Francisco Patxot Madoz (?, 1876 - Malaga, 1936) est un militaire espagnol.

Après une carrière dans des unités combattantes aux Philippines et au Maroc, et une fonction de chef de la police indigène à Tanger, Patxot occupa des postes en métropole, et, promu général de brigade, se trouvait être commandant de la place de Malaga lorsqu'éclata le coup d'État de juillet 1936. Quoiqu'impliqué dans la conspiration anti-républicaine, son attitude irrésolue à la tête du soulèvement à Malaga fut l'une des causes — avec l'état de préparation des forces fidèles au gouvernement central et la défection de la Garde civile — de l'échec de l'insurrection militaire dans la ville de Malaga, laquelle resta donc aux mains de la République. À la suite d'un bombardement meurtrier de l'aviation nationaliste sur Malaga, la prison où Patxot avait été incarcéré après son arrestation fut prise d'assaut par une foule en colère qui, en guise de représailles, assassina  Patxot en même temps que plusieurs dizaines de ses codétenus.

Biographie

Premières années
En 1897, à l'issue de sa formation militaire à l'Académie d'infanterie de Tolède, où il s'était inscrit en 1895, Francisco Patxot reçut sa première affectation aux Philippines, d'où il fut rapatrié vers la métropole lorsque la présence espagnole dans l'archipel prit fin en 1899.

Un des résultats de la Conférence d'Algésiras de 1906 était la mise en place, dans les villes les plus importantes du Maroc, de tabors de police chérifienne, composés d'effectifs marocains et d'officiers espagnols et français, et placés sous la tutelle de la ville concernée. À Tanger fut établi un tabor urbain sous commandement espagnol (à côté duquel existait un autre tabor, hors de la ville, commandé par des Français). Patxot, promu entre-temps au grade de capitaine, fut nommé en 1907 chef de cette unité nouvellement créée. En , il se vit octroyer la croix blanche de première classe du Mérite militaire et monta l'année suivante au rang de commandant. En 1916, il obtint le grade de lieutenant-colonel et en 1920 celui de colonel. Auparavant, en 1919, il avait été nommé par le roi Alphonse XIII gentilhomme de chambre avec exercice, titre en réalité presque purement honorifique. Le , à la suite du désastre d'Anoual, Patxot fut désigné par le général Berenguer commandant en chef du Bureau de sauvetage des prisonniers (« Oficina de Rescate de los Prisioneros »), dont la mission était de négocier avec Abd el-Krim la libération des prisonniers espagnols restés aux mains du chef rebelle rifain, mais Patxot s'activa en vain.

En sa qualité de chef du tabor de police de Tanger, il participa en 1923 aux délibérations de la conférence chargée de définir le statut de Tanger comme ville internationale. Il quitta son poste en , puis, en octobre de la même année, assuma sa nouvelle fonction de commandant du régiment Wad-Ras . Durant cette période, il collabora à la revue mensuelle Revista de Tropas Coloniales.

Nommé en 1926  chef des Interventions militaires et des Forces khalifiennes (Fuerzas Jalifianas) de Ceuta et de Tétouan, Francisco Patxot avait pour mission d'accomplir des actions de pacification dans la zone occidentale du Protectorat pendant les ultimes phases de la guerre du Rif. En 1928, promu général de brigade, il reçut la grand-croix de l'Ordre de Saint-Herménégilde et alla occuper des postes de commandement tour à tour à Algésiras et à Madrid, avant d'être désigné le , peu après l'instauration de la République, commandant de la  Brigade d'infanterie, stationnée à Pampelune. En , il fut placé à la tête de la  Brigade d'infanterie, laquelle appartenait à la Deuxième Division organique, et fut nommé commandant militaire de la place de Malaga.

Guerre civile
En , Francisco Patxot prit le commandement de la  Brigade d'infanterie à Malaga. Impliqué dans la conspiration militaire, encore que peu convaincu, il prit part au soulèvement, décrétant l'état de guerre le  en début d'après-midi, dès qu'il eut reçu les instructions en ce sens de la part de Queipo de Llano, et envoya ses troupes dans la rue, pour tenter de mettre la ville sous sa domination. En accord avec la directive de Mola relative au Maroc en date du , Malaga devait accueillir l'une des deux colonnes projetées, celle composée de légionnaires et de Réguliers indigènes (supplétifs) de l'armée espagnole d'Afrique.

Cependant, les troupes d'infanterie commandées par Patxot et la Garde civile de Malaga, qui avait elle aussi choisi le camp nationaliste, eurent à faire face à l'opposition de la Garde d'assaut et des milices ouvrières. Les forces de Patxot ne furent pas en mesure de s'emparer du Gouvernement civil, défendu par des gardes d'assaut et par des miliciens de gauche. Certes, dès lors que les suspicions des derniers jours à propos d'un coup d'État prochain s'étaient muées en certitude, les forces loyales au gouvernement républicain avaient eu le loisir de s'organiser ; d'autre part toutefois, comme l'affirment certains historiens (notamment José Manuel Martínez Bande), l'indécision de Patxot fut propice à la riposte des forces populaires, qui réussirent à faire échec au coup d'État à Malaga. En outre, Patxot ne proclama l'état de guerre que dans l'après-midi du , alors que c'était dès la soirée du 17 qu'on avait eu connaissance du soulèvement. Le 19, à quatre heures du matin, au bout de plusieurs heures passées en mouvements de troupes, en fusillades, en tractations au sein du corps d'officiers etc., le général Patxot finit par donner ordre à ses troupes de retourner dans leurs casernes, sanctionnant ainsi la loyauté de la ville au gouvernement central.

Lors de son procès, Patxot expliqua qu'il n'avait pas réussi à se mettre en contact avec Queipo de Llano. Une autre version très répandue, mais plus improbable, tient que Patxot reçut un coup de téléphone de Diego Martínez Barrio, qui venait d'être chargé de prendre la tête du gouvernement central. Selon cette version, Martínez Barrio aurait dit à Patxot que la rébellion avait été maîtrisée partout en Espagne et qu'il s'était mis en devoir de former un nouveau gouvernement qui se donnerait pour tâche de rétablir l'ordre dans le pays. Dans la décision prise par Francisco Patxot, la défection des forces de la Garde civile, qui s'étaient retirées peu auparavant, a certes pesé également. Dans la caserne dite des Capucins (Capuchinos), où ses troupes s'étaient retirées, le capitaine Huelín, qui détenait le commandement opérationnel du soulèvement, se présenta devant le général Patxot et le sermonna en ces termes : « Mon général, vous avez été trompé et lors même que le Mouvement aurait échoué dans toute l'Espagne, ainsi que vous l'assurez, nous autres n'aurions jamais dû nous donner pour vaincus. Si ce n'était que pour cela, nous aurions mieux fait de rester à la caserne », après quoi il arracha ses insignes et s'en retourna chez lui, où il fut appréhendé quelque temps après. Patxot fut lui aussi mis en détention et conduit le  sur le bateau à vapeur Delfín, qui se trouvait amarré dans le port de Malaga et qui allait faire office de navire-prison. Avec Francisco Patxot déjà à bord, le navire fut pris d'assaut par une foule et les détenus emmenés à terre, où des coups de feu furent tirés sur eux, blessant grièvement Patxot de quatre balles.

Sur ordre du ministre de la Guerre, daté du , Francisco Patxot fut définitivement limogé de l'armée. Le , la ville de Malaga subit un bombardement aérien, au cours duquel l'aviation nationaliste attaqua et détruisit les entrepôts de la CAMPSA, mais provoqua dans le même temps nombre de victimes civiles, lorsque les bombes touchèrent un dépôt de charbon. Une foule éperdue d'indignation par le bombardement assaillit la prison et assassina  de droite, dont aussi le général Patxot.

Distinctions
 Croix blanche de première classe du Mérite militaire
 Grand-croix de l'Ordre de Saint-Herménégilde

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
  (thèse de doctorat, sous la direction de Juan Pablo Fusi Aizpurúa).
 .

Liens externes
  (sur le blogue personnel de l'historien Ángel Viñas).

Général espagnol
Militaire de la guerre civile espagnole du camp nationaliste
Victime de la guerre d'Espagne
Naissance en janvier 1876
Décès en août 1936
Décès à Malaga
Décès à 60 ans

Francisco Patxot


Mengü Ertel, (d. 1931, İstanbul – ö. 15 Mart 2000) bir grafik sanatçısıdır.

İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nden mezun olan Ertel, ilk kişisel sergisini 1969 yılında İstanbul'daki Alman Kültür Merkezi'nde açtı.

tiyatrolar için yaptığı dekorlarla, afişlerle tanındı. 1. İstanbul Festivali'nin afişini Mengü Ertel tasarladı. Meslek hayatı boyunca pek çok ödül kazanan Ertel, 1998'de devlet sanatçısı unvanı ile taltif edildi. Ölümüne değin TRT 2 kanalında televizyonunda her hafta yayımlanan Cumhuriyete Kanat Gerenler başlıklı programın sunuculuğunu yaptı.

Dış bağlantılar
 Mengü Ertel
 Afişin Sonsuz Gücünün Bilincinde Bir Büyük Usta: Mengü Ertel
 Bir usta: Mengü Ertel  (ss.72)

Grafikerler
Devlet Sanatçıları
İstanbul doğumlu sanatçılar
1931 doğumlular
2000 yılında ölenler
Türk afiş sanatçıları
Mimar Sinan Üniversitesinde öğrenim görenler
Türk grafikerler

Mengü Ertel


Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu "UAEK" veya Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı (İngilizce: International Atomic Energy Agency IAEA), 175 ülke'nin yer aldığı, Birleşmiş Milletler bünyesinde faaliyet gösteren bağımsız, uluslararası bilim ve teknoloji temelli bir organizasyon olup 29 Temmuz 1957 yılında kurulmuştur. Nükleer Bilim ve Teknolojinin barışçıl amaçlarla kullanılması ve planlanmasında üye ülkelere destek sağlamaktadır. Nükleer Güvenlik Standartlarını hazırlamaktadır. Bünyesindeki denetim mekanizması ile ülkelerin taahhütlerini yerine getirmesini kontrol etmektedir.

2005 Nobel Barış Ödülü, Uluslararası Atom Enerji Ajansı (UAEA) ve kurumun Mısırlı başkanı Muhammed el-Baradey'e gitti.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Avrupa Nükleer Araştırma Merkezi

Dış bağlantılar

Atom Enerjisi Kurumu
Birleşmiş Milletler
1957'de kurulan kuruluşlar
Nobel Barış Ödülü sahibi kuruluşlar

Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu


Midgard is a fantasy role-playing game from Germany. It was the first role-playing game published in German and the first to be created in Germany.

Midgard is also the name of the world on which the game is usually played (originally named Magira but later renamed due to legal problems). However, the rules of the game are designed in a way that makes it possible to play Midgard on nearly every world.

Game mechanics
Midgard, in its 1985 edition, was the first role-playing game system that separated exhaustion points from hit points. While the number of exhaustion points increases with the character's level, hit points usually remain constant. This has the effect that experienced characters can fight longer and cast more spells but they may still be inflicted serious wounds by a direct hit.

Midgard uses D20 for attacks, spells and skills. An action succeeds if the sum of the rolled value and the corresponding success score (Erfolgswert, usually +4 to +20) is at least 20.
The success score depends on the weapon or skill but is the same for all magical spells. Spells, however, cost exhaustion points and differ in the number of points they cost.

For attacks and attack spells, the damage is rolled with D6. The number of dice and the modifier depend on the weapon or spell used for the attack. For example, a dagger may inflict 1D6-1 (roll one D6 and subtract 1) whereas a lance may inflict up to 3D6+3 (roll three D6 and add three, in case of a mounted charge). A damage modifier (ranging from -3 to +5, depending on strength and dexterity) is added to the damage roll.

The attacked player may try to parry or evade by rolling a D20. This is successful if the roll plus the character's defense or resistance score is equal to or larger than the sum achieved by the attacker, and the character only loses exhaustion points (light damage). Otherwise, the character loses both hit and exhaustion points (heavy damage), whereby the number of hit points (but not exhaustion points) lost may be reduced by armour.

D100 are used for tests (Prüfwurf) against the character's attributes (e.g. strength or magical talent), which range from 1 to 100. The player rolls a D100 (usually replaced with two D10) and the test is successful if the roll is below or equal the character's attribute score (Eigenschaftswert).

Compared to Advanced Dungeons and Dragons or The Dark Eye (editions 1, 2 and 3), Midgard (and The Dark Eye editions 4 and 5) does not emphasise the character's level very much. Characters may learn at any time, only limited by their experience points. The level increases when the player has spent a certain number of experience points. They may then spend some more experience points to increase the number of exhaustion points and there's a slight chance (determined by D100) that the score of one of the base attributes increases.

References
The rule books are only released in German.

Midgard - Der Kodex, Verlag für F&SF-Spiele,
Midgard - Das Arkanum, Verlag für F&SF-Spiele,
Midgard - Das Mysterium, Verlag für F&SF-Spiele,

Fantasy role-playing games
German role-playing games
Role-playing games introduced in 1981

Midgard (role-playing game)


Francisco de Jaén ou Francisco de Ilhaen foi um prelado católico romano que serviu como bispo auxiliar de Sevilha (1530–?).

Biografia
Francisco de Jaén foi ordenado sacerdote na Ordem dos Cavaleiros de São João de Jerusalém. A 5 de dezembro de 1530, foi nomeado durante o papado do Papa Clemente VII como Bispo Auxiliar de Sevilha e Bispo Titular de Christopolis. No dia 12 de maio de 1532, foi consagrado bispo por Gabriele Mascioli Foschi, arcebispo de Durrës.

Bispos católicos
Bispos nomeados pelo Papa Clemente VII

Francisco de Jaén


Horné Srnie este o comună din Slovacia aflatâ în districtul Trenčín, regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.774 de locuitori.

