Fazlur Rahman Malik (21 septembre 1919 - 26 juillet 1988), connu sous le nom de Fazlur Raḥmān, est un théologien musulman réformiste et un philosophe pakistanais.

Rachid Benzine le compte parmi les « nouveaux penseurs » qui défendent un islam éclairé.

Penseur réformiste de l'islam, son œuvre s'articule autour de l'idée que l'islam, pour faire face aux défis de la modernité, doit se livrer à une nouvelle lecture du Coran. L'idée maîtresse de Rahman, c'est que l'exégèse a jusqu'à présent manqué d'une méthode. Son œuvre a donc pour but de définir une méthode herméneutique.

Biographie
Il signe ses livres du nom de Fazlur Rahman, qui sont en réalité ses deux prénoms, mais son patronyme est Malik. Il est né en Inde, dans la région de Hazara, devenue pakistanaise en 1947. Son père, Mawlana Shahab al-Din, un savant religieux, a étudié à Dar al-'Ulum, près de Dehli. Bien que traditionaliste, il était ouvert à la modernité, ce qui eut une influence sur son fils. Il se forme d'abord auprès de son père, puis part étudier à l'université du Pendjab à Lahore. Il connaît par cœur le Coran, maîtrise les sciences religieuses traditionnelles et obtient une maîtrise d'arabe en 1942. Il a écrit ses livres en anglais, mais il parle aussi l'ourdou, l'arabe et le persan.

Il étudie à l'Université d'Oxford où il obtient un doctorat en philosophie en 1949. Sa thèse porte sur la psychologie d'Avicenne. Il enseigne d'abord à l'université de Durham, en Angleterre, de 1950 à 1958, puis à l'université McGill, à Montréal, de 1958 à 1961. C'est là qu'il fait connaissance du Palestinien Ismail al-Faruqi. Il travaillera aussi l'œuvre du mystique Mulla Sadra. Puis il revient au Pakistan en 1961, à la demande du général Muhammad Ayyub Khan qui a entrepris une politique de réformes et a besoin de l'appui d'intellectuels comme Rahman. Il dirige le Central Institute of Islamic Research à Karachi de 1962 à 1968. Cette politique de réformes rencontre l'hostilité des ulémas conservateurs, dont Rahman fait lui-même les frais. L'hostilité déclenchée par les idées libérales qu'il a exprimées dans son livre Islam avivent l'hostilité : des affiches mettent sa tête à prix. Il se résigne alors à l'exil aux États-Unis, en 1968, où il a ensuite enseigné la pensée musulmane à l'Université de Chicago. Il a reçu la médaille Levi Della Vida de l'université de Californie.

Réformer l'islam
Comme Muhammad 'Abduh et d'autres réformistes avant lui, Rahman constate que la pensée musulmane, après une période brillante, connaît depuis le XIIIe siècle une période de stagnation. Certains, comme Hassan Hanafi,  en imputent la responsabilité principale à la théologie acharite, qui, attribuant toute cause à Dieu, d'une part refuse la causalité naturelle et compromet ainsi l'entrée des sciences dans la modernité, et d'autre part justifie une forme de fatalisme, l'homme n'étant pas le créateur de ses actions. Dans son livre Islam, Rahman impute lui aussi aux ulémas orthodoxes le fait d'avoir progressivement mis la main sur le système éducatif et pris ainsi le pas sur la pensée mutazilite rationaliste qui dominait auparavant. Si leur attitude à l'égard des sciences profanes a été contre-productive, c'est aussi l'enseignement qui est désigné comme la cause du déclin : « This relative narrowness and rigidity of education in the madrasas (theological schools) was, indeed, mainly responsible for the subsequent intellectual stagnation of Islam.»

Les penseurs réformistes qui ont œuvré à partir du XIX siècle n'ont pas réussi à sortir le monde arabo-musulman de cette crise, aggravée par la conscience de son retard, sur le plan scientifique et technologique, par rapport au monde occidental. Comme Hassan Hanafi, Rahman proclame la nécessité d'une réévaluation de l'héritage musulman. Rien ne pourra se faire tant qu'on ne se sera pas assuré d'avoir identifié les principes essentiels que contient cet héritage. Afin d'entrer dans la modernité, l'islam doit s'assurer de ce qui fait sa propre identité. Les musulmans doivent donc avant tout s'assurer de leur compréhension du message prophétique.

La cause du déclin, ce n'est pas la mise à sac de Bagdad en 1258 et la chute du califat. Les causes profondes sont bien plus anciennes, et remontent aux premiers temps de l'islam. Ce ne sont pas les principes qui sont en cause. Mais ils ont été mal compris et mal appliqués.  « This stagnation was inherent in the bases on which Islamic law was founded. » Ce n'est pas seulement le kalâm (théologie), mais aussi le système juridique qui est en cause. En effet, celui-ci n'a jamais été bâti sur une base solide. Les principes sur lesquels il aurait dû être édifié n'ont jamais fait l'objet d'une étude méthodique et systématique. Au contraire, ils se sont constitués de façon empirique, par fragments, de manière à s'adapter aux situations à mesure que les difficultés étaient rencontrées. En fonction des problèmes, les juristes ont pioché dans le Coran telle ou telle règle, au cas par cas, sans avoir une vision d'ensemble du sens du message prophétique.

Une nouvelle herméneutique
Identifier les principes essentiels de l'islam suppose de comprendre et d'interpréter adéquatement le message révélé. Or, c'est là que le bât blesse : l'exégèse coranique, selon Rahman, a jusqu'à présent manqué d'une méthode. Au contraire du philosophe allemand Gadamer, et dans les traces de l'Italien Emilio Betti, Rahman pense qu'une herméneutique objective est possible. Mais la condition indispensable pour éviter le piège de la subjectivité autant que celui de l'idéologie, c'est une méthode. « C'est le défaut de méthode qui empêche le retour au sens initial à partir de l'unité du texte.»

Une approche holistique
Comme Amin al-Khuli et Hasan Hanafi, Rahman plaide pour une exégèse qui prend le message prophétique comme un tout cohérent. Trop souvent, des versets isolés sont brandis comme arguments, alors que d'autres versets les contredisent. Ces penseurs reprochent à l'exégèse traditionnelle d'être longitudinale, c'est-à-dire d'expliquer le Coran sourate par sourate, verset par verset, dans l'ordre où ils se présentent. Cette méthode a pour effet de morceler l'explication et d'en faire disparaître l'unité. Or, le Coran pour Rahman est un ensemble cohérent, porteur d'une Weltanschauung (une vision du monde) qu'il s'agit de faire apparaître. À l'exégèse longitudinale, il faut préférer une lecture chronologique et thématique, mise en pratique dans Major themes of the Qur'an. « L'islam historique a pris le Coran en détail, verset par verset, en une lecture "atomisée", perdant en conséquence la perspective éthique des sources anciennes de l'islam et la vision métaphysique qui la sous-tendait nécessairement. » (Islam, cité par R. Benzine)

Importance du contexte
La vision du monde proprement musulmane exprimée par le Coran est l'ensemble des principes essentiels énoncés dans le texte. Il s'agit donc de distinguer, dans la Révélation, ce qui relève de l'essentiel, qui est universellement valable, dont le sens demeure quelles que soient l'époque et la région, de ce qui est accidentel, qui s'explique par le contexte. Il est donc impératif de tenir compte du contexte de la Révélation (asbāb al-nuzūl). L'enseignement du Prophète est bien souvent une réponse à des événements, ou à des questions qui lui sont posées. Le message de Mohamed a un aspect révolutionnaire et suscite l'hostilité d'une partie des Mecquois. Il prône en effet l'égalité entre les êtres humains, conseille l'affranchissement des esclaves, accorde des droits aux femmes, met en cause le polythéisme... Il est clair que ce travail de réforme ne peut être fait tout d'un coup. Le Prophète doit adapter son enseignement et sa législation à ce qui existe. Les incrédules se plaignent d'ailleurs de devoir renoncer à leurs coutumes, qui étaient celles de leurs pères, et des pères de leurs pères... Il faut donc parfois composer. La méthode proposée par Rahman consiste à distinguer ce qui, dans les réformes entreprises par le Prophète, relève des principes essentiels, et ce qui relève du compromis, compte tenu des circonstances et du contexte. Cette approche peut être qualifiée d'historiciste, dans la mesure où elle met l'accent sur l'importance du contexte, et mise en parallèle avec les travaux de Mohamed Arkoun.

Rôle du Prophète
Une originalité de la pensée de Rahman est de mettre en lumière le rôle du Prophète, comme le fait aussi son compatriote Muhammad Iqbal. La Révélation s'étend sur une durée de 23 ans. Il est vraisemblable que dans ce laps de temps, la psychologie du messager, mais aussi son sens de la pédagogie, évoluent en fonction de son expérience. Rahman voit une évolution dans le style des sourates considérées dans leur ordre chronologique (Islam, chap. II). Le Prophète n'est pas vu comme un intermédiaire passif : il joue un rôle dans la transmission du message. « Le Coran est une Parole de Dieu, mais il est bien sûr en même temps intimement lié à la personnalité profonde du Prophète Muhammad avec qui il ne pouvait avoir une relation purement mécanique d'enregistrement. » Selon Rahman, la Révélation touche le cœur du Prophète sous la forme d'une inspiration (wahy). C'est pourquoi la personnalité de Muhammad fait l'objet du premier chapitre du livre Islam - alors que ce thème est absent des traités classiques de théologie. Rahman y souligne notamment un aspect de la personnalité de Muhammad : son souci, et même son anxiété, de réussir sa mission et de transmettre son message. Cette mise en valeur du rôle du messager ne pouvait que susciter l'ire des plus conservateurs, qui y ont vu une mise en cause de la nature incréée de la Parole divine. Rahman ne remet pourtant pas en cause la nature divine du livre saint de l'islam. Mais il définit la Révélation comme « la réponse divine, à travers l'esprit du Prophète, à la situation socio-morale de l'Arabie du Prophète ».

Il s'agit donc de se livrer à un travail d'induction pour tirer les principes généraux à partir des cas particuliers vécus. Le Coran n'est pas un manuel de droit qui énonce des principes généraux applicables en tout temps et en tout lieu. On a tort d'ériger des prescriptions adoptées dans un contexte particulier en principes à valeur universelle. Le cas de l'interdit de l'alcool est cité comme exemple par Fazlur Rahman. La consommation en est d'abord tolérée avant d'être proscrite. On voit que la méthode de Muhammad est empirique : il s'adapte aux comportements, il évalue les effets des mesures adoptées pour les corriger. Le Prophète agit dans un contexte déterminé, celui de l'Arabie du . Le Coran contient donc moins des règles générales que l'exemple donné par Muhammad. Celui-ci a pour mission de mettre en œuvre des principes dans des conditions historiques particulières. Le Coran, et à plus forte raison la Sunna, qui recense les actes et paroles du Prophète pour leur valeur exemplaire, ne contiennent pas tant ces règles que l'exemple de leur mise en pratique dans un contexte particulier. La difficulté est donc d'inférer les règles implicites à partir de l'exemple donné. Il faut impérativement tenir compte du contexte quand on cherche à comprendre le Coran, parce que les règles que le texte énonce y sont déjà contextualisées. Ce ne sont pas des règles abstraites, mais des règles en acte, insérées dans le réel d'une situation concrète. La tâche des musulmans aujourd'hui est d'extraire ces principes de leur contexte, par un travail d'ijtihad, que Rahman définit : « the effort to understand the meaning of a relevant text or precedent containing a rule, and to alter that rule in such a manner that a new situation can be subsumed under it by a new solution ».

La source sur laquelle doit s'appuyer l'ijtihad est avant tout le Coran. Fazlur Rahman minimise le rôle des traditions prophétiques : un hadith doit être évalué non tant en termes d'authenticité qu'en termes d'accord avec l'esprit du Coran.

Statut de la femme
Un cas significatif est celui du statut des femmes. Le Coran définit les règles de l'héritage : l'homme a droit à une part, tandis que la femme n'hérite que d'une demi-part (IV, 12). On pourra crier au scandale. Mais il faut remettre cette pratique dans son contexte. Pour les Arabes païens du septième siècle, les femmes sont moins que rien. La naissance d'un nouveau-né de sexe féminin est accueillie avec une déception qu'on ne prend pas la peine de dissimuler. On enterre même les filles, vivantes, après leur naissance. Dans un tel contexte, la règle énoncée par le Prophète est une révolution : les femmes ont désormais des droits, ce qui n'était pas le cas. Il ne faut pas y voir une façon de les considérer comme des moitiés d'êtres humains, mais plutôt comme un début de reconnaissance de leur humanité. Rahman met en question les règles de l'héritage inspirées d'une lecture littérale du Coran. Le principe inégalitaire selon lequel la femme n'a droit qu'à une demi-part s'enracine dans une société où l'homme seul assure la subsistance du foyer. Un changement des conditions socio-économiques implique un changement des règles. Rahman engage à prendre modèle sur les réformes entreprises par Mustafa Kemal pour moderniser les lois familiales en Turquie.

De même, l'autorisation de la polygamie, qui figure dans le Coran (IV, 3), pourra être vue comme une mesure sexiste. Pourtant, replacée dans son contexte, elle laisse apercevoir la nature du message prophétique quant à la condition féminine. La polygamie, chez les Arabes païens, est la coutume, et elle n'est régulée par aucune limitation. Un homme pouvait épouser autant de femmes qu'il voulait. Le Prophète met un frein à cette pratique : il impose la limite de quatre femmes. Ce nombre n'est pas la règle : c'est un maximum. Mohamed insiste sur le fait que si une épouse disparaît, le mari doit s'assurer de pouvoir assurer la subsistance des orphelins. Il encourage les croyants à bien réfléchir. Il souligne en outre qu'il faut assurer le bien-être et le bonheur de toutes ses épouses, sans qu'aucune se sente délaissée. Il conseille donc à ses compagnons de limiter le nombre de leurs femmes. Il est vrai qu'il autorise la polygamie mais, à bien lire ses recommandations, on ne peut pas dire qu'il l'encourage. il s'agirait plutôt d'une tolérance, d'une concession vis-à-vis de la coutume païenne. Une polygamie encadrée était dans ce contexte la moins mauvaise solution, eu égard aussi aux conditions démographiques : les hommes vivaient moins longtemps du fait des guerres et étaient moins nombreux. Mais, dans des conditions idéales, c'est la monogamie qui doit être la règle : « given the right conditions, monogamy is certainly the ideal form. » (Islam, ch. I) Rahman reproche aux juristes médiévaux d'avoir méconnu le mouvement que le Prophète avait initié et de ne pas l'avoir continué.

Fazlur Rahman formule la même analyse au sujet de l'esclavage. Si le Coran tolère l'esclavage, c'est parce que ce dernier est si enraciné dans la structure économique de la société d'alors que son abolition pure et simple n'est pas pensable. Mais l'encouragement à affranchir les esclaves indique assez tout le mal que le Prophète pense de cette pratique.

