Aerodromska kontrola leta (AKL) jedna je od obaveznih službi na aerodromu, opremljena uređajima i visokosofisticiranom opremom za rukovođenje letenjem u kontrolnoj zoni aerodroma i praćenje kretanja aviona, vozila i ljudi po manevarskim površinama aerodroma. Njen zadatak je da shodno važećim međunarodnim propisima osigura organizirano i sigurno letenje i rukovođenje letenjem u zoni odgovornosti aerodroma.

Aerodromska kontrola leta može biti; stacionarna, ako je smještena u za to namjenski zidanom objektu od čvrstog materijala ili prijenosna ako se nalazi u specijalnom vozilu ili kontejneru na vlastiti pogon ili vuču.

Vrsta objekata i uređaja kojim je opremljena AKL zavisi od namjene i kategorije aerodroma. Neposrednu kontrolu letenja AKL obavlja uz pomoć radarskih uređaja (svih namjena), svjetlosno-signalnim uređajima i radio sustavima za komunikaciju sa zrakoplovima prilikom slijetanja i polijetanja. AKL vrši i neposrednu kontrolu i rad zemaljskog osoblja na aerodromu zaduženim za opsluživanje letenja, koje se kreće po aerodromskim prometnicama i drugim manevarskim površinama unutar aerodroma.

Ova služba nalazi se neposredno na aerodromima i smještena je u kontrolnom tornju (najvišoj zgradi na aerodromu, sa staklenom kupolom na vrhu) ili u prijenosnom kontejneru s kupolom, odakle se može vizualno i instrumentalno pratiti kretanje zrakoplova u zoni aerodromskog kompleksa.

Aerodromska kontrola leta kontrolira letenje u neposrednoj zoni aerodroma koja se nalazi u krugu od 9–18 km, i kretanje zrakoplova u aerodromskom školskom krugu.

Povijest

Prva aerodromska kontrola leta u svijetu osnovana je u Ujedinjenom kraljevstvu 1921. godine na aerodromu Croydon u Londonu.Green Jersey Web Design. Heritage Locations - South East - Surrey - Croydon Airport. Retrieved 3 July 2015.

U SAD, prva aerodromska kontrola leta uvedena je 1922. poslije Prvog svjetskog rata kada su SAD počele koristiti u Američkoj vojsci tehnički razvijen sustav za praćenje zrakoplova, uz čiju pomoć su usmjeravali i pratili kretanje svojih izviđačkih aviona, u zoni odgovornosti zrakoplovne baze.

Prvi kontrolni toranj, u Sjevernoj Americi, koji je regulirao dolaske, odlaske i kretanje aviona po manevarskim površinama na određenom aerodromu, otvoren je u Clevelandu 1930. godine.

Prvi zrakoplovno kontrolni centar za kontrolu zračnog prometa koji je pratio kretanje zrakoplova od mjesta polaska do odredišta u SAD, otvoren je u Newarku, 1935., a potom u Chicagu i Clevelandu, 1936. godine.

Rani oblici kontrole zračnog prometa zasnivali su se na "proceduralnoj kontroli". Pilot je obavještavao kontrolu leta o prelijetanju određenih točaka duž jasno određenih koridora za letenje. Podatke je koristio kontrolor letenja neovisno od navigatora u avionu, tako da ako je navigator podatke pogrešno obračunavao i kontrolor letenja je također dobivao pogrešne podatke o položaju aviona.

Nakon uvođenja radara 1950. godine, za praćenje i kontrolu zračnog prostora, ne samo da je poboljšana kontrola letenja zrakoplova, već je proširena i zona odgovornosti jednog aerodroma na 8-18 kilometara. Kada se počeo koristiti takozvani "osnovni radar", koji je koristio energiju odbijenu od trupa aviona, nastao je veliki skok u pogledu funkcioniranja kontrole zračnog prometa. Kontrolor je time dobio neovisan izvor informacija o lokaciji aviona. Osnovni radar, međutim, imao je nedostataka. Odjeci signala bili su statični, ograničene pokrivenosti, podložni na utjecaj vremena, stvarali su jaku buku, nisu davali automatske podatke o identifikaciji zrakoplova, i precizne podatke o visini i brzini aviona. Osnovni radar se i dalje koristi, ali je njegova funkcionalnost poboljšana primjenom računala.

Neke zemlje su potpuno povukle iz upotrebe osnovni radar za kontrolu civilnog zračnog prometa. Tako da se ova vrsta radara koristi samo u sustavima PVO jer je u stanju detektirati ciljeve bez obzira na njihovu opremu ili želju da budu otkriveni.

Sljedeći korak u kontroli leta bila je kombinirana primjena takozvanog "sekundarnog kontrolnog radara" i računala. Rad sekundarnog radara zasnovan je na principu "pitanje - odgovor". Avion je opremljen transponderom, automatskom radio stanicom. Ova radio stanica emitira signal kao odgovor poput radarskog signala. sustav ima mnoge prednosti. Signalni odgovor prenosi se na različite frekvencije prema zahtjevu, tako da je sekundarni radar otporan na vlastiti eho. Zahvaljujući signalnom odgovoru novi signal ne odražava preostalu energiju, tako ima mnogo veći opseg i samim tim manju snagu primijenjenog radarskog zračenja. Pored toga, signalni odgovor je kodiran preko identifikacijskog koda, a visina zrakoplova proizilazi iz avionskog barometarskog visinometroma. Osnovna mana srednjeg radara je da njegovo funkcioniranje ovisi od ispravnosti transpondera. Avion s otkazom ili bez transpondera za sekundarni nadzorni radara je nevidljiv.

U narednoj razvojnoj fazi opremanja kontrole letenja suvremenom opremom za navigaciju, dolazi do uvođenja tzv. centraliziranog kompjuterskog sustava. Ovaj sustav omogućava brzu obradu signala i prenesenih podataka u centralnu kontrolu zračnog prometa u digitalnom obliku. Tako sada, jedna kompjuterizirana jedinica može pokrivati veoma veliko područje s više radara uključenih u ovaj sustav. Naime kompjuterski softveri omogućili su promjenu oblika prezentacije radarskih podataka. To je kontrolorima letenja omogućilo lakše i brže tumačenje radarske slike. Klasična slika na monitoru zamijenjena je kompjuterskom grafikom. Zahvaljujući ovim uređajima kontrolor leta sada ima podatke o: identitetu, nadmorskoj visini i brzini aviona, kao i cjelokupni plan letanja za sve avione koji su vidljivi na istom ekranu. sustav također, doduše ograničeno, može smanjiti rizik sudara aviona pravovremenim otkrivanjem opasnosti.

Sljedeći korak u evoluciji rada kontrole leta bilo je uvođenje u radarske sustave i izvore pozicijskih podataka zrakoplova sa satelita. Univerzalni pristup satelitskoj navigaciji napravio je revolucionarnu izmjenu u kontroli zračnog prometa jer zrakoplov sada automatski prijavljuje svoju poziciju (s visokom preciznošću). Prednost ovog sustava je i ta da su njegovi izvještaji dostupni ne samo kontroli leta, već i drugim zrakoplovima koji su trenutno u zraku.

Odgovornost AKL u zračnom prometu

Aerodromska kontrola leta obavlja jedan od najodgovornijih poslova u zračnom prometu, a globalno gledano i svjetskom prometu. Ovaj posao zahtjeva od kontrolora letenja besprijekorno odlično znanje, stalnu obučenost, psihofizičko zdravlje, apsolutno poštovanje svih propisanih procedura, odsustvo nepažnje, zabušavanja, odsutnosti, neznanja i nesigurnosti, i neposrednu brigu o svom zdravlju.

Kontrolni toranj i rad u njemu
Kontrolni toranj je najviša zgrada na aerodromu, sa staklenim strukturama u obliku kupole na vrhu koja kontrolorima zračnog prometa pruža panoramski pogled na cijelu površinu aerodroma i njegovu okolinu.

Vizualno promatranje iz kontrolnog tornja predstavlja primarnu metodu kontrole zračnog prometa na zemlji i u zraku u neposrednoj blizini aerodroma. Iz aerodromskog kontrolnog tornja kontrolori efikasno prate kretanje zrakoplova i vozila koja rade na pistama i aerodromskim stazama za voženje, kao i avione u zraku u neposrednoj blizini aerodroma.

Zemaljski radarski sustavi za praćenje, kojima je opremljena većina AKL, pomažu kontrolorima letenja da prate i usmjeravaju avione i druga vozila koja se kreću na aerodromu, a tzv. pristupni radari omogućavaju kontrolu približavanja i odlaska aviona u zraku. Na ekranima ovih radara kontrolori letenja uočavaju poziciju aviona, kodne identifikacijske oznake aviona, brzinu i visinu aviona u zonama odgovornosti AKL u tri opća operativna nivoa i nekoliko timova koji mogu kontrolirati višestruki broj pisti, u zoni odgovornosti aerodroma.Aerodrome control - TWR Na: www.belgocontrol.be (2015)

Namjena i zadaci AKL
Aerodromska kontrola leta namijenjena je za obavljanje sljedećih zadataka:

 kontrola leta i održavanje radarskog i radio kontakta sa zrakoplovom
 Kontrola kretanja i navigacija kretanja zrakoplova prema propisanim zračnim koridorima kao i u zoni aerodroma.
 Stalna veza s posadom zrakoplova u cilju prijema i slanja raznih instrukcija tijekom različitih faza leta.
 Pružanje pomoći u međusobnom razdvajanju zrakoplova (po visini i širini) na sigurnu udaljenost, primjenom propisanih radarskih i neradarskih normi razdvajanja.
 Pružanje raznih informacija posadi zrakoplova i osoblju koje opslužuje letenja na aerodromu, uključujući i one o vremenskim uvjetima, a sve u cilju sigurnog leta zrakoplova.
 Pravovremeno prepoznavanje izvanredne situacije koja bi mogla ugroziti sigurnost zračnog prometa,
 Pružanje pomoći i praćenje primjene procedura u izvanrednim situacijama u zraku i na zemlji.
 Neprekidna i intenzivna međusobna komunikacija kontrolora sa susjednim kontrolama letenja (bilo da se radi o susjedima po vertikali ili po horizontali).

Izvori

Vanjske poveznice

 Hrvatska kontrola zračne plovidbe
 www.flightradar24.com Radarska slika letenja nad Hrvatskom
 Propisi » kontrola leta » SMATSA

Zrakoplovstvo

Kontrola leta


Valadares adını taşıyan Portekiz'de yerleşim birimleri:

 Valadares - Baião belediyesinde bucak.
 Valadares - Monção belediyesinde bucak.
 Valadares - São Pedro do Sul belediyesinde bucak.
 Valadares - Vila Nova de Gaia belediyesinde bucak.

Valadares


An Ischaemum copeanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sreek., V.J.Nair ngan N.Chandrasekharan Nair. An Ischaemum copeanum in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ischaemum

Ischaemum copeanum


El Museo de Bellas Artes de Lyon , en Francia, es el principal museo de la ciudad y uno de los más importantes del país. Abierto desde 1801 —uno de los primeros después del Louvre— el museo alberga colecciones de pinturas, esculturas, antigüedades (egipcias, griegas, romanas, etruscas y de Europa del Este), objetos de arte, monedas y medallas, dibujos y grabados. Ocupa el antiguo Palais Saint-Pierre (Palacio de San Pedro), un antiguo convento de los siglos XVII-XVIII en el centro de la ciudad, en la Place des Terreaux. Por lo tanto, algunas salas del museo siguen la decoración original, como el refectorio o la capilla barroca.

Pintura
La colección de pintura cubre 35 salas en orden cronológico y presenta un panorama completo de la pintura occidental desde el  hasta la actualidad. El , el  y  son los más destacados de la colección. La exposición es cronológica y las diferentes escuelas no se muestran por separado, como en el Louvre o el Metropolitan Museum. La colección del Museo se incrementó con la donación de la actriz Jacqueline Delubac en 1998.

Entre sus pinturas destacables figura la Dánae de Tintoretto y un famoso San Francisco de Zurbarán, que el grabador Jean-Jacques de Boissieu donó al museo, tras comprarlo a un convento al que había sido entregado por María Teresa de Austria, esposa del rey Luis XIV.

Escultura
La colección se expone en el antiguo claustro de la abadía y la escultura del  en la capilla y las habitaciones del primer piso de la antigua obra. Posee cerca de 1300 obras de escultura. Entre ellas se pueden ver esculturas de las escuelas italianas de los siglos XV y XVI.

Arte Antiguo
Egipto ocupa una gran parte del departamento (el museo posee 14 000 objetos egipcios), con muchas obras de arte exhibidas en nueve salas. En una de las habitaciones se puede ver las puertas de los templos de los faraones Ptolomeo III y Ptolomeo IV. Una sala está dedicada a Oriente y otras cuatro a la antigua Roma y la Grecia antigua y los etruscos.

Medallas y monedas
Las medallas hacen del museo el segundo en importancia en Francia (después de la Biblioteca Nacional de Francia). Tiene cerca de 50.000 objetos, monedas principalmente, medallas y sellos. Su reputación es internacional y ocupa un lugar destacado en el mundo numismático desde principios de  con el descubrimiento del tesoro de la Place des Terreaux, enterrado en 1360, durante la Guerra de los Cien Años.

