Bia Santos (Rio de Janeiro, 1996),  é uma empresária brasileira e empreendedora social jovem. É fundadora e CEO da Barkus Educacional, empresa que promove educação financeira para populações menos favorecidas, com foco em pessoas do género feminino, comunidade negra  e LGBTQIA+.  Conselheira da cidade do Rio de Janeiro na frente de Equidade e Inclusão, foi reconhecida pela Forbes na lista Under 30 na área de Ciência e Educação.

Percurso
Bia Santos graduou-se em Administração pela Universidade Federal do Rio de Janeiro (UFRJ) e Universidade do Porto (UPorto) e pós-graduou-se em História e Cultura Africana e Afro-brasileira pelo Instituto Pretos Novos.

O envolvimento de Bia Santos com as finanças começou cedo, ainda na escola. Durante o ensino médio, desenvolveu um projeto de iniciação científica que exigiu uma pesquisa sobre o comportamento do consumidor jovem.

Em 2016, cofundou a Barkus Educacional, empresa que promove educação financeira para populações menos favorecidas,  com foco em pessoas do género feminino, comunidade negra  e LGBTQIA+.

Reconhecimento e prêmios

 Em 2021 foi vencedora do Prêmio Mulheres que Transformam, na categoria Inovação em Finanças, promovido pela XP
 Uma das 25 histórias inspiradoras do livro "Somos Empreendedoras" do Itaú Mulher Empreendedora
 Em 2020 foi reconhecida como Forbes Under 30
 Em 2020, a Barkus, da qual Bia Santos é CEO, foi a vencedora da Menos30 Fest, festival de inovação e empreendedorismo da Globo.

Referências

Ligações Externas

 TEDx UFF | Bia Santos: Conexões valem mais que curtidas (2018)

 Site Oficial da Barkus

Finanças pessoais
Empreendedorismo social
Empresários do estado do Rio de Janeiro

Naturais da cidade do Rio de Janeiro

Bia Santos


Die Toronto Ravinas waren eine kanadische Eishockeymannschaft aus Toronto, Ontario. Der Verein spielte in der Saison 1927/28 in der Canadian Professional Hockey League.

Geschichte
Das Franchise wurde 1927 als Mitglied der Canadian Professional Hockey League gegründet. In der Saison 1927/28 belegte die Mannschaft den fünften von acht Plätzen der Canpro. Anschließend wurde die Mannschaft, die das Farmteam der Toronto Maple Leafs aus der National Hockey League war, aufgelöst.

Weblinks
 The Internet Hockey Database – Statistik/Spielerliste Toronto Ravinas

Fußnoten

Eishockeyverein (Canadian Professional Hockey League)
Ravinas
Gegründet 1927
Aufgelöst 1928
Ehemaliger Sportverein (Kanada)

Toronto Ravinas


Intergovermentalisme er en integrationsteori i EU, der mener, at lande naturligt handler ud fra egne interesser. Integrationen i EU vil i samme ombæring kun ske i det tempo, hvor medlemslandene selv ønsker det.

Referencer

Litteratur
Jensen, Ole Hedegaard (2012): Grundbog i dansk og international politik, Systime

Politiske teorier

Intergovermentalisme


The Alinda asteroids are a dynamical group of asteroids with a semi-major axis of about 2.5 AU and an orbital eccentricity approximately between 0.4 and 0.65. The namesake is 887 Alinda, discovered by Max Wolf in 1918.

These objects are held in this region by the 3:1 orbital resonance with Jupiter (2.502 AU), which results in their being close to a 1:4 resonance with Earth (2.520 AU). An object in this resonance has its orbital eccentricity steadily increased by gravitational interactions with Jupiter until it eventually has a close encounter with an inner planet that breaks the resonance.

Some Alindas have perihelia very close to Earth's orbit, resulting in a series of close encounters at almost exactly four-year intervals, due to the 1:4 near resonance.

One consequence of this is that if an Alinda asteroid happens to be in an unfavorable position for viewing at the time of its close approach to Earth (for instance, at a small elongation from the Sun), then this situation can persist for decades.  Indeed, as of 2010, the Alinda asteroid 1915 Quetzálcoatl had been observed only once since 1985.

Another consequence is that some of these asteroids make repeated relatively close approaches to Earth, making them good subjects for study by Earth-based radar. Examples are 4179 Toutatis and 6489 Golevka, as well as 2019 MO, which impacted Earth in June 2019.

Dynamic age
The 3:1 resonance with Jupiter causes a repeating growth in the eccentricity of the asteroid's orbit. Dynamically young members have an eccentricity ranging from about 0.30 to 0.34 staying mostly in the asteroid belt ranging 1.7–3.4 AU from the Sun. Older members such as 8709 Kadlu have an eccentricities between 0.465 and 0.475 and cross the orbit of Mars. (8709 Kadlu makes approaches close enough to Jupiter, Mars, and Earth to be gravitationally nudged.) The oldest members with eccentricities between 0.57 and 0.75 cross the orbit of Earth. 3360 Syrinx is the most eccentric of the Alinda group with an eccentricity of 0.7 and the orbit has a dynamically short life expectancy.

List of members

See also

 Amor asteroid
 Apollo asteroid
 Aten asteroid

References

Asteroid groups and families

Alinda asteroid


554 (DLIV) Jülyen takviminde ilk günü perşembe olan yıl.

Olaylar
 Onoguris Kuşatması gerçekleşti.

Doğumlar
 1 Ocak - İmparatoriçe Suiko, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 33. hükümdarı (ö. 628)

Ölümler
 Mihr-Mihroe, Fars general

554


An Masdevallia schroederiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harry James Veitch. An Masdevallia schroederiana in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Masdevallia

Masdevallia schroederiana


La saison 2021-2022 du Championnat de Gambie de football est la cinquante-quatrième édition de la GFA League First Division, le championnat national de première division en Gambie. Les seize équipes engagées sont regroupées au sein d'une poule unique où elles affrontent deux fois leurs adversaires, à domicile et à l'extérieur. En fin de saison, les deux derniers du classement sont relégués et remplacés par les deux meilleurs clubs de deuxième division.

Déroulement de la saison
Après les deux dernières saisons perturbées à cause de la pandémie de Covid-19, il y a quatre promotion cette saison ce qui porte le nombre de participants à 16 équipes. A l'issue de la saison le Hawks FC termine à la première place et remporte son troisième titre de champion.

Participants

Compétition

Classement
Le classement est établi sur le barème de points suivant : victoire à 3 points, match nul à 1, défaite à 0.

|width=50%|

|}
 La fédération n'inscrit aucun club en Coupe de la confédération 2022-2023.

Bilan de la saison

Voir aussi

Références

Articles connexes
 Championnat de Gambie de football

Lien externe
  Résultats complets sur le site RSSSF

2021-2022
Gambie M1
2021 en Gambie
2022 en Gambie

Championnat de Gambie de football 2021-2022


Naomi A. Klein (rođena 8. svibnja 1970.) kanadska je autorica, društvena aktivistica i filmska producentica poznata po svojim političkim analizama, podršci ekofeminizmu, sindikaliziranom radu, lijevoj politici i kritici korporativnog globalizma,  fašizma, ekofašizma i kapitalizma. Od 2021. predavačica je na kolegiju klimatske pravde na Sveučilištu u Britanskoj Kolumbiji i kodirektorica Centra za klimatsku pravdu.

Međunarodnu je pažnju stekla 1999. godine knjigom No Logo. Dokumentarni film o okupaciji argentinskih tvornica The Take iz 2004. godine dodatno je skrenuo pažnju na njezin rad, a knjigom Doktrina šoka iz 2007. godine u kojoj je pružila kritičku analizu povjesti neoliberalne ekonomije konsolidirala je njezino mjesto značajnog aktivista na međunarodnoj razini. Knjiga je adaptirana i u šestominutni film Alfonsa i Jonása Cuaróna, kao i u dugometražni dokumentarac Michaela Winterbottoma. Knjiga To mijenja sve: kapitalizam i klima (2014.) bila je bestseller New York Times-a u kategoriji publicistike, a osvojila je i nagradu Hilary Weston Writers' Trust Prize.

2016. godine osvojila je Sydneysku nagradu za mir za svoj aktivizam povezan sa klimatskom pravdom. Klein se regularno pojavljuje na međunarodnim i nacionalnim listama najutjecajnijih suvremenih mislioca uključujući Thought Leaders listu 2014. godine, listu svjetskih mislioca magazina Prospect kao i Macleanovoj Power List iste godine.

Izvori

Kanadski aktivisti
Kanadski znanstvenici
Montréal

Naomi Klein


Protein biyosentezi, hücrenin protein sentezlenmesi için gereken bir biyokimyasal süreçtir. Bu terim bazen sadece protein translasyonu anlamında kullanılsa da transkripsiyon ile başlayıp translasyonla biten çok aşamalı bir süreçtir. Prokaryotlarda ve ökaryotlarda ribozom yapısı ve yardımcı proteinler bakımından farklılık göstermesine karşın, temel mekanizma korunmuştur.

Protein biyosentezi için aminoasil-tRNA'ların hazırlanmasında ya da sentez süresince ATP ve GTP hidrolizi ile yüksek miktarda enerji harcanır. Ayrıca, hücreler ürettikleri enerjinin büyük kısmını protein sentezinde görev alan yapıları oluşturmakta kullanırlar.

Bu sürecin genel hata oranı 10−4 civarındadır (her 10000 amino asitten bir hatalı yerleştirilir). Bazı antibiyotikler protein sentezine müdahale ederek etki gösterirler.

Genetik bilgi akışında sıra protein sentezine geldiğinde mesajcı RNA (mRNA)'dan başka taşıyıcı RNA (tRNA) da devreye girerek ribozomlarda protein sentezi gerçekleşir. mRNA da yer alan kodonların taşıdığı genetik mesaj ribozomlarda adım adım deşifre edilerek uygun amino asitler tRNA vasıtasıyla ribozomun büyük alt birimine getirilir. Hücre sitoplazmasında 20 çeşit aminoasil-tRNA ların ribozomda bağlanabilecekleri çeşitli bölgeler bulunur ve amino asitlerini bırakan tRNA'lar ribozomlardan ayrılırken polipeptid zinciri de sentezlenmiş olurlar. tRNA'lar üzerinde yer alan nükleotitlere antikodon adı verilir. Örneğin, UUU şeklinde olan bir mRNA zincirine uyan tRNA antikodonunun nükleotid sırası AAA şeklindedir. UUU şeklinde bir kodon da fenilalanin adlı aminoasitin şifresidir.
Ancak tRNA'da karşılığı olmayan kodonlarda mevcuttur.Bunlar stop kodonları UAA UGA UAG kodonlarının karşılığı olan AUU ACU AUC kodonlarıdır ve bu 3 kodon mevcut degildir.

tRNA Yapısı ve Fonksiyonu

Taşıyıcı RNA (tRNA), translasyon sırasında büyüyen polipeptid zincirine özel amino asitlerin eklenmesini sağlayan küçük bir RNA zinciridir (74-93 nükleotid). Yapısında amino asit bağlanması için bir bölgesi ve mRNA üzerindeki kodon alanına başlanmasını sağlayan antikodon alanı vardır. Her tRNA molekülü sadece bir amino aside bağlanabilir fakat genetik kodun dejenere olması (yani genetik kodun aynı amino asidi belirten birden çok kodon içermesi) yüzünden farklı antikodonları oluşturan birçok tRNA tipi aynı amino asidi taşıyabilir.

Taşıyıcı RNA, mRNA'daki kodon dizisini tanımaya aracılık eden, kodonun uygun amino aside translasyonuna izin veren ve Francis Crick tarafından hipotezi kurulan "adaptör" molekülüdür. Yaklaşık 80 nükleotid uzunluğunda tek zincirli bir yapıdadır. Farklı tRNA bölgeleri, hidrojen bağlarıyla birbirlerine bağlanmış haldedirler. tRNA'nın 3' ucu CCA nükleotid dizisine sahiptir ve burası amino asitlerin bağlandığı bölgedir. Antikodonlar 3'->5' yönünde, mRNA'da kodonlar 5'->3' yönünde okunur. Örneğin, antikodon baz sırası 3'-AAG-5' ise, mRNA'daki kodon 5'-UUC-3' biçimindedir. mRNA'daki her bir amino asit kodonuna özgü bir tRNA olsaydı, 61 çeşit tRNA olması gerekirdi. Oysa tRNA çeşidi yaklaşık 45'tir. Bunun sebebinin, aynı antikodon bölgesine sahip olarak hazırlan tRNA'ların, verilen amino asitlere uyumlu olarak birden çok kodonu tanıma yeteneğinde olduğu gösterilmiştir. Kodonların 3. pozisyonundaki baz ile onun antikodonundaki eşi olan 1. baz arasında standart olmayan bir baz eşleşmesi veya "oynaklık" özelliği nedeniyle bir tRNA çok sayıda kodonu tanıyabilir. Bu konuda en değişken tRNA, oynak pozisyonunda inosin (I) bulunduran tRNA'lardır. İnosin, 2. karbon atomunda amino grubu taşımayan bir guanin analoğudur. tRNA antikodonunun oynak pozisyonundaki inosin ile adenin, sitozin veya urasil ile eşleşebilir. Örneğin, tRNA antikodonu CCI olan bir tRNA, GGU, GGC ve GGA şeklindeki mRNA kodonlarına uyup, glisin amino asidini büyümekte olan protein zincirine katabilir.

