In mathematics, the homotopy principle (or h-principle) is a very general way to solve partial differential equations (PDEs), and more generally partial differential relations (PDRs).  The h-principle is good for underdetermined PDEs or PDRs, such as the immersion problem, isometric immersion problem, fluid dynamics, and other areas.

The theory was started by Yakov Eliashberg, Mikhail Gromov and Anthony V. Phillips. It was based on earlier results that reduced partial differential relations to homotopy, particularly for immersions. The first evidence of h-principle appeared in the Whitney–Graustein theorem. This was followed by the Nash–Kuiper isometric C1 embedding theorem and the Smale–Hirsch immersion theorem.

Rough idea

Assume we want to find a function ƒ on Rm which satisfies a partial differential equation of degree k, in co-ordinates . One can rewrite it as

where  stands for all partial derivatives of ƒ up to order k. Let us exchange every variable in  for new independent variables
Then our original equation can be thought as a system of

and some number of equations of the following type

A solution of

is called a non-holonomic solution, and a solution of the system which is also solution of our original PDE is called a holonomic solution.

In order to check whether a solution to our original equation exists, one can first check if there is a non-holonomic solution. Usually this is quite easy, and if there is no non-holonomic solution, then our original equation did not have any solutions.

A PDE satisfies the h-principle if any non-holonomic solution can be deformed into a holonomic one in the class of non-holonomic solutions. Thus in the presence of h-principle, a differential topological problem reduces to an algebraic topological problem. More explicitly this means that apart from the topological obstruction there is no other obstruction to the existence of a holonomic solution. The topological problem of finding a non-holonomic solution is much easier to handle and can be addressed with the obstruction theory for topological bundles.

Many underdetermined partial differential equations satisfy the h-principle. However, the falsity of an h-principle is also an interesting statement, intuitively this means the objects being studied have non-trivial geometry that cannot be reduced to topology. As an example, embedded Lagrangians in a symplectic manifold do not satisfy an h-principle, to prove this one needs to find invariants coming from pseudo-holomorphic curves.

Simple examples

Monotone functions
Perhaps the simplest partial differential relation is for the derivative to not vanish:  Properly, this is an ordinary differential relation, as this is a function in one variable.

A holonomic solution to this relation is a function whose derivative is nowhere vanishing, i.e. a strictly monotone differentiable function, either increasing or decreasing. The space of such functions consists of two disjoint convex sets: the increasing ones and the decreasing ones, and has the homotopy type of two points.

A non-holonomic solution to this relation would consist in the data of two functions, a differentiable function f(x), and a continuous function g(x), with g(x) nowhere vanishing.  A holonomic solution gives rise to a non-holonomic solution by taking g(x) = f'(x).  The space of non-holonomic solutions again consists of two disjoint convex sets, according as g(x) is positive or negative.

Thus the inclusion of holonomic into non-holonomic solutions satisfies the h-principle.

This trivial example has nontrivial generalizations:
extending this to immersions of a circle into itself classifies them by order (or winding number), by lifting the map to the universal covering space and applying the above analysis to the resulting monotone map – the linear map corresponds to multiplying angle:  ( in complex numbers). Note that here there are no immersions of order 0, as those would need to turn back on themselves. Extending this to circles immersed in the plane – the immersion condition is precisely the condition that the derivative does not vanish – the Whitney–Graustein theorem classified these by turning number by considering the homotopy class of the Gauss map and showing that this satisfies an h-principle; here again order 0 is more complicated.

Smale's classification of immersions of spheres as the homotopy groups of Stiefel manifolds, and Hirsch's generalization of this to immersions of manifolds being classified as homotopy classes of maps of frame bundles are much further-reaching generalizations, and much more involved, but similar in principle – immersion requires the derivative to have rank k, which requires the partial derivatives in each direction to not vanish and to be linearly independent, and the resulting analog of the Gauss map is a map to the Stiefel manifold, or more generally between frame bundles.

A car in the plane
As another simple example, consider a car moving in the plane. The position of a car in the plane is determined by three parameters: two coordinates  and  for the location (a good choice is the location of the midpoint between the back wheels) and an angle  which describes the orientation of the car. The motion of the car satisfies the equation

since a non-skidding car must move in the direction of its wheels. In robotics terms, not all paths in the task space are holonomic.

A non-holonomic solution in this case, roughly speaking, corresponds to a motion of the car by sliding in the plane. In this case the non-holonomic solutions are not only homotopic to holonomic ones but also can be arbitrarily well approximated by the holonomic ones (by going back and forth, like parallel parking in a limited space) – note that this approximates both the position and the angle of the car arbitrarily closely. This implies that, theoretically, it is possible to parallel park in any space longer than the length of your car. It also implies that, in a contact 3 manifold, any curve is -close to a Legendrian curve.
This last property is stronger than the general h-principle; it is called the -dense h-principle.

While this example is simple, compare to the Nash embedding theorem, specifically the Nash–Kuiper theorem, which says that any short smooth () embedding or immersion of  in  or larger can be arbitrarily well approximated by an isometric -embedding (respectively, immersion). This is also a dense h-principle, and can be proven by an essentially similar "wrinkling" – or rather, circling – technique to the car in the plane, though it is much more involved.

Ways to prove the h-principle
Removal of Singularities technique developed by Gromov and Eliashberg
Sheaf technique based on the work of Smale and Hirsch.
Convex integration based on the work of Nash and Kuiper.

Some paradoxes

Here we list a few counter-intuitive results which can be proved by applying the
h-principle:

Cone eversion. Consider functions f on R2 without origin f(x) = |x|. Then there is a continuous one-parameter family of functions  such that ,  and for any ,  is not zero at any point.
Any open manifold admits a (non-complete) Riemannian metric of positive (or negative) curvature.
Sphere eversion without creasing or tearing can be done using  immersions of .
The Nash-Kuiper C1 isometric embedding theorem, in particular implies that there is a  isometric immersion of the round  into an arbitrarily small ball of . This immersion cannot be  because a small oscillating sphere would provide a large lower bound for the principal curvatures, and therefore for the Gauss curvature of the immersed sphere, but on the other hand if the immersion is  this has to be equal to 1 everywhere, the Gauss curvature of the standard , by Gauss' Theorema Egregium.

References

Further reading
 Masahisa Adachi, Embeddings and immersions, translation Kiki Hudson

Partial differential equations
Mathematical principles

Homotopy principle


Porte de Vincennes () is a station on Paris Métro Line 1. It is located on the Cours de Vincennes and named after the Porte de Vincennes, a gate in the former Thiers Wall, which was at the beginning of the road to Vincennes.

History
The station opened on 19 July 1900 as part of the first stage of the line 1 between Porte de Vincennes and Porte Maillot. As the original eastern terminus of the line, Porte de Vincennes was the site of the very first construction work on the Paris Métro. An extension to Château de Vincennes subsequently opened in 1934. Originally the station consisted of two separate island platforms for arrival and departure with tracks on each side. After the extension, a track on each island was filled in to create the present wide platforms.

An interchange with an extension of Paris tramway Line 3a and the new Line 3b opened on 15 December 2012. Both routes terminate at Porte de Vincennes.

Station layout

References

Paris Métro stations in the 12th arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 20th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1900

Porte de Vincennes station


Alternatif eğitim, geleneksel olmayan eğitim diye de bilinen eğitim.

Öğretime geleneksel kamu veya özel okullardaki eğitimden farklı bir yaklaşımı tanımlamakta kullanılan bir deyimdir. Bu yaklaşımlar bebeklikten yetişkinliğe kadar eğitimin tüm düzeylerindeki insanlar için geçerlidir.

Dış bağlantılar
Alternatif Eğitim Derneği

Alternatif eğitim


Satürn'ün doğal uyduları, sadece onlarca metre çapındaki minik uydulardan, Merkür gezegeninden daha büyük olan muazzam Titan'a kadar çok sayıda ve çeşitlidir. Satürn, halkalarında gömülü olmayan ve yörüngeleri doğrulanmış 145 uyduya sahiptir (bunlardan sadece 13'ünün çapı 50 kilometreden fazladır) ve ayrıca milyonlarca gömülü küçük uydu ve daha küçük sayısız halka taneciklerini içeren yoğun halkaları vardır. Yedi Satürn uydusu, elips şekline sahip olabilecek kadar büyüktür, ancak bunlardan sadece Titan ve muhtemelen Rhea şu anda hidrostatik dengededir. Satürn'ün uyduları arasında özellikle dikkat çekici olanlar; azot bakımından zengin, Dünya benzeri bir atmosfere, kurumuş nehir ağları ve hidrokarbon göllerinden oluşan bir manzaraya sahip, Güneş Sistemi'ndeki (Jüpiter'in uydusu Ganymede'den sonra) ikinci en büyük uydu olan Titan, güney kutup bölgesinden gaz ve toz jetleri çıkan Enceladus ve tezat oluşturan siyah ve beyaz yarım küreleriyle İapetus'dur.

Satürn'ün uyduları, yörüngeleri, boyut ve fiziksel özellikleri ve bu verilere göre tahmin edilebilecek oluşum mekanizmaları ve yaşam öyküleri açısından büyük bir çeşitlilik gösterirler. Satürn'ün halkaları ve uyduları arasındaki karmaşık ilişki aydınlatılması gereken birçok ilginç noktayı barındırmaktadır.

Yörünge özellikleri
Satürn'ün uyduları, yarı büyük ekseni 134.000 ile 23 milyon km. arasında değişen çok geniş bir yörünge yelpazesine dağılmış durumdadırlar. Gezegene bilinen en yakın uydu 2,21 RS (Satürn yarıçapı) uzaklıktaki yörüngedeki Metis'tir. Bilinen en uzak uydu ise, 383 RS uzaklıktaki yörüngesi ile Ymir adlı küçük uydudur.

Satürn'ün tüm büyük uyduları ile halkalar arasında yer alan iç yörüngelerde bulunan birkaç küçük uydu, gezegenin ekvator düzlemine göre eğikliği yok denecek kadar az ve aynı şekilde dışmerkezlik oranı çok küçük olan yörüngeler çizmeleri nedeniyle 'düzenli uydular' olarak adlandırılır ve bu özellikleri uyduların Satürn'ün oluşumu sırasında meydana geldiklerini düşündürür. Yüksek eğiklik ve dışmerkezliğe sahip yörüngelerde ve bazıları da ters yönde hareket eden 'düzensiz uydular'ın ise kendi içlerinde benzer yörünge özelliklerine sahip birkaç grup içinde toplanmaları dikkati çeker. Bu uyduların içinde yer aldıkları gruplara göre değişen ortak ve büyük olasılıkla Satürn dışı kökenleri olduğu düşünülür. Satürn uydu sistemine özgü bir özellik 'eş-yörüngeli uydu' gruplarının varlığıdır.

 Düzenli uydular:

İç yörüngeleri işgal eden uydular Satürn'ün halkaları ile yoğun etkileşim halindedirler. Çekim etkileri ile halkaların dağılım ve yoğunluklarını belirledikleri, halkalar arasındaki boşluklara neden oldukları için bu uydulara 'çoban' takma adı verilmiştir. Bu uyduları halkalar sisteminin dinamik bileşenleri olarak kabul etmek gerekir. Pan adlı uydu Encke bölümü'nün, 2005 yılında Cassini sondası tarafından gönderilen görüntüler yardımıyla keşfedilen Daphnis ise Keeler aralığı'nın açık kalmasından sorumludur ve bu boşluklar içinde yol alırlar. Atlas A halkasının dış sınırını belirler. Prometheus ve Pandora F halkasını iç ve dıştan aralarına alarak dar bir alana sıkıştırırlar.

Epimetheus ve Janus aynı yörüngeyi paylaşırlar. Bu yörünge boyunca belli aralıklarla hız değiştirerek birbirlerinin ilerisine ve gerisine geçmeleri Güneş Sistemi içinde başka örneğine rastlanmayan bir eş-yörünge ilişkisi oluşturur.

Mimas A ve B halkalarını ayıran Cassini Bölümünün varlığından sorumludur.

Enceladus, Dione ile 1:2 oranında bir rezonans içinde hareket eder.

Tethys ile aynı yörüngede, bu uydunun 60o ilerisinde ve 60o gerisinde yol alan iki 'Truvalı uydu' bulunur: Telesto ve Calypso. Aynı şekilde Dione ile aynı yörüngeyi paylaşan Truvalı uydular Helene ve Polydeuces'dir. Bunlar da değişik bir eş-yörünge ilişkisine örnektir.

Düzenli yörüngeye sahip uydulardan yalnızca dört tanesi halkaların dışında yer alır: Rhea, Titan, Hyperion ve İapetus.
 İnuit düzensiz grubu, yörünge eğikliği 45o - 46o olan beş uyduyu içerir. Bu grubun üyeleri İnuit mitolojisi'nde adı geçen devlerin adlarını taşımaktadırlar.
 Norse ters yörüngeli düzensiz grubu en kalabalık düzensiz uydu grubudur. En büyük üyesi Phoebe dir. Yeni üyeleri İskandinav mitolojisi'ndeki devlerden esinlenerek adlandırılan bu grup, ters yönde hareket eden, yörünge eğikliği ve dışmerkezlik açısından çeşitlilik gösteren ve bu nedenle bir kısmı Skathi benzerleri ve Narvi benzerleri şeklinde iki alt grupta toplanan çok sayıda küçük uydu içerir.
 Galya düzensiz grubu, Galya mitolojisi'ndeki devlerin adları verilmiş olan, yörünge eğikliği 34o civarında üç uydudan oluşmaktadır.

Hyperion dışındaki bütün düzenli uydular kendi eksenleri etrafındaki dönüşlerini Satürn çevresindeki dolanmalarına eş sürede tamamlarlar, yani gezegenle çekimsel olarak kilitlenmiş dönüş periyotları vardır. Bu nedenle Satürn'e hep aynı yüzleri dönük kalır. Hyperion'un ise kendi etrafında dönüş ekseni sürekli yer değiştirdiği için kaotik bir dönüş biçimi vardır. Bunda uydunun yörüngesinin Titan'ınki ile 3:4 rezonans içinde olmasının payı bulunabilir. Düzensiz yörüngeli uydular ise dışmerkezlik derecesi yüksek yörüngeler izledikleri ve bu nedenle yörünge boyunca sürekli değişen hızlarla ilerledikleri için dönüş periyotlarının dolanma periyotları ile kilitlenmesi mümkün olmamıştır.

Yeni keşfedilen ve henüz resmi ad almamış uyduların büyük çoğunluğu yeterli gözlem süresini geçirmedikleri için yörüngelerine ait bilgiler kesinleşmemiş durumdadır. Tabloda yer alan bu uydulara ait bilgilerin ve gruplandırmanın kesin olmadığını gözönünde tutmak gerekmektedir.