Istoric
Horné Srnie este atestată documentar din 1439.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Horné Srnie


أطلقت وزارة التربية السورية القناة الفضائية التربوية السورية على قمر عربسات (بدر4) تردد 12284 في 14 أكتوبر 2008 م.
وبدأت الأحد 21 يونيو 2009 بثها التجريبي من دمشق سوريا على قمر نايلسات على تردد 10911 عمودي بترميز 27500 .
وتشمل القناة الفضائية برامج ثقافية وتربوية تخاطب الأسرة بصورة عامة ودروساً تعليمية لشهادتي التعليم الأساسي والثانوي ومرحلة الطفولة.

برامج الفضائية التربوية السورية إنتاج مشترك بين وزارة التربية السورية ووزارة الإعلام ممثلة بالتلفزيون السوري وبرامج من إنتاج القطاع الخاص أو العربي إضافة إلى برامج من إنتاج أجنبي مترجمة ومدبلجة إلى العربية.

وتوجه برامج الفضائية إلى جميع المواطنين السوريين والعرب إضافة إلى الجاليات العربية في بلدان الاغتراب والمعلمين والإداريين والمدرسين والراغبين بتعلم اللغة العربية من غير الناطقين بها. تم تعديل التردد إلى مدار نايلسات 7 غرب على تردد 11603 أفقي بترميز 27500

مراجع

الإعلام في دمشق
تأسيسات سنة 2008 في سوريا
تلفاز
ثقافة سورية
قنوات تلفزيونية سورية
قنوات ومحطات تلفازية أسست في 2008
محطات تلفزيونية باللغة العربية

الفضائية التربوية السورية


Les 500 miles d'Indianapolis 2022 (en anglais : ) est un événement de l'IndyCar Series se déroulant sur l'Indianapolis Motor Speedway. La course se déroule sur  de circuit, soit .

Sixième course de la saison 2022 d'IndyCar Series, cette édition a lieu le .

Grille de départ
(R) = Rookie aux 500 miles d'Indianapolis; (V) = Ancien vainqueur des 500 miles d'Indianapolis

Classement de la course

Notes et références

Notes

Références

Article connexe
 IndyCar Series 2022

Liens externes
  de l'IndyCar

Indianapolis 500
Sport automobile en 2022
Sport aux États-Unis en mai 2022
2022 en Indiana

500 miles d'Indianapolis 2022


Fiat Freemont es un automóvil de turismo SUV de la marca italiana Fiat que se empezó a  fabricar a partir del 29 de mayo de 2011. Vino a sustituir de manera parcial a los modelos Fiat Ulysse y Fiat Croma dentro de la gama del fabricante y al modelo Dodge Journey dentro del mercado europeo.

Características

La Fiat Freemont presenta un diseño exterior basado en la Dodge Journey con ligeros cambios en el parachoque frontal, ausencias de cromados externos y nuevas formas en las llantas. El interior fue completamente rediseñado para adaptarlo al gusto del mercado europeo, con formas menos angulares, empleo de plásticos oscuros, una franja de aluminio que recorre todo el salpicadero y una mayor calidad de acabado general, características que fueron heredadadas por la versión 2011 de la Dodge Journey para el mercado americano.

Seguridad

La seguridad activa del Fiat Freemont se basa en un sistema de frenos de disco ventilados en las cuatro ruedas, con sistema antibloqueo ABS y corrector electrónico de frenada EBD. El sistema de frenos cuenta además con un asistente electrónico hidráulico denominado Brake Assistance, que incrementa la presión en el circuito en frenadas de emergencia y un sistema denominado Hill Holder, capaz de prolongar unos instantes la actuación del freno para facilitar el arranque en pendiente.

Dispone de controles electrónicos de estabilidad ESP y de control de tracción TCS, también de control electrónico antivuelco ERM y un sistema inteligente de control que equilibra la frenada, TSC, En caso de levar un remolque. Completando el paquete de seguridad activa, está el sistema de control de presión de los neumáticos, TPMS, con indicador acústico y visual de problemas de esta naturaleza.

Los elementos de seguridad pasiva del Fiat Freemont constan de siete airbags, siendo los delanteros de doble etapa. Los laterales están diseñados para proteger pasajeros de cualquier estatura y los de cortina, para proteger la cabeza en colisiones laterales, se abren de arriba abajo para minimizar daños en los ocupantes.

Equipamiento

Consta de reposacabezas activos, protección de rodillas para conductor y pasajero delantero, cojines elevadores para niños y el sistema Isofix para colocar dos sillas en los asientos exteriores o una en posición central.

El equipamiento base del Fiat Freemont consta de sistema climatizador tri-zona, radio con pantalla táctil de 4,3", control de volumen en el volante, ordenador de a bordo, llantas de aleación de 17", faros antiniebla y control de velocidad de crucero.

El equipamiento Urban comprende el anterior e incorpora además, Bluetooth, sensor crepuscular, volante y pomo de cuero, sensor de aparcamiento trasero, barras en el techo, cristales oscuros, asiento eléctrico con ajuste lumbar y retrovisores exteriores eléctricos.

Mecánica

En una primera etapa, el Fiat Freemont se lanza con tracción delantera y motores Fiat Powertrain Multijet II 2.0 16v, con dos versiones, una de 140 CV y otra de 170 CV, ambas con cambio manual de 6 marchas. Más tarde se incorporó la tracción integral y el cambio automático en combinación con el motor de 170 CV.

Las prestaciones de las dos plantas motrices van desde los 12,3 s necesarios para pasar de 0 a 100 km/h, con una velocidad máxima de 180 km/h, del motor de 140 CV, a los 11 s y 195 km/h del motor de 170 CV.. El fabricante declara un consumo de 6,4 litros y las emisiones de CO2 169 g/km en los dos motores.
En Brasil, el Freemont se vende con un motor de 2.4 litros de gasolina de 172 CV

Versiones
Fremont Cross (2014): solo se ofrece con la mecánica de 170cv

Véase también
 Anexo:Modelos de Fiat
 Fiat Croma
 Dodge Journey

Referencias

Enlaces externos

Web oficial del Fiat Freemont
Spot publicitario del Fiat Freemont

Freemont
Modelos de automóviles del segmento D

en:Dodge Journey#Fiat Freemont

Fiat Freemont


Der Esther Glen Award ist der renommierteste Literaturpreis für neuseeländische Kinder- und Jugendliteratur.

Geschichte
Der Preis wird seit 1945 zu Ehren der ersten bedeutsamen neuseeländischen Kinderbuchautorin Alice Esther Glen (mit Ausnahmen) jährlich von der Library and Information Association of New Zealand Aotearoa (LIANZA) an einen neuseeländischen Kinderbuchautor für den exzellentesten Beitrag zur Kinder- und Jugendliteratur vergeben (…for the most distinguished contribution to New Zealand literature for junior fiction).

Es ist der älteste neuseeländische Literaturpreis, der heute noch vergeben wird.

Preisträger
 1945: Stella Morice, The Book of Wiremu
 1947: A. W. Reed, Myths and Legends of Maoriland
 1950: Joan Smith, The Adventures of Nimble, Rumble and Tumble
 1959: Maurice Duggan, Falter Tom and the Water Boy
 1964: Lesley C. Powell, Turi, The Story of a Little Boy
 1970: Margaret Mahy, A Lion in the Meadow
 1973: Margaret Mahy, The First Margaret Mahy Story Book
 1975: Eve Sutton und Lynley Dodd, My Cat Likes to Hide in Boxes
 1978: Ronda Armitage, The Lighthouse Keeper's Lunch
 1979: Joan de Hamel, Take the Long Path
 1981: Katherine O'Brien, The Year of the Yelvertons
 1982: Margaret Mahy, The Haunting
 1983: Anne de Roo, Jacky Nobody
 1984: Caroline Macdonald, Elephant Rock
 1985: Margaret Mahy, The Changeover
 1986: Maurice Gee, Motherstone
 1988: Tessa Duder, Alex
 1989: Jack Lasenby, The Mangrove Summer
 1990: Tessa Duder, Alex in Winter
 1991: William Taylor, Agnes the Sheep
 1992: Tessa Duder, Alessandra: Alex in Rome
 1993: Margaret Mahy, Underrunners
 1994: Paula Boock, Sasscat to Win
 1995: Maurice Gee, The Fat Man
 1996: Janice Marriott, Crossroads
 1997: Kate De Goldi, Sanctuary
 1998: David Hill, Fat, four-eyed and useless
 2001: Margaret Mahy, 24 Hours
 2002: Alison Robertson, Knocked by six
 2003: David Hill, Right where it hurts
 2004: Ken Catran, Jacko Moran, sniper
 2005: Bernard Beckett, Malcolm and Juliet
 2006: Elizabeth Knox, Dreamhunter
 2007: Bernard Beckett, Genesis
 2008: Mandy Hager, Smashed
 2009: Fleur Beale, Juno of Taris
 2010: Richard Newsome, The Billionaire's Curse
 2011: Diana Menefy, Shadow of the Boyd
 2012: Barbara Else, The travelling restaurant
 2013: Rachael King, Red Rocks
 2014: Joy Cowley, Dunger
 2015: Leonie Agnew, Conrad Cooper's last stand
 2016: Kate De Goldi, From the Cutting Room of Barney Kettle
 2017: Tania Roxborogh, My New Zealand Story: Bastion Point
 2018: Bren MacDibble, How to Bee
 2019: Bren MacDibble, The Dog Runner

Weblinks

 Esther Glen Award – mit einer Liste der Preisträger bis 2015

Einzelnachweise

Kinder- und Jugendliteraturpreis
!
Glen, Esther
Erstverleihung 1945
Literaturpreis (Neuseeland)

Esther Glen Award


|Auflösungsdatum=
|Zugeteilt zu1  =
|Zugeteilt zu2  =
|Zugeteilt zu3  =
}}

Der Gerichtsbezirk Hall in Tirol (meist: Gerichtsbezirk Hall (in Tirol); von 1938 bis 1974 "Gerichtsbezirk Solbad Hall in Tirol") ist ein dem Bezirksgericht Hall in Tirol unterstehender Gerichtsbezirk im Bundesland Tirol. Er ist neben den Gerichtsbezirken Telfs und Innsbruck einer von drei Gerichtsbezirken im politischen Bezirk Innsbruck-Land.

Geschichte
Der Gerichtsbezirk Hall wurde durch eine 1849 beschlossene Kundmachung der Landes-Gerichts-Einführungs-Kommission geschaffen und umfasste ursprünglich die 23 Gemeinden Absam, Ampaß, Arzl, Baumkirchen, Fritzens, Gampas, Gnadenwald, Großvolderberg, Hall, Kleinvolderberg, Kolsaß, Kolsaßberg, Mils, Mühlau, Rinn, Rum, Terfens, Thaur, Tulfs, Vöglsberg, Volders, Wattenberg und Wattens.

Der Gerichtsbezirk Innsbruck bildete im Zuge der Trennung der politischen von der judikativen Verwaltung
ab 1868 gemeinsam mit den Gerichtsbezirken Telfs, Mieders, Steinach und Innsbruck den Bezirk Innsbruck Umgebung,
wobei die Stadt Innsbruck als Statutarstadt eine eigene Bezirkshauptmannschaft erhielt.

Nach dem Ersten Weltkrieg wurde durch eine Verordnung der Bundesregierung vom 29. März 1923 der Gerichtsbezirk Mieders aufgelöst und das Gebiet des Gerichtsbezirks per 1. Juni 1923 dem Gerichtsbezirk Innsbruck zugewiesen.
Der Gerichtsbezirk Innsbruck wurde durch diese Maßnahme um die Gemeinden Ellbögen, Fulpmes, Kreith, Mieders, Neustift im Stubaital, Schönberg im Stubaital und Telfes im Stubai erweitert.

Durch eine Verordnung des Bundeskanzleramtes vom 13. Juli 1925 wurden die Gemeinden Arzl und Mühlau aus dem Gerichtsbezirk Hall in Tirol und die Gemeinden Leutasch, Reith bei Seefeld, Scharnitz und Seefeld in Tirol aus dem Gerichtsbezirk Telfs ausgeschieden und dem Gerichtsbezirk Innsbruck zugeschlagen.

Der Gerichtsbezirk Hall musste per 1. April 1928 die Gemeinde Terfens an den Gerichtsbezirk Schwaz abgeben.

Im Zuge der nationalsozialistischen Neueinteilung der Tiroler Verwaltungsbezirke kamen mit der "Verordnung des Landeshauptmanns vom 15. Oktober 1938 über die Einteilung des Landes Tirol in Verwaltungsbezirke" die Gemeinden Kolsaß und Kolsaßberg vom Bezirk Innsbruck-Land zum Bezirk Schwaz,
verblieben jedoch beim seit 8. September 1938 "Solbad Hall in Tirol" genannten Gerichtsbezirk.

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurden die Gemeinden Kolsaß und Kolsaßberg per 1. Jänner 1948 wieder Teil des Bezirks Innsbruck-Land.

Seit der Schließung des Gerichtsbezirks Steinach 1977 bestehen im Bezirk Innsbruck-Land drei Gerichtsbezirke.

Gerichtssprengel
Der Gerichtssprengel umfasst mit den 16 Gemeinden Absam, Ampass, Baumkirchen, Fritzens, Gnadenwald, Hall in Tirol, Kolsass, Kolsassberg, Mils, Rinn, Rum, Thaur, Tulfes, Volders, Wattenberg und Wattens Teile des Ostens des Bezirks Innsbruck-Land.

Siehe auch
 Gerichtsorganisation in Österreich
 Liste österreichischer Gerichte

Literatur
 Österreichische Akademie der Wissenschaften: Historisches Ortslexikon. Statistische Dokumentation zur Bevölkerungs- und Siedlungsgeschichte, Tirol, Datenbestand: 30. Juni 2011 (PDF; 1,3 MB)

Weblinks
 Gerichtssuche in der Gerichtsdatenbank des Bundesministeriums für Justiz

Einzelnachweise

Bezirk Innsbruck-Land
Hall in Tirol
Hall in Tirol
Gegründet 1849

Gerichtsbezirk Hall in Tirol


( - ) est un viticulteur japonais qui est la première personne japonaise à s'installer définitivement aux États-Unis. Disciple du prêcheur , l'autoproclamé « Père, Pivot, Primat et Roi de la Confrérie de la Nouvelle Vie », il le suit de New York à Santa Rosa en Californie, où il reprend finalement le domaine de  de Harris. Récipiendaire de l'ordre du Soleil levant, il meurt en 1934. La  qu'il a fait construire à Fountain Grove fut longtemps un point de repère du comté de Sonoma avant sa destruction par un incendie en 2017.

