National Media Group (NMG) est une société de presse privée russe. Le siège social est situé à Moscou.

Conseil public
CJSC National Media Group a été créé en  en combinant les actifs médiatiques de JSB Rossiya OJSC, Alexey Mordashov, Surgutneftegaz OJSC et le groupe d'assurance Sogaz.

En , le groupe a racheté 50,19 % des parts du quotidien national Izvestia au holding Gazprom-Media.

La holding a signé, en , un accord d'option avec la holding luxembourgeoise RTL Group pour regrouper les activités de REN TV et Channel Five.

Rostelecom a racheté, en , 71,8 % du groupe à NMG. En février 2011, National Media Group a racheté 25 % de Channel One à la société Millhouse de Roman Abramovich.

En juin 2011, NMG a pris une participation de 30 % dans REN TV media holding de RTL Group. En échange, un investisseur étranger a reçu une participation de 7,5% dans NMG.

En juillet c'est la station de radio Russian News Service qui a été acquise auprès du holding de radio Russian Media Group. À partir de 2019, il est devenu évident que NMG n'envisageait pas de développer ses fréquences FM ( à Moscou et  à Saint-Pétersbourg) et cherchait à revendre l'activité.

23,02 % du quotidien national Izvestia appartenant à IFD Capital a été par ailleurs aquis en avril 2013. En septembre, RTL Group a annoncé son intention de céder sa participation dans NMG (7,5%), quittant ainsi la Russie.

Three Crowns, qui publie le journal Metro Saint Petersburg passa dans son giron en octobre.

En août 2015, NMG, en collaboration avec Discovery Networks, a annoncé la création de Media Alliance, qui, début 2016, avait acquis onze chaînes de télévision de la chaîne de télévision américaine Discovery (dont Discovery Channel, TLC, Animal Planet et Eurosport ), douze russes -les versions linguistiques des chaînes de télévision Viasat (en cours d'acquisition) et trois chaînes de télévision du groupe Turner. Ainsi, l'entreprise est devenue propriétaire de 20% de l'audience du marché de la télévision payante en Russie, sans investissement supplémentaire, uniquement grâce à la loi sur les médias de masse adoptée en 2014, selon laquelle les étrangers ne peuvent détenir plus de 20 % dans entreprises médiatiques à partir de 2016.

En , la holding médiatique a racheté 25 % des actions de CJSC Sport-Express, fondateur de l'un des plus grands journaux sportifs russes Sport-Express.

Au printemps 2016, NMG est devenu le fondateur de la National Advertising Alliance (NRA) avec une part de 25%.

En , dans le cadre de la restructuration de l'activité russe des chaînes de télévision payantes, NMG a racheté une part de Synergy LLC, devenant ainsi le détenteur du bouquet principal du groupe média Viasat Russie à hauteur de 80 %, en collaboration avec le groupe international Viasat World.

En , l'acquisition porta sur AmberData, qui analyse les données des utilisateurs sur Internet et développe une plateforme de gestion des données des utilisateurs anonymisées sur Internet (Data Management Platform, DMP).

Le , fut lancé le centre d'information multimédia Izvestia, producteur et fournisseur d'informations pour les chaînes du groupe (REN TV et Channel Five).

En , NMG a annoncé la création, en collaboration avec CTC Media, d'une agence de vente de publicité Everest LLC (51% - NMG CJSC, 49% - CTC Media LLC), ainsi que Art Pictures Distribution (LLC « Art Pictures Distribution »), société spécialisée dans l'achat et la monétisation de la bibliothèque de droits sur les contenus (propriété : 51% détenue par CJSC NMG, 49% - LLC STS Media).

En , NMG est devenu copropriétaire des chaînes de télévision Sony Pictures en Russie. En août, NMG a acquis 4 % des actions de Channel One auprès de la société de Roman Abramovich, prenant ainsi le contrôle de 29 % de la chaîne. En octobre, le holding médiatique a enregistré la société de films NMG Studio pour investir dans des projets de contenu russe. En décembre, un consortium de National Media Group et de VTB a conclu un accord pour acheter 75 % de CTC Media à la structure d'Ivan Tavrin.

En , NMG a conclu l'accord pour acquérir 50 % d'Art Pictures Studio. La partie à la transaction était NMG Studio, qui investit NMG dans des projets cinématographiques. NMG a acquis une part de l'un des fondateurs d'Art Pictures Studio, Dmitry Rudovsky, qui continuera à coopérer avec la société en tant que l'un des producteurs d'un certain nombre de projets. La part du deuxième actionnaire, Fyodor Bondarchuk, restera à 50 %.

Le , les chaînes de télévision Sony Pictures Television International ont été fermées, tandis que sur leur base les chaînes de télévision de la société Media-Telecom détenue par NMG commençaient à diffuser.

Les propriétaires
En 2009, Severstal détenait 26% des actions de NMG, en 2015, Sogaz en détenait 21,22%, Bank Rossiya fin 2012 - 35,5 %, au 30 mars 2016, Surgutneftegaz - 23,98 %.

Gestion

Présidents

 Sergueï Foursenko (2008-2010)

Directeurs généraux

 Sergueï Foursenko (2008)
 Mikhaïl Koncerev (2008-2009)
 Alexandre Ordjonikidze (2009-2016)
 Olga Paskina (2016-2021)
 Svetlana Balanova (à partir de 2021)

Présidents du conseil d'administration

 Lioubov Soverchaeva (2008-2011)
 Alexeï Mordachov (2011-2012)
 Kirill Kovalchuk (2012-2014)
 Alina Kabaeva (depuis 2014)

Activité
Début 2017, le chiffre d'affaires du holding médiatique National Media Group s'élevait à 30 milliards de roubles.

National Media Group possède les actifs suivants :

Télévision terrestre

 Canal 1 (49%)
 Canal 5 (72,4%)
 TV REN (82%)
 chaîne de télévision 78
 Chaîne de télévision IZ. RU
 CTC Médias (49 %)  :
 STS
 Accueil
 Ché
 Amour STS
 Canal 31

Télévision payante

 CTC Médias (49%) :
 STS Enfants
 Alliance média (80%) :
 Système de diffusion Turner :
 Réseau de dessin animé
 Boomerang
 CNN
 Découverte, Inc. :
 Chaîne de découverte
 Sciences de la découverte
 CCM
 Planète des animaux
 Eurosport
 DTX
 Découverte de l'enquête
 Viasat Russie (80%) :
 Première VIP
 Méga-hit VIP
 Série VIP
 Comédie VIP
 TV1000
 TV1000 cinéma russe
 Action TV1000
 Histoire de Viasat
 Viasat Explorer
 Viasat Nature
 Viasat Sport HD
 Viasat Nature-Histoire HD
 Da Vinci
 Media-Telecom est une coentreprise entre Rostelecom et le National Media Group :
 Groupe Fox Networks :
 RENARD
 Vie de renard
 Géographie nationale
 Nat géo sauvage
 BabyTV
 Médias vedettes :
 VERROUILLER
 Cinéma étoilé
 Famille d'étoiles
 JSC Phoenix-Tver :
 Phénix + Cinéma
 Arme
 blague à la télé
 Télévision UFC
 ... rouge
 ... Noir
 ... science-fiction

Ressources numériques et informationnelles

 MIC « Izvestia » (100%)
 Sport-Express (75%)
 Métro-Pétersbourg (100%)
 Affaires Saint-Pétersbourg

Les technologies

 NMG Studio est une société spécialisée dans le domaine de la production cinématographique.
 Studio de photos d'art (50%)
 Art Pictures Vision (80%) est un producteur de téléfilms et de séries.
 Art Pictures Distribution (51%) est une société spécialisée dans l'achat et la monétisation d'une bibliothèque de droits de contenus.
 Studio "Hydrogène"
 Industrie (projet partenaire) - école de cinéma et de télévision.
 Studio Métrafilms (25%)
 Production de clé de voûte (25 %)
 Agence de battage publicitaire (50%)
 Vision médiatique des stars
 Mars Media Vision

Maison de vente et services

 Suite. TV est une plate-forme en ligne de diffusion en continu et de visionnage de contenu vidéo.
 Showcase TV (25%) est une plate-forme unifiée de diffusion du contenu des chaînes de télévision fédérales sur Internet.
 AmberData (100%) est une plateforme d'agrégation de gestion des données des utilisateurs sur Internet.
 LLC "Entertainment Online Service" (100%) - Opérateur Netflix en Russie.

En 2008, dans le cadre de l'interaction des médias avec le public et le gouvernement, le Groupe national des médias a créé un organe de surveillance - le Conseil public, qui comprenait des personnalités culturelles, des politiciens et des représentants du monde des affaires russes. Alina Kabaeva a été présidente du conseil jusqu'en 2014.

 Everest (51%) - agence de vente de publicité.
 National Advertising Alliance (25%) - une plate-forme commerciale pour la vente de publicité.
 Media Business Solutions (51%) est une société de services. Fournit des services de back-office pour NMG.

Notes et références

Liens externes

Entreprise des médias
Entreprise fondée en 2008
Pages avec des traductions non relues

National Media Group


Elvira Banotti, née à Asmara le 17 juillet 1933 et morte à Lavinio près de Rome le 2 mars 2014, est une journaliste et une féministe italienne d'origine érythréenne.

Biographie
Son grand-père, un Italien parti en Érythrée pour construire un chemin de fer à la fin du XIX siècle, a épousé une Érythréenne. Elvira Banotti commence à travailler à l'âge de 14 ans et en 1953, elle est embauchée au consulat d'Asmara. En 1960, elle est transférée au consulat d'Addis-Abeba, où elle se heurte aux directives des autorités italiennes. Elle se consacre également à la mode, dessinant des mannequins et organisant des défilés de mode. Sa famille, d'origine italienne, grecque et érythréenne, s'installe à Rome entre 1962 et 1963.

En 1969, dans une émission de télévision, elle accuse Intro Montanelli de viol pour son mariage avec une Érythréenne de 12 ans. Montanelli a payé au père de la très jeune fille la somme de 500 livres suivant la coutume du madamisme.

En juillet 1970, elle fonde à Rome le groupe Rivolta Femminile (Révolte Féminine) avec Carla Lonzi et Carla Accardi. Ce groupe rédige le Manifeste de la révolte féminine. En 1971, elle publie La Sfida femminile, un texte qui recueille des témoignages de femmes sur l'avortement, qui est extrêmement critiqué tant par le monde journalistique que par le monde politique, dont le Parti communiste italien.

Avec d'autres féministes, Elvira Banotti crée le « Tribunale 8 marzo » pour juger la religion et l'Église catholique. Pour une banderole disant « L'Église a conçu la théologie du viol », elle est elle-même jugée à L'Aquila pour diffamation de la religion, mais elle est acquittée. Le crime de diffamation de la religion sera abrogé peu de temps après.

Elle  est une invitée régulière  aux émissions de Maurizio Costanzo sur Canale 5 et de Giuliano Ferrara sur Italia 1, où elle considère la sexualité masculine  comme prédatrice. Dans les années suivantes, elle s'oppose ouvertement à la pornographie diffusée par les chaînes de télévision privées. Elle lutte également contre la prostitution et s'est opposée à la réouverture des maisons closes.

Livres
 La sfida femminile. Maternità e aborto, Bari, De Donato, 1971.
 Autobiografia Una ragazza speciale, L'Ortica, 2011, con il Manifesto di rivolta femminile in appendice

Notes et références

Liens externes

Journaliste italienne
Féministe italienne
Naissance en juillet 1933
Naissance à Asmara
Décès en mars 2014
Décès à 80 ans
Décès à Anzio

Elvira Banotti


Se llama desesperación a la pérdida total de la esperanza y también a la cólera, despecho o enojo.

Søren Kierkergaard, define la desesperación como: "(...) la pérdida total de esperanzas, inclusive la de morir".

La desesperación no es solo la falta de esperanza, como pudiera creerse, no mirando más que a la corteza etimológica de la voz, sino positiva reacción contra el bien, cuya necesidad por una parte nos aqueja y que juzgamos por otra imposible de lograr. Por esto Santo Tomás, al clasificar las pasiones, sea como actos, sea como estados psicológicos, colocó a la desesperación entre los irascibles (Summa Theologiae, I, II quaestiones 40 a 44) que miran el bien arduo, a cuya presencia se ha el apetito per accessum et per recessum, abalanzándose hacia él, mientas lo estima a su alcance, pero sintiéndose repelido y positivamente alejándose de él, de que se le presenta como imposible.

Por consiguiente, evoca el Angélico el dicho de Aristóteles (III Ethicorum, c. 3) quum ventum fuerit ad aliquod impossibile tum homines discedant; ley del espíritu consecuente al estado de violencia en que se halla; le acosa la necesidad del bien que desespera, se siente por tanto llevado tras él irresistiblemente, quizá en su prosecución ha puesto a prueba medios y recursos extremos, acallando presentimientos de su imposibilidad, pues ésta, con inmovilidad incontrastable en el camino de sus crecientes afanes ¿qué más natural que a su choque tomen contraria dirección las concentradas energías, se empleen en huir del bien, tiendan como a hacerlo imposible, a aniquilarlo si pudieran, y ya que no, a aniquilar el propio sujeto que tras él iba, para que a una imposibilidad se sume otra? De ahí se sigue que por dos caminos directos puede amansarse por la razón la bravura de este sentimiento:

a) poniendo en su punto la necesidad del bien, haciendo por persuadir al desesperado que no es tal bien, que aunque lo sea no le es necesario o que sin él podría pasar, que hallará otros que le equivalgan, que así lo han experimentado otros, que dé lugar a la experiencia siquiera como prueba transitoria...
b) haciendo otro tanto sobre la imposibilidad de lograrlo, que no hay tal, que no ha puesto en juego medios eficaces, que fracasaron por circunstancias que ya no existen, que quedan tales y cuales recursos, que la constancia decidirá de su eficacia, etc.

Los medios indirectos y remotos van a evitar la inconsideración y la precipitación en determinaciones y a moderar en general los ímpetus y apasionamiento en cuanto se ejecuta.

Este sentimiento aparece cuando el sujeto cree que ya no es capaz de escapar de una situación indeseada (por ejemplo, su muerte está cerca, siente un gran dolor físico o la creencia de que nunca llegara su felicidad) y empieza a hacer últimos intentos de escapar de dicha situación, como correr, lanzar objetos, dar gritos, agredir a los demás, etc.

Sin embargo, no todo va dirigido hacia el área del dolor físico o creencial, Félix Lope de Vega y Carpio, justifica que la desesperación en sí misma es una pasión que nace por la más grande pasión que vive el ser humano, el amor.