Fiziksel özellikler

Uyduların boyut ve biçimleri

Satürn'ün uyduları boyutları açısından da büyük bir çeşitlilik gösterirler. Güneş Sistemi'ndeki ikinci büyük uydu olan Titan, gezegenlerden Merkür ve Plüton'u çap açısından geride bırakır. Tethys, Dione, Rhea ve İapetus'un çapları 1000 km. yi aşar. Bu uydular büyük kütleleri ve kuvvetli yerçekimi nedeniyle tam bir küreye yakın biçimler almıştır. Güneş sistemi içinde bulunan çeşitli gök cisimleri üzerinde yapılan gözlemlerden öğrenildiği kadarıyla, 1000 km. civarında bir çap, bir gök cisminin oluşumu sırasında yoğunlaşan maddelerin açığa çıkardığı enerji nedeniyle ısınıp eriyerek tabakalar halinde farklılaşması ve kabaca küresel bir şekil ortaya çıkması için yeterli olmaktadır. Kuramsal hesaplamalar da buna yakın sonuçlar vermektedir. Ortalama çapı 100 km. -1000 km. arasında olan 7 uydu daha sayılabilir. Bunların arasında biçimi kusursuz bir küreye çok yakın olan Enceladus ile çok düzensiz bir görünüme sahip Phoebe, farklı köken ve yaşam öykülerinin uyduların fiziksel özelliklerine nasıl yansıdığına örnek oluştururlar.

Çapları 100 kilometreyi geçmeyen çok sayıda uydu, düzensiz şekillere sahip 'kaya' veya 'buz' parçaları olarak kabul edilir. Bugün için yeryüzünden gözlenebilirlik alt sınırı 3 km. kadar olduğundan, Satürn'ün henüz saptanamamış çok sayıda daha küçük uydusu olması mantıklı görünmektedir.

Dış görünüm ve yüzey özellikleri

Satürn sisteminin çeşitli üyelerinin kolaylıkla gözlenebilen temel özellikleri farklı köken ve geçmişlerini ele verir niteliktedir. Titan, gezegenlerle karşılaştırılabilecek büyüklüğünün yanı sıra, kendine özgü yüzey özelliklerini şekillendiren ve aynı zamanda gözlemlenmesini güçleştiren yoğun atmosferi ile kuşkusuz bu ailenin en ilginç ve sırlarla dolu üyesidir. Sürekli şekil değiştiren bulutlar ve yoğun bir pus tabakası yüzünden görünür tayfta gözlemler sınırlı bilgi sağlar. 0,22 düzeyinde bir yansıtabilirlik (albedo) derecesi ile uydu üzerine düşen güneş ışığının büyük kısmını soğuran bu atmosfer Titan yüzeyinde 95K civarında bir sıcaklık sağlar. Radar ve kızılötesi incelemelerde çarpma krateri olduğu düşünülen oluşumların seyrekliği, büyük yükselti farklarının bulunmayışı, Titan'ın hızla değişen dinamik bir yüzey yapısına sahip olduğu izlenimi verir. Tektonik etkinlik ve yanardağ etkinliği lehinde yorumlanabilecek özelliklerin yanında, sıvı aşındırması sonucunda ortaya çıktığı düşünülen yapılara rastlanmaktadır. Yoğunluğu yer atmosferinin 1,5 katı kadar olan ve yoğun bulutluluğu ile yüzey şekillerinin büyükçe bir kısmını gizleyen Titan atmosferinin uydu yüzeyine yağmur ya da kar şeklinde yağış düşmesine neden olduğu ve bu akışkanların açtığı nehir veya sel yatakları ve depolandığı göller bulunabileceği düşünülmektedir.

Bir atmosferi olduğu kanıtlanan ikinci Satürn uydusu Enceladus'tur. Sürekli bir atmosfer barındırmasına yeterli kütlesi olmadığı hesaplanan bu uyduda, düşük çekim gücü nedeniyle hızla uzaya kaçırılan gazların ancak güçlü bir yanardağ ya da gayzer etkinliği ile açıklanabilmesi olasıdır. Bu uydu gibi, diğer büyük uyduların tümünde de değişen derecelerde yüzey hareketliliğine ilişkin belirtiler gözlenmiştir: yüksek albedo dereceleri (Enceladus için 0,9; Tethys için 0,8; Rhea için 0,65; Dione için 0,55), krater yoğunluğunun değiştiği alanlar, kırıklar, sırtlar. İapetus iki yarıküresi arasında 10 katı aşan bir yansıtabilirlik farkı gösterir: uydunun hareketi yönündeki yarıküre için 0,04' e karşılık arka yarıkürede 0,5. Bunun yanı sıra, bu uyduyu ekvatoru boyunca çepeçevre dolanan en az10 km yüksekliğinde ve 20 km. eninde kemer şeklinde bir yükselti bulunmaktadır. Bu özelliklerin nedenleri aydınlatılamamıştır.

Phoebe ve düzensiz yörüngeye sahip diğer küçük uyduların çoğu oldukça düşük yansıtabilirlik derecelerine sahiptir. Bu özellikleri yörünge özellikleri ile birleştirildiğinde, bu uyduların Satürn sistemi dışı kökenli olabilecekleri görüşü güç kazanmaktadır.

İç yapılar

Satürn uydularının çeşitli uzay araçları tarafından elde edilen yüzey görüntüleri, kütle ve yoğunluklarına ilişkin ölçümler ve kısmen de tayfölçüm verileri sayesinde iç yapıları hakkında bazı varsayımlarda bulunmak mümkün olmuştur. Büyük uyduların 1,2 g/cm3 ile 1,5 g/cm3 arasında değişen yoğunlukları 1/3 oranında kaya ve 2/3 oranında buzdan oluşan bir yapı ile uyumludur. En azından 1000 km. çap sınırının üzerindeki uyduların geçmişinde bu bileşenlerin eriyerek tabakalanmasına izin verecek yüksek sıcaklıkların söz konusu olduğu bir dönem varsayılabilir. Büyük uyduların tümünde az ya da çok yakın tarihli jeolojik etkinliğin varlığını düşündüren yüzey yapılarının gözlenmesi, günümüzde de bazı uydularda sıvı halde iç katmanlar bulunabileceğine işaret eder. Özellikle Enceladus küçük kütlesine karşın önemli volkanik etkinlik belirtileri vererek oldukça aktif bir jeolojiye ve hareketli bir iç yapıya sahip görünür. Bunun nedeni Dione ile rezonans halindeki yörüngesinden kaynaklanan gel-git etkileri ile ısınma olabilir. Titan 1,8 g/cm3 ile tüm uydular içinde yoğunluğu en yüksek olanıdır. Bu uydunun büyük kütlesinden kaynaklanan nispeten önemli çekim gücünün yol açtığı sıkışma da hesaba alındığında yine diğer uydulardaki buz-kaya oranına ulaşılır. Phoebe'nin yarı yarıya buz-kaya dağılımına sahip olması ise yine düzenli uydulardan farklı bir kökeni olduğunu doğrular niteliktedir.

Satürn uydu sisteminin oluşumu ve evrimi

Güneş bulutsusu olarak adlandırılan gaz ve toz kütlesi 4,6 milyar yıl önce bilinmeyen bir nedenle yoğunlaşarak bugünkü şekliyle Güneş Sistemi'ni oluşturmaya başladığında, Satürn ve diğer gaz devlerinin 10.000 yıl gibi kısa bir süre içinde bugünkü kütlelerine yakın boyutlara ulaştıkları sanılmaktadır. Satürn'ün en azından düzenli uydularının da, Satürn'ü oluşturan diskin gezegen üzerinde yoğunlaşamamış kalıntılarından bu dönem içinde ortaya çıktıklarına kesin gözüyle bakılır. Bu uyduların dışmerkezlik veeğiklik oranları çok düşük yörüngeleri bu düşünceyi destekler.

İç yörüngelerdeki uydular, Satürn'ün halkaları ve Satürn arasında önemli etkileşimler vardır ve bunlar halkalar ve iç uyduların bugün sahip oldukları özelliklerin bazılarından sorumludurlar. Halkaların içindeki yörüngelerde yer alan uydular halkaların bugün bilinen şekillerini korumasında etkilidir ve bu nedenle 'çoban uydular' olarak da adlandırılırlar. Halkaları oluşturan materyalin en azından bir kısmının kaynağı olarak da görülen bu uyduların tanımı konusunda yakın gelecekte yeni bir belirsizlik ortaya çıkması olasıdır. Halkaların aslında sayısız halkacıktan oluşan kesintili yapısı belirginleştikçe, halkacıklar arasında bu yapıyı düzenleyen ancak günümüzün olanaklarıyla saptanamayacak küçüklükte sayısız uydunun varlığından kuşkulanılmaktadır. Halkaları oluşturan toz ve buz taneciklerinin her birinin teknik olarak Satürn'ün birer uydusu olduğu göz önünde tutulduğunda, hangi yapılara uydu adı verilmesi gerektiği tartışılır hale gelmektedir.

Düzensiz yörüngeye sahip, özellikle de ters hareketli uyduların ise Satürn'ün çekim alanına yakalanarak sonradan uydusu haline gelmiş asteroid ya da belki de kuyrukluyıldız parçaları oldukları düşünülür. Yakalanma mekanizması, daha önceden Güneş çevresinde Satürn yörüngesi ile kesişen bir yörünge üzerinde yol alan bir gökcisminin bir nedenle hız değiştirmesini gerektirir. Bu nedenler günümüzde, bilinen asteroid ve kuyrukluyıldız yörüngelerinde yeterli değişikliği yaratabilecek güçte değildir. Bu nedenle düzensiz yörüngeli uyduların da Satürn tarafından yakalanmalarının Güneş Sistemi'nin çok erken dönemlerinde gerçekleşmiş olduğu sanılmaktadır.

Satürn

Geniş bir alana yayılan Satürn'ün halkaları, yansıttıkları güneş ışınları nedeniyle gezegenin Yer'den izlenen parlaklığını kat kat arttırırlar ve Satürn'ün uydularının gözlenmesini güçleştirirler. Bu nedenle Satürn'ün uydularının bulunması genellikle Yer'in halka düzlemi geçişlerine denk gelmiştir. Satürn'ün 30 yıl süren her dolanım dönemi içinde iki kez gerçekleşen bu konum, halkaların tutulum ile aynı düzleme gelmeleri nedeniyle Yer'den görünmez olmalarını sağlar.

 1655'te Hollandalı gök bilimci Christiaan Huygens, Titan'ı ilk kez gözledi ve 'Satürn'ün Ayı' adını verdi.
 Giovanni Domenico Cassini 1671'de İapetus'u, bir yıl sonra Rhea'yı keşfetti. 1684'te Tethys ve Dione'u gözledi.
 1789'da İngiliz gök bilimci William Herschel, Mimas ve Enceladus'u keşfetti.
 1848'de William Bond ve George Bond, Hyperion'u gözlemlediler. Ancak onlardan iki gün sonra bu uyduyu gören William Lassell buluşu ilk yayınlayan ve uyduya adını veren kişi oldu.
 1899 yılında William Henry Pickering, aralıklarla çekilmiş fotoğraf levhalarını karşılaştırarak Phoebe'yi keşfetti. Bu uydu fotoğraf yöntemiyle bulunan ilk uydu oldu. Pickering 1905 yılında Themis adını verdiği yeni bir uydu gördüğünü bildirmiş, ancak sonradan böyle bir uydunun varolmadığı anlaşılmıştır.
 1907'de Comas Sola Titan'ın bir atmosferi olabileceğini bildirdi.
 1944'te Gerard Kuiper Titan üzerinde metan ve amonyak saptayarak atmosferin varlığını kanıtladı.
 1966 yılında eş-yörüngeli uydular Epimetheus ve Janus, Audouin Dollfus ve Richard Walker tarafından ayrı ayrı gözlendi. Bu iki uydunun ilişkisi ve bu gözlemlerin niteliği ancak 1978'de Stephen M. Larson ve John W. Fountain tarafından aydınlatılabildiği için bu uyduların keşfi bu dört gözlemcinin adı ile anılmaktadır.
 1980 yılındaki halka düzlemi geçişinde çapları 20–30 km. arasında değişen üç küçük uydu, Telesto, Calypso ve Helene gözlendi.
 1979 yılında Pioneer 11, Kasım 1980'de Voyager 1 ve Ağustos 1981'de Voyager 2 uzay sondaları Satürn'ün yakınından geçtiler. Voyager 1 tarafından elde edilen görüntülerde 3 yeni Satürn uydusu bulundu. Voyager 2'nin gönderdiği fotoğrafların Mark Showalter tarafından sonradan değerlendirilmesiyle 1990'da en iç yörüngedeki uydu Pan bulundu.
 2000-2003 yılları arasında düzensiz yörüngeli13 küçük uydu daha yeryüzünden yapılan gözlemlerle saptandı.
 1997 yılında fırlatılan Cassini-Huygens uzay aracı 1 Temmuz 2004'te Satürn çevresinde yörüngeye girdi. İki ayrı uzay sondasından oluşan araçtan, Huygens iniş aracı ayrılarak 14 Ocak 2005'te Titan yüzeyine iniş yaptı. İniş sırasında atmosferin fiziksel ve kimyasal özellikleri üzerinde veriler topladı, görüntüler elde etti. Ancak bir programlama hatası nedeniyle elde edilen verilerin yarısı yeryüzüne aktarılamadan kaybedildi. Sondanın yüzeyle teması duyarlı ölçüm aygıtları ile değerlendirilerek yüzey yapısı hakkında bilgi edinilmeye çalışıldı. Uydu yüzeyinden görüntüler alındı. Bu veriler henüz değerlendirme aşamasındadır.

Cassini-Huygens programının ikinci bileşeni olan Cassini yörünge aracı Satürn çevresinde değişen yörüngeler izleyerek gezegen ve uyduları ile ilgili gözlemlerine başladı. 2004 yılında üç (Methone, Pallene ve Polydeuces), 2005 yılında 1 yeni uydu buldu. Aracın 2004 yılı içinde çektiği fotoğraflarda varlığından kuşkulanılan 3 yeni uydu ise henüz doğrulanmadı. Bu sonda Phoebe, Titan, İapetus ve Enceladus yakın geçişlerinde uyduların yüksek çözünürlüklü görüntülerini elde etti ve bilimsel gözlemler gerçekleştirdi. Elde edilen ilk bilgiler arasında Titan atmosferinin yapısı, bileşimi, hareketleri; uydu yüzeyinin radar gözlemleri ile elde edilen topoğrafik özellikleri; Phoebe'nin yüzey ayrıntıları, iç yapısı ve büyük olasılıkla Kuiper kuşağı ile bağlantılanan geçmişi; Enceladus'un daha önceden bilinmeyen atmosferi ve çevresinde yüksek yoğunluklu toz parçacıklarının saptanması sayılabilir.

Cassini programının birincil aşamasının 2008 yılına dek sürdürülmesi planlanmaktadır.

 Scott S. Sheppard, David C. Jewitt ve arkadaşlarının Hawaii Üniversitesi'ndeki çalışma grubu sistematik bir araştırma yürüterek 2004'te Satürn'ün 12 yeni uydusunu daha saptadılar. Bunlar, çapları birkaç kilometreyi geçmeyen ve günümüzün olanaklarıyla Yer'den yapılan gözlemlerle yakalanabilecek en küçük cisimleri oluşturmaktadırlar.

