فيلهلم فيلشنر  (13 سبتمبر 1877 - 7 مايو 1957) هو رحالة ألماني مشهور. بعد عودته من التبت حمل مسؤولية تنظيم رحلة ألمانية لرسم خرائط لأنتاركتيكا. بعد رحلة تكوينية إلى سالفابرد ذهب مع فريقه على متن دوتشلاند في 4 مايو 1911. دخلت البعثة إلى بحر ويديل واكتشفت ساحل لويبولد وحاجز فيلشنر رون التي سماها اولا باسم امبراطور ألمانيا جيوم الثاني. كانت أول رحلة تذهب بعيدا في بحر ويديل أكثر من جيمس ويديل نفسه قبل 80 سنة.

لن يرجع فيلشنر إلى انتاركتيكا لكنه سافر إلى النيبال والتبت كثيرا.

كرم ادولف هتلر فيلتشر بDeutscher Nationalpreis für Kunst und Wissenschaft لانجازاته في ميدان الاستكشاف.

مات فيلتشر في زوريخ عن عمر يناهز 79 عاماً.

السيرة الذاتية
 Wilhelm Filchner: Life of a Researcher
 Wilhelm Filchner: To the sixth continent
 Wilhelm Filchner: Through East Tibet
 Wilhelm Filchner: Hell and Fever in Nepal

روابط خارجية

مراجع

مستكشفو آسيا
مستكشفو أنتاركتيكا
مستكشفون ألمان
مواليد 1877
وفيات 1957
مستكشفو هيمالايا
مستكشفو نيبال

فيلهلم فيلشنر


Der Rauchfarbene Milchling (Lactarius azonites) ist eine Pilzart aus der Familie der Täublingsverwandten (Russulaceae). Es ist ein mittelgroßer bis großer Milchling, dessen Milch und Fleisch sich rosa verfärben und dessen Lamellen mehr oder weniger queradrig verbunden sind. Sein Hut ist typischerweise blass wildlederfarben oder rauchgrau bis graubraun getönt und unregelmäßig verbogen. Der Stiel ist weißlich. Die Fruchtkörper des ungenießbaren Milchlings erscheinen von Juni bis Oktober unter Eichen oder Rotbuchen.

Merkmale

Makroskopische Merkmale
Der Hut ist 5–9(–10) cm breit, jung stumpf-kegelig, später ausgebreitet und in der Mitte etwas niedergedrückt. Insgesamt ist er meist unregelmäßig verbogen. Die Oberfläche ist glatt, trocken und matt und unter der Lupe fein samtig. Der Hut ist blass milchkaffeebraun bis rauchgrau gefärbt, wobei meist Brauntöne mit hereinspielen. Oft ist der Hut auf cremegelblichem Grund mehr oder weniger scheckig-rauchgrau bis graubraun-wolkig gefleckt. Der glatte Rand ist meist cremefarben, jung nach unten gebogen und später scharfrandig.

Die sehr unregelmäßigen und oft queradrig verbundenen Lamellen sind jung weißlich und später ockergelblich gefärbt. Sie stehen mäßig gedrängt (10–15 pro cm Hutrand), sind bisweilen gegabelt, dünn (3–4 mm hoch) und am Stiel breit angewachsen oder laufen etwas daran herab. Die Schneiden sind glatt.

Der 4–6(–7) cm lange und 1–1,5 cm breite Stiel ist weißlich und deutlich heller als der Hut gefärbt. Er ist mehr oder weniger zylindrisch und zur Stielbasis hin oft verjüngt. Das Stielinnere ist voll bis markig-hohl. An Druckstellen kann der Stiel braunrötlich nachdunkeln, sodass er im Alter meist etwas schmutzig gefleckt erscheint.

Das Fleisch ist weiß, im Anschnitt beginnt es sich aber nach 1–2 Minuten orange-rosa zu verfärben. Nach ca. 5 Minuten ist die Verfärbung deutlich sichtbar. Das Fleisch riecht angenehm fruchtig bis säuerlich und schmeckt mehr oder weniger mild. Die reichliche, weiße Milch bleibt ohne Verbindung zum Fleisch weiß, bildet aber auf den Lamellen lachsorangene Tröpfchen. Sie schmeckt mehr oder weniger mild, aber unangenehm (laut Krieglsteiner nach wenigen Sekunden sehr scharf). Kalilauge kann die Milch nicht verfärben.

Mikroskopische Merkmale
Die runden bis ziemlich rundlichen Sporen sind durchschnittlich 8,0–8,6 Mikrometer lang und 7,4–7,8 µm breit. Der Q-Wert (Quotient aus Sporenlänge und -breite) ist 1,0–1,1. Das Sporenornament wird bis 1,5(–2) µm hoch und besteht aus wenigen, isoliert stehenden Warzen sowie aus gratigen, mitunter fast flügeligen Rippen, die teilweise netzartig verbunden sind. Der Hilarfleck ist im äußeren Bereich oder vollständig amyloid, manchmal aber nur schwach.

Die keuligen bis bauchigen Basidien messen 50–65 × 13–15 µm und sind 4-sporig. Pleuro- und Makrozystiden fehlen. Die sterilen Lamellenschneiden tragen zylindrische bis wellig gewundene, spindelige oder flaschenförmige Parazystiden. Diese sind dünnwandig und durchscheinend, 25–50 µm lang und 5–9 µm breit.

Die Huthaut ist ein Hyphoepithelium bis Trichoepithelium. Sie besteht aus einer dünnen Schicht parallel liegender, 3–5 µm breiter Hyphen sowie aus vorstehenden, zystidenartigen, 3–9 µm breiten, keulig bis kopfigen Hyphenenden. Unter dieser Schicht (Subpellis) liegen oft kettenförmig angeordnet rundliche bis birnenförmige Zellen, die etwa 12–30 µm lang und 9–22 µm breit sind. Die Hyphenzellen der oberen Zellschicht enthalten intrazellulär ein braunes Pigment.

Artabgrenzung
Der Rauchfarbene Milchling ist gut an seinem mehr oder weniger weißlichem Stiel, dem unregelmäßig geformten Hut und dem sich schnell rosa verfärbenden Fleisch zu erkennen.
Der Rußfarbene Milchling (Lactarius fuliginosus) sieht sehr ähnlich aus. Der Rauchfarbene Milchling hat aber unregelmäßige, queradrig verbundene Lamellen und einen anders geformten, weißlichen Stiel. Die Sporen und das Sporenornament der beiden Milchlinge sind ähnlich, doch beim Rauchfarbenen Milchling sind die Rippen etwas regelmäßiger und weniger unvollständig netzig verbunden als beim Rußfarbenen Milchling. Beim Letztgenannten wird die oberste Huthautschicht von liegenden Hyphen gebildet. Ohne mikroskopische Nachprüfung kann der Milchling auch leicht mit dem Flügelsporigen Milchling (Lactarius pterosporus) verwechselt werden, zumal beide Arten nicht selten nahe beieinander am gleichen Standort vorkommen können.

Ökologie
Der Rauchfarbene Milchling ist ein Mykorrhizapilz, der vorwiegend mit Eichen und Rotbuchen eine Partnerschaft eingeht. In Südeuropa wächst er auch bei Esskastanien. Vermutlich kommen auch andere Laubbäume wie Hasel als Wirt in Frage. Man findet die Milchlinge in Laubwäldern und hier besonders in verschiedenen Rotbuchenwald-Gesellschaften, wie Waldmeister-, Waldgersten-Buchen- und Buchen-Tannen-Wäldern sowie in Eichen-Hainbuchenwäldern. In kalkreichen Seggen- und sauren Hainsimsen-Buchenwäldern findet man ihn nur selten, im Letzteren meist nur an stärker basenhaltigen Stellen, etwa im Einflussbereich von geschotterten Wegrändern. Zusammen mit Rotbuchen tritt der Milchling gelegentlich auch in Eschen-Bergahorn-Schatthangwäldern auf. Auch in Parkanlagen kann man ihn unter Eichen und Buchen finden.

Der Pilz mag mehr oder weniger frische, neutrale bis basische Böden, die nur mäßig nährstoffreich sind und nur wenig Stickstoff enthalten. Gewöhnlich kommt der Milchling über Kalk bzw. kalkhaltigen Mergeln und Tonen vor, man findet ihn aber auch über Basalt, Löß und basenhaltigen Braunerden und Silikaten. Die Fruchtkörper erscheinen von Juni bis Ende Oktober und werden teilweise noch Anfang November gefunden. Der Milchling bevorzugt das Hügel- und untere Bergland.

Verbreitung

Der Rauchfarbene Milchling ist wohl eine rein europäische Art. Es ist sehr fraglich, ob Nachweise aus Malaysia wirklich der europäischen Art zuzuordnen sind. Der Milchling kommt in Frankreich, den Beneluxstaaten und Großbritannien (ohne Nordirland) vor. Außerdem ist er in ganz Mitteleuropa verbreitet, wobei einige Vorposten bis nach Ungarn reichen. Der Milchling kommt auch in Süd-Fennoskandinavien vor und laut Krieglsteiner auch in den Baltischen Staaten. In Osteuropa wurde die Art in Russland und Weißrussland nachgewiesen.

In Deutschland ist die Art von den Alpen bis in die Norddeutsche Tiefebene und nach Schleswig-Holstein zerstreut verbreitet bis selten. In Sachsen ist die Art gefährdet und in Nordrhein-Westfalen und Schleswig-Holstein sogar stark gefährdet. In Österreich und der Schweiz ist der Milchling verbreitet, aber nicht häufig.

Systematik
Der Rauchfarbene Milchling wurde 1791 durch Jean Baptiste François Bulliard als Agaricus azonites beschrieben. 1838 stellte Elias Magnus Fries die Art in seinem epochalen Werk "Epicrisis Systematis Mycologici" in die Gattung Lactarius, sodass sie ihren heute gültigen Namen erhielt. Als taxonomisches Synonym gilt die vom dänischen Mykologen Jakob Emanuel Lange 1928 beschriebene Form Lactarius fuliginosus f. albipes, die 1980 von Marcel Bon zur Varietät heraufgestuft wurde.

Infragenetische Systematik
Der Rauchfarbene Milchling wird von Bon, Maria Teresa Basso und Jacob Heilmann-Clausen et al. in die Sektion Plinthogali gestellt, die ihrerseits in der Untergattung Plinthogalus steht. Die Vertreter der Sektion haben Hüte mit einer feinsamtigen, nicht selten gerunzelten Hutoberfläche, da die Huthaut (Pileipellis) aus palisadenförmigen Hyphenzellen besteht. Das Fleisch und/oder die Milch verfärben sich rosa oder rötlich braun.

Varietäten und Formen
Die 1980 von Bon abgetrennte und zu L. fuliginosus gestellte Varietät albipes wird von den meisten Mykologen nicht anerkannt. Die Varietät soll einen weiß bleibendem Stiel und höhere Grate auf den Sporen haben als die Typusvarietät. Innerhalb der Art wird heute nur eine reinweiße Form virgineus (Lange) Verbeken 1998 als eigenständiges Taxon anerkannt. Sie ist etwas kleiner als der Typus und hat einen etwa 5 cm breiten, weißlichen Hut, der in der Mitte blass bräunlich ist. Auch die Lamellen sind weiß und werden nur langsam cremefarben. Das Taxon ist synonym zu L. fuliginosus f. virgineus J.E. Lange (1928) und L. virgineus (J.E. Lange) J. Blum ex Bon 1980. Es hat dieselbe Ökologie wie die Typusform und wächst auch oft mit ihr zusammen.

Bedeutung
Trotz seines meist milden Geschmacks wird der Milchling als ungenießbar bezeichnet.

Quellen

Weblinks

Milchlinge
Ungenießbarer Pilz

Rauchfarbener Milchling


Julius Thomsens Plads er en plads på Frederiksberg i København, der ligger mellem Rosenørns Allé og Sankt Markus Allé. Pladsen er opkaldt efter den danske kemiker Julius Thomsen (1826-1909).

Den vestlige side af pladsen er optaget af udstillingshallen Forum København. På den østlige side ligger Købmandsskolen (nr. 6-10), der blev opført i 1927 efter tegninger af Jesper Tvede. Det huser nu Niels Brocks Handelsgymnasiet. Ved den sydlige ende af pladsen ligger Sankt Markus Kirke som et point de vue.

Eksterne henvisninger

Torve og pladser i København
Gader på Frederiksberg

Julius Thomsens Plads


Afrika kıtasının güneyinde bulunan Zimbabve kendi içerisinde sekiz il ile il statüsüne sahip iki şehirden oluşan toplam on ile ayrılmış durumdadır. İdarî ve coğrafî şartlar göz önünde bulundurularak oluşturulan bölgeler kendi içerisinde ayrıca ilçelere ayrılmıştır.

Ülkenin on ili şu şekildedir:

Ayrıca bakınız
Zimbabve'deki şehirler listesi

Kaynakça

be-x-old:Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Зымбабвэ

İl

Zimbabve'nin illeri


චාල්ස් පියරේ ඩි ෆ්‍රෙඩි, බාරොන් ඩි කූබර්ටින් ප්‍රංශ අධ්‍යාපන ator යෙකු හා ඉතිහාසඥයෙක්, ජාත්‍යන්තර ඔලිම්පික් කමිටුවේ නිර්මාතෘ සහ එහි දෙවන ජනාධිපතිවරයා විය.  ඔහු නූතන ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා උළෙලේ පියා ලෙස හැඳින්වේ.  විකිපීඩියා

 උපත: 1863 ජනවාරි 1, ප්‍රංශයේ පැරිස්

 මිය ගියේ: 1937 සැප්තැම්බර් 2, ජිනීවා, ස්විට්සර්ලන්තය

 ජාතිකත්වය: ප්‍රංශ

 සම්මාන: ඕඩර් ඔෆ් ඔරේන්ජ්-නසාවු, ෆින්ලන්තයේ වයිට් රෝස්ගේ ඇණවුම, රුමේනියාවේ තාරකාවේ ඇණවුම,

පියරේ ඩි ක්යුබර්ටින්


El XI Campeonato Mundial de Waterpolo Femenino se celebró en Barcelona (España) entre el 21 de julio y el 2 de agosto de 2013 en el marco del XV Campeonato Mundial de Natación. El evento fue organizado por la Federación Internacional de Natación (FINA) y la Real Federación Española de Natación.

El torneo se realizó en las Piscinas Bernat Picornell de la capital catalana. Un total de dieciséis selecciones nacionales afiliadas a la FINA compitieron por el título mundial, cuyo anterior portador era el equipo de Grecia, vencedor del Mundial de 2011.

La selección de España se adjudicó la medalla de oro, la primera medalla histórica para el equipo femenino nacional, al derrotar en la final al equipo de Australia con un marcador de 8-6. En el partido por el tercer puesto el conjunto de Hungría venció al de Rusia.

Clasificación

Grupos

Fase preliminar
 Todos los partidos en la hora local de Barcelona (UTC+2).

