda orayı topa tuttular. Abdullah Paşa maiyyetini alarak gizlice geceleyin Niş'in Belgrat kapısından çıkarak Aleksinac kaçtı ve durumu İstanbul'a bildirdi. Bunun üzerine Mayıs 1721'de Bosna valisi olan Topal Osman Paşa Rumeli valiliği ile Niş'e tayin edildi. Abdullah Paşa'ya da Bosna Valiliği verildi. Abdullah Paşa 24 Ağustos 1727'ye kadar Bosna valiliğinde kaldı. Fakat bu sefer Rumeli valisi ve Nis muhafızı olan Topal Osman Paşa hakkında şikâyetler İstanbul'a erişti. Bu nedenle Eylül'de tekrar becayış yapılarak Abdullah Paşa tekrar Rumeli valiliği ile Niş'e, Topal Osman Paşa da Bosna valiliğine getirildi. Aynı yıl Bucak (Besarabya) Nogaylarının ayaklanması üzerine Kırım hani Mengli Giray devletten askeri destek istedi. Muhsinzâde Abdullah Paşa, Rumeli eyalet kuvvetleriyle bu desteği sağlamaya memur edildi ve Nogay ayaklanması başarı ile bastırdıktan sonra tekrar Niş'e döndü.

28 Eylül 1730'da başlayan Patrona Halil isyanını takip eden dönemde yeni padişah olan I. Mahmut tarafından Muhsinzade Abdullah Paşa, İstanbul'a davet edilerek 25 Kasım 1730 da ikinci defa yeniçeri ağası tayin edildi. Patrona ve yandaşlarının elimine edilmesine büyük destek sağladı.

1 Nisan 1731'de ortaya çıkan fakat çabuk bastırılan bir kapıkulu askeri ayaklanması sırasında Agakapısı'nı basan yeniçerilerin tarafından koluna isabet eden bir kurşun yarası aldı. Fakat arka kapıdan kaçarak canını zor kurtarmayı başardı. Bunun üzerine Muhsinzade Abdullah Paşa yeniçeri ağalığından azledildi. Abdullah Paşa'nın yerine yeniçerilere disiplin sağlamak yeniçeri ocağından yetişmiş bir ağanın tâyin edilmesi gerektiği kabul edildi ve yeniçerilikten yetişmiş olup İran taraflarında yeniçeri ağası vekili ve sonra Adana valisi olan Şahin Mehmet Paşa yeniçeri ağası olarak görevlendirildi.

Muhsinzâde Abdullah Paşa ise Adana valiliğine tâyin edildi. Bu görev yanında Anadolu'nun teftişi ve eşkiyaların tenkil edilip temizlenmesi görevi de kendisine verildi. Ardından Abdullah Paşa, Halep eyalet valiliğine ve oradan da Sayda eyâleti valiliğine nakil edildi. Sayda Valisi iken 22 Temmuz 1732'de eski sadrazamlardan Kabakulak İbrahim Paşa'nın yerine üçüncü defa Bosna valiliğine gönderildi. Nisan 1736'da Bosna Valiliğine Girit valisi olan eski sadrazam Hekimoğlu Ali Paşa'nın tayini üzerine üçüncü defa Rumeli valisi görevi verildi.

Ocak 1737 ortalarında Bender'de serasker bulunan Şahin Mehmet Paşa vefat ettiğinden, Rumeli eyâleti üzerinde kalmak üzere Muhsinzade Abdullah Paşa Bender seraskeri tâyin edildi. Ağırlığı arkadan gelmek üzere acele o tarafa gönderildi. Bu tarihte Osmanlı devleti aleyhine Rusya-Avusturya gizliden ittifak etmişlerdi. Önce Rusya taarruza geçerek savaş başlatmıştı. Başta Avusturya arabuluculuk yapıp güya Rus taarruzlarını durdurmak için Osmanlı barış heyeti ile "Niemirov"'da konferans tertip ederek müzakerelere girişmişti. Bu müzakereler de Ruslarla barış yapılacağı ümidi verilerek Osmanlı cephelerinin hazırlıksız bırakılmasına sebep oldu. Sadrazam kethüdası olan Osman Halisa Efendi kendisine ikazlar yapılmasına rağmen sınır kalelerine asker göndermeyi kabul etmedi. Avusturya elçisi Talman kandırıcı sözlerle Osman Halisa Efendi'yi ve ona dayanan sadrazam ve serdar-ı ekrem Silahdar Seyyid Mehmed Paşa'yı bu müzakerelerin savaşı önleyeceğine inandırmıştı. Fakat Rusya ile savaş bitmedi ve Avusturya'nın aracılığının hileli olduğu ortaya çıktı.

Bunun üzerine 5 Ağustos 1737'de sadrâzam ve serdar-ı ekrem Silahdar Seyyid Mehmed Paşa görevden azledildi ve sinir kalelerine asker göndermeyen sadrazam kethudası Osman Halisa Efendi de idam edildi. Mühr-i hümâyün Bender muhafızı Muhsinzâde Abdullah Paşa'ya verildi. Ordu
Aralık 1737'de sadrazam komutasında İstanbul'a geldi. Davutpaşa ordugahında Sadrâzam Muhsinzade Abdullah Paşa Sancak-ı Şerif'i padişaha teslim ettikten sonra henüz oradan ayrılmadan sadaret mührü kendinden alınarak sedaretten azledildi. Sedaret İstanbul'da sadaret kaymakamı olan Yeğen Mehmet Paşa'ya verildi. Muhsinzade Abdullah Paşa'nın sadaret ve serdar-ı ekremliği dört buçuk ay kadar sürmüş oldu.

Gelenekten olarak azledilmiş sadrazamlar sürgüne gönderilmekte iken Muhsinzâde Abdullah Paşa 17 Ocak 1738'da bir çekdiri ile tâyin edildiği Selânik Sancağı'na gönderildi. Ardından 1738 içinde İnebahtı muhafızı ve oradan da 1739'da dördüncü defa Bosna valisi tayin edildi. 19 Mart 1741'de Bosna Valisi olarak yerine eski sadrâzam Hacı İvaz Mehmed Paşa gönderildi ve Muhsinzâde Abdullah Paşa'ya Özi eyâlet valiliği verildi. Daha sonra Abdullah Paşa Karaman valisi tayin edilmekle beraber Karaman'a gitmeyip Balkan sınırlarında görevlendirildi.. Önce Bender muhafızlığı yaptı; ardından 1743 Ocak ayı sonlarında Vıdın muhafızlığı ile Niğbolu sancağına tayin edildi. Mart 1745'te dördüncü defa Rumeli Eyaleti valisi oldu. Ağustos 1746'da Yahya Paşa'ya Rumeli valiliği verilmesi üzerine Muhsinzâde Abdullah Paşa emekliliğini istedi.

Bu emeklilik isteği önce Dimetoka'da oturmak şartıyla kabul edildi ve Eylül 1746'da ise Varna'da oturması da uygun görüldü. "Hâdikatü'l-Vüzera zeyli"'ye göre, 28 Kasım 1746'da müracaatı üzerine vezirliği devam ettirilip, Buğdan haracı vergisinden senede on bin kuruş has verilerek oğlu vezir Muhsinzade Mehmet Paşa'nın yerine Bender muhafızlığına tayin edildi. Fakat oraya varmadan Bender Muhafızlığına Kırım Hanının ricası ile Belgrad muhafızı Numan Paşa tayin edildi. Muhsinzâde Abdullah Paşa'ya da arpalık olarak Tirhala sancağı verildi. Mart 1748'de Muhsinzâde Abdullah Paşa beşinci kez Bosna valisi görevine getirildi.

Bu görevde iken 7 Mayıs 1749'da Bosna Eyaleti merkezi olan Travnik şehrinde ölmüştür. Vefatında yaşı yaklaşık olarak doksanı bulmuştu.

Değerlendirme
Uzunçarşılı'nın değerlendirmesi şöyledir:
e
Muhsinzade Abdullah Paşa Osmanlı vezirlerinin arasında iyi eğitim alıp okuyup yazmaya meraklı bir kişiliği vardı. Askerlik yeteneklerine pek vakıf değildi ama devlet idaresinin ve muamelelerin ayrıntılarını, özellikle devlet maliyesi, üzerinde geniş tecrübesi ve yetenekleri bulunmaktaydı.

Sicill-i Osmani'de şöyle değerlendirilir:
Tedbirli, hesap bilir, muktedirdi.

Eserleri
Vidin ve Bosna kalelerinde camiler yaptırmıştır. Tırhala'da yaptırdığı çeşmeler bulunmaktadır.

Muhsinzade ailesinden pek çok sayıda devlet adamı ve sanatçı yetişmiştir; örneğin oğlu Muhsinzade Mehmet Paşa (1771-1774) döneminde sadrazmn olmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Danışmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.III s.379
 Özen, Şükrü, "Abdullah Paşa (Muhsinzade)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, C.1 s.29, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Yayıncılık A.Ş. ISBN 975-08-0071-01.
 Uzunçarsılı, İsmail Hakkı (2003) Osmanlı Tarihi IV. Cilt 2. Kısım: XVIII. Yüzyıl, Ankara:Türk Tarih Kurumu 2003 (5. Baskı) ISBN 975-16-0016-2

1749 yılında ölenler
Osmanlı sadrazamları
18. yüzyılda Osmanlılar
Doğum tarihi bilinmeyenler
Osmanlı Bosna valileri
Osmanlı Adana valileri
Osmanlı Halep valileri
Nişancılar

Muhsinzade Abdullah Paşa


An Ophrys plorae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni C.Alibertis ngan Antoine Alibertis. An Ophrys plorae in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Kriti. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophrys

Ophrys plorae


241509 Sessler este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
241509 Sessler este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Calar Alto de Felix Hormuth. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,05 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 0,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 241001-242000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2009
Centura de asteroizi

241509 Sessler


Ragnar Kjartansson er íslenskur listamaður fæddur árið 1976, einnig þekktur sem Rassi Prump.

Móðir hans er leikkonan Guðrún Ásmundsdóttir og hálfsystir hans er leikkonan Sigrún Edda Björnsdóttir.

Tilvísanir

Ragnar Kjartansson (myndlistarmaður)


Olaylar
 10 Ekim - Belgrat'ın ikinci defa fethi

Doğumlar
 Christian Goldbach - Rus matematikçi

Ölümler

1690


Antipolo City (Tagalog: Lungsod ng Antipolo) ist eine direkt an Metro Manila angrenzende Großstadt in der philippinischen Provinz Rizal, deren Provinzhauptstadt sie ist. Mit einem jährlichen Bevölkerungswachstum von etwa 2,5 % zählt Antipolo zu den am schnellsten wachsenden Städte der Philippinen und ist eine der fünf größten Städte des Landes außerhalb der Metropolregion Metro Manila. Auf dem Gebiet der Gemeinde befinden sich die Schutzgebiete Hinulugang Taktak National Park und Marikina Watershed Forest Reserve.

Ihren Namen hat die Stadt vom Tipolo Baum, welcher in der Gegend häufig anzufinden war. Erste Aufzeichnungen über Antipolo stammen von einem franziskanischen Missionar aus dem Jahr 1578.

Stadternennung und Provinzhauptstadt
Mit dem Republic Act No. 8508 vom 13. Februar 1998 wurde die Gemeinde Antipolo zur Stadt erhoben, und dabei in 2 Verwaltungsdistrikte mit jeweils 8 Baranggays unterteilt, West Antipolo und Ost Antipolo.
De facto ist Antipolo City seit 2009 Provinzhauptstadt der Provinz Rizal. De jure war jedoch bis Juni 2020 noch Pasig City Hauptstadt und Sitz der Provinzregierung, obwohl Pasig City seit 1975 gar nicht mehr zur Provinz Rizal gehört, sondern bereits damals ein Teil der Hauptstadtregion Metro Manila wurde. Erst mit dem Republic Act No. 11475, welchen Präsident Duterte am 19. Juni 2020 unterzeichnete, wurde der Sitz letztlich offiziell nach Antipolo City verlegt.

Baranggays

Die Stadt von Antipolo ist in 16 Barangays gegliedert.

Sehenswürdigkeiten
Zu den Sehenswürdigkeiten und von Besuchern frequentierten Orten in Antipolo zählen
 der Hinulugang-Taktak-Nationalpark mit einem 21 Meter hohen Wasserfall
 die Kathedrale von Antipolo
 Cloud 9, ein Aussichtspunkt, welcher einen beeindruckenden Ausblick über ganz Metro Manila bietet
 das Kunstmuseum Pinto Art Museum
 die Kirche von BosoBoso, eine im 17. Jahrhundert von franziskanischen Missionaren gebaute und 1995 renovierte Kirche

Söhne und Töchter der Stadt
 Jose Antonio Vargas, Aktivist und Pulitzer-Preisträger
 Juan Sumulong, ein Journalist, Rechtsanwalt und Politiker, zudem Großvater der späteren philippinischen Präsidentin Corazon Aquino

Weblinks

 antipolo.ph – offizielle Website

Einzelnachweise

Ort auf den Philippinen

Antipolo


Renate Sommer Alman Hristiyan Demokrat Birliği (CDU)'nden Avrupa Parlamentosu üyeliği (sağ kanat grubu Avrupa Halk Partisi içinde) yapan bir Alman siyasetçidir. Kuzey Ren Westfalya bölgesi parlamenteridir. Türkiye-AB Karma Parlamento Komisyonu üyesidir. Ayrıca Avrupa Parlamentosu Çevre, Sağlık ve Gıda parlamenterler komisyonunda yer almaktadır.

10 Eylül 1958, Bochum, Almanya doğumludur. Ziraat mühendisidir.

2 Aralık 2006 tarihinde Hürriyet gazetesinde yayınlanan "Avrupa'nın Türkiye karşısında yumruğunu masaya vurması gerektiği" şeklindeki demeci ile gündeme gelmiştir. 2006 başında Türkiye'nin kuş gribi tehlikesi ile mücadelesinin en yoğun noktada olduğu dönemde Renate Sommer'in "Türkiye'nin modern çağa henüz ulaşmadığı" şeklindeki demeci de, bir AB kaynağında, Avrupa Parlamentosu'nun Türkiye'deki tavuk hakları ihlallerine dikkatle eğildiği yorumuna konu olmuştu .