Yörünge hesaplamaları henüz kesinleşmediği için adlandırılmamış olan yeni uydular, geçici kodları ile bilinmektedirler.

Adlandırma

Huygens, Titan'ı keşfettiğinde ona bir ad vermemişti. Gezegenin bilinen tek uydusu olarak kaldığı sürece, 'Satürn'ün ayı' adıyla anıldı. Cassini kendi bulduğu dört uyduya kral XIV. Louis onuruna 'Louis'nin yıldızları' adını verdi, bu dönemde henüz adı olmayan Titan ise 'Huygens ayı' olarak bilindi. William Herschel'in bugün Mimas ve Enceladus olarak bilinen uyduları bulmasından yarım yüzyıl sonra oğlu John Herschel Satürn'ün tüm uydularının Yunan mitolojisi'nde Kronos'un (Roma mitolojisi'ndeki Satürn'ün eşdeğeri) kardeşleri olarak geçen Titan'ların adlarını taşımasını önerdi ve o tarihte bilinmekte olan yedi uyduya bugün taşıdıkları adları verdi. Bu gelenek, 1980'lerde Titan'ların soyundan gelenlerin adlarını da kapsayacak şekilde genişletilerek günümüze dek gelmiştir. 2000 yılından bu yana bulunan düzensiz uydulara ise bulundukları yörünge grubuna göre İnuit, İskandinav ve Galya mitolojisinde yer alan devlerin adları verilmektedir.

Satürn uydularının gözlenmesi

En büyük uydu Titan, 8. kadir derecesindeki parlaklığı ile çıplak gözle görülme sınırının altında kalır, ancak küçük bir dürbün ya da amatör teleskopla Satürn'ün yanında kolaylıkla görülür. Diğer büyük uyduların orta büyütmeli bir teleskopla görülmeleri mümkündür. Satürn'ün önemli uyduları tutulum düzlemine oldukça eğik olan Satürn ekvator düzleminde yol aldıkları için, Jüpiter uydularında gözlenen örtülme ve tutulma olayları, 30 yılda iki kez gerçekleşen Satürn ekvator düzlemi geçişleri dışında görülmez. Ancak gezegenin halkaları büyüm boyut ve parlaklıklarıyla özellikle iç yörüngelerdeki uyduların çoğunun gözlenmesini zorlaştırırlar. Bu nedenle ekvator düzlemi geçişleri uyduların rahatça izlenmesi için bir fırsat olarak kabul edilir.

Liste

Doğrulanmış
Burada Satürn'ün uyduları, en kısadan en uzuna doğru yörünge periyoduna (veya yarı büyük eksene) göre listelenmiştir. Yüzeyleri küremsi olacak kadar büyük olan uydular koyu renkle vurgulanıp mavi bir arka planda belirtilirken, düzensiz uydular; kırmızı, turuncu ve gri arka planda listelenmiştir. Düzensiz uyduların yörüngeleri ve ortalama uzaklıkları sık sık gezegensel ve güneşsel tedirginlikler nedeniyle kısa zaman aralığında oldukça değişkendir, bu nedenle tüm düzensiz uyduların listelenmiş yörünge öğelerinin ortalaması 300 yıllık sayısal integrasyon üzerinden alınır. Yörünge öğelerinin tümü, 1 Ocak 2000 Karasal Zaman dönemine dayanmaktadır.

Doğrulanmamış
Aşağıdaki nesneler (Cassini tarafından gözlemlenmiştir) katı cisimler olarak onaylanmamıştır. Bunların gerçek uydular mı yoksa F Halkası içindeki kalıcı yığınlar mı olduğu henüz belli değil.

Varsayımsal
Farklı gök bilimciler tarafından iki uydunun keşfedildiği iddia edildi, ancak bir daha asla görülmedi. Her iki uydunun da Titan ve Hyperion arasında yörüngede döndüğü söylenmişti.

Chiron, 1861'de Hermann Goldschmidt tarafından görüldüğü iddia edildi, ancak başka hiç kimse tarafından gözlemlenmedi.
Themis, 1905'te astronom William Pickering tarafından keşfedildiği iddia edildi, ancak bir daha asla görülmedi.Bununla birlikte, 1960'lara kadar çok sayıda almanak ve astronomi kitabında yer almıştı.

Notlar

Kaynakça

Uydu listeleri

Satürn'ün doğal uyduları


Brasilianske billeder er en dokumentarfilm fra 2007 instrueret af Henrik Lundø efter manuskript af Jacob Jørgensen, Henrik Lundø.

Handling
»Brasilianske billeder« er en fremstilling af et land, hvor 57 millioner mennesker dagligt lever med sult og fattigdom. Brasilien er en smeltedigel af kulturel, social og racemæssig mangfoldighed. Et land fyldt med modsætninger og en enorm social ulighed. Filmen er fortalt gennem en vifte af forskellige personer: Præsten, de hjemløse, de gamle og de unge - bl.a. Edson på 18 år, der lever i favelaen. »Brasilianske billeder« tegner et portræt af befolkningens håb og af den religiøse tro, der ligger som et betydeligt lag under den politiske virkelighed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Billeder
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Brasilianske billeder


Elizabeth Evans Hughes Gossett (née le  et morte le ) est la première Américaine et l'une des premières personnes au monde à être traitée à l'insuline pour le diabète de type 1.

Elle fonde la Supreme Court Historical Society en 1972.

Naissance et jeunesse
Elizabeth Evans Hughes est née le 19 août 1907 à Albany, New York, d'Antoinette Carter et de Charles Evans Hughes, qui est alors gouverneur de New York.

Elizabeth développe le diabète en 1918 à l'âge de . À l'époque, l'espérance de vie d'un diabétique de type 1 sans traitement n'excède généralement pas quelques mois.

Le seul traitement connu est un régime de famine, dans lequel l'apport calorique est réduit à un niveau que le patient peut tolérer sans présence de sucre dans les urines. Si le régime est suivi strictement, un diabétique peut espérer vivre quelques années avant de finalement succomber à une maladie infectieuse, en état de malnutrition.

Au printemps 1919, Elizabeth Evans Hughes consulte le docteur Frederick M. Allen dans sa clinique spécialisée, le Physiatric Institute à Morristown, New Jersey. Allen prescrit un régime strict et surveille l'évolution de la maladie au cours des trois années suivantes. Elle mesure  et pèse  au début de sa maladie. En août 1922, avec un régime à  par jour, son poids tombe à .

De l'été 1921 au printemps 1922, une équipe de l'Université de Toronto réussit à isoler l'hormone insuline, que les diabétiques de type 1 sont incapables de produire par eux-mêmes. La mère d'Elizabeth Evans Hughes contacte le médecin canadien Frederick Banting, qui accepte de la prendre comme patiente privée. Celle-ci arrive à Toronto avec sa mère le 15 août 1922 et commence à recevoir l'insuline du Docteur Banting. Elle se rétablit rapidement et suit un régime de prise de poids de 2 200 à 2 400 calories en deux semaines. Elle rentre chez elle à Washington le jour de Thanksgiving 1922.

Vie adulte
Elizabeth Evans Hughes retourne à l'école en 1923 et obtient son diplôme du Barnard College en 1929. En 1930, elle épouse William T. Gossett, un avocat qui devient plus tard président de l'American Bar Association (1968-69) ainsi que vice-président et avocat général de la Ford Motor Company. Ils vivent à Bloomfield, Michigan, et ont deux filles et un fils.

Elizabeth Gossett participe activement à la vie publique dans la région de Détroit. Elle est membre du Conseil d'administration du Barnard College, l'un des administrateurs fondateurs de l'Université d'Oakland, à Rochester, membre de la Detroit Urban League, ainsi que bénévole au Merrill-Palmer Institute et à la Université d'État du Michigan. Elle est surtout connue comme fondatrice de la Supreme Court Historical Society en 1972 et en a été la présidente jusqu'en 1979.

Elizabeth Gossett décède d'une pneumonie le 21 avril 1981, à l'âge de . Au moment de sa mort, elle a reçu environ  injections d'insuline pendant . Bien que son nom ait été mentionné largement dans la couverture médiatique de l'insuline en 1922, elle a par la suite caché son diabète à ses amis et associés. Elle a détruit la plupart des documents qui documentaient ses traitements et a même supprimé les références au diabète dans les papiers de son père.

Héritage
Les prix Hughes Gossett, présentés par la Supreme Court Historical Society, sont nommés en son honneur.

Elle a été représentée dans la mini-série canadienne sur la découverte de l'insuline Glory Enough for All.

Notes et références

Articles connexes
 Leonard Thompson, première personne traitée à l'insuline

Liens externes

 Archives conservées par la Bibliothèque de livres rares Thomas Fisher, Université de Toronto : Hughes (Elizabeth) Papers

Naissance en août 1907
Décès en avril 1981
Étudiant du Barnard College
Personnalité féminine américaine
Décès à 73 ans

Elizabeth Hughes Gossett


نهر لينا (بالروسية: Лена) هو نهر
تشكل فروعه جزءًا من نظام صرف ضخم في سيبيريا الشرقية.
نهر لينا ممر مائي رئيسي لمقاطعة كبرى في شرقي سيبريا في روسيا. ينبع النهر من منحدرات جبال بايكال وينساب في اتجاه الشمال الشرقي لمسافة 4,400 كم، ويصب في المحيط المتجمد الشمالي عبر بحر لابتيف، ويبلغ عرض دلتا النهر 402 كم. وتستطيع السفن أن تُبحر في النهر لمسافة 3,200 كم تقريبًا. وهو ثاني أطول نهر قطبي بعد نهر ينسي والنهر الحادي عشر على مستوى العالم من حيث الطول.
يقوم نهر لينا بتصريف مياه بمساحة مقدارها نحو 2,6 مليون كم²، وهي تعادل ثلث مساحة كندا تقريبًا.
أهم روافد نهر لينا هي نهر فيتيم ونهر أولوكما ونهر ألدان ونهر فيلوي.
يمر نهر لينا على طول المجرى الأوسط للنهر عبر منطقة يسكنها قوم يسمون الياقوت ينتمون إلى القبائل التركية. ويكسبون رزقهم من صيد الأسماك والزراعة وتربية الحيوانات. وأكبر المدن على النهر هي ياكوتسك.

عندما نفي السياسي المعارض فلادمير إليتش أوليانوف إلى سيبريا، بالقرب من نهر لينا ما بين عامي 1897م و 1900م، تلقب باسمه المعرف لينين, أي «رجل اللينا».

مراجع

أنهار مقاطعة إركوتسك
أنهار ياقوتيا

نهر لينا


An Pleurostachys puberula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Pleurostachys puberula in nahilalakip ha genus nga Pleurostachys, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurostachys

Pleurostachys puberula


رسم الإصدار؛ هو مبلغ يُأخذ من المساهمين الجدد في الشركة المساهمة، لتغطيت مصاريف إصدار السهم.

تمويل

رسم الإصدار


الرابطة هي إحدى قرى ولاية قبلي بالجنوب التونسي، وتتبع إداريا معتمدية قبلي الشمالية. ويعتقد أنها قرية الياسك التي ذكرها أبو عبد الله محمد التجاني في رحلته.
 تقع هذه القرية على الطرف الشمالي للواحة التي كانت تسقى من عين الغريق. وكانت تحيط بها الواحة من جميع الجهات إلا أنها تمتد حاليا شمال الواحة.
 ينحدر جزء من سكانها من الطرابلسية.

قرى ولاية قبلي

الرابطة (تونس)


Les Quatre Jours de Dunkerque 2022 sont la  de cette course cycliste masculine sur route. Ils ont lieu du 3 au  dans la région Hauts-de-France, en France, et font partie du calendrier UCI ProSeries 2022 en catégorie 2.Pro. Les éditions de 2020 et 2021 avaient été annulées à cause de la pandémie de Covid-19. La course est remportée par le Belge Philippe Gilbert de l'équipe Lotto-Soudal.

Présentation

Parcours

Équipes
18 équipes participent à la course : 6 WorldTeams, 8 équipes continentales professionnelles et 4 équipes continentales :

Étapes

Déroulement de la course

étape

étape

étape
Jason Tesson reçoit une pénalité en temps et perd son maillot rose, il conserve toutefois sa deuxième place au sprint derrière Philippe Gilbert.

étape

étape

étape

Classements finals

Classement général final

Classements annexes

Classement par points

Classement de la montagne

Classement du meilleur jeune

Classement par équipes

Evolution des classements

Notes et références

Liens externes

2022
Cyclisme en France en 2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en mai 2022
Sport en France en mai 2022

Quatre Jours de Dunkerque 2022


Jotham or Yotam (; ; ) was the eleventh king of Judah, and son of King Uzziah and Jerusha (or Jerushah), daughter of Zadok. Jotham was 25 years old when he began his reign, and he reigned for 16 years. Edwin R. Thiele concluded that his reign commenced as a coregency with his father, which lasted for 11 years. Because his father Uzziah was afflicted with tzaraath after he went into the Temple to burn incense, Jotham became governor of the palace and the land at that time, i.e. coregent, while his father lived in a separate house as a leper.

William F. Albright dated his reign to 742–735 BCE. Thiele dated his coregency with Uzziah starting in 751/750 BCE and his sole reign from 740/39 to 736/735 BCE, at which time he was deposed by the pro-Assyrian faction in favor of his son Ahaz. Thiele places his death in 732/731 BCE.

The Gospel of Matthew lists Jotham of Judah in the genealogy of Jesus. The archeologist Nelson Glueck found an imprint of king Jotham near Eilat. Also near Eilat there is a wadi called "Yatam wadi".

Reign
Jotham inherited a strong government, well officered and administered. He is recorded as having built the High or Upper Gate of the Temple of Jerusalem, identified by Matthew Poole as the New Gate mentioned in . "He built cities in the mountains of Judah, and in the forests he built castles and towers."

2 Kings 15 mentions that Jotham fought wars against Rezin, king of the Arameans, and Pekah, king of Israel (). He also defeated the Ammonites, who paid him an immense annual tribute. But the increasing corruption of the northern kingdom began to permeate Judah.

Jotham was a contemporary with the prophets Isaiah, Hosea, Amos, and Micah, from whose advice he benefited.