Teología
La teología cristiana presenta la desesperación atribuida a la falta de esperanza. Dicha falta de esperanza es ligada a la falta de Cristo en el conocimiento cognitivo de Dios.
En la teología católica se llama desesperación al pecado o vicio directamente contrario a la virtud teologal de la esperanza; por él o sus actos rehúye la voluntad, estimándola como imposible, la consecución del último fin y asimismo todos los medios, ordenados por Dios y puestos al alcance del hombre por conseguirla. Parte de la creencia de que la eterna dicha es inalcanzable, contraviniendo el precepto divino de esperar en la consecución de la bienaventuranza.

Iconografía
La desesperación se personifica en una mujer que cae desplomada, con un puñal en el pecho y una rama de ciprés en la mano, teniendo a sus pies un compás roto. También se representa por un hombre de rostro ensangrentado y lívido, cejijunto y sombrío y cuyos cabellos son serpientes, en el momento de arrojarse sobre un puñal sujeto en el suelo por la empuñadura.

Referencias

Comportamiento humano
Términos de psicología

Desesperación


An Tricoryne humilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stephan Ladislaus Endlicher. An Tricoryne humilis in nahilalakip ha genus nga Tricoryne, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tricoryne

Tricoryne humilis


King Kobra III, released in 1988 on New Renaissance Records, was the first and last album by the Edwards, Michael-Phillips, Northrup, Hart and Appice line-up of King Kobra. After the demise of the original line-up, remaining members Carmine Appice and David Michael-Phillips teamed up with Johnny Edwards, Jeff Northrup and Larry Hart, all 3 members of the Sacramento, CA band Northrup at the time.

The album featured a strong selection of 1980s style mainstream metal. However, a lack of album sales resulted in the dissolution of the band. Bassist Johnny Rod, who appeared on the first two albums as bassist, does not play here. However, he does contribute backing vocals.

The model posing on the album cover is Carmine's then wife, Sarah Appice, who also makes a cameo appearance in the "Take It Off" promotional video.

Track listing
"Mean Street Machine" (David Michael-Phillips, Carmine Appice, Bryson Jones) - 4:26
"Take It Off" (Phillips, Mark Free, Appice) - 3:58
"Walls of Silence" (Jeff Northrup) - 5:23
"Legends Never Die" (Gene Simmons, Micki Free, Adam Mitchell) - 5:04
"Redline" (Phillips, Appice, Jones) - 4:07
"Burning in Her Fire" (Northrup) - 3:33
"Perfect Crime" (Northrup, Johnny Edwards, Glenn Hicks, Larry Hart) - 3:56
"It's My Life" (Simmons, Paul Stanley) - 3:40
"#1" (Phillips, Appice, Jones) - 5:08

Personnel
Band members
Johnny 'Boy' Edwards – vocals
David Michael-Phillips – lead and rhythm guitars, acoustic and slide guitars, bass, backing vocals, co-producer
Jeff Northrup – lead and rhythm guitars, backing vocals
Larry Hart – bass guitar
Carmine Appice – drums, backing vocals, producer

Additional musicians
Johnny Rod, Steve Sacchi, Mark Olsen, Bryson Jones, Peter Criss, Sarah Appice, Bob Spinella, Dave Flynn - backing vocals

Production
Alex Woltman - engineer, co-producer
Elliot Solomon - engineer and co-producer on "Take It Off"
Mark Paladino, Duane Baron, Rick Clifford, Angelo Arcuri, Bret Newman - additional engineering

References
Catalogue: (Vinyl) New Renaissance NRR-26; (CD) New Renaissance NRCD-26

King Kobra albums
1988 albums
Albums recorded at Sound City Studios

King Kobra III


ජෝර්ජ් කොන්ස්ටන්ට් ලුවිස් වොෂින්ටන් (1871 මැයි – 1946 මාර්තු 29) ඉංග්‍රීසි-බෙල්ජියමේ උපත ලද ඇමෙරිකානු නව නිපයුම්කරුවෙක් සහ ව්‍යාපාරිකයෙකි. ඔහුගේ නම මතකයට නැගෙනුයේ ඔහුගේ සොයාගැනීමක් වූ G. වොෂින්ටෝන් කෝපි සමාගම වෙනුවෙන් ක්ෂණික කෝපි සැකසුම් ක්‍රියාවලිය සොයාගැනීම සහ එය තොග නිෂ්පාදනය වෙනුවෙනි.

ඔහු ඔහුගේ උපන් බිම වූ බෙල්ජියමෙන් නික්මී, 1897 දී නිව්යෝර්ක් ප්‍රදේශයට පැමිණයේය. ඔහු ක්ෂණික කෝපි නිෂ්පාදනයට යොමු වීමට ප්‍රථම මධ්‍යම ඇමෙරිකාවේ තාවකාලිකව පදිංචි වී සිටි කාලය තුල,  1906 හෝ 1907  යම් තාක්ෂණික ක්ෂේත්‍රයන් කිහිපයක් කෙරේ මුලික දැනුමක් ලබාගත්තේය. ඔහුගේ කෝපි වෙළදාම 1909දී ආරම්භ කල අතර ඒ සඳහා කෝපි නිෂ්පාදනයට සමාගමක් 1910 දී ඔහු විසින් ආරම්භ කළේය. නිව්යෝර්ක් සහ නිව් ජර්සි මුලික කරගනිමින්, ඔහුගේ සමාගමේ දියුණුව ඇති වූ අතර පළමු ලෝක යුද්ධය ඇතිවූ කාලයේ හමුදාවට වැදගත් සැපයුම් කරුවෙක් බවට පත්විය. තවද සමාගමේ නිෂ්පාදන නිව්යෝර්ක්හි පුවත්පත් මගින් සහ ගුවන්විදුලිය මගින් ප්‍රචාරය කරවීය. ඔහුගේ සමාගමේ සාර්ථකත්වය ඔහුව ඉසුරුමත් කල අතර, බෘක්ලින් හි පිහිටි සුවිසල් මන්දිරයක ඔහු දිවි ගෙවීය. පසුව 1927 දී නිව් ජර්සි ප්‍රාන්තයට පදිංචිය සඳහා පැමිණියේය. එම වසරේම ඔහු බදු අධිකාරීන් සමග තිබු අරගලය පරාජයට පත්වූයේය. ඔහු විවාහකයෙකු  වූ අතර දරුවන් තිදෙනෙකුගේ පියෙකි.

1943 දී සිදුවූ ඔහුගේ මරණයට මද කලකට ප්‍රථම දී වොෂින්ටන්ගේ සමාගම ඇමෙරිකන් හෝම් ප්‍රොඩක්ට් වෙත අලෙවි කරන ලදී. කෝපි සන්නාමය 1961 දී අත්හිටවූවද, වොෂින්ටන්ගේ නාමය අදටද G. Washington's Seasoning & Broth නිෂ්පාදනයන් කෙරේ භාවිතා කරයි.

පවුල් පසුබිම

ජෝර්ජ් වොෂින්ටන් ඉංග්‍රීසි ජාතික පියෙකුට හා බෙල්ජියම් ජාතික මවකට දාව උපත ලද්දේ 1871 මැයි මස බෙල්ජියමේ, කොර්ට්‍රයික් හිදීය.

ඉන් අනතුරුව පැවති පුරවැසිභාවය පිලිබඳ නීතිය අනුව පීතෘත්වයට මුල්තැන දෙමින් වොෂින්ටන් බ්‍රිතාන්‍ය යටත්වැසියෙක් විය. නමුත් 1918  දී ඔහු ඇමෙරිකානු පුරවැසිභාවය ලබාගත්තේය. අවම වශයෙන් ඔහුගේ සහෝදර සහෝදරියන් හය දෙනෙකු පමණ මධ්‍යම ඇමෙරිකාවේ සහ එක්සත් ජනපදයේ  පදිංචියට පැමිණියේය. වාර්තා කිහිපයකට අනුව ඔහු ඇමෙරිකානු ජනපති ජෝර්ජ් වොෂින්ටන් හට නෑකම් කියන අතර, එම වාර්තා කිසිවක ඒ පිළිබඳව පැහැදිලි දත්ත නොමැත.<ref name="The Story of a Pantry Shelf">{{cite book |title=The Story of a Pantry Shelf: An Outline History of Grocery Specialties |year=1925 |publisher=New York: Butterick Publishing Company. |url=http://memory.loc.gov/cgi-bin/query/r?ammem/cool:@field(DOCID+@lit(lg0571) }}</ref>

වොෂින්ටන් නැවත බ්‍රසල්ස් වෙත පැමිණි අතර ජර්මනියේ බොන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් රසායන විද්‍යාව පිලිබඳ උපාධියක් ලබා ගත්තේය.
. 1895 දෙසැම්බර් මස වොෂින්ටන්, 1876 බෙල්ජියමේම උපත ලද අන්ජෙලින් සෙලින් වර්ජිනි වැන් නියුවෙන්හයිස්ව විවාහ කරගත්තේය(එක්සත් ජනපදයේදී ඇය තමාව "ලීනා" නමින් හදුන්වාදෙන ලදී)."Mrs. George Washington" (1876–1952), obituary, The New York Times, October 30, 1952. 1900 ඇමෙරිකානු සංගණනය අනුව ලිනාද ඇයගේ ස්වාමිපුරුෂයා මෙන්ම ඉංග්‍රීසි හා බෙල්ජියම් සම්භවයකින් පැවත එන්නියකි.(බෙල්ජියම් ජාතික  පියෙක් සහ ඉංග්‍රීසි ජාතික මවක්). වොෂින්ටන්ගේ ඇමෙරිකානු සම්ප්‍රාප්තිය සිදුවන්නේ 1896 ඔක්තෝම්බර් 6 වන දින බෙල්ජියමේ ඇන්ට්වර්ප් සිට නෞකාවකින් බවට එලිස් අයිලන්ඩ් හි වාර්තාවල සඳහන් වන නමුත්, 1900 ඇමෙරිකානු සංගණන වාර්තාවන්හි  සඳහන් වන්නේ ඔවුන් ඇමෙරිකාවට සංක්‍රමණය වූයේ 1897 දී බවයි. නිව්යෝර්ක් ප්‍රදේශයේ වොෂින්ටන් සිය වාසස්ථානය සකසා ගත් අතර, ඔහුට සහ ඔහුගේ බිරිඳට දරුවන් තිදෙනෙකු විය.:1897 මැයි මස දී උපත ලද ඔහුගේ වැඩිමහල් දියණියගේ උපන් ස්ථානය වශයෙන් 1900 ඇමෙරිකානු සංගණන වාර්තාවන්හි  සඳහන් වන්නේ බෙල්ජියමේ බවය. මෙය එලිස් අයිලන්ඩ් වාර්තා අනුව පරස්පර විරෝධීය. The US Census also records the year of their emigration to the USA as 1897. The other two children are recorded in the census as being born in New York. ඒ 1897 මැයි මස දී උපත ලද ලුයිසා වොෂින්ටන්, 1898 මැයි මස දී උපත ලද අයරීන් වොෂින්ටන්, සහ 1899 අගෝස්තු මස දී උපත ලද ජෝර්ජ් වොෂින්ටන් (කණිෂ්ට).George Washington, Jr. was born on August 6, 1899 and died on December 1, 1966 in Morristown, New Jersey; Social Security Death Index.

වොෂින්ටන් නිව්යෝර්ක් ප්‍රදේශයට පැමිණි පසු, භූමිතෙල් භාවිතා කර දල්වාගන්නා පහන් සඳහා ගෑස් මැන්ටල නිෂ්පාදනය කරන සමාගමක් ස්ථාපිත කලේය. මෙම කාල සීමාව තුල ඔවුන් ස්ටේටන් අයිලන්ඩ් ආසන්නයේ  නිව් බ්‍රයිටන් හි පදිංචි වී සිටි නමුත්, ඔහුගේ ව්‍යාපාරය වූ George Washington Lighting සමාගම, නිව් ජර්සි මුලික කරගෙන පිහිටියේය. තාපදීප්ත ආලෝක බල්බ තාක්ෂණය පරිණත වීම හමුවේ මෙම ව්‍යාපාරය අතහැර දමන්නට ඔහුට සිදුවිය. කලකදී වොෂින්ටන් සතුව කැමරා සමාගමක්ද පැවතිණි. 1900 ඇමෙරිකානු ජන සංගණන කාලයේදී, එම වාර්තාවල වොෂින්ටන් නව නිපයුම්කරුවෙක් ලෙස වාර්තා වෙයි. ඒ වන විට ඔහුගේ වයස අවු. 29ක් වූ අතර, ඔහු සමග ඔහුගේ 23 හැවිරිදි භාර්යාව, ඔවුන්ගේ දරුවන් තිදෙනා, ඔහුගේ නැගණිය(අවු 25), මෙහෙකරුවන් තිදෙනෙක් සහ ඉන් දෙදෙනෙකුගේ දරුවෙකුද ඔවුන් සමග බෘක්ලින්හි කුලී නිවසක වාසය කලහ.

1906 හෝ 1907දී අතරතුර වොෂින්ටන් ග්වතමාලාවේදී එලහරක් යොදාගෙන විශාල ගොවිපලක් පවත්වාගෙන යාමටද කටයුතු කලේය.   මේ අතරතුර, ඔහුගේ ක්ෂණික කෝපි සැකසුම් ක්‍රියාවලිය  වැඩිදියුණු කලේය. වොෂින්ටන් වසරකට පමණ පසුව නිව්යෝර්ක් වෙත නැවත පැමිණි අතර, අනතුරුව ඔහුගේ ප්‍රධාන ජිවන වෘත්තීය වූ කෝපි නිෂ්පාදනය නොනැවතී කරගෙන යාම ආරම්භ කලේය.