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Renate Sommer resmi web sitesi

1958 doğumlular
20. yüzyıl Alman siyasetçileri
21. yüzyıl Alman siyasetçileri
Avrupa Parlamentosu Alman üyeleri
Türkiye-Avrupa Birliği Karma Parlamento Komisyonu
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler

Renate Sommer


Gara Agigea Ecluză este o stație de cale ferată care deservește comuna Agigea, județul Constanța, România.

Agigea Ecluză

Gara Agigea Ecluză


Paul Lamar Dawkins (Saginaw, Michigan, -Dallas, Texas, ) fue un baloncestista estadounidense con pasaporte turco que disputó una temporada en la NBA y ocho más en la liga turca. Con 1,96 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Huskies de la Universidad del Norte de Illinois, en las que promedió 17,3 puntos y 7,7 rebotes por partido. En sus tres últimas temporadas fue incluido en el mejor quinteto de la Mid-American Conference, siendo elegido Jugador del Año en 1979 tras liderar la conferencia en anotación, con 26,9 puntos por partido.

Estadísticas

Profesional
Fue elegido en el puesto 185 del Draft de la NBA de 1979 por Utah Jazz, con los que jugó una temporada, en la que promedió 5,5 puntos y 2,2 rebotes por partido.

Tras no renovar contrato, jugó una temporada con los Anchorage Northern Knights de la CBA para marcharse posteriormente a la liga turca, fichando por el Galatasaray. Se nacionalizó turco, y logró ganar los campeonatos locales en 1985, 1986 y 1990, logrando en 1986 liderar la lista de anotadores de la liga, con 602 puntos (28,6 por partido) y además la máxima anotación en un partido, anotando 49 puntos ante el Efes Pilsen S.K.. Su récord de anotación en la liga lo consiguió en 1983, promediando 37 puntos, además de 14 rebotes por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Míchigan
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Northern Illinois Huskies
Baloncestistas de los Utah Jazz
Baloncestistas de los Anchorage Northern Knights
Baloncestistas del Galatasaray

<noinclude>

Paul Dawkins


|}

Die Bahnstrecke Champigneulles–Sarralbe (deutsch eigentlich Champigneulles–Saaralben) war eine teilweise zweigleisige, nicht elektrifizierte Eisenbahnstrecke in Lothringen.

Geschichte

Der westliche Streckenast bis Château-Salins ging am 21. Juni 1873 in Betrieb, der Abschnitt östlich davon folgte zum 1. November 1881. Der Personenverkehr wurde bereits um 1970, der Güterverkehr in den Jahren 1972 bis 1990 schrittweise eingestellt. Die Kursbuchnummer 232 der Deutschen Reichsbahn in der Zeit bis 1918 lässt eine Hauptstrecke erkennen. In der zweiten Verwaltungszeit für die Reichsbahndirektion Saarbrücken (1940–1944) war die mit 268a benamte Strecke bereits von untergeordneter Bedeutung. Die Französische Bahnverwaltung SNCF nannte die Strecke 139. Heute wird sie mit 97 000 verwaltet.

Die Konzession für die Strecke wurde 1868 oder kurz darauf der Société belge de chemins de fer erteilt, später hielt sie die Lothringische Eisenbahn-AG. Sie sollte Paris mit Saargemünd () verbinden. Der kürzeste Weg führte dabei über Nancy, durch das bereits seit 1852 die Strecke Paris–Strasbourg verlief, und Château-Salins. Auch die Stadt Chambrey (1915–1918: Kambrich) war sehr an einer leistungsfähigen Bahnstrecke interessiert. Diese ging 1868 in Betrieb. Nach dem Deutsch-Französischen Krieg gingen aufgrund des Friedensvertrags von Frankfurt alle Strecken der Französischen Ostbahn, die nun auf deutschem Gebiet lagen, an das Deutsche Reich über. Da die Bahnstrecke Champigneulles–Sarralbe aber eine andere Eigentümerin hatte, blieb sie zunächst als Privatbahn bestehen. Erst 1881 kauften die Reichseisenbahnen in Elsaß-Lothringen den etwa 12 km langen Abschnitt von der Grenze bis Château-Salins. Nach der Neuordnung der politischen Verhältnisse 1871 war der Bahnhof Chambrey der deutsche und der Bahnhof Moncel der französische Grenzbahnhof an der Strecke.

Bis zum Ersten Weltkrieg wurde nur der Abschnitt zwischen Saargemünd und Bénestroff () zweigleisig ausgeführt, obwohl die Kunstbauten für gesamte Strecke bereits zweigleisig angelegt waren. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde auch der Rest der Strecke zweigleisig ausgebaut. Auch das wenige Kilometer westlich von Bénestroff noch heute im Wald befindliche Überwerfungsbauwerk, das den kreuzungsfreien Spurwechsel im Übergang zwischen dem französischen Linksverkehr und dem deutschen Rechtsverkehr ermöglichen sollte, ist diesem zweigleisigen Ausbau geschuldet.

Die Bahnhöfe auf deutscher Seite der Grenze fielen deutlich repräsentativer aus als die auf der französischen. Besonders fallen die Ähnlichkeiten der Bauweise zwischen Saargemünd, Bénestroff und Chambrey auf, die alle einen Quaderstein-, auf rechteckiger Grundfläche fußenden Uhrenturm besitzen, der immer neben das Empfangsgebäude gestellt wurde. Dieser überhöhte walmbedachte Turm wirkt besonders wehrhaft, so, wie auch die Gesamterscheinung der neuromanischen Bauwerke wie mittelalterliche Burganlagen wirken.

Weblinks
 Etienne Biellmann: Geschichte der Bahnhöfe (franz.)
 Karte des Abschnittes Champigneulles–Chambrey mit ehem. Grenzverlauf

Literatur
 Laurent Baudoin: Les gares d'Alsace-Lorraine. Un heritage de l'annexion Allemande (1871–1918). Editions Pierron, Sarreguemines 1995. Ohne ISBN.
 Jean Buchmann, Jean-Marc Dupuy, Andreas Knipping, Hans-Jürgen Wenzel: Eisenbahngeschichte Elsass-Lothringen. EK-Verlag, Freiburg 2021. ISBN 978-3-8446-6429-4
 Jean-Marc Dupuy: Gares et tortillards de Lorraine, Editions Cheminements. L'apart-Verlag 2009. ISBN 978-2-36037-001-6, S. 152ff.

Einzelnachweise

Bahnstrecke in Lothringen
Bahnstrecke in Grand Est
Bahnstrecke der Reichseisenbahnen in Elsaß-Lothringen

Bahnstrecke Champigneulles–Sarralbe


Die Kirche Heiligenwalde (russisch: Uschakowo) aus dem 14. Jahrhundert ist eine ehemalige ostpreußische evangelische Kirche.

Geographische Lage
Die Kirche steht mitten in Uschakowo (Gemeinde Nisowje) im Rajon Gurjewsk, in der Oblast Kaliningrad (). Das Gebäude ist über eine Nebenstraße zu erreichen, die von der russischen Fernstraße A 229 (neue Trasse der ehemaligen deutschen Reichsstraße 1) abzweigt und in südliche Richtung führt.

Baugeschichte und Beschreibung
Die Heiligenwalder Kirche wurde im 14. Jahrhundert vom deutschen Ritterorden erbaut. Der Grundstein wurde 1344 gelegt. Es gab an dieser Stelle einen heiligen Wald der Prußen, den diese selbst nicht betreten durften. Um den heidnischen Glauben zu brechen und der christlichen Überzeugung Ausdruck zu verleihen, baute man in diesem Wald eine Kirche, die als Gebäude noch heute existiert und auch noch "Kirche Heiligenwalde" () genannt wird.

Es handelt sich um einen einschiffigen, schmucklos verputzten Feldstein- und Backsteinbau mit gerade geschlossenem Chor und Fachwerkturm.

Als ältester Teil des Gebäudes entstand das Kirchenschiff aus Feldsteinen mit Ziegeln gemauerter Ecken. Der Chor wurde in der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts angebaut. Im Norden befanden sich die flach gedeckte Vorhalle und die Sakristei. Die Nordseiten des Langhauses und des Chors sind fensterlos.

Der Turmanbau erfolgte in der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts. Der Oberbau mit dem Fachwerkverbund wurde später aufgesetzt.

Das Kircheninnere wurde von einer Korbbogendecke aus dem Anfang des 18. Jahrhunderts überspannt. Im Chor gab es ein sechzehnteiliges Gewölbe. Der Triumphbogen war nahezu rundbogig. An der Nordwand haben sich Reste mittelalterlicher Wandmalereien (Kruzifix mit Ranken) erhalten, die wohl aus der 1. Hälfte des 15. Jahrhunderts stammen.

Den Zweiten Weltkrieg überstand die Kirche. In der Nachkriegszeit wurde sie von der Sowchose Rodniki als Getreidelager genutzt. Zwar entstanden dadurch zahlreiche Beschädigungen (so am Turm, außerdem wurde die Chorwand zur Durchfahrt von Fahrzeugen durchbrochen), doch es entstand keine Zerstörung. Wohl aber ging die Ausstattung verloren wie die Kanzel von 1675 und der barocke Beichtstuhl von 1673, den der Königsberger Meister Christian Klodssey gefertigt hatte, sowie die Orgel von 1761, die bei Preuß in Königsberg gebaut worden war. Die Holzskulpturen verkaufte der Kolchosdirektor nach Litauen. Aus der alten Zeit existieren aber noch der Taufstein aus Granit sowie das Weihwasserbecken.

Evangelische Pfarrei (bis 1945)

Kirchengemeinde
Bereits in vorreformatorischer Zeit war Heiligenwalde ein Kirchdorf. Die lutherische Reformation fand hier früh Einzug. Gehörte die Pfarrei einst zur Inspektion Neuhausen (russisch: Gurjewsk), so war sie dann bis 1945 in den Kirchenkreis Königsberg-Land II in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union eingegliedert.

Nach 1945 erlosch aufgrund von Flucht und Vertreibung der einheimischen Bevölkerung das kirchliche Leben. Während der Zeit der Sowjetunion waren kirchliche Aktivitäten nicht erlaubt.

Erst in den 1990er Jahren bildeten sich im Gebiet der Oblast Kaliningrad wieder evangelische Gemeinden. Uschakowo liegt jetzt im Einzugsbereich der neu errichteten Auferstehungskirche in Kaliningrad (Königsberg), der Hauptkirche der neu gebildeten evangelisch-lutherischen Propstei Kaliningrad der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland (ELKER).

Kirchspiel
Um die Mitte des 19. Jahrhunderts umfasste das Kirchspiel 27 Ortschaften bzw. Flecken.
Zum Pfarrdorf Heiligenwalde gehörte vor 1945 ein ausgedehntes Kirchspiel:

Pfarrer
Von der Reformation bis zum Ende des Zweiten Weltkrieges amtierten in Heiligenwalde als evangelisch Pfarrer:
 Clemens Schüler, ab 1526
 M. Hillbrand, bis 1564
 N.N.,  ab 1564
 Conrad Schwanenmeusel, 1569–1570
 Paul Gehrcke, 1570–1585
 David Schütz, ab 1585
 Christoph Richter, 1606–1616
 Valentin Bergau, ab 1616
 Petrus Eilhardus, 1646–1671
 Reinhold Seth, 1671–1701
 Johann Caspar Suchland, 1701–1741
 Theodor Friedrich Thiesen, 1742–1753
 Friedrich Wilhelm Benefeldt, 1753–1758
 Johann Ernst Grünmüller, 1758–1787
 Carl Ludwig Grünmüller, 1786–1840
 (Georg) Wilhelm Schiefferdecker, 1840–1874
 Johann Froelke, 1874–1885
 August Theodor Kaminski, 1886–1906
 August Chr. P. Walsdorf, 1906–1923
 Karl Hanne, 1923–1930
 Paul Kortzitzki, 1930–1945

Seit 1990
Anfang der 1990er Jahre übernahm die Verwaltung des Rajon Gurjewsk (Kreis Neuhausen) das Kirchengebäude von der Sowchose und übergab sie dem Gymnasium in Gurjewsk (Neuhausen). Dieses stellte sich der Mitverantwortung für anstehende Instandhaltungsmaßnahmen und beteiligte sich am Beginn der Restaurierungsarbeiten. 1993 gründete sich im westfälischen Minden ein Verein zur Erhaltung der Kirche von Heiligenwalde e.V., der auch das erforderliche Startkapital zur Verfügung stellte. Der Schulleiter in Uschakowo Georg Gawrilowitsch Artemjew (1939–2006) engagierte sich maßgeblich für die Erhaltung des alten Gotteshauses. Am 26. Juli 1994 fand im Rahmen des 650-jährigen Bestehens des Ortes und der Kirche in der festlich geschmückten Kirche erstmals wieder ein Gottesdienst statt, der vom norddeutschen und vom Kaliningrader Fernsehen übertragen wurde. Danach wurde das in die Ostwand geschlagene Tor für Traktoren wieder verschlossen, auch wurden die Fenster wieder verglast. Die alten Eingänge wurden mit neuen Türen versehen, der Innenraum verputzt und die Sakristei renoviert. Der Turm bekam neue Balken und ein Dach aus Kupferblech. Die Instandsetzung der Kirche leitete der Architekt Viktor Michailowitsch Staruschkin. Die Innenausstattung entstand unter der Leitung von Galina Engelewna. Im Herbst 2006 wurde das restaurierte Gebäude als Veranstaltungszentrum mit einem Konzert eingeweiht.

Einzelnachweise

Weblinks
 Verein zur Erhaltung der Kirche von Heiligenwalde e.V.
 Russische Seite über посетил кирху Хайлигенвальде, einen Besuch der (restaurierten) Kirche Heiligenwalde, 2010, mit Foto

Heiligenwalde
Heiligenwalde
Heiligenwalde
Heiligenwalde
Heiligenwalde
Rajon Gurjewsk (Kaliningrad)
Heiligenwalde

Kirche Heiligenwalde


Bitka kod Niša (268.), između Rimskog carstva i Gota
 Bitka kod Niša (1443.), između Osmanskog carstva i Srbije i Ugarske.
 Bitka kod Niša (1689.), između Osmanskog carstva i Austrije

Bitka kod Niša


Die Avions Fairey Fox VI war ein zweisitziges Aufklärungs- und Kampfflugzeug der belgischen Luftwaffe.