Chronological issues

Biblical chronologies for the two Israelite kingdoms in the 8th century BC are both profuse and perplexing. Some of the reign lengths or synchronisms are given from the start of a sole reign, while others are given from the start of a coregency, or, in the case of Pekah, from the start of a rival reign. Thiele maintained that the key to understanding these records lies in a proper appreciation of the growing threat from Assyria that both kingdoms faced. In 754 BC, Ashur-nirari V led the Assyrians against Arpad in northern Aram. His successor Tiglath-Pileser III warred against Arpad in the years 743 to 740 BC, capturing the city after three years. In face of this threat, Rezin of Damascus made an alliance with Pekah of Israel, and the two were therefore enemies of the pro-Assyrian king of Judah, Ahaz (). Meanwhile, Menahem, ruling in Samaria, sent tribute to Tiglath-Pileser (Biblical Pul) in order to "strengthen his hold on the kingdom," (2 Kings 15:19), apparently against his anti-Assyrian rival Pekah. According to Thiele, it is the existence of strong pro-Assyrian and anti-Assyrian factions in both Israel and Judah that explains the way the chronological data for the time were recorded:

When Jotham began his rule in Judah his reign was synchronized with that of Pekah and not with Menahem, although both were then on their thrones. This points to close Judean ties with Pekah than with Menahem, and a common resistance against the Assyrian threat could well have been the cause. The fact that Jotham's accession in 751/50 is synchronized with the years of Pekah provides strong evidence that Pekah was then ruling as king. And the fact that Ahaz's accession in 736/35 is likewise synchronized with a reign of Pekah that began in 752/51 provides further proof that it was at that time that Pekah began his reign. These synchronisms of II Kings 15:32 and 16:1 are not artificial and they are not late. No scribe of a later period unacquainted with the historical details of the time would, or could, have invented them.

In Judah, the growing Assyrian pressure strengthened the hand of those who sought accommodation to the enemy from the north, resulting in a change of leadership:
In 736 and 735 Tiglath-pileser was again in the northwest, in the regions of Mount Nal and Urartu. Many in Judah would no doubt think that the time had come to submit or be crushed. In 735 it is altogether likely that a pro-Assyrian group felt itself strong enough to force Jotham into retirement and to place Ahaz on the throne. Although Jotham continued to live to his (Ahaz') twentieth year (II Kings 15:30), 732/31, it was Ahaz who directed affairs from 735.

Thiele therefore explained the reason for the complexity of the chronological data for this time by taking into account the historical background. He then found that the regnal years for Judah and Israel that can be constructed from the Biblical texts fit into the known movements of the Assyrian kings during this time.

Further chronological notes
The calendars for reckoning the years of kings in Judah and Israel were offset by six months, that of Judah starting in Tishri (in the fall) and that of Israel in Nisan (in the spring). Cross-synchronizations between the two kingdoms therefore often allow narrowing of the beginning and/or ending dates of a king to within a six-month range. For Jotham, the Scriptural data allow the narrowing of the beginning of his coregency with Uzziah as occurring some time in the six-month interval on or following Nisan 1, 750 BCE. In terms of Judean reckoning, this would be in the year that started in Tishri of 751 BCE. His sole reign began in the year that started on Tishri 1, 740 BCE, and its end was in the six-month interval that started on Nisan 1, 735 BCE. His death occurred in the year that started in Tishri, 732 BCE.

Archeological findings

In the mid-1990's, an inscribed bulla seal belonging to Jotham's son, Ahaz, showed up on the antiquities market. The inscription read, "Belonging to Ahaz (son of) Yehotam, King of Judah". As the seal was unprovenanced, its authenticity is not universally agreed upon, though given the process which make and preserve bullae, it is generally agreed that faking a seal, while not impossible, is difficult. If genuine, it is perhaps the sole archaeological attestation of Jotham found to date.

See also
List of biblical figures identified in extra-biblical sources

Notes

References

8th-century BC births
8th-century BC kings of Judah
8th-century BC deaths

Jotham


Anton Vlădoiu (n. ? - d. ?) a fost un comunist român, primar al Bucureștiului în perioada februarie 1956 - martie 1958. În perioada sa ca primar, Anton Vlădoiu a fost membru al Partidului Muncitoresc Român.

Referințe

Nașteri cu dată necunoscută
Decese cu dată necunoscută
Primari ai Bucureștiului
Politicieni români din secolul al XX-lea
Comuniști români
Membri ai Partidului Comunist Român
Membri ai Partidului Muncitoresc Român

Anton Vlădoiu


Çerkes Soykırımı*

  (Çerkes Sürgünü olarak da bilinir) veya Çerkesçe özel ismiyle Tsitsekun (), Çarlık Rusyası tarafından Çerkes halkına gerçekleştirilen sistematik toplu katliam, etnik temizlik, ve sürgün. Olaylardan Çerkes halkının %80-97'si, yaklaşık 1.500.000 kişi, etkilenmiştir. Yok edilmesi planlanan halk genel olarak Çerkesler olsa da, Kafkasya'nın diğer Müslüman halkları da etkilendi. Rus kuvvetlerinin hamile kadınların karınlarını deşmek gibi çeşitli yöntemler kullandığı bildirildi. Grigori Zass gibi Rus generaller, Çerkesleri "insanlık dışı pislik" olarak tanımladılar ve Çerkes sivillerin toplu katliamını yücelttiler, bilimsel deneylerde kullanılmalarını savundular ve askerlerinin kadınlara tecavüz etmesine izin verdiler.

Rus-Çerkes Savaşı sırasında Rus İmparatorluğu sistematik olarak Çerkes nüfusunu yok etme stratejisi uyguladı. Sadece Çerkesler arasında Ruslaştırmayı ve Rusya'nın diğer bölgelerine yerleşmeyi kabul eden küçük bir kısım olaylardan hiç etkilenmedi. Reddeden geri kalan Çerkes nüfusu çeşitli şekillerde dağıtıldı veya toplu halde öldürüldü. Bazı durumlarda Çerkesler Hristiyanlığı kabul etmeye zorlandı. Çoğu durumda Çerkes yerleşim yerleri bulundu ve yakıldı, sistematik olarak aç bırakıldı veya tüm nüfusu katledildi.

Rus ordusunda asker olan Lev Tolstoy, Rus askerlerinin gece köy evlerine saldırdığını bildirdi. Olaylara tanık olan İngiliz diplomat William Palgrave, "tek suçlarının Rus olmamak olduğunu" ekliyor. 1864'te Çerkesler tarafından İngiliz İmparatorluğu'ndan insani yardım talep eden bir dilekçe imzalandı. Aynı yıl, 1864'te savaşın bitiminden önce hayatta kalan nüfusa karşı toplu sürgün başlatıldı ve büyük ölçüde 1870'lerde tamamlandı. Bazıları, ayrılmayı beklerken kalabalıklar arasında salgın hastalıklardan öldü. Diğerleri, yoldaki gemiler fırtınalar sırasında battığında veya kâr odaklı nakliyecilerin kârı en üst düzeye çıkarmak için gemilerini aşırı yüklediği durumlar nedeniyle öldü. Akademisyenler, Rus hükümetinin kendi arşiv rakamlarını dikkate alarak, bu süreçten Çerkes nüfusunun %80-97'sinin etkilendiğini tahmin ediyorlar.

Hayatta kalıp sürgün edilen Çerkesler Osmanlı Devleti'ne yerleştirildi. Osmanlı arşivleri, 1879'da yaklaşık 1 milyon Çerkes muhacirin Osmanlı topraklarına girdiğini, ancak bunların yaklaşık yarısının kıyılarda hastalıklar nedeniyle öldüğünü gösteriyor. Osmanlı arşivlerini destekleyen 1897 Rus nüfus sayımı, orijinal sayının onda biri olan yalnızca 150.000 Çerkes kaydediyor. 1929 baharında Kafkasya'ya bilimsel çalışma üzerine giden Gürcü tarihçi Simon Canaşia'nın karşılaştığı 91 yaşında bir ihtiyar, Karadeniz'in "karpuz gibi" insan vücut parçaları ile dolduğunu, kargaların kadın saçı ve erkek sakallarına yuva yaptığını aktarmıştır.

2023 itibariyle Gürcistan, Çerkes soykırımını tanıyan tek ülkedir. ABD'nin Wayne şehri ve Doğu Türkistan Sürgün Hükûmeti de resmî olarak Çerkes soykırımını tanımıştır. Ukrayna meclisi ise tanımayı tartışmaktadır. Rusya, Çerkes soykırımını aktif olarak reddediyor ve olayları rızaya dayalı bir göç olarak sınıflandırıyor (Rusça: Черкесское мухаджирство, 'Çerkes muhacirizmi'). Rus hükümeti soykırımın tanınması için çalışan aktivistleri ve konuyla ilgilenen akademisyenleri "aşırılık yanlısı", "terörist" veya CIA ajanı olarak tanımlamaktadır. Çerkesler her yıl 21 Mayıs'ı Çerkes Yas Günü olarak anarlar. 21 Mayıs'ta tüm dünyadaki Çerkesler, özellikle Kayseri ve Amman gibi büyük Çerkes nüfusa sahip şehirlerin yanı sıra İstanbul gibi diğer büyük şehirlerde Rus hükümetini protesto ediyor.

Arka plan
Çerkesler Osmanlı ile ilişkileri geliştirme sebebiyle Hristiyanlığı terk edip İslam'ı kabul ettikten sonra,  Rusya Çerkeslere düşman gözüyle bakmaya başladı. Çerkesya konumu itibarıyla Rusya, İngiltere, Fransa ve Osmanlı İmparatorluğu arasındaki güç mücadelesinin ortasında kilit bir stratejik bölgeydi. Rusya gözünü Karadeniz boyunca genişleyerek sıcak denizlere inmeyi hedefliyordu. İngiltere ise Rusya'yı engellemek istiyordu. Rusya, İran'ın düşüşünü kolaylaştırmak için Karadeniz'de tersanelere ihtiyaç duyacaktı, bu da kıyı şeridiyle Çerkesya'yı hedef haline getirdi. Ancak Müslüman olan Çerkeslerin Ruslara karşı Osmanlıları tercih etmeleri Rus İmparatorluğu'nu rahatsız ediyordu. Çerkesya'nın stratejik önemi o kadar büyüktü ki, 1853'te Karadeniz Rus ticareti için çok önemli hale geldi ve ihracatının üçte birinden sorumluydu.

Etnik temizlik

Çerkesya ile savaşın başlaması
II. Katerina döneminde Rus ordusu Çerkes topraklarına girmeye başladı ve Rusya, Çerkesya'yı hızla ilhak etmek amacıyla kaleler inşa etmeye başladı. 17 Temmuz (O.S.), 1763'te Rus kuvvetleri, Doğu Çerkesya'daki Mezdeug (günümüz Mozdok) kasabasına girerek orayı bir Rus kalesine dönüştürdü. Böylece Çerkesler ile Rus İmparatorluğu arasındaki düşmanlıklar başladı. Rus ordusu beklemediği kadar sıkı bir direnişle karşılaştı. Rus-Çerkes savaşı sırasınca iki taraf da birbirine pek çok baskınlar düzenledi.

Katliamların başlangıcı

Fyodor Bursak ve Pavel Tsitsianov
1799'da Rus general Fyodor Bursak Batı Çerkesya'ya saldırılar düzenledi. Bu saldırının daha önceki saldırılardan farkı, Bursak'ın askerlerine "ayrım yapmadan, ister düşman ister barışçıl olsun, tüm Çerkes köylerini yok etme" emri vermesiydi. 1802-1806 yılları arasında Pavel Tsitsianov benzer saldırılar düzenledi. Tsitsianov Çerkeslerin "Rusya'ya kıyasla ne kadar önemsiz olduklarını" göstermek istiyordu. 1805'de General Glazenap 80 köy yaktı. Askerlerine "halkı korkutarak boyun eğdirme ve dağlılardan intikam alma" emrini verdi. Bir köy yakma harekâtı başlatıldığında, Rus ordusu önce köye girip yağmalıyor, sonra direnenleri, şikayetçileri öldürüyor ve son olarak da köyü ateşe verip gidiyorlardı. 1810'da yaklaşık 200 köy yakıldı. 1805 ile 1807 yılları arasında General Bulgakov'un ordusu tek başına 280'den fazla köyü yaktı. 1763'te 350.000 olan Kabardey'in nüfusu 1817'de sadece 37.000'di.

1808'de bir Rus komisyonu, Rus İmparatorluğu'na karşı Çerkes direnişini sona erdirmek için Çerkeslerin anavatanlarından tamamen çıkarılması gerektiğine karar verdi. Bu, Rus hükümetinde henüz çoğunluk görüşü olmasa da, hızla yayılıyordu. Şubat 1810'da General Fyodor Bursak'ın kuvvetleri Sop Nehri yakınlarındaki bir Çerkes köyüne girdiler ve köyü yakmaya başladılar. Nehir taşmaya başlayınca bir sonraki köye saldırma planlarını ertelemeye karar verdiler. Aralık ayında Şapsığ bölgesinde de aynı yöntemler uygulanmış ve birkaç köy yakılmıştı. Bazı sivillerin ormana kaçması üzerine bölgedeki ormanlar yakıldı. 1811'de Rusya'daki St. Petersburg'a, işgal altındaki bölgelerdeki Çerkeslerin temel hakları için dilekçeler gönderildi.

Aleksey Yermolov
1817'de Rus veteran general ve savaş kahramanı Aleksey Yermolov, Kafkasya'ya atandı. Sorunu çözmesi ve savaşı Rusların lehine değiştirmesi bekleniyordu. Yermolov, Çerkeslerin isteyerek teslim olmayacakları ve resmi bir askerî strateji olarak "terör"ün etkili olacağı sonucuna vardı. Terör yöntemleri zaten kullanımda olsa da ancak Yermolov'un emriyle resmiyet kazanmış ve eski generaller bazen aşırıya kaçarlarsa cezalandırılsa da savaş kahramanı Yermolov için böyle bir şey mümkün değildi. Bu nedenle Yermolov uygun gördüğü gibi hareket edebilirdi. Rus generaller, halkı şok ederek teslim olmaları için Çerkes köylerini ve kasabalarını yok etmeye ve insanları katletmeye başladı.

Yermolov yönetimindeki Rus birlikleri, direniş savaşçılarının saklandığı düşünülen köyleri yok ederek, suikastlar, adam kaçırmalar ve bütün aileleri infaz ederek misilleme yaptı. Çerkes direnişi yiyecek için köylere bel bağladığından, Rus ordusu da sistematik olarak ekinleri ve hayvanları yok etti ve Çerkes sivil çiftçileri öldürdü. Çerkesler, bölgedeki tüm Çerkesleri kapsayan bir federasyon oluşturarak yanıt verdi.