Les idées de Fazlur Rahman lorsqu'il travaillait au Central Institute of Islamic Research de Karachi ont eu une influence sur les réformes entreprises par Muhammad Ayyub Khan, dont la Muslim Family Laws Ordinance de 1961 oblige le mari à obtenir le consentement de sa conjointe s'il souhaite épouser une seconde femme et réglemente la procédure de divorce (talâq). La tradition, selon laquelle il suffit à l'homme de prononcer trois fois une formule de répudiation pour que le divorce soit consommé n'est, pour Rahman, conforme ni à la lettre ni à l'esprit du Coran. Fazlur Rahman se prononce, à l'inverse de Mawdudi, en faveur de la contraception : selon lui, rien dans le Coran ne l'interdit. Le planning familial représente à ses yeux la possibilité pour un couple d'accorder ses besoins à ses capacités financières, en ayant un contrôle sur le nombre de ses enfants ; c'est aussi une nécessité, pour un pays, de contrôler sa démographie. La famille étant la brique élémentaire de la société, son équilibre est la condition du bien-être de la société.

Le contexte joue donc pour Rahman un rôle crucial. Non seulement le Coran doit être compris en tenant compte des circonstances de la Révélation, comme l'ont fait certains commentateurs auparavant. Mais - et c'est là une idée originale - le Coran est lui-même un exemple de contextualisation. Il n'est pas un énoncé général de règles. En cela, il diffère de la Bible, qui énonce des commandements. Ce qui lui donne un aspect apparemment incohérent, c'est qu'il contient avant tout des exemples de mise en pratique des règles, des cas concrets où les principes sont appliqués aux conditions particulières de l'Arabie du VIIe siècle. Sous la diversité des cas, il s'agit de retrouver l'unité de ces grands principes.

Un « double mouvement »
Cette identification des principes universels est la première étape de la méthode préconisée par Rahman, qui se décompose en un double mouvement (Islam and Modernity). La seconde étape est d'appliquer ces principes à une situation nouvelle, à savoir le temps présent. Il faut, comme l'a fait auparavant le Prophète, mettre en pratique les principes essentiels, mais dans un nouveau contexte socio-politique, celui de l'époque contemporaine et des pays où vivent les musulmans. La réussite de l'entreprise suppose une analyse objective du contexte historique contemporain. Ce travail ne peut pas être considéré comme achevé une fois pour toutes. La vision de l'islam de Rahman a quelque chose d'existentialiste, en ce sens qu'il le considère non comme une réalité qui pourrait être circonscrite dans une définition, mais plutôt comme un processus qui ne peut jamais être achevé, un effort toujours à reprendre.

La vision du monde musulmane
Si l'on applique la méthode décrite, quelle est la nature des principes que l'on peut extraire des exemples donnés par le Coran ? En quoi consiste donc la vision du monde particulière à l'islam ? L'enseignement coranique est cohérent : il est de nature essentiellement morale. La Weltanschauung musulmane est de nature essentiellement sociale et éthique. La signification du message prophétique est un idéal de justice et d'égalité. Le thème du Jugement dernier met en images l'idée de la responsabilité de l'homme, seule créature à qui est échue la capacité de discerner le bien du mal et la conscience de la loi morale. Rahman cite le sermon prononcé par Muhammad lors de son pèlerinage d'adieu, qui met l'accent sur l'humanisme, la fraternité, l'égalité et la justice (Islam, ch. I). L'hostilité des Mecquois lui paraît s'expliquer parce que l'aristocratie en place voit dans le message prophétique une menace pour ses privilèges. Le Coran est un encouragement à l'action pour l'amélioration de la société, loin de l'image qui fait du musulman une personne soumise et résignée. Fazlur Rahman est convaincu que l'islam encourage l'exercice de la pensée rationnelle et la recherche scientifique : « The Qur'an itself is firmly of the view that the more knowledge one has, the more capable of faith and commitment one will be.» Rahman s'inscrit dans un courant rationaliste qui dénonce le point de vue acharite, sa négation des lois de la nature, et son affirmation de l'impossibilité pour l'homme de définir le bien et le mal par la raison, sans le secours de la Révélation. Le texte révélé définit le juste et l'injuste ; mais il faut produire un effort de jugement pour dégager cette définition des particularités historiques où elle est engagée.

La revitalisation du monde musulman passe par une réforme de l'éducation. Rahman reprend à son compte le concept, employé par son ami al-Faruqi, d'« islamisation du savoir ». Selon lui, on a eu tort de distinguer entre sciences religieuses et sciences profanes. Cette opposition laisse entendre que les sciences traditionnelles ne sont pas rationnelles, et que les sciences modernes sont incompatibles avec la foi. Il affirme au contraire l'unité du savoir et rappelle que le Coran encourage l'étude des sciences. C'est pourquoi les musulmans doivent investir le champ des sciences de la nature et des sciences sociales. Si les sciences doivent être islamisées, cela ne signifie pas tant que leur contenu est à changer : la vérité est universelle ; mais c'est l'usage qui en est fait qui doit être plus éthique.

En matière politique, le Coran ne désigne pas explicitement un mode de gouvernement comme meilleur qu'un autre - le Prophète n'a pas laissé de consigne quant à sa succession. Mais Rahman, en fonction des valeurs morales dont le Prophète donne l'exemple, en induit que la démocratie est préférable, parce qu'elle repose sur l'égalité. Or le Coran affirme l'égalité entre les hommes. La Révélation ne concerne pas les Arabes seuls, elle est destinée à toute l'humanité ; le Message se veut clair et accessible à tous. Le régime politique idéal doit prendre modèle sur la choura - le conseil, inspiré de la recommandation donnée au Prophète : « consulte-les sur toute chose » (Coran, III, 159).

Réception et postérité
Rahman a essuyé, au Pakistan, la colère des plus radicaux. On lui a reproché, parmi d'autres choses, d'avoir relativisé l'interdiction coranique (III, 125) de l'usure (ribā). Il y voit un appel à la justice économique et une condamnation de l'exploitation. Mais il pense que le prêt à intérêt ne doit pas être interdit dans les sociétés musulmanes modernes. Conformément à sa méthode, il interprète le terme ribā par rapport au contexte et aux coutumes de l'époque du Prophète. La ribā renvoie à une pratique qui consistait à doubler la dette si le débiteur ne la remboursait pas à temps. C'est donc selon lui la pratique de taux usuriers qui est interdite, non le prêt à intérêt en lui-même.

On lui a aussi reproché de mettre en question la réalité du voyage nocturne du Prophète. Selon la tradition, Muhammad aurait voyagé, en une nuit, sur le dos d'un cheval ailé fabuleux, al-Bouraq, de Jérusalem à La Mecque, puis traversé les cieux jusqu'à la septième sphère. Rahman souligne que le Coran est très peu explicite quant à ce récit, dont maints détails ont été ajoutés par la suite. Si l'on s'en tient au texte coranique, le voyage évoqué peut aussi bien être un voyage intérieur, une expérience mystique vécue par le Prophète. Pour le philosophe, l'important, ce n'est pas la lettre de ces récits, c'est la charge symbolique dont ils sont porteurs : que veulent-ils nous dire ? De quelles valeurs morales sont-ils les images ? « What is revealed is what they are meant to convey and the import with which they are invested. » (Islam, chap. I : Muhammad)

Mais la méthode initiée par Rahman a inspiré nombre de penseurs modernes de l'islam. Parmi eux, Abdelkarim Soroush, qui se réfère explicitement au penseur pakistanais, insiste à son tour sur le caractère historique de la Révélation, son insertion dans un contexte, et il développe le thème du rôle de la personnalité du Prophète. Nurcholish Madjid a côtoyé Rahman à l'Université de Chicago. Il retient lui aussi l'idée de contexte, et souligne la notion de ratio legis : dans les prescriptions coraniques, il est essentiel de dégager, de la lettre de la loi, la raison d'être de la loi, son esprit. La prescription dépend du contexte ; ce qui garde une valeur dans n'importe quelle situation historique, c'est la ratio legis. L'herméneutique de Rahman a fait la preuve de sa fécondité puisqu'elle a favorisé l'apparition de nouveaux courants dans la pensée musulmane contemporaine. La théologie de la libération s'est inspirée du courant chrétien analogue, mais aussi de la mise en valeur de la notion de justice par Rahman. L'exégèse féministe aussi trouve des racines dans l'œuvre du penseur pakistanais : Amina Wadud - la première femme imam - reconnaît sa dette à l'égard de la méthode de Rahman dans son appréhension du message coranique comme un tout cohérent.  a demandé à s'inscrire à l'université de Chicago au cours de Rahman après avoir lu son livre Islam. Arash Naraghi étend le raisonnement de Fazlur Rahman au cas des minorités sexuelles.

Œuvres
La plupart de ses livres sont en anglais, mais il a écrit aussi en ourdou et en arabe.

 Avicenna's Psychology, 1952. L'auteur démontre l'influence d'Ibn Sina sur Thomas d'Aquin.
 Prophecy in Islam : Philosophy and Orthodoxy, 1956.
 Avicenna's De Anima, 1959.
 Islamic Methodology in History, 1965 : articles initialement publiés dans Islamic Studies, la revue de l'Islamic Research Institute.
 Islam, 1966.
 Intikhāb-i maktūbāt-i Shaykh Aḥmad Sirhindī (Lettres de Shaykh ). Karachi, Pakistan: Central Institute of Islamic Research, 1968.
 Islam and Modernity : Transformation of an Intellectual Tradition, 1982.
 Major Themes of the Qur′an, 1979.
 Revival and Reform in Islam : a study of islamic fundamentalism, introduit par Ebrahim Moosa, 2000.
 The Philosophy of Mullā Sadrā, 1975.
 Health and Medicine in the Islamic Tradition: Change and Identity. New York: Crossroad, 1987.

Études

 Youssouf Sangaré. Repenser le Coran et la tradition islamique : une introduction à la pensée de Fazlur Rahman. Al-bouraq, 2017.
 Ahad M. Ahmed. The Theological Thought of Fazlur Rahman: A Modern Mutakallim. Islamic Book Trust, 2019.

Notes et références

Notices d'autorité

Théologien musulman du XXe siècle
Philosophe du XXe siècle
Philosophe pakistanais
Intellectuel lié à l'islam libéral
Naissance en septembre 1919
Décès en juillet 1988
Naissance dans le Raj britannique
Décès à Chicago
Décès à 68 ans
Ouléma du XXe siècle

Fazlur Rahman Malik


Cette page concerne les évènements survenus en 2003 en Ukraine :

Évènement
  : Cosmic Call 2, série de messages radio interstellaires.
 octobre : Différend territorial concernant l'île de Touzla
  : Traité entre la fédération de Russie et l'Ukraine sur la coopération dans l'utilisation de la mer d'Azov et du détroit de Kertch

Sport
 Championnat d'Ukraine de football 2002-2003
 Championnat d'Ukraine de football 2003-2004
 Coupe d'Ukraine de football 2002-2003
 Coupe d'Ukraine de football 2003-2004

Culture
 Sortie du film Le Costume.

Création
 5 Kanal
 Akademmistetchko, station de métro à Kiev.

Club sportif
 BC Dnipro
 BK Tcherkassy Mavpy

Dissolution

Club sportif

 Torpedo Zaporijjia

Naissance
 , gymnaste.
 , gymnaste rythmique.
 , actrice.
 , footballeur.
 , footballeur.

Décès
 , journaliste de télévision.
 , physicien.
 , architecte.
 , peintre.
 , poète.

Notes et références

2003 en Ukraine
Chronologie de l'Ukraine au XXIe siècle
Ukraine

2003 en Ukraine


Extreme skiing is performed on long, steep (typically from 45 to 60+ degrees, or grades of 100 to 170 percent) slopes in mountainous terrain. The French coined the term 'Le Ski Extreme' in the 1970s. The first practitioners include Swiss skier Sylvain Saudan, who invented the "windshield wiper" turn in the mid-1960s, and in 1967 made the first descents of slopes in the Swiss, French and Italian Alps that were previously considered impossible. Saudan's 'first descent' in America was at Mt. Hood March 3, 1971. Early American practitioners include Bill Briggs, who descended Grand Teton on June 15, 1971.  The Frenchmen Patrick Vallençant, Jean-Marc Boivin and Anselme Baud and the Italians Stefano De Benedetti and Toni Valeruz were among those who further developed the art and brought notoriety to the sport in the 1970s and 1980s.

The key North American skiers who popularized the sport include: Doug Coombs, Shane McConkey, Seth Morrison, David W. Kraft, Glen Plake and Scot Schmidt, known as The Extreme-6 and all considered among the top extreme skiers in the world during their prime.

Because of the extremely long, steep slopes, and dangerous terrain, single mistakes at the wrong moment by some extreme skiers have led to them being seriously injured or killed.

Extreme skiing in the U.S. took off in the mid-1980s after the movie Maltese Flamingo came out in 1986, and John Cummings' book, Hallowed Be the Extreme, documented the lifestyle of extreme skiers.

References

Extreme skiing


العلوم الشرعية هي مجموعة من العلوم المختصة بالشرع الإسلامي، وقد نشأت هذه العلوم خلال فترات متتالية لتأسيس المدارس الفقهية والمدارس العلمية الأخرى منذ نزل القرآن الكريم على خاتم المرسلين النبي محمد عليه الصلاة والسلام، وقد تطور العلم الشرعي عبر التاريخ بإضافة العلماء المسلمين وتفرع كثيراً إلى علوم متنوعة كثيرة أكثر من أن تُحصر، وقد ألف علماء الإسلام الملايين من الكتب لخدمة العلوم الشرعية عبر أكثر من 1400 سنة.
والعلم الشرعي نسبة للشريعة بمعنى: (ما شرعه الله على لسان نبيه من الأحكام).

تعريف العلوم الشرعية

العلم : هو إدراك الشيء على ما هو عليه إدراكاً جازماً، وضده الجهل، الشرع : يُقصد به الشريعة الإسلامية، وهو ما تفرع عن القرآن الكريم والسنة النبوية، فالعلوم الشرعية : هي العلوم التي تفرعت عن الكتاب والسنة وإجماع علماء الشرع، كالعقيدة والفقه والقرآن وعلومه والحديث وعلومه واللغة العربية وفروعها وغيرها من العلوم الشرعية.

أقسام العلوم الشرعية
مصدر الشريعة الإسلامية القرآن والسنة ولإستنباط الحكم من صدره الأصلي لبد أن تكون على دراية بالعلوم المتعلقة بالقرآن والسنة النبوية وأصول الفقه حتى نستنبط الحكم الفقهي في المسألة المعينة.

مثال عل ذلك: في قوله تعالى {وأقيموا الصلاة}، في القرآن أكثر من عشرين آية تأمر بإقامة الصلاة وتمدح المصلين، وليس في القرآن كيفية الصلاة فالسنة مبينة للقرآن ومفصلة له فمعرفة أوقات الصلاة وشروطها وأركانها وواجباتها ومستحباتها غير موجود في القرآن بالتفصيل وإنما مفصلة في صحيح الأحاديث النبوية التي أجمعت الأمة على صحة نقلها وتداولها الفقهاء خلف عن سلف.

ففي وجوب إقامة الصلاة أدلة من الكتاب والسنة وإجماع الأمة وهو علم ضروري أي أنه حتى الكافر يعلم يقينا أن الصلاة واجبة عند المسلمين ضرورة العلم بحرمة الخمر وهذا ما علم بالدين بالضرورة. ليس فيه إجتهاد واستنباط حكم.