Entwicklung
Avions Fairey baute in Lizenz die Fairey Fox IIM, einen Doppeldecker in Metallbauweise, der als Kampfflugzeug eingesetzt werden konnte. Als Antrieb diente ein Rolls-Royce Kestrel Motor mit einer Leistung von 358 kW (480 PS). Die belgische Luftwaffe stellte die ersten der insgesamt 31 hergestellten Maschinen 1933 in Dienst. Avions Fairey entwickelte das Modell weiter und es entstand die Fox VI. Der nun verwendete Motor von Hispano-Suiza brachte eine Leistungssteigerung von fast 80 %. Bis 1939 wurden 94 Flugzeuge des Typs Fox VI an die belgische Luftwaffe geliefert.

Zu Beginn des deutschen Feldzugs im Westen am 10. Mai 1940 besaß die Belgische Luftwaffe noch etwa 110 operationelle Fairey Fox Jagd-, Aufklärungs- und Leichte Bomber-Flugzeuge in neun Staffeln (Escadrilles).

Varianten
Die Avions Fairey Fox III wurde aus dem Prototyp der Fox II entwickelt. Es war ein Aufklärungs- und Kampfflugzeug mit einem Armstrong Siddeley Serval Sternmotor, der 254 kW (340 PS) leistete. Es wurden 12 Exemplare gebaut.

Die Avions Fairey Fox IIIC war eine Weiterentwicklung der Fox II mit einem geschlossenen Cockpit. Ein Exemplat wurde als Fox IIICS mit Doppelsteuer gebaut. Insgesamt wurden 48 Stück gebaut.

Die Avions Fairey Fox IIIS war ein Trainingsflugzeug mit Doppelsteuer. Es wurden 4 Flugzeuge gebaut.

Die Avions Fairey Fox V war der Prototyp der Fox VI mit einem 485 kW (650 PS) starken Hispano-Suiza 12Ybrs Motor.

Die Avions Fairey Mono Fox VII war ein einsitziges Kampfflugzeug. Wegen des großen Unterrumpfkühlers erhielt sie den Spitznamen Känguruh. Das Flugzeug erreichte eine Höchstgeschwindigkeit von 375 km/h. Die Bewaffnung bestand aus sechs MG. Zwei davon waren im Rumpf untergebracht, die anderen vier befanden sich in der oberen Tragfläche. Es wurden zwei Prototypen gebaut.

Die Avions Fairey Fox VIII war eine verbesserte Ausführung der Fox VI. Es wurden 12 Exemplare hergestellt.

Technische Daten Avions Fairey Fox VI

Literatur
 AERO, Heft 16, Seite 445/446

Einzelnachweise

Erdkampfflugzeug
Aufklärungsflugzeug
Militärluftfahrzeug (Belgien)
Erstflug 1931
Einmotoriges Flugzeug mit Kolbenmotor

en:Avions Fairey Fox

Avions Fairey Fox


Nicolae Nicoleanu (născut Neagoe Tomoșoiu; ) a fost un poet român de origine transilvăneană.

Biografie
Născut în Cernatu Săcelelor, un sat de lângă Brașov în Imperiul Austriac, a trecut în Țara Românească pentru a participa la seminarul episcopal din Buzău, urmat de Colegiul Național din Craiova. În vârstă de 23 de ani, a plecat la Paris, întorcându-se după trei luni după ce a trecut prin Berlin și Anvers. Și-a început cariera jurnalistică la Românul lui C. A. Rosetti.

La vârsta de 27 de ani, după ce s-a mutat în Moldova, a fost funcționar român; la 29 de ani, a fost inspector școlar în capitala provinciei Iași. Apoi a lucrat ca funcționar la arhivele de stat; a petrecut un an ca inspector școlar pentru județele Iași, Vaslui și Fălciu; a fost funcționar în Ministerul Educației și secretar la arhivele de stat din capitala București. A înnebunit la vârsta de 33 de ani și nu s-a mai recuperat, murind într-un ospiciu din Pantelimon.

Opera
Singura sa carte publicată, o colecție de versuri numită Poezii și prefațată de Iacob Negruzzi, a apărut la Iași în 1865.

Recunoașteri
O stradă din sectorul 1 din București poartă numele poetului.

Note

Nașteri în 1835
Decese în 1871
Poeți din secolul al XIX-lea
Arhiviști români
Jurnaliști români
Poeți români
Români din Imperiul Austriac
Oameni din Săcele
Români cunoscuți sub pseudonimele folosite
Scriitori cunoscuți sub pseudonimele folosite

Nicolae Nicoleanu


Adrian Voinea (* 6. August 1974 in Focșani) ist ein ehemaliger rumänischer Tennisspieler.

Karriere
Voinea begann seine Profikarriere 1993. 1999 feierte er in Brighton seinen größten Karriereerfolg, als er das dortige ATP-Turnier durch einen Sieg über den Österreicher Stefan Koubek gewann. Darüber hinaus stand er bereits 1996 im Finale in Palermo, musste sich jedoch Karim Alami geschlagen geben. Sein bestes Grand-Slam-Ergebnis erzielte er 1995 bei den French Open, wo er bis ins Viertelfinale vorstoßen konnte. Seine höchste Platzierung in der Tennisweltrangliste erreichte er am 15. April 1996 mit Rang 36. Nachdem er 2003 seine Karriere beendet hatte, trat er 2007 bei den Qualifikationen der Australian und French Open an, in denen er aber stets in der ersten Runde ausschied.

Zwischen 1995 und 2003 spielte Voinea insgesamt bei zwölf Begegnungen für die rumänische Davis-Cup-Mannschaft. Er kam dabei ausschließlich im Einzel zum Einsatz und gewann zehn von 18 Partien.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

ATP Tour

Challenger Tour

Finalteilnahmen

Weblinks

Davis-Cup-Spieler (Rumänien)
Rumäne
Geboren 1974
Mann

Adrian Voinea


උත්තර ලංකා සභාගය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන සංධානයකි. ශ්‍රී ලංකාවේ ක්‍රියාත්මක වාමාංශික සහ ජාතිකවාදී පක්ෂ 7 ක් මෙම සංධානයට එක් වී ඇත. 2022 සැප්තැම්බර් 04 දින මෙම සංධානයේ පළමු සමුළුව පැවැත්විය. මෙම සංධානයේ සභාපතිවරයා වන්නේ හිටපු අමාත්‍ය විමල් වීරවංශ ය. මෙම සංධානයට ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රී ආසන 15 ක් හිමිව ඇත.

උත්තර ලංකා සභාගයේ හවුල්කාර පක්ෂ

·        ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වාමාංශික පෙරමුණ

·        ලංකා සම සමාජ පක්ෂය

·        ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය

·        ජාතික නිදහස් පෙරමුණ

·        පිවිතුරු හෙළ උරුමය

·        විජය ධරණී ජාතික සභාව

·        යුතුකම ජාතික සංවිධානය

උත්තර ලංකා සභාගයේ පළමු සමුළුවේදී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද එහි ජාතික විධායක සභාව පහත දේශපාලන ක්‍රියාධරයන්ගෙන් සමන්විත වේ

·        Ven. Athuraliye Rathana - පූජ්‍ය අතුරලියේ රතන හිම

·        Wimal Weerawansa - විමල් වීරවංශ

·        Dr. G. Weerasinghe - වෛද්‍ය ජී. වීරසිංහ

·        Wasudewa Nanayakkara - වාසුදේව නානායක්කාර

·        Prof. Thissa Witharana - මහාචාර්ය. තිස්ස විතාරන

·        Udaya Gammanpila - උදය ගම්මන්පිල

·        Gevindu Kumaratunga - ගෙවිඳු කුමාරතුංග

·        Jayantha Samaraweera - ජයන්ත සමරවීර

·        Mohamed Musammil - මොහොමඩ් මුසම්මිල්

·        Priyanga Kothalawala - ප්‍රියංගා කොතලාවල

·        Nimal Chandrasiri - නිමල් චන්ද්‍රසිරි

·        G.V.D. Thilakarisi - ජී.වී.ඩී. තිලකසිරි

·        Nimal Ranawaka - නිමල් රණවක

·        Naminda AnuraPriya - නමින්ද අනුරප්‍රිය

·        Nilanthi Amarakoon - නිලන්ති අමරකෝන්

·        Dammilka Rathmale - ධම්මිකා රත්මලේ

·        Upul Wijesekara - උපුල් විජේසේකර

·        Upul Konara - උපුල් කෝනාර

·        Anil De SoyZa - අනිල් ද සොයිසා

·        S. Hapuarachchi - එස්. හපුආරච්චි

·        Upul Ranjith -උපුල් රංජිත්

·        Dilrukshi Perera - දිල්රුක්ෂි පෙරේරා

·        Dew Gunasekara - ඩිව් ගුණසේකර

·        Weerasumana Weerasinghe - වීරසුමන වීරසිංහ

·        D.K. Jinadasa - ඩී.කේ. ජිනදාස

·        Dulzy De  Silva - ඩල්සි ද සිල්වා

·        Upul Dalabandara - උපුල් දෑලබණ්ඩාර

·        Madusanka Mahawatte - මධුසංක මහවත්ත

·        Keerthi Bandara - කීර්ති බණ්ඩාර

·        Kapila Perera - කපිල පෙරේරා

·        Pathum Ranasinghe - පැතුම් රණසිංහ

·        Sujeewa Fernando - සුජීව ප්‍රනාන්දු

උත්තර ලංකා සභාව


Efnissköpun eru upplýsingar sem eru lagðar fram til alls kyns miðla og sérstaklega til stafrænna miðla til neytenda/áhorfenda.

Efnisskapari er aðili sem oftar en ekki hefur að atvinnu að skapa myndefni til birtingar á streymisveitu en þar er efnið birt sem tilbúin upptaka, bein útsending, eða upptaka af beinni útsendingu.

Stórar rásir/sambönd/fyrirtæki/rafíþróttadeildir

Rafíþróttasamband Íslands (RÍSÍ) sem Rafithrottir
Rocket League Ísland sem Rocketleagueiceland

Þekktir efnisskaparar
Felix Kjellberg, þekktur sem Pewdiepie

Þekktir íslenskir efnisskaparar
Birgir Páll
Birkir Fannar þekktur sem Leikjarinn

Rósa Björk Einarsdóttir þekkt sem g00nhunter

JOISPOI24

Draazil

Arconix96

Brjanzi

Einar Björn Þórarinsson  með Sólon Barnaefni

Heimildir

Fjölmiðlar
Upplýsingar

Efnissköpun


Der Siam Park ist ein Wasserpark im Süden der kanarischen Insel Teneriffa in Costa Adeje. Der Park kooperiert mit dem Freizeit- und Tierpark Loro Parque in Puerto de la Cruz im Norden der Insel. Das 18,5 Hektar große Areal ist im thailändischen Stil gehalten, und wirbt als "Die größte Wasserattraktion in Europa". Der Park wurde von der Prinzessin von Thailand, Maha Chakri Sirindhorn eröffnet.

Geschichte
Die Erbauung des Siam Parks begann im Jahr 2004 und kostete rund 52 Millionen Euro. Die Eröffnung war für Mai 2007 geplant, musste aber wegen Konstruktionsproblemen auf den 17. September 2008 verschoben werden. Die Originalpläne des Siam Parks hatten eine Achterbahn eingeplant, es wurde aber auf die Vollendung des ersten Abschnitts des Parks Wert gelegt, damit er rechtzeitig eröffnen konnte.

Das thailändische Thema ist an allen Fahrgeschäften, Gebäuden und Restaurants umgesetzt worden. Der Parkbesitzer Christoph Kiessling, Sohn von Wolfgang Kiessling, erhielt von der königlichen Familie von Thailand die Erlaubnis, Siam im Parknamen zu benutzen. Um die Wünsche der königlichen Familie zu erfüllen, verzichtete er auf königliche Plätze, Tempel oder Statuen von Buddha.

Attraktionen

 Vulcano: eine 4-Personen-Rutsche mit einem Trichter und Lasereffekten (ProSlide Behemoth Bowl).
 The Dragon: eine Kegelrutsche, die mit 4er-Reifen gerutscht wird (ProSlide Tornado).
 Wave Palace: ein Wellenbad mit einem künstlich angelegten Sandstrand. Die Wellenmaschine kann 4 m hohe Wellen erzeugen und gilt daher als größte Wellenmaschine Europas.
 Naga Racer: eine Mattenrutsche mit sechs parallelen Bahnen
 The Giant: zwei gleiche Trichterrutschen. In einer rutscht man im Uhrzeigersinn, in der anderen gegen den Uhrzeigersinn (ProSlide Cannon Bowls).
 Tower of Power: eine Freefall-Rutsche die am Ende mit einer Glasröhre durch ein Haibecken führt.
 Mai Thai River: der längste künstliche Fluss (Lazy River), den man mit Reifen befährt. Der Fluss besitzt außerdem den höchsten Reifenlift eines Lazy Rivers, der den Besucher 8 m hinauf befördert.
 Jungle Snakes: vier einfache Reifenrutschen von ProSlide.
 Lost City: ein Wasserspielpark für Kinder mit 120 Attraktionen.
 Mekong Rapids: eine 4-Personen-Rutsche, die mit Reifen berutscht wird.
 Kinnaree: eine Reifenrutsche von ProSlide mit Kegel und TornadoWave-Element
 Sawasdee: Kinderbereich, in dem sich unter anderem eine kleine Version von The Dragon befindet
 Singha: eine Proslide Hydromagnetic Rocket, also eine Uphill-Rutsche, die für die Aufwärtspassagen Linearmotoren als Antrieb nutzt.
 Der schwimmende Markt: Merchandise- und Badeartikel-Geschäfte, die auf Stelzen im Wasser stehen.
 Seelöwen-Insel: eine Wasseranlage mit Seelöwen.