 Mayıs 1818'de, Yermolov'dan emir alan General Ivan Petrovich Delpotso komutasındaki Rus kuvvetleri tarafından Tram köyü kuşatıldı, yakıldı ve sakinleri öldürüldü:Köylerin içindeki her şeyle birlikte tamamen yok edilmesi, Rus ordusu ve Kazak birlikleri tarafından standart bir eylem haline geldi. Buna rağmen Çerkes direnişi devam etti. Eylül 1820'de Rus kuvvetleri, Doğu Çerkesya sakinlerini zorla sürgün etmeye başladı. Kabardey'in tamamı (Doğu Çerkesya) daha sonra Rus Çarının mülkü ilan edildi. General Yermolov daha sonra Kabardey'deki çabalarını hızlandırdı. Yalnızca Mart 1822'de 14 köy Yermolov tarafından yok edildi. Şubat 1824'te General Vlasov liderliğindeki Rus ordusu 4 Çerkes köyüne saldırdı ve onları yerlilerle birlikte tamamen yok etti. Bu köyler, Rus İmparatorluğu ile barış içinde olmalarıyla ünlüydü, Çerkesler tarafından vatan haini olmakla suçlanıyorlardı, ancak yine de Rus saldırılarının hedefi oldular. Çerkesler bir açıklama istediler; ki verilmedi. Bu olaylardan sonra Rusya ile barış içinde olan köyler dahi savaşmaya başladı. 1828'de General Emanuel, 6 Natuhay Çerkes köyünü ve daha birçok Şapsığ Çerkes köyünü yok etti. Daha sonra Kuban'ı geçti ve 210 köyü daha yaktı.Bu katliam taktikleri Çerkesleri daha fazla sinirlendirdi. Bunun ardından birçok Çerkes prensi, hatta yüzyıllardır rekabet içinde olan prensler el ele vererek daha sıkı direnmeye başladı, bu sırada pek çok işgalci Rus ordusu yenilgiye uğradı, bazıları tamamen yok edildi. Avrupa'da, özellikle İngiltere'de, Ruslara karşı direnen Çerkeslere karşı büyük bir sempati oluşmaya başladı.

14 Eylül 1829'da Edirne Antlaşması imzalandı. Bu antlaşmaya göre, Osmanlı İmparatorluğu Çerkesya dahil olmak üzere Kafkasya'yı Rus toprağı olarak tanıyordu. Çerkesler bu antlaşmanın Ruslar tarafından Osmanlı'yı kötülemek için uydurulduğunu düşünüyorlardı ve gerçekliğine inanmadılar. Antlaşmanın gerçek olduğu doğrulandıktan sonra Çerkes elçileri İngiltere, Fransa ve Osmanlı topraklarına gönderilerek antlaşmanın Çerkesler için geçersiz hükmünde olduğu bildirildi.
1831'de Rus hükümeti, Natuhay kabilesinin tamamen yok edilmesi planını değerlendirdi; Natuhayların nispeten barışçıl olmasına ve hatta Ruslarla ticaret yapmalarına rağmen. 1831'in sonlarında, Rus General Frolov ve görev gücü birkaç köyü yok etti. 20 Kasım gecesi başlayarak, köylerin toplarla kuşatıldığı ve bombalandığı bir "korku harekatı" başlatıldı. Hedefler evler ve camilerdi. Operasyon bir raporda şöyle anlatıldı:Başka bir raporda General Rosen, Aralık 1831'de 381 Çerkes'i esir aldığını ayrıntılı olarak anlatıyor ve köylere ateş ederek 100 erkek ve 50 kadını öldürmekle övünüyor. Ayrıca raporunda, Midvideiv adlı bir Rus askerinin, camiyi yakmasına engel olmaya çalışan bir Çerkes'i öldürdüğünü övgü ile anlatıyor.
Ruslar araziyi değiştirerek Çerkes direnişine karşı koymak istediler. Bir yol ağı kurdular ve bu yolların etrafındaki ormanları temizlediler, yerli köyleri yok ettiler ve genellikle Ruslar veya diğer Ortodoks Slav halklarından oluşan yeni çiftçi toplulukları yerleştirdiler. Giderek daha kanlı hale gelen bu durumda, köylerin toptan yok edilmesi standart bir taktik haline geldi.
General Yermolov kendi sözleriyle "Çerkes topraklarına ihtiyacımız var ama Çerkeslerin kendilerine ihtiyacımız yok" diyordu. Yermolov ve Bulgakov gibi Rus askeri komutanları, savaş alanında şan ve fetih yoluyla zenginlik elde etmek için kendi çıkarları doğrultusunda hareket ederek, Çar'ı sık sık aldatmışlar ve Çerkes gruplarının Rusya ile barış yapma girişimlerini gizlemişlerdir. 1837'de bazı Çerkes liderler, daha fazla kan dökülmemesi gerektiğini savunarak Ruslara beyaz bir barış teklif etti. Bu teklife cevaben General Yermolov komutasındaki Rus ordusu 36 Çerkes köyünü yaktı.

Grigori Zass

1833'te Grigori Zass, merkezi Batalpashinsk kalesinde bulunan Kuban Askeri Hattının bir kısmının komutanlığına atandı. Zass, Çerkesleri Ruslardan ve diğer Avrupalılardan daha aşağı bir ırk olarak görüyordu. Zass'ın ana taktiği saldırılara orantısız biçimde cevap vermekti, küçük bir Çerkes saldırısına karşılık yıl boyunca onlarca köyün yok edilmesiyle sonulanan bir "ceza seferi" başlatabilirdi. Ona göre Çerkeslerle baş etmenin tek yolu onları "vahşi hayvanlar gibi" korkutmaktı. Zass, insanları diri diri yakmak, kafa kesip kazığa geçirmek, kalabalık köyleri yerle bir etmek, kasıtlı olarak salgın hastalıklar yaymak ve toplu tecavüz dahil olmak üzere bu düşünceye dayanan yöntemler kullandı. Kopmuş Çerkes vücut parçalarından oluşan bir koleksiyona sahipti. Böylece Çerkesler arasında korku ve şok yayarak onları teslim olmaya zorluyordu. Bu yöntemin başarısı nedeniyle başkomutan olarak atandı ve tam yetki verildi.

Ağustos 1833'te Zass, Çerkes topraklarına ilk seferini yönetti. Köylerin yanı sıra birden fazla kasaba da yok edildi. Kasım ve Aralık ayları arasında Besleney bölgesine saldırdı ve Besleney'in başkenti Qanoqo köyü de dahil olmak üzere Besleney bölgesindeki çoğu yerleşim yerini yok etti. 1834-1835 yılları arasında özellikle Abzeh, Besleney ve Şapsığ bölgelerinde Çerkes nüfusunu yok etmeye devam etti. 1834'te Albay Zass, General Rosen'e Çerkesya seferini detaylandıran bir rapor gönderdi:

Daha sonra bir mahalleyi nasıl yok ettiğini anlatıyor:

Zass, bir zaferden sonra genellikle birkaç köyü yakar ve gösteriş yapmak için sığırlara ve atlara el koyardı. Düşmanın moraline çok dikkat ediyordu. Raporlarında sık sık köylerin yok edilmesiyle övünür, sivillerin toplu katliamını şiirsel bir üslupla yüceltirdi. Raporlarında yaygın olarak "köy yerle bir edildi", "köyle birlikte direnenler ateş ve kılıçla bir oldu", "köy halkı tamamen yok edildi" gibi ifadeler bulunmaktadır. Zass, Berlin'deki anatomi profesörü arkadaşlarına kopmuş Çerkes vücut parçaları gönderdi.

Rus subay Nikolay İvanoviç Lorer, Zass'ın çadırında Çerkes kafaları topladığını ve etlerini kaynattığını söyledi. Ayrıca çadırının dışında bir tepede mızraklara saplanmış Çerkes kafaları vardı. Çerkes kültüründe insanın başıyla birlikte gömülmesi gerektiğine, yoksa cehenneme gideceğine dair bir inanç vardı, bu nedenle Zass, Çerkes kellelerini toplamaktan ve asla geri vermemekten veya onları yüksek fiyatlara satmaktan özel bir zevk alıyordu. Savaştan sonra Ruslar Çerkes kellelerini keserek Zass'a ulaştırıyordu. Zass'ın ordusu, kendi isteği üzerine eski suçlulardan oluşuyordu. Kuvvetlerinin Çerkeslerle istediklerini yapmasına izin verdi. Zass, tüm Çerkeslerden "vahşiler", "haydutlar", "yağmacılar" veya "hırsızlar" olarak bahsetti. Çerkes ağıtlarında Zass, kasabalardan rastgele Çerkes erkekleri seçip onları bir eğlence biçimi olarak diri diri yakan, hamile kadınların karını kesen bir figür olarak geçmektedir.

Zass liderliğindeki alayların askeri başarıları, yüksek komuta tarafından büyük beğeni topladı ve Zass ödüllendirildi. 1834-1835 yılları arasında özellikle Abzeh, Besleney, Şapsığ ve Kabardey bölgelerinde Çerkes nüfusunu yok etmeye devam etti. 1835'te terfi etti. Tüm Kuban hattı emrine verildi. 1836'nın sonlarında Çerkesya Ermenileri Rusya'ya bağlılıklarını ilan ettiler ve Zass'tan kendilerine yaşayacak bir yer vermesini istediler. 1839'da Zass bir Ermeni kolonisi kurdu. Ermenilere yer açmak için Çerkes köyleri yok edildi. Bu yıl Armavir'in resmi kuruluş yılı olarak kabul edilmektedir. 1842'de Zass, aralarında Pavel Grabbe'nin de bulunduğu üstleriyle bir tartışma yaşadı, Kafkasya'yı sonsuza dek terk etmek zorunda kaldı ve sonunda 1848'de istifa etmek zorunda kaldı.

Son dönem
1857'de, Dmitry Milyutin hayatta kalan Çerkeslerin sürgün edilmesi gerektiğini savunduğu belgeyi yayınladı. Milyutin'e göre, mesele Çerkes topraklarını ele geçirmek değil değil, Çerkeslere son vermek olmalıydı.

Çar II. Aleksandr öneriyi kabul etti ve Milyutin savaş bakanı olarak terfi edildi. Buna ek olarak Rostislav Fadeyev öneriyi destekleyerek, "Çerkesleri evcilleştirmek mümkün değil, yarısını tamamen yok edersek, diğer yarısı silahlarını bırakacaktır." fikrini ortaya koydu. Osmanlı'ya yönelik Çerkes göçleri, küçük gruplar halinde 19. yüzyılın ilk yarısında da yapılmıştı. Osmanlı'nın Karadeniz kıyılarına yerleşen, tarım ve ticaretle geçinen 370 Çerkes ailesi vardı. Ancak hiçbir zaman Çerkes milletinin tamamen sürülmesi söz konusu olmamıştı. Bu dönemde Rus siyasetçi Viktor Koçubey, bölgeyi ziyaret eden Amerikanlara şöyle demişti:

1859 yılında, Ruslar Osmanlı hükûmeti ile detayları görüşmeye başladılar. Ruslar Kafkasya'da Çerkes varlığını yok etmek istiyordu, Osmanlılar ise Balkanlardaki isyanlara karşı bir güç olarak Müslüman nüfusa ihtiyaç duyuyorlardı. Böylece 1860 yılında iki taraf 50.000 Çerkesin sürgün edilmesinde karar kıldı, ancak Ruslar bu rakama sadık kalmayacaklardı.

1861'den 1864'e kadar sürgünleri gerçekleştirme sorumluluğu Yevdokimov'a verildi. Rus askeri Ivan Drozdov'un anılarına göre, Rus ordusu çoğunlukla Çerkeslerin yaşadığı bölgeleri ayrım gözetmeksizin yok etmeyi tercih etti. Eylül 1862'de bir Çerkes köyüne saldırdıktan ve bazı sakinlerinin ormana kaçtığını gördükten sonra General Yevdokimov ormanı altı saat boyunca bombaladı, ardından hayatta kalan kimsenin kalmadığından emin olmak için ormanı ateşe verdi. Drozdov, Çerkeslerin ailelerinin ve köylerinin geri kalanının kaçmasına izin vermek için kendilerini toplara feda etmeye yemin ettiklerine kulak misafiri olduğunu bildirdi. Lev Tolstoy'un bildirdiğine göre Rus askerleri gece Çerkes köylerine dalıyorlardı. Bölgede bulunan Britanyalı diplomat Sir Pelgrave durumu "yok olmalarını izlemek üzücü, tek suçları Rus olmamaktı" şeklinde yorumlamıştı.

Bu dönemde Çerkes entelektüelleri ve askerî liderleri arasındaki bir toplantıda geleneksel meclis toplantılarını terk edip tam anlamıyla Avrupaî bir meclis kurulması gerektiği kararı alındı ve 13 Haziran 1861 tarihinde Çerkes Meclisi kuruldu. Meclisin merkezi olarak günümüzde Soçi olarak bilinen Şaçe bölgesi seçildi. Meclis başkanı ve Çerkesya başkanı olarak Gerandıqo Berzeg seçildi. Tüm Çerkesya'nın ortak hükûmeti bu meclis idi. Osmanlı ve İngiliz delegasyonları, tutarlı bir devlette birleşirlerse bağımsız bir Çerkesya'nın tanınacağını vadettiler. Ancak Rus General Kolyobakin hızla Soçi'yi istila etti ve meclisi yerle bir etti.

1862'de Çerkesler, davalarını savunmak için Britanya'daki büyük şehirlere bir liderler heyeti göndererek Londra, Manchester, Edinburgh ve Dundee gibi büyük İngiliz ve İskoç şehirlerini ziyaret ettiler. Ziyaretler başta İskoçlar olmak üzere Britanyalılar tarafından destekle karşılandı. Politikacılar ve gazeteler "Çerkes davasını" ele almaya ve "Çerkesya'yı katliamdan kurtarmak için" müdahale çağrısında bulunmaya başladılar ve bir noktada Parlamento, Rusya ile savaşmaya ve mücadele eden Çerkesya üzerinde bir manda kurmaya girişmeye yaklaştı.Ancak sonunda, bu tür girişimler İngiliz hükûmet politikasını değiştirmede başarısız oldu. Londra'nın eylemsizliğine kızan birçok kişi tarafından organize edilen Çerkes Yardım Komitesi, Çerkes yetimler için şilte, battaniye, yastık, yün ve giysi temini için 2.067 £ toplamayı başardı. Ancak Komite daha sonra Rus düşmanlığı ile suçlandı ve kapatıldı.

1863 sonbaharında, Rus operasyonları metodik hale geldi. Çerkesler ormana kaçtıktan sonra, köyleri ve yiyecekleri yakılacak, ardından bir veya iki hafta sonra hiç Çerkes kalmadığından emin olmak için arama yapılacak ve orman yakılacaktı. Bu süreç, General Yevdokimov bölgedeki tüm Çerkeslerin vurularak, aç kalarak ya da yanarak öldüğüne ikna olana kadar tekrarlanacaktı.

9 Nisan 1864'te Çerkesler tarafından "Çerkes Liderlerden Majesteleri Kraliçe Victoria'ya Dilekçe" imzalandı:1864'te Maykop yakınlarındaki Khodz vadisinde Çerkes halkı Rus birliklerine direndi. Savaş sırasında erkeklere kadınlar da katıldı. Ağır toplara ve diğer modern silahlara sahip Rus birlikleri, olaylara tanık olan bir Çerkes tarihçinin "kan denizi" olarak tanımladığı bir sahnede tüm erkekleri, kadınları ve çocukları öldürdü.

Mart 1864'te kuşatılmış bir Çerkes ordusu teslim olmayı reddetti ve toplu intihar etti. İki ay sonra, 21 Mayıs 1864'de, 20.000 kişilik Çerkes ordusu ile 100.000 kişilik bir Rus ordusu arasında Qbaade Muharebesi gerçekleşti. Rus kuvvetleri dört taraftan ilerledi. Çerkes güçleri hattı kırmaya çalıştı, ancak birçoğu cepheye ulaşmayı başaramadan Rus topçuları ve piyadeleri tarafından vuruldu. Kalan savaşçılar militan olarak savaşmaya devam ettiler ve kısa sürede yenildiler.