Biographie

Jeunesse de formation
Originaire de Kagoshima, Nagasawa, fils d'un samouraï du domaine de Satsuma, naît sous le nom d'Isonaga Hikosuke. À 12 ou 13 ans, il est l'un des 15 étudiants de Satsuma sortis clandestinement du Japon et envoyés au Royaume-Uni pour apprendre les coutumes, la technologie et les systèmes occidentaux. À cette époque, le daimyō leur accorde à tous un nouveau nom afin de protéger leurs familles de toute répercussion juridique éventuelle car les voyages à l'étranger étaient interdits à l'époque.

Nagasawa, étant trop jeune pour l'université, est envoyé à  Aberdeen en Écosse, pour vivre chez la famille de Thomas Blake Glover et aller à l'école. C'est là qu'il rencontre le noble anglais Laurence Oliphant, disciple de  et chargé de trouver des recrues potentielles pour sa communauté de l'État de New York. Oliphant emmène Nagasawa, ainsi que cinq autres étudiants de Satsuma, à New York pour rejoindre la communauté. Nagasawa étudie à l'université Cornell pendant une année en 1870. Tandis que les autres étudiants ayant quitté le Japon avec Nagasawa rentrent chez eux peu de temps après, lui reste avec Harris et le suit finalement jusqu'en Californie lorsqu'il quitte Brocton.

Fountain Grove

Nagasawa arrive en Californie en 1875 à l'âge de 23 ans. La communauté établie par Harris à Santa Rosa s'appelle Fountain Grove et le ranch s'étend sur 4 km². Harris invite le viticulteur John Hyde sur la propriété pour planter des raisins et instruire les disciples en viticulture. Nagasawa devient ainsi vigneron après le départ de Hyde et produit du vin pour le magasin de la Confrérie de la Nouvelle Vie à New York ainsi que pour les îles britanniques. Il introduit les vins californiens à l'international, y compris en Europe et au Japon. Son vin remporte plusieurs médailles et est largement commercialisé. Harris attribue ce succès aux qualités spirituelles de la communauté de Fountain Grove, qu'il quitte cependant en 1891 après que la journaliste Alzire Chevaillier ait écrit plusieurs articles dans le San Francisco Chronicle disant que le chef de la communauté était un charlatan. Harris meurt en 1906 sans jamais retourner à Fountain Grove, et Nagasawa reprend le domaine, tout en devenant le nouveau chef de la Confrérie de la Nouvelle Vie qu'il dirige jusqu'à sa mort. En 1916, cependant, il est le seul membre de la secte à résider encore à Fountain Grove, et bien que d'autres membres lui rendent visite de temps en temps, l'activité missionnaire avait effectivement cessé au cours des dernières années de la vie de Harris.

Nagasawa devient le principal producteur de vin de Californie. Il effectue quatre voyages à Kagoshima au Japon où il gagne le surnom de « Roi du vin de Californie ». En 1915, il aide à diriger le stand japonais à l'Exposition internationale de Panama-Pacific à San Francisco, en reconnaissance de quoi l'empereur Taishō lui décerne l'ordre du Soleil levant. Il est souvent appelé « Prince Nagasawa » ou « Baron Nagasawa » en raison de son héritage de samouraï, interprété à tort comme une royauté, et organise des fêtes extravagantes à Fountain Grove, où le vin coule à flots, tout au long de la Prohibition.

La grange ronde de Fountain Grove est construite à l'époque où Nagasawa Kanae dirige le domaine. Avant qu'elle ne soit détruite dans un incendie en 2017, c'était l'une des très rares granges rondes encore existante en Californie. Elle était en fait composée de 16 faces.

Mort et héritage
Nagasawa vit jusqu'au début du XXe siècle, supportant un sentiment anti-japonais croissant en Amérique. Malgré les efforts pour transmettre la propriété de Fountain Grove à ses proches, y compris à son petit-neveu et sa petite-nièce d'origine américaine, le terrain est saisi par le conseil municipal de Santa Rosa puis vendu lors d'une vente immobilière. La propriété devient un ranch de bétail et est aujourd'hui en grande partie une zone résidentielle, bien que plusieurs centaines d'acres soient encore plantés. La grange ronde de Nagasawa était un point de repère à Santa Rosa, et un parc de 33 acres est nommé en son honneur en 2007.

Notes et références

Naissance en février 1852
Naissance à  Kagoshima
Décès en mars 1934
Décès en Californie
Décès à 82 ans
Viticulteur
Personnalité de l'Ère Meiji
Personnalité américaine de la viticulture
Récipiendaire de l'ordre du Soleil levant
Récipiendaire de l'ordre du Trésor sacré

Nagasawa Kanae


Magnus Ek (1994) é um político sueco.  que tem servido como membro do Riksdag em representação do círculo eleitoral do condado de Östergötland. Ele foi presidente da Juventude do Partido do Centro de 2015 a 2019.

Nascidos em 1994
Pessoas vivas
Políticos da Suécia

Magnus Ek


Candy Crush se poate referi la:
Candy Crush Saga, un joc video
Candy Crush, film românesc

Candy Crush (dezambiguizare)


Özel hukuk, toplumun birbiriyle eşit haklara sahip üyeleri arasındaki ilişkileri düzenleyen hukuk alanıdır. Medeni hukuk, ticaret hukuku, devletler özel hukuku ve borçlar hukukunu kapsar. Türkiye'de bu alanı düzenleyen başlıca yasalar Medeni Kanun, Borçlar Kanunu ve Türk Ticaret Kanunu'dur.

Bireyler arasındaki ilişkileri düzenleyen özel hukukta, devlet düzenleyici ve uygulayıcı olarak yaptırım aşamasında bu hukuka müdahale eder (bireyin yargıya başvurması gibi). Ancak, devlet, kamu kurumlarının tüzel kişi olarak bireylerle ilişkisinde, birey gibi özel hukuka tabi olur. Devlete ait ticari işletmelerin bireylerle olan iş ilişkileri de özel hukuka girebilir (kiralar, bankalar).

Özel hukuk alanında temel ilke olan serbestlik ilkesine göre 'kanunla yasaklanmamış her şey meşrudur'. Özel hukukta, bir kimseye, hukuk düzeninin sağladığı yetkilere hak denir. Hakkın kullanılması veya kullanılmaması kişiye bırakılmıştır. Kişi hakkını doğrudan veya tasarruf ile kullanır. Ehliyeti olmayanlar, haklarını temsilci, velayetçi ile kullanırlar. Bir hak, medeni kanuna göre dürüstlükle bağdaşır olmalıdır. Aksi halde, bir hakkın kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz. Haklar, mutlak ve nisbi, ayni ve kişisel haklar, malvarlığı hakları, kişivarlığı hakları, inşai haklar başlıklarına ayrılır. Sahipsiz hak olmaz, her hakkın bir sahibi vardır. Hak sahibi, gerçek veya tüzeldir. Hak ehliyeti yönünden herkes eşittir. İnsanlar hak ehliyetini doğumla kazanır ve buna kişilik denir. Kişilik, hukukun temel kavramıdır. Haklar, aslen veya devren kazanılır. Bazı haklar, devredilemez. Hakkın yitirilmesi kişiliğin sona ermesi veya feragat iledir.

Özel hukuk, bireylerin tam bir eşitlik içerisinde, tamamen kendi iradelerine dayanarak (hiçbir baskı gözetmeksizin) aralarında yaptıkları anlaşmaların dayandığı hukuksal haktır. Örneğin; ev kiralamak isteyen bir bireyin ev sahibiyle aralarında imzaladıkları sözleşme 'Özel Hukuk'u temsil eder.Özel Hukuk'ta 'Sözleşme Serbestliği' (yani bireyler kendi isteklerini çekinmeden dile getirebilir ve çekincelerini açıkça ifade edebilirler. Sözleşme Serbestliği tamamen bireylerin kendi iradelerini esas alır.) bireyler (ev sahibi ve kiracı) bu sözleşmede isteklerini belirtirler kendi iradeleriyle Özel Hukuk haklarını kullanmış olurlar.

Şirketlerin aralarındaki yaptıkları sözleşmeler, ev sahibi-kiracı sözleşmeleri ve uluslararası örgütlerin kendi aralarında yaptıkları sözleşmeler özel hukuka örnek olarak gösterilebilir.

Özel hukukun kapsamı
 Medeni Kanun
 Borçlar Kanunu (Türkiye'de Medeni Kanunun içerisindedir, son kitabıdır)
 Türk Ticaret Kanunu

Kamu Hukuku ve Özel Hukuk Karşılaştırması

Ayrıca bakınız
 Kamu hukuku

Kaynakça

Özel hukuk


William Scott "Jack" Elam (13 de noviembre de 1920 - 20 de octubre de 2003) fue un actor estadounidense conocido por sus numerosos papeles de villano en películas del género western y, en sus últimos años de carrera, por su trabajo en comedias (en ocasiones mofándose de su imagen de malvado).

Primeros años
Nacido en Miami (Arizona), sus padres eran Millard Elam y Alice Amelia Kerby. Kerby falleció en 1924, cuando Jack tenía cuatro años de edad. En 1930 Elam vivía con su padre, su hermana mayor, Mildred, y con su madrastra, Flossie (Varney).

Elam se dedicó a la cosecha del algodón en su juventud, y perdió la vista en su ojo izquierdo al clavársele en el mismo un lápiz durante una reunión de los Boy Scouts de América. Estudió en la Miami High School, en el Condado de Gila, y en la Phoenix Union High School, ésta en el Condado de Maricopa, graduándose en la última a finales de los años treinta.

Después estudió en el Santa Monica College, en California, y posteriormente trabajó como contable en Hollywood, siendo uno de sus clientes el productor cinematográfico Samuel Goldwyn. Además, llegó a dirigir el Hotel Bel Air de Los Ángeles.

Carrera interpretativa
Jack Elam debutó en el cine en 1949 con el film She Shoulda Said No!, una película exploitation sobre una corista fumadora de marihuana. Su trabajo se llevó a cabo principalmente dentro de filmes western y de gánsteres, en los cuales interpretaba a malvados. En 1961 Elam encarnó a un alocado personaje en un episodio de The Twilight Zone, "Will the Real Martian Please Stand Up?".

En 1963 tuvo la rara oportunidad de interpretar a uno de los buenos cuando se le ofreció el papel del ayudante de marshal J.D. Smith en la serie televisiva The Dakotas, un show western del cual se emitieron 19 episodios. Además, fue un excéntrico secuaz de John Wayne en la película de Howard Hawks Río Lobo (1970), y Elam rodó su primer papel de comedia en Support Your Local Sheriff!, disminuyendo a partir de ese momento sus papeles de malvado e incrementándose los papeles cómicos.

Elam trabajó en dos westerns rodados en tierras españolas: Hasta que llegó su hora (C'era una volta il West) -de Sergio Leone, en la que aparecía en la primera secuencia, junto a Woody Strode y Al Mulock, enfrentado a Charles Bronson- y  Sonora -de Alfonso Balcázar, junto a Gilbert Roland y Rosalba Neri-.

En 1985 Elam encarnó a Charlie en The Aurora Encounter. Durante el rodaje de esta película entabló una duradera amistad con un chico de once años de edad llamado Mickey Hays, y que sufría progeria. En el documental I Am Not A Freak puede verse cuán cercanos estaban el uno del otro.

En 1994 se incluyó a Elam en el Hall of Great Western Performers del National Cowboy and Western Heritage Museum.

Vida personal
Elam se casó dos veces, y tuvo dos hijas, Jeri Elam y Jacqueline Elam, y un hijo, Scott Elam. Jack Elam falleció en 2003 en Ashland (Oregón), a causa de una insuficiencia cardiaca. Sus restos fueron incinerados.

Selección de su filmografía

Cine
She Shoulda Said 'No'!, también conocida como Wild Weed y The Devil's Weed (1949).
A Ticket to Tomahawk (1950)
Guerrilleros en Filipinas (1950)
High Lonesome (1950)
Bird of Paradise (1951)
Rawhide (El correo del infierno) (1951)
High Noon, con Gary Cooper. Papel del borracho Charlie en la cárcel (sin créditos) (1952).
The Battle at Apache Pass (Paz rota), con Jeff Chandler. Papel de Mescal Jack (1952).
Kansas City Confidential (El cuarto hombre) (1952).
Encubridora (1952)
Un grito en el pantano (1952).
Ride Vaquero! (Una vida por otra), con Robert Taylor, Ava Gardner y Howard Keel (1953).
Count the Hours, también conocida como Every Minute Counts, con Teresa Wright y Macdonald Carey, 1953.
Ride Clear of Diablo, con Audie Murphy (1954).
The Far Country (Tierras lejanas), con James Stewart (1954).
Vera Cruz, con Gary Cooper y Burt Lancaster. Papel de Tex (1954).
Cattle Queen of Montana (La reina de Montana), con Barbara Stanwyck y Ronald Reagan. Papel de Yost (1954)
Kiss Me Deadly (El beso mortal), como Charlie Max (1955).
Man Without a Star (1955)
Wichita, con Joel McCrea y Vera Miles. Papel de Al Mann (1955).
El hombre de Laramie, de Anthony Mann, con James Stewart y Arthur Kennedy. Papel de Chris Boldt (1955)
Kismet (1955)
Jubal (1956), con Glenn Ford y Ernest Borgnine.
Duelo de titanes (1957).
Night Passage (1957)
Balas de contrabando (The Gun Runners, 1958)
The Girl in Lovers Lane (1959)
Pocketful of Miracles (Un gángster para un milagro) (1961).
Los comancheros (1961)
El último atardecer (1961)
Cuatro tíos de Texas (1963)
The Night of the Grizzly (1966)
The Rare Breed (Una dama entre vaqueros) (1966)
The Way West (1967)
The Last Challenge, de Richard Thorpe (1967)
Firecreek (Los malvados de Firecreek) (1968)
Never a Dull Moment (1968)
C'era una volta il West, de Sergio Leone (1968)
Support Your Local Sheriff! (También un sheriff necesita ayuda), con James Garner. Papel de ayudante Jake (1969).
The Over-the-Hill Gang (1969)
Sonora, de Alfonso Balcázar, con Gilbert Roland (1969)
Support Your Local Gunfighter (Látigo), con James Garner. Papel de Jug May (1971).
Dirty Dingus Magee, como John Wesley Hardin (1970).
Cockeyed Cowboys of Calico County, con Dan Blocker y Nanette Fabray (1970).
Río Lobo, como Philips, un ranchero (1970).
Hannie Caulder (1971)
Pat Garrett y Billy The Kid (1973)
The Apple Dumpling Gang Rides Again (1975)
Hawmps! (1976)
Creature From Black Lake (1976)
The Winds of Autumn (1976)
Grayeagle (1977)
Hot Lead and Cold Feet, como Rattlesnake (1978).
The Villain (1979)
Louis L'Amour's The Sacketts (1979)
The Cannonball Run, como Doctor Nikolas van Helsing (1981).
Jinxed! (1982)
Sacred Ground (1983)
Cannonball Run II (1984)
The Aurora Encounter, como Charlie (1985).
Once Upon a Texas Train, con Willie Nelson (1988).
Where The Hell's That Gold?, con Willie Nelson (1988).
The Giant of Thunder Mountain  (1991)
Shadow Force (1993)
Uninvited (1993)