Grupo A

 Resultados

Grupo B

 Resultados

Grupo C

 Resultados

{| width=750 class="wikitable"
|- bgcolor="lightsteelblue"
!width=15%|Fecha
!width=10%|Hora
!width=60% colspan=3|Partido
!width=15%|Resultado
|-
|align=center| 21.07
|align=center| 13:30
|align=center| ||<center>-||<center>
|align=center| 12-8
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 21.07
|align=center| 17:30
|align=center| ||<center>-||<center>
|align=center| 14-9
|-
|align=center| 23.07
|align=center| 12:10
|align=center| ||<center>-||<center>
|align=center| 7-13
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 23.07
|align=center| 13:30
|align=center| ||<center>-||<center>
|align=center| 10-8
|-
|align=center| 25.07
|align=center| 09:30
|align=center| ||<center>-||<center>
|align=center| 16-4
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 25.07
|align=center| 10:50
|align=center| ||<center>-||
|align=center| 8-8
|}

 Grupo D

 Resultados

 Fase final
 Todos los partidos en la hora local de Barcelona (UTC+2).

 Octavos de final

 Cuartos de final

 Semifinales

 Tercer lugar

 Final

 Partidos de clasificación
5.º a 8.º lugar

Séptimo lugar

Quinto lugar

 Medallero
<center>

Estadísticas

Clasificación general

Máximas goleadoras

Fuente:

Equipo más anotador

Fuente:

Véase también
 Campeonato Mundial de Waterpolo Masculino de 2013

Referencias

Enlaces externos
 Pág. web del evento.
 Resultados oficiales (en inglés).

F 2013
Waterpolo en 2013
Deporte en España en 2013
Historia del waterpolo en España
Eventos deportivos celebrados en Barcelona
Waterpolo
Waterpolo

Campeonato Mundial de Waterpolo Femenino de 2013


معرض هامبورغ  يعتبر أرضية بمثابة ساحة شاسعة لتنظيم حوالي 40 معرضًا، ناهيك عن الأروقة والتظاهرات والأحداث الهامة التي تجلب وتستقطب سنويات ما يزيد عن مليون زائر من مختلف أقطار العالم. يعد معرض هامبورغ مسرحا لتنظيم المعارض الرائدة المتخصصة والموجه لعامة الجماهير على المستوى الوطني والدولي، على سبيل المثال معرض حاجيات الفنادق والمطاعم (INTERNORGA) ومعرض الآلات وصناعة السفن (SMM) ومعرض الطاقة الهوائية (WindEnergy) فضلا عن معارض المستهلكين مثل (DU UND DEINE WELT) ومعارض الأسفار والرحلات (REISEN HAMBURG).

الروابط الخارجية
 الموقع الرسمي للمعرض

انظر أيضًا
 معرض برلين.
 معرض فرانكفورت.
 معرض لايبزغ.
 معرض ميونخ الدولي.
 معرض نورنبيرغ.

مراجع

معارض تجارية في ألمانيا
معارض
هامبورغ

معرض هامبورغ


تعد الأزمة المالية في مصر إحدى تبعات الأزمة المالية العالمية في الفترة 2008-2009، حيث تراجع معدل النمو في مصر إلى 5.8% مقارنة مع 6.5% في الربع الأول من العام 2007. ونشأت الأزمة عندما انفجر سوق الائتمانات، مما أدى إلى أزمة بطالة في البلاد، إلى جانب إفلاس العديد من الشركات، كما تأثرت جميع القطاعات بالأزمة العالمية باستثناء قطاعات الاتصالات والسياحة والنفط والغاز، وسجل الاقتصاد المصري أبطأ معدل نمو سنوي له منذ نحو خمس سنوات في العام المالي 2008 وفقا لمسح أجرته وكالة رويترز.

خلفية
بدأت الأزمة في 7 أكتوبر 2008، وكان يوما سيئا في تاريخ البورصة المصرية، حيث شهد السوق تراجعا حادا في أداء المؤشر، بانخفاض بحوالي 16%، الأمر الذي سبب حالة قلق وخوف من تأثر الاقتصاد المصري بالأزمة العالمية، بالرغم من أن هذا التراجع لم يؤدي إلى تعثر أي شركات أو بنوك مصرية، وإنما أثر على عمليات تسييل المحافظ من الأجانب والعرب حتى يتمكنوا من دعم محافظهم المالية بالأسواق العالمية، مما أدى إلى زيادة مخاوف المستثمرين المصرين من تقلبات السوق، وبالتالي زيادة عمليات البيع. بالإضافة إلى قيام الأجانب والمتعاملين على شهادات الإيداع المصرية المقيدة بالبورصات العالمية بالبيع المكثف مما زاد من التأثير السلبي على السوق المصري.

تأثيرات الأزمة
مع بداية الأزمة شهد معدل النمو انخفاضاً ملحوظاً حيث انخفض إلى 5.8% خلال الربع الأول من العام المالي 2008/2009، ثم انخفض بشكل أكبر خلال الربع الثاني حيث بلغ نحو 4.1%. ويرجع هذا الانخفاض الشديد في معدلات النمو إلى تراجع معدلات نمو القطاعات الرئيسية في الاقتصاد المصري خاصة السياحة وقناة السويس والتشييد والبناء والصناعات التحويلية، كما أن تباطؤ معدل النمو الحقيقي منذ بداية الأزمة الاقتصادية يرجع بصفة أساسية إلى تراجع معدلات نمو معظم القطاعات الاقتصادية الأساسية في الاقتصاد المصري، وخاصة الصناعة التحويلية التي انخفض معدل نمو ناتجها إلى النصف الأول من السنة المالية 2008/2009، وكذلك قطاع السياحة وإيرادات قناة السويس، وهي أكثر القطاعات ارتباطاً بالعالم الخارجي، حيث بلغت معدلات النمو بهما قيمًا سالبة. ورغم التحسّن النسبي في أداء قطاعي البترول والغاز والاتصالات، إلا إن ذلك لم يمنع الاتجاه التناقصي لمعدل نمو الاقتصاد الوطني في صورته الكلية، وهو ما استمر منذ حدوث الأزمة وحتى نهاية النصف الأول من العام المالي 2008/2009. ولكن في ذات الوقت حققت قطاعات التشييد والنقل والمواصلات والصناعات التحويلية والزراعة معدلات نمو موجبة ولكنها تقل في معظم الحالات عن مثيلتها في العام الماضي، حيث انخفض معدل النمو في قطاع التشييد والبناء بنسبة 6.1%، ثم قطاع الصناعات التحويلية انخفض بنحو 4.2%، ثم قطاع النقل والمواصلات انخفض بنحو 2.7%، وأخيرا قطاع الزراعة انخفض بنحو 0.2%.

وعلى الرغم من هذا الأداء المتواضع لمعظم القطاعات الاقتصادية إلا إن قطاع البترول والغاز حقق معدل نمو يربو عن مثيله المحقق في العام الماضي إذ بلغ 4.8% مقارنة بنحو 2.9% العام الماضي وكذلك قطاع الاتصالات الذي بلغ معدل النمو به نحو 19.2% مقارنة بمعدل نمو بلغ 15.5% خلال العام الماضي.

تخطي الأزمة
استطاعت مصر تخطي الأزمة المالية، وبحسب ريتشارد بانكس المدير الإقليمي لمنطقة الشرق الأوسط بمؤسسة يوروموني. حيث أشار في مؤتمر يوروموني عام 2009، إلى التركيز على أنماط جديدة للتنمية الاقتصادية على المستوى العالمي وتبني الاقتصاد المصري بعض تلك الأنماط. وقال بانكس: "إن الوضع الاقتصادي في مصر باعتبارها أحد أهم الاقتصادات الناشئة حول العالم يسير على نحو جيد بل إن أداء الاقتصاد المصري ربما يكون أفضل مقارنة بعدد من الدول الأخرى بما في ذلك اقتصاد بريطانيا في ظل الأزمة العالمية". وقد حققت البورصة المصرية تقدما من حيث الأداء متفوقة على نظيراتها من بورصات دول مجلس التعاون، وبلغ رأسمال البورصة السوقي 95 مليار دولار تقريباً، وسجلت ارتفاعاً تجاوز نسبة 52% في 26 سبتمبر 2009 ، كما شهد الاقتصاد نمواً بنسبة 7.2% في 2009. ويعتبر هذا النمو أمرا جيدا نظراً إلى الصعوبات التي واجهتها الدول الأخرى في المنطقة ومعظم اقتصاديات الغرب.

مراجع

اقتصاد مصر

الأزمة المالية في مصر


Et nyt Grønland er en dansk propagandafilm fra 1954, der er instrueret af Erik Ole Olsen.

Handling
Under polarcirklen ligger et stykke arktisk Danmark, hvor 25.000 mennesker i barsk og storslået natur kæmper en hård kamp for eksistensen. Den grønlandske befolknings hovederhverv er skiftet fra sælfangst til torskefiskeri. Det har været en hård overgang, men den var nødvendig. Den danske stats indsats har været en stor hjælp for Grønland på dets vej mod moderne samfundsformer. Der er stadig store problemer at løse, men grundlaget for deres løsning vil fortsat være det nære samarbejde mellem Grønland selv og det øvrige Danmark.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1954

Propagandafilm fra Danmark

Greenland, Denmark in the Arctic


La mesorregión del Sudeste Rio-Grandense es una de las siete mesorregiones del estado brasileño del Rio Grande do Sul. Es formada por la unión de 25 municipios agrupados en cuatro microrregiones.

Microrregiones
 Jaguarão
 Litoral Lagunar
 Pelotas
 Sierras de Sudeste

Paleorrota
Mesorregiones de Río Grande del Sur

Mesorregión del Sudeste Rio-Grandense


Mosende (llamada oficialmente San Pedro de Mosende) es una parroquia española del municipio de Vicedo, en la provincia de Lugo, Galicia.

Etimología
El origen del nombre procedería del latín (villa) Manosindi, indicando la pertenencia a un possessor llamado Manosindus, nombre de origen germánico.

Organización territorial

La parroquia está formada por siete entidades de población:
 Castrobo (Castro Bo)
 Humeiros (Umeiros)
 Penela (A Penela)
 Xurbal (O Xurbal)

Demografía

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Vicedo

Mosende (Vicedo)


Araucaria mirabilis er útdauð tegund af barrtrjám sem óx áður á Patagóníu. Tegundin mun hafa náð 100m hæð.

Tilvísanir

útdauðar tegundir

Araucaria mirabilis


جين آي. كريتز  هو دبلوماسي أمريكي. تم تعيينه في يوليو 2007 من قبل الرئيس جورج بوش ليكون أول سفير للولايات المتحدة في ليبيا منذ العام 1972.
تم التصديق على تعيينه من قبل مجلس الشيوخ الأمريكي في 21 نوفمبر 2008. وأقسم اليمين أمام كسفير للولايات المتحدة أمام كوندوليزا رايس وزيرة الخارجية في 17 ديسمبر 2008. ووصل إلى ليبيا السبت 17 ديسمبر 2008.

مناصب دبلوماسية
سبق لجين كريتز أن خدم كدبلوماسي أمريكي في عدة دول من بينها الهند، الصين وواشنطن دي سي.
قبيل تعيينه كسفير في ليبيا كان نائب مساعد وزيرة الخارجية الأمريكية لشؤون الشرق الأدنى.

التعليم
كريتز حاصل على شهادة البكالوريوس من جامعة روتشستر في روتشستر، نيويورك. وعلى شهادة الماجستير من جامعة ولاية نيويورك في بوفالو. كما أنه حاصل على شهادة البكالوريوس في الأدب الإنكليزي وشهادة الماجستير في علم اللغة والتعليم الثانوي.

مصادر

خريجو جامعة ستوني بروك
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ألباني (نيويورك)
خريجو جامعة روتشستر
سفراء الولايات المتحدة لدى غانا
سفراء الولايات المتحدة لدى ليبيا
مستعربون
مواليد 1950
مواليد في ألباني (نيويورك)

جين آي كريتز


Werner Spinner (* 30. Oktober 1948 in Köln) ist ein deutscher Manager. Von April 2012 bis zum 6. März 2019 war er Präsident des 1. FC Köln. Er war von 1998 bis 2003 Vorstandsmitglied der Bayer AG.

Leben
Nach der Schulzeit in Köln studierte er Betriebswirtschaftslehre an der Universität zu Köln.

Ab 1974 arbeitete er für die Bayer AG und war in den 1980er und 1990er jeweils für einige Jahre bei der US-Tochter Miles Inc. Er war in verschiedenen Funktionen im Marketing und Vertrieb im Gesundheitsbereich des Konzerns tätig. 1994 stieg er zum Leiter des damaligen Geschäftsbereichs Consumer Care auf. 1998 avancierte er zum Vorstandsmitglied mit Zuständigkeit für die Ressorts Marketing, Regionen (insbesondere Asien) und Services. 2003 schied er dort aus persönlichen Gründen aus.

Zuvor hatte Spinner im Jahr 2001 den Außenwirtschaftsausschuss des Bundesverbandes der Deutschen Industrie übernommen. 2002 übernahm Spinner von Hans-Olaf Henkel den Vorsitz der Japan-Initiative der Deutschen Wirtschaft. Drei Jahre später übergab er das Amt Bernhard Scheuble.

Im April 2012 wurde Spinner zum Präsidenten des 1. FC Köln gewählt. 2014 wurde er wiedergewählt, 2016 für weitere drei Jahre im Amt bestätigt. Am 6. März 2019 trat Spinner vorzeitig von seinem Posten zurück. Voraus ging ein interner Machtkampf mit Sportdirektor Armin Veh.

Spinner gehörte den Aufsichtsräten mehrerer Unternehmen an, unter anderem dem von Altana.

Seit 1970 ist er Mitglied der katholischen Studentenverbindung AV Rheinstein Köln im CV.

Weblinks

 Präsident Werner Spinner, Vorstellung auf der Website des 1. FC Köln

Einzelnachweise

Manager
Person (Bayer AG)
Präsident (1. FC Köln)
Person (Bundesverband der Deutschen Industrie)
Korporierter im CV
Geboren 1948
Deutscher
Mann

Werner Spinner


UEFA Cup finalen 1994 var to fodboldkampe som skulle finde vinderen af UEFA Cup 1993-94. De blev spillet den 26. april og 11. maj 1994 imellem det italienske hold Internazionale Milano og østrigske Austria Salzburg.

Kampene var kulminationen på den 23. sæson i Europas næststørste klubturnering for hold arrangeret af UEFA siden etableringen af UEFA Cup i 1971. For Salzburg var det første gang de var nået frem til en europæisk finale. Det var Inters anden finale i turneringen, efter at de i 1991 vandt over landsmændene fra AS Roma.

Inter vandt samlet 2-0, efter at de i den første kamp på udebane på Ernst Happel Stadion i Wien havde vundet 1-0 på et mål scoret af Nicola Berti. 14 dage efter hjemme på San Siro i Milano blev resultatet også 1-0 til italienerne, på et mål af hollænderen Wim Jonk.

Den første kamp i Wien blev ledet af den danske dommer Kim Milton Nielsen, og skotske Jim McCluskey passede fløjten i returopgøret.