Rus ordusu zaferi kutlamaya başladı ve bir askeri-dini geçit töreni düzenlendi, 100 Çerkes savaşçı otorite kurmak için halka açık bir infazda kolları ve bacakları kesilerek idam edildi. Muharebenin yaşandığı yerin günümüzdeki ismi "Krasnaya Polyana", yani kızıl çayır, adını tepeden nehre akan Çerkes kanından alır. Qbaade muharebesinin ardından Çerkes sürgünü hız kazanmış oldu. Mihail Nikolayeviç ise askerlerini böyle tebrik etmişti:

Boşalan toprakların Ruslaştırılması
25 Haziran 1861'de Çar II. Aleksandr, "Kuzey Kafkasya Yerleşimi" başlıklı bir imparatorluk fermanı imzaladı:

Çar Aleksandr, kolonizasyon sürecini kişisel teşvik etti. 1861 baharından 1862'ye kadar, eski Çerkesya'da 35 Kazak stanitsası kuruldu ve 5.480 aile toprağa yerleşti. 1864'te Transkuban bölgesinde on yedi yeni Kazak stanitsa kuruldu. Çerkeslerden "temizlenen" tüm topraklara Ruslar, Kazaklar, Karaçay-Balkarlar ve Ermeniler yerleştirildi.

Sürgün

Limanlardaki vaziyet
Hayatta kalan Çerkeslerin sürgünü 1860'lı yıllarda başladı. Yevdokimov'un birlikleri, Çerkes köylerini yok ettikten sonra, kalan Çerkesleri kıyıya kaçmaya zorladı. Kıyıya sürülen Çerkesler burada Osmanlı İmparatorluğu'na gönderilmeyi beklediler. Yevdokimov'un tehcir operasyonları sırasında ölen Çerkeslerin sayısı kesin olarak bilinmemekle birlikte modern tahminler en az 625.000 ile başlamaktadır. Bazıları, ayrılmayı beklerken kalabalıklar arasında salgın hastalıklardan öldü. Diğerleri, yoldaki gemiler fırtınalar sırasında battığında veya kâr odaklı nakliyecilerin kârı en üst düzeye çıkarmak için gemilerini aşırı yüklediği durumlar nedeniyle öldü.

Olaylara şahit olan Rus tarihçi Adolf Berge durumu böyle açıklamıştı:

Ivan Drozdov şunları kaydeti:

Başlangıçta, 17 Mayıs 1863'te Çar II. Aleksandr, göç etmeyi "seçenlerin" kendi yollarının bedelini ödemesi gerektiğine karar verdi. Yolculuk masraflarını karşılamak için Çerkesler bazen sığırlarını, eşyalarını ve hatta kendilerini köle olarak satmaya zorlandılar.

Çerkesler tipik olarak, kiralanmamış gemileri kullanarak ayrılmaya zorlandılar, böylece kendilerini bu tür gemilerin kaptanları tarafından suiistimallere maruz bıraktılar. Bazı durumlarda 1.800 kadar Çerkes hayvan ve ev eşyalarıyla birlikte tek bir gemiye tıkıştırıldı. Çoğu durumda, bu tür gemiler battı. Eğer gemiler batmadıysa, bu tür kalabalık ortamlar hastalıkların yayılmasına ve susuzluğa müsait hale geliyor ve gidecekleri yere vardıklarında sadece yolcularının cesetlerini barındırıyordu. Bu tür gemiler, gözlemciler tarafından "yüzen mezarlıklar" olarak anılıyordu.

Kötü niyetli kaptanların elindeki suistimaller de bildirildi. Bir vakada, Kıbrıs'a giden bir gemi, parçalanmış ve başları kesilmiş cesetlerle bulundu ve mültecilerin hala canlıyken bağlanıp denize atılmalarına ilişkin dedikoduları doğruladı. Bu gemide yolcuların sadece üçte biri hayatta kalabilmişti.

Başka bir Rus gözlemci olan Olshevsky, durumdan en çok Yevdokimov komutasındaki Rus komutanlığını sorumlu tuttu:

Şartlara rağmen Yevdokimov komutasındaki Rus kuvvetleri Çerkesleri kıyıya sürmeye devam etti. Ocak ayında Yevdokimov Ubıh köylerini yok etti ve Ubıhlara kıyıya gitmekten veya kışın donmaktan başka çare bırakmadı. Mart ayında Çerkeslerin Tuapse limanındaki mülteci kalabalığı yirmi bine yaklaştı.

Çerkes kıyılarını terk edenlerin sadece bir kısmı Osmanlı limanlarına ulaşabildi. Osmanlı kıyılarına ulaşmayı başaran kesimden çok daha fazlası kısa süre sonra orada hastalıklardan öldü. Bir İngiliz görgü tanığı olan Laurence Oliphant The Times gazetesi için şunları yazdı:

Taşıma gemileri
1864'te Bâb-ı Âli, kıyılarında meydana gelen insani felaket nedeniyle Rus hükûmetinden tehcirleri durdurmasını defalarca istedi. Osmanlı talepleri defalarca reddedildi. Birçok gemi, aralarında mevcut olan hastalık nedeniyle Çerkesleri taşımayı reddetti. Nisan 1864'te Rus gemileri kendilerini nakliyeye sunmayı bıraktı ve tüm süreci Osmanlıların üzerine attı; ve General Yevdokimov yiyecek, su veya tıbbi yardım için hiçbir çaba sarf etmedi. Rusya, tehcir edilenlerin hayatta kalmasının öncelik olmadığını açıkça ortaya koyduğunda, Osmanlı ve İngiliz gemileri Çerkesleri taşımak için geldi.

Osmanlı kıyılarına varmayı başaran nüfusun büyük kısmı hastalıklar sebebiyle öldü. Trabzon'daki Rus konsolosu, 240.000 Çerkes'in geldiğini ve kısa bir süre sonra 19.000'inin öldüğünü ve ölüm oranının günde yaklaşık 200 kişi olduğunu bildirdi.

25 Mayıs 1864'te, İstanbul'daki İngiliz büyükelçisi Henry Bulwer, İngiliz hükûmetinin kendi gemilerinden bazılarını bu amaçla getirmesi gerektiğini, çünkü Osmanlıların kendi başlarına yeteri kadar gemiye sahip olmadığını savundu; ve 29 Mayıs'ta bir Moldavya, bir Alman ve bir İngiliz gemisi ve sekiz Yunan gemisinin Çerkeslerin taşınmasına yardım ettiği bildirildi.

Demografik değişimler

Genel olarak, Rus hükümetinin kendi arşiv rakamlarını ve Osmanlı rakamlarını dikkate alan hesaplamalar, süreçte Çerkes ulusunun %90, %94 veya %95-97'lik kısmının yok olduğunu tahmin ediyor. Daha önceden 100.000 nüfusa sahip olan Güneybatı Çerkes Soçi bölgesi, olayların ardından 98 nüfusa sahipti. Sayıları 300.000 kadar olan Şapsığ kabilesi, ormanlara ve ovalara kaçmayı başaran 3.000 kişiye düşürüldü. 140 Şapsığ ise Sibirya'ya sürgün edildi.

Hayatta kalıp sürgün edilen Çerkesler Osmanlı Devleti'ne yerleştirildi. Osmanlı arşivleri, 1879'da yaklaşık 1 milyon Çerkes muhacirin Osmanlı topraklarına girdiğini, ancak bunların yaklaşık yarısının kıyılarda hastalıklar nedeniyle öldüğünü gösteriyor. Osmanlı arşivleri doğruysa bu, Çerkes soykırımını 19. yüzyılın en büyük soykırımı yapar. Osmanlı arşivlerini destekleyen 1897 Rus nüfus sayımı, orijinal sayının onda biri olan yalnızca 150.000 Çerkes kaydediyor.

Soykırımın ardından başlatılan sürgünün ana hedefi Çerkesler olsa da, olaylardan Abhaz, Abazin, Çeçen, İnguş, Oset ve diğer Müslüman Kafkas toplulukları da etkilenmiştir. Abhaz ve Osetlerin durumunda sadece Müslümanlar sürgün edildi, Hristiyanlar affedildi. En az 22.000 Çeçen ve Müslüman Oset de Türkiye'ye geldi. Kuzeybatı Kafkasya'daki diğer iki Müslüman halk, Karaçay ve Balkarlar, başından beri Rusya'ya sadık oldukları için süreç boyunca çok sayıda sürgün edilmedi. Bu arada Abhazya, 19. yüzyılın sonunda etnik Abhaz nüfusunun %60'ını kaybetti. Buna ek olarak İnguşların %80'inin 1865'te Orta Doğu'ya gitmek üzere İnguşetya'yı terk ettiği tahmin ediliyor. Küçük Arştin halkı ise tamamen yok oldu.

Bazı kaynaklar, Abhaz ve Abaza nüfusunun sınır dışı edilmesini Çerkeslere yönelik operasyonun bir parçası olarak görüyor. Az sayıda kaynak da Çeçenlerin, İnguşların, Arştinlerin ve Osetlerin sınır dışı edilmesini Çerkeslerinkilerle gruplandırıyor.

Rus arşivlerine göre, ki pek çok araştırmacı muhtemelen bu arşivlerin taraflı olduğuna ve büyük bir olasılıkla düşük tutulmuş olduğuna dikkat çeker, 1863-64 yılları süresince 418.000 Çerkes Osmanlı'ya sürülmüştür.

İngiliz savaş tarihçisi W.E.D. Allen'a göre, o zamanki Osmanlı topraklarına yerleştirilmiş olan Çerkeslerin sayısı 600 binden fazladır. Amerikalı Justin McCarthy, sürülen Çerkes ve diğer Kafkas topluluklarının sayısının 1.200.000 dolayında olabileceğini, bunun ancak 800 bin kadarının hayatta kalabildiğini belirtiyor. Sürgüne katılan nüfusun en az dörtte birinin yolculuk, kamp yaşamı ve yeni yerleşim yeri sırasında öldüğü kabul edilmektedir. Rusların doğrudan öldürdüğü Çerkes sayısı ise 600 binden fazla olarak tahmin edilmektedir. Shenfield'e göre ise felakette ölenler bir milyondan fazlaydı ve muhtemelen 1,5 milyona yaklaşıyordu.

Dünya güçlerinin tepkisi

Osmanlı İmparatorluğu
Fabio Grassi, Osmanlı politikasının eldeki şartlara göre başarılı sayılabileceğini savunuyor. Grassi, çökmekte olan Osmanlı İmparatorluğu'nun Çerkesleri zor durumdaki Müslüman kardeşleri olarak gördüğünü ancak onlara yardım etmek için hiçbir şey yapamadıklarını belirtiyor. Rosser-Owen, Osmanlıların yalnızca pragmatik kaygıları önemsediğini savunuyor. Sürgünle ilgili sorunlarının insani ya da kardeşlik nedenlerinden değil, mülteci seli konusunda ne yapacaklarını bilememelerinden kaynaklandığını belirtiyor. İngiliz konsolosluk personelinin Çerkes mültecilere yardım etmeye çalışırken çektikleri zorluklara dikkat çekiyor. Daha sonra, 1867'de Osmanlıların konuyu daha iyi halletmeye başladığını belirtiyor.

Diğer akademisyenler ise Osmanlıları daha çok eleştirmektedir. Tarihçi Walter Richmond, Osmanlı hükümetini çifte ajan oynamakla, sorumsuz olmakla ve "sürgünün yol açacağı sonuçlara aldırış etmemekle veya habersiz olmakla, Çerkesleri sürgünü kabul etmeye teşvik etmekle" suçluyor. Shenfield, Richmond'a katılıyor ve Osmanlıların tepkisini "fena halde yetersiz" olarak tanımlıyor. Marc Pinson, Osmanlı hükümetini Çerkes muhacirlere karşı tutarlı bir politika oluşturmaya çalışmamakla suçluyor.

Birleşik Krallık
Richmond, İngilizlerin bir noktada Rusya'ya savaş ilan etmeyi düşünmelerine rağmen yalnızca kendi kazanımlarını önemsediklerini savunuyor. İngilizlerin Çerkesya'yı kullandığını ve terk ettiğini belirtir. Ayrıca, Batı Avrupa'nın Çerkesya'da ortaya çıkan duruma duyduğu öfkenin, ancak bu durum onlar için siyasi olarak bir tehdit haline geldikten sonra ortaya çıktığını savunuyor.

İskoçya
İskoçya, Çerkeslerin son derece popüler olduğu birkaç yerden biri olarak kabul edilir. "Çerkes davası" o kadar popülerdi ki, bir noktada "Çerkesya'yı kurtarma" hareketi ulusal bir hareketti. Rosser-Owen, İskoç örgütlerinin hayırsever çabalarının ve Çerkeslerin iyiliğiyle ilgili kaygının en yoğun olarak İskoçya'da yaşandığını, çünkü Çerkeslerin Rusya'ya karşı mücadelesinin İskoç tarihindeki geçmiş travmalara benzediğini vurguluyor.

Uluslararası yardım çabaları
Çerkesler için İngiltere ve İskoçya'da bağışlar toplandı. Sürecin ilk aşamalarında Osmanlı halkı tarafından da yardım çalışmaları yapılmıştır. Yardım çoğunlukla Müslümanlardan geldi, ancak Hıristiyanlardan da geldi. Bulgaristan'da Vidin'de Müslüman ve Hristiyan halk tahıl üretimini artırmak ve yerel Çerkes mültecilere göndermek için gönüllü olurken, Kıbrıs'ta Müslüman nüfus Çerkes yetimleri barındırdı. Osmanlı hükümeti Çerkesler için camiler inşa ettirmiş ve onlara öğretmen temin etmiştir. Padişah, Özel Çantasından 50.000 £ bağışladı. İngiliz raporlara göre bu para Çerkeslere ulaşmadı ve memurlar tarafından cebe atıldı.

Çerkeslerin yerleştirilmesi
Osmanlı yetkilileri genellikle yeni gelenlere herhangi bir destek sunmakta başarısız oldu. İç Anadolu'nun yaşanması zor dağlık bölgelerine yerleştirildiler ve onlara küçük ve yorucu işler verildi. Birçoğu vardıklarında anında köle olarak satın alındı ve tecavüze uğradı.

İmam Şamil'in oğlu Muhamed Şafi, Çerkeslerin Anadolu'ya vardıklarında karşılaştıkları durum karşısında dehşete düşerek durumu araştırmaya gitti:

101 yıllık bir savaş vermiş ve Ortodokslar tarafından gerçekleştirilen bir soykırımdan sağ kurtulmuş Çerkesler, Osmanlı nazarında intikama aç eğitimli savaşçılardı. Osmanlılar kontrolü sağlamak için Çerkesleri kasıtlı olarak Ortodoks Hristiyanların çoğunlukta olduğu isyankar bölgelere yerleştirdiler. Bu bölgeler kısa bir süre önce çok sayıda yaklaşık yüz bin Kırım Tatar mülteciyi kabul etmişti.