لكن في تكفير تارك الصلاة إختلاف بين فقهاء المسلمين، وسبب ذلك اختلاف ظاهر الأحاديث النبوية الواردة في هذا الباب، فالأحاديث كلها صحيحة ولكن مختلفة ظاهرا ليس حقيقة لأن ليس في السنة تناقض، فهنا يستعمل الفقهاء قواعد تسمى بأصول الفقه ومعرفة اللغة العربية وجمع الأدلة ودراستها.

فمن هنا يمكننا أن نقسم العلوم الشرعية إلى قسمين : العلوم الأساسية (الأصلية)، والعلوم الآلية، فالعلوم الأساسية (الأصلية) : هي العلوم التي يتم استخراجها مباشرة من القرآن الكريم والسنة النبوية وإجماع المسلمين وفقه العلماء، والعلوم الآلية : هي علوم الآلات، أو العلوم المساعدة التي تساعد وتخدم العلوم الأساسية.

العلوم الأساسية (الأصلية)

العلوم الأساسية الأصلية أقسام:

1- العقيدة : وهو ما يتعلق بأركان الإيمان الستة : الإيمان بالله وملائكته وكتبه ورسله واليوم الآخر والقدر خيره وشره، وبعض علماء المسلمين من الطوائف الإسلامية مثل (المعتزلة) و(الأشاعرة) وغيرهم يُدخلون علم الكلام في علم العقيدة، متخذين من الكلام طرقا للإستدلال العقلي، ولا شك أن العقيدة تختلف بين الطوائف المنتسبة إلى الإسلام كالسلفية والجهمية والمعتزلة والأشعرية الكلابية والماتريدية والصوفية، وقد يحصل بين الطوائف والعقائد، فقد يجتمع في العالم أن يكون أشعرياً وصوفياً في نفس الوقت.

2- الفقه وهو: العلم بالأحكام الشرعية العملية المكتسبة من أدلتها التفصيلية. وما يتعلق بالمسائل والأحكام التفصيلية المكتسبة من أدلتها وهي: الكتاب، والسنة، والإجماع، والقياس. ويشمل: علم أصول الفقه، وعلم فروع الفقه والقواعد الفقهية ويبحث في موضوع فروع الفقه وهو ينقسم إلى قسمين : فقه العبادات، والمعاملات، والمذاهب الفقهية كثيرة وأشهرها المذهب الحنفي، والمذهب المالكي، والمذهب الشافعي، والمذهب الحنبلي، بالإضافة إلى مذاهب أخرى مثل: المذهب الظاهري، ومذهب الثوري، والليث بن سعد، والمذهب الزيدي، وغيرها من المذاهب الفقهية.

3 - التفسير : وهو ما يتعلق بتفسير القرآن الكريم، وينضم إليه علوم القرآن : التجويد والقراءات والناسخ والمنسوخ وغيرها، والتفسير ينقسم إلى قسمين : التفسير بالمأثور، والتفسير باللغة.

4 - الحديث: وهو يتعلق بالعلم بالأحاديث النبوية، وهو ينقسم إلى قسمين: علم الحديث رواية، وعلم الحديث دراية، ويندرج تحت علم الحديث: علم الرجال (الجرح والتعديل)، وعلم الحديث من أغزر العلوم الشرعية من حيث المصنفات والتأليف.

العلوم الآلية أو العلوم المساعدة

وقد سبق لنا تعريفها قبل قليل.

والعلوم الآلية المساعدة تنقسم إلى أقسام :

1 - أصول الفقه : وهو يتعلق بأدلة الفقه الإجمالية كالأمر والنهي والعام والخاص والمطلق والمقيد والنسخ والمفتي والمستفتي.

2 - القواعد الفقهية : وهو يتعلق بالقواعد الشرعية الشاملة لباب أو أكثر من أبواب الفقه، وهذه قواعد تستخرج من المسائل الفقهية والأدلة الشرعية، ومن القواعد الفقهية : (الأصل في الأشياء الإباحة) و(المستأجر بين يدي مؤجره كالميت بين يدي مغسله).

3 - اللغة العربية : وهو يتعلق بلغة العرب ويتفرع إلى علوم كثيرة (12 علماً) : النحو والصرف والأدب والشعر والاشتقاق وغيرها.

4- اصول التفسير وعلوم القرآن

5- مصطلح الحديث

علوم لها علاقة بالشريعة الإسلامية أو لها علاقة بالمسلمين

هناك علوم لم تكن لتظهر وتزدهر لولا ظهور الإسلام والمسلمين، ومن هذه العلوم :
 التاريخ والسير : ويتعلق بالدول الإسلامية والأحداث التي حصلت عبر التاريخ الإسلامي.
 التراجم والطبقات : وهو يتعلق بالكتب التي تكلمت عن الشخصيات الإسلامية سواءً كانوا خلفاء أو ولاة أو علماء أو قادة عسكريين أو غيرهم.

علماء الشرع
علماء الشرع هم العلماء الذين درسوا الشريعة الإسلامية : القرآن الكريم والسنة النبوية والمسائل الفقهية المجمع عليها والمختلف فيها وأقوال العلماء فيها، وعبر التاريخ ظهر علماء كثيرون من شتى المذاهب العقدية والفقهية.

ومن أبرز العلماء عبر التاريخ الإسلامي :
 علماء الصحابة مثل: عبد الله بن عباس وعبد الله بن مسعود وعبد الله بن عمر ومعاذ بن جبل رضي الله عنهم.
 علماء التابعين مثل: الفقهاء السبعة.
 أئمة المذاهب الأربعة وهم: أبي حنيفة ومالك والشافعي وأحمد بن حنبل.
 أصحاب أئمة المذاهب الأربعة التابعون لمذاهبهم من بعدهم وهم: الذين نقلوا المذاهب الأربعة، واجتهدوا في بعض المسائل الفرعية، مثل: أبي يوسف ومحمد من أصحاب أبي حنيفة، والنووي والرافعي من أصحاب الشافعي،
- علماء المذاهب الفقهية : كابن حزم إمام المذهب الظاهري.

تأثير الفلسفة اليونانية على العلوم الشرعية
لا شك أن الثورة العلمية الإسلامية التي ظهرت في الخلافة العباسية ساهمت بشكل كبير في تطور العلوم الشرعية، بل إن ترجمة كتب الفلسفة اليونانية على يد الخليفة العباسي أبي جعفر المنصور تسبب بتطورات كبيرة في العلوم الشرعية وتأثرت كثير من العلوم الشرعية كالعقيدة والفقه والتفسير والحديث وأصول الفقه، فيكفيك أن تنظر في كتاب (بداية المجتهد) للفيلسوف ابن رشد المالكي لترى النفس الفلسفي عليه في علم الفقه الذي لا علاقة له من قريب ولا من بعيد بالفلسفة اليونانية.

العلوم الشرعية والتراث الإسلامي
نتيجة الثورة العلمية النشطة والمتجددة للعلوم الشرعية ولعلماء المسلمين، قام علماء المسلمون بتصنيف الملايين من الكتب الشرعية، وقد فقدنا الكثير منها بسبب الهجمة المغولية الشرسة على الشرق الإسلامي الذي يُعتبر هو المصدر الأكبر للتراث الإسلامي، ولكن تبقى لنا منها في مكتبات المخطوطات المتناثرة في العالم حوالي 3 ملايين كتاب، ويُذكر أن المكتبة الوطنية في فرنسا تحتوي على 6 ملايين مخطوط عربي، ويوجد في المكتبة السليمانية في تركيا ما بين 70 ألف و80 ألف مخطوط عربي، ويوجد في مصر ما لا يقل عن 300 ألف مخطوط عربي، نصفها أو أغلبها موجود في دار الكتب العربية، ومن أشهر مكتبات المخطوطات : المكتبة الظاهرية في دمشق التي أنشأها الظاهر بيبرس، وتم نقلها بالكامل إلى مكتبة الأسد في دمشق.

انظر أيضا
 أصول الفقه
 فقه إسلامي

مراجع

علوم شرعية
قانون إسلامي

علوم شرعية


Olaylar
 404 - Ayasofya, çıkan isyanlar sırasında yakıldı.
 1481 - II. Bayezid ile Cem Sultan arasında Yenişehir Ovası'nda yapılan taht savaşını, Cem Sultan kaybetti.
 1837 - Kraliçe Victoria, 18 yaşında Birleşik Krallık tahtına çıktı. 63 yıldan fazla tahtta kalarak en uzun süre saltanat süren Birleşik Krallık Hükümdarı olacaktır.
 1877 - Alexander Graham Bell, dünyanın ilk ticari telefon hizmetini Kanada'nın Ontario Eyaleti'ndeki Hamilton şehrinde başlattı.
 1840 - Samuel Morse, telgrafın patentini aldı.
 1884 - Mülkiye Mühendis Mektebi kuruldu.
 1920 - Çerkez Ethem kuvvetleri, Yozgat Ayaklanması'nı bastırmak üzere Ankara'dan yola çıktı.
 1926 - Kemal Atatürk'e İzmir'de suikast girişimiyle ilgili tutuklamalar devam ediyor; eski Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası lider kadrosundan Ali Fuat Cebesoy tutuklandı, Kâzım Karabekir ise, 22 Haziran günü tutuklandı.
 1938 - 19 Mayıs, 3466 sayılı kanunla Millî Bayram olarak kabul edildi. Gençlik Marşı, Gençlik ve Spor Bayramı Marşı olarak kabul edildi.
 1943 - Adapazarı'nda meydana gelen 5,6 şiddetindeki depremde 346 kişi öldü.
 1946 - Türkiye Sosyalist Emekçi Köylü Partisi, Şefik Hüsnü liderliğinde kuruldu.
 1960 - Mali ve Senegal bağımsızlığını ilan etti.
 1961 - Türkiye, iş gücü ihracına başladı. Almanya'ya gitmek isteyenler, Türkiye İş Kurumu'nun önünde toplandı.
 1961 - Türkiye'nin ilk naneli (mentollü) sigarası Çamlıca piyasaya çıkarıldı.
 1965 - Cezayirli lider Ahmed Ben Bella, askerî darbeyle iktidardan uzaklaştırıldı. Askerî darbeyi, Albay Huari Bumedyen yönetiyordu.
 1976 - Tokat'ta Ednan Kavaklı adlı bir kişi, 16 yaşındaki çocuk Tuncay Abbas'ı tecavüz edip öldürdü. 12 Eylül döneminde idam edildi.
 1987 - Pınarcık katliamı: PKK militanları, Mardin'in Ömerli ilçesindeki Pınarcık köyünde 16'sı çocuk 30 kişiyi öldürdü.
 1990 - Akçaabat'ta büyük bir sel felaketi meydana geldi. 39 kişi öldü, 4 kişi kayboldu.
 1990 - 5261 Eureka adı verilen ilk Mars truvalı asteroit keşfedildi.
 1991 - Alman Parlamentosu, ülkenin başkentini Bonn'dan tekrar Berlin'e taşıma kararı aldı.
 2001 - Pervez Müşerref, Pakistan Cumhurbaşkanı oldu.

Doğumlar
 1005 - Zahir, 1021-1036 döneminde Fatimiler Halifeliği yedinci halifesi (ö. 1036)
 1566 - III. Zygmunt Waza, 1587'den 1632'ye kadar Polonya-Litvanya Birliği ve Litvanya Büyük Dükalığı hükümdarı, 1592'den 1599'da kadar İsveç kralı ve Finlandiya Büyük Dükü (ö. 1632)
 1583 - Jacob De la Gardie, İsveç İmparatorluğu'nun devlet adamı ve bir komutanı (ö. 1652)
 1723 - Adam Ferguson, İskoç Aydınlanmasının filozofu ve tarihçi (ö. 1816)
 1737 - Tokugawa Ieharu, Tokugawa Şogunluğu'nun 10. şogunu ve Tokugawa Ieshige'nin en büyük oğlu (ö. 1786)
 1743 - Anna Laetitia Barbauld, İngiliz yazar (ö. 1825)
 1756 - Joseph Martin Kraus, Alman-İsveçli besteci (ö. 1792)
 1819 - Jacques Offenbach, Alman asıllı Fransız müzisyen ve besteci (ö. 1880)
 1860 - Alexander Winton, İskoç asıllı Amerikalı, bisiklet, otomobil ve dizel motor tasarımcısı ve mucitdir (ö. 1932)
 1861 - Frederick Gowland Hopkins, İngiliz biyokimyacı (ö. 1947)
 1887 - Kurt Schwitters, Alman resim ve heykel sanatçısı (ö. 1948)
 1888 - Krikor Amiryan, Ermeni asıllı Osmanlı askeri, siyasetçi, iş insanı ve devrimci (ö. 1964)
 1891 - Giannina Arangi-Lombardi, İtalyan soprano opera sanatçısı (ö. 1951)
 1899 - Jean Moulin, Fransız devlet adamı ve Fransız Direnişi'nin lideri (ö. 1943)
 1905 - Lillian Hellman, Amerikalı yazar (ö. 1984)
 1909 - Errol Flynn, Avustralya asıllı Amerikalı oyuncu (ö. 1959)
 1914 - Muazzez İlmiye Çığ, Türk sümerolog
 1915 - Terence Young, İngiliz sinema yönetmeni (ö. 1994)
 1916 - Hamiyet Yüceses, Türk ses sanatçısı (ö. 1996)
 1922 - Cevat Kurtuluş, Türk sinema oyuncusu (ö. 1992)
 1924 - Audie Murphy, Amerikalı aktör (ö. 1971)
 1928 - Martin Landau, Amerikalı oyuncu ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (ö. 2017)
 1928 - William Berger, Avusturyalı sinema oyuncusu (ö. 1993)
 1928 - Jean-Marie Le Pen, Fransız aşırı sağ siyasetçi
 1931 - Olympia Dukakis, Yunan asıllı Amerikalı oyuncu ve En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (ö. 2021)
 1932 - Altan Öymen, Türk gazeteci, siyasetçi ve eski Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkanı
 1934 - Anne Sylvestre, Fransız şarkıcı ve söz yazarı (ö. 2020)
 1940 - Eugen Drewermann, Alman dinbilimci, kilise eleştirmeni, barış aktivisti ve eski katolik rahip
 1940 - John Mahoney, İngiltere doğumlu Amerikalı oyuncu (ö. 2018)
 1940 - Vladimir Korenev, Sovyet-Rus aktör ve eğitimci (ö. 2021)
 1941 - Stephen Frears, İngiliz film yönetmeni
 1942 - Hümayun Behzadi, İranlı futbolcu (ö. 2016)
 1942 - Mustafa Yücel Özbilgin, Türk hukukçu (ö. 2006)
 1942 - Brian Wilson, Amerikalı şarkı sözü yazarı, müzisyen, vokalist, prodüktör, besteci ve aranjör
 1946 - Xanana Gusmão, Doğu Timorlu politikacı
 1949 - Lionel Richie, Amerikalı soul ve R&B şarkıcısı
 1950 - Gudrun Landgrebe, Alman oyuncu
 1950 - Hüsamettin Özkan, Türk siyasetçi
 1950 - Nuri Gökaşan, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu
 1951 - Tress MacNeille, Amerikalı aktris ve seslendirme sanatçısı
 1951 - João Semedo, Portekizli siyasetçi ve fizikçi (ö. 2018)
 1952 - John Goodman, Amerikalı oyuncu ve Emmy Ödülü sahibi
 1953 - Ulrich Mühe, Alman oyuncu (ö. 2007)
 1954 - İlan Ramon, İsrail Devleti'nin uzaya gönderdiği ilk astronot olan İsrail Hava Kuvvetleri'nin savaş pilotu (ö. 2003)
 1961 - Erdal Keser, Türk futbolcu
 1961 - Yalçın Çakır, Türk gazeteci, yazar ve fotoğrafçı
 1966 - Fatma Şahin, Türk siyasetçi
 1967 - Nicole Kidman, Amerikalı oyuncu
 1967 - Angela Melillo - İtalyan manken, oyuncu ve şarkıcı
 1968 - Tonya Kinzinger, Amerikalı oyuncu ve model
 1968 - Robert Rodriguez, Amerikalı yazar, yapımcı, müzisyen ve film yönetmeni
 1969 - Paulo Bento, Portekizli futbolcu ve teknik direktör
 1970 - Andrea Nahles, Alman siyasetçi
 1971 - Jeordie White, Amerikalı bas gitarist
 1975 - Uğur Taner, Türk yüzücü
 1976 - Juliano Belletti, Brezilyalı eski millî futbolcu
 1978 - Quinton Jackson, Amerikalı profesyonel güreşçi
 1978 - Frank Lampard, İngiliz futbolcu
 1981 - Angerfist, Hollandalı DJ
 1981 - Brede Hangeland, ABD asıllı Norveçli millî futbolcu
 1982 - Aleksey Berezutskiy, Rus eski futbolcu
 1982 - Vasiliy Berezutskiy, Rus eski millî futbolcu
 1982 - Example, İngiliz rapçi ve söz yazarı
 1985 - Darko Miličić, Sırp basketbolcu
 1986 - Luca Cigarini, İtalyan futbolcu
 1987 - Asmir Begović, Bosnalı millî futbolcu
 1987 - Itumeleng Isaac Khune, Güney Afrikalı millî futbolcu
 1989 - Javier Pastore, Arjantinli millî futbolcu
 1990
Eda Ece, Türk oyuncu
Selin Sezgin, Türk oyuncu
Melis Gözen, Türk oyuncu
Deniz Gözen, Türk oyuncu
Fab Melo, Brezilyalı eski basketbolcu (ö. 2017)
 1991 -
 Kalidou Koulibaly, Senegallı futbolcudur
 Rasmus Lauge Schmidt, Danimarkalı hentbolcu
 1992 - Nurceren Akgün, Türk hentbolcu
 1993 - İrem Karamete, Türk eskrimci
 1993 - Sead Kolašinac, Bosna-Hersek asıllı Alman futbolcu