Telefilmes
Bonanza: The Return (1993) (TV)
Bonanza: Under Attack (1995) (TV)

Series televisivas
Stories of the Century, como Tom Ketchum (1954)
 El Zorro (de Walt Disney 1957 a 1959) como Gomez
Frontier, como Padre Matias en "Ferdinand Meyer's Army" y como Ness Fowler en "Cattle Drive to Casper" (1955)
Sugarfoot (1957–1961)
The Restless Gun (2 episodios, 1957–1958)
The Rifleman — 5 actuaciones, una como Sim Groner
Tombstone Territory (1959), como Wally Jobe en el episodio "Day of the Reckoning"
Mackenzie's Raiders (1959), como el soldado Colin Grimes en el episodio "Desertion"
Bonanza, episodios "The Spitfire" (1961) y "Honest John" (1970).
Target: The Corruptors! (1962), artista invitado
The Dakotas (1963), papel recurrente
Temple Houston (1963–1964)
The Legend of Jesse James (1965–1966), artista invitado
Gunsmoke, como el pistolero Jim Barrett (1966), artista invitado
Gunsmoke, como el marshal Lucas Murdoch(1971)
The Brian Keith Show (1974), artista invitado
The Texas Wheelers (1974–1975), sitcom, junto a Gary Busey
Struck by Lightning (1979). Elam interpretó al Monstruo de Frankenstein. En una entrevista, Elam recordaba que cuando se preparaba para el papel, le dijeron que no necesitaría maquillaje, pues su aspecto era perfecto para el personaje. Esto le convenció para aceptar el papel. El programa fue cancelado a las tres semanas, a causa de su poca audiencia o del uso de un humor negro inapropiado para el público estadounidense de la época.
Easy Street (1986)
Home Improvement (1992), artista invitado
Cheyenne (19??), como Toothy Thompson ? episodios

Referencias

 Mahar, Ted.  (Oct. 4, 1998)  The Oregonian.  A Sampling of Elams Movies.  Page L10.
 1920 November 13; Arizona Certificate of Live Birth for William Scott Elam
 1920 United States Census, Arizona, Gila County, Miami
 1924 September 7; Arizona Original Certificate of Death for Alice Amelia Kerby Elam
 1930 United States Census, Arizona, Gila County, Miami
 2003 October 20; Oregon Certificate of Death for Jack Elam

Enlaces externos

 Literatura sobre Jack Elam

Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Actores de wéstern
Actores de spaghetti western
Actores de Arizona

Jack Elam


Mithat Cemal Kuntay (1885, İstanbul - 30 Mart 1956, İstanbul), Türk yazar,  şair ve hukukçu. Yazdığı vatanseverlik şiirleri onu Türk edebiyatının en tanınmış hamaset şairlerinden birisi yaptı. Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılış dönemini konu edinen, Üç İstanbul (1938) adlı ilk ve tek romanı ile ünlendi. Biyografi yazarlığı yönüyle de tanındı.

Yaşamı
1885 yılında İstanbul'da dünyaya gelen Mithat Cemal, İşkodra'dan gelen bir ailenin oğludur. Babası Selim Sırrı Bey, annesi Rumeli'nin Tırhala Kasabası'ndan Samiye Hanım'dır. Henüz çocukken annesinin okuduğu Cezmi romanı ona ilk edebiyat zevkini verdi. Orta öğrenimini Aksaray'daki Mekteb-i Osmaniye Rüştiye'sinde,  Saint Joseph Lisesi'nde  başladığı lise öğrenimini Vefa Lisesi'nde tamamladıktan sonra Mekteb-i Hukuk'tan birincilikle mezun oldu. 17 yaşındayken babasını kaybedince 10 kişilik ailesinin geçim yükünü üstüne aldı ve öğrencilik yıllarında gazetecilik, özel öğretmenlik, daha sonra avukatlık yaparak bu yükü taşımaya çalıştı.

Aynı dönemde ilk şiirlerini dergi ve gazetelerde yayımladı. İleride yakın dost olacağı ve biyografisini yazacağı Mehmet Akif ile 1903 yılında tanıştı. Bu tanışma, onun sanatını ve düşüncelerini etkiledi. Padişaha jurnal edildiği için 1906'da bir süre tutuklu kaldı. Mehmet Akif'in II. Meşrutiyet'ten sonra yazdığı 'İstibdat' adlı şiiri, bu olayın hatırasına Mithat Cemal'e ithaf edilmiştir. Mehmet Akif ile birlikte yazdığı 'Elhamra' adlı şiiri ve 'Acem Şahına' adlı manzumeyi Resimli Kitap'ta yayımladı. 'Acem Şahı', şair olarak ününü arttırdı.

1908 yılında kazandığı imtihan sonucu doktoraya başlayarak, hukuk idaresi dersi vermekte olan İbrahim Hakkı Paşa'nın asistanı oldu. Eğitimini tamamladığında Türkiye'de ilk hukuk doktoru unvanını aldı. Bir süre "hukukta hitabet" dersleri verdikten sonra sınav kazanarak Adliye Nezareti Özel Kalem'ine kâtiplik görevine başladı, zamanla müdür yardımcılığına yükseldi. Kısa bir süre Birinci Hukuk Mahkemesi üyesi olarak yargıçlık yaptı.

I. Dünya Savaşı sırasında hükûmetin Çanakkale Cephesi'ne gönderdiği 40 kadar şair arasında Mithat Cemal de yer aldı. Savaş yıllarında çıkartılan Harp Mecmuası'nda hamasi şiirlerini yayımladı. Millî Mücadele yıllarında da hamaset şiirleri yazmaya devam etti.  30 Ağustos Zaferi'nden sonra yazdığı 'Vatan Hisleri' adlı şiirinin son iki mısrası TBMM'de Mustafa Kemal tarafından okundu:  "Ölmez bu vatan farz-ı muhal ölse de hattâ / Çekmez kürenin sırtı bu tabût-ı cesîmi (Ölmez bu vatan varsayalım ölse bile / Çekmez dünyanın bedeni bu kocaman tabutu)". Bu olay, ününü birden arttırdı.

Mithat Cemal, 1923 yılında noterliğe başladı. Beyoğlu 4. noterliğine tayin edildi ve 1956 yılında yaşamını yitirinceye kadar noterliği sürdürdü; Türkiye'nin en uzun süre noterlik yapan hukukçusu unvanını aldı.

1950 seçimlerinde CHP listesinden Çorum milletvekili adayı olduysa da seçilemedi.

Hicaz Valisi Ahmet Ratip Paşa'nın torunlarından Naile Hanım ile evlenen Kuntay, çok sevdiği eşini genç yaşta yitirdi. Naile Hanım (1895-1945) ile evliliğinden Vedat (1918-2011) isimli tek bir oğlu ve fotoğraf sanatçısı Lale Tara tek torunudur. Kuntay akciğer kanseri nedeniyle 30 Mart 1956 günü İstanbul'da hayatını kaybetti. Kabri Karacaahmet Mezarlığı'ndadır.

Edebi yaşamı
Mithat Cemal'in yayımlanan ilk şiiri, Çırçır Suyu'nda başlığını taşır. 1901 yılında Malumat Dergisi'nde çıkmıştır. Sırat-ı Müstakim Dergisi ve Tercüman-ı Hakikat Gazetesi'nde yayımlanan şiirleri ile adını duyurdu. Tek şiir kitabı Türkün Sehnamesi'nde 82 şiiri yer aldı. Şiirlerinde aruzu ustaca kullandı. Ağır bir dille sahip olan şair, dilini zamanla sadeleştirmiştir. Vatan ve millet sevgisi temalı epik ve lirik şiirleri yazdı. Hiciv türünde de şiirler yazdı, aşk temasını hemen hemen hiç işlemedi. Hiçbir edebi topluluğa katılmadı. Çınaraltı dergisinde 1943-1944'te yayınlanan son dönem şiirlerinde Yahya Kemal Beyatlı'dan da etkilendiği görüldü.

Oyunlarında yalın bir dil kullandı, yurt sevgisi konusunu işledi.

Yazdığı tek roman olan Üç İstanbul, onun en önemli eseridir. Eser, II. Abdülhamit  II. Meşrutiyet ve Mütareke yıllarının İstanbul'unu anlatır. Eserin, yazarın hayatını yansıttığı söylenir. Roman, 1983 yılında  TRT tarafından televizyon dizisi olarak da çekilmiştir.

Monografileri, titizlikle düzenlenmiş birer belgeler kitabı gibidir.

Kuntay,  ayrıca edebiyat araştırmaları yapmış, Fransız yazarlardan tercüme eserler vermiş bir sanatçıdır.

Eserleri
Roman
 Üç İstanbul (1938)

Tiyatro oyunları
 Kemal (1912), 4 perdelik manzum piyes
 Yirmi Sekiz Kanun-i Evvel (1918), Çanakkale hakkında oyun

Antoloji Kitabı
 Nefaisi Edebiye (1913)

Biyografi ve Monografiler
 Mehmed Âkif (1939)
 İstiklâl Şairi Mehmed Âkif (1944)
 Namık Kemal :Devrin Olayları ve İnsanları Arasında (1.cilt 1944; 2. cilt, Kısım I, 1949; 2.cilt, Kısım II, 1956),
 İlkler ve Ötekiler (1944)
 Sarıklı İhtilalci Ali Suavi (1946)
 Mehmed Âkif: Hayatı, Sanatı, Şiirleri, Seciyesi, Seçme Şiirleri (1948)
Şiir
 Türk'ün Şehnamesi (1945. 1971 yılında ikinci defa basıldı.)

İnceleme ve araştırma
 Hitabet ve Münazara Dersleri (1913)
 İftira-yı Taassub (1913),
 Hitabet Dersleri (1914)
 Edebiyat Defteri (1915)

Basılmamış çalışması:
 Tevfik Fikret

Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça

1885 doğumlular
1956 yılında ölenler
Türk hukukçular
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Vefa Lisesinde öğrenim görenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Resim aranan yazarlar
20. yüzyıl Türk şairleri
20. yüzyıl Türk avukatları

Mithat Cemal Kuntay


රනිල් මල්ලවආරච්චි (ඉංග්‍රීසි: Ranil Mallawarachchi) යනු ප්‍රවීන ජනප්‍රිය ගායකයකි.  මොහු නැසීගිය  ජනප්‍රිය ගායක මිල්ටන් මල්ලවආරච්චිගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයායි. රනිල්  ඕස්ට්‍රේලියාවවේ වාසය කරයි.

රනිල් මල්ලවආරච්චි කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
 රනිල් මල්ලවආරච්චිගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු කලා කරුවන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

රනිල් මල්ලවආරච්චි


Coca Farago (născută Ana-Virginia Farago; ) a fost o poetă, prozatoare, traducătoare și autoare română de piese de teatru.

Copilărie și studii
A fost fiica scriitoarei Elena Farago și a funcționarului bancar Francisc Farago. Începe să publice versuri la vârsta de șase ani, atrăgând atenția lui Lucian Blaga care o laudă într-un număr al revistei "Cuvântul" din iulie 1925.

A fost educată într-un institut privat de fete, după care a urmat cursurile Conservatorului "Cornetti" din Craiova (1943), unde s-a specializat în arta dramatică.

Activitate

A lucrat câțiva ani ca actriță la Craiova și,  episodic, la Cernăuți, după care s-a mutat la București unde a apărut, alături de Tantzi Cocea, Lucia Demetrius și Emil Botta, în piesele teatrelor experimentale "Masca" și "Treisprezece și unu", fondate la București de G. M. Zamfirescu. Dorind să scape de faima mamei sale, s-a angajat la Biroul de presă al Fundației Regale și la Ministerul Muncii, după care a lucrat ca instructor scenic la "Apărarea Patriotică", pictor decorator, regizor de culise și îndrumător al unor cenacluri din București și județul Ilfov. A fost pictor scenograf la Teatrul Național din Craiova și la Teatrul Poporului din București (1945-1946). A urmat apoi școala de cadre a Sectorului de cultură și artă al municipiului București (1947-1949), după care a condus cenaclul literar al Consiliului sindical județean Ilfov. A ocupat diverse funcții în cadrul Uniunii Sindicatelor (1949-1952) și al altor instituții culturale bucureștene. A fost asistentă la Muzeul "K. Zambaccian". A fost și cronicar dramatic : a comentat spectacole de Victor Ion Popa, Ion Sava, în publicații ca "Jurnalul" craiovean, Falanga ș.a.

În 1940 s-a recăsătorit cu Geo Maican, actor și autor de scenarii teatrale, după un mariaj nefericit care s-a terminat prin divorț.