Osmanlı yetkilileri, Varna'da durumun özellikle kötü olduğunu, 80.000 Çerkes'in şehrin dış mahallelerine, hava koşullarına veya hastalığa karşı korumasız ve yiyeceksiz kaldıkları yerlere yerleştiğini bildirdi. Çerkes ölümlerinin sayısı o kadar fazlaydı ki, Türklerin Çerkes cesetlerini gömmeye ayak uyduramadığı ve bu işi yapmak için hükümlüleri işe aldığı bildirildi. Bir Çerkes, Osmanlı valisine "Bu Sibirya'da yaşamaktansa gerçek Sibirya'ya gitmeyi tercih ederiz ... burada insan ölebilir, yaşayamaz" diye yazmıştı.

Çerkeslerin yerleştirildiği yerler
Çerkes yerleşim birimleri, Osmanlı İmparatorluğu'nun neredeyse tüm Avrupa bölümünü kapladı. Sürgünün sonunda, Balkanlarda yaklaşık 250.000 Çerkes vardı. Pek çok durumda, Osmanlı hükümeti tarafından Çerkeslere toprak tahsis edildi, ancak yerel halk evlerinden vazgeçmeyi reddetti ve Çerkesler ve Çeçenler ile Bulgar, Sırp, Arap, Bedevi, Dürzi ve Ermeniler arasında çatışmaların çıkmasına neden oldu. Çerkeslerden özellikle Araplar ve Ermeniler nefret ediyordu. Sonunda, Çerkeslerden korku o kadar arttı ki, Hıristiyan topluluklar, Çerkeslerin yanlarına yerleştirileceğini duyunca protesto etmeye başladılar.

Bulgaristan
Bulgaristan'da tahminen 150.000 Çerkes vardı. 1863'de Abzeh Çerkesleri Bulgaristan'a geldi. İlk geldiklerinde Çerkesler, her ikisinin de Slav dili konuşmaları ve Ortodoks Hıristiyan olmaları nedeniyle Bulgarları Rus zannettiler. Karışıklık giderilene kadar onlarca Bulgar köyü Çerkeslerin saldırısına uğradı. Sadece 1861-1862 yıllarında Danube'de 41.000 Çerkes vardı. Çerkeslerin kendi köylerini oluşturdukları bugünkü Vidin, Vratsa, Montana, Şumnu, Dobriç ve Veliko Tırnovo bölgelerine kitleler yerleştirildi ve bir kısmı da Bulgar veya Türk köylerine yerleşti. Vratsa, Montana ve Plevne bölgesinde Çerkesler Tatar köylerine de yerleştirilmişti. Güney Bulgaristan'da, en kalabalık Çerkes topluluğu Yambol, Burgaz ve kısmen bugünkü Stara Zagora bölgesinde yaratıldı.

Çerkes çeteleri ve Türk çeteleri, ortak İslam inançları ve Ortodoks Slavlara karşı ortak kinleri nedeniyle hızlı bir şekilde ittifaklar kurdular. Pek çok durumda, Çerkes çeteleri Türk köylerini Bulgar çetelerinden korudu ve bunun tersi de geçerli. Çerkesler, Rus yanlısı oluşumlara karşı her zaman Osmanlı'nın yanında yer alarak bölgedeki çatışmaların aktif katılımcılarıydı. 1876'da Bulgar isyancılar tarafından bin Çerkes katledildi ve Çerkesler, Hıristiyan nüfusa karşı eşkıyalık başlatarak misilleme yaptı. Bu olay Avrupa'da Bulgarlara karşı sempati oluşturdu. Avrupa'da Çerkeslere duyulan sempati ise çoktan ölmüştü, artık bir Osmanlı nüfusu olan Çerkesler barbar vahşiler olarak görülüyorlardı. 93 Harbi sırasında Çerkesler, Türk ordusu tarafından düzensiz süvari birlikleri olarak kullanıldı. 1877 yazında, Nova Zagora savaşına Türk tarafında ağırlıklı olarak Çerkes düzensiz süvarileri katıldı. Çerkesler, Şipka, Loveç ve Plevne savaşlarında aktif rol aldılar.

Bulgaristan'daki Çerkesler, 1876'daki Bulgar İsyanına şiddetle karşı çıktılar. Buna karşılık Avrupa ülkeleri Çerkeslerin bölgeyi terk etmesini talep etti. Çerkesler bir "Müslüman tehdidi" olarak görüldü ve Rus-Türk savaşının sona ermesinin ardından Rus orduları tarafından Bulgaristan'dan ve Balkanlar'ın diğer bölgelerinden sürüldü. Geri dönmelerine izin verilmedi, bu yüzden Osmanlı yetkilileri onları Arap topraklarına ve Anadolu'ya yerleştirdi. Çerkesler Araplarla düzenli olarak çatışma yaşadılar ve bölgede isyankâr Araplara karşı Osmanlı devletinin polis gücü rolünü oynadılar.

Anadolu
Çerkesler Anadolu'nun hemen hemen her yerine yerleştirildiler. Türkiye'nin doğusunda, Ege Denizi boyunca, Amasya, Samsun, Kilikya, Mezopotamya, Çarşamba yarımadası yakınlarındaki bölgeler ile Adapazarı, Düzce, Eskişehir ve Balıkesir, Kars, Erzincan. Anadolu'da Çerkesler Ermeniler ile yoğun çatışmalara girdiler.

Levant
Bulgaristan'dan sürülen Çerkesler Ürdün, Suriye, Irak ve Arabistan bölgesine de yerleştirilmişlerdir.

Geri dönme dilekçeleri
Bazı Çerkes toplulukları, Kafkasya'ya yeniden yerleşmek için İstanbul'daki Rus büyükelçiliğine dilekçe verdi. Kısa süre sonra, Osmanlı İmparatorluğu'nun her yerinde Rus konsoloslukları bu tür dilekçelerle boğuldu. Bu dilekçelerin hepsi reddedildi. Sürgün, sıradan insanlar için zorluklar eşlik etti. Sürgün sırasında Karadeniz'de ölen çok sayıda akrabalarının vücut parçalarının balıklar tarafından yenildiğine inanan Çerkeslerin çoğu hala Karadeniz kökenli balık yemiyor. Sürgünlerden bazıları ve onların soyundan gelenler başarılı oldular ve Osmanlı İmparatorluğu içinde yüksek mevkiler kazandılar. Jön Türklerin önemli bir kısmı Kafkas kökenliydi.

Soykırım olarak sınıflandırılması

2010 öncesi
Sürgün sürecinde Rus hükümeti Çerkeslere yönelik katliamları gizlemeye çalıştı. Bu süreçte "temiz dil" kavramları kullanılıyordu, Rus kaynaklarında "Nihai zapt etme" ve "zararlı nüfusun azaltılması" gibi kavramların kullanımı yaygındır. Rus hükümeti köylerin yakılması, sürgün edilmesi ve katliamlarla ilgili ne Rus halkına ne de uluslararası topluma bilgi vermedi. Kafkasya'dan gelen haberlerde yalnızca gelişen Kozak yerleşimlerindeki başarılara ilişkin hikayeler yer alıyordu. Karadeniz kıyısındaki Çerkes tehcir kamplarında yiyecek ve ilaç sıkıntısı olduğuna dair raporların Çar'a ulaşmasının ardından Çar, durumu kontrol etmek için yetkililer gönderdi, geri dönenler "her şeyin tamamen yolunda olduğunu" bildirdi. Ancak Rus generaller kendi aralarında iletişim kurarken eylemlerini gizlemek için hiçbir çaba göstermediler. Bazı raporlarda Grigori Zass gibi generaller açıkça sivil nüfusu yok etmekle övünüyorlar veya vahşeti övüyorlardı.

2010: Arşivlerin açılması
Rus-Çerkes savaşına ilişkin bu raporları içeren belgeler Tiflis'te halka kapalı arşivlerde saklanıyordu. Gürcistan, 21. yüzyılın başında Rusya ile Gürcistan arasında yaşanan siyasi çatışmanın bir parçası olarak arşivleri açmaya karar vererek, bu belgelere erişime izin verdi. Arşiv materyalini daha kapsamlı bir şekilde duyurmak için Gürcistan'da 20-21 Mart 2010'da bir konferans düzenlendi. Konferansa hem Çerkes hem de Çerkes olmayan akademisyenler ve tarihçiler geniş katılım gösterdi, ancak Rusya Federasyonu vatandaşlarının katılmasını engellemek için büyük çaba gösterdi. Konferansın ardından Gürcistan parlementosu oy birliğiyle Çerkes soykırımını tanıdı.

Rus tepkisi
Buna yanıt olarak Moskova, 14 Şubat 2011'de kendi konferansını düzenledi. "Rus-Kafkas savaşı diye bir şeyin olmadığı, aksine bunun küçük bir çatışma olduğu" sonucuna vardılar ve olayları ifşa etmeye yönelik tüm hareketi "Kuzey Kafkasya'da kaos yaratma" girişimi olarak reddettiler. Kremlin adına konuşan Rus sivil toplum kuruluşları, Gürcülerin soykırım sırasında Rus İmparatorluk Ordusu'nda görev yapması nedeniyle Gürcistan hükümetinin bu konu hakkında konuşmaya hakkı olmadığını savundu.

Rus tarihçi Alexei Malashenko, Çerkeslerin soykırımı tanıma çabalarının terörizmle bağlantılı olduğunu iddia etti. Daha ılımlı Rus tarihçileri, olayların gerçekliğini kabul etmekle beraber 1948'den önce gerçekleştiği için soykırım olarak tanımlanamayacağını iddia etmiştir. Rus hükümeti soykırımın tanınması için çalışan aktivistleri ve konuyla ilgilenen akademisyenleri aşırılık yanlısı, terörist veya CIA ajanı olarak göstermeye devam etti.

Sonuç olarak Rusya Çerkes soykırımını görmezden gelmektedir. Rusya'da Çerkes soykırımını reddetmek için bir başkanlık komisyonu kuruldu. Rusya'da olaylar rızaya dayalı bir göç olarak sınıflandırıyor (Rusça: Черкесское мухаджирство, 'Çerkes muhacirizmi'). Şubat 2020'de Rusya'nın Ankara büyükelçisi Aleksey Yerhov, Çerkes Soykırımını "güzel bir masal" olarak nitelendirdi. Çerkeslerin iş bulmak için Türkiye'ye göç ettiğini söyleyen Yerhov, KAFFED'in baskıları sonucu özür diledi.

Siyasi pozisyonlar

Boris Yeltsin
Eski Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin, Mayıs 1994'te yaptığı açıklamada, Çerkeslerin Çarlık güçlerine karşı direnişinin meşru olduğunu ve üzücü kayıplar olduğunu belirtti. Ama herhangi bir soykırımı kabul etmedi.

Çerkes Organizasyonları
1997 ve 1998'de Rusya'daki Çerkes politikacılar, durumu yeniden gözden geçirmesi ve özür dilemesi için Rus Parlamentosuna başvurdu; bugüne kadar Moskova'dan herhangi bir yanıt gelmedi. Ekim 2006'da Rusya, Türkiye, İsrail, Ürdün, Suriye, ABD, Belçika, Kanada ve Almanya'nın Çerkes örgütleri, Avrupa Parlamentosu başkanına Çerkes halkına yönelik soykırımı tanıma talebiyle bir mektup gönderdiler.

5 Temmuz 2005 tarihinde, Rusya Federasyonu'ndaki çeşitli Çerkes halklarının temsilcilerini bir araya getiren bir örgüt olan Çerkes Kongresi, Rusya'yı Çerkeslere karşı uyguladığı çarlık politikaları için önce kabul edip sonra özür dilemeye çağırdı. Temyiz başvuruları, "resmi çarlık belgelerine göre 400.000'den fazla Çerkesin öldürüldüğüne, 497.000'inin Türkiye'ye kaçmak zorunda kaldığına ve sadece 80.000'inin kendi ülkelerinde hayatta kaldığına" işaret ediyordu. Rus hükûmeti dilekçeyi reddetti.

2010'da arşivlerin açılması ve konuyla ilgili araştırmaların başlaması, Çerkesleri felaketin soykırım olarak tanınmasını talep etmeye yöneltti. Son zamanlarda, tarihçiler ve Çerkes aktivistler, tehcir ve toplu katliamların, o zamanlar henüz kullanılmamış olsa bile, günümüzün soykırım kavramının kesinlikle bir örneği olarak kabul edilebileceğini öne sürdüler. Rus askerlerinin köyleri sistematik olarak katletmesine ve bu toprakların Rusya tarafından sömürgeleştirilmesine dikkat çeken Çerkes aktivistler, bunun bir soykırım olduğunu iddia ediyorlar.

1 Aralık 2015'te, Romanya'nın ulusal günü olan Büyük Birlik Günü'nde çok sayıda Çerkes temsilci, Romanya hükümetine Çerkes soykırımını tanımasını isteyen bir talepte bulundu. 239 imzanın yer aldığı belge Arapça, İngilizce, Rumence ve Türkçe dillerinde yazılmıştı. Benzer talepler daha önce Çerkes temsilciler tarafından Estonya, Litvanya, Moldova, Polonya ve Ukrayna'ya gönderilmişti. Dilekçelere cevap verilmedi.

Gürcistan
21 Mayıs 2011'de Gürcistan Parlamentosu, Rusya İmparatorluğu tarafından Çerkeslere yönelik uygulaban "kasıtlı kıtlık ve salgın hastalıklar" eşliğinde "önceden planlanmış" toplu katliamların "soykırım" olarak tanınması gerektiği kararını aldı. Rusya ile ilişkileri zayıf olan Gürcistan, 2008 Rus-Gürcü Savaşı'ndan bu yana Kuzey Kafkasya etnik gruplarına sosyal yardım çabalarında bulundu. 2010 ve 2011'de Tiflis'te akademisyenler, insan hakları aktivistleri ve Çerkes diaspora grupları ile yapılan istişare ve parlamento görüşmelerinin ardından Gürcistan, olaylara atıfta bulunmak için "soykırım" kelimesini kullanan ilk ülke oldu. 20 Mayıs 2011 tarihinde, Gürcistan Cumhuriyeti Parlamentosu, kararında, Rus-Kafkas savaşı sırasında Çerkes halkının toplu imhasının 1907 Lahey Sözleşmesi ve 1948 BM Sözleşmesi'nde tanımlandığı şekilde soykırım oluşturduğunu açıkladı.

Ertesi yıl 21 Mayıs gününde, Çerkeslerin çektiği acıyı anmak için Gürcistan'ın Anaklia kentinde bir anıt dikildi.