Véase también
 Cultura de Francia

Referencias

Enlaces externos

Museo de Bellas Artes de Lyon


Lucia Odoom (født i 1987 i Gentofte) er en dansk journalist med ghanesiske rødder. Hun har arbejdet som musikjournalist, radiovært på blandt andet Det Elektriske Barometer og P6 Beat, samt som tilrettelægger i DR. I dag er hun skribent og podcastvært på Politikens Poptillæg på dagbladet Politiken.

Karriere
Lucia Odoom er selvlært journalist og er blandt andet rundet af sin tid ved Danmarks Radio, der har tradition for og erfaring med talentudvikling af autodidakte unge.

Hun gik på Biblioteksskolen efter at have afsluttet gymnasiet.

I 2008 blev Lucia Odoom ansat som radiovært i DR, hvor hun arbejdede frem til 2012, hvor hendes kontrakt udløb uden at blive fornyet. Hun begyndte efterfølgende at læse til journalist på Danmarks Medie- og Journalisthøjskole, men gennemførte dog ikke studiet.

Efterfølgende arbejdede hun hos genreorganisationen SNYK og som webjournalist på Eurowoman.

I 2014 startede hun det trykte kulturmagasin Poppel. Magasinet blev dog ikke en kommerciel succes og måtte lukke efter to numre. Hun arbejdede sideløbende som webjournalist på Eurowoman og lavede playlister for en streamingtjeneste.

Siden 2015 har Lucia Odoom været kulturjournalist på dagbladet Politiken, hvor hun bl.a. anmelder musik og er vært på podcasten Politikens Poptillæg.

Privatliv
Lucia Odoom boede det meste af sin barndom i Hillerød hos sine bedsteforældre.

Referencer

Journalister fra Danmark

Lucia Odoom


MusicBrainz යනු මාර්ගගත සංගීත metadata දත්ත ගබඩාවකි.

ආශ්‍රිත
 List of online music databases

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

  – නිල වෙබ් අඩවිය
 MusicBrainz info at the BBC Music site

Acoustic fingerprinting
Free-content websites
Library 2.0
පුස්තකාලමය සුචිකරණය සහ වර්ගීකරණය
Metadata registry
Multilingual websites
Online music and lyrics databases
Tag editors that use Qt
American online encyclopedias

MusicBrainz


Mexicul în flăcări  este un film de aventuri-dramatic din 1982 regizat de Serghei Bondarciuk. A fost coprodus de Uniunea Sovietică (unde a fost lansat sub numele de Красные колокола. Фильм 1. Мексика в огне - Krasnye kolokola, film pervyy - Meksika v ogne ), Italia (unde este cunoscut sub numele de Messico în Fiamme ) și Mexic (unde titlul său este Campanas rojas). Este primul dintr-o serie formată din două părți, care prezintă viața și cariera lui John Reed, jurnalistul comunist revoluționar care deja a inspirat filmul Roșii regizat de Warren Beatty. Acest capitol se concentrează pe reportajul lui Reed despre revoluția mexicană din 1915.

Distribuție
 Franco Nero – John Reed
 Ursula Andress – Mabel Dodge
 Jorge Luke – Emiliano Zapata
 Eraclio Zepeda – Pancho Villa
 Blanca Guerra – Isabel
 Sydne Rome – Louise Bryant

 Lev Durov - Schreuder

Vezi și
 Reed: Insurgent Mexico (1973)

Referințe

Legături externe

Filme din 1982
Filme regizate de Serghei Bondarciuk
Filme sovietice
Filme mexicane
Filme italiene
Filme de aventuri
Filme dramatice

Mexicul în flăcări


الشغب هو شكل من أشكال الاضطرابات المدنية التي تتسم بها الجماعات غير المنظمة المنتقدة للسلطة في سلسلة متلاحقة ومفاجئة ومكثفة بعنف ضد الأشخاص أو الممتلكات.
وغالبا ما تحدث أعمال الشغب كرد فعل على الضيم.
وعلى مدى التاريخ، تحدث أعمال الشغب نتيجة لضعف العمل أو ظروف المعيشة، وبسبب قمع الحكومة، وفرضها الضرائب أو التجنيد، أو نتيجة لصراعات بين الأعراق والأديان ونتيجة الحاجات للإمدادات الغذائية، أو نتيجة لحدث رياضي أو كنتيجة للإحباط مع القنوات القانونية ومن خلالها تسعى بعض القوى لتقديم شكاواها وتوصيلها.
هذا وقد أصبح بعض مثيري الشغب على مستوى عال في الفهم وتحمل التكتيكات التي تستخدمها الشرطة في مثل هذه الحالات. فقد صدرت كتيبات عن أعمال الشغب الناجحة وهذه الكتيبات متوفرة على شبكة الإنترنت. وقد شجعت مثيري الشغب للحصول على الصحافة المعنية، وطرق سالكة لما هو أكثر سلامة مع آلات التصوير. وأمور أخرى في ذات الاهتمام. فأصبح المواطنون مع كاميرات الفيديو يحملون تأثير إضافي على السلطة وهو ما يجعل الكاميرات مهمة إضافية لكل من مثيري الشغب والشرطة. وقد تستخدم الشرطة قنابل ذات روائح كريهة لفض الشغب.

مراجع

انظر أيضا
 بندقية الشغب
 كلاب الشغب
 أعمال تخريب
 تسجيل الأنشطة التخريبية

احتجاجات
شغب سياسيون
شغب
عصيان مدني
مظاهرات

شغب


Durasılar, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 53 km, Bigadiç ilçesine 17 km uzaklıktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 okulweb.meb.gov.tr
 www.bigadic.bel.tr
 www.maplandia.com

Bigadiç'in mahalleleri

Durasılar, Bigadiç


Waterhouses es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Staffordshire Moorlands, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Waterhouses tiene una superficie de 26,96 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Waterhouses tenía 1005 habitantes (50,55% varones, 49,45% mujeres) y una densidad de población de 37,28 hab/km². El 18,71% eran menores de 16 años, el 73,93% tenían entre 16 y 74, y el 7,36% eran mayores de 74. La media de edad era de 40,92 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 23,62% estaban solteros, el 64,75% casados, y el 11,63% divorciados o viudos.

El 98,41% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,4% de la población, mientras que el 1,19% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 99,01% eran blancos, el 0,69% mestizos y el 0,3% asiáticos. El cristianismo era profesado por el 81% y cualquier otra religión, salvo el budismo, el hinduismo, el judaísmo, el islam y el sijismo, por el 0,6%. El 9,15% no eran religiosos y el 9,25% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 403 hogares con residentes, 14 vacíos, y 22 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Waterhouses


قباذ بن فيروز أو قباد بن فيروز أو كواذ بن فيروز أو قَبَادُ الأَوَّلُ أو قُبَاذُ الأَوَّلُ من أعظم الملوك الساسانيين. حيث دامت مدة ملكه ثلاثا وأربعين سنة (488-531م) بدأها بمحاربة الخزر فهزمهم ثم شغل بمحاربة الهياطلة عشر سنين (503-513م) حتى خضع شوكتهم فلم يخش الإيرانيون شرهم من بعد. وحارب الروم مرتين. الأولى استمرّت سنتين (503-505 م). والثانية سبع سنوات (524-531 م) ولم يوقفها إلا موت قباد. وكانت الحرب بين الفريقين سجالا. وكان بين الفرس والصين سفارات في عهد قباد حفظ التاريخ الصيني أخبارها. وسيرة قباد في مزدك معروفة وميله إلى هذا المذهب على علاته يشهد بما في نفسه من حب المواساة بين الناس. وتنسب الروايات إلى قباد عمارة مدائن كثيرة. منها حلوان وأرجان وقباد خرة وبهقباد، ولكن يظهر أنه لم ينشئ هذه المدن كلها بل سمى بعض المدن القديمة بأسماء جديدة.

انظر أيضا
 قائمة شاهنشاهات الإمبراطورية الساسانية
 شجرة عائلة الساسانيين

المراجع

ملكيون ساسانيون في القرن 5
أشخاص في الحروب الرومانية الساسانية
حرب أناستازيا
حكام أطفال في العصور الوسطى
ساسانيون
شخصيات من الشاهنامة
ملكيون ساسانيون في القرن 6
مواليد 473
مؤسسو مدن
وفيات 531

قباذ بن فيروز


Jean Danguillaume (né le  dans le  de Paris) est un coureur cycliste français, principalement actif dans les années 1950. Il a notamment remporté à trois reprises le Circuit de la Sarthe, épreuve dont il détient le record de victoires.

Ses frères Camille, André, Roland et Marcel ont également été coureurs cyclistes, tout comme ses neveux Jean-Pierre et Jean-Louis.

Palmarès
 1952
 Championnat de l'Orléanais
 1954
 Poitiers-Saumur-Poitiers
 1955
  du Circuit des Deux Ponts
 1956
 Circuit de la Sarthe :
 Classement général

 1957
 Tour d'Eure-et-Loir
 Challenge de Précigné
  du Circuit des Deux Ponts
 1958
 Circuit de la Sarthe :
 Classement général

 1959
 Circuit de la Sarthe :
 Classement général
  et
 Challenge de Précigné
  du Circuit des Deux Ponts
 1960
 Circuit des Deux Ponts
 1961
  et  du Circuit de la Sarthe
 Grand Prix de Montamisé
  du Tour du Loir-et-Cher
 1962
  du Grand Prix de Montamisé

Notes et références

Note

Références

Liens externes

Coureur cycliste français
Naissance en octobre 1932
Naissance dans le 10e arrondissement de Paris

Jean Danguillaume


Leandro Despouy (Ciudad de San Luis; 4 de abril de 1944-Buenos Aires; 18 de diciembre de 2019) fue un político, abogado, activista de derechos humanos y docente argentino, miembro de la Unión Cívica Radical.

Desarrolló su carrera diplomática a nivel internacional y ocupó la Presidencia de la Comisión de Derechos Humanos de la ONU (actualmente denominada Consejo de Derechos Humanos).

Se destacó además por su faceta intelectual, siendo autor de numerosos libros y artículos. Debió exiliarse en Francia entre 1975 y 1983, producto del terrorismo de estado durante esa época.

Desde 2002 hasta 2016 presidió la Auditoría General de la Nación, órgano estatal autónomo encargado del control del manejo de fondos públicos por parte del Poder Ejecutivo.

En 2016 recibió la Mención Especial de los Premio Konex a las Humanidades Argentinas.

En noviembre de 2016, siendo representante especial para Derechos Humanos de la Cancillería Argentina, fue elegido para integrar el área de derechos humanos de la Comisión de Control de Ficheros de Interpol (CCF). Con tal motivo, expresó: «Es un cargo clave. La Argentina ha estado en la estructura de Interpol, pero nunca en un organismo de expertos [de dicha entidad].»

Tras varios meses de lucha contra el cáncer, falleció a los setenta y dos años.

Trayectoria
Oriundo de la provincia de San Luis, durante su juventud se recibió de abogado y se afilió a la Unión Cívica Radical.

Producto del accionar de la Triple A, grupo paraestatal comandado por José López Rega, debió exiliarse durante 8 años en Francia, desde donde fue la primera persona en denunciar en foros internacionales (como el Tribunal Russell) el accionar de esta organización primero y, tras el golpe de 1976, el de la Dictadura Militar.

En 1983, tras el triunfo del radical Raúl Alfonsín, fue convocado para ocupar el cargo de embajador entre 1984 y 1989. Desempeñó el rol de embajador plenipotenciario de la Cancillería Argentina, cargo desde el cual gestionó la presencia de personalidades extranjeras en el Juicio a las Juntas Militares y representó a su país en foros internacionales.

Siguió desarrollando tareas diplomáticas en la ONU tras la finalización del mandato de Alfonsín y fue nombrado presidente de la delegación argentina ante la Comisión de Derechos Humanos de las ONU.

Gestión en la Auditoría General de la Nación

A comienzos de 2002 es nombrado por el radicalismo para ocupar la presidencia de la Auditoría General de la Nación, órgano encargado de controlar la gestión y el manejo de fondos por parte del Sector Público Nacional. Al asumir afirmó que "la Argentina carece de una cultura del control".

Desde que Despouy asumió como presidente, la AGN realizó una serie de auditorías entre las que se destacan el programa Fútbol Para Todos y denuncias por la falta de control del Gobierno Nacional con la empresa Trenes de Buenos Aires. Emitió cuatro informes advirtiendo por la seguridad física de los pasajeros y del material rodante.

El martes 13 de marzo de 2012 presentó el informe de sus diez años al frente de la Auditoría y el radicalismo ratificó su continuidad en el cargo. El presidente del Comité Nacional de la UCR, Mario Barletta, indicó en un comunicado: "Despouy prestigió a la UCR durante su desempeño al frente del organismo de control del Poder Ejecutivo que contempla la propia Constitución".

Críticas
Debió afrontar varios intentos fallidos de destitución, ya que el mandato de Despouy fue calificado de «irregular» por haber vencido el 19 de marzo de 2010 y el radicalismo, que como principal partido opositor debía nombrar al presidente de la AGN, no comunicó a las autoridades del Congreso la continuidad de su desempeño.

Trabajadores de la Auditoría General de la Nación (AGN) cuestionaron en 2013 que, durante la gestión de Despouy, la planta permanente del organismo creció de una forma "indiscriminada" con trabajadores a los que no se les conoce tareas y se contrató tuiteros para que embistan contra empresas y organismos estatales. Despouy fue criticado porque la Auditoría General de la Nación aumentó en un 151,7% la cantidad de personal entre 2002 y 2014, lapso en el cual, sin embargo, el organismo habría reducido la productividad en un 61,12%. Se necesitaron 1.095 empleados para realizar 238 informes de auditoría externa, lo que significa que se utilizó dos veces y media más personal que doce años antes para realizar la misma cantidad de informes. También fue criticado por contratar a empleados considerados "ñoquis" para la campaña del candidato radical Ernesto Sanz para la presidencia.