Activitatea literară
A debutat în 1928 cu poezia "Primăvara" în Viața literară (nr. 2/1928). A publicat începând din 1928 poezii și fragmente de proză în revistele culturale ale vremii: Viața literară, Arhivele Olteniei, Bilete de papagal, România literară, Veritas, Convorbiri literare, Ramuri, Universul literar, Meșterul Manole, Prepoem, Muguri, Domnul de rouă, Revista scriitoarelor și scriitorilor români, Făclia, Adevărul, Junimea literară, Luceafărul (Timișoara), Nenufar, Viața Românească, Dimineața, Cuget clar, Lumea, Comuna, Patria, Gazeta cărților, Ostașii luminii, Azi, Familia, Linia nouă, Pagini basarabene, Festival, Front literar, Pasărea albastră, Vremea, Universul, Adevărul literar și artistic, Freamătul, Poezia, Viața Basarabiei, Hyperion, Frize, Meridian, Litere, Gând, Gând românesc, Gazeta femeilor, Orizonturi (Galați), Jurnalul (București), Seara, Luceafărul (București), Flacăra, Pan, Studio Teatrul Național, Revista Fundațiilor Regale, Viața, Democrația, Contemporanul, Ordinea, Femeia, Veac nou. E editat în 1936, în colaborare cu Doina Bucur, revista Domnul de rouă din Caracal, pe care George Călinescu o menționează în celebra sa lucrare Istoria literaturii române de la origini până în prezent (1941).

A desfășurat o activitate literară variată: a debutat editorial cu piesa Întâmplarea (1935), care a fost urmată de romanul Sunt fata lui Ion Gheorghe Antim (1936), de volumul de proză scurtă Vulturul albastru (1938) și de volumul de versuri Poeme pentru singurătate (1943). Au rămas în manuscris mai multe piese de teatru (dintre care unele erau scrise în limba franceză), un roman și o nuvelă. Coca Farago a fost membră a Societății Scriitorilor Români (1937) și a Societății Autorilor Dramatici Români (1938).

A frecventat de timpuriu cenaclul Sburătorul, făcând parte - după afirmația lui lui George Călinescu - din "noua generație". Nota romanțioasă, euforică a primelor poezii este însoțită de un anume fior anxios. Versurile adunate în volumul Poeme pentru singurătate sunt confesiuni lirice pline de sensibilitate, mărturii ale unei vibrante trăiri intime. Pentru cartea de versuri Poeme pentru singurătate i s-a atribuit un premiu al Societății Scriitorilor Români.

Proza scriitoarei este de asemenea reflexivă, cu personaje bizare, oameni de prisos, sortiți singurătății. Vulturul albastru conține proze în care domină lirismul și tendințe psihologizante. În proza Vulturul albastru, considerată emblematică pentru acest volum, simbolul păsării de pradă este un avertisment ibsenian.

Piesa într-un act Întâmplarea, jucată la Teatrul Național din Cluj, schițează o intrigă erotică rafinată, dar cu o rezolvare fantezistă.

Opera
 Întâmplarea, Oradea, 1935;
 Sunt fata lui Ion Gheorghe Antim, roman, București, 1936;
 Vulturul albastru, nuvele și povestiri, București, Editura Cugetarea - Georgescu Delafras, 1940;
 Poeme pentru singurătate, versuri, cu coperta și desene de autoare, București, Editura Tipografică, 1943.

Traduceri
 poeme de Heinrich Heine și Rainer Maria Rilke
 Auguste Villiers de l'Isle-Adam, Decapitatul, București, 1931;
 Romola Nijinsky, Viața lui Nijinsky (prefața preia un articol dedicat artistului de Paul Claudel), Iași, 1946.

Referințe critice
 Lucian Blaga, în revista Cuvîntul, iulie 1925
 Fl. Firan, Profiluri și structuri literare, Editura Scrisul Românesc, Craiova, 1986
 Virgil Carianopol, Sunt fata lui Ion Gheorghe Antim, "Dreptatea", București, 1936

Note

Bibliografie
 Florea Firan, Profiluri și structuri literare, Editura Scrisul Românesc, Craiova, 1986
 George Călinescu, Istoria literaturii române de la origini pînă în prezent, [1941], ediția a II-a, revăzută și adăugită, Editura Minerva, București, 1982, pp. 968, 1.031.
 Mihaela Rădulescu,  Elena Farago. Coca Farago -Studiu monografic. Teză de doctorat. Universitatea "1 Decembrie 1918", Alba Iulia, 2012

Nașteri în 1913
Decese în 1974
Scriitori români
Poeți români din secolul al XX-lea
Poete române
Autori români
Români cunoscuți sub pseudonimele folosite
Scriitori cunoscuți sub pseudonimele folosite

Coca Farago


මහාචාර්ය සුදසිංහ ලීලානන්ද (ඉංග්‍රීසි: S. A. Leelananda) යනු  පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලය භෞතික විද්‍යා පීඨ මහාචාර්ය  වරයායි.

සුදසිංහ ලීලානන්ද  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු මහාචාර්ය වරුන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
මහාචාර්යවරු - ශ්‍රී ලංකා

සුදසිංහ ලීලානන්ද


Brigitte Kuhlmann (Alemania, 1947-Entebbe, Uganda, 4 de julio de 1976) fue la cofundadora del grupo Células Revolucionarias.

Juventud e inicios

Kuhlmann era estudiante de Pedagogía en la Universidad de Hannover, Alemania. En la Universidad escribió poesía y contrajo matrimonio con Wilfried Böse. Ambos se fueron relacionando con grupos universitarios de izquierdistas y se fueron a la clandestinidad en Fráncfort del Meno, posteriormente se unen a la Fracción del Ejército Rojo o Banda Baader Meinhof, sin embargo no creían en la vida clandestina total, por tanto iniciaron una teoría consistente en la vida paralela de los combatientes revolucionarios, llevando vidas legales y a la vez realizando actos de terrorismo en nombre de la revolución.  Posteriormente fundaron junto a Johannes Weinrich, el grupo "Células Revolucionarias", que compartía esta forma de actuar.

Vinculación con el FPLP

Kuhlmann y Böse, por razones de seguridad se vinculan al Frente Popular para la Liberación de Palestina o FPLP-Maniobras Externas liderado por Wadi Haddad y se trasladan al Líbano.  Ambos reciben posteriormente entrenamiento militar en Yemen del Sur.

Siguiendo instrucciones de esta organización y debido al fracaso técnico de Ilich Ramírez en la conducción del Secuestro de los Ministros de la OPEP, se les instruye para realizar el secuestro del vuelo 139 de Air France, en su ruta desde Tel Aviv, con escala en Atenas y en camino a París, que fue efectivamente secuestrado por Kuhlmann, Böse y dos palestinos del FPLP, el 27 de junio de 1976 y desviado a Entebbe, Uganda donde recibieron refugio del dictador africano Idi Amin. Durante el vuelo, Kuhlmann profirió insultos antisemitas contra los pasajeros. Los rehenes se referían a ella como la "terrorista nazi" y cuando algunos de ellos fueron liberados, ella se opuso a dejar ir a cuatro pasajeros judíos de nacionalidad belga y americana tras haberlos visto con prendas religiosas judías.

Rescate en Entebbe

El Gobierno israelí ordenó una operación de rescate en el aeropuerto de Entebbe (Operación Entebbe, realizada el 4 de julio de 1976). Comandos israelíes, llegados sin ser detectados en tres aviones, liberaron a los rehenes en una operación de una hora de duración y mataron a los secuestradores.

Por ser desconocida, Kuhlmann fue confundida con Gabriele Krocher Tiedemann, al momento de ser muerta en Entebbe. Hasta ese momento, Krocher era solicitada por el secuestro de la OPEP y Kuhlmann era desconocida.

Su nombre fue expresamente mencionado como digno de agradecimiento y respeto en la declaración final de disolución de la Fracción del Ejército Rojo, datada en marzo de 1998 y recibida por varias agencias de prensa el 20 de abril de 1998.

Referencias

Miembros de las Células Revolucionarias
Alemanas del siglo XX
Nacidos en Hannover

Brigitte Kuhlmann


Sevaruyo ist eine Ortschaft im Departamento Oruro im Hochland des südamerikanischen Anden-Staates Bolivien.

Lage im Nahraum
Sevaruyo ist zentraler Ort des Kanton Sevaruyo im Landkreis (bolivianisch: Municipio) Quillacas in der Provinz Eduardo Avaroa. Die Ortschaft liegt auf einer Höhe von  in einer Schwemmlandebene am rechten Ufer des Río Sevaruyo, der etwa 25 Kilometer nordwestlich der Ortschaft in den südlichen Teil des Poopó-See mündet.

Geographie
Sevaruyo liegt auf dem bolivianischen Altiplano zwischen der Cordillera Occidental im Westen und der Cordillera Central im Osten. Das Klima der Region ist arid und durch ein typisches Tageszeitenklima charakterisiert.

Die mittlere Durchschnittstemperatur der Region liegt bei knapp 9 °C (siehe Klimadiagramm Pampa Aullagas) und schwankt nur unwesentlich zwischen 5 °C im Juni und Juli und 11 °C von November bis März. Der Jahresniederschlag beträgt rund 300 mm, bei einer ausgeprägten Trockenzeit von April bis Oktober mit Monatsniederschlägen unter 10 mm, und nur wenigen Monaten mit ausreichender Feuchtigkeit, der niederschlagsreichste Monat ist der Januar mit knapp über 70 mm Monatsniederschlag.

Verkehrsnetz
Sevaruyo liegt in einer Entfernung von 181 Straßenkilometern südlich von Oruro, der Hauptstadt des Departamento. Von Oruro aus führt die Fernstraße Ruta 1 nach Süden und erreicht nach 53 Kilometern die Stadt Poopó und nach weiteren 63 Kilometern die Ortschaft Challapata. Von hier aus führt die Ruta 30 weitere 30 Kilometer über Santiago de Huari nach Süden. Nach Überquerung eines Flusslaufs biegt eine unbefestigte Landstraße nach Südwesten ab und führt nach 19 Kilometern zu der Ortschaft Santuario de Quillacas und weiter nach Salinas de Garcí Mendoza und dem Salzsee Salar de Uyuni. In Quillacas zweigt eine unbefestigte Landstraße in südöstlicher Richtung ab und erreicht nach weiteren 16 Kilometern Sevaruyo.

Der Bahnhof Sevaruyo liegt an der Bahnstrecke Antofagasta–La Paz.

Bevölkerung
Die Einwohnerzahl der Ortschaft ist in den vergangenen beiden Jahrzehnten nur unwesentlich angestiegen:

Die Region weist einen deutlichen Anteil an Aymara-Bevölkerung auf, im Municipio Santuario de Quillacas sprechen 52,4 Prozent der Bevölkerung die Aymara-Sprache.

Einzelnachweise

Weblinks
 Reliefkarte der Region Rio Mulato 1:250.000 (PDF; 11,12 MB)
 Municipio Santuario de Quillacas - Übersichtskarten Nr. 40202
 Municipio Santuario de Quillacas - Detailkarte und Bevölkerungsdaten (PDF; 461 kB) (spanisch)
 Departamento Oruro - Sozialdaten der Municipios (PDF; 5,86 MB) (spanisch)

Sevaruyo


Patlayıcı madde, hararet veya şok tesiri ile kimyasal değişikliğe uğrayan, yüksek derecede ısı, çok hacimde gaz meydana getiren, katı, sıvı veya gaz hâlindeki kimyasal maddelerdir.

Kuvvetli patlayıcıların pek çoğu, kapalı bir sistemde olmadıkları veya bir şok tesirine maruz kalmayıp tutuşturuldukları zaman patlamak yerine sadece yanarlar.

Patlayıcı maddeler, kararsız hâldeki kimyasal madde veya madde karışımları olup, darbe veya kıvılcım gibi bir etkiye maruz kalması sonucu kendi kendine ilerleyen son derece hızlı kimyasal reaksiyonlarla kararlı bileşiklere dönüşürken yüksek ısı, ses, darbe etkisi ve gazlar ortaya çıkarırlar. Yanma süresi çok hızlı olduğundan yanma için gerekli oksijen havadan sağlanamaz. Bu nedenle patlayıcı madde yapısında oksitleyiciler bulunması gerekir.

RDX, Aseton peroksit, Nitrogliserin, Gümüş fülminat, Cıva(II) fülminat, Nitroselüloz, Pikrik asit gibi patlayıcı maddeler şoka maruz kaldığında patlayabilir. Depolanması, saklanması ve taşınması risk taşır. Özellikle Cıva(II) Fülminat kendi ağırlığında bile patlayabilir. TNT, ANFO, Dinamit, C-4, Karabarut, Dumansız barut vb. gibi patlayıcılar depolanması en kolay patlayıcılar arasındadır.  Amonyum Nitrat, Potasyum klorat gibi oksitleyici bileşikler tek başına patlayıcı değildir ancak bazı maddelerle homojen veya heterojen hâline getirilmesiyle güçlü patlayıcı madde hâline dönüşür. Örneğin bir tür patlayıcı olan ANFO'nun yapımında kullanılan Fuel oil yanıcı, Amonyum nitrat ise yanıcı olmayan maddedir. Bu iki karışım bir araya geldiğinde Amonyum Nitrat, Fuel Oil'de oksitleyici rol oynar. C-4 patlayıcı şoka karşı çok hassas olan Aseton Peroksit ve RDX karışımlarından oluşur. Ancak özel işlemlerden geçen C-4 aleve maruz kaldığında (fünye ile şok uygulanmadığı sürece) sadece yanar. Kara Barut ve Dumansız Barut itici yakıttır ve bu ikisi kapalı alan içinde şoka maruz kalmadığı takdirde patlamak yerine sadece yanar.

Patlayıcı maddeler hem zarar vermek veya savunma amaçlı kullanılırken hem de faydalı amaçlı da kullanılabilmektedir.