 පුද්ගලික ජීවිතය
වොෂින්ටන් 1910 දී ඔහුගේ කෝපි ව්‍යාපාරය පිහිටුවීමෙන් අනතුරුව බෘක්ලින්හි නො.47, ප්රෝස්පෙක්ට් පාර්ක් වෙස්ට් හි වාසය කරන ලද්දේ, සෆ්ෆොක් ප්‍රාන්තයෙහි බෙල්පොර්ට්හි පිහිටි  නො. 287 සවුත් කන්ට්‍රි පාරේ දෙවැනි නිවසක්ද සහිතවය.
Principe, Victor (2002). Bellport Village & Brookhaven Hamlet, NY. Arcadia Publishing. ISBN 0-7385-0968-X. 1926–1927 වොෂින්ටන් ඔහුගේ නිවාස දෙකම බෘක්ලින්හි විසු, සමාජ ශාලාවක් ඇරඹීමේ අභිප්‍රායෙන් සිටි ධනවත් මිනිසුන් කණ්ඩායමකට අලෙවි කලේය (වාර්තාවල ආකාරයට $ මිලියනයකට වඩා වැඩි මිලකට)."Brooklyn Club Buys", The New York Times, February 25, 1927. නිව්ජර්සි හිදී ඔහුගේ සමාගම නැවත ස්ථාපනයත් සමග 1927 දී එහි ඉඩමක් මිලදී ගෙන, හිටපු ආණ්ඩුකාරවරයෙකු ෆ්‍රැන්ක්ලින් මර්ෆිට අයත්ව තිබු මෙන්ඩම් හි පිහිටි "ෆ්‍රැන්ක්ලින් ගොවිපල" වෙත පැමිණියේය.
වොෂින්ටන් විදේශික සතුන් කෙරෙහි ඇල්මක් දැක්වුයෙකු වූ අතර එලෙසම ගෙවතු වගාව කෙරෙහිද උනන්දුවක් දැක්වූයේය. මුල් කාලීනව බෙල්පොර්ට් හි සහ අනතුරුව මෙන්ඩම් හිදී ඔහු පුළුල් ගෙවත්තක් ඔහුගේ ඉඩම තුල වගා කරගත්තේය. ලෝන්ග් අයිලන්ඩ් හිදී ඔහු නිතරම වාගේ ඔහුගේ උරහිස් මත පක්ෂීන් සහ වඳුරන් තබාගෙන සිටි බව වාර්තා වෙයි. ඔහුගේ ගෙවතු දෙකේදීම දුර්ලභ ගණයේ පක්ෂීන් විශේෂිත වූ අතර,  බෙල්පොර්ට්හි මුවන්, බැටළුවන්, එළුවන් සහ කුරංග මුවන් ද  සිටි බවටද, මෙන්ඩම්හි සුවිසල් භුමිය තුල  මුවන් ලාමාවන් සහ සීබ්‍රාවන් ද සිය ගණනක් සතුන් අතරින් සිටි බව වාර්තා වෙයි. සමාජයීය වශයෙන් ඔහු නිව්යෝර්ක් නගරයේ පිහිටි ලෝටස් සමාජයේ සහ උගත් මහත්වරුන්ගේ සමාජයේ ක්‍රියාශීලී සාමාජිකයෙකුද විය.
1920 ජනාධිපතිවරණයට වොෂින්ටන්ගේ නාමයද ප්‍රමුඛ ලෙස  දකුණු ඩකෝටා ප්‍රදේශයෙන් ඇමෙරිකානු පක්ෂයෙන් යෝජනා වී තිබු අතර, නමුත් ලියකියවිලි සකස් වී තිබුනේ වලංගු කාල සීමාව ප්‍රමාද වීමකින් පසුවය. පැහැදිලි සාධක නොතිබුණද, නාමයෝජනා භාරදීම බරපතල ස්වභාවයක් ගත්තේය. ජෝර්ජ් වොෂින්ටන් විදේශිකයෙකු ලෙස උපත ලබා තිබීම ඔහු එම තනතුරට යෝග්‍ය නොවීමට බලපාන සාධකයක් බවට පත්වීමටද ඉඩ තිබිණ. ඉතිහාසයේ ඇමෙරිකානු පක්ෂ කිහිපයක් සඳහන් වන අතර, ඔහුගේ ජීවන ගමන තුල තුල සිදුවූ සිදුවීම් හා බලන කල මෙම නම යෝජනා භාර දීම ඔහුට කරන ලද උපහාසයක්ද යන්න නොපැහැදිලිය.

 නිපදවීම් සහ ව්‍යාපාර

හයිඩ්රෝ කාබන් පහන්, කැමරා, සහ ආහාර නිෂ්පාදනය ක්ෂේත්‍ර කෙරේ ජෝර්ජ් වොෂින්ටන් සතුව පේටන්ට් බලපත්‍ර 24 කට අධික ප්‍රමාණයක් ඇත. ක්ෂණික කෝපි නිෂ්පාදනය සොයාගත් පළමුවැන්නා ඔහු නොවූ අතර, අන් සියලු දෙනා අතරින් සටෝරි කටෝගේ මුලික කාර්යන් ඔහු විසින් ඔහුගේ පෙරනිමිත්ත ලෙස යොදා ගත්තේය. නමුත්, වාණිජ නිෂ්පාදනයක් ලෙස මුලින්ම නිෂ්පාදන කටයුතු ඇරඹීමට පුරෝගාමී වූයේ වොෂින්ටන්ගේ සොයාගැනීමයි. කෝපි පෝච්චියේ ගැට්ටේ රැඳෙන වියලි කෝපි කුඩු දැකීමෙන් ඔහු මෙය නිෂ්පාදනයට පෙළඹුනේ යයි ඇඟවුවද, පසුකාලීනව යුරෝපයේ අලෙවි කල ක්ෂණික කෝපි සැකසුමක් මේ කාල සීමාවේදීම, ෆෙඩ්රිකෝ ලෙන්හොෆ් වයිල්ඩ් නම් වූ ජර්මන්-ගෝතමාලා සම්භවයක් සහිත පුද්ගලයෙකු  නිපදවූයේය.; වොෂින්ටන්ගේ පුද්ගලික වෙද්‍යවරයා වුයේ වයිල්ඩ් බැවින්, මෙම සොයාගැනීම් ස්වාධීන නොවන බවටද අදහසක් පැතිර ගියේය.

1909 දී වොෂින්ටන්ගේ නිපැයුම මුලින්ම වෙළඳපොළට පැමිණියේ "රතු ඊ කෝපි" (a pun on "ready") යන නමින්ය. පසුව 1910 දී G. Washington Coffee Refining සමාගම ඇරඹුවේය. වොෂින්ටන්ගේ පළමු නිෂ්පාදන යන්ත්‍රෝපකරණ බෘක්ලින්හි , 41 වීදියේ, නො.147 දරන ස්ථානයේ කර්මාන්ත සංකීර්ණයක ස්ථාපිත කරන ලදී. පසුකාලීනව 1927 දී සමාගමේ මෙහෙයුම් කටයුතු නිව් ජර්සි වෙත ගෙනයන ලද්දේ, මොරිස් තැනිතලාවේ හි නො 45 නැගෙනහිර හැනොවර් මාවතේ පිහිටි ඉඩම අත්පත් කරගෙන එහි  නව යන්ත්‍රෝපකරණ ස්ථාපිත කරමිනි.

සමාගමේ දැන්වීම් ප්‍රචාරණයෙදී නිතරම පාහේ නිෂ්පාදනයේ පිරිසිඳු බව, භාවිතයේ පහසුව සහ නවීනතාව ගැන නිතරම අවධාරණය කර සිටියේය. තවද එය ආහාර දිරවීම පහසු කරවන බවත්, එම "පිරිසිඳු" කෝපි වල අවදිකරවා සිටීමේ බලපෑම නොමැති බවත් පවසා තිබිණ (දෙයාකාරයෙන්ම පවතින කැෆේන් නම් රසායනයේ අඩංගු සංඝටක මගින් ඇතිවන සෘජු බලපෑම). පළමු ලෝක යුද්ධය නිමාවීමෙන් පසු, ඇමෙරිකානු හමුදාවේ කෝපි භාවිතය ඔහුගේ කෝපි අලෙවිය සඳහා තවත් පිටුවහලක් විය. 1930 සිට 1935 දක්වා NBC සහ Blue Network ගුවන් විදුලි නාලිකාවන්හි විකාශනය වූ "ෂර්ලොක් හෝම්ස්" නාටක මාලාව සඳහා අනුග්‍රහය දැක්වීමත් සමග ප්‍රචාරණය සඳහා තවත් වෙනස් මගක් මුණගැසිනි.  .

කෙසේ වෙතත් මුල්කාලීන ක්ෂණික කෝපි නිතරම පාහේ අඩු ගුණාත්මක බවකින්ද, අමුතු රසයකින්ද යුක්ත වූ අතර, නුපුරුදු අලුත් දෙයකට වඩා යමක් නොවීය.

ඔහු සහ ඔහුගේ සමාගම අතර බදු සමග සම්බන්ද මුල්‍යමය කටයුතු සම්බන්ධයෙන් ෆෙඩරල් බලධාරීන් සමග  වොෂින්ටන් යම් ගැටලුකාරී තත්වයක්ද ඇතිකර ගත්තේය. කෝපි නිෂ්පාදනයට ඔහුගේ වෙළඳ රහස් භාවිතයට 1918 නොවැම්බර් මස ඔහු සමාගම සමග සංක්ෂිප්ත ගත විය. මසකට පසුව ඔහුගේ තැන්පතු පහෙන් හතරක් ඔහුගේ පවුල වෙත ලබා දුන්නේය. වොෂින්ටන් උදක්ම කියා සිටියේ පවුලේ සාමාජිකයන්ගේ අදායම වෙනුවෙන් බදු නොගෙවවියයුතු බවයි. මෙය මුලින්ම බදු අභියාචනා මණ්ඩලයට යොමු වූ අතර, පසුව අභියාචනා අධිකරණයට යොමු විය. 1927 දී වොෂින්ටන්ට එරෙහිව තුනෙන් දෙකක තීන්දුවක් ලැබිණි. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට යොමු කල පෙත්සමද නොසලකා හැරියේය.

වොෂින්ටන්ගේ පුත්‍රයා  වූ  ජෝර්ජ් වොෂින්ටන්(කනිෂ්ඨ) ඔහුගේ පියාගේ සමාගමේ භාණ්ඩාගාරික වශයෙන් කටයුතු කල අතර, ඔහුගේ පියා මෙන්ම යම් සොයාගැනීම් කිහිපයකට යොමුවුනේය. 1948 දී හඳුන්වාදුන් පුවත්පත් සඳහා ඉතා විශාල වශයෙන් භාවිතා වූ Fairchild Camera and Instrument භාවිතයෙන් ඡායා උත්කීරණය සැකසුම වෙනුවෙන් පේටන්ට් බලපත්‍රය ඔහු විසින් හිමිකරගත්තේය.

 හමුදා ගිවිසුම්
එම කාල වකවානුව තුල වොෂින්ටන්ගේ අසමසම නිපදවීම පළමු ලෝක යුද්ධයේ ආහාර සලාකය තුල විශාල වශයෙන් භාවිතා විය. යුද්ධභූමිය තුල කෝපි පරිභෝජනය ඉතා වටිනාකමක් ගත්තේ, එය සොල්දාදුවන්හට කැෆේන් ප්‍රබෝධයක් ලබා දුන් නිසාය. එවකට ඇමෙරිකානු යුධ දෙපාර්තමේන්තුවේ කෝපි සැපයුම් අංශ ප්‍රධානී E.F. හෝල්බෘක් පැවසුයේ කෝපි පානය, අබ වායුව මගින් ඇතිවන ව්‍යකුලත්වයෙන් සුවය ලබා ගැනීමට වැදගත් සාධකයක් වන බවයි. 1917 දී ඇමෙරිකානු කාර්ය සාධක හමුදාව යුද්ධයට අවතීර්ණ වන තුරු, 1914 සිට කැනේඩියානු කාර්ය සාධක හමුදාවේ භාවිතය යටතේ තිබු එහි, ඉන් අනතුරුව සියලුම නිෂ්පාදන ඇමෙරිකානු හමුදාවේ භාවිතය සඳහා භාවිත විය. යුද්ධය අවසාන කාල සීමාවේ ජාතික අවශ්‍යතාව මෙන් හය ගුණයක් පමණ ඉතා විශාල වූ හමුදාවට සිදුකල කෝපි සැපයුම සපුරාලීමට, නව කුඩා කෝපි නිෂ්පාදකයන්ද ඇතිවූයේය.

ක්ෂණික කෝපි පානය පිලිබඳ සොල්දාදුවන් අතර යම් ජනප්‍රියත්වයක් හටගත්තේය. ඔවුන් එයට "ජෝර්ජ්ගේ කෝපි කෝප්පය" යන නමද පටබැන්දේය. කෝපි රසයට වඩා කැෆේන් උත්තේජනය මෙහිදී මුල්තැනක් ගත් නිසා යම් අවස්ථාවන්හිදී එය සීතල වුවද පානය කල හි විය.

පළමු ලෝක යුද සමයේ ඇමෙරිකානු හදිසි ආහාර සලාකයේද නා නා වර්ගයේ ආහාර සමග එක් අයෙක් වෙනුවෙන් අවුන්සයකින් (ග්‍රෑම් 7) හතරෙන් එකක් සහිත ද්විත්ව ශක්ති ක්ෂණික කෝපි පැකට්ටුවක්ද, කන්ටේනර් තුල සිටින මිඉසුන් 24 දෙනෙකුට සපයන ලදි. ක්ෂණික කෝපි අගල් කපන්නන් හා විශේෂිත කණ්ඩායම් වෙනුවෙන් සැපයූ ආහාර වලද අඩංගු විය. දෙවන ලෝක යුද සමයේ ඇමෙරිකානු හමුදාව නැවතත් වොෂින්ටන් මත යැපෙන්නට පටන් ගත්තේය. නමුත් මෙම යුද සමයේ ප්‍රධාන වශයෙන් ඉස්මතු වූ නෙස්කැෆේ සහ වෙනත් ප්‍රධාන ක්ෂණික කෝපි නිෂ්පාදකයන්ද වොෂින්ටන් හා සමග උරෙන් උර ගැටී හමුදාවට අවශ්‍ය සැපයුම ලබා දුන්නේය.

 සමාගමේ සහ ඔහුගේ අවසානය
1943 දී G. Washington Coffee Refining සමාගම American Home Products සමාගම මගින් මිලදී ගත්තේය. ඒ සමගම ජෝර්ජ් වොෂින්ටන් විශ්‍රාම ගත්තේය. පවුලේ සාමාජිකයන් විසින් පවත්වාගෙන ගිය මෙම සමාගම, ඇමෙරිකන් හෝම් ප්‍රොඩක්ට් සමාගම  මිලදී ගත්තේ ඔවුන්ගේ කොටස් නිකුතුවේ කොටස් 29,860 හුවමාරුව වෙනුවෙනි (දල වශයෙන් ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 1.7). මෙම වකවානුවේ ඇමෙරිකන් හෝම් ප්‍රොඩක්ට්ස් සමාගම වේගවත් ලෙස සමාගම් මිලට ගත්තේය. ඔවුන් වසර 8 දී සමාගම් 34 ක් මිලට ගත්තේය."Buy, Buy, Buy" , Time, December 6, 1943. "ජි.වොෂින්ටන්ගේ" සමාගමේ සාමාන්‍යාධිකාරී වූ ක්ලැරන්ස් මාර්ක් වොෂින්ටන් වෙනුවෙන් සමාගමේ එකතු කල අංශ පවත්වාගෙන යාමට සමත්වීය.