Kampene

1. kamp

2. kamp

Se også
 UEFA Champions League finalen 1994

Eksterne henvisninger
UEFA Cup 1993-94 på UEFAs hjemmeside

1994
Fodbold i 1994
FC Internazionale Milano
FC Red Bull Salzburg
Sport i Milano
Sport i Wien

UEFA Cup finalen 1994


Miguel Aranguren  (1970.), španjolski pisac. Jedan od vodećih španjolskih romanopisaca svoje generacije.

Životopis
Rodio se 1970. godine. Nadareni španjolski pisac koji je svoje prvo djelo objavio već s 19 godina. Napisao je brojne kolumne za novine El Mundo, a zatim u različitim područjima piše za El Correo, Telva, Selecciones Reader's Digest, Alba y Época.
Njegov opus obuhvaća brojna djela kojima se nametnuo kao jedan od vodećih španjolskih romanopisaca svoje generacije. U romanima osobit naglasak stavlja na portretiranje likova i njihovih unutarnjih doživljajnih svjetova te ih smješta u pustolovine i putovanja ispunjena intrigama i promjenjivim zapletima, koji na neodoljiv način uvlače čitatelja u samu radnju čineći ih gotovo njezinim suprotagonistima.
Romani Miguela Arangurena odlikuju se razvijanjem jasnih ideja o trajno aktualnim temema koje zaokupljaju čovjeka današnjice promišljajući ih kroz značenje uloge vjere i s naglaskom na katoličke vrijednosti. Oženjeni otac troje djece, pisac Aranguren društveno je angažiran putem »Literary Excellence« manifestacije koja nadarenim mladim piscima daje mogućnost objavljivanja svojih djela.

Djela
Napisala više djela, od kojih se ističu:
 Neprijatelj, kršćanski policijski triler (prev. Željka Lovrenčić)

Izvori

Španjolski književnici
Španjolski novinari
Romanopisci

Miguel Aranguren


d'Alexandrie, parfois nommé  est un  patriarche melkite d'Alexandrie de 1062 ? 1100.

Notes et références

Bibliographie

Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du XIe siècle
Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du XIIe siècle
Date de décès incertaine (XIe siècle)

Jean VI d'Alexandrie


Zanakiji su etnička i jezična skupina iz središta Mare, Tanzanija, istočno od Viktorijina jezera. Prema procjenama 1987. godine bilo je oko 62 000 Yanakija. Zanakiji se dijele na dvije skupine. Jedna se zove Biru, a druga Buturi. Spadaju u bantuske narode.

Poznate osobe
Julius Nyerere (1922. – 1999.), osnivač i prvi predsjednik Tanzanije bio je Zanaki i sin poglavice Burita Nyererea (1860. – 1942.), poglavice Zanakija, i Christine Mgaya wa Nyang'ombe (1891. – 1997.).
Wanzagi Nyerere, ujedinitelj karanokracija plemena Zanakija 1960-ih.

Izvori

Bantu narodi
Etničke grupe Tanzanije

Zanakiji


Gajahmada Mojosari Stadyumu, Endonezya'nın Mojokerto şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Gajahmada Mojosari Stadyumunda çoğunlukla Futbol müsbakaları yapılmaktadır. Endonezya'nın Persegi Mojokerto takımının maçlarını yaptığı stadyum 10.000 seyirci kapasitelidir.

Endonezya'daki stadyumlar

Gajahmada Mojosari Stadyumu


Jirō Atsumi (jap. , Atsumi Jirō; * 15. August 1952 in Adachi, Tōkyō als Toshio Atsumi ()) ist ein japanischer Enka-Sänger.

Seit jungen Jahren war Jirō Atsumi in seinem Geburtsort sowie in Kita-Senju tätig. Unter dem Bühnennamen Takeshi Atsumi () sang er das Titellied im von Tōei abgedrehten Film Champion of Death. Atsumi Jirō debütierte 1976 bei Sony Music Entertainment Japan mit dem Lied Kawaii Omae (, "Du bist niedlich"). Mit 2,8 Millionen verkauften Schallplatten wurde sein Lied Yumeoi Sake (, "Träume jagender Sake") zum Schlager. 1989 wurde er mit Magenkrebs diagnostiziert, doch Jirō Atsumi überwand ihn. Seit 2001 ist er bei Nippon Columbia (von September 2002 bis Oktober 2010 bei Columbia Music Entertainment) registriert.

Diskografie
  ("Du bist niedlich", 21. Oktober 1976)
  ("Träume jagender Sake", 25. Februar 1978)
  ("Ich will, dass du vergisst", 21. Juni 1979)
  ("Freundlichkeit", 31. Juli 1980)
  ("Sake eines anderen", 21. Januar 1981) mit Umsatz mehr als 300.000 Stück
  ("Traum noch einmal", 25. August 1982)
  ("Mensch, der sich erinnert", 21. April 1983)
  ("Rückkehr nach Pusan", 1. September 1983) mit Umsatz von mehr als 700.000 Stück
  ("Nördliches Märchen", 21. Mai 1984)
  ("In Glück mit dir", 21. März 1985)
  ("Der Morgen zweier", 1. Juni 1991)
  ("Nächtlicher Blick in Naniwa", 10. März 1993) mit Umsatz von mehr als 150.000 Stück
  ("Hafenstadt im Nebel", 21. Mai 1999)
  ("Schiffsreise eines Mannes". 21. November 2001)
  ("Später Frühling", 29. März 2003)
  ("Wehmut", 1. März 2006)
  ("Laub im Traum", 18. Oktober 2006)
  ("Kai des Heimwehs", 20. August 2008)

Weblinks
 Atsumi Jirō auf der Webseite von Nippon Columbia (japanisch)

Einzelnachweise

Enka-Sänger
Japaner
Geboren 1952
Mann
Pseudonym

Jirō Atsumi


West Columbia is the name of the following towns in the United States:

 West Columbia, South Carolina
 West Columbia, Texas
 West Columbia, West Virginia

West Columbia


El Parque Nacional de Färnebofjärden (en sueco, ) está ubicado en Suecia, en la frontera entre las provincias de Upsala, Västmanland, Dalecarlia y Gävleborg. El río Dalälven lo atraviesa a unos  al norte de Estocolmo. Ocupa , de las cuales  son acuáticas.

Tras la desaparición del indlandsis que recubría esta región en la última glaciación, el río se desvía por un esker y llega a una planicie que solo es interrumpida por las crestas de otros eskeres, donde forma una sucesión de rápidos y extensiones de agua (llamadas fjärd) que se inundan con las crecidas de primavera. Esta hidrografía particular, unida a la proximidad del límite biológico entre el norte y el sur, ha favorecido el desarrollo de una gran diversidad de flora y fauna. El parque alberga bosques de coníferas, bosques templados de frondosas, así como bosques caducifolios, algunos de ellos muy antiguos que, gracias a su inaccesibilidad, no han sido destruidos por la industria forestal. Estos bosques constituyen el medio ideal para numerosas especies, particularmente de aves, con altas densidades de pícidas y de rapaces nocturnas.

A pesar de que la presencia del hombre, principalmente concentrada en los eskeres, fue relativamente discreta en esta región después de la Edad de Piedra, el desarrollo de las actividades de explotación minera (concretamente de hierro) ha afectado profundamente a la región, ya que se talaron bosques para alimentar las fraguas que se establecieron a lo largo del río para aprovechar su energía. Una de las fraguas más importantes fue la de Gysinge, fundada en 1668 y colindante con el parque. En 1975, como reacción a una amenaza de tala masiva de un gran bosque, nació la idea de crear el parque nacional, que finalmente fue inaugurado en 1998. El parque fue inmediatamente integrado en la red Natura 2000 e incluido en la lista del Convenio de Ramsar sobre los humedales.

El parque y sus alrededores son importantes destinos turísticos. El río es el medio preferido para descubrirlo, aunque algunas rutas de senderismo permiten explorar otros lugares. El parque también es muy apreciado por los pescadores.

Toponimia
El parque debe su nombre a , que designa la parte del río comprendida entre Tyttbo y Gysinge. Su significado es « de ». El vocablo  tiene la misma etimología que los célebres fiordos noruegos, que en las lenguas escandinavas hacen referencia a una extensión de agua que discurre a través de un canal. Los fiordos noruegos son, generalmente, valles escarpados en los que penetra el mar, y que se formaron a causa de los glaciares. El vocablo Fjärnebo es el antiguo nombre de la ciudad de Österfärnebo («Färnebo del este»), situada cerca del parque. El nombre de esta localidad fue modificado en el  para distinguirla de Färnebo de Västmanland, que fue renombrada como Västerfärnebo («Färnebo del oeste»). El nombre de este lugar significa, por lo tanto, «el hogar () de los equisetos junto al fiordo (Färne deriva de la palabra , que en sueco significa equiseto o cola de caballo)».

Geografía

Localización y límites

El parque nacional se sitúa en los municipios de Sala, Heby, Avesta y Sandviken. Ocupa una parte del bajo Dalälven que es, al menos desde la Edad Media, la frontera entre las regiones de Svealand y Norrland. De esta forma, el parque se ubica entre las provincias de Västmanland, Dalecarlia, Upsala y Gävleborg. La entrada principal al parque está en Gysinge, situada a  de Upsala y a unos  de Estocolmo.

El parque abarca la mayor parte del fjärd Färnebofjärden y de las zonas que el río inunda en la temporada de crecidas, así como una parte de las planicies que lo rodean. Ocupa una superficie de , de las cuales  son acuáticas. Tan solo una parte del fjärd que se encuentra en torno a las penínsulas de Östa y de Ista no forma parte del parque, dado que está habitada. Sin embargo, esta área se encuentra protegida por las reservas naturales de Ista () y de Östa (). Además, el parque está rodeado de otras reservas naturales: la reserva natural de Hedesundafjärden (), la reserva natural de Jordbärsmuren-Ålbo () y la reserva natural de Gysinge (). Ocupando todas ellas una superficie de más de .

Relieve
El relieve del parque es bastante plano, con una altitud que oscila entre los 56 y los  sobre el nivel del mar. Sin embargo, algunas zonas tienen algo más de relieve, como ocurre en Torrösundet, Långvindsjön y los valles de Tiån y de Storån. Además, el parque es atravesado por la cresta del esker de Enköpingsåsen, que tiene una altura máxima de , y que se extiende durante  entre Trosa, al sur, y Bollnäs, al norte. Esta cresta cruza el río dando lugar a parajes como la isla de Sandön y la península de Ista. El río ha inundado considerablemente esta zona plana e irregular, creando un mosaico de agua, tierra y pantanos. El parque cuenta con varias zonas inundadas (Östaviken, Andersboviken, Edsviken, etc.) así como con más de  e islotes. Las más importantes son Mattön, Torrön, Ängsön, Vedön, Rosön y Västerön.

Clima
El parque tiene un clima continental (Dfb según la clasificación climática de Köppen), con precipitaciones que inciden principalmente en los meses de verano. Se sitúa en la frontera climática entre el norte y el sur, formando parte de los lugares que determinan la existencia de la línea Limes Norrlandicus. El manto de nieve se mantiene, de media, algo más de tres meses al año. El río se hiela más o menos durante el mismo periodo, exceptuando los rápidos, que suelen fluir normalmente durante la mayor parte del invierno.

Hidrografía

El parque se sitúa en torno al cauce del río Dalälven, que con  es el segundo río más largo de Suecia. El Dalälven es fruto de la confluencia del río Västerdalälven y el Österdalälven, a la altura del municipio de Gagnef. El río, que hasta este punto permanece resguardado en el valle, se interna al llegar al municipio de Avesta en lo que llamamos comúnmente el Bajo Dalälven (), donde se alternan zonas de extensas planicies inundables (llamadas fjärd) y zonas de rápidos. Färnebofjärden es la primera gran zona inundada del Bajo Dalälven, y está situada entre los rápidos de Tyttbo, al oeste, y de Gysinge/Sevedskvarn, al este.

A la altura de Gysinge, el río tiene ya una cuenca hidrográfica de , con un caudal medio de 350m³/s. Mientras que el caudal del río Österdalälven está controlado (a la altura de la central de Trängslet y del lago Siljan), el curso del Västerdalälven fluye libremente, y su caudal sufre grandes variaciones en función de la temporada. Por este motivo, el caudal del río Dalälven en su paso por el parque es poco regular, experimentando mínimos de 50m³/s y máximos de más de 2.000m³/s. Es el único fjärd cuya desembocadura no está regulada. La regulación del caudal del Österdalälven tiene, en cualquier caso, un impacto sobre el parque de Färnebofjärden, ya que las grandes inundaciones que tienen lugar durante las crecidas de primavera son más escasas. Aun así, pueden llegar a inundar decenas de kilómetros cuadrados.

Además del río Dalälven, existen otros pequeños cursos de agua que fluyen por el parque y que desembocan en el propio río. Entre ellos, cabe mencionar el Lillån, el Storån, el Alderbäcken y el Tiån en la orilla derecha (sur) y el Bärreksån y el Laggarboån en la orilla izquierda. Existen también cinco pequeños lagos en el parque, concretamente alrededor de Tinäset. En esta zona también se encuentran los principales pantanos del parque: Lindebergsmossen y Svarviksmossen. Más del 20% de la superficie total del parque (en torno a ), lo constituyen ciénagas y pantanos, que equivale a un tercio de la superficie no sumergida del Färnebofjärden.

Geología

El sustrato rocoso del parque data de la formación de las svécofennides, una cadena montañosa formada entre 1750 y 2500 millones de años atrás. Se compone básicamente de granito y gneis granítica. La prolongada erosión que sufrió esta cadena montañosa desembocó, hace 600 millones de años, en lo que denominamos la penillanura precámbrica.

Durante la última glaciación, Suecia estaba recubierta de un inlandsis que desapareció hace aproximadamente . El glaciar dejó en la región numerosos eskeres y morrenas, como el esker Enköpingsåsen. Cuando el glaciar desapareció, el suelo había estado sometido a una presión tan alta, que toda la zona al este de Avesta quedó bajo el nivel del mar. Durante este periodo marítimo se fueron depositando sedimentos sobre el sustrato, fenómeno que explica por qué, aun a día de hoy, este suelo es el más fértil del país. Este es el motivo por el que la línea de separación entre el norte y el sur (el Limes Norrlandicus), que pasa cerca del parque, es tan visible en la región: la zona al norte del limes no estuvo recubierta por estos sedimentos.

Cuando este mar —conocido como mar Littorina y predecesor del mar Báltico— se retiró, el río Dalälven se encontró bloqueado a la altura de Avesta por uno de los eskeres formados por el inlandsis: el Badelundaåsen. Antes de la glaciación, el río continuaba su curso hasta desembocar en el lago Mälar, y había erosionado la zona hasta originar el valle por el que discurría. Debido a la presencia de este obstáculo, se vio obligado a modificar su cauce y dirigirse hacia el noreste. Este es el motivo por el que, en la zona del bajo Dalälven, el río no ha tenido tiempo aún de labrarse su propio valle. Ha tenido que adaptarse a la topología del territorio, formando grandes fjärds con numerosas islas en las zonas más planas, y cerrándose en un curso más rápido y estrecho a la altura de los diferentes eskeres que ha encontrado en su camino.