Aminoaçil-tRNA Sentetaz

Kodon-Antikodon eşleşmesinden önce tRNA'nın doğru amino asidi taşıması gerekmektedir. Her bir amino asidi tRNA'ya bağlayan 20 çeşit aminoaçil-tRNA sentetaz enzimi vardır. Bu enzimin aktif yüzeylerinden birine önce amino asidin bağlanması gerekir. ATP, AMP'ye dönüşerek amino aside bağlanır ve aktive edilmiş amino asit kendine özgün enzime bağlanır. Daha sonra bu enzime ve amino aside özgü tRNA enzime bağlanır ve amino asitle tRNA arasında bir bağ oluşur. Bu sırada AMP de açığa çıkar. tRNA ile birleşen amino asit, enzimden serbest bırakılarak sitoplazmaya geçer.

Ribozomlar

Ribozom protein sentezinin yapıldığı, mRNA ile tRNA'lar arasındaki bağlantının kurulduğu organeldir. Büyük ve küçük alt birim olmak üzere iki kısımdan oluşur, bunlar protein sentezi sirasında birleşirler. Ribozom, protein ve ribozomal RNA'lardan (rRNA) meydana gelmiştir. Ökaryotlarda alt birimler çekirdekçikte sentezlenir. Her bir ribozomda üç bağlanma bölgesi vardır. Polipeptide eklenmek için bekleyen aminoasil-tRNA, A yüzeyinde beklerken, sentezlenen polipeptid P yüzeyinde durur. Yükünü boşaltan tRNA ise ribozomdan çıkmak için E yüzeyine geçer. Bu işlemlerin olabilmesi için mRNA kodonları ile tRNA antikodonları arasındaki eşleşmelerin uygun olarak gerçekleşmesi gerekir. Prokaryot ve ökaryot ribozomları arasında benzerliklerle birlikte bazı farklılıklar da vardır. Bakterilere karşı kullanılan antibiyotiklerin bazıları spesifik olarak prokaryot ribozomlarına etki ederek protein sentezini, ve dolayısıyla bakterinin büyümesini durdururlar.

Polipeptid yapımı
Protein yapımı (Translasyon) üç aşamaya ayrılabilir: başlama, uzama ve sonlanma. Translasyon için mRNA, tRNA ve ribozomların yanı sıra bazı protein faktörleri de gereklidir. Enerji ise guanozin trifosfat'tan (GTP) sağlanır.

Protein sentezinin başlaması

DNA'yı kaynak olarak kullanan RNA polimeraz enzimi tarafından üretilen mRNA molekülü, IF proteinlerinin yardımıyla önce ribozomun küçük altbirimine bağlanır. Daha sonra mRNA 5' ucundan okunmaya başlar. AUG kodonu protein sentezini başlatıcı kodondur. Bu kodona Met-tRNAi (bakterilerde fMet-tRNAf) molekülü bağlanır. Daha sonra ribozomun büyük alt birimi ile küçük alt birimi birleşir ve protein sentezi ilerler. Gerekli olan enerji GTP'den sağlanır. Başlatıcı kodona uyan tRNA, ribozomun P bölgesine yerleşerek A bölgesine kodona uygun yeni bir aminoasil-tRNA gelmesi beklenir.

Uzama

Ribozomun A yüzeyine uygun antikodona sahip tRNA gelir ve hidrojen bağlarıyla kodona bağlanır. Bu sırada 2 molekül GTP harcanır. İkinci basamakta P yüzeyde bulunan polipeptid, A yüzeyine gelen amino asit ile birleşecek biçimde ortama aktarılır. Ribozom, mRNA üzerinde 3' yönüne doğru hareket ederek A yüzeyinde bulunan tRNA ile birlikte polipeptidi P yüzeyine aktarır. P yüzeyinde bulunan tRNA ise E yüzeyine geçerek ribozomdan uzaklaştırılır. Enerji GTP'den sağlanır. Ribozom, mRNA üzerinde 5'->3' yönünde hareket eder. Okuma ise kodon seviyesinde gerçekleşir.

Sonlanma

Uzama, mRNA üzerinde durma kodonlarına kadar devam eder. A yüzeyine serbest bırakıcı faktörler geldiğinde okuma sonlanır. Bu faktörlerin A yüzeyine gelebilmesi için mRNA'daki kodonun UAG, UAA veya UGA şeklinde olması gerekir. Hidroliz enzimleri yardımıyla P yüzeyinde bulunan polipeptit serbestbırakılır. Böylece protein sentezi sonlanmış olur.

Transkripsiyon

Transkripsiyon için DNA çift sarmalının sadece bir iplikçiği gereklidir. Bu ipliğe "kalıp iplikçik" denir. Transkripsiyonun başlangıç noktasını tayin eden RNA polimeraz enzimi DNA üzerinde belirli bir bölgeye bağlanır. Bu bağlanma bölgesine promotor denir. RNA polimeraz promotora bağlandığında, DNA iplikçikleri açılmaya başlar.

İkinci aşama uzamadır (elongation). RNA polimeraz, kodlamayan kalıp iplikçik üzerinde dolaşırken bir ribonükleotid polimeri sentezler. RNA polimeraz kodlayıcı iplikçiği kullanmaz çünkü herhangi bir ipliğin kopyası, kopyalanan ipliğin tümleyici (komplemanter) baz dizisini üretir.

Polimeraz sonlanma (termination) aşamasına geldiğinde, RNA polimeraz, DNA ve yeni sentezienmiş RNA birbirlerinden ayrılırlar. Prokaryotlardaki süreçten farklı olarak ökaryotlarda yeni sentezlenen mRNA'nın sitoplazma ve endoplazmik retikulum dahil birçok hücre bölgesine ulaşması için değişikliğe uğraması gerekmektedir. Yıkılmasını önlemek için mRNA'ya 5' başlığı eklenir. Kalıp olmak ve daha sonra işlenmesini sağlamak için 3' ucuna bir poli-A kuyruğu eklenir. Ökaryotlardaki hayati önem taşıyan uçbirleştirme olayı bu aşamada gerçekleşmektedir.

Poliribozomlar

Aynı zaman diliminde birçok ribozomun tek bir mRNA'yı okuması, aynı proteinden birçok örneğin yapılmasını sağlar. Bir ribozom mRNA üzerinde ilerlerken, diğer ribozom da mRNA'nın 5' ucuna eklenip ilerlemeye devam eder. Böyle ribozom zincirleri poliribozomları oluştururlar. Prokaryotik ve ökaryotik hücrelerde bulunabilirler. Böylece kısa zamanda aynı proteinden çok sayıda sentezlenmiş olur. Proteinler sentezlendikten sonra işlevlerine göre değişik işlemlerden geçerek ait oldukları yerlere giderler.

Hücrede ribozomların bir kısmı sitoplazmada serbest halde bulunup sentezledikleri proteini sitoplazmaya verirken, bazı ribozomlar zar sistemlerine (endoplazmik retikulum, Golgi aygıtı, lizozom) bağlı halde bulunurlar. Ribozomların hepsinde protein sentezi sitoplazmada serbest haldeyken başlar. Sentez ilerlerken endoplazmik retikuluma (ER)'ye bağlanma gerçekleşir. Büyüyen polipeptid de sinyal peptid kısmı da (20 amino asit) sentezlenince sitoplazmada bulunan Sinyal Tanıma Tanecikleri (Signal Recognition Particle, SRP) ile birleşir. Protein sentezi ilerler ve polipeptid ER'ye bağlı kanallardan organelin boşluğuna bırakılır. Böylece sinyal, peptidler yardımıyla hedef proteinler istenen organele iletilmiş olur.

Prokaryotik Ve Ökaryotik Hücrelerin Protein Sentezi Farkları

Aralarında birçok benzerlik olmasına rağmen prokaryotik ve ökaryotik hücrelerin protein sentezleri arasında bazı farklılıklar da vardır. Prokaryotik ve ökaryotik polimerazlar birbirlerinden farklı olduğu gibi, ribozomlar arasında da farklar vardır. Prokaryotlarda çekirdek zarının olmaması, transkripsiyon ve translasyonun aynı anda olmasını sağlar. Ökaryotlarda organellerin gelişmiş olması hedef proteinleri meydana getiren sinyallerin gelişmesine yol açmıştır. Bu sistemler prokaryotlarda bulunmaz.
Ayrıca transkripsiyonun prokaryot canlılarda stoplazmada gerçekleşmesi, ökaryot canlılarda çekirdekte gerçekleşmesi de bir başka farklılıktır. Çünkü DNA ökaryotlarda çekirdekte, prokaryotlarda ise stoplazmada dağınık halde bulunur.

Nokta mutasyonu

DNA baz diziliminde nükleotidlerde oluşan değişiklikler nokta mutasyonlarını oluşturur. Üreme hücrelerinde oluşan nokta mutasyonları döllere aktarılır. Örneğin, orak hücre anemisinde hemoglobinin bir polipeptid zincirini sentezleyen geninde bir nokta mutasyonu oluşmuştur. Bu anormal bir proteinin üretilmesine neden olur. DNA'da bir timin yerine adenin girmesi, mRNA'da adenin yerine urasilin gelmesine ve bu da translasyonda valin adlı amino asitin yanlışlıkla proteinin yapısına girmesine yol açar, bu da hemoglobinin şeklini bozarak hastalığa neden olur.

Çeşitli mutasyon tipleri vardır. DNA'ya baz ilavesi (insersiyon) ya da çıkarılması (delesyon), en zararlı iki mutasyon tipidir. Kodonların kayma sonucu yanlış okunmasına çerçeve kayması mutasyonu (frameshift mutation) denir. Baz çifti eklenmesinde, eğer üçüncü bazda bir değişme meydana gelirse çoğunlukla bir değişme olmaz. Örneğin, GGC yerine GGU olursa gene glisin amino asiti polipeptide eklenmiş olur. Diğer değişmeler ise farklı biçimlerde sonuçlanabilir. Baz eklenmesi ya da çıkması ise değişik amino asitlerin eklenmesini sağladığı gibi, durma kodlarının okunmasına da sebep olabilir. Ultraviyole ışınları, X ışınları gibi iyonize edici radyasyon, kozmik ışınlar, radyoaktif materyallerin emisyonları gibi yüksek enerjili radyasyon, mutasyonlara neden olur. İyonize edici radyasyon, basit tek baz değişimlerine sebep olabilir. Bazı mutajenik kimyasallar, etkilerini doğrudan bir bazı başka bir baza değiştirerek yaparlar. Örneğin, nitroz asidi sitozindeki amino grubunu deamine ederek urasil oluşturur.

Ökaryotlarda transkripsiyon ve translasyon

Bir polipeptidin sentezinden sorumlu olan nükleotidlerden oluşmuş DNA parçası (veya parçaları) o polipeptidin genini oluşturur. Ökaryotlardaki genler, içlerinde kodlamayan intron bölgeleri bulundurabilir. Ayrıca bir gene bitişik olarak, polipeptid sentezini idare ve kontrol eden promotor ve düzenleyici bölgeleri vardır. Bu bölgeler okunmaz, sadece gen sentezini denetler. Başka genler, rRNA ve diğer RNA çeşitlerinin de sentezinden sorumludur. Yani gen, bir polipeptid ya da RNA sentezinden sorumlu bölge olarak tanımlanabilir.

Protein biyosentezi


قصر هو مقر إقامة كبير، وخاصة ما يتعلق بالمقرات الملكية والرئاسية، أو الأعيان رفيعي المستوى، كالأساقفة، كما يطلق قصر على المباني الفخمة والمزخرفة.

القائمة

تحتوي مصر على عدد كبير من القصور، يعود تاريخها إلى وقت الفراعنة مرورًا بالرومانيين والبلاطمة والفاطميين والمماليك وحتى المملكة المصرية الحديثة.

الفرعونية
 القرن الـ16 ق.م . قصر لملك غير معروف، البلاص
 القرن الـ14 ق.م. قصر أمنحتب الثالث في ملقطة في الأقصر.
 1346 ق.م. قصور العمارنة للفرعون إخناتون، في المنيا
 القرن الـ14 ق.م. قصر أمنحتب الثالث في أفاريس (بر-رمسيس)، في الصحراء الشرقية.
 القرن الـ13 ق.م. قصر الفرعون مرنبتاح في منف، مصر.
 القرن الـ13 ق.م. قصر رمسيس الثاني، معبد الرامسيوم، الأقصر
 القرن الـ13 ق.م. قصر رمسيس الثاني، الفيوم
 1175 ق.م. معبد رمسيس الثالث، مدينة هابو، مصر
 القرن السادس ق.م. قصر وح إب رع (أبريس) في منف، مصر .

البطلمية
 حوالي القرن الثاني ق.م. القصر البطلمي فيما يعرف الآن بحي السلسلة في الإسكندرية
 خمسينيات ما قبل الميلاد: قصر السيزاريوم الذي بنته كليوباترا السابعة غلى شرف يوليوس قيصر أو ماركوس أنطونيوس في الإسكندرية
 خمسينيات ما قبل الميلاد: قصر جزيرة أنتيرودس، الذي شيد بعيدا عن البر الرئيسي للإسكندرية في الميناء الشرقي (غرق لاحقا في البحر)

الرومانية
 100 م. القصر الروماني في منطقة الحايز في الواحات البحرية، الصحراء الغربية.