Dinamit yapımında kullanılan nitrogliserin tıpta anjina pektoris ve kronik kalp yetmezliği gibi kalp koşullarını tedavi etmek için güçlü bir vazodilatör (vasküler sistemin genişlemesi) olarak, pikrik asit ile nitroselüloz boyar madde üretiminde, pikrik asit aynı zamanda tıpta antiseptik ve yanık tedavilerinde, nitroselüloz vernik ve boya yapımında, inşaat alanlarında ve hafriyat çalışmalarında dinamit yerine tercih edilen ANFO'nun yapımında kullanılan amonyum nitrat tarım alanında gübreleme amaçlı, potasyum nitrat hem gübreleme hem de gıda sektöründe gıda koruyucusu olarak, çay şekeri (sakkaroz) roket yakıtlarının yapımında kullanılır.

Patlayıcı maddelerin tarihi
Bilinen ilk patlayıcı madde baruttur. Tarihî kayıtlara göre; barutun hammaddesi olan potasyum nitrat M.S. yaklaşık 1200 yıllarında Arabistanlı Abdullah'ın yazmış olduğu kitapta geçmektedir. Çinliler de yine bu yüzyıl içerisinde kara barutu kullanmıştır. Çin'den batıya doğru gelen barut 1300'lü yıllarda Avrupa'da silahlarda kullanılmaya başlanmıştır. Tahrip edici olarak kullanılması ise 1600'lü yıllara denk gelmektedir.

Modern patlayıcıların temeli ise 1833'te Fransız kimyageri Henri Braconnot'un nitrik asidin nişasta ile verdiği alev alıcı olan esteri keşfetmesiyle başladı. 1846 yılında ise Alman kimyageri Christian Friedrich Schönbein, selülozu, sülfürik ve nitrik asit karışımı ile nitrolayarak kara baruttan iki misli daha tesirli olan nitroselülozu elde etmiştir.

1846'da İtalyan Ascanio Sobrero trinitrogliserini elde etti ama bu maddeden tam anlamıyla gerçek bir patlayıcı üreten Alfred Bernhard Nobel'dir. Nobel, trinitrogliserini kullanarak dinamiti keşfetmiştir. 1875 yılında da Nobel bu çalışmasını geliştirmiş ve patlayıcı özelliği olan jelatini elde etmiştir.

TNT ise 1863 yılında Alman kimyager Julius Wilbrand'ın çalışmalarıyla ortaya çıkmış ve Birinci Dünya Savaşı'ndan önce depolardaki yerini almıştır.

RDX 1899'dan, PETN ise 1920'den itibaren kaynaklarda vardı ama tahrip gücü yüksek patlayıcılara İkinci Dünya Savaşı'nda gerek duyulacağı için o zamana kadar kullanılmamıştır.

Genel olarak patlayıcılar tahrip edici patlayıcılar, ateşlemeye yarayan patlayıcılar, askeri patlayıcılar ve fırlatıcı yakıt halinde olan patlayıcılar olarak sınıflandırılırlar. Bu tür patlayıcıların tamamı Duoscan ve Exploscan tarafından başarıyla tespit edilebilir ve daha sonra geliştirilecek olan tüm patlayıcıları da hafızasına eklemek suretiyle tespit edilebilir.

Ayrıca bakınız
 Patlayıcıların patlama hızlarının listesi
 Nitrolama
 El yapımı patlayıcı(EYP)
 Bomba

Kaynakça

Patlayıcı madde


Dögun er plata eftir íslenska tónlistarmanninn Bubba Morthens sem kom út 27. nóvember 1987. Í viðtali við Morgunblaðið þegar að upptökum á plötunni lauk sagðist Bubbi vera búinn með rokkið að sinni.Ég hef gert allt það í rokkinu sem mig hefur langað. Nú er ég að mta minn eigin tónlistarstílÁ blaðamannafundi daginn sem Dögun kom út hafði platan þá þegar selst í nær um því Sjö þúsund eintökum. Fyrir jól 1987 var platan búin að seljast í um tuttugu þúsund eintökum, en önnur eins sala var óþekkt í allri íslandssögunni, ef marka má orð Hjartar Jónssonar hjá Gramminu.

Lagalisti
Plata eitt: A-hlið

Frelsarans slóð

Aldrei fór ég suður

Manstu

Dögun

Plata eitt: B-hlið

Bak við veggi martraðar

Silfraður bogi

Borgin mín

Menning

Bláu tónarnir

Pikk fyrir Geira

Á sérútgáfu dögun, sem kom út þann 6. júní 2005, bættust eftirfarandi lög við:

Þjóðlag

Frelsarans slóð

Aldrei fór ég suður

Manstu

Ég er ekki einn

Móna Lísa

Bubbi Morthens
Hljómplötur gefnar út árið 1987

Dögun (breiðskífa)


Carlos Vidal Lepe, oft kallaður El Zorro, (f. 24. febrúar 1902 - d. 7. júní 1982) var knattspyrnumaður frá Síle. Hann skoraði fyrsta HM-mark landsliðs síns á HM 1930 og tók þátt í frægri keppnisför með félagsliði sínu árið 1933.

Ævi og ferill
Carlos Vidal fæddist í borginni Valdivia í sunnanverðu Síle. Hann hóf ungur að spila knattspyrnu en íþróttin var skammt á veg komin í landinu. Þótt landsliðið væri eitt hinna eldri í Suður-Ameríku var deildarkeppni ekki tekin upp fyrr en árið 1933 þegar atvinnumennska var viðurkennd. Heimildir eru því brotakenndar um þróun fótboltans í Síle á þriðja áratugnum.

Árið 1930 mætti Síle til leiks á HM í Úrúgvæ eftir að hafa ekki keppt landsleik frá því á ólympíuleikunum tveimur árum fyrr. Vidal var í landsliðshópnum í fyrsta sinn og skoraði fyrsta og þriðja mark sinna manna í 3:0 sigri á Mexíkó í fyrsta leik. Þar með varð hann fyrsti markaskorari Síle í sögu HM. Í næsta leik unnu Sílemenn Frakka en mættu loks ofjörlum sínum í liði Argentínu. Vidal tók þátt í báðum leikjum en náði ekki að skora, þrátt fyrir að hafa fengið vítaspyrnu á móti Frökkum.

Í lista yfir keppendur Síle á mótinu er Vidal sagður leikmaður Federico Schwager (síðar Lota Schwager) frá Coronel í Suður-Síle. Nær allir aðrir leikmenn liðsins komu frá liðum í Santíagó og nágrenni, þar af nærri helmingurinn frá Colo-Colo. Síðar á árinu 1930 var Vidal genginn til liðs við Colo-Colo og lék þar um hríð.

Á árinu 1933 var Vidal kominn í raðir Audax Italiano, félags sem stofnað hafði verið af ítalska samfélaginu í Santíagó. Það ár réðst Audax Italiano í magnaða keppnisferð: þriggja Ameríku-leiðangurinn (spænska: gira por las tres Américas). Ferðalagið tók marga mánuði frá janúar og fram í október. Á leiðinni lék liðið fjörutíu kappleiki í Suður-, Mið- og Norður-Ameríku og vann 31 þeirra. Skipulag ferðarinnar var fremur laust í reipunum og virtist upphaflega áætlunin hafa verið að fara í hreina heimsreisu og keppa líka í Evrópu og Asíu.

Ferðalagið vakti mikla athygli í Síle og jók hróður leikmannana. Í kjölfarið fékk stórliðið Deportes Magallanes Vidal í raðir sínar fyrir 17 þúsund pesóa, sem talið var svimandi upphæð. Hann varð síleskur meistari árin 1934 og 1935 með Magallanes.

Eftir fimm ára hlé kom sílenska landsliðið næst saman á Copa America sem fram fór í Perú árið 1935. Þar tapaði liðið öllum þremur leikjum sínum og Vidal tókst ekki að skora. Þetta voru síðustu landsleikir hans. Vidal lést í Penco árið 1982.

Heimildir

Síleskir knattspyrnumenn

Carlos Vidal


Patos do Piauí es un municipio brasileño del estado del Piauí. Se localiza a una latitud 07º40'03" sur y a una longitud 41º14'37" oeste, estando a una altitud de 0 metros. Su población estimada en 2004 era de 5 756 habitantes.
Posee un área de 779,48 km².

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Piauí

Patos do Piauí


La Ruta de Illinois 15, y abreviada IL 15 (en inglés: Illinois Route 15) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Illinois. La carretera inicia en el oeste desde la  hacia el este en la  en Mount Carmel. La carretera tiene una longitud de 240,8 km (149.64 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Illinois 15 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Illinois

Ruta de Illinois 15


An Calamagrostis chilensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rodolfo Amando Philippi. An Calamagrostis chilensis in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis chilensis


Albert Geromini (* 10. April 1896 in Arvigo; † 7. Dezember 1961 in Thalwil) war ein Schweizer Eishockeyspieler.

Karriere
Albert Geromini nahm für die Schweizer Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1928 in St. Moritz teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann. Zudem stand er im Aufgebot seines Landes bei den Europameisterschaften 1924, 1925 und 1932, bei denen er jeweils die Bronzemedaille gewann sowie bei der Europameisterschaft 1926, bei der er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann. Bei den Weltmeisterschaften 1930 und 1937 gewann er mit der Schweiz ebenfalls die Bronzemedaille.

Auf Klubebene spielte Geromini von 1921 bis 1940 beim HC Davos in der Schweiz. Mit dem HCD gewann er zwölf Meistertitel (1926, 1927, 1929, 1930, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1937, 1938 und 1939) und errang vier Siege am Spengler Cup (1927, 1933, 1936 und 1938).

Erfolge und Auszeichnungen
 1924 Bronzemedaille bei der Europameisterschaft
 1925 Bronzemedaille bei der Europameisterschaft
 1926 Goldmedaille bei der Europameisterschaft
 1928 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1930 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 1932 Bronzemedaille bei der Europameisterschaft
 1937 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Schweiz)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1928
Europameister (Eishockey)
Schweizer Meister (Eishockey)
Schweizer
Geboren 1896
Gestorben 1961
Mann

Albert Geromini


Kartoffelkagen er en gammel dansk flødekage, som skal forestille en kartoffel med jord på. Kartoffelkager består af en bund af vandbakkelse med et lag flødeskum på. Dette dækkes af marcipan, som drysses med kakaopulver.

Kartoffelkagen fik sit store gennembrud i 1947 ved 100-året for kartoffelpestens hærgen i Europa. Kartoffelkagen blev udbredt fra København, og flere forskellige versioner er siden opstået. Af de mest almindelige versioner findes den oprindelige kage med vandbakkelsesbund og marcipantop og den senere opståede version med lagkagebund og marcipantop. Lagkagebunden formodes opstået i forbindelse med lanceringen af den populære flødekage gåsebryst og benyttes i dag af mange bagere for at forlænge kagernes levetid i butiksvinduet.

Se også
 Gåsebryst
 Napoleonskage

Referencer

Danske kager

Kartoffelkage


El X Censo Nacional de Población de Chile fue realizado el día 27 de noviembre de 1930. Dirigido por Germán Pedregal, Director General de la Oficina Nacional de Estadísticas de Chile. La Comisión Censal acordó efectuar únicamente el "Censo De Hecho", o sea, un recuento de la población del país en un solo día, sean habitantes nacionales o extranjeros, considerándolos con la situación y ubicación real que tuvieran el día indicado para el Censo. Modalidad que se adoptaría en los censos sucesivos.

En cuanto a las asignaciones para los poblados, en este Censo se clasificaron de la siguiente forma:

Caserío: 1 a 200 habitantes
Aldea: 201 a 1000 habitantes
Pueblo: 1001 a 5000 habitantes
Ciudad: 5001 y más habitantes

Resultados generales

Fuente
Censo de 1930 - INE

1930
Chile en 1930
Censos en 1930

Censo chileno de 1930


Ruperto de Bingen (en alemán: Rupert von Bingen) (n. 712; m. 732 en Bingen) santo legendario alemán del siglo VIII. Santo patrón de la ciudad de Bingerbrück en Bingen am Rhein y de los peregrinos. Su memoria  litúrgica se celebra el 15 de mayo.

Según la leyenda Ruperto fue hijo de un pagano de nombre Robolaus y de una princesa cristiana de nombre Berta. Tras la muerte de su padre se educó conforme al sentir cristiano de su madre. A los 15 años peregrina hacia Roma. Al regresar a su hogar, construye una iglesia y algunas casas en las tierras de su familia. Él vivió con su madre en una colina a la orilla del río Nahe en la desembocadura del Rin junto a Bingen dedicándose a obras caritativas. Murió cuando tenía 20 años debido a una fiebre siendo, enterrado en la iglesia que él y su madre habían mandado construir.

Santa Hildegarda de Bingen veneraba a este santo y probablemente se basó en la tradición sobre él para escribir su biografía «Vita Sancti Ruperti», mandó renovar su iglesia y construyó un convento dedicado a él: el monasterio de Rupertsberg.

En la Guerra de los treinta años sus restos fueron trasladados a Eibingen y en 1814 al monte Rochusberg en Bingen. Uno de sus brazos se conserva en un relicario de cristal en la parroquia de "Santa Hildegarda y san Juan Bautista" en Eibingen.

Referencias

Enlaces externos
Rupert von Bingen en Ökumenisches Heiligenlexikon.

Santos católicos de Alemania del siglo VIII

Ruperto de Bingen


Irene Sofía Esser Quintero (Ciudad Guayana; 20 de noviembre de 1991) es una actriz, modelo, y exreina de belleza venezolana. Ganadora del título Miss Venezuela 2011, donde representó al estado Sucre. El 19 de diciembre de 2012 representó a su país Venezuela en el Miss Universo 2012, donde obtuvo el título de segunda finalista.

Miss Venezuela 2011

Irene Esser, compitió como Miss Sucre, como una de las 24 candidatas del concurso de belleza Miss Venezuela 2011, celebrado el 15 de octubre de 2011 en Caracas, donde obtuvo el Premio Miss Elegancia y se convirtió en la tercera Miss Venezuela ganadora del estado Sucre, obteniendo el derecho a representar a su país en Miss Universo 2012.

Miss Universo 2012

Irene representó a Venezuela en el Miss Universo 2012 el cual se celebró el 19 de diciembre en el hotel Planet Hollywood de la ciudad de Las Vegas, Estados Unidos. Allí disputó con otras 88 candidatas de diversos países el título de Miss Universo; al final de la velada quedó posicionada como segunda finalista y la representante de Estados Unidos, Olivia Culpo, resultó ganadora.