Ölümler
 840 - I. Ludwig, 813 yılından beri babası Şarlman ile Frank kralı (d. 778)
 981 - Adalbert von Magdeburg, Benedikten keşiş, başpiskoposu, misyoner ve tarihçi (d. 910)
 1277 - Karamanoğlu Mehmed Bey, Karamanoğulları Beyliği'nin kurucusu ve ilk Hükümdarı (d. ?)
 1597 - Willem Barentsz, Hollandalı denizci ve kaşif (d. 1550)
 1605 - II. Fyodor, Rusya Çarı (d. 1589)
 1668 -  Heinrich Roth, Alman misyoner ve bilim insanı (d. 1620)
 1776 -  Benjamin Huntsman, İngiliz iş insanı (d. 1704)
 1787 -  Carl Friedrich Abel, Alman viola da gambacı ve besteci (d. 1723)
 1800 -  Abraham Gotthelf Kästner, Alman matematikçi ve akademisyen (d. 1719)
 1810 -  Axel von Fersen the Younger, İsveçli general ve politikacı (d. 1755)
 1813 - Joseph Chinard, Fransız heykeltıraş (d. 1756)
 1815 -  Guillaume Philibert Duhesme, Fransız general (d. 1766)
 1820 - Manuel Belgrano, Arjantinli ekonomist, avukat, politikacı, gazeteci ve askeri lider (d. 1770)
 1836 - Emmanuel-Joseph Sieyès, Fransız Katolik din adamı, siyasi deneme yazarı ve diplomat (d. 1748)
 1837 - IV. William, 1830-1837 arası Birleşik Krallık ve Hannover kralı ve Kraliçe Victoria'nın amcası (d. 1765)
 1840 - Pierre Claude François Daunou, Fransız tarihçi ve politikacı (d. 1761)
 1847 - Juan Larrea, Arjantinli kaptan ve politikacı (d. 1782)
 1856 - I. Florestan, 27. Monako prensi ve Valentinois dükü (d. 1785)
 1869 - Hijikata Toshizo, Japon komutan (d. 1835)
 1870 - Jules de Goncourt, Fransız tarihçi ve yazar (d. 1830)
 1872 - Élie Frédéric Forey, Fransız general (d. 1804)
 1875 - Joseph Meek, Amerikalı polis memuru ve politikacı (d. 1810)
 1876 - John Neal, Amerikalı yazar, eleştirmen, editör, öğretim görevlisi ve aktivist (d. 1793)
 1875 - Peter von Uslar, Rus general, mühendis ve dilbilimci (d. 1816)
 1883 - Gustave Aimard, Fransız yazar (d. 1818)
 1888 - Johannes Zukertort, Leh-Alman-İngiliz satranç oyuncusu (d. 1842)
 1897 - Japetus Steenstrup, Danimarkalı bilim insanı ve zoolog (d. 1813)
 1898 - Manuel Tamayo y Baus, İspanyol oyun yazarı (d. 1829)
 1912 - Voltairine de Cleyre, Amerikalı anarşist (d. 1866)
 1933 - Clara Zetkin, Alman devrimci sosyalist politikacı ve kadın hakları savunucusu (d. 1857)
 1938 - Amelia Earhart, Amerikalı havacı ve yazar (2 Temmuz 1937'de kayboldu, 20 Haziran 1938'de öldüğü ilân edildi) (d. 1897)
 1940 - Jehan Alain, Fransız bestecisi ve orgcusu (d. 1911)
 1944 - Süleyman Necati Güneri, Türk gazeteci ve siyasetçi (d. 1889)
 1947 - Bugsy Siegel, Amerikalı mafya lideri (d. 1906)
 1958 - Kurt Alder, Alman kimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1902)
 1959 - Hitoshi Ashida, 1948 yılında Japonya'nın 47. başbakanı olarak görev yapmış Japon siyasetçi (d. 1887)
 1963 - Hans Rehberg, Amerikalı milyarder iş insanı, yatırımcı, sivil lider ve hayırsever (d. 1901)
 1966 - George Lemaitre, Belçikalı bilim insanı ve rahip (d. 1894)
 1972 - Şeref Akdik, Türk ressam ve hattat (d. 1899)
 1978 - Mark Robson, Kanadalı film yönetmeni ve yapımcı (d. 1913)
 1984 - Erdoğan Özen, Türk diplomat ve Türkiye'nin Viyana Büyükelçiliği Çalışma Ateşesi ("Ermeni Devrimci Ordusu" adlı örgütün düzenlediği suikast sonucu) (d. 1934)
 1987 - Niyazi Ağırnaslı, Türk siyasetçi ve Türkiye İşçi Partisi eski Senatörlerinden (d. 1911)
 1989 - Hasan İzzettin Dinamo, Türk şair ve yazar (d. 1909)
 1993 - György Sárosi, Eski Macar millî futbolcu (d. 1912)
 1995 - Emil Cioran, Rumen filozof ve deneme yazarı (d. 1911)
 1997 - John Akii-Bua, Ugandalı engelli yarış koşucusu (d. 1949)
 1997 - Cahit Külebi, Türk şair (d. 1917)
 2002 - Erwin Chargaff, Alman biyokimyacı (d. 1905)
 2002 - Behlül Dal, Türk yönetmen ve Altın Portakal Film Festivali'nin fikir babası (d. 1922)
 2004 - Engin İnal, Türk tiyatro, sinema, dizi sanatçısı, çevirmen ve yazar (d. 1942)
 2005 - Jack Kilby, Amerikalı mühendis ve mucit (d. 1923)
 2010 - Abdülmelik Rigi, Sünni İslamcı Cundullah örgütünün eski lideri olan Beluç militan (d. 1983)
 2010 - Roberto Rosato, İtalyan futbolcu (d. 1943)
 2011 - Ryan Dunn, Amerikalı dublör sanatçısı, aktör ve komedyen (d. 1977)
 2011 - Safa Giray, Giray Hanedanı soyundan gelen Türk siyasetçi (d. 1931)
 2014 - Murat Sökmenoğlu, Türk siyasetçi (d. 1945)
 2015 - Miriam Schapiro, Kanada doğumlu sanatçı (d. 1923)
 2016 - Edgard Pisani, Fransız siyasetçi (d. 1918)
 2017 - Ayşe Aral, Türk gazeteci, köşe yazarı ve TV sunucusu (d. 1971)
 2017 - Sergey Mılnikov, Sovyet-Rus buz hokeyi oyuncusu (d. 1958)
 2017 - Prodigy, Amerikalı rapçi (d. 1974)
 2017 - Fredrik Skagen, Norveçli yazar (d. 1936)
 2018 - Ken Albiston, Avustralyalı futbol oyuncusu (d. 1926)
 2019 - Wibke Bruhns, Alman gazeteci, televizyon sunucusu ve yazar (d. 1938)
 2020 - Pedro Lima, Angolalı-Potekizli televizyon sunucusu, yüzücü ve aktör (d. 1971)
 2020 - Kamal Lohani, Bangladeşli gazeteci (d. 1934)
 2020 - Mufti Muhammad Naeem, Pakistanlı din adamı (d. 1958)
 2021 - Joanne Linville, Amerikan aktris (d. 1928)
 2021 - Waldir Lucas Pereira, Brezilyalı profesyonel futbolcu (d. 1928)
 2021 - Luis del Sol, İspanyol futbolcudur (d. 1935)
 2022 - Sture Allén, İsveçli dilbilimci ve akademisyen (d. 1928)
 2022 - Mauricio Quiroga, Arjantinli bisiklet yarışçısı (d. 1992)
 2022 - Eldar Salayev, Azeri fizikçi (d. 1933)

Tatiller ve özel günler

Dış bağlantılar

Kaynakça

0620
20

20 Haziran


An Vriesea macrostachya in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Domingo Bello y Espinosa, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Christian Mez. An Vriesea macrostachya in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea macrostachya


الألبان أو الأرناؤوط هم مجموعة عرقية وفي نفس الوقت أمة يتحدثون اللغة الألبانية كلغة أم. يبلغ عدد الألبان إجمالا حوالي 8.3 مليون ألباني يتواجدون خصوصا في ألبانيا حيث يشكلون نصف عددهم الإجمالي وتوجد أقليات لهم في كل من كوسوفو، صربيا، جمهورية مقدونيا والجبل الأسود كما يوجد عدد منهم في المهجر خاصة في تركيا، اليونان وإيطاليا. يعتنق الألبان في أغلبهم الدين الإسلامي (سنة وبكداشيون) وأقلية منهم مسيحيون أرثوذكس وكاثوليك مع وجود اللادينيون.

يشكل التكوين الإثني للألبان ولغتهم مثار جدل بين علماء التاريخ والأعراق، إذ ورد ذكرهم لأول مرة في سجلات تاريخية تعود إلى القرن الحادي عشر بوصفهم قبيلة تعيش ضمن المناطق الجبلية قرب نهري مات ودرين. ويقسم نهر شكومبين –الواقع أبعد في الجنوب- الألبان إلى الغيغ والتوسك (بالإنجليزية: Ghegs and Tosks)، على الرغم من تشارك المجموعتين في الثقافة الإثنية والتاريخ والتقاليد.

يمتد تاريخ الشتات الألباني قرونًا في الزمن، وتعود جذور هجرته إلى العصور الوسطى، إذ استقر المهاجرون الألبان أول الأمر في جنوب أوروبا، ثم امتد وجودهم إلى أجزاء أخرى من أوروبا والعالم الجديد. بين القرنين الثالث عشر والثامن عشر، هاجرت أعداد كبيرة من الألبان للفرار من صعوبات اجتماعية أو اقتصادية أو سياسية متنوعة.

استقرت إحدى الجاليات، الأرفانيت، في جنوب اليونان بين القرنين الثالث عشر والسادس عشر، فاندمج أفرادها في المجتمع اليوناني وباتوا يعتبرون أنفسهم يونانيين. ثمة جالية أخرى سُميت الأربيريشي واستقرت في صقلية وجنوب إيطاليا. بالإضافة إلى جاليات أخرى أصغر تعدادًا مثل الأرباناسي الذين يعود تاريخ هجرتهم إلى القرن الثامن عشر ويقيمون في جنوب كرواتيا وفي جماعات متفرقة في جنوب أوكرانيا.

جعل الانشقاق العظيم في عام 1054 انقطاع التواصل رسميًا بين الكنيسة الأرثوذكسية الشرقية والكنيسة الكاثوليكية الغربية، وانعكس من فوره في ألبانيا من خلال تشكّل شمال كاثوليكي وجنوب أرثوذكسي. وباستيطانهم غرب بحيرة أوخريد والوادي الأعلى لنهر شكومبين، أسس الألبان ولاية أربانون في عام 1190 وقامت عاصمتها في كرويه. وفي القرن الثالث عشر، تحول الغيغ من الأرثوذكسية الشرقية إلى الرومانية الكاثوليكية بأعداد كبيرة مستخدمين تحولهم وسيلةً لمقاومة الصرب السلافيين.

في القرن الخامس عشر، سيطرت الدولة العثمانية المتوسعة على شبه الجزيرة البلقانية وما فيها من ألبان، وأكسبتهم مقاومتهم للتوسع العثماني في أوروبا بقيادة جورج كاستريوت إسكندر بك تقديرًا في كل أنحاء أوروبا. وفي القرنين السابع عشر والثامن عشر، تحول عدد معتبر من الألبان إلى الإسلام، ما أتاح لهم فرصًا مكافئة وترقية ضمن الدولة العثمانية. ولهذا السبب، وصلوا إلى مناصب هامة وساهموا ثقافيًا في العالم الإسلامي الأكبر.

كان العثمانيون قد عزلوا الألبان عن حركات فكرية أوروبية هامة، من بينها النهضة والتنوير، فبدأت هذه الأفكار مع مُثلها التي تنادي بالوطنية تتغلغل بين الألبان عن طريق الشتات الألباني لتقود بشكل حاسم إلى قيام النهضة الألبانية التي كانت تضم أيضًا جوانب من التأثر بالرومانسية.

خلال حروب البلقان، توزّع الألبان بين ألبانيا المستقلة واليونان والجبل الأسود وصربيا. وبعد الحرب العالمية الثانية حتى قيام ثورات عام 1991، كانت ألبانيا تحت سيادة حكومة شيوعية رزح الألبان في ظلها تحت القمع وعقود من العزلة. وقد مر الألبان في يوغوسلافيا المجاورة بفترات من التمييز انتهت بتفكك يوغوسلافيا واستقلال كوسوفو في النهاية.