Auditores de la Nación miembros del Colegio de Auditores Generales afirmaron que Despouy habría alterado informes y manifestaron que no se harían responsables de sus interpretaciones y dichos personales.

En 2014 el abogado Diego Rugilo denunció a Despouy por presunto nombramiento irregular de dos empleados, el periodista Esteban Schmidt y el politólogo y escritor Franco Rinaldi, a quienes Rugilo acusó de no cumplir con sus funciones.

En 2014 el mismo abogado Rugilo denunció a Despouy por presunta malversación de fondos públicos y violación de secretos.

Referencias

Bibliografía
 Informe completo por los 10 años de gestión en la Auditoría General de la Nación

Políticos de la Unión Cívica Radical
Puntanos
Relatores especiales de Naciones Unidas
Abogados de Argentina
Exiliados del Proceso de Reorganización Nacional
Exiliados argentinos en Francia
Profesores de la Universidad de París
Economistas de Argentina
Mención especial por trayectoria Konex
Fallecidos en Buenos Aires

Leandro Despouy


معصومة عبد الكريم (12 أغسطس 1974)، هي إعلامية ومقدمة برامج بحرينية، قدمت العديد من البرامج أغلبها في قناة البحرين مثل البرنامج الشعري «عالوتر». من أعمالها إنتاج مسرحية البيدار عام 2016.

المرجع

أشخاص على قيد الحياة
مذيعات بحرينيات
مواليد 1394 هـ
مواليد 1974

معصومة عبد الكريم


Bernard od Italije (797. – 17. travnja 818.) bio je kralj Langobarda 810. – 818.; sin kralja Pipina od Italije i njegove konkubine te unuk cara Karla Velikog. Izvanbračna djeca uglavnom nisu mogla postati vladari u to doba, ali je Karlo dopustio Bernardu da postane vladar Italije nakon Pipinove smrti. Bernard je oženio Kunigundu od Laona te je 817. rođeno njihovo jedino dijete, sin Pipin – grof Vermandoisa u Francuskoj.

Zavjera
Bernard je kovao zavjeru protiv svoga strica, cara Ludviga Pobožnog, koji je to otkrio. Dao je oslijepiti Bernarda, koji je ubrzo umro u mukama.

Izvori i bilješke

McKitterick, Rosamond. The Frankish Kingdoms under the Carolingians.
Riché, Pierre. The Carolingians.
McKitterick, Rosamond. The New Cambridge History, 700–900.
Povijest Italije do 1815.

Bernard od Italije


Ludwig Karl Heinrich von Sobbe (* 9. März 1835 in Trier; † 7. November 1918 in Charlottenburg) war ein preußischer General der Infanterie.

Leben

Herkunft
Ludwig war der Sohn des späteren preußischen Generalmajors Dietrich Karl Heinrich von Sobbe (1796–1877) und dessen Ehefrau Johanna, geborene von Gaertner (1803–1843).

Militärkarriere
Nach Besuch des Gymnasiums in Bonn und der Kadettenanstalten in Wahlstatt und Berlin trat Sobbe am 26. April 1853 als Sekondeleutnant in das Garde-Schützen-Bataillon der Preußischen Armee ein. Von Oktober 1858 bis Juni 1861 wurde er zur Kriegsakademie kommandiert und 1860 als Premierleutnant in das Jägerbataillon Nr. 2 versetzt. 1865 wurde er als Hauptmann und Kompaniechef zum Jägerbataillon Nr. 5 versetzt.

Während des Feldzuges 1866 war Sobbe an den Schlachten bei Nachod, Skalitz und Königgrätz beteiligt. 1870 erfolgte seine Verwendung als Major beim Generalstab des XI. Armee-Korps in Kassel.

Im Deutsch-Französischen Krieg 1870/71 nahm Sobbe an den Schlachten von Weißenburg, Wörth und Sedan, der Beschießung von Pfalzburg sowie an der Belagerung von Paris teil. Für sein Verhalten erhielt er beide Klassen des Eisernen Kreuzes.

Am 19. August 1872 kam er dann in den Generalstab der 21. Division, wurde am 31. Dezember 1873 in den Großen Generalstab versetzt und hier am 18. Januar 1875 zum Oberstleutnant befördert. Als solcher folgte am 1. Juni 1875 seine Ernennung zum Chef des Generalstabes des XIII. (Königlich Württembergisches) Armee-Korps in Stuttgart. Ein knappes Jahr nach seiner Beförderung zum Oberst wurde Sobbe am 11. Februar 1879 Kommandeur des Oldenburgischen Infanterie-Regiments Nr. 91 und Anfang März mit dem Ritterkreuz des Königlichen Hausordens von Hohenzollern ausgezeichnet. Am 24. Januar 1882 übernahm er als Chef den Generalstab des VIII. Armee-Korps in Koblenz und stieg dort zwei Jahre später zum Generalmajor auf. Als solcher war Sobbe vom 1. Juni 1885 bis 9. August 1888 Kommandeur der 40. Infanterie-Brigade sowie Oberbefehlshaber über die im Herzogtum Braunschweig stehenden Truppen. Noch vor Ablauf seiner Dienstzeit dort wurde Sobbe am 4. August 1888 zum Generalleutnant befördert. Er erhielt dann das Kommando über die 1. Garde-Division in Berlin und am 21. Januar 1889 durch die Verleihung des Großkreuzes des Ordens Heinrichs des Löwen gewürdigt. Den Großverband gab Sobbe am 3. November 1890 ab und wurde dann zum Gouverneur von Straßburg ernannt. In dieser stellung erhielt er anlässlich des Ordensfestes im Januar 1891 den Kronenorden I. Klasse mit Schwertern.

Unter Verleihung des Roten Adlerordens I. Klasse mit Eichenlaub wurde Sobbe am 16. Januar 1892 mit Pension zur Disposition gestellt. Wilhelm II. verlieh ihm am 2. September 1892 den Charakter als General der Infanterie. Außerdem erhielt er die Erlaubnis zum Tragen der Uniform des Garde-Schützen-Bataillons.

Seine letzte Ruhestätte befindet sich nach Umbettung auf dem Südwestkirchhof Stahnsdorf.

Familie
Sobbe hatte sich am 22. Februar 1866 in Berlin mit Pauline Dietz (1844–1904) verheiratet. Aus der Ehe ging mehrere Kinder hervor, darunter der spätere deutsche Generalmajor Dietrich von Sobbe (1868–1939), der selbst unvermählt blieb.

Literatur
 Berlin und die Berliner. Leute, Dinge, Sitten, Winke. Karlsruhe/Bielefeld 1905. Reprint DNB
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 10, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1942], , S. 384–386, Nr. 3283.
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Adeligen Häuser 1942, B (Briefadel), Jg. 34. Zugleich Adelsmatrikel der Deutschen Adelsgenossenschaft, Justus Perthes, Gotha 1941, S. 506.

Einzelnachweise

General der Infanterie (Königreich Preußen)
Person im Deutschen Krieg
Person im Deutsch-Französischen Krieg
Gouverneur (Preußen)
Ritter des Königlichen Hausordens von Hohenzollern
Träger des Roten Adlerordens 1. Klasse
Träger des Preußischen Königlichen Kronenordens 1. Klasse
Großkreuz des Ordens Heinrichs des Löwen
Adliger
Deutscher
Geboren 1835
Gestorben 1918
Mann

Ludwig von Sobbe


The Statuto Albertino (English: Albertine Statute) was the constitution granted by King Charles Albert of Sardinia to the Kingdom of Sardinia on 4 March 1848 and written in Italian and French. The Statute later became the constitution of the unified Kingdom of Italy and remained in force, with changes, until 1948. Charles Albert did not want to grant a Constitutional Charter so he attempted to maintain as much power as he could even though the Statute marked the end of his absolute monarchy.

Background

The Statute was proclaimed only because of concern at the revolutionary insurrection agitating Italy in 1848. At the time, Charles Albert was only following the example of other Italian rulers, but his Statute was the only constitution to survive the repression that followed the First War of Independence (1848–49). The Statute remained the basis of the legal system after Italian unification was achieved in 1860 and the Kingdom of Sardinia became the Kingdom of Italy. Even though it suffered deep modifications, especially during the fascist government of Benito Mussolini (who ruled with the tacit approval of King Victor Emmanuel III), the Statute lasted mostly unaltered in the structure until the implementation of the republican constitution in 1948, which superseded several primary features of the document, with specific regard to those of monarchical nature.

Provisions

Preamble
The preamble of the Statute consists of an enacting formula that reaffirms the authority of the King, in the context of the unrest that was sweeping across Europe and the Kingdom, by stating:

CARLO ALBERTO, by the grace of God, KING OF SARDINIA, OF CYPRUS, AND OF JERUSALEM Etc., Etc., Etc.With regal loyalty and fatherly love We come today to accomplish what We had announced to Our most beloved subjects with Our proclamation of the 8th of the February last, with which We wanted to demonstrate, in the midst of the extraordinary events which  surround the country, how Our confidence in them increases with the gravity of the circumstances and, heeding only of the impulses of Our heart,  how determined is Our intention to adapt their destiny to the spirit of the times,  for the interest and for the dignity of the Nation.

Having considered the broad and strong representative institutions contained in the present Fundamental Statute to be the most certain means of  redoubling with the links of indissoluble affection that bind to Our Italian Crown a  People who have given Us so many proofs of faith, of obedience and of love, We have determined to sanction it and to promulgate it, in the faith that God will bless Our intentions, and that the free, strong and happy Nation will always show itself  ever more worthy of its ancient fame and will deserve a glorious future. For this reason, by  Our certain Royal authority, having had the opinion of Our Concil, We have ordered and We do order with the force of  Statute and fundamental Law, perpetual and irrevocable from the Monarchy, that which follows:

The State (Articles 1–23)

The Statute starts by establishing Roman Catholicism as the sole state religion while freedom of religion was granted for all existing forms of worship, in conformity with the law (Article No.1). The Kingdom of Italy was a representative monarchy, with an hereditary crown, in accordance with the Salic law, which effectively limited succession to male members of the royal family (Article No.2). Legislative power was exercised collectively by the King, the Senate and the Chamber of Deputies (Article No.3). Executive power was vested in the King alone (Article No.5), who was declared to be "sacred and inviolable" (Article No.4).

Among the powers of the King were the capacity to
 declare war, as commander-in-chief of all the armed forces.
 conclude treaties of peace, of alliance, of commerce and others. He was required to notify the Chambers of these treaties except in circumstances where vital state interests and national security concerns forbade it. However, treaties entailing either a financial burden or changes in the territories of the State had to be ratified by the Chambers.
 appoint all state officials.
 sign bills into law and promulgate them, as well as issue the decrees and regulations necessary for their execution. The Article No.7 also gave the King the ability to withhold countersignature.
 propose new legislation, a power shared with the Chambers.  However, taxation and appropriations bills were required to originate in the Chamber of Deputies.
 annually convene the Chambers, prorogue them and dissolve the Chamber of Deputies, with the proviso that a new Chamber must be convened within four months of its dissolution.
 grant clemency and commute sentences.

The King reached majority at the age of eighteen. During his minority, the prince most closely related to him in accordance with the order of succession served as regent to the throne and tutor of the King, taking this last duty from the Queen Mother after the King turned seven. If that prince was younger than 21, these duties passed to the next in line, until the King reached majority. In the absence of male relatives, the Queen Mother served as regent. If there was no Queen Mother, the ministers were required to convene the Chambers within ten days to name a regent. The same procedures applied in the event of physical incapacity of the reigning King, but if the crown prince was already of age, he automatically became regent.

The Statute established the economic benefits and privileges of the Crown and the members of the royal family, reaffirming also the King's ownership of His assets, which included royal palaces, villas and gardens, as well as all His personal properties. Of these assets the Statute mandated an inventory to be compiled and regularly updated by the responsible Minister.

During the coronation, the King was required to swear before both Chambers to act in accordance with the Statute, while the regent was required to swear loyalty to the King and the Statute.

The Rights and Duties of Citizens (Articles 24–32)

The Statute declared all citizens equal before the law, with equal civil and political rights regardless of ranks and titles, and made all citizens eligible for civil and military offices, except for the restrictions provided by the law.  All citizens were required to pay taxes in proportion to their possessions.

The Statute did not explicitly exclude women from the right to vote (Article No.24), this led to controversies as Courts disagreed with each other until the precedent of the Supreme Court forbidding women to vote.

The Statute granted the rights of habeas corpus, guaranteeing personal liberty and inviolability of the residence. Nobody could be arrested or brought to trial, or have his home searched, except in those cases and in the manners prescribed by the law. All properties were inviolable. However, if public interest mandated it, citizens could be required to give up all or part of their property with due compensation and in accordance with the law.

Freedom of the press was granted, but the government was empowered to punish abuses of this freedom.  Moreover, the Statute granted the Bishops the sole authority to grant permission to print bibles, catechisms, liturgical and prayer books until 1870.  Citizens had the right to freely assemble, peacefully and unarmed (the right to keep and bear arms was not recognised), though the government could regulate this right in the interest of public welfare.  However, assemblies in public places were still subjected to police regulation.