Restaurant
Die fünf Restaurants und Bars servieren sowohl thailändisches Essen als auch heimische Spezialitäten.

Technische Informationen
Der Park wurde auf einem Hügel gebaut, welcher perfekt für Rutschen ist. Siam Park gilt als erster Green Water Park.
Der Park hat seine eigene Wasseraufbereitungsanlage. Diese pumpt jeden Tag 700 m³ Wasser vom Meer in die Anlage. Dort wird das Wasser von Salzwasser in Süßwasser umgewandelt und auf 25 °C erhitzt. Um Wasser zu sparen, wird das Wasser von den Rutschen zur Bewässerung der Pflanzen benutzt.

Rekorde

Der Siam Park hält vier Weltrekorde:
 Die größte Drachenstatue (The Dragon)
 Schnellster Wasserlift (Mai Thai River)
 Die größte von Menschenhand erschaffene Welle
 Das größte Thai-Gebäude außerhalb Asiens

Einzelnachweise

Weblinks

 Offizielle Website (englisch)
 Offizielle Website (deutsch)

Freizeitpark in Spanien
Wasservergnügung
Bauwerk auf Teneriffa
Freizeitpark in Afrika
Adeje
Wirtschaft (Teneriffa)

Siam Park


කලු වාමන තරු () යනු සෛද්ධාන්තික අභ්‍යවකාශ වස්තුවකි.

ආශ්‍රිත

මූලාශ්‍ර

+
Stellar evolution
Hypothetical stars

කලු වාමන තරු


El gordo Villanueva es una película argentina cómica de 1964 dirigida por Julio Saraceni y protagonizada por Jorge Porcel, Julia Sandoval y Juan Carlos Altavista. Fue estrenada el 11 de junio de 1964. Si bien ya había debutado en cine, el filme fue la primera película protagonizada por Porcel.

Sinopsis
El gordo Villanueva (Jorge Porcel) es capaz de hacer cualquier cosa con tal de vivir bien sin tener que trabajar.

Reparto

Referencias

Enlaces externos
 El gordo Villanueva en Cine Nacional

Películas cómicas

El gordo Villanueva


In botany, the trunk (or bole) is the stem and main wooden axis of a tree, which is an important feature in tree identification, and which often differs markedly from the bottom of the trunk to the top, depending on the species. The trunk is the most important part of the tree for timber production.

Occurrence
Trunks occur both in "true" woody plants and non-woody plants such as palms and other monocots, though the internal physiology is different in each case. In all plants, trunks thicken over time due to the formation of secondary growth (or in monocots, pseudo-secondary growth). Trunks can be vulnerable to damage, including sunburn.

Vocabulary
Trunks which are cut down for making lumber are generally called logs; if they are cut to a specific length, called bolts. The term "log" is informally used in English to describe any felled trunk not rooted in the ground, whose roots are detached. A stump is the part of a trunk remaining in the ground after the tree has been felled, or the earth-end of an uprooted tree which retains its un-earthed roots.

Structure of the trunk
The trunk consists of five main parts: The outer bark, inner bark (phloem), cambium, sapwood (live xylem), and heartwood (dead xylem). From the outside of the tree working in:

 The first layer is the outer bark; this is the protective outermost layer of the trunk.
 Under this is the inner bark which is called the phloem. The phloem is how the tree transports nutrients from the roots to the shoots and vice versa.
 The next layer is the cambium, a very thin layer of undifferentiated cells that divide to replenish the phloem cells on the outside and the xylem cells to the inside. The cambium contains the growth meristem of the trunk.
 Directly inside of the cambium is the sapwood, or the live xylem cells. These cells transport the water through the tree. The xylem also stores starch inside the tree.
 Finally at the center of the tree is the heartwood. The heartwood is made up of dead xylem cells that have been filled with resins and minerals; these keep other organisms from infecting and growing in the center of the tree.

See also

 Bark
 Basal area
 Diameter at breast height
 Log (disambiguation)
 Tree measurement
 Tree volume measurement

References

External links

Plant morphology

de:Baum#Aufbau des Baumstammes

Trunk (botany)


Veterná Poruba este o comună slovacă, aflată în districtul Liptovský Mikuláš din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 379 de locuitori. Se învecinează cu  și Liptovský Mikuláš.

Istoric
Localitatea Veterná Poruba este atestată documentar din 1273.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Veterná Poruba


Le polyphtalamide, aussi appelé en anglais PPA pour High Performance Polyamide, est un sous-ensemble de résine thermoplastique synthétique de la famille des polyamides (nylon) ayant pour caractéristique d'être très résistant thermiquement et mécaniquement. En effet, il offre une rigidité élevée jusqu'à  et a un point de fusion aux alentours de .

Les résines à base de PPA remplacent le métal pour un usage à haute température tel que les composants de groupe motopropulseur automobile ou le boîtier des connecteurs électriques à haute température. Les utilisations automobiles comprennent les conduites de carburant et de liquide de refroidissement, les bagues d'usure de pompe, les pièces de bobine de moteur, les connecteurs de conduite de carburant, les modules de carburant des collecteurs de chauffe-eau, les vannes de coupure de carburant, le boîtier de thermostat, les refroidisseurs d'air et les pompes de liquide de refroidissement. Les PPA sont également utilisés pour USB-C, les supports de LED et la protection des câbles/fils en raison de leur faible conductivité électrique. D'autres applications pour les résines à base de PPA comprennent les conduites de gaz et les conduites d'alimentation pour l'industrie pétrolière (en raison de leur capacité à résister à des pressions élevées). Ils peuvent également servir dans les poils de brosse à dents ou dans les brosses à cheveux. Ils sont également utilisés dans les équipements sportifs et les corps de vannes pour les douches.

L'absorption d'humidité n'est que de 0,1 à 0,3 %. Elle est plus faible qu'avec les autres polyamides. Les modifications des propriétés physiques dues à l'absorption d'eau sont rarement observées. La déformation par absorption d'eau est considérablement réduite.

En raison de son faible frottement et de son faible indice de friabilité, il peut être utilisé dans des roulements et des engrenages autolubrifiants.

En raison de sa haute résistance à la corrosion, le PPA peut également couvrir les joints de soudure.

L'élasticité (module de Young) des PPA renforcés de fibres de verre peut atteindre .

Les PPA adhèrent directement à une variété d'élastomères sans promoteurs d'adhérence.

Par rapport aux polyamides aliphatiques, les PPA offrent des améliorations telles que :
 une résistance chimique ;
 une résistance et une rigidité plus élevées à des températures élevées ;
 une résistance au fluage et à la fatigue ;
 une stabilité dimensionnelle ;
 une sensibilité à l'absorption d'humidité.

Les PPA, comme tout autre thermoplastique, sont théoriquement entièrement recyclables, soit par refusion, soit sous forme de polymère raccourci après dépolymérisation, soit en récupérant la chaleur de l'incinération. Les options de récupération les plus appropriées dépendent de nombreuses conditions. Il s'agit notamment de la législation locale, de l'accès aux installations de tri et des coûts régionaux de recyclage.

Notes et références

Polyamide
Benzamide

Polyphtalamide


أنس بلحوس (3 أغسطس 1986-)، لاعب كرة قدم سوري من مواليد حمص، يلعب مع النواعير الحمصي.

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سوريون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من حمص
رياضيون من حمص
لاعبو الدوري السوري
لاعبو كرة قدم سوريون
لاعبو كرة قدم من حمص
لاعبو نادي الكرامة
مواليد 1406 هـ
مواليد 1986
مواليد في حمص

أنس بلحوس


الإمبراطورة كاثرين الأولى (5 أبريل 1684 - 6 مايو 1727) إمبراطورة روسيا السادسة منذ 8 فبراير 1725 حتى وفاتها، أي أنها حكمت سنتين و98 يوما خلفا لزوجها القيصر بطرس الأكبر أو (بيتر الأول). ولدت باسم مارتا هيلينا سكورونسكا. وهي ثاني زوجات بيتر الأول.

رغم أنها في الأصل فلاحة ليتوانية إلا أنها أعدت خطة ماكرة لجذب انتباه الإمبراطور بيتر الأول، حيث أوقعت نفسها في الأسر عندما غزت الجيوش الروسية بلادها حين كانت بعمر 18 سنة، وتمكنت لاحقا من الزواج من بيتر سنة 1712 ورزقا بإليزابيث روسيا وكانت أول مولودة لهما من ثم خلفت زوجها في حكم البلاد حتى توفيت ليخلفها حفيدها القيصر بيتر الثاني. قامت الكنيسة الأرثوذكسية بعد توليها الحكم بتغيير مسماها إلى كاترينا أليكسييفنا.
توفت كاترينا الأولى في 6 مايو/آيار 1727 في مدينة بطرسبورغ.(المزيد)

مراجع

أسرة هولشتاين - غوتورب - رومانوف
أشخاص لاتفيون في القرن 17
أشخاص لاتفيون في القرن 18
أشخاص من جيكاببيلس
بطرس الأكبر
تاريخ روسيا
حائزون على وسام القديس أندراوس
حاصلون على وسام كاترين الإسكندرانية
حاكمات في القرن 18
روس في القرن 17
روس في القرن 18
روس من أصل بولندي
روس من أصل بيلاروسي
روس من أصل سويدي
روس من أصل لاتفي
روس من أصل ليتواني
روسيات في القرن 17
روسيات في القرن 18
عائلة رومانوف
كاثوليك متحولون للبروتستانتية
لوثريون متحولون إلى الأرثوذكسية الشرقية
مدفونون في كاتدرائية بطرس وبولس
مسيحيون أرثوذكس روس
ملكيون روس في القرن 18
ملوك أرثوذكس
مواليد 1684
مواليد في جيكاببيلس
نساء القرن 17
وفيات 1727
وفيات بسبب السل في القرن 18
وفيات في سانت بطرسبرغ
وفيات السل في روسيا

كاثرين الأولى


عبد الله بن خالد آل ثاني (مواليد الريان 1956)، سياسي قطري وأحد أفراد العائلة الحاكمة القطرية. شغل منصب وزير الشؤون الإسلامية من عام 1992 إلى عام 1995 ووزير الداخلية من عام 1995 إلى عام 2013. عمل سابقا كضابط في القوات المسلحة القطرية وقائد لسلاح الدروع.

مراجع

آل ثاني
أشخاص على قيد الحياة
سياسيو القرن 20
مواليد 1955
مواليد 1956
مواليد القرن 20
وزراء داخلية قطريون
وزراء قطريون

عبد الله بن خالد بن حمد آل ثاني


Klumbies ist der Familienname folgender Personen

 Gerhard Klumbies (1919–2015), deutscher Internist und Psychotherapeut
 Heinrich Klumbies (1905–1994), deutscher Maler
 Paul-Gerhard Klumbies (* 1957), deutscher evangelischer Theologe

Klumbies


حكم الشيوخ أو حكومة الشيوخ أو الغيرونتوقراطية هي شكل من أشكال حكم الأقلية التي يخضع فيها كيان ما لحكم قادة هم أكبر عمرًا بكثير من معظم السكان البالغين. كان الإغريق القدماء من أوائل من آمن بفكرة حكم الشيوخ. كقول أفلاطون الشهير «إن على الرجل الأكبر سنًا أن يحكم وعلى الأصغر سنًا أن يخضع».  لكن هذه المعتقدات ليست خاصة بقدماء الإغريق، إذ ما تزال هناك العديد من الثقافات التي تشارك طريقة التفكير هذه. غالبًا ما تتكون هذه الهياكل السياسية نتيجة تراكم السلطة السياسية داخل الطبقة الحاكمة مع تقدم العمر، ما يجعل من الأكبر سنًا أصحابًا للسلطة. قد لا يشغل أولئك الذين يملكون السلطة الكبرى مناصب قيادية رسمية، ولكنهم غالبًا ما يهيمنون على أصحاب المناصب. في تعريف مبسط، فإن حكم الشيوخ هي مجتمع تكون فيه القيادة مخصصة لكبار السن. يمكن أن نجد أفضل مثال على ذلك في مدينة أسبرطة في اليونان القديمة، إذ كان يحكم المدينة مجلس يسمى جيروسيا. كان جيروسيا مجلسًا يتألف من أعضاء يبلغون من العمر 60 عامًا على الأقل ويشغلون مناصبهم هذه مدى الحياة.

في النظم السياسية المختلفة
في زمن الثمانية الخالدين (الثمانية الكبار) الذين حكموا الحزب الشيوعي الصيني، كان من الشائع استخدام العبارة الساخرة التالية: «يدعو أصحاب الثمانين عامًا أصحاب السبعين عامًا ليحددوا أيًا من أصحاب الستين عامًا يجب أن يتقاعد». على سبيل المثال، كان رئيس الحزب ماو تسي تونغ يبلغ من العمر 82 عامًا عندما توفي، في حين احتفظ دينغ شياو بينغ بتأثير قوي حتى بلغ 90 عامًا تقريبًا.

في الاتحاد السوفيتي
في الاتحاد السوفيتي، ازداد رسوخ حكم الشيوخ ابتداءً من سبعينيات القرن العشرين، وحتى مارس 1985 على الأقل، عندما تولت السلطة قيادةٌ طموحة أصغر عمرًا وأكثر حيوية بقيادة ميخائيل غورباتشوف. توفي ليونيد بريجنيف، ممثلها الأول،  في عام 1982 عن عمر يناهز 75 عامًا، لكنه كان قد أُصيب بنوبة قلبية في عام 1975، بدأت بعدها إصابته بتصلب الشرايين المعمم، فأصبح عاجزًا بشكل تدريجي وعانى من صعوبة في التحدث. خلال عاميه الأخيرين كان مجرد رئيس شكلي.