لغتهم
يتحدث أغلبية الشعب الألباني باللغة الألبانية، التي تشكّل فرعًا مستقلًا ضمن عائلة اللغات الهندية الأوروبية، وهي لغة معزولة عن أي لغة حية أخرى في أوروبا، وما من لغة أخرى في العالم بالطبع ترتبط على نحو مقنع بفرعها هذا. ما تزال أصولها غير معروفة، لكن يُعتقد أنها انحدرت من اللغة البلقانية البدائية القديمة.

يتحدث باللغة الألبانية نحو 5 ملايين شخص تقريبًا في أنحاء شبه الجزيرة البلقانية، إلى جانب عدد معتبر من الجاليات في أنحاء الأمريكتين وأوروبا وأوقيانوسيا. ويُستخدم العديد من تنويعات اللغة الألبانية ولهجاتها بصفتها لغات رسمية في ألبانيا وكوسوفو ومقدونيا الشمالية. وتُستخدم اللغة الألبانية أيضًا في دول أخرى، إذ يُعترف بها بوصفها لغة أقلية رسمية في دول مثل كرواتيا وإيطاليا والجبل الأسود ورومانيا وصربيا.

ثمة لهجتان أساسيتان اثنتان من اللغة الألبانية يمثلهما تراثيًا الغيغ والتوسك، وقد اعتُبر نهر شكومبين تاريخيًا الخط الفاصل من الناحية العرقية والجغرافية بين المتحدثين بلهجة الغيغ في شماله والمتحدثين بلهجة التوسك في جنوبه. وتُعد اللهجات المستخدمة في كرواتيا (الأرباناسية والإستريانية) وكوسوفو والجبل الأسود وشمال غرب مقدونيا الشمالية من لهجات الغيغ، في حين تُعتبر اللهجات المستخدمة في اليونان (الأرفانيتية والشاميرية) وجنوب غرب مقدونيا الشمالية وإيطاليا (الأربيريشية) من لهجات التوسك.

تُعد اللغتان الأربيريشية والأرفانيتية من تنويعات اللغة الألبانية، ويتحدث بهما الأربيريشي والأرفانيت في جنوب إيطاليا وجنوب اليونان على التوالي. تحتفظ هاتان اللغتان بعناصر من الألبانية القروسطية في ما يتعلق بالمفردات واللفظ الذي لم يعد يُستخدم ضمن اللغة الألبانية الحديثة، غير أن كلا اللغتين مصنفتان ضمن اللغات المهددة بالانقراض في الكتاب الأحمر للغات المهددة لدى منظمة اليونسكو.

يُعتبر معظم الألبان في ألبانيا والاتحاد اليوغوسلافي السابق من متعددي اللغات، إذ يمتلكون القدرة على فهم لغة أجنبية أو التحدث بها أو قراءتها أو كتابتها. وفقًا لمعهد إحصائيات ألبانيا (بالإنجليزية: Institute of Statistics of Albania)، فبمقدور نسبة 39.9% من الألبان بين سن 25 و64 سنة في ألبانيا استخدام لغة أجنبية واحدة على الأقل، من بين هذه اللغات الإنجليزية (40%) والإيطالية (27.8%) واليونانية (22.9%).

ما يزال أصل اللغة الألبانية موضوعًا شائكًا أفسح المجال للعديد من الفرضيات. تقوم الفرضية التي تعتبر اللغة الألبانية من سلالة اللغات الإيليرية على مبدأ الجغرافيا التي كانت هذه اللغات منطوقة ضمنها، غير أن ما من دليل أثري باقٍ يُفضي إلى نتيجة حاسمة. وثمة فرضية أخرى تربط اللغة الألبانية باللغة التراقية، تغض هذه النظرية البصر عن الجانب الجغرافي، إذ إن اللغة كانت رائجة في منطقة نائية عن ألبانيا، ولا توجد حركات سكانية هامة مدونة في الفترة التي يُفترض أن الانتقال من لغة إلى الأخرى قد تم ضمنها.

من أعلام الألبان

 محمد على باشا
 خير الدين بربروس
 الأم تريزا
 محمد ناصر الدين الألباني

معرض صور

مراجع

تاريخ ألبان
جاليات مسلمة في أوروبا
شعوب هندوأوروبية
مجموعات عرقية في كوسوفو
عرقيات مقسمة بحدود دولية
مجموعات إثنية أوروبية ذات أغلبية مسلمة
مجموعات عرقية في ألبانيا
مجموعات عرقية في البلقان
مجموعات عرقية في البوسنة والهرسك
مجموعات عرقية في الجبل الأسود
مجموعات عرقية في اليونان
مجموعات عرقية في إيطاليا
مجموعات عرقية في تركيا
مجموعات عرقية في جمهورية مقدونيا
مجموعات عرقية في صربيا
مجموعات عرقية في كرواتيا

ألبان


فيليب شايدمان  سياسي ألماني (26 يوليو 1865-29 نوفمبر 1939). هو أول رئيس حكومة في عهد جمهورية فايمار، وبذلك يعتبر أول مستشار في جمهورية فايمار من 13 فبراير إلى 20 يونيو 1919. رغم أن لقبه لم يكن المستشار وإنما رئيس وزراء الرايخ أو الدولة فيليب شيدمان أول مستشار للجمهورية الألمانية (1918 ـ 19). كان ديمقراطياً اشتراكياً. استقال احتجاجاً على قسوة شروط معاهدة فرساي. (ولد في 26 يوليو 1865، كاسل-ولاية هيسن [ألمانيا]-توفي 29 نوفمبر 1939، كوبنهاغن، دن.)، الألمانية السياسي الديمقراطي الاجتماعي الذي، دون الحصول على إذن الطرف أو الحكومة، يوم 9 نوفمبر، عام 1918، قدمت جمهورية فايمار حقيقة بإعلان أنه من شرفة مجلس النواب الألماني. أصبح لاحقا المستشار الأول للجمهورية. الصور صحفي و (من 1903) عضوا في مجلس النواب الألماني عن الحزب الاشتراكي الديمقراطي، انضم شيدمان أغلبية حزبه في دعم مشاركة ألمانيا في الحرب العالمية الأولى. نحو نهاية الحرب، تم تعيينه وزير بدون حقيبة في مجلس الوزراء الامبراطوري الماضي (أكتوبر 1918). على الرغم من أن الحزب الاشتراكي الديمقراطي قد خططت لدعم نظام ملكي دستوري في ألمانيا .

مراجع

وصلات خارجية

 Scheidemann's recollection of his speech on 9 November 1918, ca. 1924 (German)

أشخاص من انتخابية هسن
أشخاص من كاسل
أعضاء الجمعية الوطنية (جمهورية فايمار)
أعضاء الرايخستاغ في جمهورية فايمار
سياسيون في الحزب الديمقراطي الاجتماعي الألماني
سياسيون من كاسل
كالفينيون ومصلحون مسيحيون ألمان
مستشارو ألمانيا
مستشارو ألمانيا في القرن 20
مواليد 1865
مواليد في كاسل
وفيات 1939
وفيات في كوبنهاغن

فيليب شايدمان


Evangelička (luteranska) Crkva u Republici Hrvatskoj luteranska je denominacija u Hrvatskoj. Od 1951. članica je Luteranske svjetske federacije. Godine 2019. imala je 3600 članova.

Izvori

Vidi još
 Evangelička crkva u Zagrebu

Vanjske poveznice
 Službena web-stranica

Luteranizam
Protestantizam u Hrvatskoj
Evangelička Crkva

Evangelička Crkva u Hrvatskoj


Yeşilköy () veya 1926'dan önceki ismiyle Ayastefanos (, romanize: Ágios Stéfanos), İstanbul'da Yeşilyurt ve Florya mahalleleri arasında yer alan Marmara Denizi kıyısındaki Bakırköy şehir merkezinin yaklaşık 7 km batısında bir mahalledir. Bazı kaynaklarda San Stefano veya Santo Stefano olarak geçer. 1970'lerde İstanbul nüfusunun hızla artmasından önce Yeşilköy, bir köy ve sahil dinlenme yeriydi. İstanbul'un uluslararası havaalanı olan Atatürk Havalimanı, Yeşilköy mahallesinde yer alır. Ayrıca Bakırköy'ün sınırı en geniş olan mahallesidir. Yeşilköy semti, Osmanlı döneminde daha çok Rumların yaşadığı bir balıkçı mahallesiydi ve o zamanlar Ayastefanos yani Aziz Stefan adıyla anılmaktaydı. Cumhuriyet döneminde yer isimleri Türkçeleştirilirken bu semte de Yeşilköy adı uygun görüldü. Bu adı o dönemde semtte yaşayan ünlü edebiyatçı Halit Ziya Uşaklıgil'in yeşiline, doğasına hayran olduğu için verdiği rivayet edilir.

Tarih

Yeşilköy 1926'ya kadar kullandığı San Stefano (Türkçe kaynaklarda Ayastefanos olarak geçer) adını 4. yüzyılda I. Konstantin devrinde Aziz Stefan anısına kurulan Aziz Stefanos Kilisesi'nden almış oluğu ileri sürülse de köyün adı en erken 11. yüzyıldaki Bizanslı tarihçi Mihail Psellos'un vekâyinamesinde geçmektedir.

1203 yılında Haçlılar'ın Latin ordusu Yeşilköy sahiline çıktı. Bir yıl sonra 4. Haçlı Seferi'nde İstanbul işgal edilmiş olacaktı. 19. yüzyılda tüm köy güçlü Ermeni Dadyan ailesine aitti, Sultan'ın bir hediyesi olarak sahip olmuşlardı.

Kırım Savaşı sırasında Fransızlar buraya yerleşti ve İstanbul'un üç fenerinden birisini yaptılar. Yeşilköy semti tarihteki önemli birkaç dönüm noktasına sahne olmuş bir semttir. 1878 Savaşında Ruslar Yeşilköy'de karargâh kurdular ve  1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın sonuçlarını kayda geçiren Ayastefanos Antlaşması burada imzalandı. Antlaşmanın bir nişanesi olarak Şenlikköy tarafında Ruslar tarafından Ayastefanos Rus Abidesi inşa edildi. Kısa bir süre sonrasında ise imha edilerek yıktırıldı.

Ayrıca Sultan II. Abdülhamit'in Selanik'e sürgün kararı burada alındı. 1912'de Balkan Savaşları sırasında koleradan dolayı hasta olan binlerce asker buraya getirildi. Ve yaklaşık 3000'i öldü. Ölüler tren istasyonu yakınına gömüldüler. Hareket Ordusu Selanik'ten başlayan yolculuğunda son molayı burada vermişti. Bu tarihi konaklamanın izdüşümü Yeşilköy'ün sokak ve cadde isimlerine yansımıştır: "Hareket Ordusu Sokak", "Mahmut Şevket Paşa Caddesi", "14 Nisan Sokak" gibi. Yeşilköy, 1924 yılına kadar Ayastefanos adını taşımıştır. Yıllarca burada yaşayan Halit Ziya Uşaklıgil'in teklif ettiği belirtilen "Yeşilköy" adı mahalleye 1930 yılında İstanbul'un idari yapısının düzenlenmesi sürecinde verildi.

19. ve erken 20. yüzyılda Yeşilköy, İstanbul'un üst sınıfının favori dinlenme sahili ve avlanma yeri idi ve karışık nüfusa sahipti. Nüfusunu Türkler, Rumlar (hemen hemen tamamı göç etti), Ermeniler (şimdilerde artık çok küçük bir parçası yaşamakta) ve Levant (İstanbul'un İtalyan ve Fransız halkı) (hemen hemen tamamı göç etti). Bu halihazırdaki mevcut kalıntının işareti olarak İtalyan elçilik, İtalyan Katolik Mezarlığı, Ermeni ve Rum kiliseleridir. Bütün kiliseler St. Stephene adanır.

Atatürk Havalimanı
1912 yılında Yeşilköy Hava Meydanı olarak açılan yerleşke uzun yıllar Yeşilköy Havalimanı olarak isimlendirildi. 1985 yılında ismi Atatürk Havalimanı olarak değiştirildi. Şehrin kuzeyinde inşa edilen İstanbul Havalimanı'nın açılması sebebiyle 2019 yılında sivil uçuşlara kapatılmıştır.

Coğrafya ve ulaşım
Yeşilköy Marmaray inşaatının başlamasına dek Sirkeci-Halkalı banliyö tren hattında bir istasyona sahipti. İlk istasyon 1871 yılında inşa edilmişti. Doğu sınırında Yeşilyurt mahallesi, batı sınırında ise Şenlikköy (Florya) mahallesi bulunur. Güneyinde Marmara Denizi. Kuzeyinde ise E5 Karayolu geçmektedir. Ayrıca 1912 yılında Yeşilköy Hava Meydanı adı ile açılan ardından 1953 yılında Yeşilköy Havalimanı olan, daha sonra 1985'te adı Atatürk Havalimanı olarak değişen İstanbul'un ilk havalimanı mahalle sınırları içerisindedir. Ancak havalimanı 2019 yılında sivil uçuşlara kapatılarak, Arnavutköy'deki İstanbul Havalimanı'na taşınmıştır. 19. yüzyılın sonu ile 20. yüzyılın başlarında inşa edilmiş olan dikkate değer bazı ağaç Art nouveau evlere sahiptir. Bir marinası ve kumlu plajları vardır.

Eğitim
Yeşilköy'de Yeşilköy 50. Yıl Anadolu Lisesi, Yeşilköy Anadolu Lisesi ve Nüket Ercan Adalet Meslek Lisesi olmak üzere 3 lise bulunmaktadır. Ayrıca, Özel Yeşilköy Ermeni İlk ve Ortaokulu da bir azınlık okulu olarak mevcuttur.

Nüfus

Fotoğraflar

Notlar

Kaynakça

 Turga, Tuna (2004). Ayastefanos'tan Yeşilköy'e

Dış bağlantılar

Bakırköy'ün mahalleleri

Yeşilköy


Boba é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 827 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Boba (Hungria)


Die Route nationale 730, kurz N 730 oder RN 730, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Royan und Montpon-Ménestérol verlief. Ihre Länge betrug 128 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 730 auf WikiSara (französisch)

730

Route nationale 730


Steinmetz puede hacer referencia a:

  Charles Proteus Steinmetz.
  Karl Friedrich von Steinmetz.
  Lois Steinmetz.
 Thérèse Steinmetz.

Steinmetz


Amerikan Su Spanyeli, ABD'de geliştirilmiş av köpeği ırkı.

Omuzdan yere yüksekliği 38 – 46 cm, ağırlığı 11,3 - 20,4 kg olan Amerikan Su Spanyelinin yoğun ve iyice kıvırcık postu genellikle koyu kahverengidir. Bazılarının göğüs ve parmaklarında beyaz benekler bulunur. Uzun, sarkık kulakları geniş kavisli kuyruğu biraz aşağıdadır.

Galeri

Dış bağlantılar

Amerikan Su Spanyeli Irk Bilgisi

Av köpekleri
Wisconsin'de kültür

Amerikan su spanyeli


Tambov Oblast () is a federal subject of Russia (an oblast). Its administrative center is the city of Tambov. As of the 2010 Census, its population was 1,091,994.

Geography
Tambov Oblast is situated in a forest steppe. It borders the Ryazan, Penza, Saratov, Voronezh and Lipetsk oblasts.