Medio natural
El parque de Färnebofjärden está situado en la ecorregión terrestre del bosque mixto sarmático, según la clasificación del WWF, cerca de la frontera sur de la taiga escandinava y rusa.

Flora

Casi todos los tipos de bosques del centro de Suecia están presentes en el parque. Este hecho está relacionado tanto con la existencia de medios secos y húmedos, como con la proximidad de la línea Limes Norrlandicus, que constituye la frontera entre los ecosistemas del norte y del sur. Esto conduce a la proliferación en el parque de entornos y especies que son endémicos tanto del norte como del sur de Suecia. En el parque podemos encontrar un gran número de especies clasificadas como especies amenazadas en Suecia: 2 especies de plantas vasculares, 25 especies de musgos, 34 especies de líquenes y  de hongos.

Con respecto a la flora, el parque presenta diferentes entornos. Los principales son los bosques de coníferas (, 9,9% del parque), los bosques templados de frondosas (, 14,5% del parque), los pantanos abiertos (, 16,3% del parque) o arbolados (, 5% del parque) y, finalmente, las praderas húmedas (, 7,4% del parque).

Los bosques de coníferas, formados principalmente de pícea común (), se encuentran especialmente en la zona sur del parque en torno a Tinäset, en la isla de Torrön y en la península de Öbyhalvön. Estos bosques no han sido explotados desde la década de los 50, y algunos de estos ejemplares tienen más de . La presencia de madera muerta, junto con estos longevos árboles, entre los que proliferan líquenes y hongos, confieren a este paraje un aspecto de bosque viejo. El suelo suele cubrirse de musgo, concretamente de la variedad predominante, que es la , aunque la  y la  también abundan. Los arándanos () y los arándanos rojos () suelen crecer en los sotobosques.

En las zonas más inundables, las coníferas son más difíciles de encontrar, dado que los lugares demasiado húmedos no son un entorno ideal para su crecimiento. En este medio pueden verse árboles de hoja caduca, como el álamo temblón (), que es muy común en el bajo Dalälven, pero difícil de encontrar en el resto del país. En estos bosques también hay ejemplares de roble común () y de tilo silvestre (). Los bosques más húmedos están constituidos mayoritariamente de aliso común (), abedul y sauce. La riqueza de estos bosques, y especialmente de su sotobosque, depende sobre todo de la naturaleza del suelo. En los suelos más pobres crece el arándano, el arándano negro (), el romero silvestre () y la mora de los pantanos (); mientras que en los más ricos proliferan especialmente los lirios de los valles (), las fresas salvajes (), el  y la lisimaquia ().

En los lugares en los que las inundaciones son más frecuentes, el paisaje se abre y se caracteriza por la ausencia de árboles. Predomina la pradera, que en algunos casos se convierte en pantano. La vegetación de la pradera está compuesta por ejemplares de Calamagrostis canescens, molinia (), trébol de agua (), lisimaquia, , flámula (), galio palustre (), caléndula acuática (), arroyuella () y Viola uliginosa. Esta última es una especie amenazada en el país. En los pantanos la vegetación es pobre, y se compone principalmente de mirto de turbera (), , hierba algodonera () y de algunas especies de Carex. El suelo suele estar cubierto de esfagnos y otros musgos.

Fauna

Mamíferos

El parque alberga varias especies de mamíferos. Los más extendidos son el alce eurasiático (), el corzo (), la liebre de montaña (), el zorro rojo () y la marta (). A partir de los años 80, también se han observado castores europeos () en torno a las islas Torrön y Ängsön, y cerca de Gysinge. En 2008, se comprobó que el jabalí () tendía también a instalarse en el parque. En menor cantidad, puede observarse al lemming oscuro () en la zona norte. Existen en el parque cuatro especies de mamíferos amenazados en Suecia. El primero de ellos es el lince europeo (), que puede observarse regularmente en las zonas de Öbyhalvön, Tinäset y Gärdsvekarna, junto al oso pardo () y al lobo (), aunque este último es menos frecuente. Los otras tres especies amenazadas son la nutria europea (), que puede ser observada cerca de los rápidos, y los murciélagos  (una especie muy rara en el país) y nóctulo común ().

Aves

Las aves son, sin duda, la clase animal con más reputación en el parque. Existen de más de ; 107 de ellas anidan regularmente en el parque. Esta riqueza está ligada en cierto modo a la coexistencia de especies endémicas del sur y del norte. Además, el parque alberga especies de aves acuáticas y silvestres.

El parque posee una abundante población de aves acuáticas, que acuden atraídas por las aguas poco profundas y ricas en peces. La proximidad de grandes árboles, concretamente coníferas, proporciona un buen entorno para el anidamiento. Las especies más comunes son la gaviota cana (), el charrán común (), la gavia ártica (), y el cisne blanco (). En las zonas húmedas, habita con frecuencia la garza real europea (), el urogallo () o la grulla común (). Una de las especies acuáticas más notable es el águila pescadora () que, con una treintena de parejas, probablemente disfruta en el parque de una de las densidades más importantes del país. El águila de cola blanca (), especie clasificada como amenazada en Suecia, casi había desaparecido del parque en los años 70; sin embargo, hoy en día vuelve a habitar en él.

Sin embargo, las especies más notables del parque son aquellas que habitan en los bosques, concretamente las pícidas y las rapaces nocturnas (familia de las lechuzas y búhos). Con respecto a las pícidas, el pico picapinos () es el más común, aunque el picamaderos negro (), el pito real () y el pico menor () también cuentan con numerosos ejemplares. El pico dorsiblanco (), especie gravemente amenazada en Suecia, contaba en el 2004 con solamente 16 individuos en todo el país; con el tiempo, su presencia ha disminuido en el parque. Se observaron 7 parejas en 1976, un solo individuo en 2003, y una nueva pareja en el 2010. Esta especie tiene especial predilección por los bosques viejos con abundante madera muerta, por lo que su presencia es un buen indicador de la riqueza del bosque. A diferencia del pico dorsiblanco, el  ha aumentado su población. Con respecto a las rapaces nocturnas, las especies más comunes son el mochuelo alpino () y la lechuza de los Urales (). Esta última es también el símbolo del parque. Además de estas especies, puede observarse al ratonero común (), al alcotán europeo () o, entre otros, al halcón abejero ().

Reptiles y anfibios

El parque alberga a la mayoría de las principales especies suecas de anfibios. Entre ellas, algunas de las más importantes son el sapo común (), la rana bermeja () y la , así como el tritón crestado () y el tritón común (). Entre los reptiles, cabe mencionar dos especies de serpientes: la víbora común europea () y la culebra de collar (). También son comunes la lagartija vivípara () y el lución ().

Peces
Las aguas del parque son de las más ricas de Suecia. Algunos de los condicionantes son: una acidez óptima, una gran riqueza de nutrientes o, entre otras cosas, la alternancia de zonas de rápidos con zonas de agua en calma. Estas aguas propician la existencia en el parque de un gran número de especies, así como un gran número de individuos y de peces de gran tamaño. Podemos destacar varias especies de carpas, entre ellas el aspio (), que es un ejemplar difícil de encontrar en Suecia. También abunda el lucio europeo () —con ejemplares que llegan a alcanzar los —, la perca (), la lucioperca () y el tímalo () —especie clasificada como amenazada en el país, como la trucha común ()—. El salmón del Atlántico () también estaba presente, pero las presas que existen río abajo han reducido considerablemente sus posibilidades de llegar al parque. El cangrejo de río autóctono europeo (), especie amenazada en todo el mundo, fue una especie natural en las aguas del Dalälven, pero a día de hoy casi ha desaparecido por completo; sin embargo, cada cierto tiempo se informa de la existencia de algún ejemplar en el parque.

Insectos
Más de 70 especies de insectos se han añadido ya a la lista de especies amenazadas en Suecia, a pesar de que solo han sido catalogados los que habitan en los bosques, donde la presencia de madera muerta favorece su proliferación. La mayoría de los insectos de bosque viven en la albura, o entre la albura y la corteza de los árboles. Concretamente, la pícea común y el roble común son las especies forestales que albergan una mayor riqueza de insectos.

Las especies de insectos más conocidas en el parque, y en el Bajo Dalälven en general, son los mosquitos del género Aedes. Las zonas húmedas del parque albergan grandes cantidades de mosquitos, especialmente tras las fuertes inundaciones de primavera. La cantidad de ejemplares que se desarrollan en el Bajo Dalälven es superior a la de cualquier otro lugar de Suecia, exceptuando las extensas zonas húmedas de Laponia. Este hecho no solo incomoda a los turistas que visitan el parque durante el verano, sino a toda la región, hasta llegar a Upsala. Entre 2002 y 2008, se utilizó como insecticida el , con el fin de tratar de regular la población de mosquitos; sin embargo, dado que su utilización está prohibida en Suecia y es contraria a los principios del parque nacional, cesó esta práctica. Tras esto no se replanteó el proyecto, ya que se consideró que este método no era una solución duradera, además de que algunos científicos consideraron que los mosquitos formaban parte del ecosistema de la región.

Notas y referencias

 Otros

Véase también

Véase también
 Dalälven
 Parques nacionales de Suecia

Bibliografía

Enlaces externos
  Sitio oficial

Farnebofjarden
Sitios Ramsar en Suecia
Reservas de la biosfera de Suecia
Áreas protegidas de la provincia de Dalarna
Áreas protegidas de la provincia de Gävleborg
Áreas protegidas de la provincia de Upsala
Áreas protegidas de la provincia de Västmanland
Áreas protegidas establecidas en 1998

Parque nacional de Färnebofjärden


Jean Bourgeois-Pichat (1912 - 1990) fue un destacado demógrafo francés, director del Instituto Nacional de Estudios Demográficos (INED) francés entre 1962 y 1971. También fungió como director adjunto de la División de Población de la Organización de las Naciones Unidas. Publicó casi dos centenas de obras académicas y se destacó en el campo de la demografía por haber distinguido entre la mortalidad infantil endógena y exógena.

Vida
Estudió en la École polytechnique de París y fungió como oficial de las Fuerzas Armadas Francesas durante la Segunda Guerra Mundial. Además de haber colaborado en el Instituto Nacional de Estudios Demográficos, presidió desde 1971 hasta su muerte el Comité Internacional de Cooperación para las Investigaciones Nacionales en Demografía (CICRED).

En el año 2004, gracias a un convenio celebrado entre El Colegio de México, la Embajada de Francia en México y el Colegio de la Frontera Norte, el Centro de Estudios Demográficos, Urbanos y Ambientales de El Colegio de México estableció una Cátedra de Demografía que lleva su nombre.

Referencias

Enlaces externos
 Cátedra de Demografía Jean Bourgeois-Pichat de El Colegio de México
 Instituto Nacional de Estudios Demográficos de Francia

Demógrafos de Francia
Nacidos en Sena y Marne

Jean Bourgeois-Pichat


The Medina Province () is a province (minṭaqah) of Saudi Arabia, located on the country's western side, along the Red Sea coast. It has an area of  and a population of 2,132,679 (2017 Census) subdivided into seven Muḥafaẓat (Governorates):

The regional capital is Medina, the second-holiest city in Islam. Other cities in the province include Yanbu' al Bahr and Badr Hunayn. The province also contains Mada'in Salih, a UNESCO World Heritage Site.

Population

Governors
 Muhammad bin Abdulaziz (1926-1954)
 Abdul Muhsin bin Abdulaziz (1965-1985)
 Abdul Majeed bin Abdulaziz (1986-1999)
 Muqrin bin Abdulaziz (1999-2005)
 Abdulaziz bin Majid (2005-2013)
 Faisal bin Salman bin Abdulaziz Al Saud (2013–Present)

References

External links
Emirate of Al Madinah Official website

Provinces of Saudi Arabia

Medina Province (Saudi Arabia)


Unterrohn ist ein Ortsteil der Stadt Bad Salzungen im Wartburgkreis in Thüringen.

Geografie
Der Ort Unterrohn befindet sich am rechten Ufer der Werra, an der Einmündung des Rohrgraben. Der Ort liegt etwa zwei  Kilometer Luftlinie nordnordwestlich von Bad Salzungen und zwei Kilometer östlich von Tiefenort.  Durch Unterrohn fließt der Rohrgraben als westlicher Abfluss des einstigen Moores im Moorgrund. Die geographische Höhe des Ortes beträgt .

Geschichte
Die Entstehung der sechs Rohnhöfe und des Röhrigshofes geht auf die Rodungsherrschaft der Herren von Frankenstein zurück, welche am südlichen und westlichen Rand des Moorgrundes eine beträchtliche Anzahl Höfe anlegen ließen.  Im Jahr 1330 sahen sich die bereits hoch verschulden Frankensteiner gezwungen ihre umfangreichen Besitzungen zu veräußern (Frankensteiner Verkaufsbrief).

Während Oberrohn und Mittelrohn in der Folgezeit zum Kloster Allendorf und mit diesem später zum sachsen-meiningischen Amt Salzungen gehörten, war Unterrohn seit 1259 ein Hof auf dem Grund des Klosters Frauensee. 1603 war der Besitzer des Gutshofes zu Unterrohn der Hofmann Elias Hombergh zu Kassel, der in amtlichen Schriften der "Hessenhof" genannt wird.

Mit dem Amt Frauensee kam Unterrohn nach der Reformation an die Landgrafschaft Hessen-Kassel, zwischen 1807 und 1813 unter französische Besatzung und 1816 an das Großherzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach. Danach war es großherzogliches Kammergut, das man nach 1917 u. a. auch an die Bewohner Unterrohns aufgeteilte.

Verkehr

Die nächstgelegene Anschlussstelle (Gerstungen) der A 4 befindet sich 22 Kilometer entfernt. Durch den Ort verläuft die Kreisstraße K 97.

Unterrohn besitzt keinen Haltepunkt. Am östlichen Ortsrand befindet sich der Gleiskörper, südlich folgt ein Viadukt und die Werrabrücke der Bahnstrecke Eisenach–Lichtenfels. Dahinter befand sich eine Verbindungskurve zur Bahnstrecke Bad Salzungen–Unterbreizbach.

Kultur und Sehenswürdigkeiten
 Die Burgstelle Schlösschen am Weg nach Tiefenort ist ein Bodendenkmal.
 Unweit der Zeppelinkiefer endete am 20. Oktober 1917 die Rückreise des Marine-Luftschiffs L 55 von einem Kampfeinsatz im Ersten Weltkrieg.

Einzelnachweise

Literatur

Weblinks

 Unterrohn auf der Website der Stadt Bad Salzungen

Ort im Wartburgkreis
Ort an der Werra
Ehemalige Gemeinde (Wartburgkreis)
Gemeindeauflösung 1972
Geographie (Bad Salzungen)

Unterrohn


Asymmetric Digital Subscriber Line 2 (ADSL2) ve Extended bandwidth Asymmetric Digital Subscriber Line 2 (ADSL2+) ADSL-Norm (G.992.1/G.992.2) nin geliştirilmiş halidir, en büyük farkı veri hızı ve uygun santrale daha uzak mesafedeki istemcilerin bağlanmasına izin vermesidir. Bu sayede hem daha fazla potansiyel müşteriye hizmet verilmesi sağlanırken, bir taraftan da yüksek çözünürlüklü televizyon (HDTV) seyretmeyi bir internet bağlantısı ile mümkün kılmasıdır.