في عام 1980، كان المتوسط العمري لأعضاء المكتب السياسي للحزب الشيوعي في الاتحاد السوفيتي 70 عامًا (بينما كان 55 عامًا في 1952 و61 عامًا في 1964)، وبحلول عام 1982، كانت تتراوح أعمار وزير خارجية بريجنيف «أندري غروميكو» ووزير دفاعه «دميتري أوستينوف» ورئيس وزرائه «نيكولاي تيخونوف» بين منتصف السبعينات وأواخرها. كان يوري أندروبوف، خليفة بريجنيف البالغ من العمر 68 عامًا، مريضًا للغاية بمرض كلوي عندما تولى منصبه، وعند وفاته بعد خمسة عشر شهرًا، خلفه قسطنطين تشيرنينكو، الذي كان عمره 72عامًا، والذي استمر ثلاثة عشر شهرًا قبل وفاته وحلول غورباتشوف محله. أصبح تشيرنينكو ثالث زعيم سوفيتي يموت في أقل من ثلاث سنوات، وعند وصول خبر وفاته في منتصف الليل للرئيس الأمريكي رونالد ريغان، الذي كان أكبر من تشيرنينكو بسبعة أشهر وأكبر بما يزيد عن ثلاث سنوات بقليل من سلفه أندروبوف، يُقال إن ريغان استجاب للخبر بقوله «كيف يفترض بي أن أصل إلى أي مكان مع الروس إذا ظلوا يموتون واحدًا تلو الآخر؟».

في الدول الشيوعية الأخرى
شملت الدول الشيوعية الأخرى التي كان قادتها في السبعينات والثمانينات من أعمارهم؛ ألبانيا (كان السكرتير الأول أنور خوجة يبلغ 76 عامًا عند وفاته)، وبلغاريا (كان الأمين العام تودور جيفكوف يبلغ من العمر 78عامًا عند استقالته)، وتشيكوسلوفاكيا (كان الرئيس غوستاف هوساك يبلغ 76 عامًا عند استقالته)، والصين (كان عمر الرئيس ماو تسي تونغ 82 عامًا عند وفاته)، وألمانيا الشرقية (كان الأمين العام ورئيس الدولة إريش هونيكر يبلغ 77 عامًا عندما أُجبر على الاستقالة)، والمجر (كان عمر الأمين العام يانوش كادار 75 عامًا عندما أُجبر على الاستقالة)، ولاوس (كان عمر الرئيس نوهاك عقيلته 83 عامًا عندما تقاعد)، وكوريا الشمالية (كان القائد الأعلى كم إل سونغ يبلغ 82 عامًا عند وفاته)، ورومانيا (كان عمر الأمين العام والقائد نيكولاي تشاوتشيسكو 71 عامًا عندما قُتل)، وفيتنام (كان عمر الرئيس ترونج شينه 80 عامًا عندما تقاعد)، ويوغوسلافيا (كان عمر الرئيس والمارشال جوزيف بروز تيتو 87 عامًا عند وفاته). على الصعيد دون الوطني، كان رئيس حزب جورجيا فازيل مجفانادزي في السبعين من عمره عندما أُجبر على الاستقالة، وكان نظيره الليتواني أنتاناس سنيكوس يبلغ من العمر 71 عامًا عند وفاته. في الوقت الحاضر، وُصفت كوبا بأنها ذات حكم شيوخ: «على الرغم من أن السكان هم الآن بشكل رئيسي من السود أو الخلاسيين وأصحاب أعمار صغيرة، فإن حكامها يشكلون بشكل رئيس حكومة شيوخ بيضاء».

الثيوقراطية
حكم الشيوخ شائعة في الدول والمنظمات الدينية مثل إيران، والمملكة العربية السعودية، والفاتيكان، وكنيسة يسوع المسيح لقديسي الأيام الأخيرة، إذ تتركز القيادة فيها في أيدي كبار السن المتدينين. في إيران، وعلى الرغم من العمر الكبير لكبار القادة الدينيين، يجب أن يكون المرشحون البرلمانيون أصغر من 75 عامًا. حُكمت المملكة العربية السعودية، التي تُعتبر ملكيّة ثيوقراطية بالاسم، من قبل حكم الشيوخ، وقد شُبّهت السعودية كثيرًا للعديد من الدول الشيوعية الأخيرة. حكم البلاد الملك سعود المسنّ مع أقاربه المسنين إلى جانب العديد من رجال الدين المسنّين. كانوا في الثمانينات من عمرهم (ولدوا نحو عام 1930). ولكن، تركزت السلطة في الآونة الأخيرة لدى محمد بن سلمان – البالغ من العمر 31 عامًا عندما عيّنه الملك وليًا للعهد السعودي (وشغل «منصبه» في 21 يونيو 2017) – وقد همّش محمد بن سلمان كبار السن من أعضاء العائلة السعودية الأقوياء.

مراجع

نظم الحكومات
أنظمة سياسية
حكم الأقلية
شيخوخة

حكم الشيوخ


Marc Ghislain Kibong Mbamba (* 22. Juni 1988 in Douala) ist ein kamerunischer Fußballspieler.

Karriere
Marc Kibong Mbamba kam in der kamerunischen Stadt Douala auf die Welt und begann hier mit dem Vereinsfußball.

Zur Spielzeit 2008/09 einigte er sich mit dem damaligen Zweitligisten Adanaspor und wechselte in die türkische TFF 1. Lig. Hier eroberte er sich auf Anhieb einen Stammplatz im Profi-Team. In der Spielzeit 2011/12 schaffte er es mit seiner Mannschaft bis ins Playoff-Finale der TFF 1. Lig. Im Finale unterlag man in der Verlängerung Kasımpaşa Istanbul 2:3 und verpasste somit den Aufstieg in die Süper Lig erst in der letzten Begegnung.

Nach fünf Jahren verließ Mbamba zum Sommer 2013 Adanaspor und wechselte in die Süper Lig zum Aufsteiger Torku Konyaspor. Für die Saison 2014/15 wurde er an den Zweitligisten Boluspor ausgeliehen.

Zur Saison 2017/18 wechselte er zum Zweitligisten MKE Ankaragücü. Nach 16 Einsätzen wechselte Mbamba innerhalb der Liga zu Denizlispor. Mit Denizlispor konnte er die Meisterschaft der TFF 1. Lig 2018/19 und den Aufstieg in die Süper Lig feiern. Im Oktober 2020 ging er dann weiter zu Ankaraspor in die zweite Liga. Dort wurde sein Vertrag im April 2021 nach nur drei Einsätzen und einer Verletzung wieder aufgelöst und Kibong Mbamba ist seitdem ohne neuen Verein.

Erfolge
Mit Konyaspor
 TSYD-Ankara-Pokalsieger: 2013
 Tabellendritter der Süper Lig: 2015/16
 Türkischer Pokalsieger: 2016/17

Mit Denizlispor
 Meister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2018/19

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Adanaspor)
Fußballspieler (Boluspor)
Fußballspieler (Denizlispor)
Fußballspieler (Konyaspor)
Fußballspieler (MKE Ankaragücü)
Kameruner
Geboren 1988
Mann

Marc Kibong Mbamba


Konavoski pijor (latinski: Telestes miloradi) endemska je vrsta šaranke. Nastanjuje rijeku Ljutu.

Izvori

Telestes
Endemska fauna Hrvatske

Konavoski pijor


An Stenotaphrum micranthum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nicaise Auguste Desvaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Edward Hubbard. An Stenotaphrum micranthum in nahilalakip ha genus nga Stenotaphrum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenotaphrum

Stenotaphrum micranthum


Caladieae, tribus iz biljne porodice kozlačevki, dio potporodice Aroideae. Sastoji se od najmanje sedam rodova od kojih je tipičan kaladij sa 17 vrsta iz Srednje i Južne Amerike.

Rodovi
 Jasarum G. S. Bunting (1 sp.)
 Hapaline Schott (9 spp.)
 Caladium Vent. (20 spp.)
 Syngonium Schott (40 spp.)
 Filarum Nicolson (1 sp.)
 Ulearum Engl. (2 spp.)
 Chlorospatha Engl. (70 spp.)
 Xanthosoma Schott (205 spp.)
 Scaphispatha Brongn. ex Schott (2 spp.)
 Idimanthus E. G. Gonç. (1 sp.)
 Zomicarpa Schott (3 spp.)
 Zomicarpella N. E. Br. (2 spp.)

Izvori

Aroideae

Caladieae


Alla Zahajkevič (ukrajinski: Алла Загайкевич; Hmeljnicki, Ukrajina, 17. prosinca 1966.) ukrajinska je skladateljica suvremene klasične glazbe, umjetnica performansa, organizatorica elektroakustičkih glazbenih projekata i muzikologinja.

Alla Zahajkevič rođena je u Hmeljnickom u Ukrajini. Godine 1990. diplomirala je na Konzervatoriju u Kijevu (danas Nacionalna glazbena akademija Ukrajine), nakon što ju je glazbenu kompoziciju i orkestraciju podučavao ukrajinski skladatelj Jurij Iščenko. Tijekom 1993. – 1994. završila je poslijediplomski studij kompozicije kod Iščenka i glazbene teorije kod I. P'jaskovskog. Tijekom 1995. i 1996. studirala je kompoziciju i glazbenu informatiku na IRCAM-u u Parizu. Od 1986. do 1999. bila je članica folklornog ansambla "Drevo" Nacionalne glazbene akademije Ukrajine, pod ravnatelja Jefremova, istraživala je autentično ukrajinsko pjevanje i sudjelovala na brojnim folklornim događanjima, konferencijama i festivalima.

Godine 1998., Alla Zahajkevič postala je predavačica na Odsjeku za glazbene informacijske tehnologije Nacionalne glazbene akademije Ukrajine u Kijevu, gdje je uz potporu Međunarodne zaklade "Renaissance" osnovala "Electronic Music Studio". Njezine skladbe uključuju simfonije, instrumentalnu i vokalno-komornu glazbu, elektroakustične skladbe, multimedijalne instalacije i performanse, komornu operu i filmsku glazbu. Godine 2004. dobila je Ukrajinsku državnu nagradu za glazbu "Oleksandr Dovženko" za svoj rad na filmu "Mamaj". Za svoj rad dobila je brojne nagrade.

Izvori

Ukrajinski skladatelji
Muzikolozi

Alla Zahajkevič


Arne går under er en dukketeaterforestilling, der i 2016 vandt to Reumertpriser  for iscenesættelse og scenedesign. Den er instrueret af Rolf Heim og skrevet af Mikkel Trier Rygård der vandt Bådteatrets Dramatik Konkurrence med den.

Kilder og henvisninger

 Arne går under  på baadteatret.dk
 Arne går under på kulturtid.dk
Dukketeater
Teater i Danmark

Arne går under


Tizza Oul es una película del año 2006.

Sinopsis
Hace siete años, cuando la mayoría de los hombres murieron en el mar, la vida se detuvo en Tafdnar, un pueblecito de pescadores cerca de Agadir. Desde aquel día, un pesado sopor se ha abatido sobre el pueblo. Las mujeres perdieron a sus maridos, hermanos e hijos. No se han recuperado, han sucumbido a una dulce locura que las carcome. Entre los pocos hombres que quedan, está el jefe del pueblo Amghar, un conocido alcohólico que intenta, a pesar de todo, preservar un semblante de vida en el pueblo. Y el joven Daoud, que sueña con salir a pescar al mar.

Referencias

Tizza Oul


Morris Hirshfield (* 10. April 1872 in Kongresspolen, damals Russisches Kaiserreich; † 26. Juli 1946 in Brooklyn, New York City) war ein US-amerikanischer Fabrikant und naiver Maler.

Leben
Hirshfield wurde in Russisch-Polen in der Nähe zur damaligen deutschen Grenze in einer jüdischen Familie geboren. Bereits als Jugendlicher schnitzte er Skulpturen und stellte mit 14 Jahren einen Betstuhl für die örtliche Synagoge her. Im Alter von 18 Jahren wanderte er nach New York aus und arbeitete dort in den ersten Jahren als Schneider in einer Firma für Damenoberbekleidung. 1902 gründete er zusammen mit seinem Bruder die E. Z. Walk Manufacturing Company, die Schuhe herstellte und bis zu 300 Arbeitskräfte beschäftigte. Nach schwerer Krankheit schied er 1936 aus dem Geschäftsleben aus und wandte sich der Malerei zu.

Wirken

1939 wurden erste Werke von ihm von Sidney Janis präsentiert, der ihn als "Neuen Primitiven" bezeichnete. 1939 zeigte das New Yorker Museum of Modern Art zwei seiner Gemälde in seiner Ausstellung der Unknowns, der Unbekannten. 1943 folgte dort seine erste Einzelausstellung, 1946 und 1954 wurde er erneut in einer Soloausstellung präsentiert. Weitere Einzelausstellungen fanden 1945 in Los Angeles, 1951 in Paris und Zürich sowie dort erneut 1968 statt. Seit 1939 war er in mehreren Gruppenausstellungen zu naiver Malerei zu sehen.

Seine Werke, von denen er nur 77 schuf, sind heute unter anderem im Besitz des MoMA und des Musée National d'Art Moderne in Paris. Seine Motive sind größtenteils Tiere sowie weibliche Figuren, seltener Architektur oder Landschaften. In ihrer fehlenden Perspektive sowie der oft kleinteiligen Gestaltung erinnern sie an Volkskunst aus Hirshfields Kindheit sowie an textile Muster.

2015 zeigte das Museum Folkwang in Essen einige seiner Werke in der Gemeinschaftsausstellung Der Schatten der Avantgarde – Rousseau und die vergessenen Meister.

Werke
 1937: Beach Girl (Mädchen am Strand), Museum of Modern Art
 1937: Angora Cat (Angorakatze)
 1940: Tiger (Tiger)
 1940: Girl in the Mirror (Mädchen im Spiegel)
 1941: Vier Katzen (Katzenmutter und drei Kätzchen)
 1941: Inseparable Friends (Unzertrennliche Freundinnen)
 1942: Amerikanische Schönheit
 1942: Girl with Pigeons (Mädchen mit Tauben)
 1943: Girl with her Dog
 1944: Stage Beauties – Triptychon
 1945: The Artist and his Model (Der Künstler und sein Modell)

Literatur

 Sidney Janis: Morris Hirshfield (1872–1946): American Primitive Painter, Ausstellungskatalog Sidney Janis Gallery, New York 1965

Weblinks
 Werke im MoMA
 Biografie des Künstlers
 Biografie
 Werke von Morris Hirshfield

Einzelnachweise

Maler (Vereinigte Staaten)
Emigrant
US-Amerikaner
Geboren 1872
Gestorben 1946
Mann

Morris Hirshfield


Fabrika zveozd (în , lit.: Fabrica de Staruri) este un show de televiziune care a fost difuzat pe Pervîi Kanal între anii 2002 și 2011. Este versiunea rusească a formatului Endemol – Operación Triunfo.