වොෂින්ටන්ගේ අවසාන කල වකවානුවේදී ඔහු "ෆ්‍රැන්ක්ලින් ගොවිපල" ද විකුණා දමා, මෙන්ඩම්හි නව වර්නන් පාරේ නිවසක දිවි ගෙවීය.  ඔහුගේ සමාගම විකුණා දමා තුන් වසරකට පසුව ඇතිවූ රෝගී තත්වයක් හේතුවෙන්, 1946 මාර්තු 29 දින ඔහු මිය ගිය අතර ඒ වන විට ඔහුගේ වයස අවු. 74ක් විය. අවමංගල්‍ය දින තුනක් පැවතිණි.

1961 දී ජි.වොෂින්ටන් කෝපි සන්නාමය නතර කරනු ලැබුවේය. ඒ ඔහුගේ නිව් ජර්සි ඉඩමද, එවකට කොකාකෝලා සමාගමේ අංශයක් වූ ටෙන්කෝ වෙත අලෙවි කිරීමෙන් අනතුරුවය. ජි.වොෂින්ටන් සන්නාමයේ අවසාන වශයෙන් ඉතිරිව තිබෙන්නේ 1938 දී ආරම්භ කල G. Washington's Seasoning & Broth පමණි. මෙම සන්නාමයද 2000 දී ඇමෙරිකන් හෝම් ප්‍රොඩක්ට් විසින් අලෙවි කරන ලදී. අතරමැදියන් කිහිප දෙනෙක් අතරේ හුවමාරු වෙමින් තිබු මෙය,  අවසානයේ හෝම්ස්ටැට් සමාගම මගින් 2001 දී මිලට ගෙන මේ දක්වා පවත්වාගෙන යයි.

වැඩි විස්තර
 kopi
 චරිතාපදානය

 පේටන්ට් බලපත්‍ර

 සටහන්

I: He does not appear to have used his full name while in the United States—it is absent from census and immigration records, his patent applications and contemporary news articles about him.
II: The New York Times gives the place of birth as Kortrijk, while The New York Herald Tribune gives Brussels. It is presumed that the more obscure city would be the less likely error. Belgian records clearly indicate that he was at least married in Kortrijk.
III: In 1920, former Texas governor James E. Ferguson actually ran under an "American Party" label.
IV: The Bellport home is currently known as "Washington Lodge". The Morris Plains address at 45 Hanover Avenue is given in a 1928 ad; the plant is described in the New York Times as adjoining the Morristown Line, so the address must be 45 East Hanover Avenue.

 References

 අතිරේක සබැඳුම්
 Coffee on the Instant - chapter in The Story of a Pantry Shelf: An Outline History of Grocery Specialties''
 Official site of G. Washington's Seasoning & Broth

1871 උපත්
1946 මරණ
American inventors
American people of Belgian descent
Businesspeople in the beverage industry
Military food of Canada
Military food of the United States
Businesspeople in coffee
University of Bonn alumni
විද්‍යාඥයෝ

ජෝර්ජ් වොෂින්ටන් (නව නිපැයුම්කරු)


Arthur de Cardonnel FitzUryan Rice,  baron Dynevor ( - ), est un pair britannique.

Biographie
Il est le fils de Francis Rice (5e baron Dynevor) et de Harriett Ives Barker. Sa sœur aînée, Ellen Joyce, est une pionnière de l'émigration des femmes.

Le 17 octobre 1855, Rice s'inscrit à Christ Church, Oxford. Il obtient un baccalauréat en 1855 et une maîtrise en 1865.

Rice épouse Selina Lascelles, la fille d'Arthur Lascelles, le cinquième fils de Henry Lascelles (2e comte de Harewood). Ils ont Walter FitzUryan Rice, né le 17 août 1873. Walter est revenu plus tard à la forme galloise de son nom « Rhys ».

Il devient membre du Conseil du comté de Carmarthenshire lors des élections inaugurales de 1889, représentant Llandybie.

Le  baron Dynevor est décédé le 8 juin 1911 à l'âge de 75 ans au château de Dynevor.

Références

Étudiant de Christ Church (Oxford)
Baron de la pairie du Royaume-Uni
Décès en juin 1911
Naissance en janvier 1836
Décès à 75 ans

Arthur Rice (6e baron Dynevor)


الوعد أو العهد الجديد (بالعبرية ברית חדשה، باليونانية ברית חדשה) عبارة مستعملة في الكتاب العبري وفي العهد الجديد من البيبل للإشارة إلى عصر العودة والسلام بعد مدة محاكمة وقضاء. وكمثل كل العهود المذكورة في البيبل فهو «عهد دم يقضيه الله»

انظر أيضا
 الاستبدالية

مراجع

استبدالية
التراث اليهودي المسيحي
الشريعة الموسوية في اللاهوت المسيحي
القانون في الكتاب المقدس
المسيحية في القرن 1
الوعود في الكتاب العبري
اليهودية في العهد الجديد
تاريخ العهد الجديد
تعاليم يسوع
جدالات متعلقة بالمسيحية واليهودية
سفر إرميا
عبارات كتابية
عبارات مسيحية
علم الآخرات المسيحية
كرستولوجيا
لاهوت العهد الجديد

الوعد الجديد


Manneskja ársins (e. Person of the Year; kynjað sem [karl]maður ársins eða kona ársins til ársins 1999) er árlegt eintak af bandaríska tímaritinu Time sem fjallar um einstakling, hóp, hugmynd eða hlut sem hefur "til hins betra eða verra […] gert mest til þess að hafa áhrif á atburði ársins".

Bakgrunnur
Sú hefð að velja mann ársins hófst árið 1927 þegar ritstjórar Time veltu fyrir sér hverjir hefðu verið mest áberandi í fréttum ársins. Með hugmyndinni átti líka að bæta upp fyrir það að flugmaðurinn Charles Lindbergh hafði ekki birst á forsíðu blaðsins eftir sögulegt einstaklingsflug sitt yfir Atlantshafið sama ár. Í lok ársins voru því tvær flugur slegnar í einu höggi með því að hafa Lindbergh á forsíðunni.

Listi yfir manneskjur ársins

Tenglar

Tilvísanir

Bandarísk tímarit
Frægð
Viðurkenningar

Manneskja ársins hjá Time


İnternet Protokol Versiyon 4 (IPv4), İnternet Protokolü'nün (IP) dördüncü versiyonudur.

IPv4, 32-bitlik adreslerden oluşmaktadır ve (232) tekil adres sağlamaktadır.

Tarihçe

IPv4, RFC 791 'de tanımlanmıştır (Eylül 1981). Bir önceki versiyonu olan RFC 760 'ın (Ocak 1980) yerini almıştır.

Tanım

IPv4 paket anahtarlamalı bağlantı katman (internet layer) ağları üzerinde kullanım için bir bağlantısız protokoldür. En iyi çabayla dağıtım (best effort delivery) modeli üzerinde çalışır. Bilgi bütünlüğü içeren bu yönleri bir üst katman taşıma protokolü tarafından adreslenirler. (Örn.: TCP)

Adresleme

IPv4 adresleri 32 bittir. 32 bit ile en fazla 4,294,967,296 (232) IPv4 adreslemesi yapmak mümkündür. Bazı IPv4 adresleri; özel ağlar (private network) (~18 milyon adres ) ya da çok yöne yayın (multicast) adresleri (~270 milyon adres ) gibi özel amaçlarla ayrılmıştır. Bu, genel internet üzerinde yönlendirme için muhtemelen ayrılacak olan adres sayısını azaltır. Ağ adresleme mimarisinin sınıflı ağ (classful network) dizaynı aracılığıyla yeniden düzenlenmesine, sınıfsız alanlar arası yönlendirme (Classless Inter Domain Routing) ve ağ adres çevirisinin (NAT) kaçınılmaz tüketimi büyük oranda ertelemesine rağmen adresler artarak son kullanıcılara verildikçe bir IPv4 adres eksikliği ortaya çıkmaktadır.

IPv4 uzayındaki adres sınırı, yeni yeni kullanılmaya başlayan fakat bu konuda uzun dönemli tek çözüm olan IPv6'nın gelişimini teşvik etmektedir.

Adres Gösterimleri

IPv4 adresleri, genellikle noktalarla ayrılan ve onluklar şeklinde ifade edilen, 4 oktetli notasyonda yazılırlar.

IPv4 yazım formatları aşağıdaki tabloda gösterilmiştir:

Adres Atamaları

Sınıflı IP Adresleme
Bir IPv4 adresi iki kısımdan oluşur: Ağ adresi ve host adresi. Host adresine (İngilizce: rest field) de denmekteydi. Başlangıçta kullanılan bu yapıda en fazla 256 adet ağ adresi tanımlanabilmekteydi. Daha sonraları bu ağ adresleme modeli yetersiz kaldı.

Bu yetersizliği aşmak için, 1981 yılında most-significant address octet'leri ağ adresleri sınıfları oluşturmak amacıyla yeniden tanımlandı. Bu metod zaman içerisinde Classful networking olarak isimlendirildi. Bu sistemde 5 adet sınıf tanımlandı: A sınıfı, B sınıfı, C sınıfı, D sınıfı ve E sınıfı. A, B ve C sınıflarındaki ağ adresleri farklı uzunluklarına sahiptirler.

D sınıfı adresler multicast adreslemesi için ayrılırken ve E sınıfı adresler gelecekteki bazı uygulamaları için ayrılmıştır.

Mevcut Classful adreslerin Subnet'lere bölünmesi 1985 yılında RFC 950 ile başlamıştır. Bu adres bölünmesi, oldukça esnek bir yöntem olan 'değişken uzunluklu alt ağ maskeleme' (variable-length subnet mask (VLSM)) ile RFC 1109 içinde tanımlanmıştır.

1993'te yayınlanan IETF standardı RFC 1517 temel alınarak bu kategoriler sistemi resmi olarak sınıfsız alanlar arası yönlendirme (CIDR)'nin yerini aldı ve aksine sınıflandırma temelli düzene sınıflı adreslendirme (classful) adı verildi. CIDR herhangi bir adres yüzeyinin yeniden parçalara ayrılmasına izin vermesi için tasarlanmıştı. Böylece tüm kullanıcılar için daha küçük ya da daha büyük adres blokları tahsis edilebilirdi. CIDR tarafından yaratılan hiyerarşik yapı  IANA ve RIRs tarafından idare edilmektedir. Her bir RIR, IP adresi görevleriyle, hakkında bilgi sağlayan alenen incelenebilir bir WHOIS veri tabanı tutar.

Sınıfsız IP Adresleme

Alt Ağ Oluşturma (Subnetting)

IP uzaylarının alt ağlara bölünmesi işlemine alt ağlandırma (subnetting) diyoruz. Alt ağlara bölme işleminin bize sağladıklarını;

1. Ağ performansını ve hızını artırır. Yönlendiricilerin kullanıldığı ortamlarda yoğun ağ trafiği mevcuttur ve yönlendiriciler yayın alanı yaratmaktadır. Yayın alanı (broadcast domain), ağda bir ağın üyesi olan istemcilerin yönlendiriciye ulaşmadan diğer istemci cihazlarla veri iletişiminde bulunabildiği yapıdır. Yayın alanı sayısı arttıkça o alan içerisindeki ağ trafiği, tek bir yayın alanına sahip yapıya göre azalacaktır.

2. Ağ tıkanıklığını azaltır

3. Ağın yönetimini kolaylaştırır. İzole edilmiş ağlarda problemlerin tespit edilmesi daha kolay ve anlaşılır olmaktadır.

4. Ağ güvenliğine yardımcı olur.

şeklinde sıralayabiliriz.

Subnetting İşlemi

Bir ağı alt ağlara bölerken sıklıkla kullanacağımız iki formül vardır. Birincisi alt ağda yer alacak host sayısı, ikincisi ise kaç adet alt ağ olacağını bulmamıza yarar:

    2^n -2 >= bir alt ağdaki host sayısı
    2^m >= alt ağ sayısı

Örnek: 192.168.0.0  255.255.255.0  ağını 2 alt ağa ayıralım.

Alt ağların sayısını bildiğim için "2^m >= alt ağ sayısı" formülünü kullanacağım. 2^m >= 2  ifadesinde m değeri için 1 vermek yeterlidir. 1 değeri yeni ağların yeni alt ağ maskesini hesaplarken kullanılacaktır. Bu host bitlerinden 1 bitin kullanılacağı anlamına gelmektedir. Host biti alt ağ maskesindeki 0'lar ile gösterilen alandir. Ağ biti ise 1'ler ile gösterilen alandır.

Örnekte verilen maske bilgisi 255.255.255.0

   11111111.11111111.11111111.00000000: 255.255.255.0  (Şu anki subnet mask)
   11111111.11111111.11111111.10000000: 255.255.255.128 (Yeni subnet mask)

Yeni durumda host bitlerinin sayısı 7 oldu. Bu durumda her ağda kullanılacak IP sayısı ise 2^7-2= 126 olacaktır. Burada sayıyı 2 eksiltmemizin sebebi bir tane IP'nin alt ağ kimliği için, bir tanesinin de yayın adresi için kullanılacağıdır. Alt ağ kimliği ve yayın adresleri bu amaçlarla özel olarak ayrılmış adresler olduğundan bu adresleri bir hosta vermek mümkün değildir. Peki alt ağ kimliği ve yayın adresi nasıl bulacağız? Alt ağlandırma alt ağ kimliği ve yayın adresini bulmak için alt ağ kimliği, ilk IP, son IP, yayın adresi sıralamasını kullanınız.

Subnet ID+1 = İlk IP

Son IP + 1 = Broadcast Adresi

Subnet ID -1 = Broadcast Adresi

Ilk networkun Subnet ID' si ile ikinci networkun Subnet ID' si arasındaki fark 2^n kadardır. Bu bilgiler doğrultusunda rahatlıkla Subnet ID ve Broadcast adresi bulabilirsiniz.

Son durumda 2 alt networkum aşağıdaki gibi olacaktır:

VLSM (Variable Length Subnet Mask)

VLSM, Aralık 1995'te RFC 1878 ile yayımlanmıştır. Değişken uzunluklu alt ağ maskesi, ([[Sınıfsız alanlar arası yönlendirme
|Variable Length Subnet Mask (VLSM)]]) farklı boyutlardaki alt ağları tanımlamak için kullanılır.

CIDR ve Üst ağ oluşturma (Supernetting)
1993 yılında adres sınıfından bağımsız yönlendirme (CIDR) () tanıtıldı. CIDR üst ağ oluşturma (İngilizce: Supernetting  )yı gerçekleştirmek için kullanılır. Üst ağ oluşturma yön kümeleme (İngilizce: Route Aggregation  ) ye olanak sağlar. CIDR, CIDR notasyonu olarak da bilinen önek notasyonunu tanıttı. Önek/CIDR notasyonu sınıfsız IP adreslemenin 3 şeklinde kullanılıyor: Alt ağ oluşturma, VLSM/farklı boyutların alt ağları, CIDR / Üst ağ oluşturma.