Taxes could not be levied or collected without the consent of the Chambers and the King.  The public debt is guaranteed and every obligation of the State to its creditors had to be met.

The Senate (Articles 33–38)

Senators were appointed by the King for life, and had to be at least 40 years old. The Statute gave a list of different categories among which senators were chosen, with different criteria and requirements for each category. The list included Archbishops and Bishops of the State; Presidents and members of the Chamber of Deputies; Ministers of the State; Ambassadors and Special Envoys; Presidents, Attorneys and Councillors of the Court of Cassation, the Court of Accounts or the Appeal Courts; Generals and Admirals; State Councillors; Members of the Royal Academy of Science and of the High Council of Public Education; and other citizens who have distinguished themselves through their services, achievements and contributions. The Royal Princes were members of the Senate by right from the age of 21 onward, with full voting rights after the age of 25, sitting immediately after the President.

The President and the Vice-President of the Senate were appointed by the King, while the Secretaries were chosen by the Senate. By Royal decree, the Senate could be empowered to sit as a High Court of Justice to judge crimes of high treason and other crimes against national security, and to judge ministers accused by the Chamber of Deputies. In these circumstances, the Senate did not constitute a political entity and had only focus on the judicial affairs for which it was convened.

No senator could be arrested without an order of the Senate, except when they were apprehended in flagrante delicto.  The Senate had the sole authority to judge its members, and was also responsible for archiving royal births, marriages and deaths.

The Chamber of Deputies (Articles 39–47)

The Chamber of Deputies was popularly elected, and was composed of members chosen from their constituencies in conformity with the law. Deputies were required to be Italian subjects, at least 30 years old, enjoy civil and political rights and fulfill all other requirements established by the law. Deputies were elected for at least five years, unless the Chamber was dissolved before then, and they represented the nation as a whole, with no binding mandate from their individual constituencies.

The Chamber of Deputies elected its own President, Vice-President and Secretaries at the beginning of each session for its entire duration. If a Deputy ceased, for whatever reason, to fulfill his functions, new elections were required to be held in his constituency as soon as possible.

No Deputy could be arrested while the Chamber is in session, except when apprehended in flagrante delicto, nor could he be brought before a court in a criminal proceeding without the prior consent of the Chamber. A Deputy could not be arrested for indebtedness while the Chamber was in session, nor during the three weeks immediately preceding and following a session.

The Chamber had the right to impeach the King's Ministers and bring them to trial before the High Court of Justice, which was the Senate.

Provisions Common to Both Chambers (Articles 48–64)

The sessions of the Chambers were required to start and finish at the same time. Any meeting of one chamber convened while the other was out of session was illegal, and its proceedings were null and void.

Before taking office, Senators and Deputies took an oath to be loyal to the King, to loyally observe the Statute and the laws of the State, and to exercise their functions with the sole aim of the inseparable good of the King and of the nation.

Senators and deputies served without pay. They could not be held accountable for opinions expressed and votes given in the Chambers. Sittings of the Chambers were public, but they could deliberate in closed session when requested in written form by ten members.

An absolute majority of members of each chamber had to be present for the sitting to be legal. Deliberations were taken by majority vote. All bills had to be examined by the committees, and had to be approved article by article by both Chambers before being transmitted to the King for his approval. If a bill was rejected in either Chamber or vetoed by the King, it could not be reintroduced during the same session.

Every citizen over the age of 21 had the right to send petitions to the Chambers by way of the proper authorities. The petitions were then examined by the Chambers through their committees to determine if they were worthy of consideration. If they were considered worthy, they were sent to the responsible Minister or offices. The Senate and Chamber of Deputies could only hear from their own Members, the Ministers and the Government's Commissioners. Each Chamber had the sole authority to judge the validity and eligibility of its own members, and to establish its own internal rules regarding the exercise of its functions.

No one could be a Senator and a Deputy at the same time. Voting could be done by standing and sitting, by division into groups or by secret ballot, the last being mandatory while voting on a bill in its entirety, or on provisions personally concerning the Members.

Italian was defined as the working language of both chambers. However, members could use French if they represented areas in which it is used, or in response to the same.

The Ministers (Articles 65–67)

The King appointed and dismissed the Ministers. They could not vote in either Chamber unless they were members. They had the right of entrance to both Chambers and the right to speak upon request. Ministers were legally responsible for government acts, and all laws and acts had to be countersigned by a Minister in order to take effect.

Originally, while ministers were legally responsible to the Chambers, they were politically responsible only to the King. However, as the power and prestige of the Chambers grew over the years, it became virtually impossible for a King to appoint a ministry entirely of his own choosing, or keep it in office against the express will of the Chambers. As a result, it became a well-established convention that ministers were both legally and politically responsible to the Chambers, notwithstanding the Statuto's provision that the King alone held executive power. This convention was so firmly established that when Benito Mussolini consolidated his power, he passed a law explicitly stating that he was not responsible to the Chambers.

The Statute granted the King the power to appoint and dismiss ministers (Article 65). They could not, in theory unlike in practice, be removed by anyone apart from the King because executive power belonged to the King alone (Article 5); Victor Emmanuel III was the first and the last to make use of the large might of this provision by appointing Mussolini and letting it be known he would not dismiss him if the Chambers withdrew confidence from him.

The Judiciary (Articles 68–73)
The King appointed all judges, who administered justice in his name. Except for cantonal judges, judges were irremovable after three years of service.

The Statute provided for the retention of all courts, tribunals, and judges that existed at the time it came into force. The judicial organization could only be altered by legislation. No one could be withdrawn from his ordinary legal jurisdiction. Consequently, no extraordinary tribunals or commissions could be created.

Proceedings of tribunals in civil matters and hearings in criminal matters were public, in conformity with the law. The courts did not exercise judicial review, as the interpretation of laws was the responsibility of the legislature.

General Provisions (Articles 74–81)
The law regulated the institutions of the Provinces and Comuni, as well as their districts. The law also regulated the military service and the communal militia. All laws contrary to the Statute were declared void.

The State retained the flag and the existing Orders of Knighthood, with their privileges in their own institutions, while the King could create new Orders and establish their statutes. Titles of nobility were maintained by those with a right to them, while the King could confer new ones. No one could receive decorations, titles, or pensions from a foreign power without the authorization of the King.

Transitory Provisions (Articles 82–84)
The Statute took effect on the day of the first meeting of the Chambers, which was required to take place immediately after the election. Until then, public service was provided by urgent and sovereign dispositions in the forms that were followed before the adoption of the Statute.

For the execution of the Statute, the King reserved the right to make laws on the press, on the elections, on the communal militia and the rearrangement of the State Council. Until the publication of the laws on the press, the previous laws remained in effect.

The Ministers were appointed and responsible for the execution and the full observance of the transitional dispositions.

Reactions
The subjects of the Kingdom celebrated for the first time the grant of the Constitution on 27 February 1848 but the day of celebration later became the first Sunday of June. This national day originally meant to represent the achievement of liberty but by time the national day was seen as a celebration to the monarchy itself, and continued to be seen in the same way even after Benito Mussolini acquired power.

See also
Constitution of Italy
Lateran Treaty

References

External links
Text of the Statute
Text of the Statute
Text of the Statute (annotated PDF translation)

19th century in Italy
1848 in Italy
1848 in law
Legal history of Italy
Italy
Kingdom of Sardinia
1848 in the Kingdom of Sardinia
Constitution of Italy
1848 documents
Italian constitutional law

Statuto Albertino


أسطورة سبايرو: فجر التنين (The Legend of Spyro: Dawn of the Dragon) لعبة فيديو تعتبر الجزء العاشر من سلسلة سبايرو والثالث والأخير من إسطورة سبايرو، اصدرت اللعبة في 21 أكتوبر2008 على أجهزة البلايستايشن 2 والبلايستايشن 3 وعلى جهاز الوي والأكس بوكس 360.

روابط خارجية

مراجع

انظر أيضا
 سبايرو (سلسلة)

ألعاب أكتيفجن
ألعاب الهاتف المحمول
ألعاب إكس بوكس 360
ألعاب بلاي ستيشن 2
ألعاب بلاي ستيشن 3
ألعاب حركة-مغامرات
ألعاب سبايرو
ألعاب سييرا إنترتينمنت
ألعاب فيديو 2008
ألعاب فيديو تعاونية
ألعاب فيديو فردية وجماعية
ألعاب فيديو مطورة في أستراليا
ألعاب فيديو مطورة في الولايات المتحدة
ألعاب فيديو مطورة في فرنسا
ألعاب فيديو نهاية العالم
ألعاب منصات ثلاثية الأبعاد
ألعاب نينتندو دي أس
ألعاب وي
تتمة ألعاب فيديو
تنانين خيالية
سيناريوهات نهاية العالم

أسطورة سبايرو: فجر التنين


ක්‍රි.ව 4 වන සියවසේ මැද භාගය වන තෙක් අතීත ක්‍රිස්තියානි සභාව ග්‍රික පරණ තෙස්කම්න්තුව (Septuagint) ආගමික පෙළපොත ලෙස භාවිතයට ගන්නා ලදි. එම වකවානුව කුළදි ග්‍රික භාෂාව රෝමානු අධිරාජ්‍යයේ සහ සභාවන්හී ප්‍රධාන භාෂාවද විය. ක්‍රිස්තියානු පියවරු (Curcle Fathers) ග්‍රීක් පරණ තෙස්තමේන්තුවද ග්‍රීක තෙස්තමේන්තුවෙහි සදහන් බාහෝ සිදුවිම්ද  සඳහන් කර ඇත.

කෙසේ නමුත් ක්‍රි.ව 400 වන සියවසේ දි ජෙරොම් (Jerom) පවසන ආකාරයට පැරණි ග්‍රික තෙස්තමේන්තුවෙහි පැරණි හීබෙදු නොමැති බවයි. එ නිසා ඔහු දේවස්ථානයට එඑරෙහි වෙමින් පැරණි හිබෙද්‍ර බයිබලය ලතින් භාෂධාවට පරිවර්තව කළේය. එහුගේ මෙම ක්‍රියාව එගස්ටින් (Augustine) වැනි ඔහුගේ සමකාලිකයන්ගේ දැඩි දෝෂාදර්ශනයට හේතුවුවත් කාපලයටකට පසුව ජෝරරෝමගේ හිබෞද්‍ර බලිබලයෙන් ලතින් පරිවර්තනය පිළිගැනිමට ලක්විණි.

පෙරදිග දේවස්ථාන විශ්වාස කරනා අන්දමට අනෙකුත් භාෂාවන්ට පැරණි ග්‍රීක තෙස්තමේන්තුව අනුසාරයෙන් හීබ්‍රෑ බයිබලය පරිවර්තනය කර ඇත. කෝන්ස්තිනෝපලයේ කෙඩොක්ස් පල්ලිය (Orthodoxy church of Constantinople) ග්‍රිසියේ දේවස්ථාවනය (Churches of Greec) සහ සයිප්‍රසයේ ඔකඩොක්ස් දෙවස්ථානය (Cypriot Orthodox Churches) අදටත් ග්‍රීක පැරණි තෙස්තමේන්තුවෙන් පරිවර්ථනය නොකරනන ලද මුල් පිටපත අනුසාරයෙන් දේව වමෙහෙයන් පවත්වනු ලබයි. වර්තමානයෙහි නව තෙස්තමේන්තුව සම්බන්ධයෙන් ගැටළු ඇති වු සැම අවස්ථාවකදිම පැරණි ග්‍රීක තෙස්තමේන්තුව අනුසාරයෙන් ගැටළු සදහා පිළිතුරැ සෙවිම සිදු කරයි.

ඇමරයික් (Aramic) බයිබලයෙහි ඇති බොහෝ වැනි ග්‍රීක පැරණි ඇස්තමේන්තුවට සම්බන්ධ වාක්‍ය වේ. මේ අනුව පෙනී යන්නේ බොහ් භාෂා විද්වතුන් පැරනි ග්‍රීක තෙස්තමේන්තු අනුසාරයෙන් කොට ගෙන වෙනත් භාෂාවන්ට පැරණි හිබෛෟ බලයිබලය පරිවර්තනය කර ඇති බවයි.

නව තෙස්තමේන්තුවෙහි සහ පැරණි තෙස්තමේන්තුවෙහි සදහන් විස්තර අනුව නව ග්‍රීක තෙස්තමේන්තුව නිවරදි බවට 94% පිළිගන්නා අතර 4% පමණ හීබෲ පිට‍පතෙන් සදහන් කරැණු නිවැරදි බව පිළිගනි.

සටහන්

පුරාණ ගිවිසුම


Diese Liste enthält alle Episoden der zweiten Staffel der US-amerikanischen Comedyserie Malcolm mittendrin, sortiert nach der US-amerikanischen Erstausstrahlung. Sie wurden vom 5. November 2000 bis zum 20. Mai 2001 auf dem US-amerikanischen Sender Fox gesendet und dabei durchschnittlich von etwa 14,5 Millionen Zuschauern gesehen. Die deutschsprachigen Erstausstrahlungen sendete ProSieben vom 26. Januar 2002 bis zum 13. Juli 2002.

Episoden

DVD-Veröffentlichung
Die zweite Staffel von Malcolm mittendrin wird voraussichtlich Mitte 2012 in Großbritannien veröffentlicht werden. Bereits für den Herbst 2003 war eine Veröffentlichung in den USA angekündigt, scheiterte aber an den hohen Kosten für die Musikrechte.