Show-ul a avut parte de șapte sezoane, toate fiind găzduite (prezentate) de Iana Ciurikova. Printre vedetele lansate prin intermediul acestui show sunt: Timati, Iulia Saviceva, Natalia Podolskaia, Dmitri Koldun și Elena Temnikova.

Primul sezon (2002)
Korni (câștigător)
Pavel Artemiev
Aleksandr Astashenok
Aleksandr Berdnikov
Aleksei Kabanov
Fabrika (locul doi)
Sati Kazanova
Aleksandra Savelyeva
Irina Toneva
Maria Alalykina (former member)
Mikhail Grebenshikov (locul trei)
Konstantin Dudoladov
Gera Tuzikov (Gera Levi)
Sherif Musa (JAM)
Zhanna Cherukhina
Nikolai Burlak
Anna Kulikova
Ekaterina Shemyakina
Yulia Buzhilova

Producător: Igor Matvienko

Al doilea sezon (2003)
Polina Gagarina (câștigător)
Yelena Terleyeva (locul doi)
Elena Temnikova (locul trei)
Yulia Savicheva
Evgeniya Rasskazova
Kristian Leinich
Marianna Belezkaya
Maria Rzhevskaya
Aleksei Semenov
Mikhail Reshetnikov
Pier Narciss
Dmitriy Astashenok
Irakliy Pirzhalava
Yuliya Volkova
Gennadiy Lagutin
Dmitriy Praskovjin

Producător: Maxim Fadeev

Al treilea sezon (2003)
Nikita Malinin (câștigător)
Aleksandr Kireev (locul doi)
Yulia Michalchik (locul trei)
Irina Ortmann
Maria Vebber
Roamn Barsukov
Nikolay Slichenko
Svetlana Svetikova
Ruslan Kurik
Irina Zhelnova
Anastasia Krainova
Kseniya Valeeva
Dmitriy Golubev
Oleg Dobrinin
Lesya Yaroslavskaya
Sofiya Kuzmina

Producător: Aleksandr Shulgin

Al patrulea sezon (2004)
Irina Dubțova (câștigător)
Anton Zacepin (locul doi)
Stas Piekha (locul trei)
Timati
Nataliya Korshunova
Ivan Breusov
Aleksandr Breslavskiy (Dominick Joker)
Kseniya Larina
Anastasia Kochetkova
Nadezhda Igoshina
Nataliya Polyanskaya
Victoria Bogoslavskaya
Evgeniya Volkonskaya
Yuriy Titov
Anton Yampolskiy (Paul)
Ratmir Shishkov
Aleksandra Chvikova (Aleksa)
Yaroslav Illarionov
Producător: Igor Krutoi

Al cincilea sezon (2004)
Victoria Dayneko (câștigător)
Ruslan Masyukov (locul doi)
Natalia Podolskaya (locul trei)
Mikhail Veselov (locul trei)
Andrey Shumskiy
Elena Kukarskaya (Elena Sergeevna)
Konstantin Legostaev
Aleksandra Balakireva
Elena Kaufmann
Darya Klushnikova
Radion Zabolotskiy (Roger)
Irson Kudikova
Julianna Karaulova
Mike Mironenko
Aksinya Verjak
Miguel
Kirill Garnik
Lerika Golubeva

Producători: Alla Pugacheva, Igor Matvienko, Maxim Fadeev

Al șaselea sezon (2006)
Dmitriy Koldun (câștigător)
Arseniy Borodin (locul doi)
Zara (locul trei)
Aleksei Khvorostyan
Aleksei Korzin
Prokhor Shalyapin
Dan Petrov
Arina Ryzhenkova
Anastasia Shevchenko
Roman Arkhipov
Yulia Lysenko
Aleksandra Gurkova
Sogdiana Fedorinskaya
Mila Kulikova
Viktoriya Kolesnikova
Olga Voronina
Sabrina Gadzhikaibova
Chelsea

Producător: Victor Drobîș

Al șaptelea sezon (2007)
Anastasiya Prikhodko (câștigător)
Mark Tishmann (locul doi)
Yin-Yang (locul trei)
Artyom Ivanov
Yulia Parshuta
Sergey Ashikhmin
Tatyana Bogacheva
BiS (locul trei)
Dmitriy Bikbaev
Vlad Sokolovsky
Gergiy Ivashenko (Pups)
Alexei Kuznetzov (Aleksei Svetlov)
Margarita Gerasimovich (Dakota)
Korneliya Donato Mango
Nataliya Tumshevits
Ekaterina Zipina
Anna Kolodko
Phil Chinyanga (Phil Yang)

Spares:
Elena Mizuk
Vitaliy Chirva
Leonid Panov
Yulia Zemskaya

Producători: Konstantin Meladze, Valeri Meladze

Al optulea sezon (2011)
Igor Matvienko
Fabrika
Victoria Dayneko
Korni

Igor Krutoi
Anastasia Kochetkova
Dominick Joker
Irina Dubcova

Victor Drobîș
Zara
Natalia Podolskaya
Chelsea

Konstantin Meladze
Mark Tishmann
Vlad Sokovskiy
Yin-Yang

Câștigători:
Victoria Dayneko (prima)
Chelsea (al doilea)
Irina Dubcova (al treilea)
Mark Tishmann (premiul producătorilor)

Legături externe
Siet oficial

Serii de reality television
Emisiuni de televiziune din Rusia
Anii 2000 în Rusia

Fabrica de Staruri


3 heimar er plata með íslenska tónlistarmanninnum Bubba Morthens sem kom út þann 9. október 1994. Hún, að sögn Bubba, var samin í helgarferð til Amsterdam, væntanlega sömu helgarferð sem Bubbi og Rúnar Júlíusson, félagi hans í GCD, sömdu efni á aðra plötu GCD, Svefnvana. Bubbi sagði svo að hann hafði ákveðið að platan ætti að veraívaf rapps og reggae-tónlistar... Það sem heillar mig í dag er ekki þetta taktfasta tölvureggae. Það verður að vera svona gangandi swing, kannski tveir tónar undir og vaðandi melódía, vélbyssukjaftur og svo fræsað við svona eldgömlum Hollywoodstöndurdum

Lagalisti
 Bleikir þríhyrningar
 Brotin loforð
 Þannig er nú ástin
 Sumar konur
 Maður án tungumáls
 Hafið er ruslakista þeirra ríku
 Loksins, loksins
 Atvinnuleysið er komið til að fara
 Aldrei aftur
 Söngur Kríunnar (með KK)

Bubbi Morthens
Hljómplötur gefnar út árið 1994

3 heimar


Tsunami [Japoncada liman dalgası anlamına gelen "津波" (つなみ) sözcüğünden] ya da dev dalga, okyanus ya da denizlerin tabanında oluşan deprem, gök taşı düşmesi, deniz altındaki nükleer patlamalar, yanardağ patlaması ve bunlara bağlı taban çökmesi, zemin kaymaları gibi tektonik olaylar sonucu denize geçen enerji nedeniyle oluşan uzun periyotlu deniz dalgalarıdır. Ayrıca kasırgalar da tsunamiye neden olabilir. Önceleri tsunami dalgalarına gelgit dalgaları da denmiştir. Tsunamilerin %80'i Pasifik Okyanusu'nda gerçekleşir.

Yunan tarihçi Thukididis, tsunamilerin denizaltı depreminden kaynaklandığını Peleponnes Savaşı'nın Tarihi adlı kitabında öne sürdü. Tukididis'in, bu öneriyi ileri süren ilk kişi olarak bilinmesine karşın tsunaminin oluşumu hakkında 20. yüzyıla dek pek bir şey bilinmemekteydi. Konu, hâlâ araştırılmaktadır. İlk jeolojik, coğrafik ve oşinografik makaleler, tsunamileri "depremsel deniz dalgaları" olarak adlandırdı.

Tropikal kasırga gibi bazı hava koşulları, büyük alçak basınç alanlarını oluşturarak fırtına dalgalanması () denilen fırtınalarda denizin çok yükselmesi olgusuyla meteotsunamilere neden olabilir. Meteotsunamiler de deniz seviyesini gelgit normalin birkaç metre üstünde çıkartabilir. Bu değişim, alçak basınç alanındaki düşük atmosfer basıncından kaynaklanır. Bu fırtına dalgalanması kıyıya erişince çevreyi suya boğarak tsunamiye benzetilebilirler.

Tsunami dalgaları olağan denizaltı akımlarına ya da deniz dalgalarına benzemez, çünkü dalga boyları çok daha uzundur. Bir tsunami, başlangıçta hızla yükselen bir gelgite benzeyebilir. Bu nedenle gelgit dalgası olarak adlandırılır -her ne kadar bu kullanım bilim toplulukları tarafından tercih edilmese de-; bu, gelgitler ve tsunamiler arasındaki nedensel ilişkinin yanlış anlaşılmasına neden olabilir. Tsunamiler genel olarak dalga treni olarak adlandırılan dakikalar ve saatler arasında değişen periyotlardan oluşan bir dizi dalgadan oluşur. Büyük olaylarla onlarca metrelik dalgalar oluşabilir. Tsunamilerin etkisi kıyı alanlarıyla sınırlı olsa da yıkıcı güçleri muazzam olabilir ve tüm okyanus havzalarını etkileyebilir. 2004 Hint Okyanusu tsunamisi, insanlık tarihinin en ölümcül doğal yıkımları arasındaydı, Hint Okyanusu'nu sınırlayan 14 ülkede en az 230.000 kişi öldü ya da kayboldu.

Terminoloji

Tsunami
"Tsunami" (津波) Japoncada liman dalgası anlamına gelir. Türkçe karşılık olarak "dev dalga" önerilmiştir.

Gelgit dalgası
Tsunamiler bazen gelgit dalgası olarak adlandırılır. Bir zamanlar popüler olan bu terim, tsunaminin en yaygın görünümünden, yani olağanüstü yüksek bir gelgit deliğinden kaynaklanmaktadır. Tsunamiler ve gelgitler, iç kısımda hareket eden su dalgaları üretir, ancak bir tsunami durumunda, suyun iç hareketi çok daha büyük olabilir ve inanılmaz derecede yüksek ve güçlü bir gelgit izlenimi verir. Son yıllarda gelgit dalgası terimi gözden düştü, özellikle bilim camiasında, çünkü tsunamilerin nedenlerinin, suyun yer değiştirmesinden ziyade ayın ve güneşin yerçekimi çekmesi ile üretilen gelgitlerle ilgisi yoktur. "Gelgit" anlamları gelgite "benzeyen" veya gelgit biçimine veya karakterine sahip olsa da, gelgit dalgası teriminin kullanımı jeologlar ve okyanus bilimciler tarafından vazgeçirilmektedir.

Sismik Deniz Dalgası
Sismik deniz dalgası terimi de aynı fenomeni ifade etmek için kullanılır, çünkü dalgalar en sık deprem gibi sismik aktivite tarafından üretilir. İngilizcede tsunami teriminin kullanımının artmasından önce, bilim adamları genellikle gelgit dalgası yerine sismik deniz dalgası teriminin kullanılmasını teşvik ettiler. Bununla birlikte, tsunami gibi, sismik deniz dalgası tam olarak doğru terim değildir, deprem dışındaki kuvvetler - sualtı heyelanları, volkanik patlamalar, sualtı patlamaları, okyanusa düşen kara veya buz, göktaşı etkileri ve atmosfer basıncının çok hızlı değiştiği hava - su gibi yer değiştirerek bu dalgaları üretebilir.

Tarih
Japonya tsunami tarihinin en uzun tarihine sahip olsa da, 2004 Hint Okyanusu depremi ve tsunami olayının neden olduğu saf yıkım, modern zamanlarda türünün en yıkıcısı olarak işaret ediyor bu olayda yaklaşık 230.000 insan ölmüştür. Endonezya'nın Sumatra bölgesi de adanın kıyılarında meydana gelen çeşitli depremler ve tsunamilere alışkındır.

Tsunamiler Akdeniz'de ve Avrupa'nın bazı bölgelerinde sıklıkla hafife alınan bir tehlikedir. Tarihsel ve güncel (risk varsayımlarına ilişkin), 1755 Lizbon depremi ve tsunamisi (Azorlar-Cebelitarık Dönüşüm Fayı'nın  neden olduğu), her biri onbinlerce ölüme neden olan 1783 Calabrian depremleri ve 1908 Messina depremi ve tsunamisi önemlidir. Tsunami Sicilya ve Calabria'da 123.000'den fazla can aldığı iddia ediliyor ve bu onu Avrupa'nın en ölümcül doğal felaketlerinden biri yapıyor. Norveç Denizi'ndeki Storegga Heyalanı ve Britanya Adaları'nı etkileyen bazı tsunami örnekleri, toprak kayması ve meteotsnamis ağırlıklı olarak deprem kaynaklı dalgalara işaret ediyor.

M. Ö. 426 gibi erken bir tarihte Yunan tarihçi Thukididis, Mora Yarımadası Tarihi adlı kitabında tsunami nedenleri hakkında sorular sordu ve ilk neden okyanus depremlerinin olması gerektiğini savunuyordu.Bence bu doğal olayın nedeni depremde aranmalıdır. Şokun en şiddetli olduğu noktada deniz geri çekiliyor ve aniden tekrarlanan kuvvetle geri tepme, su baskınına neden olur.Roma tarihçisi Ammianus Marcellinus, MS 365 tsunami İskenderiye'yi harap ettikten sonra yeni başlayan bir deprem, denizin ani geri çekilmesi ve ardından gelen devasa bir dalga da dahil olmak üzere bir tsunaminin oluşumunu tarif etti.