Vida personal y artística

Irene Esser nació en la localidad de Puerto Ordaz, pero de pequeña se mudó a Río Caribe en el estado Sucre. Irene es de ascendencia alemana por el lado paterno. Su padre Billy Esser Bontas, es un importante empresario del cacao, fundador en 1997 de la hacienda Bukare en la península de Paria. Su madre Anamaria Quintero y familia materna son venezolanas provenientes de Cumaná, Estado Sucre. Luego de culminar los estudios de secundaria se mudó a Inglaterra en donde cursó estudios en el Shrewsbury College of Arts & Technology, un instituto de Artes y Tecnología.

Estudió en el colegio «Don Andrés Bello» en Carúpano, Estado Sucre. De regreso a Venezuela estudia Artes Escénicas en la Universidad de Los Andes en Mérida. En el 2012 inicio estudios de actuación en la «New York Film Academy». También ha sido imagen de la línea de vestidos Sherri Hill, también vinculada al Miss Universo. Adicionalmente establece contrato con la firma de modelos Trump Model Management.

Mantuvo una relación sentimental con Andrés Manuel López Beltran, hijo del presidente mexicano Andrés Manuel López Obrador, actualmente mantiene una relación amorosa con el actor español Iván Sánchez.

En el 2019 formó parte del elenco de la serie «Bolívar: una lucha admirable», transmitida por Netflix y Caracol TV, en donde interpretó a María Teresa del Toro Alayza, la única esposa del prócer venezolano Simón Bolívar. Actuación que le valió el premio «Produ Awards 2019», como mejor actriz de reparto.

En el 2020, protagonizó su primera película, titulada El baile.

Filmografía

Cronología

Referencias

Enlaces externos
 Galería de fotos
 Missosology: Irene Esser
 Mis Universe Irene Sofía Esser Quintero Venezuela
 Miss Venezuela Official Website
 Miss Venezuela La Nueva Era MB

Guayaneses (Venezuela)
Ganadoras de Miss Venezuela
Delegadas de Miss Universo 2012
Alumnado de la Universidad de Los Andes (Venezuela)
Finalistas de Miss Universo

Irene Esser


Cet article dresse la liste des ministres italiens chargés du Mezzogiorno puis du Sud depuis la création du poste en .

Le premier titulaire, Giulio Pastore était depuis 1958 président du comité des ministres pour la Cassa del Mezzogiorno avec le titre de ministre.

Liste des ministres

Chronologie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des ministres italiens des Affaires régionales

Mezzogiorno

Liste des ministres italiens du Mezzogiorno


El Youth Milan FC es un club de fútbol barbadiense ubicado en Checker Hall en el norte de la parroquia de Santa Lucía.

Su patrocinador es el Arawak Cement, ellos juegan en la segunda División de Barbados.

Palmarés

 Primera División de Barbados 2:
 2006, 2011

 Barbados FA Cup 2:
 2002, 2009

Jugadores

Jugadores destacados

 Adrian Chase
 Jermaine Boyce
 Ricardo Cyrus
 Travis Hinds
 Kemar Chase

 Rommell Corbin
 Norman Forde
 Antonio Griffith
 Shawn Hackett
 Kenroy Skinner

Referencias

Enlaces externos

soccerway.com
globalsportsarchive.com

Equipos de fútbol de Barbados
Equipos de fútbol fundados en 1995

Youth Milan FC


දහසය වැනි ලුවී රජතුමා රටක් පාලනය කරන්න අපේක්ෂාවෙන් සිටියේ නැත. ඔහුගේ පියා 1765 දී මිය යෑම නිසාත් ඔහුගේ සීයා 1774 දී මිය යෑම නිසාත්, වයස 20 දී ඔහුට ප්‍රංශයේ ඔටුන්න හිමි වුණි.  ඔටුන්න පැළඳීමට සිද්ධ වීමත් සමඟ ප්‍රංශයේ පරම අධිරාජ්‍ය්‍යා බවට පත් වූ දහසය වැනි ලුවී රජතුමා රටේ වූ ආර්ථික අර්බූදය දැන සිටියේය. ප්‍රංශය විසින් විදේශයන් හි වදිනා සටන් ගැන දැන සිටියේය. එසේම ප්‍රංශ වැසියන් බඩු මිල ඉහළ යෑම නිසා අසතුටින් සිටි බවත් දැන සිටියේය. එවක පැතිර ගොස් තිබි බුද්ධිමය අදහස් වලට අවධානයක් යොමු කළ දහසය වැනි ලුවී රජතුමා වදහිංසා හා වහල්ක්‍රමය ආලෝපනයටත්, ප්‍රොතෙස්ත්‍රන්ත්‍ර සහ යුදෙව්වන්ට සහනදායක නීති ගෙන්නටත් යනාදියට වෑයමක් ගත්තේ ය. ඔහුගේ ප්‍රතිසංස්කරණ අදහස් වලට රදළ පංතියෙන් බාධක එල්ල විය.

යටත්විජිත බ්‍රිතාන්‍ය්‍යෙන් ගැලවෙන්නට නිදහස් අරගලයක යෙදි ඇමෙරිකානුවන්ට ඔහු සහයෝගය දෙන්නට ඉදිරිපත් විය. ප්‍රංශ නාවික හමුදාවන්ට බ්‍රිතාන්‍ය නාවික හමුදාවන් පරදවා මුහුදු සටන් වලින් ජය ලබන්නට නම් ඇමෙරිකාවට පක්ෂපාතී වීම අවශ්‍ය්‍ය බව හේ තීරණය කළේය. ඇමෙරිකාවේ නිදහස් අරගලයට හේ තම සේනාධිපතියන් හා නැව් පුරවා අවි ආයුධ ද එවන ලදි. ඇමෙරිකන් නිදහස් අරගලය ජය ගැනීමත් සමඟ බ්‍රිතාන්‍ය්‍යෙන් වෙන් වී ගිය ඇමෙරිකාව ඔටුන්නකට උරුමයක් නොමැති වූ පාලකයෙක් ලොව ප්‍රථම වරට පත්කර ගැනීම ප්‍රංශ විප්ලවයේ ද ආරම්භයට තුඩු දුන්නකි. දෙවැනි හේතුව වූයේ ඇමෙරිකන් නිදහස් අරගලයට උදව් උපකාර කිරීමෙන් තවත් හිස් වූ ප්‍රංශ ආණ්ඩුවේ භාණ්ඩාගාරයයි.

ප්‍රංශයේ වැසියන් පරම අධිරාජ්‍ය්‍ය අහෝසි කර ව්‍යවස්ථාදායක රාජාණ්ඩුවක් 1791 සැප්තැම්බරයේ දී පිහිටුවා ගත්හ. ව්‍යවස්ථාදායක රජෙක් හැටියට දහසය වැනි ලුවී රජතුමා තම ජනතාවගේ ප්‍රසාදය දිනා තිබිය ද, ඔහුට පාලනය නුහුරු වූයෙන් තීරණ ගැනීමේ දී පසුබට වීමත්, කරන්නට ගිය පිළිවෙත් වලට රදළයන් වෙතින් ඉඩ නොලැබීමත් නිසා ජනතා විරෝධයක් නැඟ ආවේය. බඩු මිල ඉහළ යද්දී සහ දුප්පත් ජනතාව වෙතින් අය කෙරෙන බදු බර වැඩි වෙද්දී ජනතාව තවත් කුපීත වූහ. ව්‍යවස්ථාදායී වූ ඔටුන්නක් වුවත් අනවශ්‍ය්‍ය යැයි කියන දේශපාලන කල්ලි පැරීසිය පුරා පැතිර ගියේය. ජනතාව ඔවුන්ට සවන් දීමට කැමැත්ත දැක්වූහ. ගිරොන්ඩින් හා ජැකෝබියන් නම් වූ ඒ දේශපාලන කල්ලි විසින් දහසය වැනි ලුවීගේ රැජින වූ මාරී ඇන්ටොනෙට් ගැන කටකතා පතුරවන්නට ද පටන් ගති. ජනතාවගේ අප්‍රසාදය තවත් තීව්ර විය. ජාතික සමුළුවක් විසින් දහසය වැනි ලුවී ජනතා විරෝධියෙක් දැයි විමසන නඩු විභාගයක් පැවැත්වුණි. ඔහුව අත් අඩංගුවට ගැනිණ. ඉන් මාසයකට පසුව ව්‍යවස්ථාදායක රාජාණ්ඩුව විසුරුවා හැර ජාතික සමුළුව විසින් ප්‍රංශය ජනරජයක් යැයි ප්‍රකාශ කරන ලදි. 1793 ජනවාරි 21 වැනිදා දහසය වැනි ලුවී රජුගේ හිස ගිලටිනයට යොමු කර ඔහුට මරණ දණ්ඩනය නියම විය. ප්‍රංශයේ මරණ දණ්ඩනය ලද එකම රජතුමා දහසය වැනි ලුවී වෙයි.

ළමා කාලය

උප්පත්තියේ දී ඔහුගේ නම ලුවී ඕගස්ට් විය. ඔහුගේ රදළ නම්බු නාමය වූයේ ඩ්‍යුක් ඩ බෙරි නමිනි. පහළොස් වැනි ලුවී නම් වූ ප්‍රංශ රජුගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයා වූ ලුවී ඔහුගේ පියායි. ඔහුගේ මව වූයේ සැක්සනි හි මාරී-ජෝසපී (ඇයගේ පියා සැක්සනියේ දෙවැනි ෆෙඩ්රික් ඕගස්ටස්, සක්සනියේ කුමරා හා පෝලන්තයේ රජු) කුමරියයි. දහසය වැනි ලුවීගේ පියා ප්‍රංශයේ රජකම නොලබා වයස 36 දී ක්ෂය රෝගයෙන් මිය ගියේ 1765 දෙසැම්බර් 20 වැනිදා ය. එවක දී ලුවීගේ වයස අවුරුදු එකොළහකි. ඔහුගේ මව ද පියාගේ අභාවයෙන් පසු 1767 මාර්තු 13 දින ඒ රෝගයට ම ගොදුරු වන්නීය. දහසය වැනි ලුවී සහ ඔහුගේ සහෝදර සහෝදරයින් හැදෙනු වැඩෙනුයේ මිත්තණිය සමඟ ය. මිත්තණිය ද ඊ ළඟ වසරේ දී මිය යන්නීය. දහසය වැනි ලුවී පවුලේ වැඩිමලා වූයේ නැත. සහෝදර සහෝදරියන් හත් දෙනෙකු අතරින් ඔහු ලුවීගේ තුන්වැනි පුතා විය. ඔහුගේ වැඩිමහල් සහෝදරයා, ඔටුන්නට හිමිකම් කියූ ලුවී, ඩ්‍යුක් ඩ බූගාන්‍ය, 1761 දී වයස නවයේ දී මිය ගියේය. පොතපතට ලැදියාවක් තිබුණත් දහසය වැනි ලුවීගේ හිත වැඩියෙන් ඇදී ගියේ දඩයමටයි.

දහසය වැනි ලුවී රජ


تشارلس غلوفر باركلا (Charles Glover Barkla) (مواليد 7 يونيو، 1877 - 23 أكتوبر، 1944) كان عالم فيزياء بريطاني. حصل على جائزة نوبل في الفيزياء عام 1917 عن أعماله في دراسة تبعثر الأشعة السينية.

مراجع

أشخاص من ويدنس
أكاديميو جامعة إدنبرة
أكاديميو كلية الملك بلندن
إنجليز حازوا على جائزة نوبل
بريطانيون حازوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو جامعة ليفربول
خريجو كلية الملك (كامبريدج)
خريجو كلية ترينيتي (كامبريج)
زملاء الجمعية الملكية
فيزيائيو القرن 20
فيزيائيون إنجليز
فيزيائيون بريطانيون في القرن 20
مسيحيون حازوا جائزة نوبل
مطيافيون
مواليد 1877
ميثوديون إنجليز
وفيات 1944
وفيات في إدنبرة

تشارلس غلوفر باركلا


Plaza Benjamín Vicuña Mackenna puede referirse a:
 La plaza Benjamín Vicuña Mackenna, ubicada en Santiago, Chile.
 La plaza Benjamín Vicuña Mackenna, ubicada en Coquimbo, Chile.
 La plaza Benjamín Vicuña Mackenna, ubicada en Buenos Aires, Argentina.

Plaza Benjamín Vicuña Mackenna


Anomochloa, monotipski rod trava svrstan u vlastiti tribus Anomochloeae, dio potporodice Anomochlooideae (predstavlja najstariju postojeću lozu trava). Jedina vrsta je A. marantoidea, hemikriptofit iz sjeveroistočnog Brazila.

Monotipska Anomochloa je izuzetno rijetka i ograničena na Atlantsku šumu južne države Bahia u Brazilu, gdje su do danas zabilježene samo dvije prirodne populacije. Poznavanje A. marantoidea smatra se ključnim za razumijevanje evolucijskih i diverzifikacijskih obrazaca kod Poaceae.

Izvori

Anomochlooideae
Flora Bahie

Anomochloa


Jolien D'Hoore (født 14. marts 1990) er en tidligere belgisk cykelrytter, som 29 gange er blevet national mester i banecykling og fire gange national mester i landevejscykling på alle niveauer.

Hun vandt det belgiske landevejsmesterskab i 2012. Ved OL 2012 i London blev hun nummer fem i kvindernes omnium med en fjerdeplads som bedste resultat i pointløbet.

D'Hoore underskrev kontrakt med  holdet for 2015-sæsonen, og hun vandt tretten løb i sit første år for holdet, der blev det mest vindende hold i 2015.

D'Hoore vandt i 2016 sin første guldmedalje i sin karriere i banecykling ved de europæiske mesterskaber, hvilket skete i parløb med sin partner, Lotte Kopecky.