العربية
 870 م.: قصر أحمد بن طولون في منطقة القطائع بالقاهرة القديمة.
 القرن 12: القصور الفاطمية (شرقا&غربا) بالقاهرة القديمة.
 القرن 12: قصر الأيوبيين.
 القرن 13: قصر السلطان الصالح في جزيرة الروضة في النيل بالقاهرة.
 القرن 13: القصر الأبلق الذي بناه الناصر محمد بن قولون في القاهرة القديمة
 1293: قصر أمير خيري بك في شارع الباب الوزير، حى التبانة، القاهرة القديمة
 القرن 14: قصر منجك اليوسفي السلحدار، القاهرة، مصر
 1330: قصر الأمير قوصون (قوصون يشبك من مهدي) في القاهرة، مصر
 1334: قصر الأمير بشتاك
 1352: قصر الأمير طاز في القاهرة، مصر
 1366: قصر الأمير طشتمر (حمص أخضر) في القاهرة، مصر
 القرن 15: القصر الغوري
 1496: قصر الأمير ماماي (بيت القاضي)
 القرن 16: قصر بيت الرزاز أو قصر الأشرف قايتباي. الدرب الأحمر.
 1634: منزل جمال الدين الدهبي، الغورية
 القرن 18: القصر العيني (أصبح لاحقًا مستشفى جامعة القاهرة)
 1731: بيت الهراوي
 1779: قصر المسافر خانة (قصر الشوق)، في الجمالية، القاهرة القديمة. محل ميلاد الخديوي إسماعيل. دمر عن طريق حريق في 1998
 تسعينيات القرن الـ18: قصر محمد بك الألفي (أين عاش نابليون خلال حملته على مصر)
 1794: بيت السناري (متحف حاليا)

مصر الحديثة
 القرن الـ19: قصر بولاق للخديوي إسماعيل في الجيزة
 القرن الـ19: مينا هاوس الذي بناه الخديوي إسماعيل في الجيزة بالقرب من الأهرامات.
 القرن الـ19: قصر النزهة، قصر القطاوي (صاحب مصنع مصري يهودي) في شبرا
 القرن الـ19: قصر الإنشا (مقر وزارة الدفاع حاليا) .
 القرن الـ19: قصر كمال الدين (المقر السابق لوزارة الخارجية)
 القرن الـ19: قصر الزعفران (مبنى إدارة جامعة عين شمس حاليا)
 القرن الـ19: قصر مدحت يكن باشا، جاردن سيتي، القاهرة (تم هدمه)
 القرن الـ19: قصر محمود سامي البارودي في الجيزة (تم هدمه)
 القرن الـ19: قصر العالي
 القرن الـ19: قصر المنيرة الذي أصبح المركز الأثري الفرنسي.
 القرن الـ19: قصر الأميرة عفت حسن الذي اشترته لاحقا الأميرة شويكار إبراهيم قبل أن يصبح المقر الرئيسي لمجلس الوزراء.
 القرن الـ19: قصر الوالدة باشا (تم هدمه).
 1807: قصر محمد على في شبرا (كلية زراعة عين شمس)
 1827: قصور الحريم في قلعة القاهرة (أصبحت المتحف العسكري الآن)
 خمسينيات القرن الـ19: قصر الإسماعيلية. تم إلغاؤه. كان في منطقة مجمع التحرير الحكومي.
 ستينيات القرن الـ19: قصر خيري باشا الذي كان وزيرا للتعليم (أصبح مقر الجامعة الأمريكية في القاهرة في عشرينيات القرن العشرين)
 1814: قصر الجوهرة في قلعة القاهرة
 1854: قصر النيل (تم هدمه لكن المنطقة في وسط القاهرة لا زالت تحمل نفس الاسم)
 1863: قصر الجزيرة (فندق خاص حاليًا)
 1863: قصر عابدين - المقر الملكي السابق، القاهرة
 1870 : قصر إسماعيل المفتش كان يمتلكه إسماعيل باشا المفتش شقيق الخديوي إسماعيل في الرضاعة.
 1888: قصر الخديوي توفيق بمنطقة حلوان - االقاهرة
 1897: قصر الكونت جبريل حبيب السكاكيني باشا في القاهرة القديمة
 1898: قصر أنيسة ويصا، الفيوم.
 1899: قصر الأمير محمد علي توفيق (متحف قصر المنيل حاليا)
 1899: قصر الأمير سعيد حليم باشا في وسط القاهرة.
 أواخر القرن الـ19: قصر القبة، حدائق القبة
 القرن الـ20: قصر فؤاد سراج الدين باشا، جاردن سيتي.
 القرن الـ20: قصر الدوبارة (مدرسة حكومية الآن)
 القرن الـ20: قصر الطاهرة، حي الزيتون
 1901: قصر سعد زغلول باشا (متحف بيت الأمة)
 1909:قصر السلطانة ملك بحي مصر الجديدة- القاهرة
 1911: قصر البارون إمبان
 1910: قصر الإتحادية، هليوبوليس، القاهرة
 1915: قصر محمد محمود خليل (أصبح متحف الآن)
 عشرينيات القرن العشرين: قصر الأمير عمرو إبراهيم، الزمالك (متحف الخزف الإسلامي حاليًا)
 1924: كرمة ابن هانئ (متحف أحمد شوقي).
 تاريخ غير معروف (قبل 1939): قصر الأمير يوسف كمال في حي عين شمس، مركز بحوث الصحراء حاليًا.
 قصر المنتزه، الإسكندرية
 قصر رأس التين، الإسكندرية

أخرى
 قصر قارون هو في الواقع معبد بطلمي. الفيوم.
 قصر حتشبسوت هو في الواقع معبد الدير البحري لحتشبسوت

روابط خارجية
 egy.com - List of palaces on the Nile
 Palaces of Pashas

مصادر

قصور مصر
قوائم قصور حسب البلد
قوائم مبان ومنشآت في مصر
قوائم مواقع جذب سياحي في مصر

قائمة قصور مصر الأثرية


Blastania, biljni rod  iz porodice tikvovki (Cucurbitaceae) raširen po tropskoj i južnoj Africi, Madagaskaru, Arapskom poluotoku i Indijskom potkontinentu.

Postoje tri priznate vrste.

Vrste
 Blastania cerasiformis (Stocks) A.Meeuse
 Blastania garcinii (Burm.f.) Cogn.
 Blastania lucorum (Keraudren) H.Schaef.

Sinonimi
 Ctenolepis Hook.f.
 Ctenopsis Naudin
 Zombitsia Keraudren

Izvori

Tikvovke

Blastania


Ernst Friedrich Wilhelm Klinkerfues (Hofgeismar,  – Göttingen, ) foi um astrônomo e meteorologista alemão. Descobriu seis cometas e publicou relatórios meteorológicos de precisão variada com base em suas medições meteorológicas.

Formação
Klinkerfues nasceu em Hofgeismar, filho do médico do exército Johann Reinhard Klinkerfues e sua mulher Sabine (nascida Dedolph). Após a morte prematura de seus pais, foi criado por parentes e, após frequentar o ensino médio qualificou-se como agrimensor em Kassel. Nesta posição, posteriormente trabalhou na nova ferrovia Frankfurt am Main - Kassel.

De 1847 a 1851 Klinkerfues estudou matemática e astronomia na Universidade de Marburgo. Foi então assistente de Carl Friedrich Gauss no Observatório de Göttingen, onde completou seu doutorado com uma tese sobre cálculos de órbita de estrelas duplas (Uber eine neue Methode die Bahnen der Doppelsterne zu berechnen). Após a morte de Gauss em 1855, o matemático Wilhelm Eduard Weber substituiu-o como diretor, mas Klinkerfues seria temporariamente responsável pelo observatório a partir de 1861.

Carreira
Klinkerfues descobriu 6 cometas e, em 1860, liderou uma expedição à Espanha para observar um eclipse solar. Foi finalmente nomeado "diretor de astronomia prática" em Göttingen em 1868. No entanto, o papel da seção de Klinkerfues do observatório era exclusivamente para lidar com o trabalho prático, o trabalho teórico sendo colocado nas mãos de Ernst Christian Julius Schering. Klinkerfues foi, como seu antecessor, autorizado a viver na ala leste do observatório, mas a divisão da organização do observatório entre as duas equipes seria uma fonte de conflito constante.

Em seu livro de 1871, Theoretische Astronomie, Klinkerfues descreveu como as órbitas dos corpos celestes no sistema solar podiam ser calculadas. No mesmo período, compilou um catálogo de cerca de  estrelas observadas.

Klinkerfues também tinha um interesse permanente em meteorologia, desenvolvendo um higrômetro, patenteado em 1877, que mais tarde foi fabricado em Göttingen por Wilhelm Lambrecht. Suas previsões meteorológicas, publicadas em jornais, revelaram-se muitas vezes incorretas, o que levou a parodiarem cruelmente seu sobrenome como "Flunkerkies". Sem se deixar abater por essa crítica, publicou um livro sobre o uso do higrômetro em 1875, e desenvolveu um detonador para uso na iluminação pública a gás de Göttingen. Também continuou a supervisionar alunos de doutorado, um dos quais foi Hermann Kobold.

Klinkerfues foi atormentado por dívidas durante grande parte de sua vida, exacerbadas por empreendimentos comerciais imprudentes. Ele tentou perseverar em seu trabalho astronômico, no decurso do qual, como seu obituário nos Monthly Notices of the Royal Astronomical Society observou, publicou muitos artigos que eram "singularmente legíveis e muitas vezes continham as ideias mais originais e sugestivas. Ocasionalmente, na verdade, eles eram completamente de um caráter curiosamente humorístico, introduzindo, por exemplo, as alegadas descobertas maravilhosas de um Professor Monkhouse imaginário". No entanto, ele continuou a ter problemas com o avanço profissional:
"Seria inútil e quase impossível tentar descrever como o astrônomo cordial e genial astrônomo falhou em assumir a posição entre seus colegas a que seus indubitavelmente grandes talentos naturais o intitulavam. Seu extremo descuido nos últimos anos em sua aparência externa foi certamente muito contra ele, mas o zelo incansável com que ele deu todo um curso de aulas, se necessário, mesmo para um único aluno, deveria ter falado a seu favor, como em certa medida sem dúvida o fez."

Em 1881 publicou Tobias Mayer's grössere Mondkarte nebst Detailzeichnungen, um grande mapa da Lua e um conjunto de desenhos de Tobias Mayer que acumulou poeira na biblioteca do observatório por 130 anos.

Morte
Os conflitos em curso no observatório, o declínio da saúde, problemas financeiros e outras decepções o levaram a se matar com um tiro em 28 de janeiro de 1884. Seus colegas de universidade tiveram que pagar pelo funeral.

Honrarias
O asteroide 112328 Klinkerfues é nomeado em sua homenagem, assim como 6 cometas não periódicos.

Obras
Theoretische Astronomie, 1871, 1899,
Theorie des Bifilar-Hygrometers, 1875
Prinzipien der Spektralanalyse, 1879

Fontes
Siegmund Günther: Klinkerfues, Wilhelm. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Bd. 51, Duncker & Humblot, Leipzig 1906, p. 231–233.
H. Michling: Im Schatten des Titanen – das tragische Leben des Astronomen Klinkerfues. Teile I bis IV. Göttinger Monatsblätter, März–Juni 1975

Ligações externas
AN 108 (1884) 65/66
MNRAS 45 (1885) 203
Obs 7 (1884) 117
Portrait of Ernst Friedrich Wilhelm Klinkerfuss from the Lick Observatory Records Digital Archive, UC Santa Cruz Library's Digital Collections

Membros da Academia de Ciências de Göttingen
Membros da Leopoldina (século XIX)
Descobridores de cometas
Astrónomos da Alemanha do século XIX

Wilhelm Klinkerfues


TRD (Tren Regional Diésel) era un servicio ferroviario de Media Distancia convencional que Renfe Operadora realizaba en España.

De gama media y baja capacidad, todos los servicios de este tipo eran realizados con trenes de la serie 594.

Servicio
Los trenes de la serie 594 disponen de una serie de mejoras con respecto a los trenes regionales anteriores que hicieron que las líneas operadas por este tipo de trenes fueran denominadas con el nuevo servicio TRD para poder distinguirlas de las líneas regionales con menores prestaciones. Los trenes posteriores también tienen prestaciones diferentes, por lo que la denominación TRD quedó restringida a los servicios realizados con esta serie.

Los servicios TRD disponían de una velocidad máxima de 160 km/h y servicio adaptado a personas de movilidad reducida, mayor confort que en series anteriores y se detenían sólo en las principales estaciones de la línea. Su tarifa era intermedia entre los servicios de Media Distancia y disponían de clase única. Anteriormente circularon por líneas de alta velocidad mediante cambio de ancho.

Recorridos
Actualmente, Renfe Operadora no denomina oficialmente ninguno de sus servicios como TRD. Siendo el último que se recuerda el que discurría entre Madrid-Chamartín y Soria.