Nedenleri
Bir tsunaminin ana üretim mekanizması, önemli miktarda suyun yer değiştirmesi veya denizin bozulmasıdır. Suyun bu yer değiştirmesi genellikle depremlere, toprak kaymalarına, volkanik patlamalara, buzul buzağılamalarına veya daha nadiren göktaşları ve nükleer testlere bağlıdır.

Sismisite
Tsunamiler, deniz tabanı aniden deforme olduğunda ve üstteki suyu dikey olarak yer değiştirdiğinde oluşabilir. Tektonik depremler, Dünya'nın kabuk deformasyonu ile ilişkili belirli bir deprem türüdür; bu depremler denizin altında meydana geldiğinde, deforme olmuş alanın üzerindeki su denge konumundan çıkar. Daha spesifik olarak, yakınsak veya levha tektoniği sınırları ile ilişkili itme hataları aniden hareket ettiğinde, ilgili hareketin dikey bileşeni nedeniyle su yer değiştirmesine neden olduğunda bir tsunami oluşturabilir. Normal (Genişlemeli) faylar üzerindeki hareket de deniz tabanının yer değiştirmesine neden olabilir, ancak bu tür olayların sadece en büyüğü (tipik olarak dış hendekte şişme ile ilgili) 1977 Sumba ve 1933 Sanriku olaylarıdır.

Tsunamiler denizde küçük bir dalga yüksekliğine ve çok uzun bir dalga boyuna sahiptir (genellikle yüzlerce kilometre uzunluğunda, normal okyanus dalgalarının dalga boyu sadece  30 veya 40 metredir), bu yüzden genellikle denizde fark edilmeden geçerler ve normal deniz yüzeyinin genellikle yaklaşık 300 milimetre (12 inç) üzerinde hafif bir şişlik oluştururlar. Herhangi bir gelgit durumunda bir tsunami meydana gelebilir ve gelgitlerde bile kıyı bölgelerini sular altında bırakabilir.

1960 Büyük Şili depremi (Mw 9.5), 1964 Alaska depremi (Mw 9.2), 2004 Hint Okyanusu depremi (Mw 9.2) ve 2011 Tōhoku depremi (Mw 9.0) tsunamiler(teletsunami olarak bilinir) üretene güçlü megathurst depremlerine örnektir tüm okyanusu geçebilir. Japonya'daki daha küçük (Mw 4.2) depremler, kıyı şeridinin parçalarını tahrip edebilen ancak bir seferde sadece birkaç defa meydana gelebilen tsunamileri tetikleyebilir.

Heyelanlar
1950'lerde, daha önce mümkün olduğuna inanılandan daha büyük tsunamilerin dev denizaltı heyelanlarından kaynaklanabileceği keşfedildi. Enerji suyun emebileceğinden daha hızlı bir oranda aktarıldığı için, bunlar büyük su hacimlerini hızla yer değiştirir. Alaska'daki Lituya Körfezi'ndeki dev bir heyelanın 524 metre (1.719 ft) yüksekliğe sahip kaydedilen en yüksek dalgaya neden olduğu 1958'de doğrulandı.

Başka bir heyelan-tsunami olayı 1963 yılında Monte Toc'tan devasa bir heyelanın İtalya'daki Vajont Barajı'nın arkasındaki rezervuara girmesiyle meydana geldi. Ortaya çıkan dalga 262 metrelik (860 ft) yüksek barajın üzerinden 250 metre (820 ft) yükseldi ve birkaç kasabayı yok etti. Yaklaşık 2.000 kişi öldü. Bilim adamları bu dalgaları megatsunami olarak adlandırdılar.

Bazı jeologlar volkanik adalardan gelen büyük heyelanların,örn. Kanarya Adaları'ndaki La Palma'daki Cumbre Vieja, okyanusları geçebilen mega tsunamiler üretebilir, ancak bu birçokları tarafından tartışılır.

Genel olarak, heyelanlar esas olarak kıyı şeridinin daha sığ kısımlarında yer değiştirmeler meydana getirir ve suya giren büyük heyelanların doğası hakkında bir varsayım vardır. Bunun daha sonra kapalı koylarda ve göllerdeki suyu etkilediği gösterilmiştir, ancak kaydedilmiş tarih içinde bir transokeanik tsunamiye neden olacak kadar büyük bir heyelan meydana gelmemiştir. Bu olay için müsait konumların Hawaii'nin Büyük Adası, Cape Verde Adaları'ndaki Fogo, Hint Okyanusu'ndaki La Reunion ve Kanarya Adaları'ndaki La Palma adasındaki Cumbre Vieja olduğu düşünülmektedir; diğer volkanik okyanus adalarıyla birlikte.

Meteorolojik
Bazı meteorolojik koşullar, özellikle berometrik basınçtaki hızlı değişiklikler, bir cephenin geçişi ile görüldüğü gibi, sismik tsunami ile karşılaştırılabilir dalga boylarına sahip dalga trenlerine neden olacak kadar su kütlelerini yerinden edebilir, ancak genellikle bu düşük enerjilidir. Bunlar esasen dinamik olarak sismik tsunami ile eşdeğerdir, tek fark, meteotsunamisin önemli sismik tsunamilerin transokean erişiminden yoksun olması ve suyu yer değiştiren gücün, meteotsunamisin anında yaratıldığı şekilde modellenemeyeceği bir süre boyunca sürdürülmesidir. Düşük enerjilerine rağmen, rezonansla çoğaltılabilecekleri kıyı şeritlerinde, bazen lokalize hasara ve insan hayatı kaybına neden olacak kadar güçlüdürler. Büyük Göller, Ege Denizi, İngiliz Kanalı ve yerel bir isme sahip olacak kadar yaygın olan Balear Adaları da dahil olmak üzere birçok yerde belgelendi. Yıkıcı meteotsunamilerin bazı örnekleri Nagasaki'de 31 Mart 1979 ve Menorca'da 15 Haziran 2006,

Meteotsunamiler fırtına dalgalarıyla karıştırılmamalıdır, Tropikal siklonların düşük barometrik basıncı ile ilişkili deniz seviyesinde yerel artışlar, ne de güçlü kıyı rüzgârlarından kaynaklanan deniz seviyesinin geçici olarak yerel olarak yükselmesi durumuyla karıştırılmamalıdır. Fırtına dalgalanmaları ve yerleşimi şiddetli havalarda kıyı taşkınlarının tehlikeli nedenleridir, ancak dinamikleri tsunami dalgalarıyla tamamen ilgisizdir. Dalgaların yaptığı gibi, kaynaklarının ötesine yayılamazlar.

İnsan yapımı veya tetiklenen tsunamiler
Tektonik bir silah olarak en az bir tsunami dalgası yaratma potansiyeli üzerine çalışmalar yapılmıştır.

İkinci Dünya Savaşı'nda Yeni Zelanda Askeri Kuvvetleri, bugünkü Shakespear Bölge Parkı alanında patlayıcılarla küçük tsunamiler yaratmaya çalışan "Project Seal'ı" başlattı; girişim başarısız oldu.

Bir düşman kıyı şeridinin yakınında tsunamiye neden olmak için nükleer silah kullanma olasılığı konusunda önemli spekülasyonlar oldu. İkinci Dünya Savaşı sırasında bile geleneksel patlayıcıların kullanıldığı fikrinin incelenmesi araştırıldı. Amerika Birleşik Devletleri tarafından Pasifik kanıtlama alanındaki nükleer testler kötü sonuçlar doğurmuş gibi görünüyordu. Crossroads Operasyonu, biri hava diğeri sualtı olmak iki adet 20 kiloton TNT (84 TJ) bomba ateşlendi, Bikini Atolü lagününün sığ (50m(160 ft)) sularının üstünde ve altında. En yakın adadan yaklaşık 6 km (3.7 mil) mesafedeki kıyı şeridene dalgalar ulaştığında 3–4 m'den (9,8-13,1 ft) daha yüksek değildi. Diğer sualtı testleri, başta Hardtack I /Wahoo (derin su) ve Hardtack I/Umbrella (sığ su) sonuçları doğruladı. Sığ ve derin sualtı patlamalarının etkilerinin analizi, patlama enerjisinin kolayca derinlik üretmediği, tsunami olan tüm okyanus dalga formları; Enerjinin çoğu buhar oluşturur, suyun üzerinde dikey çeşmelere neden olur ve sıkıştırma dalga formları oluşturur. Tsunamiler, patlamalarda meydana gelmeyen çok büyük miktarlarda suyun sürekli büyük dikey yer değiştirmeleri ile ayırt edilir.

Özellikleri
Tsunamiler iki mekanizma ile hasara neden olur: yüksek hızda hareket eden bir su duvarının darbe kuvveti ve araziden süzülen ve beraberinde büyük miktarda enkaz taşıyan büyük hacimli suyun yıkıcı gücü, büyük görünmeyen dalgalarda bile.

Günlük rüzgâr dalgalarının dalga boyu (tepeden tepeye) yaklaşık 100 metre (330 ft) ve yüksekliği yaklaşık 2 metre (6.6 ft), derin okyanustaki bir tsunami, 200 kilometreye (120 mil) kadar büyük bir dalga boyuna sahiptir. Böyle bir dalga saatte 800 kilometreden (500 mil/saat) daha fazla hareket eder, ancak muazzam dalga boyu nedeniyle herhangi bir noktadaki dalga salınımı bir döngüyü tamamlamak için 20 veya 30 dakika sürer ve sadece yaklaşık 1 metre (3.3 ft) genliğe sahiptir.) Bu, tsunamileri derin sularda gemilerin geçişlerini hissedemediği yerlerde tespit etmeyi zorlaştırır.

Bir tsunaminin hızı, suyun derinliğinin kare kökünün, yerçekimi nedeniyle hızlanma ile çarpılarak metre cinsinden (10 m/s2'ye yakın) elde edilmesiyle hesaplanabilir. Örneğin, Pasifik Okyanusu'nun 5000 metre derinliğe sahip olduğu düşünülürse, tsunaminin hızı  (5000 x 10) = 50000 = saniyede  224 metre (saniyede 735 feet) karekökü olacaktır, bu da saatte  806 kilometre veya saatte yaklaşık 500 mil hıza eşittir. Bu, sığ dalgalarının hızını hesaplamak için kullanılan formüldür. Derin okyanus bile bu anlamda sığdır, çünkü bir tsunami dalgası karşılaştırma ile çok uzun (tepeden tepeye).

Japonca adı "liman dalgası" olmasının nedeni bir köyün balıkçılarının yelken açması ve deniz balıkçılığı sırasında olağandışı dalgalarla karşılaşmaması ve daha sonra karaya geri döndüklerinde köylerini büyük bir dalga tarafından harap edilmiş olarak bulmasıdır.

Tsunami sahile yaklaştıkça ve sular sığlaştıkça, dalga sığlaşması dalgayı sıkıştırır ve hızı saatte 80 kilometrenin (50 mph) altına düşer. Dalga boyu 20 kilometreden (12 mil) daha az azalır ve genişliği Green yasasına göre muazzam bir şekilde büyür. Dalga hâlâ aynı çok uzun süreye sahip olduğundan, tsunaminin tam yüksekliğe ulaşması birkaç dakika sürebilir. En büyük tsunami hariç, yaklaşan dalga kırılmaz, daha ziyade hızlı hareket eden bir gelgit deliği gibi görünür. Çok derin suya bitişik açık koylar ve sahiller, tsunamiyi daha dik bir cepheye sahip basamak benzeri bir dalgaya dönüştürebilir.

Tsunaminin dalga zirvesi kıyıya ulaştığında, deniz seviyesindeki sonuçta ortaya çıkan geçici yükseliş koşulu olarak adlandırılır. Akma referans deniz seviyesinden metre cinsinden ölçülür. Büyük bir tsunami, saatlerce gelen birden fazla dalgaya sahip olabilir. Sahile ulaşan ilk dalga en yüksek akıntıya sahip olmayabilir. Tsunamilerin yaklaşık %80'i Pasifik Okyanusu'nda meydana gelir, ancak göller de dahil olmak üzere büyük su kütlelerinin olduğu her yerde mümkündür. Bunlara depremler, toprak kaymaları, volkanik patlamalar, buzul buzağıları ve bolidler neden olur.

Dezavantajı
Dalgaların pozitif ve negatif bir zirvesi vardır; yani bir sırt ve bir çukur. Bir tsunami gibi yayılan bir dalga durumunda, ilk gelenler de olabilir. Kıyıya ilk ulaşılan kısım sırt ise, karada fark edilen ilk etki büyük bir kırılma dalgası veya ani sel olacaktır. Ancak ulaşılacak ilk bölüm bir çukur ise, kıyı şeridi dramatik bir şekilde azaldıkça, normalde batık alanları açığa çıkaracak bir dezavantaj meydana gelecektir. Dezavantajı yüz metreyi aşabilir ve tehlikeden habersiz insanlar bazen meraklarını gidermek veya maruz kalan deniz tabanından balık toplamak için kıyaya yakın kalırlar.

Zarar veren bir tsunami için tipik bir dalga süresi yaklaşık 12 dakikadır. Böylece, deniz 3 dakika sonra deniz seviyesinin çok altında kalan alanlar ile dezavantaj aşamasında gerilemektedir. Sonraki 6 dakika boyunca, dalga oluğu kıyaya taşabilecek bi sırt haline gelir ve yıkım başlar. Sonraki 6 dakika boyunca, dalga bir sırttan bir oluğa dönüşür ve sel suları ikinci bir dezavantaja dönüşür. Mağdurlar ve enkaz okyanusa sürüklenebilir. Süreç sonraki dalgalarla tekrarlanır.

Yoğunluk ve büyüklük ölçekleri
Depremlerde olduğu gibi, farklı olaylar arasında karşılaştırmaya izin vermek için tsunami yoğunluğu veya büyüklüğünde ölçekler oluşturmak için birkaç girişimde bulunulmuştur.