Weblinks

Anmerkung

Einzelnachweise

Staffel einer Fernsehserie
02

Malcolm mittendrin/Staffel 2


New Jersey, NJ ya da Türkçe adıyla Yeni Jersey, ABD'nin eyaletlerinden birisidir. Ülkenin doğu kıyısının orta kesimlerindeki eyalet New York, Pensilvanya ve Delaware ile komşudur. ABD'nin en küçük eyaletlerinden olan NJ, New York Manhattan adasına 2 tünel ve 1 asma köprüyle bağlanmıştır. Eyaletin bazı kesimleri coğrafi olarak New York ve Philadelphia metropolitan alanları içinde bulunmaktadır.

Yüz ölçümünün büyük bir bölümünün yeşilliklerle kaplı olması ve birçok orman barındırması sebebiyle Yeşil Eyalet veya tam kelime çevirisiyle Bahçe Eyalet (Garden State) takma ismi verilmiştir.

2800 yılı aşkın bir süredir Kızılderililere ev sahipliği yapan New Jersey'de Avrupalıların yerleşimleri 1600'lü yılların başlarına dayanır. Bölgeye ilk gelen Avrupalılar İsveç ve Hollanda'dan yola çıkmışlardı. Eyaletin ismi ise Manş Denizi'ndeki adalardan en büyüğü olan Jersey Adası'ndan gelmektedir. Daha sonra bölgenin kontrolünü ele geçiren İngilizler burayı New Jersey Kolonisi adıyla yönetmeye başladılar. Koloni Amerikan Bağımsızlık Savaşı sırasında önemli savaşlara sahne oldu. George Washington koloni güçlerinin kışlık karargahını iki defa Morristown'da kurmuştu. 19. yüzyılda ise Paterson ve Trenton gibi şehirler Endüstri Devrimi'nin Kuzey Amerika'daki ilk odakları arasında yer aldılar. New Jersey'in Boston, New York, Philadelphia, Baltimore ve Washington gibi büyük metropollere yakın oluşu 1950'lerden bugüne kadar hızlı bir büyümeyi de ateşleyen olgu oldu. 2008 itibarıyla, New Jersey'de diğer tüm eyaletlerden daha fazla milyoner yaşamaktadır.

Coğrafi özellikler
New Jersey'in kuzey ve kuzeydoğusunda New York; doğusunda Atlas Okyanusu; güneyinde ve güneybatısında Delaware; ve batısında Pensilvanya bulunuyor.

Coğrafi özellikler ve nüfus dağılımı göz önünde bulundurulduğunda New Jersey'in beş bölgeye ayrılabileceği söylenebilir. Kuzeydoğu New Jersey, New York metropolitan alanı içinde kalır ve burada yaşayanların bir kısmı çalışmak için her gün New York'a giderler. Kuzeybatı New Jersey, kuzeydoğu bölgesine nazaran daha ormanlık, dağlık ve kırsal bir alandır. Atlantik sahili kesimi yaşam ve yerleşim özelliklerinin büyük kısmını Atlas Okyanusu sahilinden alır. Güneybatı New Jersey, Philadelphia metropolitan alanı içinde kalır ve Delaware Vadisi'nin bir parçasıdır. Beşinci kesim olan iç bölge ise eyaletin güney bölümünün iç kısımlarını kaplar ve büyük ölçüde karışık çam ve meşe ormanları ile kaplıdır. Bu kesimin nüfus yoğunluğu eyaletin diğer bölümlerine göre çok daha düşüktür.

Eyaletin en yüksek rakımına Montague'de 550 metre'de ulaşılır.

New Jersey'in başlıca akarsuları arasında Hudson Nehri, Delaware Irmağı, Raritan, Passaic, Hackensack, Rahway, Musconetcong, Mullica, Rancocas, Manasquan, Maurice ve Toms çayları sayılabilir.

İklim
New Jersey'e nispeten nemli bir karasal iklim hakimdir. Eyaletin güney ucunda ise nemli bir tropik-altı iklimden söz edilebilir.

Yazlar oldukça sıcak ve nemlidir. Bu mevsimde 26-30 °C ila 15-21 °C arasında değişen sıcaklıklar görülür. Her yaz 32 °C'yi aşan sıcaklıklara rastlanan 18-25 gün de yaşanır. New Jersey kışları çoğunlukla soğuk geçer. Eyaletin güney kısımlarında ise daha yumuşak bir kış yaşanır. Bahar ve güz aylarında ise değişken hava durumları gözlemlenebilir.

Eyalete düşen ortalama yıllık yağış miktarı 1100 mm civarındadır. Her ay yaklaşık 6-9 gün yağış görülür ve Kasım ortalarından Mart'a kadar toplamda 38 ila 78 cm arasında değişen kar yağışları yaşanır.

20. yüzyıl boyunca ve 21. yüzyılın şimdiye kadar geçen döneminde New Jersey'i etkisi altına alan çeşitli hava olayları arasında Floyd Kasırgası gibi tropik fırtınalar nadir de olsalar dikkat çekmektedir.

Tarih
Yaklaşık 180 milyon yıl önceki Jura Devrinde New Jersey Kuzey Afrika ile komşuydu. Apalaş Dağları Kuzey Amerika ile Afrika kıtalarının çarpışması sonucu ortaya çıktı. 18.000 yıl önce ise Buzul çağı sırasında buzullar New Jersey'e kadar ulaştı. Bu buzulların iklimin tekrar ısınmasıyla geri çekilmesi sırasında Passaik Buzul Gölü'nün yanı sıra birçok nehir ve bataklık da oluştu.

Avrupalılar bölgeye ayak bastıklarında New Jersey'de yerleşik gruplar Lenape kabileleriydi. Bu kabileler küçük çiftçilikle de uğraşan avcı-toplayıcı bir halktı. İlk karşılaştıkları Avrupalılar Hollandalı olan Lenape'lerin bunlarla ilişkileri genelde kürk ticareti temelinde gelişiyordu.

Koloni dönemi
İlk zamanlarından beri New Jersey etnik ve dini çeşitliliği ile dikkat çeken bir bölge olmuştur. Çeşitli Protestan gruplar eyalet sınırları içinde bir arada yaşarlar. Bu renkli yapının temellerinin atıldığı koloni döneminde New Jersey tarıma dayalı kırsal bir bölge olarak kaldı. Üstelik bu dönemde ticari ölçekte tarım faaliyetlerine de nadiren rastlanmıştır. Burlington ve Perth Amboy'un özellikle New York ve Philadelphia ile yapılan ticarette önemli rol oynayan limanlar olarak öne çıktığı dönemde eyaletin verimli toprakları ve dini açıdan toleransa dayalı siyasi tutumu hızlı bir nüfus artışını da beraberinde getirdi. Bunun bir sonucu olarak 1775 yılına gelindiğinde New Jersey'in nüfusu 120.000 seviyesine gelmişti.

17. yüzyılın başlarında bölge Hollanda'nın bir kolonisi halindeydi. Ancak 1664 yılında Richard Nicolls komutasındaki bir İngiliz filosu o günkü adıyla New Amsterdam limanına girip fazla direnişle karşılaşmadan bugünün New York'unu ele geçirdiğinde bölge tümüyle el değiştirdi ve İngiltere'nin bir kolonisi haline geldi.

Sonradan II. James adıyla İngiltere tahtına geçecek olan York Dükü Hudson nehri ile Delaware ırmağı arasında daha sonra New Jersey haline gelecek olan bölgenin idaresini George Carteret ve John Berkeley'e verdi.

Bu dönemde bölgeye yerleşimler genelde New England kolonisinden gelenlerden oluşuyordu. Genelde New York kolonisinin gölgesinde kalan bölge bu dönemde diğer koloniler kadar ön plana çıkmamıştır.

Bağımsızlık Savaşı dönemi

New Jersey İngiliz yönetimine karşı ayaklanan 13 koloni'den biridir. 2 Temmuz 1776'da kabul edilen anayasa ile eyalet bağımsızlığını ilan etmiştir.

New Jersey'i temsilen Richard Stockton, John Witherspoon, Francis Hopkinson, John Hart ve Abraham Clark, Amerika Birleşik Devletleri'nin Bağımsızlık Bildirgesi'ni imzalayan kişiler arasında yer almışlardır.

Amerikan Bağımsızlık Savaşı sırasında İngiliz ve Amerikan orduları New Jersey'den defalarca geçmiş ve burada önemli çatışmalara girmişlerdir. 25 Aralık 1776'da George Washington komutasındaki Amerikan birlikleri Delaware ırmağını geçerek Trenton Muharebesi'nde İngilizlere bağlı bir orduyu yenilgiye uğratmıştır. Yaklaşık bir hafta sonra da İkinci Trenton Muharebesi Cornwallis komutasındaki İngiliz birliklerinin durdurulduğu önemli bir zafer olarak Amerikan tarihindeki yerini almıştır.

1783 yazında Amerikan Kongresi Princeton, New Jersey'de toplanarak burayı dört aylığına ülkenin başkenti statüsüne getirmiştir. Kongrenin buradaki toplantısı sırasında bağımsızlık savaşını sona erdiren Paris Anlaşması'nın imzalandığı haberi ulaşmıştır.

New Jersey ABD Anayasasını onaylayan üçüncü eyalet olmuştur. 20 Kasım 1789'da ise Amerikan Haklar Bildirgesi'ni ilk onaylayan eyalet yine New Jersey olmuştur.

19. yüzyıl
15 Şubat 1804'te köleliği kaldıran son kuzey eyaleti New Jersey oldu. 1844'te eyaletin ikinci anayasası kabul edildi ve yürürlüğe girdi. Bu anayasa ile ilçelerin sınırları ve statülerinde bazı değişiklikler yapıldı. 1776 anayasasına göre valinin yetkileri artırılmışsa da 1844 anayasası valiye ya da halka karşı sorumlu tutulmayan birçok resmî makam oluşturmasıyla valinin artırılan gücünü de dengelemiş oldu. Bu anayasaya göre vali arka arkaya iki kez seçilememek kaydıyla üç yıllık periyotlar için seçiliyordu.

Bağımsızlık savaşının aksine Amerikan İç Savaşı sırasında belli başlı muharebelerden hiçbiri eyalet sınırları dahilinde gerçekleşmedi. Buna rağmen 80.000 kadar New Jersey'linin Kuzey saflarında savaşa katıldığını da vurgulamak gerekir.

Endüstri Devrimi sırasında Paterson gibi şehirler büyüyüp geliştiler. Bu dönemden önce büyük ölçüde tarıma dayalı olan eyalet ekonomisi 19. yüzyıl ortalarından itibaren endüstri temelinde yeniden yapılanmaya gitti. Tekstil ve ipek endüstrilerini Thomas Edison'un icatlarını üreten imalat sanayi takip etti. Bu dönemde ulaşım ağı lokomotif ve buharlı gemilerin de kullanılmaya başlanması ile önemli ölçüde geliştirildi.

Demir madenciliği de 1800'lü yılların ortalarından sonlarına kadarki dönemde New Jersey için önemli bir sektördü. Mt. Hope, Mine Hill ve Rockaway Valley madenleri yeni yerleşim yerleri ve canlı bir ekonominin temellerini atarken aynı zamanda Morris Kanalı'nın da inşası için en önemli etkenlerden biri oldu.

20. yüzyıl

İki dünya savaşı sırasında da New Jersey savaş sanayinin önemli merkezlerinden biriydi. Bu dönemlerde özellikle deniz araçları inşası en ön planda gelen endüstri kollarından biri haline geldi. Büyük savaş gemileri, kruvazörler ve destroyerler hep New Jersey'deki tersanelerde üretiliyorlardı. Bunların yanında yine New Jersey'de bulunan Fort Dix, Camp Merritt ve Camp Kilmer savaşa giden Amerikan askerlerine eğitim vermek ve çeşitli ihtiyaçlarını gidermek için kurulan askeri merkezlerdi. New Jersey Soğuk Savaş yıllarında da ABD savunması için önemli bir bölge olmaya devam etti. New York ve Philadelphia'yı korumayı amaçlayan 14 Nike füzesi bataryası New Jersey'de bulunuyordu. Ayrıca New Jersey'deki tersaneler de ABD Deniz Kuvvetleri için önemlerini sürdürdüler.

New Jersey 1920'li yıllarda zengin ve canlı bir eyaletken 1929 Dünya Ekonomik Bunalımını takip eden dönemde bu zenginliğini büyük ölçüde yitirdi. Yine bu dönemde Lakehurst yakınlarında Hindenburg adlı zeplinin alev alması tarihe Hindenburg Felâketi adıyla geçti.

1960'larda ise ülke genelindeki siyah-beyaz çatışmasının yansımaları New Jersey'de de görüldü.

Demografik özellikler

Eyalet nüfusu
Resmî tahminlere göre 1 Temmuz 2006 itibarıyla New Jersey'in nüfusu 8.724.560'tir. Bu 2000 yılındaki sayıma göre %3,7'lik bir artışa tekabül eder. Doğal yollardan 254.766 kişi artan (705.812 doğum, 451.046 ölüm) nüfus göç yoluyla da 79.211 kişi yükselmiştir. ABD dışından ülkeye göç edenlerin sayısı 357.111 kişi iken, ülke içi göçlerle eyalet 277.900 sakinini yitirmiştir. Eyalette ABD dışında doğmuş 1.6 milyon kişi yaşamaktadır. Bu da toplam nüfusun %19.2'sidir.