Antiguas rutas
Los servicios TRD realizaron numerosas rutas que posteriormente fueron sustituidas por servicios R-598, MD e Intercity realizados con trenes más modernos. Estos recorridos eran:

 Sevilla-Málaga
 Sevilla-Granada-Almería
 La Coruña-Monforte de Lemos

 Salamanca-Madrid
 La Coruña-Vigo
 La Coruña-Ferrol

 Madrid-Mérida
 Valladolid-Puebla de Sanabria
 Calatayud-Zaragoza-Huesca

 Valencia-Teruel-Zaragoza-Jaca

Cieza-Murcia-Cartagena

Véase también
 Renfe Media Distancia
 Serie 594 de Renfe

Referencias

Renfe Media Distancia

TRD (Renfe)


Pokolj u Jallianwalah Baghu, također poznat kao pokolj u Amritsaru bio je pokolj koji se dogodio u Amritsaru 1919. godine. Ime je dobio po Jallianwala Baghu, hramu u sjevernom indijskom gradu Amritsaru, pokrajina Punjab. Dana 13. travnja 1919. vojnici britansko-indijske vojske počeli su pucati na nenaoružanu gomilu muškaraca, žena i djece. Odgovorna osoba bio je brigadni general Reginald Dyer, vojni zapovjednik Amritsara.

Pucnjava je trajala desetak minuta. Prema službenim izvorima vlasti Britanske Indije ubijeno je 379 ljudi. Prema drugim izvorima, bilo je više od 1000 smrtnih slučajeva, s više od 2000 teško ozlijeđenih. Civilni kirurg dr. Smith rekao je da je bilo 1500 žrtava.

Pozadina
Prvi svjetski rat je započeo velikom potporom i prijateljskim odnosom prema Ujedinjenom Kraljevstvu od strane čelnika Indije. To Britanci nisu očekivali, jer su mislili da bi moglo doći do pobune. Indija je puno pomogla britanskim ratnim naporima dajući ljude i resurse. Oko 1,3 milijuna indijskih vojnika i radnika služilo je u Europi, Africi i Bliskom istoku, dok su i indijska vlada i prinčevi slali velike zalihe hrane, novca i streljiva.

Međutim, Bengal i Punjab su bila područja u kojima ljudi još uvijek nisu simpatizirali Britance. Teroristički napadi u Bengalu bili su povezani s nemirima u Punjabu. Osim toga, od početka rata prekomorsko indijansko stanovništvo (uglavnom iz Kanade, Njemačke i Sjedinjenih Država) pokušalo je pokrenuti pobunu u Indiji sličnu pobuni iz 1857. godine. Uz Irsku republikansku, njemačku i tursku pomoć, napravljena je velika zavjera nazvana Hindu-njemačka zavjera.  Ova je urota također pokušala natjerati Afganistan da ne podržava Britansku Indiju.Nakon Prvog svjetskog rata, veliki broj mrtvih i ranjenih, inflacija, veliki porezi i drugi problemi uvelike su utjecali na narod Indije. Indijski vojnici krijumčarili oružje u Indiju kako bi se riješili britanske vladavine. Različite skupine udružile su se kako bi zahtijevale neovisnost od Britanije. Godine 1916. Indijski nacionalni kongres i Muslimanska liga potpisali su Lucknow pakt, pristajući izgraditi granicu koja dijeli Punjab (Indiju) i Pakistan.

Jačanje građanskih nemira diljem Indije, posebno među mlinarima u Bombayu, dovelo je do formiranja Rowlattova odbora 1919. Rowlattov odbor dobio je ime po Sydneyu Rowlattu, engleskom sucu. Posao odbora bio je da poveže njemačke i boljševičke veze s militantnim pokretom u Indiji, posebno u Punjabu i Bengalu.

Odbor je zatražio produženje Zakona o obrani Indije iz 1915. Taj je čin dao potkraljevoj vladi veliku moć, koja je uključivala ušutkavanje tiska, uključujući pritvaranje političkih aktivista bez suđenja, uhićenje bez naloga bilo koje osobe osumnjičene za izdaju. Ovaj čin izazvao je veliki bijes u Indiji.

 Situacija prije pokolja
Na događaje koji su uslijedili nakon Rowlattova zakona 1919. godine utjecali su i događaji povezani s Ghadarskom zavjerom. U to su se vrijeme trupe britanske–indijske vojske vraćale s bojišta Europe i Mezopotamije dok je vladala gospodarska kriza u Indiji. Bilo je mnogo pokušaja pobune 1915., a suđenje zavjerenicima u Lahoreu još uvijek je bilo u pozornosti javnosti. Vijesti o mladim Muhadžirima koji su se borili u ime Turskog kalifata i kasnije za Crvenu armiju tijekom Ruskog građanskog rata također su počele stizati do Indije. Ruska revolucija također je počela utjecati na Indiju. U to se vrijeme Mahatma Gandhi, do tada relativno nepoznat u Indiji političkoj sceni, počeo pojavljivati kao vođa narodnih masa.

Gandhijev poziv na prosvjed protiv Rowlattovog zakona dobio je očekivani odgovor - počeli su bijesni nemiri i prosvjedi. Situacija, posebno u Punjabu, vrlo brzo je postala loša. Svi željeznički, telegrafski i komunikacijski sustavi bili su u prekidu. Ogromno mnoštvo od 20.000 ljudi marširalo je Lahoreom.

U Amritsaru se više od 5000 ljudi okupilo u Jallianwala Baghu. Michael O'Dwyer je vjerovao da je to bio dio pokušaja pobune protiv Britanaca. James Houssemayne Du Boulay je navodno pripisao izravnu vezu između straha od ustanka Ghadarita usred sve napetije situacije u Punjabu i britanskog odgovora koji je završio pokoljem.

Dana 10. travnja 1919. održan je prosvjed u rezidenciji zamjenika povjerenika Amritsara, grada u Punjabu, velikoj pokrajini u sjeverozapadnom dijelu tadašnje nepodijeljene Indije. Prosvjedi su održani kako bi se zahtijevalo oslobađanje dvojice popularnih vođa Indijskog pokreta za neovisnost, Satya Pala i Saifuddin Kitchlewa, koji su ranije bili uhićeni zbog svojih prosvjeda. Na gomilu su pucale britanske trupe, a pucnjava je potakla razjareni narod na još više nasilja. Kasnije tog dana napadnuto je i zapaljeno nekoliko banaka i drugih vladinih zgrada, uključujući gradsku vijećnicu i željezničku postaju. Nasilje se nastavilo povećavati i rezultiralo je smrću najmanje 5 Europljana, uključujući vladine službenike i civile.

 Pokolj

Sljedeća dva dana grad Amritsar bio je miran, no nasilje se nastavilo u drugim dijelovima Punjaba. Željezničke linije su prekinute, telegrafske postaje uništene, vladine zgrade spaljene, a tri Europljana su ubijena. Do 13. travnja, britanska vlada odlučila je staviti većinu Punjaba pod vojno stanje. Zakonodavstvo je postavilo ograničenja na brojne građanske slobode, uključujući slobodu okupljanja, zabranjujući okupljanja više od četiri osobe.

Unatoč odluci Dyerove administracije da se zabrane sva okupljanja, tisuće ljudi okupilo se u vrtu Jallianwala Bagh u blizini Zlatnog hrama u Amritsaru. Datum je bio na dan Baisakhi festivala koji je također bio Nova godina za Sikhe. Više od dvjesto godina ovaj je festival privlačio tisuće ljudi iz cijele Indije. Ljudi bi danima putovali kako bi stigli u Amritsar.

Sat vremena nakon što je okupljanje započlo prema rasporedu u 17:30, pukovnik Dyer je stigao u Bagh sa skupinom od 50 vojnika, uključujući 25 Gurkha iz 1. bojne 9. Gurkha streljačkog puka, Paštua i Baludžija i 59. Sindh streljačkog puka. Svih pedeset je bilo naoružano [britanskim 303 Lee–Enfield puškama s zatvaračem. Dyer je možda posebno odabrao trupe iz tih etničkih skupina zbog njihove dokazane lojalnosti Britancima. Također je dovezao dva oklopna automobila naoružana mitraljezima; međutim, vozila nisu mogla ući u kompleks kroz uske ulaze. Jallianwala Bagh je sa svih strana bio okružen kućama i zgradama i imao je samo pet uskih ulaza, od kojih je većina bila stalno zaključana. Glavni ulaz je bio relativno širok, ali je bio jako čuvan vojnicima uz podršku oklopnih vozila kako bi spriječili da itko izađe.

Dyer je naredio vojnicima da pucaju u najgušće skupine ljudi. Ne mogavši pobjeći, ljudi su se pokušali popeti na zidove parka. Mnogi su skočili u bunar unutar imanja kako bi pobjegli od metaka. Ploča na spomeniku govori da je iz bunara izvučeno 120 tijela.

U pucnjavi su stotine ljudi ubijene, a tisuće su ranjene. Pucnjava je trajala desetak minuta, odnosno dok sve zalihe metaka nisu bile potrošene. U telegramu poslanom Dyeru, britanskom podguverneru Punjaba, Sir Michael O'Dwyer je napisao: "Vaš postupak je ispravan. Zamjenik guvernera odobrava."''
O'Dwyer je tražio da se vojno stanje proglasi u Amritsaru i drugim područjima. To je nakon masakra dopustio Potkralj, lord Chelmsford.

Posljedice
Dyerov potez su britanske vlasti isprva odobravale, ali u srpnju 1920. Donji dom ga je prisilno umirovio.

Ovaj događaj je snažno odjeknuo među narodima Indije i natjerao je mnoge umjerene Indijce da napuste svoju prijašnju lojalnost Britancima i postanu nacionalisti nepovjerljivi prema britanskoj vladavini.

Izvori

Povijest Indije
Ujedinjeno Kraljevstvo između dva svjetska rata
Britanski kolonijalizam u Aziji

Pokolj u Amritsaru


Fernando Salvador Carreras (Logroño, 1896 - Caracas, 1972) fue un arquitecto español. Miembro de la denominada Generación del 25 fue un activo defensor del movimiento de casas baratas, residiendo en la Colonia Parque-Residencia (diseñada por Luis Blanco Soler). Durante la Segunda República ejerce como diplomático. Tras la Guerra Civil se exilió en Venezuela (junto con su hermano Amós Salvador Carreras) donde continuó ejerciendo su profesión contratado por el Ministerio de Fomento. En el año 1938 fue nombrado Encargado de Negocios de la República Española en Caracas.

Referencias

Arquitectos de España del siglo XX
Generación del 25

Fernando Salvador Carreras


An Aloe rugosquamosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni J.-b.Castillon och J.-p.Castillon. An Aloe rugosquamosa in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

de:Aloe compressa#var. rugosquamosa

Aloe rugosquamosa


"2. općinska nogometna liga Koprivnica" za sezonu 1986./87. je bila liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva SFRJ.
Sudjelovalo je 8 klubova, a prvak je bio "Tehničar" iz Cvetkovca.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 1. općinska liga Koprivnica 1986./87.
 Međuopćinska liga Koprivnica 1986./87.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 21, god. XLII, objavljrno 29. svibnja 1987., str. 11, preuzeto 8. srpnja 2019.

1986-87 2 OL Koprivnica
Koprivnica-2

2. općinska nogometna liga Koprivnica 1986./87.


Orlando Prado (Lima, 16 de febrero de 1972) es un exfutbolista peruano, jugaba como defensor.

Trayectoria
Surgido de las divisiones inferiores del Sporting Cristal, debutó en 1990. Con Cristal logró 4 campeonatos: (1991, 1994, 1995 y 1996).

Después del tricampeonato obtenido, fue transferido al Deportivo Pesquero, club donde se retiró en 1998.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Nacidos en Lima
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 1990
Futbolistas del Club Deportivo Pesquero
Futbolistas de Perú en la Copa América 1997

Orlando Prado


Die römisch-katholische Kirche und ehemalige Pfarrkirche St. Josef ist ein Kirchengebäude am Glockenweg 4 in Kierspe im Märkischen Kreis in Nordrhein-Westfalen.

Lage
1957/1958 wurden mit Hilfe der Muttergemeinde Meinerzhagen, der Amtsverwaltung Kierspe und des Entgegenkommens von Dr. med. Hans Wernscheid die Tausch- und Kaufverträge zum Erwerb des 5000 Quadratmeter großen Kirchbaugrundstückes Thingslindestraße (später umgewidmet in Glockenweg) abgeschlossen. Ursprünglich war ein Grundstück an der Heerstraße vorgesehen, das sich jedoch als zu klein erwies.

Noch während des Zweiten Weltkrieges stand auf dem Grundstück Thingslindestraße ein Zwangsarbeiterlager, das Lager Ebenstück. Für 16 Kiersper Firmen arbeiteten die hier rund 500 lebenden Menschen, von denen 16 während ihres Aufenthaltes starben und auf dem Zwangsarbeiterfriedhof beerdigt sind.

Zu sehen ist dieses beachtenswerte Bauwerk bei einer Fahrt über die Hauptstraße der Stadt, der Friedrich-Ebert-Straße, nur kaum. Leider ist es inzwischen verdeckt durch ein gesichtsloses Einkaufszentrum.

Geschichte und Architektur

Der Baukomplex steht über einem rechteckigen Grundriss, in der Disposition eines Atriumhauses. Das Gebäude wurde von 1959 bis 1961 nach Plänen des Architekten und Bildhauers Gottfried Böhm errichtet.

In direkter Nachbarschaft zur Kirche mit ihrem "geistlichen" Atrium sahen ursprüngliche Pläne vor, ein Gemeindehaus mit einem weiteren – einem "weltlichen" – Atrium zu errichten. Das heute dort stehende Gemeindehaus ist jedoch ein anderer Entwurf, der mit den ursprünglichen Plänen nichts gemeinsam hat.