History
The oldest known population of the Tambov region, the Mordovians-Moksha, formed as a nation of local ethnic groups from the 6th century BC. The first Russian settlers arrived in the pre-Mongol period, but the final settlement occurred in the 17th century. To protect the southern borders of Russia from the raids of the Tatars, and to further develop the Black Soil region, the Russian government built the walled cities of Kozlov (1635) and Tambov (1636). The cities protected the main path of nomad raids on Russian land and paved the way for a quick settlement of the region.

Kozlovsky Uyezd originally existed in the Tambov area. In the course of the administrative reforms of Peter the Great in 1708 and 1719, it became part of Azov Governorate. New administrative divisions established the Tambov Viceroyalty in 1779 and from 1796 Tambov Governorate, with an area of 66.5 thousand km2 divided into 12 uyezds. With almost no change to its boundaries, the Governorate remained in existence until 1928.

An attempt to establish Soviet control over the Tambov area led to the defeat and execution of "Red Sonya" (Sofia Nukhimovna Gel'berg) in the spring of 1918.

During the Russian Civil War, an anti-Bolshevik uprising, the Tambov Rebellion, broke out in Tambov Governorate in 1920–1921.

Tambov Oblast was finally created from the Voronezh and Samara Oblasts on September 27, 1937. The oblast attained its present form after the separation of Penza Oblast (formerly part of Kuybyshev before joining Tambov) on February 4, 1939.

Administrative divisions

Politics
The acting head of the administration of the Tambov Oblast since 4 October 2021 and Head of the Tambov Oblast since 20 September 2022 is Maxim Yegorov.

Elections to the Regional Duma were held from 17 to 19 September 2021. 25 seats were distributed by party lists and 25 by single-member constituencies. The seats at the end of the elections were distributed as follows:
 United Russia — 42
 Rodina — 3
 Communist Party of the Russian Federation — 3
 Liberal Democratic Party of Russia — 1
 A Just Russia — 1

Demographics
Population:

Vital statistics for 2022:
Births: 6,586 (6.7 per 1,000)
Deaths: 16,358 (16.8 per 1,000)

Total fertility rate (2022):
1.22 children per woman

Life expectancy (2021):
Total — 69.88 years (male — 65.41, female — 74.33)

Ethnic composition (2010)
Russians: 97%
Ukrainians: 0.7%
Armenians: 0.4%
Romani people: 0.4%
Others: 1.5%
22,708 people were registered from administrative databases, and could not declare an ethnicity. It is estimated that the proportion of ethnicities in this group is the same as that of the declared group.

Settlements

Religion

According to a 2012 survey, 78.4% of the population of Tambov Oblast adheres to the Russian Orthodox Church, making it the federal subject with the highest percentage of this religion in the whole country. In addition, 1% are unaffiliated generic Christians, 7% of the population declares to be "spiritual but not religious", 10% is atheist, and 3.6% follows other religions or did not give an answer to the question.

Economy
Southeastern Railway passes through Michurinsk and connects the central regions with the southern regions. Breeding cattle, sheep, pig, and chicken is a product of animal husbandry.

See also
List of Chairmen of the Tambov Oblast Duma

References

Notes

Sources

External links

  Official website of Tambov Oblast
  Photos of Tambov and Tambov Oblast

Oblasts of Russia
States and territories established in 1937

Tambov Oblast


La Hermandad del Cristo de Medinaceli y María Santísima de la Esperanza Macarena es una cofradía de culto católico que tiene su sede canónica en la iglesia del Corpus Christi de la ciudad de Miami, en el Condado de Miami-Dade (Estados Unidos).

Tiene como titulares a Nuestro Padre Jesús de Medinaceli, copia de la imagen del Cristo de Medinaceli que se venera en Madrid, y a María Santísima de la Esperanza Macarena, copia de la universal imagen de la Esperanza Macarena de Sevilla.

La imagen de la Macarena es obra de Miguel Bejarano, fue realizada en Sevilla en 1998 y llevada el mismo año por el taller orfebrería Sevillana, presentada y bendecida por monseñor Roman obispo de Miami en la Universidad de Santo Tomás el día de la Hispanidad . Es sacada en su estación de penitencia la noche del Viernes Santo bajo palio, y todos sus enseres procesionales como el paso, palio, manto y corona fueron realizados en Sevilla por el taller Orfebrería Sevillana. El palio es mecánico, por lo que no es portado por costaleros.

La procesión que realiza la hermandad con sus dos titulares tiene una completa influencia sevillana.

Bibliografía

 La Macarena de Miami

Cultura de Miami
Cofradías de Semana Santa
María Santísima de la Esperanza Macarena
Jesús de Medinaceli
Cofradías y hermandades

Hermandad de Jesús de Medinaceli y la Esperanza Macarena (Miami)


An Ehrharta thunbergii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gibbs Russ.. An Ehrharta thunbergii in nahilalakip ha genus nga Ehrharta, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ehrharta

Ehrharta thunbergii


فهد عامر فنان سعودي شاب من مدينة مكة المكرمة، كانت بدايته من خلال برنامج نجوم الخليج..

مرحلة نجوم الخليج

اشتهر من خلال برنامج نجوم الخليج يعرض على قنوآت نجوم الخليج قدم في نسخته الثالثة ولم يحالفه الحظ وقدم بالموسم الرابع وتم قبوله، لفت الأنظار بصوته الحنون ومواهبه العديدة التي تمثلت في الغناءبمختلف الألوآن والطوآبع. لكنه فاجأ المتابعين له والمستمعين بقدرته أيضا على التلحين باحترافية عالية.

شخصية فهد هادئ حنون طيب القلب اخلاقه العالية وتواضعه وصوته الرائع جدا دافئ الإحساس وملك الإحساس، انه من ابرز المتسابقين اللي تركوا بصمه بالبيت الخليجي ودموع زملائه التي نزلت لحظة خروجه ووداعه يدل على محبة الجميع له دون الحاجة للتصنع..

وإبدآع كإبدآع فهد كانت النتيجة حصووله على المركز الأول في المرحلة الأولى وحصوله على المركزالثاني مع منافسته مروى سهيل.....

أعماله

قام فهد بعمل عدة أغاني من جلسات وأغاني انفرآديه رآئعه وقام بتصويركليبات من ضمنها أغنية وينك تعال وهو أول فيديو يقوم بتصويره وإغنية(ياحبيبي حكمت) من الترآث وإغنية أحبك زياده وهذا الفيديو لون حجازي وقام بتلحين عدة اغاني من ضمنهاغنية كتبت لجلك واغنية مجبور أنا وإغنية حالي بدونك واغنية أتعبت حالي واغنية ياسيدي سلطان الله يحيك بمناسبة عودة سيدي سمو الأمير سلطان بن عبد العزيز.... وغيرهاوالعديد من الاغاني التي تطرب السامع كماحيا عدة حفلات حفله بالرياض والشرقيه والطائف والمنطقة الجنوبية وحفلات على مسرح الإذاعة والتلفزيون بجده..
و عن اللقائات الإعلامية ظهر مأخراً في برنامج ياهلا على قناة روتانا خليجيه ومشاركاته في الفعاليات الوطنية والبرامج من امثال برنامج نغم ونجم العروس وسهرة طرب ووطني الحبيب إلي بث في عيد الفطر الماضي ولقاء برنامج مرامس على قناة نجوم الخليج..ولقاء في جريدة البلاد وجريدة اليوم ومجلة رؤى.
وتعاون مع بعض المواقع الفنية كطرب توب وألحان وشبكة صوت العرب وكلوز فور اب وعرب فري ووموقع مزيكا وموقع سمعنا وإذآعة صوت الخليج واذاعة mbc.fm واذاعة ok وكذالك تلحين اغاني للأطفال الأغنية بعنوان هدي السرعة وعمل للأيتام بعنوان عايش في الدنيا

ثنائيات
بالرغم من حرص الفنان فهد عامر على التجديد دائماً في الأسماءالتي يتعاون معها، إلا انه كان يحرص أيضاً على التعاون مع بعض الملحنين والكتاب دون غيرهم، وقد شكل معهم ثنائي ناجح في محطات مشواره الفني. منهم:
تعاون في بدايته مع شاعره اسمها غدير بإغنية ياليالي إخذليني وبدأ التعاون بين الفنان فهد عامر مع الشاعره نوء بإغنية رهبة خضوعي واغنية عطني من وقتك ثوآني ويعتبر أول تعاون رسمي. ثاني تعاون له مع الشاعر سعيد الكعبي بإغنية وينك تعال والشاعره وردة العشاق بإغنيتين كتبت لجلك وأغنية مجبور أنا والشاعر والفنان الكبير محمد بصفر بإغنية أحبك زياده وتعاون مع الشاعر نايف المحينيش العتيبي تحديداً في أغنية حالي بدونك وأغنية ياسيدي سلطان الله يحيك وتعاون مع الشاعر عبد الرحمن الزهرآني في أغنية أتعبت حالي وتعاون مع الشاعر سلطان السهلي في أغنية يمك توديني وتعاون مع الشاعره شريفه عبد الله الروح الجريحه بإغنية أجمل سنيني والشاعره بنت الشيمه بإغنية ياصباح الورد كما تعامل مع الفنان القدير علي قدري في تلحين إغنية ياسيدي سلطان الله يحيك وتعاون مع الفنان حسين العلي في تلحين أغنية يمك توديني وتعان مع ملقي القصائد ثـآمر العبد الله.. كما تعاون مع الشاعر يوسف عبد الحليم في عمل كلمات عايش في الدنيا الحان محمد بنا..
وهي البداية الفعلية للنجاحات المتتالية بعد ذلك.

متسابقو نجوم الخليج

نجوم الخليج1 عبد الله العبيد · سلمان حميد · أحمد وآفي · ثامر توفيق · بدر الريس · ليلى بنت نصيب · عبد الرحمن الزيني · فيصل الجاسم · علياء كاظم · حميد الزرعي · إبرآهيم سهيل · خالد إبرآهيم · رآئد الشماخي · نبيل العطاس · عبد المجيد النهدي ·هند رشيد · ثامر حسن · عمر باسل.أروى أحمد

أشخاص على قيد الحياة
مغنون ومغنيات سعوديون

فهد عامر


An Chrysopogon nemoralis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Benedict Balansa, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Richard Eric Holttum. An Chrysopogon nemoralis in nahilalakip ha genus nga Chrysopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chrysopogon (Poaceae)

Chrysopogon nemoralis


An Dissanthelium longifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oscar Tovar. An Dissanthelium longifolium in nahilalakip ha genus nga Dissanthelium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dissanthelium

Dissanthelium longifolium


ඉතිහාසය
ශ්‍රී ලංකාවේ නීති වෘත්තියේ ඉතිහාසය 1833 දක්වා ඉතිහාසයකට දිව යන්නකි. 1833 දී ශ්‍රී ලංකා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය නීති වෘත්තීය පිළිබද මනා දැනුමක් ඇති, යහපත් කල ක්‍රියාවෙන් යුතු පුද්ගයින් විභාගයකින් පසු අධිනීතිඥවරුන් සහ නිතිඥවරුන් ලෙස නීති වෘත්තියට බදවා ගැනීමට අවසර ලබා දුන්නේය. මෙ‍සේ කරන ලද්දේ බ්‍රිතාන්‍ය  යටත් විජිත පාලනය විසින් හඳුන්වා දෙන ලද නීති පද්ධතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට අවශ්‍ය මානව සම්පත් සපයා ගැනීමේ එක අංගයක් ලෙසය. එකල නීති අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් ක්‍රමවත් පංති පැවැත්වීමක් සිදු නොවුන අතර පළපුරුදු නීතිඥයෙක් යටතේ ආධුනිකයෙකු ලෙස කටයුතු කිරීමෙන් අවශ්‍ය පුහුණුව ලබා ගැනීමට සිදු විය. මිට අමතරෙ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් පවත්වන ලද විභාග මගින් නවකයන්ගේ නීති දැනුම පිරික්සනු ලැබිණි.

1873 දී නීති අධ්‍යාපන කවුන්සිලය පිහිටුවන ලද අතර එම කවුන්සිලය මගින් 1874 දී ශ්‍රී ලංකා නීති විද්‍යාලය පිහිටුවන ලදී.  නීතිඥයන්ට ක්‍රමවත් පුහුණුවක් ලබා දීම මෙහි මුලික අරමුණ වේ.

ශ්‍රී ලංකාව

එක්සත් ජනපදය

බාහිර සබැඳි
 http://apli.org/ftp/SLLC%20Introduction.pdf
 http://www.sllc.ac.lk/

ආශ්‍රිත

නීතිඥයා
නීතිය
නීතිඥයා
නීතික ජීවනෝපායයන්
නීතික ආචාර ධර්මethics

නීතිඥයා


An Poa tovarii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert John Soreng. An Poa tovarii in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa tovarii


14606 Hifleischer este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14606 Hifleischer este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 6,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

14606 Hifleischer


හින්දු ආගමෙහි (විශේෂයෙන්ම, මුල්කාලීන වෛදික වාර්තාවන්හි), ශචී (සංස්කෘත: शची) හෙවත් ඉන්ද්‍රාණී (ඉන්ද්‍රගේ රැජින), ඓන්ද්‍රී, මහේන්ද්‍රී, පූලෝමජා හෝ පෞලෝමී යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කෝපයට සහ ඊර්ෂ්‍යාවට අධිපති දෙවඟනයි. ඇය වෙනුවෙන් කිසිවකු බලානොහිඳි හෙයින් දැඩි ඊර්ෂ්‍යාවකින් පෙළුණු මැය පූලෝමාන් නැමැති අසුරයාගේ දියණියයි. පූලෝමාන්ව ඉන්ද්‍රාණිගේ අනාගත සැමියා වූ ඉන්ද්‍ර විසින් මරාදමන ලදී. ඇය සප්ත මාත්‍රිකාවන්ගෙන් (මාතෘ දේවතාවියන්) අයකු ද වේ. ඇය රූමත් බවත්, අලංකාර නෙත් හිමිවූ බවත් පැවසේ.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

වැඩිදුර කියවීමට

හින්දු දෙවඟනෝ

ශචී


19 වෙනි ශත වර්ෂයේ මැද භාගයේ, රජය, ආර්ථිකය, සමාජය සහ අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානු වහල් සේවය සම්බන්ධ කටයුතු වලදි මූලික වෙනස්කම් ගැන එකඟතාවයකට පැමිණීමට උතුරේ සහ දකුණේ සුදු ඇමෙරිකානුවන් අපොහොසත් වූහ. නව ප්‍රදේශ වල වහල් සේවය පිළිබඳ ගැටලුව 1850 දි විසඳුනේ  සමථයක‍ට පත් වීමෙනි. මේ සඳහා මැදිහත් වී කටයුතු කළේ ලිබරල් පාක්ෂික හෙන්රි ක්ලේ සහ ඩිමොක්‍රටික් පාක්ෂික ස්ටීවන් ඩග්ලස් විසිනි. මෙම සමථයට කැලිෆොර්නියාව නිදහස් ජන පදයක් ලෙස පිළිගැනීමට සහ පලායන වහලුන් පිළිබඳ පනතින් වහල් හිමියන්ට පැන යන වහලුන් නැවත ලබා ගැනීම පහසු කිරීමද ඇතුළත් විය. 1854 දී සංගමයේ සෑම අලුත් ජනපදයක්ම වහල් සේවය ගැන ඔවුන්ගේ ස්ථාවරය ඔවුන්ටම තීරණය කිරීමට ඉඩ කඩ සළසා දෙමින් යෝජිත කැන්සාස් - නෙබ්රස්කා පනතින් මිසූරි සමථය අවලංගු කරන ලදි. ඒබ්‍රහම් ලින්කන් 1860 දි මැතිවරණය දිනීමෙන් පසු 1860 අවසානයේ සහ 1861 අතර කාලයේ දකුණේ ජනපද එකොළහක් සංගමයෙන් ඉවත් වූයේ 1861 පෙබරවාරි 8 වෙනි දින (කොන්ෆෙඩරේට් ස්ටේට්ස් ඔෆ් ඇමෙරිකා) ඇමෙරිකා ජනපද සන්ධානය නම් කැරළිකාර රජයක් පිහිටුවා ගනිමිනි.