ADSL2'nin maksimum veri akış hızı ADSL'in iki katıdır. (16 Mbit/s karsilan bağlantı 8 Mbit/s POTS üzerinden ADSL bağlantısı için); iyileştirilmiş sinyal çalışmaları ve kodlama sayesinde, bu yüksek hız daha uzak mesafelere kadar taşınabilmektedir.

ADSL2+ Geniş bant ADSL- sinyalini 2,2 MHz e kadar arttırarak en yüksek veri akış hızını alıcı tarafına doğru 25 Mbit/s kadar arttırmayi mümkün kılmıştır. Bu hızda HD/SD-TV kanalları izlenebilir.

Firmalar, veri gönderim hızını düşük tutup, alış hızını arttırmak suretiyle bağlantıları daha da hızlandırabilmektedirler. Bu şekilde ADSL2/2+ çeşitlerinin en yüksek veri gönderim hızı 3,5 Mbit/s değerine kadar yükseltilebilmiştir.

Japonya'da, henüz kesin değerleri belirlenmemiş olmakla beraber, alıcı tarafında 3,7 MHz veri gönderim hızını mümkün kılan, bir ADSL2+ çeşidi oluşturulmuştur. Bu hızdaki bir bağlantı VDSL ile rekabet edebilecek düzeydedir, var olan üstünlüğü de santralden VDSL'ye göre daha uzun mesafelerdeki istemcilerin bağlanabilmesini mümkün kılmasıdır.

Bu geniş bant tekolojisinin standartları, Uluslararası Telekomünikasyon Birliği tarafından ADSL2 ve ADSL2+ G.992.3 ve G.992.5 olarak belirlenmiştir.

Aşağıdaki grafikten de ADSL2'nin çalışması daha kolay kavranabilir.

Dış bağlantılar
  ITU-T Recommendation G.992.3 : Asymmetric digital subscriber line transceivers 2 (ADSL2) [en]
  ITU-T Recommendation G.992.4 : Splitterless asymmetric digital subscriber line transceivers 2 (splitterless ADSL2) [en]
 ADSL2 & ADSL2+ White Paper [en] (PDF)

Digital Subscriber Line
İnternet teknolojileri
DSL türleri

ADSL2


Die österreichische Fußballmeisterschaft wurde 2012/13 zum 101. Mal ausgetragen. Die höchste Spielklasse ist die österreichische Bundesliga, die in dieser Saison zum 39. Mal durchgeführt und von zehn Mannschaften bestritten wurde. Diese ermittelten in vier Durchgängen den österreichischen Fußballmeister sowie die Vertreter Österreichs in den internationalen Bewerben der Saison 2013/14. Den Meistertitel sicherte sich zum 24. Mal die Wiener Austria vor Red Bull Salzburg und Rapid Wien.

Die zweithöchste Spielklasse ist die Erste Liga, die 2012/13 zum 38. Mal ausgetragen und erstmals vom SV Grödig gewonnen wurde.

Lizenzierungsverfahren
Am 30. April 2012 wurden von der Bundesliga die Lizenzen für die Meisterschaft 2012/13 vergeben. Mit Ausnahme des Erstligisten LASK Linz und dem Regionalligisten Villacher SV wurde allen Vereinen die Lizenz erteilt. Die Bundesligisten Admira Wacker Mödling, Austria Wien und Wacker Innsbruck sowie die Erstligisten SKN St. Pölten, Vienna und FC Lustenau bekamen die Lizenz unter finanziellen Auflagen.

Während die Villacher aufgrund der sportlichen Aussichtslosigkeit auf den Aufstieg auf eine Beschwerde beim Protestkomitee der Bundesliga verzichteten, reichte der LASK eine solche ein. Am 14. Mai gab das Protestkomitee bekannt, dass der Protest des LASK abgewiesen wurde, da dieser nicht ordnungsgemäß eingebracht worden war. Nachdem auch das Ständig Neutrale Schiedsgericht als letzte Instanz den Protest der Linzer abgewiesen hatte, schied der LASK aus dem Profifußball aus und stieg in die Regionalliga Mitte ab. Somit verblieb der FC Lustenau ohne Relegation in der Ersten Liga, während der TSV Hartberg den frei gewordenen Relegationsplatz einnahm und nach Siegen über den GAK ebenfalls in der Ersten Liga bleiben konnte.

Erste Leistungsstufe – Bundesliga

Die vom Sportwetten-Anbieter tipp3 als Hauptsponsor unterstützte Bundesliga, die höchste Spielklasse im österreichischen Fußball, wurde in der Saison 2012/13 zum 39. Mal ausgetragen. Sie ermittelte den 101. österreichischen Fußballmeister. Subsponsor war der Mobilfunkanbieter T-Mobile Austria, weshalb die offizielle Liga-Bezeichnung tipp3-Bundesliga powered by T-Mobile lautete. Die gemeinsame Mannschaft der beiden Kärntner Kooperationsvereine Wolfsberger AC und SK St. Andrä schaffte mit dem Meistertitel in der Ersten Liga 2011/12 erstmals den Sprung in Österreichs höchste Spielklasse, wobei die Kooperation nach der Meistersaison gelöst wurde und die Mannschaft in der Bundesliga nur noch als Wolfsberger AC auftritt. Die Kärntner ersetzten den Absteiger Kapfenberger SV.

Somit stellte Kärnten erstmals seit dem Abstieg von Austria Kärnten 2010 wieder einen Bundesligisten. Einzig Vorarlberg war in der Bundesliga-Saison 2012/13 nicht vertreten, Wien und Niederösterreich stellten jeweils zwei Vereine.

Der TV-Anbieter sky Deutschland AG hatte die Rechte, alle Bundesligaspiele in voller Länge zu zeigen, die auf dem Kanal sky sport austria im Pay-TV ausgestrahlt wurden. Der Sender zeigte nicht nur alle Spiele in Konferenzschaltung, sondern auch einzeln. Daneben hatte der ORF die Rechte, jeweils das "Topspiel der Runde" als Einzelspiel – meist sonntags, bei Wochentagsrunden mittwochs – zu übertragen. Diese Regelung galt nicht in den letzten beiden Runden, in denen alle Spiele zeitgleich ausgetragen werden mussten. Darüber hinaus durfte der ORF eine 45-minütige Zusammenfassung von den restlichen vier Partien pro Runde zeigen.

Modus
In der Saison 2012/13 traten wie in vergangenen Jahren zehn Klubs in insgesamt 36 Runden gegeneinander an. Jedes Team spielte jeweils zweimal zu Hause und auswärts gegen jedes andere Team.

Aufgrund konstant guter Leistungen der österreichischen Klubs im Europacup, schob sich Österreich mit der Saison 2011/12 auf Platz 15 der UEFA-Fünfjahreswertung vor. Somit wurden über Bundesliga und Cup in der Saison 2012/13 fünf Startplätze für die Champions League und die Europa League ausgespielt.
In der Bundesliga wurde um vier internationale Startplätze gespielt: Meister und Vizemeister sind in der Qualifikation zur UEFA Champions League teilnahmeberechtigt und steigen dort in der 3. Qualifikationsrunde ein; die dritt- und viertplatzierten Vereine spielen in der Qualifikation zur UEFA Europa League. Während der Viertplatzierte in der 2. Qualifikationsrunde einsteigt, beginnt der Drittplatzierte erst in Qualifikationsrunde 3, der Cup-Sieger nimmt am Play-off zur Europa-League teil.

Der Letztplatzierte der Bundesliga musste in die zweitklassige Erste Liga absteigen.

Saisonverlauf
Tabellenführer
Tabellenletzter

Die Bundesliga 2012/13 wurde am 21. Juli 2012 mit dem Duell der letzten beiden Meister, Sturm Graz und Red Bull Salzburg, eröffnet. Der Titelverteidiger aus Salzburg setzte sich in der Grazer UPC-Arena mit 2:0 durch. Erster Tabellenführer der neuen Saison war Vizemeister Rapid Wien, das Wacker Innsbruck zuhause 4:0 schlug. Die Bundesliga-Premiere des WAC fiel wortwörtlich ins Wasser. Starker Regen machte den Platz in Kärnten unbespielbar und das Duell mit der Wiener Austria musste um vier Tage verschoben werden. Die Wolfsberger gingen schließlich mit einem knappen 0:1 als Verlierer vom Platz. In der 2. Runde feierten die Kärntner mit einem 2:0-Auswärtserfolg bei Ried den ersten Bundesligasieg.

Den Herbstmeistertitel eroberte die Wiener Austria mit 42 erspielten Punkten, fünf Punkte vor Salzburg und sieben Punkte vor Rapid. Zum Winterkönig krönte sich bereits am vorletzten Spieltag des Jahres 2012 ebenfalls die Austria, die Platz eins auch im Frühjahr nicht mehr hergab. Der Vorsprung auf den am Ende einzigen Konkurrenten, Red Bull Salzburg, betrug im Frühjahr bis zum letzten Spieltag nie weniger als sechs Zähler. Mit einem 4:0-Erfolg über Mattersburg gelang der Austria in der 35. und vorletzten Runde die Entscheidung zum 24. Meistertitel. Sie übertraf dabei die Marke von Sturm Graz aus der Saison 1997/98 und stellte mit 82 Punkten einen neuen Rekord auf. Vizemeister wurde mit fünf Punkten Rückstand der entthronte Titelverteidiger Red Bull Salzburg, der seine imposante Serie fortsetzte und seit dem Einstieg von Red Bull stets unter den besten Zwei landete.

Spannend verlief auch der Kampf um die Europa-League-Tickets. Während sich Rapid bereits eine Runde vor Schluss mit einem 2:0-Sieg bei der Admira den dritten Platz sicherte, kämpften in der letzten Runde mit Sturm Graz, dem WAC und Ried noch drei Mannschaften um den 4. Tabellenplatz und damit um den letzten internationalen Startplatz. Der dritte Europa-League-Startplatz ging an den Regionalligisten und Cupsieger FC Pasching.

Die restlichen vier Mannschaften – Mattersburg, Wiener Neustadt, Wacker Innsbruck und die Admira – lieferten sich einen der engsten Abstiegskämpfe der Bundesligageschichte. Vor der 36. und letzten Runde konnten noch alle vier die Saison mit der roten Laterne beenden und damit absteigen, alle vier hatten aber auch noch die Möglichkeit, aus eigener Kraft den Klassenerhalt zu schaffen.

Der letzte Spieltag
Und so verlief der letzte Spieltag hochdramatisch. Vizemeister Red Bull Salzburg bezwang im Spitzenspiel Meister Austria Wien 3:0 und stellte damit einen neuen vereinsinternen Punkterekord auf. Die Wiener Austria verpasste es, als erste Mannschaft der Bundesligageschichte eine Saison ohne Auswärtsniederlage zu beenden. Ebenfalls 3:0 endete das Spiel zwischen Rapid und Ried, womit die Oberösterreicher die letzte Chance auf die Teilnahme an der Europa-League-Qualifikation vergaben.

Dieser letzte internationale Startplatz schien 20 Minuten vor dem Schlusspfiff bereits an den WAC vergeben. Die Kärntner führten zu diesem Zeitpunkt 2:0 gegen Wacker Innsbruck, während Sturm Graz zu Hause gegen Wiener Neustadt 0:3 zurücklag. Mit diesem Ergebnis endete das Spiel in Graz schließlich auch, womit der SC Wiener Neustadt den Klassenerhalt geschafft hatte. Damit hätte im Spiel zwischen Mattersburg und der Admira beiden Mannschaften ein Unentschieden zum Klassenerhalt gereicht. Die Partie verlief auch dementsprechend; doch in der 72. Spielminute gelang Daniel Segovia das 1:0 für die Admira. Wacker Innsbruck musste nun das Spiel gegen den WAC gewinnen. Tatsächlich konnten die Tiroler mit einem Doppelpack von Julius Perstaller und einem weiteren Treffer von Christian Schilling innerhalb von nur sechs Minuten das Spiel drehen. Dadurch rutschte Mattersburg ans Tabellenende und benötigte gegen die Admira zumindest noch einen Treffer, der jedoch nicht mehr gelang. Da auch Wolfsberg das Spiel gegen Innsbruck nicht mehr ausgleichen konnte, blieb die rote Laterne bei Mattersburg – vor der letzten Runde noch Siebenter. Nach zehn Jahren Bundesliga stiegen die Burgenländer wieder in die Erste Liga ab. Der letzte Europacup-Startplatz ging trotz der 0:3-Heimpleite und fünf Niederlagen in den letzten sechs Spielen an den SK Sturm.

Abschlusstabelle

Aufsteiger
 Erste Liga: SV Grödig

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele der Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der mittleren Spalte aufgelistet und die Gastmannschaft in der obersten Reihe. Die Ergebnisse sind immer aus Sicht der Heimmannschaft angegeben.

Torschützenliste

Die Meistermannschaft des FK Austria Wien
(In Klammern werden Einsätze und Tore angegeben.)

 Roland Linz (7/1) und Georg Margreitter (3/-) haben die Veilchen während der Saison verlassen, Linz in Richtung Thailand zu Muangthong United, Margreitter zu den Wolves.

Spielorte, Spielstätten und Zuschauer

Personelles und Sponsoring

Trainerwechsel

Sonstiges
 Am 1. Dezember 2012 gab Mario Haas im Dress von Sturm Graz sein letztes Spiel in der Bundesliga.
 Ebenfalls am 1. Dezember 2012 gab es ein Novum in der Geschichte der österreichischen Bundesliga, als Alexander Pöllhuber vom SV Mattersburg gegen seinen eineiigen Zwillingsbruder Peter Pöllhuber von der Admira spielte. Das Spiel endete 3:0 zu Gunsten der Mannschaft von Alexander Pöllhuber.

Zweite Leistungsstufe – Erste Liga

Die Erste Liga ist die zweithöchste Spielklasse im österreichischen Profifußball, sie wurde in der Saison 2012/13 zum 38. Mal ausgetragen. Neu in die Liga kamen der Bundesliga-Absteiger Kapfenberger SV sowie der Regionalliga-Ost-Meister und Relegationssieger SV Horn. Der TSV Hartberg verblieb als zweiter Relegationssieger in der Ersten Liga.

In der Saison 2012/13 stellte Vorarlberg drei Vereine, Niederösterreich und die Steiermark stellten jeweils zwei Vereine, Wien, Oberösterreich und Salzburg jeweils einen Verein. Das Burgenland, Kärnten und Tirol waren in der zweithöchsten Spielklasse nicht vertreten.