Seit dem 11. Mai 2004 steht die Kirche unter laufender Nummer 59 der Denkmalliste für Bodendenkmäler der Stadt Kierspe (Stand: 23. April 2013) unter Denkmalschutz. Das umlaufende, ursprünglich aus Beton gegossene Traufband, wurde 2002 ummantelt. Die Mauern sind aus verputztem Backstein hochgezogen. Aus dem Komplex treten der Chor und der aufragende Turm heraus. Sie sind durch ornamentale Fensterbänder aus Tuff akzentuiert. Ein Zugang befindet sich in der westlichen Außenmauer. In der Nische darüber steht eine Tuff-Figur des Hl. Joseph mit dem Jesuskind. Das Atrium mit einem Brunnen wird von der Sakristei und dem Pfarrhaus flankiert. Der Eingang zum flachgedeckten, niedrigen Kirchensaal erfolgt durch den runden Turm. Der überhöhte Chor mit 3/8 Schluss ist mit einem sechsseitigen Zeltdach als Altarhaus eingestellt. Als Chorschranken dienen gusseiserne Säulen. Die nach Entwürfen von Robert Rexhausen gefertigten Farbfenster sind im Westen raumhoch und wirken nach außen durch eine Goldbeschichtung kostbar. In den südlichen Fenstern sind die Passion und das Weltgericht dargestellt, das nördliche Fenster zeigt das apokalyptische Lamm.

Die Gesamtkonzeption von Ausstattung und Bau wírkt eindrucksvoll wie ein Spiel positiver und negativer Grundformen und glatter Flächen mit den stark gegliederten Fensterwänden.

Die Formensprache der Kirche stammt aus dem Orient. Der Architekt Gottfried Böhm hatte als Vorlage das Buch der geheimen Offenbarung genommen und nach seinem Text die Kirche gestaltet. So ist der Innenraum viereckig und stellt die vier Himmelsrichtungen und die irdischen Räume dar, während die himmlischen Räume acht- oder zwölfeckig sind. Bilder waren von Anfang an in dieser Kirche nicht vorgesehen. Das Kreuz über dem Altar gab es nicht, als die Kirche gebaut wurde. Auch stand der Altar damals noch etwas weiter vorne und den sakralen Raum trennte eine Schranke mit Kommunionbank vom restlichen Gebäude. Der Tabernakel, der früher im Altarraum stand, steht jetzt im Raum rechts neben dem Altar und hat eine Haus- oder Zeltform und wiederholt die Gestaltung des Altarraumes. Dort wo er jetzt steht, war früher ein Josefs-Altar gedacht.

771.000 Deutsche Mark kostete der Neubau der Kirche St. Josef 1961, doch schon 1977/1978 stand für die Kirche die erste große Renovierung an. Die Glockenstube musste renoviert werden und mit einer innen liegenden Holzverkleidung wetterfest gemacht. Ein neues Dach wurde ebenfalls fällig, da es durch es durchregnete. Umweltverschmutzungen und Witterungseinflüsse machten die Schäden an der Pfarrkirche unübersehbar. Im Frühjahr 1994 wies der Beton des Kirchturmes Risse auf. Am 25. Mai 1994 wurde ein Gerüst aufgestellt und die Arbeiten in Angriff genommen. Die Armierungseisen waren offen und über ihnen war der Beton abgeplatzt. Die beschädigten Stellen wurden gänzlich offengelegt, die Eisen heraus gestemmt und mit Sandstrahl gesäubert und neu einbetoniert. Während der Arbeiten stellte sich heraus, dass der Turm innen morsch war und die Tuff-Steine auf dem Dach beschädigt. Sie wurden in ihren ursprünglichen Zustand versetzt. Die Steine waren beim Bau versiegelt worden, so dass in der Substanz Schäden entstehen konnten. 1994 wurden sie schariert, das heißt, bis auf die Grundsubstanz abgestemmt. Das war eine reine Knochenarbeit, da alles von Hand gemacht werden musste. 200.000 Deutsche Mark hatte die Renovierung 1994 gekostet.

2012/13 stehen wieder Renovierungsarbeiten an, bisher sind sie auf rund 460.000 Euro veranschlagt worden. Als erstes wird die Fassade im Innenhof instand gesetzt werden, da sich in ihr waagerechte Risse gebildet haben. Bei der Gelegenheit wird der Dachrand, die sogenannte Attika, erneuert. Sie besteht jetzt aus asbesthaltigen Zementplatten. Der neue Putz wird dem Ursprungsputz näher kommen als der alte Putz. Der jetzige Kratzputz ist sehr grob, der Erstputz war viel feiner. Ist die Fassade der Kirche erst einmal wieder in Ordnung gebracht, wird die Bleiverglasung im Chorraum instand gesetzt. Sie wird außen eine Schutzverglasung erhalten, zudem noch einen abgrenzenden Zaun, der die Fenster ebenfalls schützen soll. Das Maßwerk im Chorraum selbst weist hingegen nur minimale Schäden auf, die in diesem Zusammenhang ebenfalls beseitigt werden. Eine Rampe für Rollstuhlfahrer am Haupteingang, eine Überarbeitung der Pflasterbelege im Innenhof sowie die Beseitigung der Wassereintritte in die Dachflächen der Pfarrhauswohnung und der Sakristei stehen auch noch auf dem Arbeitsplan der Handwerker. Bis zum Sommer 2013 dürften die Arbeiten erledigt sein.

Ausstattung
Ein großer Teil der Ausstattung sind Arbeiten von Gottfried Böhm.

Bleiglasfenster

Turmfenster
Die Fenster im Kirchturm wurden vom Maler Robert Rexhausen entworfen und in der Kölner Werkstatt für Glasmalerei Dr. Reuter gemalt. Sie sind je 3,50 mal 7 Meter groß. Das Fenster auf der Epistelseite zeigt das kommende Gericht und das auf der Evangelienseite die Anbetung des Lammes. Beide Fenster wurden von Robert Rexhausen in Anlehnung an den Text der Apokalypse des Apostels Johannes entworfen.

Gerichtsfenster
Das Gerichtsfenster enthält eine Mandorla, die von den Flügeln der himmlischen Geister umgeben wird. Auf dem leeren Gerichtsthron sind zu sehen eine Königskrone als Zeichen Seiner allumfassenden Herrschaft, das Schwert als Zeichen jenes Urteils, das aus Seinem Munde fahren wird, um alle Völker zu richten. Neben dem Thron schweben viele Sterne, denn das Weltall ist ihm untertan. Vor dem Thron liegt das Gerichtsbuch als Hinweis auf seine Göttliche Allwissenheit, der keine Verteidigung widerstehen kann. Noch ist der Thron leer, denn das Gericht hat noch nicht begonnen. Der leere Thron mahnt: "Seid bereit, denn ihr wisset weder den Tag noch die Stunde!" (Mt. 25,13). Unter der Mandorla sind in einer waagerechten Reihe fünf Wabenfenster mit Gerichtsattributen angeordnet: Die Oranten (Betenden) Maria und der Johannes der Täufer schauen zum Thron auf und legen Fürbitte für die Menschen ein. Im Mittelfeld ist die Gerichtswaage zu sehen, auf der die Seele, dargestellt durch das christliche Symbol des Fisches, gewogen und durch das Gegengewicht des Kreuzes gerettet wird. Die beiden restlichen Feldern enthalten die Passionswerkzeuge Jesu, die Dornenkrone, die Lanze, der Rock und die fünf Wunden. Diese Werkzeuge werden sich im Gericht als Werkzeuge der Macht und des Sieges erweisen, aber auch als die Zeichen der Rettung und Auserwählung all derer, die ihnen nicht widersprochen haben (Lk. 2,34).

Anbetungsfenster
Auch im Anbetungsfenster ist eine Mandorla mit dem Lamm Gottes, das wieder von den Flügeln der himmlischen Geister umgeben wird. Es ist das Lamm Gottes mit den sieben Hörnern, Symbol der Machtfülle, übersät mit Augen, dem Symbol der Allwissenheit. Es steht auf dem Buch mit den sieben Siegeln, welches nur vom Lamm geöffnet werden kann (Offb. 5,1-7). Unter der Mandorla sind wieder fünf Wabenfelder mit ergänzenden Attributen angeordnet. Im Mittelfeld der steht der Opferaltar, auf dem die Flamm der Anbetung brennt. Aus einem Räuchergefäß steigt Weihrauch empor, das sind die Gebete der Heiligen (Offb. 8,3f.). Die beiden äußeren Waben zeigen Musikinstrumente, wie sie in der Apokalypse als Attribute der himmlischen Liturgie genannt werden. Die beiden Felder seitlich der Mittelwabe enthalten sieben Leuchter. Jeder von ihnen stellt eine von den sieben Gemeinden Kleinasiens dar, an welche die sieben Sendschreiben der Apokalypse gerichtet sind. Einer von ihnen wankt und droht sein Licht zu verlieren. So sind alle christlichen Gemeinden der ganzen Welt in den brennenden Leuchtern vor dem himmlischen Altar symbolisch vertreten. Dies bedeutet, dass Gott eine jede Gemeinde kennt. Er weiß um ihr Schicksal, ihren Glauben, und weiß um ihre Treue, die er nicht übersieht.

Die beiden Fenster wollen aber auch eine Mahnung zum Ausdruck bringen: Unglaube und Untreue können dazu führen, dass Gott einen Leuchter "von seiner Stelle rückt" (Offb. 2,5). Die glastechnische Besonderheit beider Fenster liegt in der Eigenart des Fonds. Während die geschilderten Felder auf farblosem, gewischten Antikglas zu sehen sind, besteht die gesamte frei bleibende Fläche aus Linienglas, in das reines Gold eingebrannt wurde. Das Gold wurde mit einem Pinsel in unterschiedlicher Menge auf die Fenster aufgetragen und erhielt so eine wechselnde Transparenz mit weichen Übergängen zwischen Violett, Blau und Weinrot. Vom Innenhof her erscheint das Fenster bei Tage als eine Goldwand, auf die das Sonnenlicht fällt. Sie erinnern an die Goldgründe der Ikonen, die das Ewig-Göttliche, den unwandelbaren Glanz Gottes bedeuten. Zum Abend hin ändert sich das Erscheinungsbild der Fenster. Die Fenster erhalten ihren Reiz durch das eingedampfte Gold, welches die himmlische Atmosphäre darstellen soll. Bei Dunkelheit kehren sich die Eindrücke um, dann erscheinen sie im Innern der Kirche als Goldwand.

Rosenfenster

Die Rosenfenster in der Apsis: Beim Eintritt in die Kirche fallen die drei 8,50 Meter hohen und 4,65 Meter breiten Maßwerk-Fensterwände in der Apsis auf, die zueinander stumpf gewinkelt sind. Je fünf senkrechte Lichtbahnen wechseln mit den gleich breiten Tuffsteinbahnen ab und bilden eine gezackte, ruhige Kontur. Das Licht wird durch die 65 Zentimeter tiefen Laibungen und den weißlichen, im Gegenlicht-Schatten liegenden Ockterton der Steinbänder gemäßigt und blendet nicht. Der Glasmaler Robert Rexhausen wählte die Rose als Motiv, die er in neun Variationen zeichnete, mit einem Hauch verschiedener Farbtöne füllte und die Schmelzfarbe Schwarzlot einbrannte. Die Rose gilt als die Königin der Blumen, steht für Maria, die Königin des Himmels und der Erde aber auch für Christus selbst, wie zum Beispiel in dem deutschen Weihnachtslied "Es ist ein Ros entsprungen." Im obersten Drittel der mittleren Apsiswand umschließt eine Mandorla ein symbolisches Zeichen der Göttlichen Dreifaltigkeit. Der Bezug der Mandorla auf den Altar ist gewollt und unverkennbar. Insgesamt 182-mal ist die Rose in der Apsis zu finden und wer von den Gottesdienstbesuchern schon einmal genau hingesehen hat, wird entdeckt haben, dass fünf Rosen auf dem Kopf stehen. Eine Unachtsamkeit des Handwerkers, der die Fenster damals eingebaut hat.

Kabinettfenster
Die Kabinettscheiben in der Nord- und Südwand liegen für den Besucher nicht sofort sichtbar. Sie sind 30 mal 60 cm klein, jedoch von einem hervorragenden künstlerischen Wert und den großen Fenstern ebenbürtig. Die Fenster der Nordwand enthalten Symbole des Alten Bundes, die Gesetzestafeln mit dem Sinai, dem Altar und die Feuer-Wolkensäule. Die Fenster der Südwand zeigen Motive des Neuen Bundes, die Zeichen für die sieben Sakramente.