2006 itibarıyla New Jersey ABD'nin en kalabalık 11. eyaletidir. Ancak küçük yüzölçümü nedeniyle nüfus yoğunluğu sıralamasında kilometrekareye düşen 453 kişi ile birinci sıradadır. Yine de bu yoğun nüfusun eyalet topraklarına homojen bir biçimde dağıldığını söylemek mümkün değildir.

Irk, etnisite ve köken
New Jersey dini ve etnik farklılıkların en yaygın olarak rastlandığı eyaletlerden biridir. New York'tan sonra en büyük Yahudi Amerikalı nüfusunu barındıran eyalette ayrıca Michigan'ın ardından en büyük Müslüman nüfus, oransal olarak en büyük üçüncü Doğu Asya kökenli nüfus ve yine oransal olarak en büyük üçüncü İtalya kökenli nüfus yaşamaktadır. Ayrıca siyahlar ve latin kökenli Amerikalılar da eyalet nüfusunun kayda değer yüzdelerini oluştururlar. Ayrıca en büyük ikinci Hindistan kökenli Amerikalı nüfusu da yine New Jersey'de yaşar.

Eyalet nüfusunun içinde şu kökenlerden gelenler en büyük beş grubu oluşturmaktadır: İtalya (%17,9), İrlanda (%15,9), Afrika (%13,6), Almanya (%12,6), Polonya (%6,9).

Newark ve Camden ülkedeki en fakir şehirler arasında yer alır. Ancak buna rağmen New Jersey'de hane başına düşen gelir medyanı ülkenin en yüksek ikinci değerine ulaşmaktadır. Bu durumun açıklaması New Jersey'in New York ve Philadelphia'nın banliyölerini kapsamasında yatar.

Eyalette farklı dilleri konuşan toplulukların dışa kapalı cemaatlerinin yaşadığı büyük boyutlu bölgelere rastlamak mümkündür. Bunlar arasında başta gelenleri sırasıyla:
 İspanyolca konuşulan Hudson County yerleşimleri, özellikle de Union City.
 Brezilya Portekizcesi'nin yaygın biçimde konuşulduğu Newark.
 Hudson ve Essex County'de yoğun biçimde İtalyanca konuşulan bölgeler.

Eyalet nüfusunun %6,7'si 5, %24,8'i 18 yaşın altındadır. %13,2 ise 65 yaş ya da daha yukarıdadır. Nüfusun yaklaşık olarak %51,5'ini kadınlar oluşturmaktadır.

2000 yılındaki nüfus sayımına göre 5 yaşından büyük nüfusun %12,31'i İspanyolca, %1,48'i ise İtalyanca konuşmaktadır.

Din

2010'da yayınlanan Association of Religion Data Archives (Din ve Veri Arşivleri Derneği) verilerine göre 3.235.290 kişi Roma Katolik Kilisesi'ne, 160.666 kişi İslam'a ve 138.052 kişi Birleşik Metodist Kilisesi'ne göre yaşamını sürdürmektedir.

Ekonomi

ABD İktisadi Analizler Bürosu New Jersey'in 2004 yılı eyalet gayrı safi hasılasını 416 milyar dolar olarak tahmin etmektedir. Eyalet aynı yıl kişi başına düşen gelir sıralamasında ise ülke ortalamasının %26 üzerindeki 41.636 dolar ile 50 eyalet arasında ikinci sıraya oturmuştur. Medyan hane gelirinde ise 66.752 dolar ile New Jersey birinci sıradadır.

Eyalet bütçesinin 1 Temmuz 2008'de başlayacak mali yılda 3 milyar dolara varan bir bütçe açığı ile karşı karşıya kalması beklenmektedir.

New Jersey'de yedi dilime göre %1,4 ila %8,97 arasında değişen oranlarda alınan gelir vergisinin yanı sıra %7 oranında da katma değer vergisi alınmaktadır. Bu vergi ilaç, bazı gıda maddeleri, kürk dışındaki giyim eşyaları, ayakkabılar ve evlerde kullanılan bazı kâğıt ürünlerinden alınmamaktadır. Eyalette 30 kadar belediye kentsel girişim alanı olarak belirlenmiştir ve buralarda KDV oranı %3,5'tir.

New Jersey'deki tüm gayrı menkullerden emlak vergisi alınmaktadır. Eyalette ayrıca veraset ve intikal vergisi uygulaması da mevcuttur.

New Jersey ABD'de federal hükûmete ödediği vergilerle federal hükûmetin bölgeye yaptığı harcamalar arasındaki farkın oransal olarak en yüksek olduğu eyalettir. 2005 mali yılında New Jersey'li vergi mükellefleri federal hükûmete 77 milyar dolar vergi verirken karşılığında sadece 55 milyar dolar tutarında federal hükûmet harcaması New Jersey'e yönelmişti.

Sanayi

New Jersey'nin ekonomisi çok yönlüdür ancak ilaç endüstrisi, biyoteknoloji, bilgi teknolojisi, finansal hizmetler, kimyasal geliştirme, telekomünikasyon, gıda işleme, elektrikli cihazlar, basım, yayıncılık ve turizm merkezlidir.

New Jersey'nin tarımsal ürünleri fidanlık ürünleri, atlar, sebzeler, meyveler, kuruyemişler, deniz ürünleri ve süt ürünleridir.  Eyaletler arasında üretimde New Jersey yabanmersini 'inde ikinci, kızılcık ve ıspanak'ta üçüncü, dolmalık biber, şeftali ve marul'da dördüncü sıradadır. Eyalet, kuşkonmaz ekilen dördüncü en büyük dönümlük alanda hasat yapar.

New Jersey ekonomisinin temelini oluşturan sektörlerde bilim ve teknolojinin ağırlığı yüksektir. Johnson & Johnson, Sanofi-Aventis, Novartis, Pfizer, Merck, Wyeth, Hoffman-LaRoche, Bristol-Myers Squibb ve Schering-Plough gibi ilaç firmalarının; Verizon Wireless, Avaya, Alcatel-Lucent ve AT&T gibi telekomünikasyon şirketlerinin merkezleri New Jersey'dedir.

Eyaletin New York şehrine ve Philadelphia'ya yakın konumu nedeniyle konaklama alanında hizmet veren servis sektörü de gelişmiştir. Ayrıca perakende ticaret, eğitim ve gayrımenkul de yoğun faaliyet yaşanan alanlardır.

Newark Liberty Uluslararası Havalimanı ABD'nin yedinci en yoğun havaalanı olup dünyanın da en yoğun 20 havaalanı arasındadır.

Deniz nakliyatı da eyaletin stratejik konumu nedeniyle son derece gelişmiştir. Port Newark-Elizabeth Marine Terminali dünyanın ilk konteyner limanıydı ve hâlen de dünyanın en büyük konteyner limanları arasındadır.

Tabii kaynaklar
New Jersey'in en önemli tabii kaynağı çeşitli ticari merkezlere yakın konumudur. Gelişmiş ulaşım ağı sayesinde de ABD'deki tüketicilerin dörtte biri bir gecelik mesafede bulunmaktadır. Eyalet ayrıca Atlantic City gibi sahil yerleşimleri ile de turizm gelirleri sıralamasında 5. sıraya yerleşmiştir.

Üç yüzyılı aşkın bir süredir gelişen bölge buna rağmen hâlen yarı yarıya ormanlıktır. Kuzeydeki ormanlarda başlıca ağaç meşe, güneydeki ormanlarda ise çamdır. Jersey meşesi geçmişte gemi yapımında yoğun olarak kullanılmıştır.

Yer altı kaynakları açısından nispeten fakir olan eyalet buna karşın diğer eyaletlerden gelen madenlerin işlenmesi ve rafine edilmesi konusunda ilerlemiştir. Eyalette hâlen sürdürülen başlıca madencilik faaliyeti Franklin Furnace yakınlarındaki çinko üretimidir.

Eğitim

2020-2021 öğretim yılı itibarıyla eyalette 686 okul bölgesi faaliyetteydi. Bunlardan 599'u geleneksel devlet okulu bölgesi ve 87'si sözleşmeli okul bölgesiydi. New Jersey Eğitim Bakanlığı (NJDOE), 1.362.400 öğrencinin  kayıt sayısıyla 2000'lerin başından bu yana en az sayıda öğrencinin bölge okullarına kaydolduğunu bildirdi. Ancak bu sayıya evde eğitim gören veya eyalet dışı okullara giden öğrenciler dahil değildir.

Kültür

Genel
New Jersey, bir ABD kültür bağı olarak önemli bir rol oynamaya devam etti. Her eyalet gibi, New Jersey'in de kendi mutfak, dini topluluklar, müzeler ve şöhret salonları vardır.

New Jersey, FM radyo, sinema kamerası, lityum pil, ampul, transistör'ler ve elektrikli tren gibi modern buluşların doğum yeridir. Diğer bazı New Jersey buluşları ise şunlardır: araba içinde izlenen sinema, ekili yabanmersini, kızılcık sosu, kartpostal, boardwalk, fermuar, fonograf , tuzlu su şekerlemesi (ingilizce:saltwater taffy), zeplin, çekirdeksiz karpuz, bir denizaltı'nın savaşta ilk kullanılması ve dondurma külahı.

Mutfak
New Jersey, bölgede geliştirilen Taylor Jambonu, sloppy joe sandviçleri, domatesli turtalar, tuzlu su şekeri ve Texas wieners sosisli sandviçleriyle tanınır. New York Şehrinin mutfağının North Jersey mutfağında etkisi vardır ve Philadelphia mutfağında Güney Jerseyi etkiler.

Diner'ler yani küçük ve ucuz lokantalar New Jersey için ikoniktir. Eyalet, birçok lokanta üreticisine ev sahipliği yapar ve dünyanın herhangi bir yerinden daha çok, 600'ün üzerinde lokantası vardır.

New Jersey eyalet şarkısı olmayan tek eyalettir. "I'm From New Jersey" birçok web sitesinde yanlış bir şekilde New Jersey eyalet şarkısı olarak listelenir, ancak 1996'da New Jersey Sanat Konseyi önerilerini New Jersey Yasama Meclisi 'ne sunduğunda bu bir yarışmacı bile değildi.

New Jersey, Amerikan kültüründe  özellikle "Saturday Night Live" gibi New York merkezli televizyon programlarından gelen şakaların hedefidir. Akademisyen Michael Aaron Rockland, bunu New Yorkluların New Jersey'nin Orta Amerika'nın başlangıcı olduğu görüşüne bağlıyor. İki büyük Doğu Kıyısı şehri, New York City ve Philadelphia arasında uzanan New Jersey Turnpike da bir neden olarak gösterili çünkü eyalette dolaşan insanlar yalnızca sanayi bölgelerini görebilirler. Jersey Shore ve The Real Housewives of New Jersey gibi realite televizyon şovları, New Jersey kültürünün klişeleşmiş görüşlerini güçlendirdi ancak Rockland'da söylenen "The Sopranos" ve Bruce Springsteen'in müziği imajı daha olumlu olarak dışa yansıtır.

Ulaşım

Karayolları

New Jersey Otoyolu ABD'nin en çok bilinen ve en kalabalık eyaletlerarası yollarındandır. Paralı bir yol olan New Jersey Otoyolu Delaware ile New York'u ve genel olarak da doğu kıyısını bağlar.

Garden State Bulvarı daha çok eyalet içi trafiğin yükünü taşır ve eyaletin kuzey sınırındaki Montvale'den başlayarak en güneyindeki Cape May'e kadar 277,5 km boyunca uzanır. New York metropolitan alanı bu yolla Atlantic City'ye bağlanır.

New Jersey New York'a çok sayıda köprü ve tünelle bağlıdır. George Washington Köprüsü dünyadaki en yüksek trafik yoğunluğu olan köprüler arasındadır ve New Jersey'i New York'ta Manhattan'ın üst kesimlerine bağlar. Lincoln Tüneli yine Manhattan'a ulaşır. Holland Tüneli de New Jersey'i Manhattan'a (bu kez aşağı kesimlerine) bağlayan bir diğer yoldur. New Jersey ayrıca Staten adası'na da üç köprüyle bağlıdır. Bu köprülerden Goethals Köprüsü ayrıca New Jersey'den New York'ta Brooklyn'e de ulaşım sağlar.

Havaalanları
Newark Liberty Uluslararası Havalimanı ABD'deki en yoğun havaalanlarından biridir. Bu havaalanı New York ve New Jersey Liman İdaresi tarafından işletilmektedir. Bu idarenin kontrolü altındaki diğer iki önemli havaalanı olan John F. Kennedy Uluslararası Havalimanı ve LaGuardia Havalimanı ile birlikte New York Metropolitan alanının ulaşım altyapısında önemli bir rol oynar. Continental Airlines şu an için Newark Liberty Uluslararası Havaalanının en önde gelen kullanıcısıdır ve havaalanındaki terminallerden birini tek başına işletmektedir. Bu havaalanı ayrıca United Airlines ve FedEx'e de kargo taşımacılığı alanında hizmet verir. Havaalanına komşu demiryolu istasyonuyla Amtrak ve New Jersey Transit trenlerine de kolay ulaşım imkânı bulunmaktadır.