Wie in der Bundesliga gehörten die TV-Rechte dem Sender sky Deutschland AG, der alle Spiele in voller Länge zeigen durfte. Die Ausstrahlung erfolgte über den Pay-TV-Kanal sky sport austria und im Rahmen einer Konferenzschaltung von vier Partien mit Spielbeginn um 18:30 Uhr. Das "Topspiel der Runde" wurde als Einzelpartie am Freitag um 20:30 Uhr übertragen. Der ORF hatte ebenfalls das Recht, das Topspiel der Runde live und in voller Länge zu zeigen. Dies erfolgte über den Sender ORF Sport Plus. Ausnahme: die letzten beiden Runden, in denen alle Spiele zeitgleich ausgetragen werden müssen.

Modus

In der Saison 2012/13 traten wie im Vorjahr zehn Klubs in insgesamt 36 Runden gegeneinander an. Jedes Team spielte jeweils zweimal zu Hause und auswärts gegen jedes andere Team.

Der Meister der Liga stieg in die Bundesliga auf. Der Letztplatzierte hätte in die seiner Region entsprechende Regionalliga absteigen müssen. Aufgrund des Zwangsabstiegs des FC Lustenau hatte der Tabellenletzte gegen den Meister der Regionalliga Ost zwei Relegationsspiele zu bestreiten. Absteiger Lustenau wurde durch den Sieger der beiden Qualifikationsspiele zwischen den Meistern der Regionalligen Mitte und West ersetzt.

Saisonverlauf
Die Erste Liga 2012/13 begann am 20. Juli 2012 mit einem wahren Torreigen. In den fünf Partien der ersten Runde fielen 26 Tore, ein Durchschnitt von 5,2 pro Spiel. Erster Tabellenführer der neuen Saison war Austria Lustenau, das Bundesliga-Absteiger Kapfenberg zuhause mit 5:0 besiegte. Der SV Horn verlor sein Erste-Liga-Debüt im eigenen Stadion mit 3:4 gegen den Vorjahreszweiten SCR Altach. SKN St. Pölten gewann das erste Pflichtspiel in der neuen Niederösterreich-Arena mit 5:2 gegen die Vienna.

Am 13. März gab die Bundesliga bekannt, dass der FC Lustenau wegen mehrfacher Verstöße gegen das Lizenzierungsverfahren aus der Ersten Liga absteigen muss.

Meister wurde der SV Grödig, der im Frühjahr die zur Winterpause noch klar führende Lustenauer Austria abfangen konnte und die Saison schließlich zehn Punkte vor Altach beendete. Die Salzburger steigen damit erstmals in der Vereinsgeschichte in die höchste Spielklasse auf.

Durch den Zwangsabstieg des FC Lustenau musste Blau-Weiß Linz als Letzter der diesjährigen Saison nicht direkt in die Regionalliga absteigen, sondern er durfte in der Relegation gegen den SC-ESV Parndorf um den Klassenerhalt spielen.

Abschlusstabelle

Qualifiziert über die Relegation
 Erste Liga/Regionalliga Ost: SC-ESV Parndorf 1919 (Relegation zur Erste Liga)
 Regionalliga Mitte/Regionalliga West: FC Liefering (Relegation zur Erste Liga)

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der mittleren Spalte aufgelistet und die Gastmannschaft in der obersten Reihe. Die Ergebnisse sind immer aus Sicht der Heimmannschaft angegeben.

1 Vier der fünf Spiele in der 20. Runde mussten aufgrund unbespielbarer Plätze abgesagt werden. Lediglich das Spiel zwischen dem FC Lustenau und dem SKN St. Pölten wurde gespielt. Die abgesagten Spiele sollten am 18. März 2013 nachgeholt werden. Die Spiele zwischen Hartberg und Austria Lustenau sowie Kapfenberg und Horn mussten allerdings erneut wegen Unbespielbarkeit der Plätze abgesagt werden. Das Spiel Hartberg gegen Lustenau wurde schließlich am 28. März 2013 gespielt, das zwischen Kapfenberg und Horn fand am 23. April 2013 statt.
2 Das Spiel der 21. Runde zwischen Grödig und Horn musste am 1. März 2013 wegen Unspielbarkeit des Platzes abgesagt werden, es wurde am 29. März 2013 nachgeholt.
3 Das Spiel der 25. Runde zwischen Hartberg und Horn musste am 2. April 2013 wegen Unspielbarkeit des Platzes abgesagt werden, es wurde am 6. Mai 2013 nachgeholt.
4 Das Spiel der 28. Runde zwischen Hartberg und Blau-Weiß Linz musste am 12. April 2013 wegen starken Regens abgesagt werden, es wurde am 15. April 2013 nachgeholt.
5 Das Spiel der 35. Runde zwischen der Vienna und Horn musste am 21. Mai 2013 wegen eines Gewitters nach 32 Minuten abgebrochen werden, es wurde am 22. Mai 2013 wiederholt.

Torschützenliste

Spielorte, Spielstätten und Zuschauer

Personelles und Sponsoring

Trainerwechsel

Dritte Leistungsstufe – Regionalligen

Modus
Die Regionalligen Ost, West und Mitte bilden im österreichischen Fußball die dritte Leistungsstufe. Die Regionalliga Ost wird von den Vereinen des Wiener, Niederösterreichischen und Burgenländischen Fußballverbands gebildet. Die Regionalliga Mitte setzt sich aus Vereinen des Oberösterreichischen, Kärntner und Steirischen Fußballverbands zusammen. Die Regionalliga West bilden Vereine des Salzburger, Tiroler und Vorarlberger Fußballverbands.

In diesen drei Ligen wird um je einen Relegationsplatz für die Erste Liga gespielt; Voraussetzung für einen etwaigen Aufstieg ist die Lizenzerteilung durch den Senat 5 der Bundesliga. Zweitmannschaften sind nicht berechtigt aufzusteigen. Für die Regionalligamannschaften wurde ein wechselnder Modus der Relegationsspiele vereinbart. Demnach muss in dieser Saison die Regionalliga Ost gegen den Neuntplatzierten der Ersten Liga und die Regionalliga Mitte gegen die Regionalliga West antreten.

Die Zahl der Absteiger beträgt pro Regionalliga grundsätzlich drei. Diese kann sich jedoch dann verändern, wenn einerseits der Meister nicht in die Erste Liga aufsteigt oder wenn die Abstiegsränge durch die Klasseneinteilung der Absteiger beeinflusst wird. In jedem Fall müssen jedoch die beiden Letztplatzierte die Liga verlassen.

Regionalliga Ost

Abschlusstabelle

Aufsteiger aus den Landesligen
 Wiener Stadtliga: SC Wiener Viktoria
 Landesliga Niederösterreich: ATSV Ober-Grafendorf
 Burgenlandliga: SV Neuberg

Regionalliga Mitte

Abschlusstabelle

Aufsteiger aus den Landesligen
 OÖ Liga: SK Vorwärts Steyr
 Landesliga Steiermark: SV Lafnitz
 Kärntner Liga: Wolfsberger AC II

Regionalliga West

Abschlusstabelle

Aufsteiger aus den Landesligen
 Salzburger Liga: USC Eugendorf
 Tiroler Landesliga: SC Schwaz
 Vorarlbergliga: FC Höchst

Relegation

Relegation zur Erste Liga

Aufgrund des Zwangsabstiegs des FC Lustenau 07 muss der Zehntplatzierte der Ersten Liga, der FC Blau-Weiß Linz, nicht direkt in die Regionalliga absteigen, sondern spielt in der Relegation gegen den Meister der Regionalliga Ost, den SC-ESV Parndorf 1919. Im zweiten Relegationsduell trifft der Meister der Regionalliga Mitte, LASK Linz, auf den Meister der Regionalliga West, den FC Liefering.

Die Hinspiele fanden am 3. Juni 2013 im Heidebodenstadion in Parndorf bzw. in der Red Bull Arena in Wals-Siezenheim statt. Die Rückspiele wurden im Linzer Stadion ausgetragen. Das Spiel zwischen dem LASK und Liefering wurde am 6. Juni gespielt, jenes zwischen Blau-Weiß und Parndorf am 7. Juni 2013. Die beiden Linzer Vereine gingen bei allen Spielen als Verlierer vom Platz und verbleiben damit in der Regionalliga Mitte bzw. steigen in diese ab. Die oberösterreichische Landeshauptstadt stellt somit in der kommenden Saison erstmals seit 1950 keine Mannschaft im Profifußball.

|-
| colspan=7 style="text-align:left;"| Tore Hinspiel: 1:0 (32.) Horvath, 1:1 (54.) Hartl, 2:1 (54.) Koller
|-
| colspan=7 style="text-align:left;"| Tore Rückspiel: 1:0 (27.) Kummerer
|}

|-
| colspan=7 style="text-align:left;"| Tore Hinspiel: 1:0 (70.) Savic, 2:0 (90.+2) Coric
|-
| colspan=7 style="text-align:left;"| Tore Rückspiel: 0:1 (4.) Silva, 0:2 (27.) Savic, 0:3 (47.) Konrad
|}

Weblinks

 Österreichische Bundesliga: Offizieller Internetauftritt
 Österreichischer Fußball-Bund: Fußball online
 Prodat Computer Graphik: Regionalliga Ost
 Regionalliga Mitte: Private Homepage

Einzelnachweise

Osterreichische Fussballmeisterschaft 2012/13
2012/13

Österreichische Fußballmeisterschaft 2012/13


Hans Feuß (* 12. Juni 1952 in Bielefeld) ist Grundschullehrer und war Landtagsabgeordneter der SPD in Nordrhein-Westfalen.

Leben
Hans Feuß wuchs in Bielefeld auf und machte 1971 dort sein Abitur. Nach dem Grundwehrdienst in Augustdorf begann er mit dem Studium der Fächer Sport, Deutsch und Geschichte an der Pädagogischen Hochschule Westfalen-Lippe am Standort Bielefeld.

Von 1977 bis 1989 unterrichtete Feuß an der Hauptschule Steinhagen und ist seit 1987 Berater für den Schulsport beim Schulamt Gütersloh und der Bezirksregierung Detmold. Seit 1989 unterrichtet Feuß an der Grundschule Künsebeck in Halle (Westf.). 1994 wurde er Fachleiter für Sport am Studienseminar Bielefeld und ist dort seit 2005 Hauptseminarleiter.

Von 2000 bis 2004 war er abgeordneter Lehrer im Hochschuldienst an der Universität Bielefeld.

Feuß ist Handballtorwart und -trainer und hat für den TSV Altenhagen drei Jahre in der Regional- und zwei Jahre in der Oberliga gespielt. Von 1979 bis 1992 trainierte er verschiedenste Handballmannschaften. Von 1992 bis 2007 war er darüber hinaus freier Mitarbeiter bei Radio Gütersloh und kommentierte dort Sportveranstaltungen, darunter auch die Zweitligaspiele des FC Gütersloh. Feuß bekleidete von 1999 bis 2001 das Amt des zweiten Vorsitzenden im Kreissportbund Gütersloh und leitet diesen seit 2011.

Hans Feuß ist verheiratet und hat einen Sohn.

Politik
Hans Feuß trat 1977 in Bielefeld-Gellershagen in die SPD ein. Von 1994 bis 2012 war er durchgehend Mitglied des Stadtrates in Harsewinkel und dort seit 1999 stellvertretender Fraktionssprecher. In den Jahren 1997 bis 1999 sowie 2004 bis 2009 übernahm er den Vorsitz des Schul-, Kultur- und Sportausschusses. Seit 1997 ist er darüber hinaus Beisitzer im SPD-Ortsverband Harsewinkel.

Feuß war von 2000 bis 2005 Vorsitzender der Arbeitsgemeinschaft für Bildung der SPD im Kreis Gütersloh. Seit 2006 ist er Kreisvorsitzender der Partei.

Nach zwei erfolglosen Landtagskandidaturen 2005 und 2010 gelang es ihm 2012, das Direktmandat des Landtagswahlkreises Gütersloh II mit 37,75 % zu gewinnen und in den Landtag einzuziehen, dem er bis 2017 angehörte. Infolgedessen legte Feuß Ende 2012 sein Mandat im Harsewinkler Stadtrat nieder und sein Sohn rückte für ihn nach.

Einzelnachweise

Weblinks

SPD-Mitglied
Landtagsabgeordneter (Nordrhein-Westfalen)
Kommunalpolitiker (Kreis Gütersloh)
Person (Harsewinkel)
Deutscher
Politiker (21. Jahrhundert)
Handballtorwart (TSG Altenhagen-Heepen)
Geboren 1952
Mann

Hans Feuß


Acest articol dezvoltă secțiunea Opera a articolului principal Nicolae Grigorescu.

Hanul de la Orății este o pictură realizată de artistul român Nicolae Grigorescu. Lucrarea nu a fost datată, dar a fost semnată în partea stângă jos a ei. Tabloul aparține astăzi Muzeului Național de Artă al României.

Motivul și locul pe care Grigorescu l-a înfățișat în acest tablou, a fost pictat în mai multe variante începând din anul 1877. Hanul Orății a existat în realitate, el fiind localizat în acele vremuri pe șoseaua dintre Ploiești și Brașov, în apropiere de localitatea Posada. După cum se știe, pictorul român a fost de multe ori la Posada, mai ales în ultima perioadă a carierei sale.

Descrierea scenei este simplă: un car cu boi merge agale în lumina solară de amiază, pe drumul care trece, dintre dealurile aflate în spate, prin fața hanului, în timp ce, în partea dreaptă a pânzei, alte care au poposit pentru odihnă. Dacă descriere a fost simplă, peisajul este vast și complex. Toate elementele compoziției ca - animalele, oameni, colinele din depărtare, zidurile și arhitectura vechii clădiri și văzduhul înalt, au fost surprinse într-o notă exactă, delimitând și evidențiind raporturile definitorii și adevărate.

În această lucrare, Nicolae Grigorescu s-a dovedit a fi un pictor capabil de a sugera fizionomia pestriță a grupurilor de țărani. Această calitate a fost dovedită anterior în celebrele sale bâlciuri, în care numai ochiul unui peisagist a putut să înțeleagă caracteristicile specifice ale priveliștilor de deal și de câmpie din România. Hanul Orății este învăluit în lumina unei zile de amiază în plină vară și felul cum a înfățișat boii, arată că artistul a fost un strălucit pictor animalier.