IP adres sınıflarının orijinal sistemi CIDR ile yer değiştirdi ve sınıf-tabanlı şema karşılaştırma amacıyla sınıflı (classful) olarak adlandırıldı. CIDR'ın en temel avantajı; herhangi bir adres alanının, daha küçük ya da daha büyük adres blokları kullanıcılara ayrılabilmesi amacıyla yeniden bölümlendirilmesine izin vermesidir.

CIDR tarafından oluşturulan, IANA (Internet Assigned Numbers Authority  ) ve RIRs (Regional Internet registry ) tarafından denetlenen hiyerarşik yapı, internet adreslerinin dünya çapında uygulamasını yönetir. Her RIR, IP adresi uygulamaları hakkında bilgi sunan genel araştırılabilen WHOIS  veritabanını muhafaza eder. Bu veritabanlarından gelen bilgi IP adreslerini coğrafik olarak konumlandırmaya çabalayan çok sayıda araçta merkezi bir rol oynar.

Özel Kullanım Adresleri

Özel Ağlar
IPv4'de yer alan adreslerin üç bloğu özel ağlarda (Private networks) için kullanılmak üzere ayrılmıştır. Bu IP adres blokları özel ağların dışında yönlendirilmezler. Özel ağ IP adreslerine sahip olan bilgisayarlar ancak ağ adresi dönüştürme (NAT) yapılarak internete erişim sağlayabilirler.

Aşağıdaki tabloda özel ağlar için ayrılmış olan adres blokları gösterilmiştir:

Yerel Bağlantı Adresleme (Link-Local Addressing)
RFC 5735 169.254.0.0/16 adres bloğunu yerel bağlantı adreslemede özel kullanım için tanımlar. Bu adresler yalnızca hostun bağlı olduğu noktadan noktaya bağlantı ve yerel ağ segmenti gibi linklerde geçerlidir. Bu adresler yönlendirilebilir değildir ve özel adresler gibi internette dolaşan hedef ya da kaynak paketler olamazlar. Yerel bağlantı adresleri, bir host bir IP adresini DHCPserverından ya da diğer içsel yapılandırma methodlarından alamadığında yerel olarak adres oto yapılandırılması için kullanılır.

Adres boğu ayrıldığında, adres oto yapılandırılmasının mekanizmaları için herhangi bir standart oluşmaz. Microsoft Otomatik Özel IP Adresleme - APIPA adında bir uygulama oluşturarak bu boşluğu doldurmuştur. Microsoft'un pazarlama gücüne göre APIPA milyonlarca makineye yayıldı ve dolayısıyla endüstride De facto standardı haline geldi. Pek çok yıl sonra IETF,IPv4 yerel bağlantı adreslerinin dinamik yapılandırılması olarak anılan RFC 3927 fonksiyonellik için resmi bir standart tanımladı.

Localhost
127.0.0.0–127.255.255.255 (127.0.0.0/8 CIDR notasyonunda) adres bloğu [localhost] iletişimi için ayrılmıştır. Bu blok içerisindeki adresler host bilgisayarı dışında asla dışarı çıkmamalıdır ve bu adrese gönderilen paketler aynı sanal ağ aygıtında gelen paketler olarak çevrilirler (geri döngü veya loopback olarak bilinir).

0 ya da 255 ile Biten Adresler
0 veya 255 oktetiyle biten adreslerin hiçbir zaman hostlara atanamadıkları yaygın bir yanlış anlaşılmadır. Bu sadece en azından 24 bitlik alt ağ maskeli ağları, eski sınıflı adresleme şemasındaki C sınıfı ağlar ve /24'den /32'ye maskeli ağlar içeren CIDR için doğrudur.

Sınıflı adreslemede (CIDR'ın ortaya çıkmasıyla yürürlükte olmayan) sadece üç tane muhtemel alt ağ maskesi vardır: A, B ve C sınıfı. Örneğin 192.168.5.0/255.255.255.0 (veya 192.168.5.0/24) alt ağında 192.168.5.0 tanımlayıcısı bütün alt ağı temsil eder ve dolayısıyla aynı anda o alt ağdaki bireysel bir aygıtı temsil edemez.

Paket yapısı
IP paketleri başlık kısmı ve veri kısmı olmak üzere iki kısımdan oluşur. IP paketlerinde, bazı veri bağlantısı katmanı protokollerinde olduğu gibi veri sağlama sayısı veya başka herhangi bir altlık içermez. Genellikle veri bağlantısı katmanı tarafından IP paketlerinin sarmalandığı paketlerin döngüsel artıklık denetimi altlıkları tarafından birçok hata tespit edilir. Ayrıca uçtan uca TCP katmanı sağlama toplamı birçok diğer hatayı tespit etmektedir.

Başlık
IPv4 paket başlığı 14 alandan oluşur. Bunlardan 13 tanesinin doldurulması zorunludur, (tabloda kırmızı arka plan ile gösterilen) 14. alan ise isteğe bağlıdır seçenekler alanı olarak adlandırılır. Başlıktaki alanlar yüksek basamaklı bayt başta olacak şekilde sıralanır ve diyagram ve tartışmalarda da yüksek basamaklı bitler önce yazılır. En yüksek basamaklı bit 0 numaralı olandır. Dolayısıyla sürüm alanı ilk baytın dört en yüksek basamaklı bitinde bulunur demek daha doğru bir tanımdır.

 Sürüm  (Version)
IP paket başlıklarındaki ilk alan dört bit uzunluğundaki sürüm alanıdır. IPv4 için bu alana konacak değer 4'tür. (IPv4 adındaki v4 versiyon 4'ü temsil eder)

 İnternet Başlık Uzunluğu (IHL)
4 bit uzunluğundaki bu ikinci alan başlıkta bulunan 32 bitlik (word) sayısıdır. Yani bu alandaki değer başlığın kaç adet 32 bitten oluşabileceğini göstermektedir. Başlıkta uzunluğu değişebilen tek alan seçenekler alanı olduğundan başlığın uzunluğunu bu alana belirler. Uzunluğun 32 bitin katı olmaması durumunda en yakın katına yuvarlanacak şekilde doldurma bitleri eklenir. Bu alanın alabileceği en düşük değer 5'tir (RFC 791). Bu da 5×32 = 160 bit = 20 bayta karşılık gelir. Bu alan 4 bitlik uzunlukta olduğundan gelebilecek en büyük değer 15'tir (yani 15×32 bit = 480 bits = 60 bayt).

 Sınıflandırılmış Hizmetler Kod Noktası (DSCP)
Aslında ilk olarak Hizmet Türü (ToS veya Type of Service) alanı olarak tanımlanmıştır. Ancak RFC 2474'ten itibaren Sınıflandırılmış Hizmetler (DiffServ veya Differentiated Services) alanı olarak tanımlanmıştır. Gitgide gerçek zamanlı veri akışı gerektiren ve dolayısıyla DSCP alanını kullanan yeni teknolojiler kullanıma girmektedir. Etkileşimli ses verisi takasını sağlayan Voice over IP (VoIP) buna bir örnek olarak gösterilebilir.

 Açık Tıkanıklık Bildirimi (Explicit Congestion Notification, ECN)
RFC 3168 ile tanımlanan bu alan, paketleri düşürmeden uçtan uca ağ tıkanıklığı bildiriminin yapılmasını sağlar. İsteğe bağlı olarak kullanılan ECN yalnızca iki üç noktanın da bu özelliği desteklemesi ve kullanmak istemesi durumunda uygulanabilir. Yalnızca üzerinde olunan ağ tarafından desteklenmesi durumunda etkilidir.

 Toplam Uzunluk
Paketteki başlık ve verinin birlikte toplam uzunluğunu belirten bu 16 bitlik alanın alabileceği en küçük değer 20 (20 bayt başlık + 0 bayt veri), en büyük değer ise 65.535 bayttır (16 bitlik bir sayının alabileceği en büyük değer). IP paketlerinin mümkün olan en büyük uzunluğu 65.535 olsa da bu paketleri çerçeve adı verilen iletim birimlerine sarmalayıp taşıyan alt katman protokollerinin taşıyabileceği maksimum çerçeve uzunluğu değişkenlik göstermektedir. Standartlara göre tüm hostlar 576 bayta kadar olan tüm veri bloklarını kabul edebilmelidir. Günümüzde birçok host çok daha büyük paketleri taşıyabilmektedir. Ancak bazen bazı alt ağlar maksimum paket büyüklüğü üzerine kısıtlama koymaktadır. Bu durumda bu sınırı aşan veri bloklarının parçalara ayrılarak taşınması gerekmektedir. Bu işleme parçalandırma (fragmentation) denmektedir. Desteklenen maksimum paket büyüklüğünün 576 bayttan az olamayacağı standartla sabitlendiği için 576 bayta kadar olan tüm paketlerin parçalandırılmaya gerek kalmadan taşınabileceği kesindir. IPv4 protokolünde parçalandırma işlemi hostlarda veya yönlendiricilerde gerçekleştirilebilir.

 Kimlik
Tanımlama alanı olarak adlandırılan bu alan parçalandırılmış paketlerin hangi IP paketine ait olduğunu anlamak için her pakete eklenen ve aynı paketin parçaları olan paketlerde aynı olan sayının bulunduğu alandır. Bazı deneysel çalışmalar tanımlama alanının başka amaçlar için de kullanılmasını önermiştir. Örneğin bu alanın kaynak adresi alanında sahte bilgi içeren veri bloklarının takip edilmesini kolaylaştırma amacıyla kullanılabileceği önerisi yapılmış, ancak RFC 6864 tarafından bu tür kullanımlar yasaklanmıştır.

 Bayraklar
Üç bitlik bu alan paket parçalarının kontrol edilmesi ve tanımlanabilmesi amacıyla kullanılmaktadır. Yüksek basamaktan düşüğe doğru sıralı olmak üzere bayrak bitleri su şekildedir:
 bit 0: Ayrılmış; sıfır olmalıdır.
 bit 1: Parçalandırmama işareti (DF, Don't Fragment)
 bit 2: Daha Parça Var işareti (MF, More Fragments)
Eğer DF bayrağı ayarlanmışsa ama paketin aktarımı esnasında yönlendirilebilmesi için parçalandırılması gerekiyorsa, paket düşürülür ve hata iletisi gönderilir. Bu ayar parçalandırma işlemleriyle ilgilenecek miktarda kaynağı bulunmayan bir hosta paket gönderirken kullanılabilir. Bir diğer kullanım alanı da paketin aktarım yolunun desteklediği maksimum paket boyutunu ölçmektir. Bu ölçme IP yazılımı tarafından kendiliğinden veya ping veya traceroute gibi bazı ağ tanılama araçlarıyla kullanıcı tarafından gerçekleştirilebilir.
MF biti, kendisinden sonra gelecek başka parçaların olduğu paketlerde 1 olarak, son paketlerde ise 0 olarak işaretlidir. Parçalandırılmamış paketler de kendilerinin ilk ve son parçası olarak düşünülebileceğinden bu paketlerde MF biti 0'dır. Parçalandırılmış paketlerin de son parçaları hariç tüm parçalarında bu bit 1 olarak ayarlıdır. MF biti 0 olan bir paketin tek başına bir paket mi yoksa bir paketin parçası mı olduğu Parçanın Başlangıç Konumu alanından anlaşılır. Zira o alan tek parçadan oluşan paketlerde 0 olacaktır.

 Parçanın Bağıl Konumu (Fragment Offset)
Orijinal paketin başlangıcına göre parçanın bağıl konumunu belirten bu alandaki 13 bit uzunluğunda olan sayının birimi sekiz bayttır (64 bit). Yani parçanın, orijinal paketin kaçıncı 64 bitlik kısmından itibaren olan kısmını içerdiğini belirtir. Bu alanla en fazla (213 – 1) × 8 = 65.528 bayt uzunluğunda konum belirtilebilir ancak bu başlık da dahil edildiğinde maksimum IP paket boyutunu (65.535) aşmaktadır (65.528 + 20 = 65.548 bayt).

 Yaşam süresi (Time To Live) (TTL)
Sekiz bitten oluşan yaşam süresi paketlerin internet üzerinde döngülere takılarak sonsuza kadar kalmasını engeller. Teorik olarak bu alan paketin kalan ömrünü saniye türünden belirtir ve yol üzerinde paketin üzerinden geçtiği her düğüm yaşam süresi alanından paketin işlenmesi sırasında geçen süreyi düşer. 1 saniyeden kısa geçen süreler 1 saniyeye yuvarlanır. Günümüzde paketler yönlendiriciler üzerinden 1 saniyeden çok daha küçük sürelerde aktarıldığından uygulamada bu alan atlama sayısının ölçüsü olarak kullanılır. Yönlendiriciler paketi teslim aldığında TTL alanını bir azaltır. Sayı sıfır olduğunda paket düşer ve göndericiye ICMP Zaman Aşımı (ICMP Time Exceeded) iletisi gönderilir.

Traceroute yazılımı da paketin kaynaktan hedefe giderken üzerinden geçtiği yönlendiricilerin listesini oluştururken yönlendiricilerden gelen ICMP Zaman Aşımı iletilerini kullanır.

 Protokol
Bu alan IP paketlerinin veri kısmında hangi protokolün kullanıldığını tanımlar. İnternet Tahsisli Sayılar ve İsimler Kurumuna bağlı çalışan İnternet Tahsisli Sayılar Otoritesi, RFC 790 ile belirenmiş IP protokol numaralarının bir listesini tutmakktadır.