Daha küçük ölçekli iki havaalanı, Atlantic City Uluslararası Havalimanı ve Trenton-Mercer Havalimanı, New Jersey'de işleyen diğer önemli havaalanlarıdır. Ayrıca eyalette daha küçük havaalanları da özel ve ticari kullanımlar için hizmet vermektedir.

Demiryolu ve otobüs ağı

New Jersey Transit (NJ Transit) eyalet sathında geniş bir demiryolu ve otobüs şebekesi işletir. NJ Transit kamuya ait bir şirkettir ve Kuzey Jersey'deki bazı özel otobüs işletmelerinin birleşmesi ile oluşmuştur. 1980'lerin başlarında eyaletin kuzey ve orta kesimlerindeki yerleşimleri New York'a bağlayan banliyö trenleri işletmesini devralması ile çapı büyüyen şirket eyaletin değişik bölgelerine ulaşan 11 demiryolu hattı işletmektedir. NJ Transit trenlerinin varış noktası genellikle New York'taki Pennsylvania İstasyonu ya da Hoboken'deki Hoboken Terminalidir.

Liman idaresi de Hudson nehrini aşan hatlarla New Jersey'in kuzeyini New York'a bağlar. Bunun yanında eyaletin orta kesimlerinden ve Philadelphia yönüne uzan başka hatlar da işletmektedir.

Amtrak da New Jersey'i komşu eyaletlere ve ülkenin diğer köşelerine uzun mesafeli hatlarla bağlar. Bazı özel otobüs firmaları da eyalet bütçesinden aldıkları destekle faaliyetlerini sürdürmekte ve bilhassa Atlantic City odaklı kumarhane turizmine hizmet vermektedirler.

Feribotlar
New Jersey'de işleyen birçok feribot hattı mevcuttur. Delaware Körfezinde Delaware Irmağı ve Körfezi İdaresi Cape May-Lewes Feribot hattını işletir. Bu idareye bağlı feribotlar ayrıca New Jersey'de Fort Mott ile Delaware'deki Fort Delaware ve Fort DuPont arasında da çalışırlar. Delaware Irmağı Liman İdaresi de Camden ve Philadelphia'daki Penn's Landing arasında feribotlar işletir.

Hudson nehri üzerinde Belford, Jersey City, Hoboken ve Weehawken'da feribot terminalleri bulunur. Buralarla Manhattan arasında tarifeli feribot seferleri bulunmaktadır.

Anayasal yapı

Yürütme
Demokrat Parti'den Phil Murphy New Jersey valisi olarak görev yapmaktadır. New Jersey'de uygulanan anayasal sistem uyarınca eyalet valisi ABD'deki tüm eyalet valileri arasında en güçlülerden biri olarak öne çıkmaktadır. Bunun nedeni de eyalette seçimle gelen ve çok sayıda hükûmet yetkilisini atama yetkisi bulunan tek kişinin vali olmasıdır. New Jersey anayasal sistemindeki bir gariplik sonucu valilik makamına vekalet ettikleri dönemlerde eyalet senatosu başkanlarının valinin şu anki siyasi erkinden daha da fazla güce sahip olmaları sıkça rastlanan bir durumdu. Bu vekiller hem valinin yetkilerini kullanabiliyor, hem de yasama erkinin yarısını oluşturan senatoyu da büyük ölçüde yönlendirebiliyorlardı. Bu duruma 2005 yılında referandumla kabul edilen bir anayasa değişikliği ile son verildi.

Valinin konağı Princeton yakınlarında bulunan Drumthwacket'dır.

New Jersey hâlen vali yardımcısı makamı bulunmayan az sayıda eyaletten biridir. Ancak 2005 yılındaki anayasa değişikliği ile bu makamın oluşturulması yoluna gidilmiştir. Bu değişiklik uyarınca 2010 yılı Ocak ayında vali ile birlikte seçilen ilk vali yardımcısı da göreve başlayacaktır.

Valiler dört yılda bir seçilir.

Yasama

1947 yılında kabul edilen mevcut New Jersey eyalet anayasası iki kamaralı bir yasama organı kurmuştur. Üst kamara olan senato'nun 40 üyesi vardır. Alt kamara olan New Jersey Genel Meclisinin ise 80 üyesi bulunmaktadır. Eyaletteki 40 yasama bölgesinden her biri bir senatör ve iki meclis üyesi seçer. Meclis üyeleri tek sayılı yıllarda iki yıllığına seçilirlerken eyalet senatörleri 1, 3 ya da 7 ile biten yıllarda 2 ya da 4 yıllığına seçilirler.

Yargı
New Jersey Eyalet Anayasa Mahkemesi bir Başkan ile altı (6) üyeden oluşur. Başkan ve üyelerin tümü vali tarafından eyalet senatosu üyelerinin çoğunun görüşü ve oluru alınarak atanır. Hakimler yedi yıllık bir ilk atama döneminden sonra 70 yaşlarına kadar görev yapabilecekleri ikinci bir atama ile görevlerine devam edebilirler.

New Jersey'deki yargı faaliyetlerinin çoğunluğu şehir mahkemelerinde yürütülür. Buralarda görülen davalar trafik cezaları, basit suçlar ve medeni konuları kapsar. Daha ciddi suç ve hukuk davaları her ilçenin kendi yüksek mahkemesinde görülür ve orada yargılanır.

İdari bölümler ve belediyeler
New Jersey, 13'ü koloni döneminde oluşturulmuş 21 ilçeye ayrılmaktadır. Eyalet topraklarının tümü 1692'de ilçelere ayrılmış, daha sonra oluşturulan ilçeler de mevcut ilçelerin bölünmesi ile meydana getirilmiştir. Eyalette ayrıca 566 yerleşimde belediye örgütlenmesi bulunmaktadır. New Jersey ülkenin batı ve güneyindeki eyaletlerin aksine eyalet topraklarının tümü belediyelerin mücavir alanlarına ayrılmış bulunmaktadır.

Olaylar ve bilinmeyen şeyleri
New Jersey adına Megas XLR yazılmıştır.

Kaynakça

New Jersey


A split vote is normally used synonymously with "deadlocked", "hung", or "evenly split" vote. It indicates a vote in which no decision can be made, as neither side has the majority.

The term can be used to indicate dissent by as little as a single vote, if a unanimous vote is required.

If a casting vote is available, this may be used to break the deadlock. In other cases it may result in situations such as hung juries or hung parliaments.

A split vote may arise from vote splitting, which occurs in an election when the existence of two or more similar candidates reduces the votes received by each of them, reducing the chances of any one of them winning against another, significantly different, candidate. In systems that require a winning candidate to receive a majority of votes, this may result in a runoff election.

See also
 List of democracy and elections-related topics

Voting theory

Split vote


Green Book: O prietenie pe viață este un film dramatic biografic de comedie american din 2018, regizat de Peter Farrelly. Având loc în 1962, filmul este inspirat de povestea adevărată a unui tur în sudul profund al SUA (Deep South) al unui pianist  și cântăreț de jazz afro - american  Don Shirley (Mahershala Ali ) și  al unui americano-italian  Frank "Tony Lip" Vallelonga ( Viggo Mortensen ), care a fost servit șoferul și bodyguard-ul lui Shirley. Filmul a fost scris de Farrelly, Brian Hayes Currie și de fiul lui Vallelonga, Nick Vallelonga, bazat pe interviuri cu tatăl său și cu Shirley, precum și pe scrisorile pe care tatăl său le-a scris mamei sale.  Filmul este numit după The Negro Motorist Green Book, un ghid din secolului al XX-lea pentru călătoriile afro-americanNational Board of Reviewor Hugo Green .

Filmul a avut premiera mondială la Festivalul International de Film de la Toronto la 11 septembrie 2018, unde a câștigat Premiul People's Choice . A fost apoi lansat cinematografic în Statele Unite pe 16 noiembrie 2018 de către Universal Pictures și a avut încasări de 317 milioane de dolari în întreaga lume. Filmul a primit recenzii pozitive din partea criticii, interpretările lui Mortensen și ale lui Ali fiind lăudate, deși au atras unele critici în privința rasismului.

Green Book  a câștigat premiul pentru cel mai bun film din 2018, acordat de National Board of Review și a fost de asemenea ales ca fiind unul dintre primele 10 filme ale anului de către American Film Institute. Filmul a primit numeroase premii și nominalizări, iar la Premiile Oscar din 2019 a câștigat premiul pentru cea mai bună imagine, cel mai bun scenariu original și cel mai bun actor în rol secundar pentru Mahershala Ali. Filmul a câștigat, de asemenea, Producers Guild of America Award for Best Theatrical Motion Picture și Premiul Globul de Aur pentru cel mai bun film - muzical sau comedie, în timp ce Ali a câștigat Globul de Aur, Screen Actors Guild și premiile BAFTA pentru cel mai bun actor în rol secundar.

Note

Legături externe

Filme cu acțiunea în New York
Filme premiate cu Oscar
Filme Universal Pictures
Filme DreamWorks Pictures
Filme dramatice din anii 2010
Filme din 2018
Filme în limba engleză
Pages with unreviewed translations
Filme regizate de frații Farrelly

Green Book: O prietenie pe viață


Demi Lee Courtney Stokes (født 12. december 1991) er en engelsk fodboldspiller der spiller for Manchester City. Hun har tidligere spillet for Sunderland i den engelske FA Women's Super League. Stokes fik debut med Englands kvindefodboldlandshold i januar 2014.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra England
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra England
Fodboldspillere fra Manchester City F.C.
Fodboldspillere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Storbritannien ved sommer-OL 2020

Demi Stokes


O argentino Sebastián Báez derrotou o brasileiro Thiago Monteiro na final, por 6-1 e 6-4, e conquistou o torneio.

Tabela

Cabeças-de-Chave

 Federico Coria (Primeira Rodada)
 Jaume Munar (Primeira Rodada)
 Juán Manuel Cerundolo (Quartas de Final)
 Thiago Monteiro (Vice-Campeão)

<li>  Pablo Cuevas (Primeira Rodada)
<li>  Daniel Elahi Galán (Primeira Rodada)
<li>  Sebastián Báez (Campeão)
<li>  Francisco Cerundolo ''(Semifinal)

Finais

Chave 1

Chave 2

 Main Draw

ATP Challenger Tour
Competições internacionais de tênis sediadas no Brasil

Campeonato Internacional de Tênis de Campinas 2021 - Chave de Simples


Cnidoscolus stimulosus, the bull nettle, spurge nettle, tread-softly or finger rot, is a perennial herb covered with stinging hairs, native to southeastern North America. A member of the family Euphorbiaceae (spurge family), it is not a true nettle. It prefers sandy, well-drained soil and mostly exists in pine/blackjack oak forests on sandhills, rims of Carolina bays, dunes, dry pastures, fields and roadsides.

Description
The green leaves of this plant are alternate, consisting of three to five untoothed lobes. The large, white flowers have five petals. Male and female flowers are on different plants. Flowers occur throughout the spring and summer followed by a small capsule that produces three large seeds. The entire plant above ground, including the flower petals, is covered with stinging hairs. The tap root can be used as an excellent potato substitute, tasting like pasta.

As the common names imply, the urticating hairs on this plant contain a caustic irritant that inflicts a painful sting to those who contact it with bare skin. It can cause a painful, irritating rash and can cause more serious reactions with some people.

Etymology and names
The species name stimulosus comes from the Latin stimulus, meaning "goad" or "prod". This plant is also known as bull nettle and mala mujer (Spanish for "bad woman" or witch), though the latter name is applied to several other plants with similar properties.

References

External links
 Cnidolscolus stimulosus at Alabamaweeds.com
 Wildflowers of the Escambia
 Cnidoscolus stimulosus at Itis.gov

stimulosus

Cnidoscolus stimulosus


172932 Bachleitner este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
172932 Bachleitner este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Altschwendt de Wolfgang Ries. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,54 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 9,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 172001-173000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

172932 Bachleitner


LINS Khanderi (pennant number : S22) était un sous-marin diesel-électrique de  de la marine indienne.

L'INS Khanderi a été construit à Sudomekh, chantier naval de l'Amirauté. Mis en service dans la marine indienne en , il a été désarmé en 1989. Sa coque a été démolie, mais son kiosque a été préservé sur le terrain de parade de .

Le sous-marin a été nommé d'après le fort de Khanderi du roi Marathe Shivaji.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de l'Inde

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la Marine indienne
Navire construit en Union soviétique
Bateau lancé en 1968
Classe Foxtrot

INS Khanderi (1968)


O Prêmio Blackwell–Tapia () é um prêmio de matemática que reconhece alguém que fez contribuições significativas de pesquisa em seu campo e trabalhou para resolver o problema da sub-representação de grupos minoritários em matemática. É apresentado a cada dois anos na Conferência Blackwell-Tapia, que promove a excelência matemática por pesquisadores minoritários e é patrocinado pela Fundação Nacional da Ciência. O prêmio é nomeado em memória de David Blackwell e Richard Alfred Tapia.

Recipientes
Os seguintes matemáticos foram homenageados com o Prêmio Blackwell-Tapia:

Prémios de matemática

Prêmio Blackwell–Tapia


An Glyceria fluitans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Brown. An Glyceria fluitans in nahilalakip ha genus nga Glyceria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Glyceria

Glyceria fluitans


August Emil Enna (* 13. Mai 1859 in Nakskov; † 3. August 1939 in Kopenhagen) war ein dänischer Musiker und Komponist.