Yoğunluk ölçekleri
Tsunaminin yoğunluğunu ölçmek için rutin olarak kullanılan ilk ölçekler Sieberg-Ambreseys ölçeğidir (1962), Akdeniz ve İmamura-lida yoğunluk ölçeğinde kullanılır (1963), Pasifik Okyanusunda kullanılır. İkinci ölçek Soloviev (1972) tarafından değiştirildi, tsunami yoğunluğunu "I" formülüne göre hesaplanır:

Burada  en yakın sahil şeridi boyunca ortalaması alınan "tsunami yüksekliği" dir, tsunami yüksekliği, tsunaminin meydana geldiği sırada su seviyesinin normal gelgit seviyesinin üzerine çıkması olarak tanımlanır. Soloviev-Imamura tsunami yoğunluk ölceği olarak bilinen bu ölçek, NGDC /  NOAA ve Novosibirsk Tsunami Laboratuvarı tarafından  tsunami büyüklüğünün ana parametresi olarak derlenen küresel tsunami kataloglarında kullanılmaktadır.

Bu formül şunları sağlar;

 vb.

2013 yılında, 2004 ve 2011 yıllarında yoğun olarak çalışılan tsunamileri takiben, 12 puanlık yeni bir ölçek önerildi; Entegre Tsunami Yoğunluk Ölçeği (ITIS-2012), değiştirilmiş ESI2007 VE EMS deprem yoğunluğu ölçekleriyle mümkün olduğunca yakından eşleşmesi amaçlanmıştır..

Büyüklük ölçekleri
Belirli bir konumdaki bir yoğunluktan ziyade, gerçekten bir tsunami için bir büyüklük hesaplayan ilk ölçek, Murty & Loomis tarafından potansiyel enerjiye dayalı olarak önerilen ML ölceğiydi. Tsunaminin potansiyel enerjisini hesaplamadaki zorluklar, bu ölçeğin nadiren kullanıldığı anlamına gelir. Abe, tsunami büyüklük ölçeğini 'dan hesapladı,

burada h, merkez üssünden R mesafesindeki bir gelgit göstergesi ile ölçülen maksimum tsunami dalgası genliğidir (m cinsinden), a, b ve D, Mt ölceğinin moment büyüklüğü ölçeği ile mümkün olduğunca yakın eşleşmesi için kullanılan sabitlerdir.

Tsunami yükseklikleri
Yükseklikleri açısından tsunami'nin farklı özelliklerini tanımlamak için birkaç terim kullanılır:

 Genlik, Dalga Yüksekliği veya Tsunami Yüksekliği: Tsunami genliği, normal deniz seviyesine göre yüksekliğini ifade eder, genellikle deniz seviyesinde ölçülür ve diğer dalga boy tiplerini ölçmek için yayın olarak kullanılan kret-oluk yüksekliğinden farklıdır.
 Yükselme Yüksekliği veya Su Basma Yüksekliği: Bir tsunaminin deniz seviyesinden yere ulaştığı yükseklik, maksimum çalışma yüksekliği, deniz seviyesinden suyun ulaştığı maksimum yüksekliği ifade eder, bu da bazen bir tsunami tarafından ulaşılan maksimum yükseklik olarak bildirilir.
 Akış Derinliği: Yer veya deniz seviyesinden bağımsız olarak tsunami yüksekliğini yerden gösterir.
 (Maksimum) Su seviyesi: İz veya su işaretinden görüldüğü gibi deniz seviyesinin üzerindeki maksimumu yükseklik. Su basma hattın / sınırında mutlaka su izi olmaması bakımından maksimum çalışma yüksekliği farklıdır.

Uyarılar ve tahminler
Kusur ve hatalar kısa bir uyarı görevi görebilir. Kusurları gözlemleyen insanlar, ancak hemen yüksek bir zemin için koşarlarsa veya yakınındaki binaların üst katlarına ulaşabilirlerse hayatta kalabilirler. 2004 yılında, on yaşındaki Surrey, İngiltere'den Tilly Smith, anne ve kız kardeşi ile Tayland'ın Phuket kentindeki Maikhao plajındaydı. Tayland hükûmet yetkilileri, ailesi ve kız kardeşi ile birlikte son zamanlarda okulda tsunami hakkında bilgi sahibi olan ailesine, bir tsunaminin yakın olabilceğini söyledi. Ailesi, dalga gelmeden dakikalar önce başkalarını uyardı ve düzinelerce hayat kurtardı. Coğrafya öğretmeni Andrew Kearney'e güveniyordu.

2004 Hint Okyanusunda tsunami dezavantajı Afrika kıyılarında veya ulaştığı diğer doğu kıyılarında rapor edilmedi. Bunun nedeni, ilk dalganın megathrust'un doğu tarafında aşağıya, batı tarafında yukarı doğru hareket etmesiydi. Batı vuruşu kıyı Afrika'ya ve diğer batı bölgelerine çarptı.

Bir depremin büyüklüğü ve yeri bilinse bile, bir tsunami tam olarak tahmin edilemez. Jeologlar, oşinograflar ve sismologlar her depremi analiz eder ve birçok faktöre dayanarak bir tsunami uyarısı verebilir veya vermeyebilir. Bununla birlikte, yaklaşmakta olan bir tsunaminin bazı uyarı işaretleri vardır ve otomatik sistemler depremden hemen sonra hayat kurtarmak için uyarılar sağlayabilir. En başarılı sistemlerden biri, şamandıralara bağlı olan, üstteki su sütununun basıncını sürekli olarak izleyen alt basınç sensörlerini kullanır.

Yüksek tsunami riski olan bölgeler, dalga karaya ulaşmadan önce popülasyonu uyarmak için tsunami uyarı sistemlerini kullanır. Pasifik Okyanusu tsunamisine eğilimli olan Amerika Birleşik Devletleri'nin batı kıyısında, uyarı işaretleri tahliye yollarını göstermektedir. Japonya'da, topluluk depremler ve tsunamiler hakkında iyi eğitimlidir ve Japon kıyı şeridi boyunca, tsunami uyarı işaretleri, tipik olarak çevre tepelerinin uçurumunun tepesinde bulunan bir uyarı sirenleri ağı ile birlikte doğal tehlikeleri hatırlatır.

Pasifik Tsunami Uyarı Sistemi, Honolulu, Hawai'i merkezli. Pasifik Okyanusu'nun sismik aktivitesini izler. Yeterince büyük bir deprem büyüklüğü ve diğer bilgiler bir tsunami uyarısını tetikler. Pasifik çevresindeki batma bölgeleri sismik olarak aktifken, tüm depremler bir tsunami üretmez. Bilgisayarlar, Pasifik Okyanusunda ve bitişik kara kütlelerinde meydana gelen her depremin tsunami riskini analiz etmeye yardımcı olur. Hint Okyanusu tsunamisinin doğrudan bir sonucu olarak, tsunami tehdidinin tüm kıyı alanları için yeniden değerlendirilmesi ulusal hükûmetler ve Birleşik Milletler Afet Azaltma Komitesi tarafından üstlenilmektedir. Hint Okyanusunda bir tsunami uyarı sistemi kuruluyor.

Bilgisayar modelleri, genellikle varış saatinden birkaç dakika içinde tsunami varışını tahmin edebilir. Alt basınç sensörleri bilgileri gerçek zamanlı olarak iletebilir. Bu basınç okumalarına ve diğer sismik bilgilere ve deniz tabanının şekline (batimetri) ve kıyı topografyasına dayanarak, modeller yaklaşan tsunaminin genliğini ve dalgalanma yüksekliğini tahmin ediyor. Tüm Pasifik Kıyıları ülkeleri Tsunami Uyarı Sisteminde işbirliği yapar ve çoğu zaman tahliye ve diğer prosedürleri uygular. Japonya'da böyle bir hazırlık hükûmet, yerel yetkililer, acil servisler ve nüfus için zorunludur. Amerika Birleşik Devletleri'nin batı kıyısında, sirenlere ek olarak, Acil Durum Uyarı Sistemi kullanılarak Ulusal Hava Durumu Servisi aracılığıyla televizyon ve radyoda uyarılar gönderilir.

Hayvanlardaki etkileri
Bazı zoologlar, bazı hayvan türlerinin deprem veya tsunamiden sesaltı Rayleigh dalgalarını algılama yeteneğine sahip olduğunu varsaymaktadır. Doğruysa, davranışlarını izlemek deprem ve tsunamiler hakkında önceden uyarı verebilir. Ancak, kanıtlar tartışmalıdır ve geniş çapta kabul görmemektedir. Lizbon depremiyle ilgili olarak bazı hayvanların daha yüksek bir yere kaçtıklarını iddia ederken, aynı bölgelerdeki diğer birçok hayvan boğuldu. Bu olay, 2004 Hint Okyanusu depreminde Sri Lanka'daki medya kaynakları tarafından da not edildi. Bazı hayvanların (örneğin filler) tsunaminin sahile yaklaşırken seslerini duymuş olması mümkündür. Fillerin tepkisi yaklaşan gürültüden uzaklaşmaktı. Buna karşılık, bazı insanlar araştırmak için kıyıya gitti ve birçoğu sonuç olarak boğuldu.

Önlemler
Bazı tsunami eğilimli ülkelerde, karada meydana gelen hasarı azaltmak için deprem mühendisliği önemleri alınmıştır.

Tsunami bilimi ve müdahale önlemlerinin 1896'da bir felaketin ardından ilk başladığı Japonya, her zamankinden daha ayrıntılı karşı önlemler ve müdahale planları üretti. Ülke, kalabalık kıyı alanlarını korumak için 12 metreye (39 ft) kadar birçok tsunami duvarı inşa etti. Diğer mahaller, 15,5 metre yüksekliğe kadar olan taşkınlar ve gelen tsunamiden suyu yönlendirmek için kanallar inşa ettiler. Bununla birlikte, tsunamiler genellikle engelleri aştığı için etkinleri sorgulandı.

Fukushima Daiichi nükleer felaketi, dalgaların bitkinin deniz duvarının yüksekliğini aştığı 2011 Tōhoku depremi ve tsunami tarafından doğrudan tetiklendi. Tsunami açısından yüksek risk altındaki bir alan olan Iwate Eyaleti, kıyı kasabalarında toplam 25 kilometre (16 mil) uzunluğunda tsunami engel duvarlarına (Tarı deniz duvarı) sahipti. 2011 tsunami duvarların %50'sinden fazlasını devirdi ve felakete neden oldu.

12 Temmuz 1993 depreminden iki ila beş dakika içinde Hokkaidō Okushiri Adası'nı vuran Okushiri, Hokkaidō tsunami, 10 katlı bir bina kadar yüksek 30 metre (100 ft) yükseklikte dalgalar yarattı. Liman şehri Aonae tamamen bir tsunami duvarı ile çevriliydi, ancak dalgalar duvarın hemen üzerinde yıkandı ve bölgedeki tüm ahşap çerçeveli yapıları tahrip etti. Duvar tsunaminin yüksekliğini yavaşlatmayı ve hafifletmeyi başarmış olabilir, ancak büyük yıkımı ve yaşam kaybını engellemedi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Bilim ve Teknik: Tsunami Fabrikasının Mimarisi Ortaya Çıkıyor
 Tsunami Visualizations
 The Physics of Tsunamis

__İÇİNDEKİLERZORUNLU__

Tsunami


සායානි ගුප්තා (උපත 1985 ඔක්තෝබර් 9) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ හින්දි චිත්‍රපටවල පෙනීසිටින ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියකි. ඉන්දියාවේ චිත්‍රපට සහ රූපවාහිනී ආයතනය වෙතින් උපාධිය ලද ඇය, චිත්‍රපට රංගනයට පිවිසියේ 2012 දී සකන්ඩ් මැරේජ් ඩොට් කොම් තුළිනි. ෆෑන් (2016), ජොලී එල්එල්බී 2 (2017) සහ ආටිකල් 15 (2019) යන චිත්‍රපටවල ඇය සහාය චරිත නිරූපණය කොට තිබේ. මාර්ගරිටා විත් අ ස්ට්‍රෝ චිත්‍රපටයෙහි ඇය ඛානුම් නම් පාකිස්තානී-බංග්ලාදේශී අන්ධ සමලිංගික තරුණියකගේ චරිතය නිරූපණය කළේ කල්කි කේක්ලන් සමඟිනි.

මුල්කාලීන දිවිය
ගුප්තා උපත ලැබූයේ 1985 ඔක්තෝබර් 9 දින බටහිර බෙංගාලයේ කල්කටාවේ (වර්තමාන කොල්කතා) ය. ඇය ඉන්දියාවේ චිත්‍රපට සහ රූපවාහිනී ආයතනයේ උපාධිධාරිනියක වේ.

රංගන දායකත්වය

චිත්‍රපට

වෙබ් කතාමාලා

කෙටි චිත්‍රපට

ගායනය
ගායිකාවක ලෙසින් ඇය "කහාබ් තෝ" නම් ගීතයක් ආටිකල් 15 චිත්‍රපටය උදෙසා ගායනය කළා ය. එසේම ෆෝ මෝ ශොට්ස් ප්ලීස් හි පසුබිම් ගායනය සඳහා ද දායක වූවා ය.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියෝ
හින්දි සිනමාවේ නිළියෝ
ජීවත්වන්නෝ
1985 උපත්

සායානි ගුප්තා


Energia hidroelectrică are o pondere de circa 25% din totalul de curent electric produs în România. Din 1998 producătorul de energie hidroelectrică din România este Hidroelectrica, societate pe acțiuni cu capital integral de stat.

Istoric
Cea mai veche centrală hidroelectrică de pe teritoriul actual al României a fost dată în funcțiune în 1896 la Sadu, pentru a asigura necesarul de curent electric pentru Sibiu și Cisnădie. Centrala Sadu I a fost construită pe baza documentațiilor întocmite de Oskar von Miller.

În anul 1910, prin efortul primarului Carol Telbisz, a fost dată în folosință Centrala hidroelectrică din Timișoara. Timișoara a fost din 1884 primul oraș european iluminat electric, însă cu curent produs din combustibil fosil. La începutul secolului al XX-lea, datorită centralei hidroelectrice, Timișoara era alimentată cu curent produs ca energie regenerabilă.

Lista uzinelor hidroelectrice
 Hidrocentrala Izvorul Muntelui, Bicaz
 Hidrocentrala Vidraru
 Porțile de Fier I
 Porțile de Fier II
 Hidrocentrala Stânca - Costești

Note

Energia în România

Energia hidroelectrică în România