 Başlık Sağlama Toplamı
16 bit uzunluğundaki sağlama toplamı alanı başlıkta hata denetimi yapmak amacıyla kullanılır. Yönlendiriciye bir paket vardığında, yönlendirici paket başlığının sağlama toplamını hesaplar ve başlıkta yazan sağlamayla karşılaştırır. Eğer değerler bağdaşmıyorsa yönlendirici paketi yok sayar. Veri kısmındaki hatalarla veriyi sarmalayan protokol ilgilenmelidir. Hem UDP'nin hem TCP'nin sağlama toplamı vardır.
Yönlendiriciye bir paket vardığında yönlendirici paketin TTL alanını bir azaltır. Sonra da yeni sağlama toplamını hesaplar. RFC 1071 sağlama toplamının hesaplanmasını şöyle tarif etmektedir:
 Sağlama toplamı alanı, başlıktaki 16 bitlik tüm sözcüklerin bire tümleyen toplamının bire tümleyeninin alınmasıyla elde edilen 16 bitlik sayıdır. Sağlama toplamı hesaplanırken başlıktaki sağlama toplamı bölümü sıfır olarak alınır.
Örneğin on altılık gösterimi şu şekilde olan başlık verisini ele alalım: 4500003044224000800600008c7c19acae241e2b. Bu veri toplamda 20 bayt uzunluğundaki bir IP paketi başlığıdır. Standart ikinin tümleyeni artimetiğini uygulayan bir makinede:
1. Adım) 4500 + 0030 + 4422 + 4000 + 8006 + 0000 + 8c7c + 19ac + ae24 + 1e2b = 0002BBCF (32-bit toplam)
2. Adım) 0002 + BBCF = BBD1 = 1011101111010001 (16 bitlik bire tümleyen toplamı, bu toplam 32 bitlik ikiye tümleyen toplamını 16 biti aşan basamakların başa taşınıp toplama eklenmesiyle hesaplanır. Toplamın basamak sayısı 16 biti aştıkça bu işlem tekrarlanır)
 3. Adım) ~BBD1 = 0100010000101110 = 442E (16-bitlik bire tümleyeni toplamının bire tümleyeni)
Başlığın sağlama toplamını doğrulamak için aynı algoritma kullanılabilir – doğru bir sağlama toplamı bulunduran bir başlığın sağlama toplamı hesaplandığında tamamen 0'dan oluşan bir sözcük elde edilir:
2BBCF + 442E = 2FFFD. 2 + FFFD = FFFF. FFFF'nin bire tümleyeni = 0.
Kaynak adresi
Bu alan paketi gönderenin IPv4 adresidir. Ulaştırma esnasında bu adresin ağ adresi çözümleme aygıtı tarafından değiştirilebileceğine dikkat edin.

Hedef adresi
Bu alan paketin alıcısının IPv4 adresidir. Kaynak adresi gibi bu adres de bir ağ adresi çözümleme aygıtı tarafından ulaştırma esnasında değiştirilebilir.

 Seçenekler
Seçenekler alanı çok sık kullanılmaz. IHL başlğında bulunan 32 bitlik sözcüklerin uzunluğunun tüm seçenekleri kapsayacak kadar büyük olması gerektiğine dikkat ediniz, toplam uzunluğun 32 bitin katı olmaması durumunda başlık gereken miktarda dolgu verisiyle doldurulmalıdır. Seçenekler listesi EOL (Seçenekler Listesi Bitimi, 0x00) seçeneği ile bitirilebilir ancak bu yalnızca seçeneklerin sonu başka türlü başlığın sonuyla denk gelmiyorsa gereklidir. Başlığa konulabilecek seçeneklerin listesi şöyledir:

Not: Eğer başlık uzunluğu 5'ten büyükse, yani 6'dan 15'e kadarsa seçenekler alanı kullanılmış demektir dolayısıyla dikkate alınır.
Not: Kopyalandı, Seçenek Sınıfı ve Seçenek Numarasından bazen "Seçenek Türü" adlı sekiz bitlik tek bir alan olarak söz edilir.
Loose Source and Record Route (LSRR) ve Strict Source and Record Route (SSRR) seçeneklerinin kullanılması güvelik kaygıları nedeniyle önerilmemektedir. Bu seçenekleri barındıran paketleri birçok yönlendirici engellemektedir.

Ayrıca bakınız
 IP adresi

Notlar

Kaynakça

Ağ katmanı protokolleri
IPv4
İnternet katmanı protokolleri

IPv4


10878 Moriyama este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10878 Moriyama este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Moriyama de Yasukazu Ikari. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,52 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 4,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

10878 Moriyama


Alexandre L'Archevêque est un enseignant, docteur en psychologie, clinicien et poète québécois.

Biographie
En plus d'enseigner à l'Université du Québec à Montréal ainsi qu'à l'Université de Montréal, Alexandre L'Archevêque est docteur en psychologie, clinicien. Ses recherches portent sur la violence, la destructivité ainsi que sur la phénoménologie de la psychose.

« Passionné par la pulsion homicide, la perversion et la psychose, il transpose dans son écriture ses champs d'intérêt avec une rigueur sans faille ». En poésie, il fait paraître plusieurs titres aux Éditions du Noroît, soit Morts du ciel (2007), Les mouches, la viande (2010), « un petit recueil minimaliste et cruel; vision implacable du monde tel qu'il est, sans fioritures, sans compromis », Faux sang (2016) ainsi que Carné (2018) en collaboration avec David Berthiaume-Lachance.

Œuvres

Poésie
Morts du ciel, Montréal, Éditions du Noroît, 2007, 57 p.
Les mouches, la viande, Montréal, Éditions du Noroît, 2010, 80 p.
Faux sang, Montréal, Éditions du Noroît, 2016, 70 p.
Carné, en collaboration avec David Berthiaume-Lachance, Montréal, Éditions du Noroît, 2018, n.p.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
Éditions du Noroît
Université du Québec à Montréal
Université de Montréal

Liens externes

Poète québécois
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Alexandre L'Archevêque


Chôros  est un duo pour flûte et clarinette écrit en  par le compositeur brésilien Heitor Villa-Lobos. Il fait partie d'une série de quatorze compositions numérotées intitulées collectivement Chôros, allant de solos pour guitare et pour piano à des œuvres écrites pour soliste ou chœur avec orchestre ou plusieurs orchestres, et dont la durée peut dépasser une heure. Le Chôros  est le plus court de la série, et ne dure que deux minutes et demie environ.

Histoire

En 1920, Villa-Lobos a composé une pièce pour guitare d'abord intitulée , et un peu plus tard rééditée sous le nom de Chôro típico brasileiro, en prenant son titre d'un genre d'improvisation de la musique populaire instrumentale brésilienne qui est né à Rio de Janeiro au . Le mot portugais choro (prononcé [ˈʃoɾu]), signifie "cri" ou "lamentation", bien que la plupart des musiques de ce type soient loin d'être chagrines. Quatre ans plus tard, lors de sa première visite à Paris, il décide de créer un cycle étendu d'œuvres collectivement intitulé Chôros. La composition pour guitare est devenue le numéro 1 de cette série, et Chôros  a été composé à Rio de Janeiro en 1924. La partition est dédiée à Mário de Andrade. Elle a été créée au Teatro Sant'Anna de São Paulo le  par Spartaco Rossi (flûte) et Antenor Driussi (clarinette), dans le cadre d'un concert en hommage à  et . La première européenne a été donnée par Gaston Blanquart (flûte), et Louis Cahuzac (clarinette), à la Salle Gaveau à Paris le , lors du premier d'une paire de concerts consacrés aux œuvres de Villa-Lobos. Le compositeur a transcrit l'œuvre pour piano l'année même de sa composition.

La partition a été publié aux éditions Eschig en 1927.

Analyse
L'œuvre est constituée d'un seul et court mouvement sans centre de tonalité défini. Les changements de tempos articulent le mouvement en quatre sections : Pouco movido (m. 1-13), Muito vagaroso (m. 14-23), Pouco movido - Pouco meno (m. 24-49), et Tempo Primo - Animando (m. 49-54). Sur le plan motivique/rythmique, cependant, la section du premier tempo se compose en fait de deux sections : les m. 1-9, dans lesquelles les accents clairs des m. 3-5 font place à des accents métriques normaux, et les m. 10-13, caractérisées par des rythmes de type marche. La forme générale est similaire, en miniature, à celle, beaucoup plus grande, du  : Les trois premières sections se combinent en un "mouvement" dans lequel des motifs fragmentaires sont présentés, suivi d'un second "mouvement" dans lequel ces fragments s'intègrent progressivement pour atteindre une certaine direction logique et suggestive. De plus, le motif de la clarinette aux m. 10-11 (qui consiste en deux figures consécutives, chromatiquement descendantes, la seconde étant légèrement plus haute que la première) est très similaire au motif principal du Chôros , mais cette relation est habilement déguisée en l'unissant à la figure plus lente de la flûte. Sur le plan harmonique, le cours de l'œuvre est produit par l'interaction entre des structures diatoniques d'une part et des collections de hauteurs plus complexes tirées de la gamme chromatique, de la gamme par tons et de la .

Bibliographie

Notes et références

Bibliographie complémentaire
 .
.
 .

. Portuguese version as Villa Lobos e o florescimento da música brasileira. São Paulo: Martins Fontes, 2009. .
.
 .
 .
 .

Liens externes
  : Maintained by the Latin American Music Center

Musique de chambre d'Heitor Villa-Lobos
Villa-Lobos, Choros no 2
Œuvre pour flûte
Villa-Lobos, Choros no 2

Chôros no 2 de Villa-Lobos


Jacques Durrmeyer, né le  à Montpellier et mort en déportation le  à Neuengamme est un résistant français. Directeur de l'usine à gaz de Flers (Orne), il intègre l'OCM de ce secteur puis prend en 1944 la direction de l'Armée secrète de l'Orne avant d'être arrêté puis déporté.

Biographie
Jacques Achille Jean Émile Durrmeyer est né le 15 juillet 1903 à Montpellier (Hérault); il est le fils d'un officier d'infanterie, Robert Durrmeyer qui deviendra général, et le frère aîné de Michel Durrmeyer, futur compagnon de la Libération.

Après avoir obtenu en 1927 son diplôme d'ingénieur de l'école centrale de Paris, il est embauché comme ingénieur à l'usine à gaz de Metz. En 1936, il s'installe à Flers, dans l'Orne, où il a été nommé directeur de l'usine à gaz. À la fin de la bataille de France, la Normandie est occupée par les Allemands à partir du 18 juin 1940.
Jacques Durrmeyer, qui supportait mal cette occupation, est arrêté une première fois le  pour avoir craché au passage d'une Flérienne au bras d'un officier allemand ; il est condamné à 18 mois de prison. Libéré, il devient membre de l'Organisation civile et militaire (OCM) de la Résistance intérieure française. Lieutenant de réserve du génie, il en dirige dans la clandestinité les opérations militaires.

Une première grande rafle a lieu à Flers le 29 février 1944, qui a pour effet de démanteler partiellement la Résistance locale. En mars 1944, Robert Bernier, qui dirigeait alors les groupes armés dépendant de Libération-Nord, l'autre mouvement de résistance implanté dans la région, vient rencontrer Jacques Durrmeyer. À l'issue de cette entrevue, les groupes Libération-Nord et de l'OCM du secteur de Flers fusionnent au sein de l'Armée secrète sous la direction de Durrmeyer. Une nouvelle rafle a lieu le , au cours de laquelle Durrmeyer est arrêté. Il est d'abord interné à Compiègne, tandis que son père le général Durrmeyer, qui se trouvait avec lui au moment de son arrestation, est interné en Autriche au camp de Füssen-Plansee. Jacques Durrmeyer est déporté au camp de travail de Neuengamme dans le convoi parti de Compiègne le 15 juillet 1944. Il meurt le .

Hommage
 Lors des élections municipales organisées les 29 avril et 13 mai 1945 après la Libération, Jacques Durrmeyer, alors porté disparu et dont la candidature avait été déposée par ses anciens compagnons, est élu conseiller municipal de Flers. Après la confirmation de son décès en déportation, le conseil municipal a décidé, dans sa séance du 1er mars 1947 de donner son nom à une rue de la commune.
  à titre posthume (décret du ).

Notes et références

Naissance en juillet 1903
Naissance à Montpellier
Élève de l'École centrale Paris
Organisation civile et militaire
Déporté résistant
Décès en mars 1945
Décès à Neuengamme
Titulaire de la médaille de la Résistance française
Décès à 41 ans
Décès dans le Troisième Reich
Mort en déportation
Mort en camp de concentration

Jacques Durrmeyer


Die Eemscentrale ist ein Gas-und-Dampf-Kombikraftwerk in Eemshaven in der niederländischen Provinz Groningen. Sie ist das älteste von derzeit drei Großkraftwerken im Energiepark Eemshaven. Der Energiepark liegt am Westrand des Emsästuars, das hier hydrografisch in die offene Nordsee übergeht, aus dem alle Kraftwerke des Parks ihr Kühlwasser beziehen.

Mit seiner installierten elektrischen Leistung von ca. 2,4 Gigawatt ist die Eemscentrale das leistungsstärkste Kraftwerk in den Niederlanden und das leistungsstärkste (nach dem italienischen Kraftwerk Alessandro Volta) Gaskraftwerk in Europa. Mit seiner Schornsteinhöhe von 135 Metern ist sie zudem das höchste Bauwerk in der Provinz Groningen. Bei entsprechender Witterung ist es von der gegenüberliegenden deutschen Krummhörn deutlich sichtbar.

Betreiber der Eemscentrale ist Electrabel, ein Tochterunternehmen von Engie.

Geschichte
Erbaut wurde das Kraftwerk im Auftrag des regionalen niederländischen Energieversorgungsunternehmens Provinciaal Elektriciteitsbedrijf (PEB) mit Sitz in Groningen. Die Erstinbetriebnahme erfolgte 1976/77 als erdgasgefeuertes Dampfkraftwerk (Block EC2), ergänzt durch eine kleine Gasturbine (EC1) für den Schwarzstart.

Ab 1984 wurde auf Betreiben der niederländischen Regierung die Energieversorgung des Landes neu organisiert und dabei in Stromerzeugung und -übertragung aufgeteilt. Hierbei wurde das PEB 1986 mit dem Hochspannungsnetzbetreiber Laagspanningsnetten N.V. zum Elektriciteitsbedrijf voor Groningen en Drenthe (EGD) zusammengefasst. Die Eemscentrale wurde im selben Jahr an die Elektriciteits-Produktiemaatschappij Oost- en Noord-Nederland (EPON), eine der vier großen, neu gebildeten niederländischen Stromerzeugungsgesellschaften, übertragen.

Im Jahr 1988 wurde Block EC2 durch eine Vorschaltgasturbine ergänzt und so zu einem Kombiblock mit mehr als 100 MW zusätzlicher Leistung umgebaut. Danach wurde der Block EC20 genannt.

In den Jahren 1995–1997 wurde die Leistung der Anlage durch einen Neubau nochmals beträchtlich gesteigert. Neben dem bestehenden Kraftwerk wurden fünf neue GuD-Blöcke (EC3 bis EC7) errichtet. Auftragnehmer war der französische Anlagenbauer GEC Alsthom. Die Einweihung des neuen Kraftwerkes wurde 1997 durch Prinz Claus und den Wirtschaftsminister Hans Wijers vorgenommen.

Im Jahr 2000 wurde EPON vom belgischen Energieversorger Electrabel übernommen.

In den Jahren 2007 bis 2009 erfolgte eine umfassende Modernisierung des Blockes EC20 einschließlich Gasturbine.

Kurz darauf, 2009 bis 2011, wurden auch die Gasturbinen EC3-7 modernisiert und mit einem NOx-armen Verbrennungssystem ausgestattet.

Im Jahr 2009 erfolgte die endgültige Stilllegung der Schwarzstart-Gasturbine EC1, die zuvor schon einige Jahre nicht mehr benötigt wurde.