1860 වන විට මිලියන 4 කට ආසන්න වහලුන් සංඛාවක් එක්සත් ජනපදය තුල වාසය කළහ. එම ප්‍රමාණය 1790 සිට 8 ගුණයකින් වැඩි වීමකි. මෙම කාල සීමාව තුල එක්සත් ජනපදයේ කපු නිෂ්පාදනය එක් දහසේ සිට මිලියනයකට ආසන්න ප්‍රමාණයකට විශාල දියුණුවක් ලැබීය. වහල් කැරළි කීපයක්ද හටගත් අතර ඒවා මෙහෙයවන ලද්දේ ප්‍රෝබ්‍රියෙල් ප්‍රොයර් (1800) ඩෙන්මාර්ක් වෙසෙයි (1822) සහ නැට් ටර්නර් (1831) යනාදින් විසිනි. එහෙත් මෙම කැරළි සියල්ලම අසාර්ථක වූ අතර දකුණේ වහල් පාලනය ඉන් පසු දැඩි විය. නීති අවලංගු කිරීමට ප්‍රයත්න දැරූ සුදු ජාතිකයෙකු වූ ජෝන් බ්‍රවුන් විසින් වර්ජිනියාවේ හාර්පස් ෆෙරි හි රඳවා සිටි කලු වහලුන් පිරිසක් නිදහස් කර ගැනීමට උත්සාහ කරනු ලැබූවේය. එහෙත් ඔහු අසමත් විය. මෙම ක්‍රියා වෙහි ප්‍රථිපලයක් ලෙස ඔහු ඝාතණය කරනු ලැබීය. අමාත්‍ය ලීමන් බීචර්ගේ දියණිය වූ හැරිසට් බීචර් ස්වොච් 1852 දී අංකල් ටොම්ස් කැබින් (Uncle toms Cabin) නම් නව කථාව ප්‍රසිද්ධියට පත් කළාය. මෙය ලියන ලද්දේ පලායන වහලුන් සම්බන්ධ පනතේ (Fugitive slave Act) වගන්තියට ප්‍රතික්‍රියා දැක්වීමක් වශයෙනි. මෙම ග්‍රන්ථය පල කිරීමෙන් ඇගේ අභිප්‍රාය වූයේ වහල් භාවයේ කෲර බව පිළිබඳ ඇගේ මතය එළි දැක්වීමයි. එම ග්‍රන්ථය ප්‍රකාශිත මුල් වසරේදීම පිටපත් 300,000 ක් අලෙවි විය. බොහෝ වහල්ලු ඔවුන්ගේ ස්වාමිවරුන්ගෙන් මිදි "පොළව යට රේල් පාර" (Undergruond Railroad) උපයෝගි කර ගනිමින් පලා ගියහ. මෙම වචනය එම මාර්ගය හැඳින්වීමට ඔවුන් යොදා ගත් යෙදුමකි. මෙහිදි පෙර කී නීති අවලංගු කිරීමට ප්‍රයත්න දැරු කණ්ඩායම් විසින් එම වහල්ලුද (Free State) නිදහස් ජනපද යයි හඳුන්වන ලැබු පෙදෙස් කරා රහසින් ගෙන යනු ලැබූහ. මෙහි ඉතා ප්‍රසිද්ධ නායකයා වූයේ හැරියට් ටබ්මන්ය

සන්ධානයේ හමුදා නායක පියරේ බියුරේ ගාඩ් විසින් සන්ධාන ජනපදයක් වූ දකුණු කැරොලිනා වේ සම්ටර් කොටුවට වෙඩි ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමෙන් සිවිල් යුද්ධය ආරම්භ විය. වර්ජිනියාවේ වයඹ කොටස සමග වඩාත් උතුරේ පිහිටි වහල් ජනපද පහෙන් හතරක් වෙන් නොවුනු අතර ඒවා මායිම් ජනපද ලෙස හැඳින්වීමට පටන් ගැනින. ජෙනරාල් රොබට් ඊ ලී උතුරු වර්ජිනියා හමුදාවේ 55000 ක මිනිසුන් පොටොමැක් ගඟ හරහා මේරිලන්ඩ් වෙත යැවූ අවස්ථාවේ (Second bull run මගින් ) ධෛර්ය ලැබූ සන්ධානය ඔවුන්ගේ ප්‍රථම උතුරු ආක්‍රමණය සිදු කළහ. මේරිලන්ඩ් හි ෂාප්ස්බර්ග් අසළ 1862 සැප්තැම්බර් මස 17 වෙනි දින සිදු වූ ඇන්ටියටම් සටන (Battle of Antietam) ඇමෙරිකන් ඉතිහාසයේ සඳහන් වන්නේ අති දරුණු  කෲර දිනයක් වශයෙනි.

1864 වර්ෂය ආරම්භයේ ලින්කන් විසින් සමස්ථ සමූහාණ්ඩුවේ (Union) අණ දෙන නිලධාරියා ලෙස ජෙනරල් යුලිසස් එස්. ග්‍රාන්ට් පත් කළේය. ජෙනරල් ටෙකුම්සේ ෂර්මන් ටෙනසිහි චත්තනුගා සිට ජොර්ජියාවේ ඇට්ලන්ටා වෙල ගමන් කළේ සන්ධානයේ ජෙනරාල් වරුන් වන ජෝෂප් ඊ ෙජාන්ස්ටන් සහ ජොන් බෙල් හුඩ් පරාජය කරමිනි. ෂර්මන්ගේ හමුදාව (March to Sea නම්) මුහුද කරා කළ මෙහෙයුමේදි ජොර්ජියාවේ ගොවිපල වලින් 20% ක ප්‍රමාණයක් විනාශ කරන ලදි. පසුව ඔහු 1864 දෙසැම්බරයේදි සැවනා හිදි අත්ලාන්තික් සාගරයට ළඟා විය. ලී ඔහුගේ උතුරු වර්ජිනියා හමුදාව 1865 අප්‍රේල් 9 දින යටත් කළේය.

ඇමරිකානු ඉතිහාසය

en:History of the United States#Civil War era (1849–1865)

එක්සත් ජනපද ඉතිහාසය - සිවිල් යුද්ධය පැවති යුගය (1849 – 1865)


Mitsuhiro Toda (født 10. september 1977) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Tokyo og Shimizu S-Pulse.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Mitsuhiro Toda


Pavel Antonovitch Shurmei (en , Paval Antonavitch Chourmeï), né le , est un rameur biélorusse qui a participé aux Jeux olympiques à deux reprises et détient plusieurs records du monde sur le rameur en salle Concept2. Lors de l'invasion russe de l'Ukraine, il rejoint le Régiment Kastous-Kalinowski composé de volontaires biélorusses.

Carrière d'aviron

Jeux olympiques
Il a participé aux Jeux Olympiques de 2004 et 2008 avec l'équipe biélorusse.

Aux Jeux de 2004, Shurmei a participé au quadruple de couple masculin. Son équipe est arrivée troisième de sa manche, se qualifiant ainsi pour la demi-finale, dans laquelle elle a terminé troisième. Ce classement leur a permis d'être qualifiés pour la finale A de l'événement, où ils ont terminé derniers des six équipes.

Aux Jeux de 2008, il a de nouveau participé au quadruple de couple masculin. Son équipe a terminé troisième de sa manche, se qualifiant pour la demi-finale, dans laquelle elle a terminé dernière. Cela signifie qu'ils se sont qualifiés pour la finale B, où ils ont terminé pour une position de  au général.

Carrière d'aviron en salle
Shurmei a remporté les CRASH-B Sprints en catégorie ouverte durant deux années consécutives, en 2004 et 2005. Il est également arrivé deuxième à deux reprises, en 2013 puis en2017.

Shurmei a remporté sept fois la compétition internationale d'aviron en salle ALFA et détient le record de la compétition depuis 2003 (2 minutes 39,8 sur 1000 m).

Il détient actuellement les records du monde dans la catégorie des poids lourds 40-49 pour les distances de 1000 m et 2000 m.

Classements mondiaux
Ci-dessous le classement mondial de fin de saison de Shurmei dans divers événements d'aviron en salle où il a terminé dans le top 50.

500m

1000m

2000m

Records personnels

Références

Liens externes

 Pavel Shurmei sur Eurosport.com

Rameur biélorusse (aviron)
Naissance en septembre 1976
Rameur (aviron) aux Jeux olympiques d'été de 2004
Rameur (aviron) aux Jeux olympiques d'été de 2008

Pavel Shurmei


بيورك (بالآيسلندية: Björk (أصد: )) (مواليد 21 نوفمبر 1965) فنانة طليعية آيسلندية، مغنية كاتبة أغاني، ملحنة، ممثلة، منتجة موسيقية. تشمل أعمالها سبعة ألبومات غنائية وموسيقى تصويرية لأفلام.

اشتهرت بأسلوب غنائها التعبيري ونوعية صوتها السوبرانو المتعدد المستويات، والمتنوع وبأسلوبها الانتقائي للموسيقى والذي يتضمن تأثرا بأنواع موسيقية مختلفة. بينها البوب، الروك البديل، الجاز، ambient، الإلكترونية، الكلاسيكية، الفلكلورية والتريب هوب.

من أشهر أغانيها المنفردة It's Oh So Quiet وأغنية Army of Me وHyperballad. جميعها احتلت قائمة الأغاني العشر الأول في المملكة المتحدة.

في 2003 ذكرت مؤسسة One Little Indian أن يورك باعت أكثر من 15 مليون اسطوانة حول العالم. كما ترشحت 13 مرة لجوائز الغرامي، ومرة لجائزة الأوسكار ومرتين لجائزة الغولدن غلوب (بينها مرة كممثلة).

وبالنسبة لدورها في فيلم رقص في الظلام "Dancer in the Dark" من إخراج لارس فون ترايير فقد فازت بجائزة أفضل ممثلة في مهرجان كان السينمائي.
تم تصنيفها في المرتبة 36 في قائمة في إتش ون "VH1" أفضل مائة امرأة في الروك أند رول. وفي المرتبة الثامنة من قبل إم تي في في «أفضل 22 صوتا في الموسيقى». آخر ألبوماتها فولتا "Volta" تم اصداره عالميا في 8 مايو 2007.

مصادر

وصلات خارجية

آيسلنديات في موسيقى إلكترونية
آيسلنديون مغتربون في المملكة المتحدة
آيسلنديون مغتربون في الولايات المتحدة
آيسلنديون من أصل أيرلندي
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ريكيافيك
بيئيون آيسلنديون
حائزون على جائزة بريت
حائزون على جائزة ويبي
دي جيه آيسلنديون
دي جيه إناث
سوبرانو
عازفات فلوت
عازفو غيتار باس روك
عازفو فلوت في القرن 20
عازفو فلوت في القرن 21
فائزات بجائزة مهرجان كان السينمائي لأفضل ممثلة
فائزون بجوائز إم تي في للموسيقى الأوروبية
كتاب أغان آيسلنديون
مغنو بوب آيسلنديون
مغنو دانس
مغنو روك آيسلنديون
مغنو روك بديل
مغنون آيسلنديون باللغة الإنجليزية
مغنون آيسلنديون في القرن 20
مغنون آيسلنديون في القرن 21
مغنون وكتاب أغان آيسلنديون
مغنيات آيسلنديات في القرن 20
مغنيات آيسلنديات في القرن 21
مغنيات روك
مغنيات في القرن 21
مغنيات وكاتبات أغان آيسلنديات
ملحنات آيسلنديات
ممثلات آيسلنديات في القرن 20
ممثلات آيسلنديات في القرن 21
ممثلات أطفال آيسلنديون
ممثلات أفلام آيسلنديات
ممثلات من ريكيافيك
منتتجات تسجيلات
مواليد 1965
مواليد في ريكيافيك
موسيقيو آلات إلكترونية آيسلنديون
موسيقيو إلكترونيكا
موسيقيو بوب أطفال
موسيقيو تجريبية
موسيقيون آيسلنديون
موسيقيون مقنعون
موسيقيون من ريكيافيك
ناشطات آيسلنديات
ناشطون آيسلنديون

بيورك


Buhar gücüyle çalışan otomobiller çok daha önceleri ortaya çıkmışsa da, otomotiv sanayisinin gerçek kuruluşu; 1860'larda ve 1870'lerde başta Fransa ve Almanya olmak üzere çeşitli Avrupa ülkelerinde kısa bir süre sonra da Amerika Birleşik Devletleri'nde benzin motorunun geliştirilerek yaygınlaşmasıyla başladı.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilk otomobil yapımcıları ise Ramson Eli Olds ile Alexander ve James Packard'dır. 1898'de Amerika Birleşik Devletleri'nde otomobil üreten şirket sayısı 50 iken, 1908'de bu sayı 241'e yükseldi. Her markanın öbüründen ayırdedilmesini sağlayan amblemi ya da etiketi vardı. Bir tür övünme aracı olan amblemler değerli metalden elde mine boyalı yapılmaktaydılar. Ancak seri üretim otomobilleri ucuzlatınca küçük şirketler devler tarafından yutuldular ya da piyasa dışına itildiler.

İlk otomobil şirketleri küçük imalathaneler biçimindeydi. Bu şirketlerden ancak birkaçı ayakta kalarak büyük ölçekli üretime geçebildi. Başlangıçta bunlar, başlıca üç grupta toplanıyordu: Almanya'daki Opel ve İngiltere'deki Morris gibi bisiklet yapımcıları; Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Durant ve Studebaker atla çekilen taşıt üreticileri; makine imalatçıları, Otomotiv sanayisine geçen bu şirketlerde temel olarak montaj işlemi yapılıyor, motor ve temel parçalar başka imalathanelerde üretiliyordu.

Üretim bantları

Amblemler

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

O

P

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

Kaynakça

Sanayi kuruluşlarının listeleri
Şirket listeleri

Otomobil üreticileri ve markaları listesi


Roy Dean Blunt (født 10. januar 1950 i Niangua) er en amerikansk republikansk politiker. Han er medlem af USA's senat valgt i Missouri siden 2011 Han var medlem af Repræsentanternes Hus i perioden 1997–2011. Han annoncerede d. 8 marts 2021, at han ikke søgte genvalg når hans periode udløber.