Leben
Der Großvater, ein gebürtiger Italiener, war nach den napoleonischen Kriegen (wo er als Soldat diente) mit seiner in Deutschland geborenen Frau nach Dänemark ausgewandert.
August Enna wurde geboren in Nakskov auf Lolland, wo sein Vater Schuhmacher war. Die Familie zog 1870 nach Kopenhagen, wo Enna Schuhmacher-Lehrling wurde und Musikunterricht bekam (Violine, Klavier und Theorie; mit Christian Schiørring als Geigenlehrer und Organist Peter Rasmussen für die Theorie). Er wurde Geiger und trat in Finnland und Schweden auf.

Im Jahre 1883 kehrte er nach Dänemark zurück, um Musikdirektor an Werners Theatre Company zu werden, einem reisenden Tourneetheater.

1884 komponierte er seine erste Oper, Agleia, einige Klavierstücke und Instrumentalwerke, und im Jahre 1886 eine Symphonie (in c-Moll), die das Interesse von Niels Gade erregte. 1890/91 war er Dirigent am Theater Dagmar in Kopenhagen. Danach lebte er vom Komponieren und von kürzeren Engagements; in seinen letzten Jahren war er arm.
1908 wurde er Titularprofessor.

1892 wurde seine bahnbrechende Arbeit, die Oper The Witch uraufgeführt. Dann hatte er großen Erfolg mit weiteren Opern, darunter Cleopatra (1894), The Little Match Girl (1897), Gloria Arsena (1917) und Komiker (1920). Mehrere von ihnen wurden an verschiedenen europäischen Bühnen aufgeführt, so zum Beispiel in Berlin, Hamburg, Weimar, Magdeburg und Köln.

Er war ein Ritter des Dannebrogordens. Begraben wurde er in Frederiksberg auf dem alten Friedhof.

Werk
Er schrieb in einem hohen romantischen Stil, der lange aus der Mode war, als er 1939 fast vergessen starb. Sein einziges öfter aufgeführtes Stück ist wohl die Ouvertüre zu Das Mädchen mit den Schwefelhölzern, einer einaktigen Oper, die nur etwas mehr als eine halbe Stunde dauert. Seine Musik ist von Wagner und Verdi sowie von der dänischen romantischen Tradition inspiriert. Enna hatte einen guten Sinn für Theater-Instrumente, hatte eine feine melodische Ader und beherrschte die Kunst der Orchestrierung.
Einige seiner Werke sind auf die kleinen dänischen Provinz-Theater mit begrenzten Ressourcen zugeschnitten.
Nach dem Ersten Weltkrieg war Ennas Zeit als erfolgreicher Komponist vorbei. In seiner Zeit gehörte er zu den international meistgespielten Opernkomponisten.

Neben Opern- und Theatermusik schrieb Enna ein Violinkonzert (Uraufführung in der Carnegie Hall in New York), zwei Sinfonien, andere Orchestermusik sowie Lieder und kleine Klavierstücke.

Rezeption
Sein Name war lange Zeit nur in Fachkreisen bekannt (und durch Kreuzworträtsel: dänischer Komponist mit vier Buchstaben). Nur wenige seiner Werke sind auf Tonträger erhältlich. Das Klassik-Label CPO veröffentlichte bislang vier CDs mit Werken des Komponisten.

Werke

Werke (chronologisch)
 Koncertouverture (1880)
 Adagio für Violine (1880)
 Romance für Violine (1880)
 Valses Brillants (1880)
 En Idyl (operette 1881)
 Qui pro quo (lystspil 1882)
 En landsbyhistorie (operette 1883)
 Areta (operette 1884)
 Agleia (opera 1884 ikke opført)
 Suite for orkester (ca. 1884)
 Symfoni nr. 1 i c-mol (1886)
 Tre sange på volapük (1887)
 Fem Klaverstykker (Menuet, Barcarole, Melodie, Gavotte, Scherzino – 1887)
 op. 5 Heksen (opera 1889)
 Udløst (skuespil 1891)
 Fem Sange for en Sangstemme med Pianoaccomp (1892)
 op. 6 Kleopatra (opera 1893)
 op. 8 Aucassin og Nicolete (opera 1895) – tekst af Sophus Michaëlis
 Scherzo (Digt af Sophus Michaëlis – 1896)
 op. 12 Den lille pige med svovlstikkerne (opera 1897)
 Kongesønner (skuespil 1897)
 Violinkoncert i D-dur (1897)
 Barcarole for Violin og Piano (1898)
 Romance (violin og orkester/klaver – 1898)
 Lamia (opera 1898)
 Kantate til Industri- og Haandværkerforeningens udstilling i Nakskov (1898)
 Lamia (opera 1899)
 Seks Digte af H.C.Andersen 1ste Hefte (1899)
 Hyrdinden og Skorstensfejeren (pantomime/ballet 1900)
 op. 10 Prinsessen på ærten (opera 1900)
 Barcarole (1900)
 Ib og lille Christine (opera/melodrama 1902)
 Trylledrikken (syngestykke 1902)
 op. 13 Ung elskov (opera – omarbejdelse af Lamia – 1903)
 Skitsebogen (klaver 1904-05)
 Små noveller (klaver 1904-05)
 Klaverstykker (1904-09)
 Poetiske tonebilleder (klaver 1904-09)
 Santa Cæcilias guldsko (ballet/pantomime 1905)
 Märchen (symfoniske billeder – 1905)
 Symfoni nr. 2 i E-dur (1905)
 H.C. Andersen (festouverture 1905)
 Yduns Æbler (syngestykke 1906)
 Halfred Vandraadeskjald (skuespil 1906)
 Mutterliebe (kor 1907)
 Bellman (sceneværk i 4 billeder 1907)
 Historien om en moder (kor 1907)
 Kleine Novellen für Klavier (1909)
 Lyrisches Album für Klavier (1912)
 op. 20 Nattergalen (opera 1912)
 op. 21 Gloria Arsena (opera 1913)
 Kronbruden (skuespil 1913)
 Elskovs guld (pantomime 1914)
 Violinromance. Forspil til Kronbruden (?? 1915)
 Komedianter (opera 1916)
 Valses amoroso (klaver 1917)
 Børnene fra Santa-Fé (opera 1918)
 Don Juan Maraña (opera 1925)
 Afrodites præstinde (opera 1925 ikke opført)
 Rusland, Moder (sang og klaver – 1927)
 Kysset (ballet 1927)
 Symfonisk fantasi (orgel og orkester – 1930)
 Ghettoens dronning (opera 1932 ikke opført)
 Vidste du? (sange 1937-39)
 Rosenknoppen (sange 1940-42) Posthumt????

Musik mit Opus-Nummer
 op. 2 3 lette karakterstykker, (Lille Idas Blomster, Ole Lukøje, Tommelise)
 op. 4 Karakterstykker (klaver)

Musik (undatiert)
 Etwa 10 Ouvertüren (für die reisende Theatergruppe)
 Drei Klavierstücke (Auf der Heide, Ib und Kirstine, Zigeunertanz)
 Fünf Lieder (mit Klavier von H. Heine und von Hase)
 12 per Post (Ballett)
 Es verlorne Kopf (Pantomime)
 Konzert-Arien
 Es war ein alter König ("Es war Ein alter König" von H. Heine)
 In memoriam (Hymn of Viggo Stuckenberg)
 Drei Lieder (von Sophus Michaelis mit Klavier)
 Skizzenbuch (Klavierstücke für die Jugend)
 Scherzino für Klavier
 Songs – Lieder von Andersen (mit Klavier)
 Wie könnte ich dich vergessen (Lied)
 Did You (Song)
 Sorrow (Lied)
 Summer Evening (Lied)
 Ich komme mit der Angst (song)
 Avis aux lectrices (Lied)

Sonstiges
Emil Reesen komponierte 1945 eine Fantasi over Kompositioner af August Enna for Orkester.

Literatur

Weblinks

 Silkeborg Bibliotek om Enna
 www.klassika.info
 Naxos Katalog

Einzelnachweise

Komponist (Romantik)
Komponist (Dänemark)
Ritter des Dannebrogordens
Däne
Geboren 1859
Gestorben 1939
Mann

August Enna


Güveçli, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1907 yılı kayıtlarında Masaköy, 1925 yılı kayıtlarında ise Maza olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Güveçli, Çorum


Gauntlet II is a 1986 arcade game produced by Atari Games that serves as the immediate sequel to the original Gauntlet, which was released the previous year.  Like its predecessor, Gauntlet II is a fantasy-themed top down dungeon crawler game and was released as a dedicated cabinet, as well as a conversion kit, both available in 2-player and 4-player versions.

Gameplay

Gauntlet II is essentially an expanded version of the original Gauntlet. Like in the original game, there are four character classes to play as, with the choices being Warrior, Valkyrie, Wizard and Elf. The main difference from the original game is that multiple players can now choose to play as the same character class. Because of this each player is now distinguished by the palette of their character, with red and blue being in all versions of the game, while yellow and green are featured in the 4-player version. New voice samples were added in Gauntlet II, identifying each player by their color and class (e.g. "Yellow Elf", "Red Wizard").

New level designs were added, including the possibility of encountering them in altered ways by having the play-field turned in steps of 90°. Other new features include the enemy "It", which upon contact made a player "It" and drew all enemies towards them. The only way to release this curse is by touching another player or entering the exit, turning any level containing "It" into a fantasy filled game of tag. Other notable additions include the ability to ricochet shots off walls by means of a special pick-up, acid puddles that caused large, predetermined amounts of damage and a large dragon which occupied multiple squares and required multiple hits to destroy.

New level elements were also added, adding more variety to the original game. These included "all walls are invisible", "magic walls" which changed into monsters or items when hit, "stun tiles" which stunned the player, and fake exits.

Another challenge in the game is the possibility to find a "secret room". This can be found by completing specific achievements within the level (e.g., "don't be fooled", means that you must find the real exit first). The secret room contains items such as food and magic potions (extra shot power, extra shot speed, extra magic power, extra speed, extra armor and extra fight power).

Development
Shortly after the release of the original Gauntlet, until March 31, 1986, Atari Games held a contest where players submitted level designs, game ideas, and other suggestions for a potential Gauntlet sequel. The winners of the contest were announced in the April 1986 issue of Atari Games' newsletter, and the developers implemented some of those submissions in Gauntlet II. During the release of Gauntlet II, Atari Games held a second contest where players were tasked to find the secret rooms in the game itself. After fulfilling a certain task, the players were given a code, which they submitted to Atari Games via an entry form; the grand prize was a U.S. government saving bond valued at $5000, and the first 500 entries received a t-shirt. The contest was held until December 19.

Releases
Gauntlet II was ported to the ZX Spectrum, Amstrad CPC, Commodore 64, Amiga, Atari ST and MS-DOS in 1987. These versions of the game were released in North America by Mindscape and in Europe by U.S. Gold. Most versions only supported two players, but the Atari ST version supported an adaptor that allowed two further joysticks (totalling four) to be connected via that machine's parallel port. Mindscape later ported the game to the Nintendo Entertainment System in 1990 and the Game Boy in 1991. The NES version of Gauntlet II was one of the earliest games for the console that supported up to four players, being compatible with either the NES Four Score or NES Satellite adapters. Unlike the NES version of the first Gauntlet, Gauntlet II was a more direct conversion of the arcade original, lacking any sort of storyline or ending.

Gauntlet II is also included in the compilations Midway Arcade Treasures 2 (released for PlayStation 2, Xbox and GameCube in 2004) and Midway Arcade Origins (released for PlayStation 3 and Xbox 360 in 2012). A stand-alone port of the game was also released by Sony Online Entertainment for the PlayStation 3 on May 3, 2007 as a downloadable game on the PlayStation Store, but has since been delisted.

Reception

The Game Boy version was praised by the German Play Time magazine for its technical implementation (including 8-directional scrolling), faithful recreation of graphics, and for evoking nostalgic feelings with similar sound effects; however, this version was criticized for difficult-to-recognize sprites and its technically weak theme music.

The Spectrum version of the game was well received, Sinclair User said it was "a corker. Fast action and superb gameplay make Gauntlet II probably the first sequel worth the cash". Your Sinclair said it was "a 'must have' for all of you who asked for Gauntlet on your Desert Island Disks". Both YS and Crash gave the main weaknesses as the sound and the over-similarity to the original.

In 1997 Electronic Gaming Monthly listed Gauntlet II as the 3rd best arcade game of all time.

References

External links

Gauntlet II at the Arcade History database
Gauntlet II for the Atari ST at Atari Mania

1986 video games
Amiga games
Amstrad CPC games
Arcade video games
Atari arcade games
Atari ST games
Commodore 64 games
Cooperative video games
Ed Logg games
Game Boy games
Midway video games
Nintendo Entertainment System games
DOS games
U.S. Gold games
Video game sequels
Video games about valkyries
Video games about dragons
Video games scored by Ben Daglish
Video games developed in the United States
Video games featuring female protagonists
Top-down video games
ZX Spectrum games
Mindscape games

Gauntlet II


عين فتاح إحدى بلديات ولاية تلمسان الجزائرية تابعة لدائرة فلاوسن.

المصادر

عين فتاح

عين فتاح


Premiul Academiei Poloneze pentru cel mai bun actor este unul din premiile acordate anual celui mai bun actor polonez într-un rol principal.

Câștigători

Cele mai multe premii

Cele mai multe nominalizări

Legături externe
 Premiile Filmului Polonez la Internet Movie Database

Premii cinematografice pentru cel mai bun actor
Fondări în 1999
Premiile Filmului Polonez