Kruzifix
Das Kreuz über dem Altar gab es nicht, als die Kirche gebaut wurde. Das im Altarraum hängende Kruzifix aus Holz ist aus dem 16. Jahrhundert. Es wurde 1975 im Kunsthandel erworben. Seine Herkunft und der Name des Künstlers, der es schuf, sind unbekannt. Jedoch weisen einige Stilmerkmale auf das 16. Jahrhundert als Entstehungszeit hin. Der Längsbalken misst 2,45 m, der Querbalken 1,30 m. Beide sind in Schwarz gehalten. Der weiße Corpus ist 1,26 m lang und der Abstand zwischen den Händen beträgt einen Meter. Das Haupt ohne Dornenkrone weist keine Spuren entfernter Dornen auf, die Füße sind mit einem einzigen Nagel durchbohrt, die Arme ein wenig nach oben gewinkelt. Die rechte Hand des Gekreuzigten scheint unter schmerzlicher Anstrengung versucht zu haben, die Finger in die Stellung jener Segensgeste zu bringen, die in der weströmischen Ikonografie vorkommt. Im Jahr 2010 wurde das Kruzifix der Diplomrestauratorin Hanna Barbara Hölling zur Restaurierung übergeben. Die Restaurierung war dringend geboten, um die Skulptur auch weiterhin für die Kirche zu erhalten. Die Skulptur war von Holzschädlingen befallen, besonders die hinteren Partien der Oberarme waren stark betroffen. Aufgrund dieser Schädigung wurde die Skulptur einer Stickstoffkammerbegasung unterzogen, was acht Wochen dauerte. Die Restauratorin stellte dabei fest, dass das Kreuz späteren Datums ist und ursprünglich nicht zum Corpus gehörte.

Kreuzweg
Der Kreuzweg mit Muschelkalkreliefs wurde 1965 von Fritz Müller angefertigt. Geplant war die Kirche vom Architekten Gottfried Böhm ohne Kreuzweg. Schon bald fertigte der Kiersper Ernst Walther einfache kleine Holzkreuze, die den Kreuzweg bildeten. 1965 heiratete der Bildhauer Fritz Müller aus Belecke in der Kirche St. Josef und verriet Pfarrer Bernhard Schmidt, dass er Bildhauer sei. Pfarrer Bernhard Schmidt dachte sogleich an den in der Kirche noch fehlenden Kreuzweg. Beide wurden sich einig. Fritz Müller erhielt den Auftrag, den jetzigen Kreuzweg zu fertigen. Bis zur Renovierung der Kirche im Jahr 2001 hingen beide Kreuzwege nebeneinander, danach wurden die Holzkreuze auf Wunsch von Pfarrer Ulrich Schmalenbach abgenommen. Das Außergewöhnliche an dem Kreuzweg von Fritz Müller mit seinen 14 Bildern ist, dass er sich nicht an die überlieferte Stationenfolge orientiert, sondern allein an den Passionsberichten der Evangelisten, die den Leidensweg Jesu darstellen. Der Kreuzweg beginnt mit dem Gebet im Garten Gethsemane und endet mit der Auferstehung aus dem Felsengrab. Anstelle der aus mystischer Frömmigkeit erdachten nichtbiblischen Stationen 4 - 6 - 7 - 9 und 13 sind diese von Fritz Müller ersetzt worden durch die Stationen 1 – 2 – 10 – 12 und 14: Das Gebet in Gethsemane (1), die Geißelung und Dornenkrönung (2), das Wort Jesu vom Kreuz herab an seine Mutter und an Johannes (10), die Abendmahlsliturgie als Verkündigung des Todes Jesu bis er wiederkommt (12), die Auferstehung Jesu (14). Die Kreuzwegbilder aus Muschelkalkstein sind an der südlichen und nördlichen Wand des Kirchenraumes verteilt und ermöglichen so der Gemeinde, den "Weg" Jesu betrachtend nachzugehen.

Madonna

Die Mondsichelmadonna aus spätgotischer Zeit wurde aus Rosenholz geschnitzt. Ihre Herkunft und ihr Alter konnten nicht ermittelt werden. Maria trägt auf ihrem Haupt eine Blattkrone, ist kostbar gewandet, hält in ihrem rechten Arm das unbekleidete Kind und in ihrer linken Hand ein Zepter. Sie steht auf der Mondsichel, einen Kopf unter den Füßen, vom Mantelsaum etwas verdeckt. Alle diese künstlerischen Ausformungen sind Sinnzeichen der mittelalterlichen Symbolsprache. Die Frucht in der Hand des Kindes weist es als "zweiten Adam" aus, der durch "Gehorsam bis zum Tod am Kreuz" die Erlösung herbeiführt. Die Nacktheit bezeichnet diese Todesart, zu der die Verurteilten in der Regel entkleidet wurden. Das Jesuskind ist mit einem Umschlagtuch abgedeckt und wurde ursprünglich, aber nicht unbedingt original, mit einer Krone versehen, die nicht mehr existent ist. Die Krone des Kindes und das Zepter Marias sind spätere, entstellende Beigaben. Im Fall der Madonna ist der Zepter eine qualitativ fragwürdige Beigabe des letzten Jahrhunderts und bronziert, nicht vergoldet.

Bild der immerwährenden Hilfe

Das Bild der immerwährenden Hilfe befindet sich in der Südwand in einer Wandnische. Dieses Bild ist eine Nachbildung des römischen Originals, besitzt aber durchaus einen künstlerischen Wert. Es ist auf zwölf Kacheln (Azulejos) bunt gemalt und eingebrannt. Es stammt von einem spanischen Künstler und wurde 1965 auf einer Ausstellung in Gerona prämiert.

Osterleuchter

Der Osterleuchter ist eine runde Holzstele von 1,35 m Höhe und 35 cm Durchmesser in der Basis und im "Kopf", während der Schaft infolge der wechselnden Reliefstärke einen Durchmesser von 23 bis 28 cm hat. Die Bildhauerin Liesel Bellmann aus Dortmund-Brackel hat die ganze Rundung der Stele künstlerisch bearbeitet. In fast kubistisch abstrahierten Formen hat sie die Schöpfung dargestellt und inmitten der Geschöpfe Eva und Adam, welche die Arme das Antlitz und die Stimme flehend zum Himmel erheben. Die Künstlerin hat ihre Arbeit in drei pastellähnliche Farbtöne gefasst, hierdurch die Klarheit der Komposition und Thematik steigernd, in Blau, Gelb und Weiß.

Orgel
Die Orgel geht zurück auf ein Instrument, das 1948 durch die Firma Fabritius (Düsseldorf) für die damalige Notkirche gebaut worden war, und 1961 mit einem neuen Spieltisch in St. Josef in Kierspe aufgestellt wurde. Das Instrument hatte 16 klingende Register auf Registerkanzellenladen (Kegelladen), die Trakturen waren elektro-pneumatisch.

Von 1974 bis 1976 wurde das Instrument von der Orgelbaufirma Kleuker (Brackwede) umfassend renoviert und im Pedal um das Register Fagott erweitert. Mitte der 1990er Jahre erwies sich das Instrument als überholungsbedürftig, und sein Standort in der Kirche als ungünstig.

1998 gründete die Gemeinde ein Förderwerk, im Jahre 2000 wurde ein Neubau unter Wiederverwendung vorhandenen Pfeifenmaterials beschlossen. Ende 2001 wurde die neue Orgel, erbaut durch Orgelbau Wolfgang Eisenbarth (Passau), von Weihbischof Franz Vorrath eingeweiht. Die Disposition des Instruments orientiert sich an der der Vorgängerorgel, dabei wurde ein weniger scharfes, grundtönigeres Klangbild angestrebt. Einige Register wurden neu gebaut (Hohlflöte 8′, Basson-Hautbois 8′), andere Register wurden überarbeitet bzw. aus vorhandenen Registern gewonnen (z. B. Unda maris aus dem alten Salizional). Das Instrument hat 21 Register (1.259 Pfeifen) auf zwei Manualwerken und Pedal. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch.

Glocken
Das Geläut der Kirche besteht aus vier Bronzeglocken und der alten Angelusglocke, die aus der Notkirche am Butterberg stammt. Sie wurde 1947 gegossen. Die weiteren vier Glocken stammen von Petit & Gebr. Edelbrock, Gescher 1960.

Sakramentshäuschen

Das Sakramentshäuschen stammt aus der Notkirche am Butterberg und war bei ihrer Einweihung am 15. Dezember 1946 schon vorhanden. Das Sakramentshäuschen ist ein Holztabernakel mit Bronzebeschlägen, welches in späteren Jahren mit weißer Farbe überstrichen wurde. Auf ihm ist als Motiv die Erweckung des Lazarus. Jesus ist an der Seite des in Totengewändern gehüllten Lazarus. Das Sakramentshäuschen wurde in die Ostwand der Kirche St. Josef eingefügt und dient heute als Öltabernakel. In ihm werden das Öl für die Krankensalbung, für die Katechumenen und das Krisam aufbewahrt.

Ansichten

Literatur
 Bericht zur Zwangsarbeit in Kierspe aus dem Jahr 2000 vom Archivar der Stadt Kierspe Martin Witscher
 Anzahl der Zwangsarbeiter in der Industrie laut Zählung am 10. April 1944, StA Kierspe, Akte B-310
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2
 Festschrift aus Anlass der Konsekration der neuen Pfarrkirche St. Josef Kierspe von Bernhard Schmidt, Pfarrer an St. Josef zu Kierspe 1961. Herausgeber: Katholisches Pfarramt St. Josef, Kierspe/Westfalen
 Westfälische Kunststätten, Heft 23: St. Josef Kierspe von Bernhard Schmidt. Herausgeber: Westfälischer Heimatbund, Kaiser-Wilhelm-Ring 3, 4400 Münster, in Verbindung mit dem Westfälischen Amt für Denkmalpflege und dem Märkischen Kreis. Münster 1983.
 Hanna Hölling, Restauratorin und Konservatorin, Restaurierungsstudio Bochum, Am Feldbrand 16, 44879 Bochum
 50 Jahre St. Josef Kierspe 1961–2011. Herausgeber Katholische Kirchengemeinde St. Josef Kierspe

Einzelnachweise

Weblinks

 Homepage der katholischen Gemeinde St. Josef in Kierspe
 St. Josef auf "Die Rundturmkirchen Europas"

Kierspe
Baudenkmal in Kierspe
Kirchengebäude im Märkischen Kreis
Kierspe, Josef
Kierspe
Kierspe, Josef
Kierspe
Kierspe
Glasmalerei des 20. Jahrhunderts (Christentum)
Bauwerk in Kierspe
Kierspe

St. Josef (Kierspe)


Prakovce este o comună slovacă, aflată în districtul Gelnica din regiunea Košice, pe malul râului Hnilec. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 3.331 de locuitori.

Istoric
Localitatea Prakovce este atestată documentar din 1368.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Prakovce


فرديناند دليسبس  سياسي فرنسي درس مشروع توصيل البحر الأحمر بالبحر المتوسط لفترة طويلة وحاول إقناع عباس باشا به فرفض وحاول بعد ذلك مع سعيد باشا واستطاع تنفيذ المشروع.

نشأته
ولد فرديناند دي لسبس في ضاحية فرساي القريبة من باريس بفرنسا في 19 نوفمبر عام 1805 لأسرة عريقة ترجع جذورها لعدة قرون مضت. عمل أكثر أفرادها بالدبلوماسية واشتهرت بمواقفها المؤيدة لنابليون. قضى أعوامه الأولى في إيطاليا حيث عمل مع والده ثم التحق بالتعليم في كلية هنري الرابع بباريس.

عام1803 أوفد نابليون مبعوثا شخصيا إلى مصر هو ماتيو ديليسبس والد فرديناند وكان مقربا لشيوخ الأزهر خاصة علماء الديوان الذي كان نابليون قد أسسه في القاهرة، وكان أن التقط في أثناء فترة الفراغ السياسي من1801 إلي 1805 الطابع الخاص الذي يميز الضابط الألباني محمد علي فاقترب منه قبل أن يقربه إليه ثم يقربه من العلماء ، وما لبث أن تولى محمد علي حكم مصر بإرادة شعبية واستدعى نابليون ماتيو ديليسبس وحل محله فرنسي آخر هو دوروفيتي وأصبح المستشار الفعلي السياسي والعسكري والإداري لمحمد علي. وكان آخر ماطلبه ماتيو ديليسبس من محمد علي قبل رحيله هو الأخذ بيد ابنه الوليد فرديناند.

و في سن السابعة والعشرين اختير فرديناند دي لسبس قنصلا مساعدا لفرنسا بالإسكندرية عام 1832.

قناة السويس

في عام 1840 وضع المهندس الفرنسي لينان دى بلفون بك مشروعاً لشق قناة مستقيمة تصل بين البحرين الأحمر والأبيض وأزال التخوف السائد من علو منسوب مياه البحر الأحمر على البحر المتوسط وأكد أن ذلك لا ضرر منه.

في 15 أبريل 1846 أنشأ السان سيمونيون بباريس جمعية لدراسات قناة السويس وأصدر المهندس الفرنسي بولان تالابو تقريرا في أواخر عام 1847 مبنياً على تقرير لينان دي بلفون أكد فيه إمكانية حفر قناة تصل بين البحرين دون حدوث أي طغيان بحري.

وبعد أن تولى سعيد باشا حكم مصر في 14 يوليو 1854 تمكن دي لسبس - والذي كان مقرباً من سعيد باشا - من الحصول على فرمان عقد امتياز قناة السويس في نوفمبر 1854 الأول وكان مكونا من 12 بنداً أهمها حفر قناة تصل بين البحرين ومدة الامتياز 99 عاما من تاريخ فتح القناة.

قام دي لسبس برفقة المهندسين لينان دي بلفون بك وموجل بك بزيارة منطقة برزخ السويس في1855 لبيان جدوى حفر القناة وأصدر المهندسان تقريرهما في 20 مارس 1855 والذي أثبت سهولة إنشاء قناة تصل بين البحرين. وقام دي لسبس بتشكيل لجنة هندسية دولية لدراسة تقرير المهندسين وزاروا منطقة برزخ السويس وبورسعيد وصدر تقريرهم في ديسمبر 1855 وأكدوا إمكانية شق القناة وأنه لا خوف من منسوب المياه لأن البحرين متساويين في المنسوب وأنه لا خوف من طمي النيل لأن بورسعيد شاطئها رملي.