Unui tablou ca Hanul Orății, i se potrivește caracterizarea dată de Delavrancea peisajelor grigoresciene:
"Carele, mulțimea, înălțimile, turmele, pădurile se duc sau se apropie nu numai prin formele lor crescânde sau descrescânde, ci mai ales prin intensitatea și stingerea cromatică a tonurilor, de la vigoarea din primele planuri și până la visul aerian din fundul transparent, adeseori misterios ca o poartă a infinitului."Barbu Ștefănescu Delavrancea: citat preluat din Alexandru Cebuc: Grigorescu, București, 2008, pag. 19 -- Barbu Ștefănescu Delavrancea: citat preluat din Mircea Popescu: N. Grigorescu, seria Arta pentru toți, Editura Meridiane, București, 1962, pag. 28

Referințe

Bibliografie
 Alexandru Vlahuță: Pictorul Nicolae Grigorescu, București, 1910
 Virgil Cioflec: Grigorescu, Editura Cultura Națională, București, 1925
George Oprescu: Nicolae Grigorescu, 2 vol. București, 1961-1962Grigorescu - Album comemorativ la 100 de ani de la decesul lui artistului, editat de Muzeul Național de Artă al României cu ocazia expoziției retrospective "Grigorescu pictor al naturii" desfășurată la Galeria de Artă Românească Modernă a muzeului, texte de Mariana Vida și Monica Enache, coordonator Rodica Matei, București, 25 octombrie 2007
 Mircea Popescu: N. Grigorescu, seria Arta pentru toți, Editura Meridiane, București, 1962

Legături externe

Alexandru Vlahuță: N. I. Grigoresco : Sa vie et son oeuvre - Editură Bucarest: Imprimerie Socec & C-ie, Société Anonyme, 1911 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017
George Oprescu: Grigorescu și Franța: Studiu asupra formației spirituale și artistice a maestrului - Editura Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, Imprimeria Națională București, 1946 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017
George Oprescu: Franța văzută de pictori români - ALBUM'' - Editura Casei Școalelor, București, 1946 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017

Nicolae Grigorescu

Hanul de la Orății (pictură de Nicolae Grigorescu)


Historia de una noche  es una película argentino-española del género de drama filmada en blanco y negro dirigida por Luis Saslavsky sobre su propio guion escrito en colaboración con Carlos Aden según la obra teatral Mañana es feriado, del dramaturgo austríaco Leo Perutz que se estrenó el 28 de enero de 1963 y que tuvo como protagonistas a Paquita Rico, Simón Andreu, Rafaela Aparicio, Rafael Bardem, Maite Blasco, Julia Caba Alba, Lina Canalejas e Isabel de Pomés. Hay otra versión anterior de la obra filmada por el mismo director en 1941 en Argentina.

Sinopsis
Un hombre regresa al pueblo sin dinero después de un largo tiempo y se encuentra con su exnovia,con la que acordó escribirse cada día (cosa que no cumplió)y llevar cada uno un anillo mientras durase su amor.El anillo, a escondidas lo llevan los dos pero por causas de un accidente su exnovia decide quitarselo ya que se encuentra casada y con una hija en situación económica desesperada.

Reparto

Enlaces externos
 Información sobre Historia de una noche en Internet Movie Data Base

Películas basadas en obras de teatro
Películas en blanco y negro

Historia de una noche (película de 1963)


Proponent for Sentience četvrti je studijski album američkog death metal-sastava Allegaeon. Album je 23. rujna 2016. godine objavila diskografska kuća Metal Blade Records.

O albumu
Ovo je prvo glazbeno izdanje sastava na kojem je sudjelovao pjevač Riley McShane te ujedno i prvo na kojem se pojavljuju čisti vokali. Ovo je posljednji album na kojem je sudjelovao basist Corey Archuleta, koji je izjavio kako će napustiti grupu krajem 2016.

Producent albuma bio je Dave Otero, koji je producirao debitantski album skupine i prethodno glazbeno izdanje, Elements of the Infinite.

Objava
"Gray Matter Mechanics – Apassionata Ex Machinea" bio je prvi singl s albuma te je bio objavljen 14. srpnja 2016. Ova je pjesma označila početak rada sastava s novim pjevačem Rileyjem McShaneom. Dana 10. kolovoza grupa je objavila drugi singl pod imenom "Proponent for Sentience III – The Extermination" na kojem se pojavljuju Björn "Speed" Strid iz sastava Soilwork kao gostujući pjevač te Benjamin Ellis iz sastava Scar Symmetry u ulozi gostujućeg gitarista. Dana 23. kolovoza Allegaeon je objavio obradu pjesme "Subdivisions" koju izvorno izvodi kanadski progresivni rock sastav Rush. Tjedan dana kasnije, 30. kolovoza, bio je objavljen glazbeni spot za pjesmu "All Hail Science"; spot je bio snimljen u pivovari Black Sky Brewery u Denveru, Coloradu.

Pjesme s albuma 21. su rujna izvorno bile objavljene tijekom streaming opcije na stranici MetalSucks. Sam je album bio objavljen dva dana kasnije pod licencijom Metal Blade Records.

Popis pjesama

Recenzije
Album je uglavnom zadobio pozitivne kritike. Pišući recenziju albuma za časopis Metal Hammer, Jason Hicks je dodijelio albumu tri i pol zvjezdice od pet; izjavio je kako je produžena flamenco glazbena dionica pri kraju pjesme "Gray Matter Mechanics" mogla potencijalno biti neskladna te je komentirao kako je koncept znanosti koju donosi album "gotovo isti", ali je pohvalio glazbene sposobnosti članova sastava i McShaneove vokale, pogotovo na prvoj pjesmi s albuma - "Proponent for Sentience I – The Conception". New Noise je dodijelio albumu četiri od pet zvjezdica te je kritizirao njegovo trajanje od 72 minute, pritom izjavljujući kako su neki dijelovi skladbi ispodprosječni, ali je komentirao kako je album "Allegaeonovo najbolje i najpotpunije djelo do danas". Recenzent je također pohvalio pjesmu "Proponent for Sentience III – The Extermination", izjavljujući kako zvuči "kao prirodni završetak [albuma, što se vidi] iz njenih savršenih melodija i zastrašujućih trenutaka".

Osoblje

Allegaeon
 Corey Archuleta – prateći vokali, bas-gitara
 Greg Burgess – gitara
 Brandon Park – bubnjevi
 Michael Stancel – gitara
 Riley McShane – vokali

Dodatni glazbenici
 Ben Ellis – solo gitara (na pjesmi 11)
 Björn "Speed" Strid – vokali (na pjesmi 11)
 Joe Ferris – orkestracija
Ostalo osoblje
 Dave Otero – produkcija, snimanje, miksanje, mastering
 Sam Nelson – naslovnica, ilustracije

Izvori

Albumi iz 2016.
Američki glazbeni albumi

Proponent for Sentience


ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය (Erectile Dysfunction, ED), යනු ලිංගික ක්‍රියාව සදහා ශිශ්නය ප්‍රාණවත් නොවීමේ රෝගයයි. ශිශ්නය ප්‍රාණවත්වීම සිදුවන්නේ ඒ තුලට රුධිරය පොම්ප කිරීමේ අචිච්ඡානුග ක්‍රියාවලිය නිසාය.පුරුෂයෙකුට ලිංගික ආශාවක් ඇතිවූවිට මෙම පණිවුඩය ඔහුගේ මොළය හරහා ස්නායු පද්ධතියට පණිවිඩය ලැබේ.එමගින් ශිශ්නයට රුධිරය සපයන ධමනි ප්‍රසාරණය වන අතර ශිරාවන් සංකෝචනයවෙයි.එමගින් ශිශ්නය තුලට රුධිරය වැඩි වශයෙන් ඇතුළුවී ශිශ්නය ප්‍රාණවත්වෙයි.ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය ඇතිවීම කෙරෙහි හෘදයාබාධ, දියවැඩියාව, ඇතැම් ස්නායු ආබාධ, පුරස්ථි ග්‍රන්තියේ ආබාධ, හෝමොන වෙනස්කම්, දුම්පානය, මත්පැන් මත් ද්‍රව්‍ය හා ඇතැම් ඖෂධ වර්ගද හේතුවේ.

කායික විද්‍යාත්මක කාරණා හැරුනුවිම ඇතැම් මානසික සංකූලතා නිසාද ලිංගික අප්‍රෘණිකත්වය ඇතිවේ.

මේ සදහා ප්‍රතිකාර ලෙස විවිධ ඖෂධ වර්ග භාවිතවේ.ඇතැම් ඖෂධ ශිශ්නයට එන්නත් ලෙස ලබාදෙයි.ශිශ්න පොම්පය භාවිතය හා ශල්‍යකර්මද මේ අතරවේ..

රෝග විනිශ්චය
ලිංගික අප්‍රාණිකත්වයේදී ශිශ්නය නිසි පරිදි ප්‍රාණවත් නොවේ.ඇතැම් විට දිගින් දිගටම මෙය සිදුවන අතර ඇතැම් විට විටින් විට මෙය සිදුවේ.ඇතැම් විට කිසිදු අයුරකින් ලිංගය ප්‍රාණවත් කිරීම සිදුනොවේ.ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය පුද්ගලයෙකුට පවතිනවාද යන්න පර්ක්ෂා කළහැකි ක්‍රම වෛද්‍ය විද්‍යාව තුල පවතී.
 පුද්ගලයෙකු නින්දේ පවතින විටද ශීශ්නය ප්‍රාණවත්වීම සිදුවේ.එම නිසා යම් පුද්ගලයෙකු තමාට ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය ඇතැයි පැවසූවිට එය නිවැරදිව හදුනා ගැනීමට ඔහු නින්දේ පසුවන අවස්ථාවේදී ශිශ්නය ප්‍රාණවත් වන්නේද යන්න සොයා බලයි.නින්දේ පසුවනවිට නිසියාකාරව ශීශ්නය ප්‍රාණවත් වන්නේ නම් ඔහුට කායික ආබාධයක් නැති බවත් ඔහුට ඇත්තේ මානසික හේතුවක් මත ඇතිවූ ලිංගික අප්‍රාණිකත්වයක් බව වටහා ගත හැක.නිද්දේදීද ශිශ්නය ප්‍රාණවත් නොවන්නේ නම් ඔහුට ඇත්තේ කායික ආබාධයක් බව හඳුනාගත හැක..

හේතුව
 ඇතැම් රසායනික ද්‍රව්‍ය SSRI, සහ නිකොටින්
 ස්නායු ආබාධ
 ඇතැම් මානසික සංකූලතා (කාංසාව,ආතතිය හා මානසික ආබාධ
 ශල්‍යකර්ම
 ඇතැම් විට වයස අවුරුදු 60 වඩා වැඩි පිරිමින්ට මෙම තත්වය ඇතිවේ.එය සාමාන්‍ය තත්වයකි.
 වකුගඩු ආබාධ
 දියවැඩියාව හෘදයාබාධ වැඩි රුධිර ගමනාගමනයට බාධා ඇතිකරන රෝග.
 දුම්පානය ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය ඇතිවීම කෙරෙහි ඍජුවම බලපායි. සක්‍රිය මෙන්ම අක්‍රීය දුම්පානයද මෙයට හේතුවිය හැක.දුම්පානය නිසා ශිශ්නයට රුධිරය සපයන ධමනි හැකිළීම සිදුවේ.
කායික විද්‍යාත්මකව ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය කෙරේ ස්නායු ආබාධ,රුධිර ගමනාගමනයට බාධා ඇතිකරන රෝග,පුරස්ථි ග්‍රන්තියේ අබාධ හා අණ්ඩාත රෝගයද බලපායි . ප්‍රධාන වශයෙන් ධමනි හා ශිරා වල අැතිවන ආබාධ නිසා රුධිර ගමනාගමනයේ දී රුධිර පීඩනය කෙරේ බලාන රෝග තත්වයන් හේතුවෙන් ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය ඇතිවේ.

වෛද්‍ය විද්‍යාව

ශිශ්නය ප්‍රාණවත් වියහැකි ප්‍රධාන ක්‍රම දෙකක් පවතී.එක් ක්‍රමයක් වන්නේ ශීශ්නය පිරිමැදීම මහින් ප්‍රාණවත් කිරීම.අනෙක් ක්‍රමය ලිංගික අසාවක් ඇතිවූවිට ඇතිවන ප්‍රාණවත් වීමයි.මීට අමතරව නින්දේ පසුවන විටද ශීශ්නය ප්‍රාණවත්විය හැක.ශීශ්නය ප්‍රාණවත් වීම ප්‍රධාන වශයෙන් පාලනය කරන්නේ මොළයේ ලිම්බික් නමින් හදුන්වන කලාපය තුලය.ලිංගික උත්තේජනයත් සමග ස්නායු පද්ධතිය මගින් දෙන පණිවුඩ මගින් ශීශ්නය අභ්‍යන්තරය තුල නයිට්‍රික් ඔක්සයිඩ් ස්‍රාවය වෙයි.එමගින් ශිශ්නයේ පේශීන් ලිහිල් බවට පත්වේ.මීට අමතරව වෘෂණ මගින් ටෙස්ටෙස්ටරෝන හෝමෝනය නිපදවීම සිදුවේ.මෙමගින් පියුරීන් ග්‍රන්ථියේ ක්‍රියාකාරීත්වය වෙගවත් කරයි.පුරස්ථි ග්‍රන්ථිය මගින් ශිශ්නය වෙත රුධිරය ගෙයන නාල විස්තාරනය කරන අතර ශීශ්නයෙන් පිටතට රුධිරය සපයන ශීරා සංකෝචනය කරයි.එමගින් ශීශ්නය තුලට රුධිරය පිරී ශීශ්නය ප්‍රාණවත්වීමේ ක්‍රියාවලිය සිදුවේ.ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය සදහා මොළයේ ලිම්බික් පෙදෙසේ ඇතිවන ආබාධ උදාහරණ ලෙස එම පෙදෙසට නිසියාකාර රුධිර සැපයුමක් නැතිවිය.එසෙත් නැතිනම් ඇල්කොහොල් හෝ මත්ද්‍රව්‍ය නිසා මොළයේ සෛලවලට වන හානි,මධ්‍යම ස්නායු පද්ධතිය ආශ්‍රිතව ඇතිවන ආබාධ,සෙරටීන් වැනි ස්නායු සම්ප්‍රේෂකයන්ගේ බලපෑම,පුරස්ථි ග්‍රන්තියේ ආබාධ, පුරස්ථි ග්‍රන්තියේ පිළිකා,මධ්‍යසාර නිසා පුරස්ථි ග්‍රන්තිය අකර්මන්‍යවීම,ධමනි හා ශිරා වල ඇතිවන ආබාධ,ශීශ්නයේ පේශිවල ඇතිවිය හැකි ආබාධ ආදිය නිසා ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය ඇතිවිය හැක.මීට අමතරව මානසික සංකූලතා නිසාද ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය ඇතිවේ.