Ein neuer Hilfskessel wurde 2010 installiert, um ein schnelleres, tägliches Anfahren der Anlage – typisch für ein Spitzenlastkraftwerk – zu ermöglichen.

Technischer Aufbau
Das Kraftwerk besteht bzw. bestand aus folgenden Blöcken:

Brennstoff für alle Blöcke war und ist Erdgas. Der Standort Eemshaven verfügt über einen günstigen Zugang zum niederländischen Erdgaspipelinenetz. Eemshaven ist Netzeinspeisepunkt für norwegisches Erdgas, das Eemshaven direkt über eine Pipeline durch die Nordsee erreicht. In unmittelbarer Nachbarschaft des Kraftwerkes befindet sich zudem ein großes Terminal zur Verdampfung und Einspeisung von Flüssigerdgas in das Netz.

Das Kraftwerk ist direktgekühlt mit Kühlwasser aus der Ems, es hat daher keinen Kühlturm oder Luko. Die Kühlwasserentnahme erfolgt in sechs Metern Tiefe aus dem Doekegat nahe der Radarstation Het Oude Ship, die Einleitung erfolgt in die Bocht van Watum.

Siehe auch
 Liste von Kraftwerken in den Niederlanden

Weblinks

Eems Powerplant auf Enipedia

Einzelnachweise

Gaskraftwerk in den Niederlanden
Gas- oder Ölkraftwerk in Europa
Engie-Kraftwerk
Bauwerk in Het Hogeland
Erbaut in den 1970er Jahren
Wirtschaft (Provinz Groningen)

Eemscentrale


La Orden al Mérito por Servicios Distinguidos es una distinción que concede el Estado Peruano a ciudadanos peruanos y extranjeros por servicios al Perú. Es la segunda en importancia después de la Orden El Sol del Perú.

Historia
Fue creada el 18 de julio de 1950 por la Junta Militar de Gobierno presidida por Zenón Noriega Agüero mediante el Decreto de Ley N° 11474. Su entrega fue oficializada a partir del gobierno de Manuel Odría, después de que su reglamento fuese aprobado por Decreto Nº552 el 6 de diciembre de 1951. Desde entonces ha sido modificado a lo largo de los años.

La Orden fue creada con el objeto de otorgar un reconocimiento a los ciudadanos que hayan contribuido con su acción y su obra a acrecentar el prestigio de la Patria, honrando a aquellas personas que se hayan distinguido en las áreas de las artes, ciencias, industria y comercio.

Grados
Los Grados de la Orden al Mérito por Servicios Distinguidos son:
Gran Cruz con Brillantes.
Gran Cruz.
Gran Oficial.
Comendador.
Oficial.
Caballero.

Referencias

Enlaces externos

Condecorados con la Orden al Mérito por Servicios Distinguidos - Ministerio de Relaciones Exteriores del Perú (PDF)


Hamr (deutsch Hammer, früher Hammer auf der Insel) ist ein Ortsteil der Gemeinde Val in Tschechien. Er liegt sechs Kilometer südöstlich von Veselí nad Lužnicí in Südböhmen und gehört zum Okres Tábor. Hamr bildet zugleich einen Katastralbezirk, der den Namen Hamr nad Nežárkou führt.

Geographie
Hamr befindet sich am linken Ufer der Nežárka gegenüber den Einmündungen der Bäche Plešský potok und Vřesenský potok in der Teichlandschaft des Wittingauer Beckens. Gegen Norden und Nordosten erstrecken sich die Teiche Přední Sax, Hluboký Sax, Hluboký u Hamru, Smíchov I, Smíchov II und Odměrna; südwestlich der Vlkovský rybník, im Westen der Šípov und nordwestlich der Hladov. Im Süden erhebt sich die Travná cesta (435 m), westlich der U Výra (426 m) und im Nordwesten die Kozina (434 m) und der Šibeniční vrch (446 m).

Nachbarorte sind Drahov im Norden, Vřesná, Baldinka, Kostroun, Ovčín und Nítovice im Nordosten, V Drápale, Řehořinky und Cikar im Osten, Metel, Evženovo Údolí, Pávek und Albrechtice im Südosten, Vyšné und Val im Süden, Bašta, U Nohavů, Vlkov und Hlavičky im Westen sowie Dehetník, Mlýn Křkavec, Veselí nad Lužnicí und Mezímostí nad Nežárkou im Nordwesten.

Geschichte
Die Ansiedlung Ostrov entstand wahrscheinlich zusammen mit Val, Vlkov und dem Hof Dehetník im 13. Jahrhundert im Zuge der Besiedlung der Urwälder an der Lainsitz und Nežárka. Ihr ursprünglicher Name leitet sich von ihrer Insellage zwischen der Nežárka, Sümpfen und drei Fischteichen her. Die erste schriftliche Erwähnung von Ostrov erfolgte im Jahre 1395. Nachdem im Jahre 1420 die aus Tábor und Südmähren vertriebenen Pikarden (Adamiten) unter Führung ihres fanatischen Predigers und Schmiedes Adam Rohan Ostrov und die umliegenden Wälder besetzt hatten und von dort Raub- und Mordzüge in die umliegenden Gebiete unternahmen, versuchte der Besitzer der Feste Ostrov, Hans Schorz von Wall (Hanuš Šorc z Valu) vergeblich das Lager gewaltsam aufzulösen. Schorz fiel dabei in die Hände der Adamiten, wurde getötet und seine Leiche in die Nežárka geworfen. Im Jahre 1421 unternahm Jan Žižka mit Unterstützung durch Ulrich von Neuhaus eine Strafexpedition gegen die Pikarden und nahm dabei auch die vom Hauptmann Božek Klatovsky verteidigte Feste Ostrov ein. Die dabei gefangenen 40 Adamiten ließ er hinrichten, den Überlieferungen nach soll lediglich ein Priester als Gefangener fortgeführt worden sein, um ihm exemplarisch den Prozess zu machen. In späteren verklärten Darstellungen des Geschehens wird berichtet, dass die Adamiten angeblich den Kampf gegen Žižka im Adamskostüm bestritten hätten.

Später verkauften die Herren von Wall das Gut Ostrov an die Herren von Sobětice, die neben der Feste einen Hof und einen Eisenhammer an der Nežárka anlegen ließen. Zu Beginn des 16. Jahrhunderts erwarb Bohuslav von Val und Úsuší das Gut Ostrov und vereinte es wieder mit Wall. 1525 ließ er in Ostrov eine neue Feste erbauen und verlegte seinen Sitz von Wall nach Ostrov. In der nachfolgenden Zeit wuchs die Ansiedlung Ostrov zu einem Dorf an, das nach dem Eisenhammer als Hammer auf der Insel bezeichnet wurde. Albrecht Valovský von Úsuší ließ in der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts anstelle der Feste Ostrov das Schloss Hammer auf der Insel errichten und vereinte beide Güter zu einem Gut Hammer und Wall. Im Jahre 1581 ließ er auf einer felsigen Kuppe jenseits des Teiches Kladen die Kirche der hl. Dreifaltigkeit als Filiale der Pfarrei Veselí errichten und bestimmte diese zu seiner Grablege. Der Eisenhammer erlosch wahrscheinlich während des Dreißigjährigen Krieges, an seiner Stelle wurde 1644 erstmals die Neue Mühle erwähnt. Im selben Jahre entstand im Schlossgarten eine Brauerei. Im Jahre 1696 erwarb der k.k. Rittmeister Leopold Freiherr von Gerard das Gut. Von ihm kaufte 1714 Wenzel Ritter von Goltz-Goltz den Besitz. Dieser ließ die Kirche 1724 zur Pfarrkirche erheben. Nach dem Tode von Anton Wenzel Ritter von Goltz-Goltz verkauften dessen Pupillen das Gut Hammer und Wall 1729 an Eleonora Amalie zu Schwarzenberg, die es zwei Jahre später ihrem Mann Adam Franz zu Schwarzenberg überließ, der es an seine Herrschaft Wittingau anschloss. 1732 brannte die Brauerei nieder, an einem Wiederaufbau hatten die Fürsten zu Schwarzenberg kein Interesse. Erste Versuche zur Nutzung der Nežárka für die Flößerei erfolgten 1747 unterhalb des Mühlenwehrs. Nach der Trockenlegung des Teiches Kladen wuchs das Dorf mit der um die Kirche entstandenen kleinen Ansiedlung zu einer Einheit zusammen.

Im Jahre 1840 umfasste das Gut Hammer und Wall die Dörfer Hammer, Wall und Wlkow. Das Dorf Hammer bestand aus 26 Häusern mit 235 Einwohnern. Zu Hammer gehörten die Pfarrkirche, die Pfarrei, die Schule, eine Mühle mit Brettsäge sowie die aus zwei Häusern bestehende Einöde Luschnitz. Hammer war Pfarrort für Wall und Wlkow einschließlich der zugehörigen Einöden. Die reguläre Flößerei auf der Nežárka wurde 1842 aufgenommen, dabei war mit dem Müller zu den Flößzeiten die Öffnung des Mühlenwehres vereinbart. Das Gasthaus U Koloušků wurde dabei zur Einkehrstätte der Flößer. Im Jahre 1850 umfasste das Gut die Dörfer Hamr (236 Einwohner), Val (225 Einwohner), Višné (56 Einwohner), Albrechtice (27 Einwohner), Dehetník (16 Einwohner) und Vlkov (259 Einwohner). Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb das Dorf immer dem Gut Hammer und Wall untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Hamr/Hammer ab 1850 einen Ortsteil der Gemeinde Vlkov in der Bezirkshauptmannschaft Třeboň/Wittingau und dem Gerichtsbezirk Veselí nad Lužnicí. Im Jahre 1863 hatte Hamr/Hammer 224 Einwohner. 1866 erfolgte der Bau einer 38 m langen und 4,20 m breiten Holzbrücke über die Nežárka. Eine weitere 18 m lange Brücke gleicher Breite führte über die Alte Nežárka. 1891 wurde ein neues Mühlenwehr in die Nežárka eingelegt. Bis 1880 bildete Hamr einen Ortsteil von Vlkov und wurde danach zur eigenständigen Gemeinde. Die Mühle wurde bis 1945 betrieben und das Wohnhaus 1959 an die Gemeinde verkauft. Nach der Aufhebung des Okres Třeboň wurde Hamr 1948 Teil des Okres Soběslav. Der Okres Soběslav wurde 1961 wieder aufgelöst und Hamr dem Okres Tábor zugeordnet; zugleich erfolgte die Eingemeindung nach Val. Am 1. Januar 1989 wurde Val mit Hamr nach Veselí nad Lužnicí eingemeindet. Nach einem Referendum lösten sich Val und Hamr zum 24. November 1990 wieder los und bilden seither wieder eine eigene Gemeinde. Im Jahre 1991 lebten in Hamr 42 Personen, beim Zensus von 2001 wurden 40 Wohnhäuser und 72 Einwohner gezählt.

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche der hl. Dreifaltigkeit, sie entstand 1581 und wurde 1724 zur Pfarrkirche erhoben. Der einschiffige Renaissancebau mit Glockentürmchen besitzt noch seinen ursprünglichen Sgraffitoputz und ist als Kulturdenkmal geschützt
 Pfarrhaus, erbaut 1724, es ist ebenfalls als Denkmal geschützt
 Burg Hammer, es entstand in der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts für Albrecht Valovský von Úsuší aus der gotischen Feste Ostrov und diente bis 1728 als Sitz der Herrschaft Hammer und Wall
 Kapelle des hl. Antonius von Padua am nordwestlichen Ortsausgang an der Nežárka, sie entstand im 17. Jahrhundert an einer Quelle und wurde in der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts vergrößert

Einzelnachweise

Weblinks
 Geschichte von Hamr und Val
 Diplomarbeit von Adéla Příhodová

Ortsteil in Tschechien

Hamr (Val)


The Fairmont Château Laurier is a  hotel with 429 guest rooms in the downtown core of Ottawa, Ontario, Canada, located near the intersection of Rideau Street and Sussex Drive and designed in a French Gothic Revival Châteauesque style to complement the adjacent Parliament buildings. The hotel is above the Colonel By Valley, home of the Ottawa Locks of the Rideau Canal, and overlooks the Ottawa River. The main dining room (now the Laurier Room) overlooks Major's Hill Park. The reception rooms include the Wedgewood-blue Adam Room; the Laurier Room defined by Roman columns; the Empire-style ballroom and the Drawing Room featuring cream and gold plaster ornament. The hotel was designated a national historic site in 1980.

History

Grand Trunk Railway 1909–1923

Grand Trunk Railway president Charles Melville Hays commissioned Château Laurier, and construction occurred between 1909 and 1912 for , in tandem with Ottawa's downtown Union Station (now the Senate of Canada Building) across Rideau Street. A tunnel under Rideau Street links the two buildings. When the hotel opened, private rooms cost $2 a night; 155 of the 350 bedrooms featured a private bath while the other 104 rooms had washstands with hot and cold water connections. In addition dormitories and common bathrooms were available as were rooms for travelling salesmen with sample tables to display goods.

The hotel features original Tiffany stained-glass windows and hand-moulded plaster decorations dating back to 1912. The walls were faced with Indiana limestone and feature conical turrets, dormer windows topped by a copper roof. The gables are carved with flowers, scrolls and crests. The lobby floors were constructed of Belgian marble.

The plans for the hotel initially generated some controversy, as the Château was to be constructed on what was then a portion of Major's Hill Park. Sir Wilfrid Laurier, then the Prime Minister of Canada, helped secure the important site for the construction, and the hotel was eventually named in his honour. Laurier's government was also subsidizing the Grand Trunk Railway's Pacific Line. Further conflict ensued when the original architect, Bradford Gilbert, from New York was dismissed due to disagreements with Grand Trunk executives, and they engaged the Montreal firm of Ross and Macfarlane to complete the design.

The hotel was to be opened on 26 April 1912, but Hays, who was returning to Canada for the hotel opening, perished aboard the RMS Titanic when it sank on 15 April. Grand Trunk officials held a more subdued opening ceremony on 12 June 1912, with Sir Wilfrid Laurier in attendance. The sub-basement housed laundry, repair shops, engineering and electrical departments. A barber shop was added in 1918.

In August 1914, Major Raymond Brutinel enrolled the first recruits for the Canadian Automobile Machine Gun Brigade (CAMGB) at the hotel. A memorial plaque with a circular bas-relief of Brigadier-General Brutinel and a bas-relief of machine gunners on Vimy Ridge is dedicated to the memory of Brutinel, who commanded the CAMGB, the members of the Canadian Machine Gun Brigade who died on active service, and in honour of those who served.

Canadian National Railway 1923–1988

When the Grand Trunk became part of the Canadian National Railway in 1923, the Château Laurier became one of CN's most important hotels. In addition to hotel guests, the Château Laurier has also served over the years as the home of two important Ottawa institutions. From July 1924 to October 2004, the seventh and eight floors at the top were home to the Canadian Broadcasting Corporation's local English- and French-language radio stations. Photographer Yousuf Karsh maintained his studio and residence at the Château Laurier for many years.