في 5 يناير 1856 صدرت وثيقتان هما عقد الامتياز الثاني وقانون الشركة الأساسي وكان من أهم بنوده هو قيام الشركة بكافة أعمال الحفر وأن حجم العمالة المصرية أربعة أخماس العمالة الكلية المستخدمة في الحفر.

و تم إنجاز المشروع بين الأعوام 1856-1869

شروط حفر قناة السويس

(1)تمنح الحكومة المصرية الشركة الحق في :

-إنشاء قناة السويس.

-إنشاء ترعة الصالحة للملاحة النيلية (ترعة الإسماعيلية فيما بعد) التي تستمد مياهها من النيل وتصب في القناة المالحة.

-إنشاء فرعين للري والشرب يستمد مياهها من ترعة الإسماعيلية.

-تحصيل أجر ممن ينتفع بمياه ترعة الإسماعيلية.

-فرض ماتشاء من رسوم علي السفن التي تمر بالقناة المالحة أو الترعة العذبة.

-تتنازل الحكومة المصرية للشركة مجانا عن جميع الأراضي المطلوبة لإنشاء القناة المالحة أو الترعة العذبة.

-مدة الامتياز 99 عاما تبدأ من افتتاح القناة وتصبح بعدها ملكا للحكومة المصرية.

-يكون 80% من العمال مصريين.

-تحصل مصر على 15% من صافي الأرباح.

-يصدق السلطان العثماني على امتياز حفر القناة شرطا بصحته.

هدم تمثاله
أثناء هجوم فرنسا مع إسرائيل وإنجلترا إبان العدوان الثلاثي على مصر عام 1956 قام بعض الفدائيين من بورسعيد بهدم وتكسير تمثاله الذي أقيم علي مدخل القناة الشمالي ولكن تركوا القاعدة والتي لا تزال موجودة حتي الآن.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من فرساي
أصحاب أعمال فرنسيون
أعضاء أكاديمية اللغة الفرنسية
أعضاء الأكاديمية الفرنسية للعلوم
حاصلون على الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف
دبلوماسيون فرنسيون في القرن 19
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
شخصيات من الربيع الأوروبي 1848
فرنسيون في القرن 19
فرنسيون مغتربون في البرتغال
فرنسيون مغتربون في إسبانيا
فرنسيون مغتربون في إيطاليا
فرنسيون مغتربون في مصر
فرنسيون مغتربون في هولندا
قناة السويس
قناة بنما
مدفونون في مقبرة بير لاشيز
مغتربون فرنسيون في تونس
مهندسو قنوات
مواليد 1805
مواليد في فرساي
وفيات 1894

فرديناند دي لسبس


ප්‍රැස්සටෙගුස් යනු,  අයිසිනයි නමින් හැඳින්වුනු බ්‍රිතාන්‍ය කෙල්ටික ගෝත්‍රයක රජු වූ අතර, ක්‍රිව පළමුවන සියවසෙහිදී දළ වශයෙන් වර්තමානයෙහි නෝෆක්  නමින් හැඳින්වෙන ප්‍රදේශයෙහි පාලනය ගෙන ගියේය. බූඩිකා රැජිණගේ ස්වාමිපුරුෂයා වශයෙන් ඔහු ප්‍රචලිතව හැඳින්වෙයි.

ප්‍රැස්සටෙගුස්


Michail Wladimirowitsch Matorin (; * 6. November 1901 in Moskau; † 1976 ebenda) war ein sowjetischer Grafiker.

Leben

Matorin besuchte von 1914 bis 1920 die Staatliche Kunst- und Industrie-Schule und lernte Typografie und Flachdruck. Bei einem Wettbewerb im Jahr 1920 erhielt er den 1. Preis für ein Plakat mit dem Titel  Да здравствует мировой Октябрь ("Es lebe die Welt im Oktober.") Seit den 1920er Jahren fertigte er Holzschnitte und Linolschnitte.  Von 1920 bis 1924 lehrte er an der Moskauer Kunst- und Industrie-Schule und danach bis 1930 an der Zentralschule für das Druckgewerbe. 1935 wurde er Junior-Professor und in der ersten Ausstellung von 1947 zur Eröffnung des Hauses der Kultur der Sowjetunion war er unter den Ausstellern vertreten. Von 1950 bis zu seinem Tod lehrte er als Professor für Gravur.

Literatur

 Werner Schmidt: Russische Graphik des 19. und 20. Jahrhunderts. Seemann, Leipzig 1967, S. 190.
 Michail Porfirjewitsch Sokolnikow: Михаил Владимирович Маторин. Gislegprom, Moskau 1948.

Weblinks
 Webseite mit Biographie und Werken

Einzelnachweise

Grafiker (Russland)
Sowjetbürger
Geboren 1901
Gestorben 1976
Mann

Michail Wladimirowitsch Matorin


Finetrading este un serviciu financiar - bancar independent, utilizat pentru finanțarea capitalului operațional de lucru. Finetraderul acționează în calitate de intermediar între funizor și cumpărător și finanțează comanda negociată anterior.
În cadrul negocierilor livrărilor de mărfuri finetraderul devine noul cumpărător al furnizorului și plătește vânzatorului factura direct după livrarea bunurilor către cumpărător. În același timp, finetraderul acordă cumpărătorului un termen de plată prelungit de 120 zile. Furnizorul are astfel posibilitatea de a folosi imediat fluxul de lichidități pentru activitatea sa, în timp ce utilizatorul de finetrading câștigă timp pană la plata finală. Pentru utilizarea finetradingului, finetraderul colectează taxe individuale, cunoscute și sub denumirea de taxe de amânare, care depind în special de ratingul de credit și durata de utilizare. Acestea sunt compuse în principal din discountul negociat și din taxele de amânare pentru o dată certă. În acest timp finetraderul se ocupă de securizarea tranzacției, obținând asigurări pentru creditul comercial. Deși aparent similar factoringului în  sens invers (Reverse-Factoring), există totuși diferențe mari față de acesta, care sunt prezentate în secțiunea "Diferențierea față de Factoring".

Definiție și background
Finetrading este un serviciu care face posibilă externalizarea profesională a cumpărărilor pentru întreprinderile care au nevoie de bunuri sau materii prime pentru propria producție sau pentru prestările de servicii oferite de acestea. Astfel prestatorul de servicii (Finetraderul) acționează pe de o parte ca un broker, pentru că el achiziționeaza bunuri in baza cererii exprese a cumparatorului, și pe de altă parte ca un finanțator, întrucat el prefinanțează tranzacția respectivă pană la momentul în care este plătit de către cumpărător. Sunt finanțate în principal active care se activeaza numai pe termen scurt in bilanț, (active curente), precum: mărfuri, materii prime, materiale si consumabile sau produse finite/semifabricate.
Finetrading este un cuvânt inventat compus din cuvinte în limba engleză, "Finanțe" și "Comerț". Gerunziul subliniază activitatea între partenerii contractuali, și anume "freamătul comerțului". Astfel finetraderul acționează ca un terț în relația de afaceri (furnizori – client) și face posibilă prin funcția sa tranzacția de bunuri comercializabile.

Desfășurarea procesului de finetrading
După ce cumpărătorul și intermediarul au căzut de acord cu privire la utilizarea finetrading în procesul de achiziție, se încheie un contract cadru între cele două părți. Mai departe, finetraderul verifică documentele cu privire la bonitatea clientului și încheie o asigurare pentru creditarea de bunuri, cel mai ades pe propriile costuri. Drept urmare, acum începe procesul propriu-zis de finetrading, care constă din 6 etape (conform schiței). Acesta poate varia de la un furnizor la altul, dar de regulă se execută după cum urmează:
 Cumpărătorul negociază cu furnizorii săi termenii și condițiile, și comandă bunurile după consultarea cu finetraderul
 Furnizorul livrează produsele comandate direct către cumpărător
 Furnizorul transmite finetraderului factura aferentă mărfii livrate
 Finetraderul plăteste factura în termenul de plată convenit
 Finetraderul transmite la rândul sau cumpărătorului o factură pentru livrarea de mărfuri, avand termen de plată 120 zile.
 Clientul plătește factura în mod flexibil în cadrul acestei perioade.

Posibilități de aplicare

Linkuri
In perioada curentă pentru o companie este din ce în ce mai dificil să obțină credite. Drept urmare,  în sectorul IMM-urilor castigă în importanță alternativa acestora, adică instrumentele financiare independente de bancă.
Finanțarea pentru achizitii poate fi utilizată de regulă, de la un volum anual de cel puțin 100.000 €; liniile mai mari de achiziții comerciale se află in gama zecilor de milioane. Astfel, instrumentul este direcționat atât catre întreprinderile mici, cât și pentru clasa de mijloc superioară. De regulă liniile de achiziții comerciale pot fi utilizate revolving timp de un an, acest lucru însemnând că după rambursare linia de finanțare devine reutilizabilă. Având în vedere considerentele de mai sus, aria de aplicare este larg răspândită, însă în special acolo unde întreprinderile au deficit de flexibilitate în ceea ce priveste ciclul economic:
 Companiile cu afaceri sezoniere pot folosi finetrading în scopul de a compensa vârfurile de activitate. În acest fel, volumul necesar poate fi organizat in avans, fara a încarca prea mult propriile lichidități.
 Materiile prime care sunt tranzacționate pe piețele cu circuit volatil pot fi stocate strategic prin Finetrading, în timp ce costurile sunt distribuite în lunile urmatoare cu incasări din vânzari.
 În faza de creștere, companiile necesită lichidități rapide și flexibile, disproporționat. Prin Finetrading pot fi prefinanțate în  mod direct comenzile pe termen scurt.
 Companiile care depun garanții la bănci pentru obtinerea finanțării pe termen lung pot genera prin Finetrading linii suplimentare, fără a fi nevoite să ofere garanții suplimentare.
 Companiile cărora furnizorii de mărfuri le pot acorda credite comerciale insuficiente necesarului, pot sa declanșeze prin Finetrading un volum de comenzi suficient de mare.

Avantajele și dezavantajele cu Finetrading

Avantaje
 Lichiditate imediată
 Termene de plată extinse
 Eliminarea riscului de neîncasare al furnizorului
 Îmbunătățirea unor indicatori-cheie/cash-flow/bonitate/rating
 Reducerea linillor de credit și a garanțiilor depuse la bănci
 Extinderea asigurării de credit

Dezavantaje
 Costul de punere în aplicare (ex: integrarea în sisteme informatice etc.)
 Costuri mai mari în comparație cu creditele bancare pe termen lung
 Limitarea volumului de finanțare

Costul pentru Finetrading
Pentru utilizarea Finetrading se percep taxe individuale, care pot varia în funcție de furnizor. Acestea sunt determinate în primul rând de natura mărfurilor, volumul anual de achiziții, frecvența comenzilor, solvabilitatea societății și de durata efectivă a utilizării. De obicei furnizorii de Finetrading nu precep dobânzi, precum băncile, ci tarife, ce reprezintă utilitățile și se varsă în contul de profit si pierdere. Ca taxă unică se obișnuieste in sectorul finanțărilor perceperea unei taxe de facilitare. Aceasta asigură cumparatorul că are o linie de achiziții pentru intregul an.
Ca taxe actuale se percep taxele de amânare, care depind de perioada de timp necesară cumparatorului pentru rambursarea creditului către finetrader. De obicei, taxele sunt împărțite pe cicluri de luni și zile, care cresc cu cât Finetrading este folosit mai mult timp.

Delimitarea de finanțări alternative

Demarcare generală
Finetrading este o metodă nouă în comparație cu alternativele deja existente, cum ar fi Factoring, Leasing, Mezanin sau titluri Garantate cu Active. Întrucât Finetrading finanțează achiziția, ca unică posibilitate pentru emiterea unei facturi factorizabile,  aceasta este distincția admisibilă.

Diferențierea față de Factoring
Spre deosebire de factoring, Finetrading plasează ciclul economic cu un pas înainte. Nu este vorba despre vânzarea creanței către o instituție, ci de faptul că Finetraderul preia finanțarea comenzilor de mărfuri, cu care sunt asigurate producția și, în cele din urmă, vânzările.

Diferențierea față de Reverse-Factoring
Finetrading este adesea confundat cu Reverse Factoring. Cu toate acestea, cele două forme alternative de finanțare sunt diferite, atât din punct de vedere structural, cât și economic și juridic, după cum este prezentat în tabelul de mai jos.