මනෝ විද්‍යාව
මනෝ විද්‍යාත්මකව ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය කෙරේ විවිධ මානසික සංකූලතා බලපාන බව මනෝ විද්‍යාඥයන් පෙන්වා දෙයි.මනෝවිලේෂණවාදී න්‍යායන්ට අනුව නොවිසඳුන ඊඩිපස් ගැටුම්,කප්පාදු කාසාව,ව්‍යාභිචාර කාසාව හා විඝටන ආබාධ මෙන්ම ඇතැම් මායාරෝගී බලපෑම්ද හේතුවෙන්ද ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය ඇතිවේ.මනෝවිෂලේෂණවාදී න්‍යායන්ට අනුව පුද්ගලයෙකු ගේ පෞරුෂය වර්ධනය කෙරෙහි බලපාන අවධි පහක් දක්වයි.මුඛ,ගුද,ලිඟු,නිලීන හා වෘද්ධ කාම අවධි වශයෙනි ලිඟු හෙවත් ලිංගරූප අවධියේදී පිරිමි දරුවා තම ලිංගික අවයව කෙරේ උනන්දුවක් දක්වයි.ඒය ස්පර්ශය කිරීම ආදිය මගින් ලිංගික තෘප්තිය ලැබීමට උනන්දුව ඇතිවේ.ගැහැණු දරුවාට මෙන් නොව පිරිමි දරුවාට ශරීරයෙන් පිටතට නෙරාගිය ලිංගික අවයවයක් ඇතිබවත් එමගින් තමා පරීපූර්ණ බවත් ඔහු සිතයි.පිරිමි දරුවා වැඩි වශයෙන් තම මවට සමීපවන අතර මව හා පියා අතර අති සම්භන්ධතාවය දකින ඔහු පියාට ඊර්ෂ්‍යා කරන අතර පියා විසින් තම ලිංගය කපා දමනු ඇතැයි සිතයි.පිරිමි දරුවා මවට වඩාත් සමීපවීම ඊඩිපස් සංකීර්ණය ලෙසත් ලිංගය කපාදැමීම කෙරෙහි ඇතිවන බිය කප්පාදු කාංසාව ලෙසත් මනෝවිශ්ලේෂණවාදයේදී පෙන්වා දෙයි.මෙසේ පිරිමි දරුවන් ඇතැම් විට අසාමාන්‍ය ලෙස තම මවට සමීපවීම සිදුවේ.විශේෂයෙන් පියා අහිමිවීම පියාගේ අකාරුණිකත්වය වැනි සාධක නිසා මෙසේ සිදුවේ.මෙවැනි සංසිදධින් නිසා අවිඥානිකව තම මව හැර වෙනත් ස්ත්‍රීන් කෙරේ සමීපවීමට අවිඥානිකව බාධා ඇතිවේ.මෙවැනි ඊඩිපස් ගැටුම් නිසා තම ලිංගික සහකාරිය තුලින් තම මවගේ ප්‍රථිරූපය අවිඥානිකව දැකීම නිසා මානසික වශයෙන් පීඩනයකට පත්වේ.අවිඥානිකව තම සහකාරිය මව ලෙස පෙනීම නිසා ඇතිවන ස්වං වරදකාරී හැඟීම නිසා ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය ඇතිවේ.ලිංගරූප අවදියේදී පිරිමි දරුවා තම ලිංගය අතපතගාමින් කරන දේ දැක වැඩිහිටියන් එම දරුවාගේ ලිංගය කපා දමන්නේය යනුවෙන් තර්ජනය කර බියවද්දවයි.මෙසේ ඇතිවන බිය හේතුවෙන්ද ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය ඇතිවිය හැක.ව්‍යාභිචාරී කාංසාව යනු තමාට සමීප ලේ ඥාතීන් අතර ලිංගික ඇසුරක් පවැත්වීම හෝ එවන් දෙයකට උස්සාහ කිරීම මත පසුව ඒ පිළිබඳ ඇතිවන ස්වං වරදකාරී හැඟීම් නිසා ඇතිවන ලිංගික අප්‍රාණිකත්වයයි.මෙවැනි මානසික හේතු මත ඇතිවන ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය මනෝවිශලේෂණවාදී මනෝ ප්‍රතිකාර මගින් සුවකළ හැකිය.

රෝග නිර්නය
ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය සඳහා නිශ්චිත රෝග නිර්ණය ක්‍රමයක් නැත.රෝග නිර්ණය සඳහා එකිනෙකට වෙනස් විවිධ වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක උපක්‍රම භාවිත කරයි.ඇතැම් රුධිර පරීක්ෂණද මේ සඳහා යොදාගනී.ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය ඇතිවීමට දුර්වල සෞඛ්‍ය තත්වයන්,වැරදි ආහාර පුරුදු,ස්ථූලභාවය,හෘදයාබාද,ධමනි හා ශීරා ආශ්‍රිත ආබාධ,දුම්පානය හා මධ්‍යසාර භාවිතය හේතුවේ.මෙසේ ලිංගික අප්‍රාණිකත්වයට බලපාන නිශ්චිත සාධකයක් නැති බැවින් රෝග නිර්ණය සඳහාද නිශ්චිත ක්‍රමවේදයක් නැත.

ලිංගික අප්‍රාණිකත්වයට හේතුව කුමක්ද යන්න පැහැදිලිව සොයා ගැනීමෙන් පසුව ඒයට ප්‍රතිකාර නියමකරගත යුතුය.මුලින්ම ලිංගික අප්‍රාණිකත්වයට හේතුව ශාරීරික හේතුවක්ද මානසික හේතුවක්ද යන්න නිර්ණය කලයුතුය.

නෛතික පසුබිම තුල, විශේෂයෙන්ම දික්කසාද නඩුවලදී, මිනිසෙකු ලිංගිකව අප්‍රාණික බව නිර්ණය කිරීමට, උදෑසන අවදි වූ විට සිදුවන සාමාන්‍ය ලිංගය ප්‍රාණවත්වීම (Morning Wood) ප්‍රමාණවත් වේ.
 Duplex ultrasound
 Duplex ultrasound ක්‍රමයේදී රුධිරය ගලායාමේ වේගය පරීක්ෂා කරයි.ධමනි හා ශිරාවල තත්වය හා රුධිර නාල සිහින්වීමේ රෝගය පරික්ෂා කරයි. පුරස්ථි ග්‍රන්ථියේ තත්වයට විමසා බැලිය හැකිය.අලිට්‍රා සංවුන්ඩ් පරීක්ෂනය මගින් විශේෂයෙන් ශීශ්නයට නිසි ආකාරයෙන් රුධිරය ගලා එන්නේද පර්ක්ෂා කරයි.

 Penile nerves function
 Tests such as the bulbocavernosus reflex test are used to determine if there is sufficient nerve sensation in the penis. The physician squeezes the glans (head) of the penis, which immediately causes the anus to contract if nerve function is normal. A physician measures the latency between squeeze and contraction by observing the anal sphincter or by feeling it with a gloved finger inserted past the anus.

 Nocturnal penile tumescence (NPT)
 සාමාන්‍යයෙන් පුරුෂයෙකු නිදාගෙන සිටින විට පස් හය වතාවක් පමණ ප්‍රාණවත්වීමකට ලක්වේ.මෙය සිදුවන්නේ අවිච්ඡාණුගවය.මෙම ප්‍රාණවත්වීම වෙගවත් අක්ෂි චලන අවස්ථාවේදී සිදුවේ.මෙය තද නින්දේ එක් අවස්ථාවකි.මෙසේ තද නින්දේ පසුවන අවස්ථාවේදී ශිශ්නය ප්‍රාණවත් වන්නේනම් ඔහුට කායික වශයෙන් ආබාධයක් නැතිබව අධ්‍යනය කළ හැකිය.එවිට ලිංගික අප්‍රාණිකත්වයට හේතුව මානසික හේතුවක් බව සොයාගත හැක.තද නින්දේ පසුවන අවස්ථා වලදීද ලිංගය ප්‍රාණවත් නොවන්නේනම් එයට හේතුව කායික ආබාධයක් නිසා බව හදුනාගත හැකිය..

 Penile biothesiometry
 මෙම පරීක්ෂණයේදී විද්‍යුත් චුම්භක කම්පන මගින් ස්නායු උත්තේජනය කිරීම මගින් ලිංගයේ ප්‍රාණවත්බව පරික්ෂා කරයි.

 Dynamic infusion cavernosometry (DICC)
 technique in which fluid is pumped into the penis at a known rate and pressure. It gives a measurement of the vascular pressure in the corpus cavernosum during an erection.

Corpus cavernosometry

Cavernosography measurement of the vascular pressure in the corpus cavernosum.  Saline is infused under pressure into the corpus cavernosum with a butterfly needle, and the flow rate needed to maintain an erection indicates the degree of venous leakage. The leaking veins responsible may be visualized by infusing a mixture of saline and x-ray contrast medium and performing a cavernosogram. In Digital Subtraction Angiography (DSA), the images are acquired digitally.

 Magnetic resonance angiography (MRA)
 This is similar to magnetic resonance imaging. Magnetic resonance angiography uses magnetic fields and radio waves to provide detailed images of the blood vessels. Doctors may inject a "contrast agent" into the patient's bloodstream that causes vascular tissues to stand out against other tissues. The contrast agent provides for enhanced information regarding blood supply and vascular anomalies.

ප්‍රතිකාර
Treatment depends on the cause.

Exercise, particularly aerobic exercise during midlife is effective for preventing ED; exercise as a treatment is under investigation. For tobacco smokers, cessation results in a significant improvement.

Oral pharmacotherapy and vacuum erection devices are first-line treatments, followed by injections of drugs into the penis, and penile implants.

මුඛ ප්‍රතිකාර
The cyclic nucleotide phosphodiesterases constitute a group of enzymes that destroy the cyclic nucleotides cyclic adenosine monophosphate (cAMP) and cyclic guanosine monophosphate (cGMP).  Phosphodiesterases exist in different molecular forms and are unevenly distributed throughout the body.  One of the forms of phosphodiesterase is termed PDE5, and inhibiting PDE5 increases the amount of cGMP available in the blood supply to the penis, thus increasing blood flow. The PDE5 inhibitors sildenafil (Viagra), vardenafil (Levitra) and tadalafil (Cialis) are prescription drugs which are taken orally.

කාලීන ප්‍රථිකාර
A topical cream combining alprostadil with the permeation enhancer DDAIP has been approved in Canada under the brand name Vitaros as a first line treatment for erectile dysfunction.

එන්නත් කිරීම
Another treatment regimen is injection therapy.  One of the following drugs is injected into the penis: papaverine, phentolamine, and prostaglandin E1.

Extracorporeal shockwave therapy
Extracorporeal shockwave therapy is a relatively new treatment for erectile dysfunction that is non-drug, non-surgical and without adverse side effects. It is the same therapy as used in orthopedics, urology, and cardiology and which at higher energies is used to break up kidney stones, known as lithotripsy. The indication for erectile dysfunction has been approved for use in Europe, most countries in the Middle East and South America as well as in Canada. At this point it has not been approved by the FDA (U.S. Food and Drug Administration).

පොම්ප
A vacuum erection device helps draw blood into the penis by applying negative pressure. This type of device is sometimes referred to as penis pump and may be used just prior to sexual intercourse. Several types of FDA approved vacuum therapy devices are available with a doctor's prescription.  When pharmacological methods fail, a purpose-designed external vacuum pump can be used to attain erection, with a separate compression ring fitted to the penis to maintain it. These pumps should be distinguished from other penis pumps (supplied without compression rings) which, rather than being used for temporary treatment of impotence, are claimed to increase penis length if used frequently, or vibrate as an aid to masturbation. More drastically, inflatable or rigid penile implants may be fitted surgically.

ශල්‍යකර්ම
In a German study with 224 groin hernia patients, 23.2% of them mentioned preoperative sexual dysfunction related to the groin hernia. Postoperatively, the surgical repair had a positive influence on the sexual function in these patients.

Often, as a last resort if other treatments have failed, the most common procedure is prosthetic implants which involves the insertion of artificial rods into the penis.

විවිධ ප්‍රථිකර්ම
The FDA does not recommend alternative therapies (i.e. those that have not received FDA approval) to treat sexual dysfunction. Many products are advertised as "herbal viagra" or "natural" sexual enhancement products, but no clinical trials or scientific studies support the effectiveness of these products for the treatment of erectile dysfunction, and synthetic chemical compounds similar to sildenafil have been found as adulterants in many of these products. The United States Food and Drug Administration has warned consumers that any sexual enhancement product that claims to work as well as prescription products is likely to contain such a contaminant.

ඉතිහාසය

16 හා 17 වන සියවස්වල පවා ප්‍රංශයේ පැවති නීතිරීති වලට අනුව යම් විවාහක පුරුෂයෙකු ලිංගික අප්‍රාණිකත්වයෙන පෙලෙන්නේ නම් ඔහුගෙන් දික්කසාදවීමට එම බිරිඳට අයිතිය ඇත.මෙම නීතිය බොහෝ යුරෝපා රටවල පැවතින.

.

මූලාශ්‍ර

සිංහල මූලාශ්‍ර
ජයතුංග රුවන් (2012) මනෝවිශ්ලේෂණ ප්‍රතිකාරය සරසවි ප්‍රකාශකයෝ නුගේගොඩ

ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය


Karl Ludwig Woldemar Tenge-Rietberg (* 9. März 1856 in Niederbarkhausen bei Oerlinghausen; † 19. Oktober 1940 in Gadderbaum-Bethel, heute Bielefeld) war ein deutscher Verwaltungsjurist, Gutsbesitzer und Politiker.

Leben
Als Sohn des Gutsbesitzers und Industriellen Carl Friedrich Tenge geboren, besuchte Woldemar Tenge-Rietberg von 1866 bis 1872 das Progymnasium in Rietberg und bis 1874 das Ratsgymnasium in Bielefeld. Zur Ausbildung in den neuen Sprachen besuchte er 1874 eine Akademie in Lausanne. Zum Jurastudium ging er 1875 an die Universität Heidelberg und wechselte noch im gleichen Jahr an die Universität Bonn, wo er Mitglied des Corps Hansea wurde. 1876 wechselte er an die Universität Leipzig. Hier schloss er sich dem Corps Saxonia an.

Nach dem Referendariat an verschiedenen preußischen Gerichten legte er 1884 die Zweite Staatsprüfung ab. 1885 wurde er zum Regierungsassessor ernannt. Von 1890 bis 1892 war er Landrat des Kreises Ottweiler. Das Amt legte er nieder, um als Generalbevollmächtigter in die väterlichen Unternehmungen einzutreten. Nach dessen Tod im Jahre 1896 wurde er Besitzer von Gut Rietberg und Gut Schloß Holte.

1892 wurde Woldemar Tenge zum Kuratoriumsmitglied des Progymnasiums Rietberg ernannt. Als Nachfolger seines Vaters war er seit dessen Tod bis 1933 Gemeindeverordneter in Rietberg. Von 1897 bis 1921 war er Beigeordneter des Amtes Rietberg. Spätestens seit 1906 gehörte er dem Westfälischen Provinziallandtag in Münster an. Hier galt sein politisches Engagement den Belangen der Landwirtschaft und der Verbesserung der ländlichen Infrastruktur.

Zu Beginn des 20. Jahrhunderts stiftete er die Kanzel der Kirche St. Ursula in Schloß Holte.

Sein Großvater war der Gutsbesitzer und Industrielle Friedrich Ludwig Tenge. Er war ein Bruder der Schriftstellerin Dora Hohlfeld und ein Cousin des Papierfabrikanten Max Dresel.

Auszeichnungen
1936 ernannte ihn die Stadt Rietberg zum Ehrenbürger. Entwurf und Ausführung des Ehrenbürgerbrief stammen von Pater Walther Tecklenborg OFM.

Literatur
 Frank Konersmann: Die Tenges – 400 Jahre Unternehmer in Osnabrück und Ostwestfalen, Bielefeld 2004, ISBN 3-89534-561-X

Weblinks

Einzelnachweise

Landrat (Landkreis Ottweiler)
Verwaltungsjurist
Person (Rietberg)
Ehrenbürger im Kreis Gütersloh
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1856
Gestorben 1940
Mann

Woldemar Tenge-Rietberg