Ved OL 2016 i Rio de Janeiro deltog hun igen i  omnium, og denne gang vandt hun bronze med samlet 199 point. Hendes bedste disciplin var her udskilningsløbet, hvor hun blev nummer to, kun slået af den senere guldvinder, briten Laura Trott. Trott opnåede i alt 230 point, mens Sarah Hammer fra USA blev nummer to med 206 point.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige cykelryttere fra Belgien
Cykelryttere ved sommer-OL 2012
Cykelryttere ved sommer-OL 2016
Deltagere for Belgien ved sommer-OL 2012
Deltagere for Belgien ved sommer-OL 2016
Medaljevindere ved sommer-OL 2016
Olympiske bronzemedaljevindere fra Belgien

Jolien D'Hoore


A mãe dos netos (La madre de los nietos en español) es un cortometraje del año 2008 dirigido por Isabel Noronha y Vivan Altman.

Producción
El cortometraje, de 7 minutos de duración, se realizó empleando una técnica que combinaba el documental con la animación. Se rodó en Monzambique en 2008. Fue producido por Ébano Multimedia y dirigido por la directora de cine mozambiqueña Isabel de Noronha y Vivan Altman.

Sinopsis
La madre de los nietos es una de las numerosas historias que hablan del sida en Mozambique, una enfermedad que desgarra el tejido familiar de modo inexorable llevándose a toda una generación, por lo que los abuelos deben ocuparse de los nietos. Esta película de animación con toques de documental cuenta la historia de la abuela Elisa, que cría a sus catorce nietos después de la muerte de su hijo único y de sus ocho mujeres.

Reconocimientos
En 2008, recibió el Premio KUXA-KANEMA a la mejor película mozambiqueña, otorgado por Fondo de Apoyo a la Cultura. En 2010 fue Mención especial del jurado en el Festival Terra di Tutti de Bolonia, Italia.

Referencias

Enlaces externos

 Artículo "Mãe dos netos.Uma narrativa de afeto e memória no cinema africano" que analiza los elementos orales, escritos y visuales que componen la narración del cortometraje.

Películas de 2008

A mãe dos netos


Johann Büchel ist der Name folgender Personen:

* Johann Büchel V. (1754–1842), deutscher Tuchmacher, Schöffe und Politiker
 Johann Büchel (Politiker) (1869–1930), liechtensteinischer Politiker (VP)
 Johann Baptist Büchel der Ältere (1824–1907), liechtensteinischer Geistlicher, Pädagoge und Politiker
 Johann Baptist Büchel (1853–1927), liechtensteinischer Geistlicher, Historiker und Politiker
 Johann Ulrich Büchel (1753–1792), Schweizer Baumeister, Zeichner und Radierer, siehe Ulrich Büchel

Johann Büchel


Francisco de Asís Tárrega Eixea (21 November 185215 December 1909) was a Spanish composer and classical guitarist of the late Romantic period. He is known for such pieces as Capricho Árabe and Recuerdos de la Alhambra.

Biography
Tárrega was born on 21 November 1852, in Villarreal, Province of Castellón, Spain. It is said that Francisco's father played flamenco and several other music styles on his guitar; when his father was away working as a watchman at the Convent of San Pascual, Francisco would take his father's guitar and attempt to make the beautiful sounds he had heard. Francisco's nickname as a child was "Quiquet".

As a child, he ran away from his nanny and fell into an irrigation channel and injured his eyes. Fearing that his son might lose his sight completely, his father moved the family to Castellón de la Plana to attend music classes because as a musician he would be able to earn a living, even if blind. Both his first music teachers, Eugeni Ruiz and Manuel González, were blind.

In 1862, concert guitarist Julián Arcas, on tour in Castellón, heard the young Tárrega play and advised Tárrega's father to allow Francisco to come to Barcelona to study with him. Tárrega's father agreed, but insisted that his son take piano lessons as well. The guitar was viewed as an instrument to accompany singers, while the piano was quite popular throughout Europe. However, Tárrega had to stop his lessons shortly after, when Arcas left for a concert tour abroad. Although Tárrega was only ten years old, he ran away and tried to start a musical career on his own by playing in coffee houses and restaurants in Barcelona. He was soon found and brought back to his father, who had to make great sacrifices to advance his son's musical education.

Three years later, in 1865, he ran away again, this time to Valencia where he joined a family of gypsies. His father looked for him and brought him back home once more, but he ran away a third time, again to Valencia. By his early teens, Tárrega was proficient on both the piano and the guitar. For a time, he played with other musicians at local engagements to earn money, but eventually he returned home to help his family.

Tárrega entered the Madrid Royal Conservatory in 1874, under the sponsorship of a wealthy merchant named Antonio Canesa. He had brought along with him a recently purchased guitar, made in Seville by Antonio de Torres. Its superior sonic qualities inspired him both in his playing and in his view of the instrument's compositional potential. At the conservatory, Tárrega studied composition under Emilio Arrieta who convinced him to focus on guitar and abandon the idea of a career with the piano.

By the end of the 1870s, Tárrega was teaching the guitar (Emilio Pujol, Miguel Llobet, and Daniel Fortea were pupils of his) and giving regular concerts. Tárrega received much acclaim for his playing and began traveling to other areas of Spain to perform. By this time he was composing his first works for guitar, which he played in addition to works of other composers.

During the winter of 1880, Tárrega replaced his friend Luis de Soria, in a concert in Novelda, Alicante, where, after the concert, an important man in town asked the artist to listen to his daughter, María José Rizo, who was learning to play guitar. Soon they were engaged.

In 1881, Tárrega played in the Opera Theatre in Lyon and then the Paris Odeon, in the bicentenary of the death of Pedro Calderón de la Barca. He also played in London, but he liked neither the language nor the weather. There is a story about his visit to England. After a concert, some people saw that the musician was in low spirits. "What is the matter, maestro?" they asked him. "Do you miss home? Your family, perhaps?" They advised him to capture that moment of sadness in his music. Thus he conceived the theme of one of his most memorable works, Lágrima (teardrop). After playing in London he returned to Novelda for his wedding. At Christmas 1882, Tárrega married María José Rizo.

To enlarge his guitar repertory and to make use of his considerable knowledge of keyboard music, he soon began transcribing piano works of Beethoven, Chopin, Mendelssohn and others. Tárrega and his wife moved to Madrid, gaining their living by teaching privately and playing concerts, but after the death of an infant daughter during the winter, Maria Josefa de los Angeles Tárrega Rizo, they settled permanently in Barcelona in 1885. Among his friends in Barcelona were Isaac Albéniz, Enrique Granados, Joaquín Turina and Pau Casals.

Francisco Tárrega and María José (María Josefa) Rizo had three more children: Paquito (Francisco), Maria Rosatia (María Rosalia) (best known as Marieta) and Concepción. On a concert tour in Valencia shortly afterward, Tárrega met the wealthy Concepción Gómez de Jacoby, who became a valuable patron to him. She allowed him and his family use of part of her house outside Barcelona. Later she took him to Granada, which later inspired the guitarist to write Recuerdos de la Alhambra, which he first dedicated to Concepción in 1899 with the title "A Granada." He later dedicated a revised published version of this piece to Alfred Cottin, the French guitarist he had met in Paris while participating in a concert on a visit accompanied and almost certainly sponsored by Gómez de Jacoby.

From the later 1880s up to 1903, Tárrega continued composing and traveling, but limited his concerts to Spain. In 1900, Tárrega visited Algiers, where he was said to have heard a repetitive rhythm played on an Arabian drum and the following morning composed Danza Mora based on that rhythm. In about 1902, he cut his fingernails and created a sound that would become typical of those guitarists later associated with his school. The following year he went on tour to Italy, performing in Rome, Naples, and Milan.

In January 1906, he was afflicted with paralysis on his right side, and though he would eventually return to performing, he never completely recovered. He finished his last work, Oremus, on 2 December 1909. He died in Barcelona thirteen days later, on 15 December, at the age of 57.

Musical style

Tárrega composed music in the romantic style of 19th-century European masters. His conservatory training and familiarity with contemporary classical genres and techniques are apparent in his compositions and transcriptions; these are more sophisticated than those of Spanish guitarist-composers of the previous generation and his contemporaries, e.g., Magín Alegre, Tomás Damas, Julián Arcas, José Viñas, and José Ferrer.

A virtuoso on his instrument, he was known as the "Sarasate of the guitar," although Tárrega preferred small intimate performances over the concert stage.

Tárrega is considered to have laid the foundations for 20th-century classical guitar and for increasing interest in the guitar as a recital instrument.

Compositions

Although only 19 original compositions were published in his lifetime, Francisco Tárrega composed approximately 80 original pieces and 120 transcriptions – mostly for his own use and that of his students. The exact number has yet to be determined. Most of his later published works were edited by others, and often altered. His favored genres were character pieces (several with Spanish, 'Moorish' and "Arabic" allusions) including preludes, etudes, caprices, serenatas, exotic dances, mazurkas, waltzes, and 'ancient dances' also favored by his contemporaries Isaac Albéniz and Enrique Granados (e.g., gavota, minuetto, and pavana).

He transcribed many works from the piano (he was a capable keyboard player), violin and especially the operatic repertory.
As with several of his Spanish contemporaries, such as his friend Isaac Albéniz, he had an interest in combining the prevailing romantic style in classical music with Spanish folk elements, and transcribed several of Albéniz's piano pieces. The contemporary guitarist and composer Angelo Gilardino has written that Tárrega's 9 Preludios are "... the deepest musical thought of Tárrega in the most concentrated form."

He is also the composer of Gran Vals, an excerpt of which was used in the Nokia tune, the default ringtone of Nokia phones. It appears on these phones in a variety of different styles and instrumentations; for example, phones from 2002 to 2007 include piano-based renditions, while phones released during 2008 to 2010 feature a folk-inspired guitar rendition.

In 2015, the Italian violist Marco Misciagna published his arrangements for solo viola of the Tango, Capricho árabe and Recuerdos de la Alhambra.

Guitars
The guitars used by Tárrega include:

 Enrique Garcia, n°74 (1906) - This instrument was gifted by Tárrega to his friend Alfred Cottin, to whom he dedicated the composition Recuerdos de la Alhambra. It then became the official guitar of 'Les Amis de la Guitare', a circle of Parisian guitarists, where it was played by Django Reinhardt, among others. In 2019 Kyuhee Park recorded a video of Recuerdos de la Alhambra on this guitar. (See External Link)
Torres, FE 17 (1869) – This is the guitar that was given to 17 year old Francisco Tárrega by Torres personally after hearing him play.
Torres, SE 49 (1883)
Torres, SE 114 (1888); in the collection of Sheldon Urlik

Notes

References
Diccionario biográfico–bibliográfico—histórico: crítico de guitarras (instrumentos afines), guitarristas (profesores–compositores–concertistas–lahudistas–amateurs), guitarreros (luthiers). Danzas y cantos—terminología by Domingo Prat  (Buenos Aires: Romero y Fernández [1934]
Tárrega. Ensayo biográfico by Emilio Pujol (Lisboa: Talleres Gráficos de Ramos, Afonso & Moita, L.D.A., 1960/ Valencia: Artes Gráficas Soler. S.A., 1978).
Francisco Tárrega Biografía Oficial by Adrián Rius Espinós, published by Ayuntamiento de Vila-Real,
Concepción Gómez de Jacoby: Tárrega's Enigmatic Patron and Recuerdos de la Alhambra by David J. Buch (http://michaelorenz.blogspot.com/2020/11/concepcion-gomez-de-jacoby-tarregas.html)
Francisco Tárrega – Selección de Obras by Adrián Rius Espinós (includes CD with historical recordings by Josefina Robledo; example: "Capricho árabe", published by Excmo. Ayuntamiento de Vila-Real and Instituto Valenciano de la Música
Francisco Tárrega, Werden und Wirkung by Wolf Moser, published by Edition Saint-Georges. .
Francisco Tárrega, Complete Guitar Works by Michel Beauchamp, edited by Productions d'Oz.
Francisco Tárrega y la guitarra en Espana entre 1830 y 1960 by Wolf Moser, published by Piles Editorial de Música S.A.
Francisco Tárrega, Collected Guitar Works, reprints of early editions, by Rafael Andia, Chanterelle 1001 and 1002.

External links

Free Scores and biography
Complete work and biography (with MIDI music files, that are not at all reflective of Tárrega's performance style, but instead of sheetmusic)
Tárrega / Walter Leckie Manuscripts, www.theguitarmuseum.com
Francisco Tárrega and Música by Carmen Copovi Llop
Photos from Francisco Tárrega's room in the Vila-real City Museum
Monument in Vila-Real
 by Salvador Carracedo Benet
"Kyuhee Park | Recuerdos de la Alhambra (F. Tárrega)"

1852 births
1909 deaths
19th-century classical composers
19th-century guitarists
19th-century Spanish composers
19th-century Spanish male musicians
20th-century classical composers
20th-century guitarists
20th-century Spanish composers
20th-century Spanish male musicians
Blind classical musicians
Composers for the classical guitar
Composers from the Valencian Community
People from Villarreal
Spanish classical composers
Spanish classical guitarists
Spanish male classical composers
Spanish male guitarists
Spanish Romantic composers

Francisco Tárrega


Pseudophilautus asankai, නැතහොත් පොදුවේ අසංකගේ පඳුරු මැඩියා (ඉංග්‍රීසි: Asanka's shrub frog) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ Rhacophoridae කුලයට අයත් මැඬි විශේෂයකි.

මොවුන් ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික වේ.

උපනිවර්තන හෝ නිවර්තන තෙත් කඳුකර වනාන්තර සහ අතිශයින් හායනයට පත් පැරණි වනාන්තර වාසස්ථාන කරගත් මොවුන්ගේ පැවැත්ම වාසස්ථාන අහිමි වීම හේතුවෙන් තර්ජනයට ලක්ව ඇත.

ආශ්‍රේයයන්

 Manamendra-Arachchi, K. & Pethiyagoda, R. 2004.  Philautus asankai.   2006 IUCN Red List of Threatened Species.   Downloaded on 23 July 2007.

asankai
ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික සත්ත්ව ප්‍රජාව
ශ්‍රී ලංකාවේ මැඬියෝ
2004දී විස්තර කළ උභයජීවීන්

Pseudophilautus asankai