A se vedea, de asemenea,
- Criza creditelor- Factoring- Finanțare- Capitaluri circulante- Scontări- Condiții de plată- Istoricul plătilor

Literatura
 Stefan Hohberger, Hellmut Damlachi: Sanierung im Mittelstand - Expansive bis restriktive Unternehmenssanierung, Sanierungsgutachten und Insolvenzplan, 2. Aufl., Marburg 2010
 Financial Gates GmbH (Hrsg.): Jahrbuch 2011 - Unternehmensfinanzierung, 11. Ausgabe, Frankfurt a. M. 2011, S. 61f.
 Tatjana Anderer (EDS.): Financial Yearbook Germany 2011, 8. Ausgabe 2011, München 2010, S. 99ff.
 Tatjana Anderer (EDS.): Financial Yearbook Germany 2010, 7. Ausgabe 2010, München 2009, S. 90ff..
 Tatjana Anderer (EDS.), Michael Bormann: Financial Yearbook 2009, 6. Ausgabe 2009, München 2008, S. 69

Link-uri web
 Wikipedia pentru IMM-uri: volanta pentru ciclul de producție
 Handelsblatt: Plată în avans de la intermediar
 P ortalul Deutsche Finetrading AG: http://www.dft-ag.de/de/?lang=ro
Contabilitate
Finanțe
Factoring
Facturare
Drept contractual

Finetrading


Papa Aleksandar VI. za vrijeme svoga pontifikata (1492. – 1503.) održao je 10 konzistorija na kojima je imenovao ukupno 43 kardinala.

Konzistorij 31. kolovoza 1492. (I.)
 Juan de Borja Lanzol de Romaní, stariji, nećak Njegove Svetosti, monrealski nadbiskup

Konzstorij 20. rujna 1493. (II.)

 Jean Bilhères de Lagraulas, O.S.B., lombeski biskup, opat opatije Saint-Denis kod Pariza, veleposlanik francuskoga kralja
 Giovanni Antonio Sangiorgio, alesandrijski biskup, saslušatelj Svete Rimske rote
 Bernardino López de Carvajal, kartagenski biskup, Španjolska
 Cesare Borgia, valencijski izabrani nadbiskup, Španjolska
 Giuliano Cesarini, mlađi, apostolski protonotar
 Domenico Grimani, apostolski protonotar
 Alessandro Farnese, stariji, apostolski protonotar
 Bernardino Lunati, apostolski protonotar
 Raymund Pérault, O.S.A., biskup Gurka
 John Morton, nadbiskup Canterburya, Engleska
 Fryderyk Jagiellończyk, krakovski administrator, Poljjska
 Ippolito I d'Este, ostrogonski administrator, Ugarska

Konzstorij u svibnju 1494. (III.)
 Luigi d'Aragona, apostolski protonotar

Konzstorij 16. siječnja 1495. (IV.)

 Guillaume Briçonnet, senmalski biskup, Francuska

Konzstorij 21. siječnja 1495. (V.)
 Philippe de Luxembourg, lemanski biskup, Francuska

Konzstorij 19. veljače 1496. (VI.)
 Juan López, peruđanski biskup
 Bartolomé Martí, segorbski biskup, Španjolska
 Juan de Castro, agriđentski biskup
 Juan de Borja Lanzol de Romaní, mlađi, pra-nećak Njegove Svetosti, melfijski izabrani biskup

Konzstorij 17. rujna 1498. (VII.)
 Georges I. d'Amboise, ruanski nadbiskup, Francuska

Konzstorij 20. ožujka 1500. (VIII.)
 Diego Hurtado de Mendoza y Quiñones, seviljski nadbiskup, Španjolska
 Amanieu d'Albret, apostolski protonotar
 Pedro Luis de Borja Lanzol de Romaní, vitez Reda sv. Ivana, izabrani valencijski nadbiskup, Španjolska

Konzistorij 28. rujna 1500. (IX.)

 Jaime Serra i Cau, oristanski nadbiskup, Sardinija
 Pietro Isvalies, nadbiskup Reggio Calabrije
 Francisco de Borja, nadbiskup Cosenze
 Juan de Vera, salernski nadbiskup
 Ludovico Podocathor, kapacijski biskup
 Antonio Trivulzio, stariji, Reg. kan. sv. Antuna, komoski biskup
 Giovanni Battista Ferrari, modenski biskup
 Tamás Bakócz, kancelar ugarskoga kraljevstva, ostrogonski nadbiskup, Ugarska
 Marco Cornaro, apostolski protonotar
 Gianstefano Ferrero, verćelijski biskup

Konzistorij 31. svibnja 1503. (X.)

 Juan Castellar y de Borja, tranijski nadbiskup
 Francisco de Remolins, surientski biskup
 Francesco Soderini, volteranski biskup
 Melchior von Meckau, briksenski biskup, Tirol
 Niccolò Fieschi, frežuski izabrani biskup, Francuska
 Francisco Desprats, leonski biskup, Španjolska
 Adriano di Castello, hereforski biskup, Engleska
 Jaime de Casanova, komornik Njegove Svetosti
 Francisco Lloris y de Borja, elnski biskup, Francuska

Bilješke

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Aleksandar 6
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Aleksandra VI.


Armeniens kvindefodboldlandshold er det nationale fodboldhold for kvinder i Armenien. Det administreres af Armeniens fodboldforbund.

Resultater

VM i fodbold for kvinder

EM i fodbold for kvinder

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Armeniens kvindefodboldlandshold


يعتبر نظام إدارة المحتوى التعليمي LCMS الجيل المطوَّر من نظام إدارة التعلم LMS ولكنه يزيد عليه في أنه يتيح للعديد من المؤلفين المشاركة في إنشاء وتخزين واستخدام وإعادة استخدام وحدات المحتوى التعليمي.

مفهوم إدارة المحتوى التعليمي LCMS
ويمكن اعتبار نظام إدارة المحتوى التعليمي ضمن هيكلة التعليم المساند بالإنترنت تقنيات تعليمية. لذلك عندما يطلق تعبير نظام إدارة التعلم فإنه مما يقصد به أي برنامج حاسوبي يعمل على تسهيل التعلم بواسطة الحاسوب والإنترنت، وفيها يكون فرعا ضمن عائلة أشمل تعرف بالتعليم الإلكتروني. وفي الوقت ذاته فإن نظام إدارة المحتوى التعليمي LCMS هو أحد أنواع أنظمة إدارة المحتوى CMS نظام إدارة المحتوى وهو بدوره عبارة عن تطيبقات متعددة تسهل عمليات تصميم واختبار ونشر المحتوى الإلكتروني على صفحات الإنترنت. من هنا نفهم أن نظام إدارة المحتوى التعليمي هو تطبيق حاسوبي حديث مقارنة مع البرامج التي انبثق عنها من جهة، ومن جهة أخرى أنه جاء مختصا لإدارة أنظمة المحتوى التعليمي فقط. ونتيجة هذا التداخل في الفهم بين هذه النظم الحاسوبية الثلاثة (نظام إدارة التعلم, نظام إدارة التعلم، CMS) وموقعها من منظمة التعليم الإلكتروني كان لابد من تقديم المزيد من الفروق حولها..

إدارة نظام التعلم Learning Management System LMS
وهو عبارة عن برنامج برمجية صمم للمساعدة في إدارة ومتابعة وتقيم التدريب والتعلم والتعليم المستمر وجميع أنشطة التعلم في المنشآت.لذا فهو يعتبر حل استراتيجي للتخطيط والتدريب وإدارة جميع أوجه التعلم في المنشأة بما في ذلك البث الحي online أو القاعات التخيلية تعليم عن بعد أو المقررات الموجهة من قبل المدربين. وهذا سيجعل الأنشطة التعليمية التي كانت منفصلة ومعزولة عن بعضها تصبح تعمل وفق نظام مترابط يسهم في رفع مستوى التدريب. وعلى الجانب الآخر، فإن نظام إدارة التعلم لا تركز كثيراً على المحتوى. لا من حيث تكوينه ولا إعادة استخدامه ولا حتى من حيث تطوير المحتوى.

الدمج بين LMS و LCMS
إدارة أنظمة التعلم نظام إدارة التعلم الجيدة توفر البيئة التي تمكن المنظمة من التخطيط توفير المحتوى وإدارة المناشط التعليمية وفق ما يخدم المتدربين. كما أنها تدعم أنظمة التأليف وتدمج بسهولة مع أنظمة إدارة المحتوى نظام إدارة التعلم. ونظام إدارة التعلم تدمج مع نظام إدارة التعلم بواسطة خصائص تقنية معايير متفق عليها بحيث تتولى نظام إدارة التعلم كل المهام المتعلقة بإدارة المحتوى من تخزين المحتوى في المستودع repository وتجميع وفك تجميع المحتوى وإشراك المحتوى داخل خطة تعليمية التقليدية مع متابعة أداء المتعلمين خلال المقرر.

وظيفة نظام إدارة المحتوى التعليميLCMS Learning Content Management System
يرتكز نظام إدارة المحتوى التعليمي على تصميم وإنشاء وتطوير المحتوى أو المنهاج التعليمي ؛ فهو يمنح المؤلفين والمصممين التعليميين ومختصي المواد القدرة على إنشاء وتطوير وتعديل المحتوى التعليمي بشكل أكثر فاعلية. ويكون ذلك بوضع مستودع repository يحوي العناصر التعليمية وحدات التعلم الممكنة لكل المحتوى. بحيث يسهل التحكم فيها وتجمعيها وتوزيعها وإعادة استخدامها بما يناسب عناصر العملية التدريبية/ التعليمية : من مدرب ومتدرب ومصمم تعليمي وخبير للمقرر. ويفضل غالباً أن يوجد بالمحتوى تفاعلية تضفي شيئا من المتعة على التدريب وتحث المتدرب على الاستمرار وتقيس ما اكتسبه من مهارات، وبنفس الوقت يمكن استقراء هذه التفاعلية من المتدرب لكي يتمكن المصمم من تعديل المحتوى بما يناسب أداء المتدرب. كما أن بعض أنظمة إدارة المحتوى تتيح حتى للمتدربين الإضافة للمحتوى وتبادل المعارف بينهم.

مراجع مساندة
LCMS and LMS:Taking Advantage of Tight Integration،2001/Raghavan Rengarajan

The Learning Content Management System،Michael Brennan,Susan Funke,and Cushing Anderson،An IDC White Paper

The Elearning Guild:Tips on LMS/LCMS Implementation

مراجع

أنظمة إدارة المحتوى
اتصالات تقنية
برامج تعليمية
بيئات تعلم افتراضي
تعليم عن بعد
تكنولوجيا التعليم
طرق التعلم

إدارة المحتوى التعليمي


Bowenia spectabilis es una especie de planta de la familia Stangeriaceae. Es endémica de Australia. Su hábitat natural son los bosques húmedos de tierras bajas subtropical o tropical. No se encuentra amenazada.

Descripción
Es una planta de aspecto espeso, acaule, con tallo subterráneo desnudo. Las hojas son bipinnadas, brillante, de 100-200 cm de largo, con pecíolos delgados y libre de espinas; se componen de un número variable de 7 a 30 folíolos lanceolados, 7 -15 cm. Los conos masculinos son ovoides, de sólo 5 cm de largo, con un diámetro de 2,5 cm, y los femeninos son ovoides a globosos, de unos 10 cm de largo.
Las semillas de unos 3 cm de largo están cubiertos por una cubierta de  color blanco que se convierte en morado al madurar.

Rango
Bowenia spectabilis se encuentra en el noreste de Queensland de la gama McIlwraith en la Península del Cabo York hacia el sur hasta cerca de Tully. Se trata de una selva de especies, que crecen cerca de los arroyos y en las laderas protegidas en las tierras bajas húmedas esclerófilo bosques, sino también a una altitud de hasta 700 metros en la meseta Atherton.

Taxonomía
Bowenia spectabilis fue descrita por Hook. ex Hook.f. y publicado en Botanical Magazine 89: t. 5398. 1863.

Referencias

Bibliografía
 Hill, K.D. 2003.  Bowenia spectabilis.  2006 IUCN  Lista Roja de la UICN de Especies Amenazadas. Descargado el 20 de agosto de 2007.
 Bailey, L.H. & E.Z. Bailey. 1976. Hortus Third i–xiv, 1–1290. MacMillan, New York.
 Stevenson, D. W., R. Osborne & J. Hendricks. 1990. A world list of cycads. Mem. New York Bot. Gard. 57: 200–206.

Enlaces externos

Stangeriaceae
Flora de Australia
Plantas descritas en 1863
Plantas descritas por Hooker
Plantas descritas por Hook.f.

Bowenia spectabilis


Le Central New Jersey Home News Tribune est un quotidien desservant le comté de Middlesex, New Jersey. Le journal a un tirage quotidien moyen en semaine d'environ 49 000 exemplaires .

Histoire
The Home News avait à l'origine son siège social au Nouveau-Brunswick. Lorsqu'elle opérait dans la section industrielle sud-ouest de la ville, la route sur laquelle elle se trouvait s'appelait "Home News Row" et conserve son nom aujourd'hui.

Le journal est le résultat de la fusion en 1995 de The Home News of East Brunswick (fondé en 1879) et de The News Tribune of Woodbridge Township. Le News Tribune était auparavant connu sous le nom de "The Perth Amboy Evening News". Le journal combiné, initialement renommé Home News & Tribune avant que l'esperluette ne soit supprimée, a été vendu à Gannett en 1997   .

En 2009, certaines opérations de production ont été déplacées et consolidées avec celles des journaux Central Jersey Gannett. Ces opérations sont maintenant situées à Neptune . La salle de presse et les services de publicité sont restés à East Brunswick à l'époque, mais ont été transférés à Somerville, où son journal sœur, le Courier News of Somerville, a son siège. Les deux journaux partagent une grande partie du même contenu.

Paul C. Grzella est l'actuel directeur général du Home News Tribune, ainsi que du Courier News à Somerville.

Références

Comté de Somerset (New Jersey)
Comté de Middlesex (New Jersey)

Home News Tribune