Türkiye
Türkiye'deki Çerkesler, Türkiye'nin soykırımı tanıması için birçok girişimde bulundu. Türkiye'de Çerkes soykırımını anmak için dikilmiş çok sayıda anıt var. Türk siyasetçiler olaylara defalarca atıfta bulundu. Her yıl 21 Mayıs'ta Türk siyasetçiler ve önde gelen siyasi partiler, cumhurbaşkanı da dahil olmak üzere olayları "sürgün" olarak nitelendiren tweetler atıyorlar. Çoğulcu Demokrasi Partisi (ÇDP), Emek Partisi (EMEP), İşçi Partisi (TİP) gibi bazı siyasi partiler Türkiye'ye soykırımı tanıma çağrısında bulundu.

Tarihçilerin görüşleri
Azınlıktaki bazı Rus akademisyenler dışında, tarihçiler arasında "soykırım" teriminin olayları tanımlamak için haklı olduğu konusunda genel bir fikir birliği vardır. Bazı görüşler şunlardır:

 Fransız tarihçi Robert Mantran, Osmanlı Tarihi adlı kitabınının 3. cildinde olayları tanımlamak için Çerkes Sürgünü ve Soykırımı adlandırılmasını kullanmıştır.
 Türk tarihçi Server Tanilli Yüzyılların Gerçeği ve Mirası adlı eserinde aynı olaylar için Büyük Çerkes Sürgünü ve Katliamı adlandırmasını kullanmıştır.
 Türk tarihçi İlber Ortaylı tarafından olaylar "ölüme sürgün" olarak tanımlanmıştır.
 Alexander Ohtov, Kommersant röportajında soykırım teriminin haklı olduğunu söylüyor: "Evet, Çerkeslere karşı soykırım kavramının haklı olduğuna inanıyorum. Neden soykırımdan bahsettiğimizi anlamak için tarihe bakmalısınız. Rus-Kafkas savaşı sırasında, Rus generaller sadece sürgün etmediler. Aynı zamanda onları fiziksel olarak yok ettiler. Sadece çatışmada öldürmekle kalmadılar, aynı zamanda sivillerle yüzlerce köyü yaktılar. Ne çocukları ne kadınları ne de yaşlıları yaşattılar. Olgun ekin tarlalarının tamamı yakıldı, bahçeler kesildi, böylece Çerkesler geri dönemeyeceklerdi. Sivil nüfusun büyük ölçekte yok edilmesi bir soykırım değil mi?"
 Anssi Kullberg, Kırım Tatarlarına ve Çerkeslere yönelik politikaların Rus devletinin "modern etnik temizlik ve soykırım stratejisi" icat etmesiyle sonuçlandığını belirtir.
 Ellman, bir kitap incelemesinde, soykırım teriminin kullanımının BM tanımına göre "bir etnik grubu tamamen veya kısmen" yok etmeyi amaçlayan eylemlere atıfta bulunarak haklı olduğunu kabul eder.
 Walter Richmond da 1864 olaylarının "modern toplum mühendisliğinin ilk örneklerinden biri" olduğunu düşünerek "soykırım" teriminin uygun olduğunu savunur.
 İtalyan tarihçi Fabio Grassi'ye göre, sürgün kelimesi az kalmakla birlikte, katliam kelimesi olayları açıklamak için kullanılabilir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Kafkas Dernekleri Federasyonu

Dış bağlantılar
 Çerkes sitesi.
 Çerkes sürgün yazıları.
 Çerkes derneği.
 Soçi Olimpiyatları'nı kuşatan Çerkes hayaleti, Fehim Taştekin.

Kafkasya halkları
Sürgünü
Kafkasya tarihi
Kuban tarihi
Rusya'daki katliamlar
Etnik temizlik
Tehcir
Çerkes tarihi
Ruslaştırma
Müslüman-Türk katliamları
Soykırımlar
İslamofobi
İslam karşıtlığı
Asya'da etnik temizlik
Avrupa'da etnik temizlik

Çerkes Soykırımı


Olaylar

 21 Ocak – Amerika'daki ilk tıbbi yayın (çiçek hastalığı üzerine bir broşür) Boston'da yayınlandı.
 6 Nisan – Kutsal Roma İmparatoru I. Leopold, Innsbruck Üniversitesi'ni ziyaret etti.
 1-2 Temmuz - Danimarka-Norveç ve İsveç İmparatorluğu arasında, Skåne Savaşı sırasında Køge Körfezi Savaşı gerçekleşti.
 14 Ağustos – Hollanda Cumhuriyeti'nin lideri III. William, altı gün sonra İspanya'nın Hollanda (günümüz Belçika'sı) şehri Charleroi kuşatmasını sona erdirmek zorunda kaldı.
 10 Eylül – Henry Purcell, İngiltere Kralı II. Charles'ın sarayına müzisyen olarak atandı.
 17 Eylül – Danimarka birlikleri İsveç'in Rügen adasını işgal edip ele geçirdi ve yerel nüfusu kovdu.
 4 Kasım – Gelecekte İngiltere'nin II. Mary,'si olarak anılacak Mary Londra'da III. William ile evlendi.
 16 Kasım – Fransız birlikleri Freiburg'u işgal etti.

Doğumlar
 3 Şubat – Jan Santini Aichel, Çek mimar (ö. 1723)
 4 Şubat – Johann Ludwig Bach, Alman besteci (ö. 1731)
 17 Eylül – Stephen Hales, İngiliz fizyolog, kimyager ve mucit (ö. 1761)
 20 Ekim – Stanisław Leszczyński, Polonya Kralı (ö. 1766)

Ölümler

 18 Ocak – Jan van Riebeeck, Cape Town'un Hollandalı kurucusu (d. 1619)
 21 Şubat – Baruch Spinoza, Hollandalı filozof (d. 1632)
 28 Mart – Wenceslas Hollar, Çek doğumlu aktör (d. 1607)
 4 Mayıs – Isaac Barrow, İngiliz matematikçi (d. 1630)

Kaynakça

1677


Le papyrus Carlsberg est un ancien papyrus médical égyptien écrit en hiératique. Le recto concerne les maladies oculaires et le verso traite des pronostics de naissance (comment déterminer si une femme est enceinte ; comment déterminer le sexe de l'enfant). Le texte du recto date de la  (vers 1500 avant notre ère), tandis que le verso a été enregistré bien plus tard (vers 1400 avant notre ère). Ce papyrus est l'un des textes médicaux de l'Égypte pharaonique.

Traduction
Le verso a été publié en 1939 par Erik Iversen, le recto reste inédit.

Notes et références

Index égyptologique
Médecine dans l'Égypte antique
Ancien ouvrage médical
Carlsberg

Papyrus Carlsberg


غمارة (، تُنطق: إغمارن)، ، هي مجموعة عرقية من أصل أمازيغي مصمودي، استقرت في شمال المغرب. وتقع أراضيها بين نهري واد لو وأورينقا.

أصل الكلمة

تاريخ

الأسلمة

أصول

اللغات
تم تعريبها على نطاق واسع بين القرن الحادي عشر والقرن السادس عشر، لا يتحدث اليوم سوى أقلية من الغماريين باللهجة المصمودية الأمازيغية.

الأمازيغية
يتحدث باللغة الأمازيغية حوالي 10 000 شخص. وهي لغة مصمودية قريبة من لغات الأطلس وصنهاجة السراير، والتي لا تزال صعبة الفهم بالنسبة للمتحدثين بلهجة تريفيت المجاورة.

العربية
اعتمدت غالبية الغماريين اللغة العربية بين القرنين الحادي عشر والسادس عشر، بتأثير الجبالة. وبالتالي اعتمدوا لهجتهم ما قبل الهلاليين، والتي تميزت بركيزة أمازيغية مهمة.

التركيبة القبلية
تتكون إتحاد غمارة من 9 قبائل :

 بني بوزرة (معظمهم يتحدثون الأمازيغية)
 بني جرير (يتحدثون باللغة العربية)
 بني خالد (يتحدثون باللغة العربية)
 بني منصور (يتحدثون الأمازيغية جزئيًا)
 بني رزين (يتحدثون باللغة العربية)
 بني سلمان (يتحدثون باللغة العربية)
 بني سميح (يتحدثون باللغة العربية)
 بني زيات (يتحدثون باللغة العربية)
 بني زجيل (يتحدثون باللغة العربية)

مراجع

أمازيغ
أمازيغ في المغرب
أمازيغ معربون
جبال الريف
قبائل أمازيغية
مجموعات عرقية في المغرب

غمارة


Ozonoliza este o reacție organică în care legăturile nesaturate din compuși precum alchene, alchine sau azoderivați sunt scindate cu ajutorul ozonului. Alchenele și alchinele formează compuși organici în care legăturile multiple (duble, triple) carbon-carbon sunt înlocuite cu o grupă carbonil, în timp ce azoderivații formează nitrozamine. Natura produșilor de reacție depinde de tipul legăturilor multiple care au fost oxidate și de condițiile de lucru.

Alchene
Alchenele pot fi oxidate cu ozon la alcooli, aldehide, cetone sau acizi carboxilici. O metodă tipică presupune introducerea ozonului sub formă de bule într-o soluție de alchenă în metanol la −78 °C, până în momentul în care soluția devine albastră, culoare datorată ozonului nereacționat (ceea ce indică faptul că alchena a reacționat total). Dacă ozonoliza se realizează cu ajutorul unei soluții de iodură de potasiu, ozonul în exces va oxida anionul iodură la iod elemental, astfel că punctul final se poate observa mai ușor prin apariția unei colorații violete.

După ce reacția de adiție este completă, se adaugă reactivul necesar pentru convertirea intermediarului de reacție în derivatul carbonilic corespunzător. Se utilizează de obicei condiții de lucru de reducere. Astfel, prin utilizarea trifenifosfinei, tioureei, prafului de zinc sau dimetilsulfurii se obțin aldehide sau cetone, iar prin utilizarea borohidrurii de sodiu se obțin alcooli. Alternativ, se obține acizi carboxilici dacă se utilizează peroxid de hidrogen. Mai recent, s-a raportat faptul că aldehidele se produc direct dacă se folosesc oxizi de amine (N-oxizi).

Alchine

Vezi și
 Ozon
 Oxidare organică

Note

Bibliografie
 Costin Nenițescu, Chimie Organică, ediția a VIII-a, volumul I, Editura Didactică și Pedagogică, București, 1980

Reacții de adiție
Reacții de oxidare

Ozonoliză


3-MeO-PCP bzw. 3-Methoxyphencyclidin gehört strukturell zur Gruppe der  Arylcyclohexylamine und ist damit ein Derivat des Ketamins und des Phencyclidins, welches auch strukturelle Eigenschaften mit Methoxetamin und 4-MeO-PCP gemein hat. Es wurde nachgewiesen, dass 3-MeO-PCP als NMDA-Rezeptorantagonist und SRI wirkt.

Chemie
Der Name 3-MeO-Phencyclidin kürzt 3-Methoxy-Phenylcyclohexylpiperidin ab. Es stammt genau wie PCP, Ketamin, MXE, PCE etc. aus der Stoffgruppe der Arylcyclohexylamine. Eine Synthese kann möglicherweise von 1-Piperidinocyclohexancarbonitril (PCC) aus beginnen, da PCC auch als Ausgangsstoff für PCP, TCP und 4-Meo-PCP benutzt wird.
Der Ausgangsstoff PCC ist selbst leicht psychoaktiv (0,03 % der Wirkstärke von PCP), allerdings extrem giftig.

Rechtslage
In Deutschland ist 3-Meo-PCP in Anlage II des Betäubungsmittelgesetzes (BtMG) aufgeführt und daher zwar verkehrsfähig, aber nicht verschreibungsfähig.

Einzelnachweise

Methoxybenzol
Aminocyclohexan
Piperidin
Synthetische psychotrope Substanz
Dissoziativum
Psychotroper Wirkstoff

3-Methoxyphencyclidin


Timebelle este o trupă elvețiano-română din Berna, în prezent avându-i ca membri pe vocalista Miruna Mănescu, toboșarul Samuel Forster și multi-instrumentistul Emanuel Daniel Andriescu. Trupa s-a format ca un boyband din cinci membri, în timpul ce aceștia studiau la Universitatea din Berna. Miruna s-a alăturat ulterior trupei, ca solistă, la dorința producătorului lor român Mihai Alexandru. Numele trupei vine de la Zytglogge, un orologiu și simbol în Orașul Vechi din Berna.

Trupa va reprezenta Elveția la Concursul Muzical Eurovision 2017 cu piesa "Apollo". Aceștia au încercat anterior să reprezinte Elveția la Concursul Muzical Eurovision 2015 cu piesa "Singing About Love", dar s-au clasat pe locul al doilea în finala națională elvețiană.

Membri

Actuali
 Miruna Mănescu (n. 14 martie 1989) – voce (din România)
 Samuel Forster (n. 2 mai 1996) – tobe (din Elveția)
 Emanuel Daniel Andriescu (n. 16 septembrie 1995) – saxofon, clarinet și pian (din România)

Foști
 Rade Mijatović (n. 15 iulie 1994) – acordeon (din Serbia)
 Christoph Siegrist (n. 3 noiembrie 1994) – chitară (din Elveția)
 Sándor Török (n. 16 februarie 1995) – bas (din Ungaria)

Note

Formații elvețiene

Timebelle


An Dendrobium chrysobulbon in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Dendrobium chrysobulbon in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Lesser Sunda Is.. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium chrysobulbon


Motorcade of Generosity is the debut studio album by American alternative rock band Cake. It was recorded at the Pus Cavern studio in Sacramento, California, and released through Capricorn Records on February 7, 1994.

According to Pitchfork reviewer Madison Bloom, Motorcade of Geneoristy is a lo-fi album with "warm and close" songs that pull from different musical styles, such as honky-tonk and ranchera, and compared its style to "trailing notes down a stairwell into some subterranean tavern, where a cantina band plays over clinking pints." Music critic Daryl Cater deemed it an example of funky, guitar-oriented "quirk-rock" reminiscent of Phish's "genre-hopping jams".

Release
On January 14, 2009, a limited edition orange vinyl re-issue of the album was made available for purchase on the band's official website. It sold out in two days.

Reception

The album has received a mixed-to-favorable response from critics. AllMusic critic Darryl Cater stated that "Cake's minimalist jams occasionally get repetitive", though he concluded that "there are enough standouts here to easily qualify Motorcade as a keeper." Music reviewer Robert Christgau described the album as "unambiguity from the near side of cool."

Legacy
In 2005, the song "I Bombed Korea" was translated into Hebrew and performed by Zeev Tene under the title "Beirut" (), with "Korea" replaced by "Sidon" and "Beirut" in the lyrics. This version was included on the soundtrack of the film Waltz with Bashir (2008).

Track listing

Personnel

 Cake

 John McCrea – vocals, guitar
 Greg Brown – guitar, organ
 Vince DiFiore – trumpet
 Victor Damiani – bass
 Todd Roper – drums

 Additional personnel

 Frank French – drums on tracks 5, 8, 10, 11
 Gabriel Nelson – bass on tracks 5, 8, 10, 11
 Hag – extra background vocals

References

External links

1994 debut albums
Cake (band) albums
Capricorn Records albums
Lo-fi music albums

Motorcade of Generosity