Eksterne henvisninger

Medlemmer af USA's kongres for det republikanske parti
Medlemmer af Senatet i USA
Personer fra Missouri

Roy Blunt


Un stat eșuat este un organism politic care s-a degradat într-un punct în care condițiile de bază și responsabilitățile unui guvern suveran nu mai funcționează în mod corespunzător. Un stat poate "eșua" dacă guvernul își pierde legitimitatea chiar dacă își îndeplinește funcțiile în mod corespunzător. Pentru o stare stabilă este necesar ca guvernul să se bucure atât de eficacitate, cât și de legitimitate. De asemenea, atunci când o națiune slăbește și binestarea acestuia scade, este introdusă posibilitatea unui colaps guvernamental total. ONG-ul Fund of Peace identifică un stat eșuat ca având următoarele caracteristici:

 Pierderea controlului asupra teritoriului său sau a monopolului cu privire la utilizarea legitimă a forței fizice în interiorul acestuia
 Eroziunea autorității legitime de a lua decizii colective
 Incapacitatea de a furniza serviciile publice
 Incapacitatea de a interacționa cu alte state ca membru cu drepturi depline al comunității internaționale

Caracteristicile comune ale unei situații defectuoase includ un guvern central atât de slab sau ineficient, încât are incapacitatea de a ridica impozitele sau de alt tip de sprijin, și are un control practic redus pe o mare parte a teritoriului său și, prin urmare, există o lipsă a serviciilor publice. Când se întâmplă acest lucru, pot apărea corupția și criminalitatea răspândită, intervenția actorilor statali și nestatali, apariția refugiaților și mișcarea involuntară a populațiilor, declinul economic puternic și intervenția militară străină.

Nivelul controlului guvernamental necesar pentru a evita considerarea unui stat eșuat variază considerabil în rândul autorităților. În plus, declarația faptului că un stat a eșuat poate fi, în general, controversată și, atunci când este făcută în mod autoritar, poate avea consecințe geopolitice semnificative.

Definiția și alte probleme

Nu există un consens general cu privire la definirea unui "stat eșuat"; natura subiectivă a indicatorilor utilizați pentru a măsura fragilității statului a condus la o înțelegere ambiguă a termenului. Unii experți se concentrează asupra capacității și eficacității unui guvern de a determina dacă un stat eșuează sau nu.  Alți indicatori, cum ar fi Indexul Fragilității Statelor ONG-ului Fund for Peace, subliniază caracterul democratic al instituțiilor statului pentru a determina nivelul său de eșec. În cele din urmă, alți experți își concentrează argumentația asupra legitimității statului asupra naturii statului asupra creșterii violenței penale într-un stat asupra instituțiilor economice extractive sau privind capacitatea statelor de a-și controla teritoriul. Robert H. Bates se referă la eșecul unui stat ca la "implozia" acestuia, în care statul se transformă "într-un instrument de prădare", iar statul își pierde efectiv monopolul asupra mijloacelor de forță.

Ca parte a dezbaterii privind definirea faptului că un stat a eșuat, Charles T. Call, în 2010, încearca să renunțe total la conceptul de eșec al statului; așa cum susținea el, acest termen promovează o înțelegere neclară a ceea ce înseamnă insuficiență de stat. Într-adevăr, una dintre principalele contribuții la teoretizarea "statului defect" este "cadrul decalajului" dezvoltat de Call în 2010. Acest cadru se bazează pe criticile sale anterioare (2008) privind "eșecul de stat", ca concept folosit ca termen de referință pentru diferite state cu probleme diverse și ca bază și explicație pentru prescripțiile de politică universală. Acesta dezarhidează conceptul de "eșec al statului", concentrându-se pe trei lacune pe care un stat le are atunci când se află în procesul de eșec: lispa de capacitate, atunci când instituțiile statului nu dispun de capacitatea de a furniza în mod efectiv bunuri și servicii de bază populației sale; lipsa de securitate, atunci când statul nu reușește să asigure securitatea populației sale sub amenințarea grupurilor armate; și lipsa de legitimitate, când o "parte semnificativă a elitelor politice și a societății respinge regulile care reglementează puterea și acumularea și distribuirea bogăției". "Cadrul de decalaj" pare a fi mai util decât alte definiții. În loc să încerce să cuantifice gradul de eșec al unui stat, cadrul decalajului oferă un domeniu tridimensional util pentru a analiza interacțiunea dintre guvern și societate în state într-un mod mai analitic. Call nu sugerează neapărat că statele care suferă de provocările cauzate de cele trei lacune ar trebui să fie identificate ca state eșuate, ci, în schimb, prezintă ideea gap-ului ca o alternativă la conceptul de eșec al statului în general. Deși Call recunoaște că conceptul de decalaj are în sine niște limite, deoarece adesea unele state se confruntă cu mai multe dintre probleme spuse înainte, propunerea sa conceptuală reprezintă o modalitate utilă de identificare mai exactă a provocărilor dintr-o societate și a prescripțiilor de politică care sunt mai susceptibile de a fi eficiente pentru punerea în aplicare a actorilor externi și internaționali.

Niște critici suplimentare a modului de înțelegere a conceptului de "stat eșuat" au fost prezentate de Morten Bøs și Kathleen M. Jennings care, pe baza a cinci studii de caz - Afganistan, Somalia, Liberia, Sudan și Regiunea Deltei râului Niger din Nigeria - și aceste critici susțin că "utilizarea etichetei de stat eșuat este făcută în mod inerent politicii și se bazează în primul rând pe percepțiile occidentale privind securitatea și interesele țărilor din Occident". Ei continuă să sugereze că factorii de decizie occidentali atribuie acest nume acelor state în care "recesiunea și informalizarea statului este percepută ca o amenințare la adresa intereselor occidentale". Mai mult, acest lucru sugerează o abordare ipocrită în numele factorilor de decizie occidentali, datorită faptului că caracteristicile care ar determina anumite state să fie etichetate ca eșuate sunt acceptate în alte state unde aceste caracteristici sunt în conformitate cu interesele occidentale. De fapt, "această caracteristică a funcționării statului nu este numai acceptată, ci și într-un anumit grad facilitată, deoarece creează un mediu favorabil pentru afaceri și capitalul internațional. Aceste cazuri nu sunt marcate ca "state eșuate".

O contribuție relevantă în domeniul statelor eșuate a fost făcută de J. Goldstone în lucrarea sa "Pathways to State Failure" "Căi către eșecul unui stat". El definește un stat eșuat ca unul care și-a pierdut atât eficacitatea, cât și legitimitatea. Eficacitatea înseamnă capacitatea de a îndeplini funcții de stat, cum ar fi asigurarea securității sau perceperea de impozite. Legitimitatea înseamnă sprijinul unor grupuri importante din populație. O situație în care lipsește unul dintre aceste două aspecte nu trebuie numită eșuată ca atare; cu toate acestea, situația poate deveni una periculoasă dacă nu se face nimic. El identifică cinci căi posibile pentru eșecul de stat:

 Escaladarea conflictelor unor grupuri comunitare (etnice sau religioase). Exemple: Sri Lanka, Siria, Somalia, Myanmar, Nigeria, Irak, Yemen, Turcia, Republica Democratică Congo, Republica Centrafricană, Rwanda, Liberia, Iugoslavia, Liban, Afganistan, Sudan, Sudanul de Sud
 Prădarea statului (corupție de mare amploare sau consumul resurselor în detrimentul ale altor grupuri). Exemple: Sri Lanka, Rusia, Nicaragua, Venezuela, Brazilia, Filipine, Sudan, Sudanul de Sud, Eritreea, Zimbabwe, Africa de Sud, Coreea de Nord, Arabia Saudită
 Rebeliune regională sau de gherilă. Exemple: Libia, Siria, Irak, Pakistan, Afganistan, Yemen, Turcia, Congo, Columbia, Vietnam
 Prăbușirea democrației (care duce la un război civil sau o lovitură de stat). Exemple: Nigeria, Madagascar, Nepal
 Criza de succesiune sau de reformă în statele autoritare. Exemple: Indonezia sub Suharto, Iranul sub Padișahii, Uniunea Sovietică sub Gorbaciov
Deși Goldstone identifică căile de eșec ale unui stat, el este rapid să avertizeze cu privire la simplificarea problemei. Deseori reconstruirea legitimității sau eficacității implică un compromis cu celălalt aspect al statului. Din moment ce aceste state duc lipsa de unul dintre cei doi piloni ai stabilității, este periculos să inițieze un astfel de compromis, deoarece este nevoie de timp pentru a reconstrui încrederea populației. Deși eșecul statului a fost studiat timp de decenii de numeroși experți, acesta rămâne un concept contestat și vulnerabil în agendele politice, ideologice și economice.

Note

Legături externe
The "failed State" and international law  - Daniel Thürer, International Review of the Red Cross (12 decembrie 1999)
 GSDRC, Applied Knowledge Services Guide: Fragile States, Chapter 3
 Why failed states shouldn't be our biggest national security fear. By Stewart Patrick. The Washington Post, 15 aprilie 2011.
 Global Black Spots: Threats from Governance without Governments. By Dr. Bartosz Hieronim Stanisławski. The National Strategy Forum Review. Vara din 2011. Volume 20. Issue 3.
 Global Black Spots Approach (White Paper) . By Dr. Bartosz Hieronim Stanisławski and John A. Conway.

Relații internaționale
Neologisme politice

Stat eșuat


Vratsa Province ( Oblast Vraca, former name Vraca okrug) is a Bulgarian province located in the northwestern part of the country, between Danube river in the north and Stara Planina mountain in the south. It is named after its main town - Vratsa. As of 2016, the province has a population of 170 367 inhabitants, on territory of .

Municipalities

The Vratsa Province contains ten municipalities (singular: община, obshtina - plural: общини, obshtini). The following table shows the names of each municipality in English and Cyrillic, the main town (in bold) or village, and the population of each as of 2016.

Demographics
The Vratsa province had a population of 243,036 according to a 2001 census, of which  were male and  were female.
As of the end of 2009, the population of the province, announced by the Bulgarian National Statistical Institute, numbered 196,829 of which  are inhabitants aged over 60 years.

The following table represents the change of the population in the province after World War II:

Ethnic groups

Total population (2011 census): 186 848

Ethnic groups (2011 census):
Identified themselves: 163 035 persons:
Bulgarians: 151 183 (92,73%)
Romani:  10 082 (6,18%)
Others and indefinable:  1 770 (1,09%)
A further 23 000 persons in Vratsa Province did not declare their ethnic group at the 2011 census.

Religion

Religious adherence in the province according to 2001 census:

Infrastructure

Gas, water, electricity and telecommunications
The regional road system consists of  of the republican road system. Predominating are the 4th class roads. Their maintenance and control are under the responsibilities of the municipalities. The rehabilitation of these roads is a priority of the regional policy. Mezdra is a key railway station connecting the major cities in Bulgaria. The passenger's transport is ensured by 116 buses and 26 trolleys. The telecommunication network consists of 4 regional post stations - Vratsa, Byala Slatina, Mezdra and Kozloduy, and 116 local post offices. They offer universal post services including express mail and international courier services EMS, SKYPAK and DHL. In the town of Vratsa there are branch offices of Mobiltel, Globul and Vivatel. The water supply system was envisaged to be improved and sewerage was mostly built, but there is a program for modernization all over the province, including the smaller villages. The nuclear power plant in Kozloduy, in the northern part of the province, is the major supplier of electricity in Bulgaria.

Roads, railroads and airports
The administrative capital of the province is Vratsa in the southern parts, about  from Sofia. The distance to the major cities is as follows: Vratsa - Varna 414 km, Vratsa - Plovdiv 217 km; Vratsa - Pleven 108 km; Vratsa - Burgas 416 km. The international road E79 passes through the province. The major European port and ferry complex Oryahovo-Bechet, on the river Danube, is situated in Oryahovo municipality.

Workforce
The economically active population is 48,892, employed as follows: in the services sector - 27,685, in the industry - 19,020, in the agriculture - 2,187. The population has increased since the year 2000, and are mostly in private labour employment. The rate of unemployment is higher than the Bulgarian average, and the aim of the provincial policy is to implement programs to resolve this problem. The labour force distribution in the basic economic sectors is the following - in  the industry - 38.9%, in the agriculture - 4.5% and in services - 56.6%. The decrease of the number and relative share of the employees in the public sector is matched by an increase in the private sector. The proportion of workforce in state and private sectors is 44.2% to 55.8%. The higher level of education stipulates a higher employment rate. In the province predominates the number of employees of secondary education. On the labour market, the number of specialists of higher education decreases in favour of those without education. The average salary level for the province is 297 levs.

Current priority industry sectors
The natural peculiarities of Vratsa Province contribute to the development of agriculture, lumber industry and electricity production. Major companies are the Kozloduy Nuclear Power Plant, of national importance; Chimco AD - fertilizer factory, Beloizvorski cement - cement factory and brewery; Ledenika AD - joint stock company; Centromet AD - centrifugal casting; Vratitsa LTD - yarns, raw and finished fabrics, sewing articles; OMK Holding - machining and machinery, tooling equipment, foundry, special production; Hemus-M AD - limestone, slabs, tiles, blocks, columns;  Sunnytex AD - production of household linen, weaving etc.; Metizi AD - steel wires, ropes and their products, spare parts; Variana LTD - concrete articles, greyiron cast, metal safes; Enemona Holding - civil engineering.

Sectors for development
The main projects are related to the development of the transport infrastructure, water supply and sewerage, agriculture - vegetables, cattle breeding, silk-worm breeding, mushroom cultivation, development and strengthening of the existing industrial plants, development of alternative forms of tourism - rural, ecotourism, cultural, religious, spaeology, mountaineering, hang gliding etc. The long-term strategy for the regional economy is to promote small and medium enterprises as an alternative way to develop the industry.

Schools, universities and job training
Because of the close distance to the capital Sofia (site of the main universities in Bulgaria), only one local centre of New Bulgarian University, one pedagogical college - branch of the Veliko Tarnovo University and one medical college exists in the province. The vocational schools have their main disciplines mostly in agricultural techniques, mechanics and electrotechnics, chemical technologies, civil engineering and construction, language school and mathematical secondary school. The total number of primary schools in the province is 54, 14 of them situated in the municipality of Vratsa and all state-owned. There is only one private school, Europe Schools for English Language and Management.

Financial institutions
At present, there are 15 branches of Bulgarian banks. The insurance companies have their 12 branches in the province.

Hospitals
The medical services are provided in 6 hospitals - 2 of them in the main city of the province, Vratsa. As a result of the reforms in health care, there are also private medical services available, as well as stomatological services.

Culture, recreation and resources
Three hotels are available within the province - Valdi Palace, Hotel Tourist in the town and Vratsa, and Hotel Istar in the town of Kozloduy. In the surroundings of Vratsa - 12 kilometres inside the mountain there is a modern centre for recreation with facilities such as sauna, fitness suite and others. Within the territory of the province is the Vrachanski Balkan Natural Park that offers excellent opportunities for recreation; there is Vrachanski Karst reserve, the cave Ledenika of international importance, and the Vratsa Gorge near the town of Vratsa.

See also
Provinces of Bulgaria
List of villages in Vratsa Province

References

External links
 Pictures from the cave Ledenika near Vratsa
 Cities and villages in Vratsa Province
 Pictures from Vratsa and villages

Provinces of Bulgaria

Vratsa Province