In 1929, a  east wing addition by Montreal architect John Archibald and CN's architect John Schofield along Mackenzie Avenue added 240 rooms. Although the exterior of the addition was French-inspired, the interior lobby resembled an English or Scottish baronial hall with dark-oak panelling, a railed gallery overlooking the double-height space and trophies of the hunt. The lobby led to a convention hall, music room and gentlemen's lounge. The ballroom featured vaulted ceiling, columns and rich drapes. The ultra-modern kitchen was designed to cater to up to 5,000 people. The Jasper Tea Room designed by Edwin Holgate in 1929, featured Pacific Coast aboriginal art, columns carved into totem poles surrounding a dance floor, and lamps decorated with motifs of bears, eagles and crows. From 1929 to 1991, the Canadian Grill was a softly-lit and dark-panelled below-ground restaurant where diners ate the specialty, roast prime rib of beef au jus and danced to live music.

In 1930, the hotel added a 60-foot (18 m) indoor pool in Art Deco style. In the 1930s and 1940s, the "therapeutic" spas offered electric therapy, ultra-violet ray lamps and alternate streams of hot and cold water to clients with nervous afflictions, polio or back problems.

For years, the hotel thrived, playing host to royalty, heads of state, political figures, celebrities and members of Canada's elite. R. B. Bennett lived in a suite in the hotel during his term as Canadian prime minister, from 1930 to 1935.

During the 1960s and 1970s, the construction of numerous competing hotels in the capital, as well as the closure of Union Station, led to a slow decline in the Château's fortunes.

In 1965, the Jasper Lounge, was redecorated into a mock English tavern called the Cock and Lion with oak and old brick walls. The union went to court to protest management's decision to replace waiters with young women in low-cut tops to serve in the new pub, but lost.

In 1981, the hotel was designated a National Historic Site of Canada. The Westin Hotel opened across the street in 1983 and owners undertook a  renovation in the 1980s to refurbish and renovate the Château Laurier, restoring its position as Ottawa's pre-eminent hotel. They added a new porte-cochère on Wellington Street, lightened the lobby's dark wood and removed the animal trophies and barber shop. The fourth floor featured a separate lounge and concierge desk. The smoke shop became the Reading Room and a skylit boutique mall replaced the Cock and Lion lounge. In 1985, Zoe's Lounge opened in a new glassed-in area overlooking Rideau Street.

By 1991, Peacock Alley, which was a broad corridor on the main level that extended along the west side of hotel was replaced by Wilfrid's, featuring views of the Parliament Buildings, the Rideau Canal locks and the Ottawa River.

Canadian Pacific Hotels 1988–1999
The hotel was operated by Canadian National Hotels until the chain was purchased by Canadian Pacific Hotels in 1988.

Fairmont Hotels and Resorts 1999–present

In 1999, it was renamed the Fairmont Château Laurier after Canadian Pacific Hotels bought the American Fairmont hotel chain and changed its name to Fairmont Hotels and Resorts. The new look was provided by Wilfrid's on the main level, its big windows giving light and views of the Parliament Buildings, the Rideau Canal locks and the Ottawa River.

The hotel is just metres away from some of the capital's most important landmarks and state/diplomatic buildings, including Parliament Hill, the Rideau Canal, the National Gallery of Canada, the ByWard Market, the National War Memorial, the U.S. Embassy, and the CF Rideau Centre. Given its proximity to these buildings and the fact that it has served as a home and meeting place for many notable political figures over the years, the hotel has often been referred to as "the third chamber of Parliament".

The hotel was the inspiration for the "Hotel du Canada" at the Canada (Epcot) pavilion in Orlando, Florida. In 2000, the Royal Architectural Institute of Canada chose the building as one of the top 500 buildings produced in Canada during the last millennium. Coinciding with its 100th anniversary, Fairmont Château Laurier was included amongst other architecturally interesting and historically significant buildings in Doors Open Ottawa, held 2–3 June 2012.

In 2013, Capital Hotel Limited Partnership (an affiliate of Vancouver's Larco Investments Ltd.) purchased the hotel, but retained Fairmont to manage it. In September 2016, Larco proposed a major addition to create "long-term stay" suites. The design of the addition differs considerably from that of the original building, and has been met with criticism. Ottawa council unanimously voted to download the power to approve the renovation to city staff in June 2018. Because of an unprecedented public outcry, there was a motion to revoke Larco's Heritage permit until it submitted a design that would be more in keeping with the original structure. That motion was defeated by Ottawa Council by a vote of 13–10 on July 11, 2019, and the project proceeded.

Despite initial proceedings, UNESCO has requested that the extension on the hotel be re-assessed, as there are concerns about the integrity of the view of the surrounding canals.

In 2018, the hotel was the setting of the dramatic web series Chateau Laurier. Due to budget constraints, however, the series was actually filmed at the Fairmont Royal York in Toronto.

See also

Russell House (Ottawa) – the Château Laurier succeeded the Russell as Ottawa's premier hotel
List of designated heritage properties in Ottawa

References

Bibliography

 Fleury, K. Maureen. "Haunted Château Laurier Hotel, Ottawa", 8 January 2008.

External links

Emporis Listing

Canadian National Railway hotels
Designated heritage properties in Ottawa
Grand Trunk Railway hotels
Hotels in Ottawa
Hotel buildings completed in 1912
Hotels established in 1912
Canadian Pacific Railway hotels
Fairmont Hotels and Resorts
Châteauesque architecture in Canada
National Historic Sites in Ontario
Ross and Macdonald buildings
Hotels on the National Historic Sites of Canada register
Tourist attractions in Ottawa
Canadian Broadcasting Corporation buildings
1912 establishments in Ontario

Château Laurier


OWASP ZAP (abréviation de Zed Attack Proxy ) est un scanner de sécurité d'application Web open source. Il est destiné à être utilisé à la fois par les novices en matière de sécurité des applications et par les testeurs d'intrusion professionnels.

Il s'agit de l'un des projets OWASP (Open Web Application Security Project) les plus actifs  et il a reçu le statut de Flagship.

Lorsqu'il est utilisé comme serveur proxy, il permet à l'utilisateur de manipuler tout le trafic qui le traverse, y compris le trafic utilisant https.

Il peut également fonctionner en mode démon qui est ensuite contrôlé via une API REST.

ZAP a été ajouté au radar technologique ThoughtWorks le 30 mai 2015 dans l'anneau d'essai.

ZAP a été dérivé à l'origine de Paros, un autre proxy de pentesting. Simon Bennetts, le chef de projet, a déclaré en 2014 que seulement 20% du code source de ZAP provenait encore de Paros.

Caractéristiques
Certaines des fonctionnalités intégrées incluent : serveur proxy d'interception, robots d'exploration Web traditionnels et AJAX, analyseur automatisé, analyseur passif, navigation forcée, Fuzzer, prise en charge de WebSocket, langages de script et prise en charge de Plug-n-Hack. Il a une architecture basée sur des plugins et une « place de marché » en ligne qui permet d'ajouter des fonctionnalités nouvelles ou mises à jour. Le panneau de contrôle GUI est facile à utiliser.

Récompenses

 L'un des outils OWASP mentionnés dans le prix Bossie 2015 du meilleur logiciel de réseau et de sécurité open source
 Deuxième place dans le Top Security Tools de 2014 selon les votes des lecteurs de ToolsWatch.org
 Meilleur outil de sécurité de 2013 selon les votes des lecteurs de ToolsWatch.org
 Outil d'outillage de l'année 2011

Articles connexes
 W3af
 Fiddler (logiciel)

Références

Liens externes

 Site officiel

Logiciel libre de sécurité informatique
Logiciel de sécurité informatique

OWASP ZAP


Escrache este numele, dat în Argentina și alte tări de limbă spaniolă, unei forme de manifestație publică adresată unor persoane considerate responsabile de infracțiuni, cel mai adesea încălcarea drepturilor omului sau corupție politică. Aceste persoane sunt abordate, în mediul lor de viață, prin apostrofări directe, placate, graffiti, muzică, etc. destinate să le expună atenției publicului.

Legături externe

 Charlotte Turner: If there's no justice, there's escrache! , The Argentina Independent, 28 iulie 2007 (accesat la 28 septembrie 2018).
 Alexandru Mihăescu: "Fenomenul Escrache", importat de România din America de Sud: cum se extinde practica hărțuirii în public a reprezentanților puterii politice, Group4 Media Freedom & Democracy, 28 septembrie 2018 (accesat la 28 septembrie 2018).

Mișcări sociale
Activism

Escrache


Liste von Regisseuren des portugiesischen Films (alphabetisch, nach Nachnamen):

A
 Sandro Aguilar (* 1973)
 Ernesto de Albuquerque (1883–1940)
 Miguel Alexandre (* 1968)
 António Victorino de Almeida (* 1940)
 Bruno de Almeida (* 1965)
 Cristèle Alves Meira (* 1983)
 Lauro António (1942–2022)
 Leonor Areal (* 1961)
 Rodrigo Areias  (* 1978)

B
 José Leitão de Barros (1896–1967)
 Mário Barroso (* 1947)
 David Bonneville (* 1978)
 João Botelho (* 1949)

C
 Augusto Cabrita (1923–1993)
 Miguel Cadilhe (* 1973)
 José de Sá Caetano (* 1933)
 António Campos (1922–1999)
 Henrique Campos (1909–1983)
 João Canijo (* 1957)
 Jorge Brum do Canto (1910–1994)
 Margarida Cordeiro (* 1938)
 Margarida Cardoso (* 1963)
 João Ponces de Carvalho (* 1957)
 Catarina Alves Costa (* 1967)
 Jorge Paixão da Costa (* 1954)
 Pedro Costa (* 1959)
 Ricardo Costa (1940–2021)
 Jorge Cramez (* 1963)

D
 Noémia Delgado (1933–2016)
 Carlos Domingomes (* 1980)
 Arthur Duarte (1895–1982)

E
 Constantino Esteves (1914–1985)

F
 Dulce Fernandes
 António Ferreira (* 1970)
 Ivo Ferreira (* 1975)
 Paulo Filipe Monteiro (* 1965)
 José Fonseca e Costa (1933–2015)
 Augusto Fraga (1910–2000)
 Fernando Fragata (* 1969)
 Raquel Freire (* 1973)

G
 Mário Gajo de Carvalho (* 1978)
 Fernando Garcia (1917–2008)
 Chianca de Garcia (1898–1983)
 Eduardo Geada (* 1945)
 Michel Giacometti (1929–1990)
 Margarida Gil (* 1950)
 Miguel Gomes (* 1972)
 João Gonzalez (* 1996)
 Sérgio Graciano (* 1975)
 João Mário Grilo (* 1958)
 Eduardo Guedes (1941–2000)
 Tiago Guedes (* 1971)
 Ana Luisa Guimarães (* 1956)
 Manuel Guimarães (1915–1975)

I
 Luís Ismael (197?)

L
 Joaquim Leitão (* 1956)
 José Lobato
 Fernando Lopes (1935–2012)
 Maria João Luís (* 1964)

M
 António de Macedo (1931–2017)
 João Maia (* 1968)
 Francisco Manso (* 1949)
 André Marques (* 1984)
 Marco Martins (* 1972)
 Pedro Martins (* 1928)
 Maria de Medeiros (* 1965)
 João Mendes (1919–1997)
 Miguel Gonçalves Mendes (* 1978)
 Joao Costa Menezes (1965?)
 Armando de Miranda (1904–1975)
 João César Monteiro (1939–2003)
 Paulo Filipe Monteiro (* 1965)
 José Álvaro Morais (1943–2004)
 Anabela Moreira (* 1976)
 Catarina Mourão (* 1969)
 Manuel Mozos (* 1959)

N
 José Nascimento (* 1947)
 Solveig Nordlund (* 1943)
 Vasco Nunes (* 1974)

O
 Vicente Alves do Ó (* 1972)
 Manoel de Oliveira (1908–2015)
 José Carlos de Oliveira (* 1951)

P
 Aurélio Paz dos Reis (1862–1931)
 Jorge Pelicano (* 1977)
 Edgar Pêra (* 1960)
 Marta Pessoa (* 1974)
 Herlander Peyroteo (1929–2002)
 Pedro Pinho (* 1977)
 João Nuno Pinto (* 1969)
 Joaquim Pinto (* 1957)

Q
 Perdigão Queiroga (1916–1980)

R
 António Reis (1927–1991)
 Repórter X (Reinaldo Ferreira, 1897–1935)
 António Lopes Ribeiro (1908–1995)
 Artur Ribeiro (* 1969)
 Ribeirinho (Francisco Carlos Lopes Ribeiro) (1911–1984)
 Miguel Ribeiro (* 1974)
 Luís Filipe Rocha (* 1947)
 Paulo Rocha (1935–2012)
 João Pedro Rodrigues (* 1966)
 Catarina Ruivo (* 1971)

S
 Cláudio Sá (* 1990)
 João Salaviza (* 1984)
 Joaquim Sapinho (* 1964)
 Alberto Seixas Santos (1936–2016)
 Patrícia Sequeira (* 1973)
 Eduardo Serra (* 1943)
 Manuel Costa e Silva (1938–1999)
 Carlos Coelho da Silva (* 1964)
 Carlos da Silva (1934–2008)
 Hugo Vieira da Silva (* 1974)
 Fernando Matos Silva (* 1940)
 Quirino Simões (* 1931)
 Rui Simões (* 1944)
 Daniel Sousa (* 1974)

T
 António da Cunha Telles (1935–2022)
 Luís Galvão Teles (* 1945)
 Gonçalo Galvão Teles (* 1973)
 Sérgio Tréfaut (* 1965)
 Alfredo Tropa (1939–2020)
 João Tuna (?)
 David Tutti dos Reis (?)

V
 Ladislao Vajda (1906–1965)
 Pedro Varela (* 1974)
 António-Pedro Vasconcelos (* 1939)
 Catarina Vasconcelos (* 1986)
 Manuel Costa Veiga
 Fernando Vendrell (* 1962)
 João Viana (* 1966)
 Manuela Viegas (* 1957)
 Leonel Vieira (* 1969)
 Teresa Villaverde (* 1966)
 Bárbara Virgínia (1923–2015)
 João Vladimiro (* 1981)

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Weblinks

 Website der Vereinigung der portugiesischen Regisseure (APR – Associação Portuguesa de Realizadores)

!Regisseure
portugiesische Regisseure
Portugal

Liste portugiesischer Regisseure


Grove, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 5,28 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 242 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Wolfgang Weber tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schwarzenbek-land.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Grove (Schleswig-Holstein)