İsa (doğum adı Yeşua bar Yosef, ; Yahudilerce Yeşu adıyla anılır, İbranice: ;  MÖ 4 - MS 30/33), 1. yüzyılda yaşamış olan bir Yahudi vaiz ve dinî lider. Günümüzde en çok mensuba sahip din olan Hristiyanlığın merkezî figürüdür. Hristiyanlar, Yeşua'nın Eski Ahit'te kehanet edilen ve beklenen Mesih, Tanrı'nın Oğlu ve Tanrı'nın enkarnasyonu olduğuna inanırlar. Yeşua'nın, Yeni Ahit'e göre Yosef (Yusuf) adında dünyevi bir babası olduğu için Yeşua, mensubu olduğu Yahudi toplumunda "Yosef'in oğlu Yeşua" olarak anılırdı.

Hristiyanlar, Yeşua'nın çarmıha gerilerek ölümünün hemen üç gün ardından dirildiğine ve kurduğu topluluğun Hristiyan Kilisesi'ne dönüştüğüne inanırlar. Hristiyan doktrinlerine göre Yeşua, Kutsal Ruh tarafından hamile bırakılan Meryem adında bir bakireden dünyaya gelmiş, birçok mucize gerçekleştirmiş, ardından Kilise'yi kurmuş ve en sonunda insanlığın günahlarının kefareti için çarmıha gerilerek ölmüş, üç gün sonra da dirilmiş ve tekrar geleceği tarihe kadar göğe yükselmiştir.

Yahudiler, Yeşu'nun beklenen Mesih olduğu inancını reddederler ve Yeşu'nun Tanah'ta belirtilen Mesih kehanetlerini karşılamadığını savunurlar. Sâbiîlik de Yeşua'nın Mesih olduğu inancını reddeder. Gnostisizm, Maniheizm, İslam, Dürzîlik ve Bahâîlik inanç veya felsefeleri, Yeşua'ya farklı yorumlarda bulunmuşlardır. Bazı Hristiyan Gnostikler Yeşua'yı, Tanrı'nın "gizli bilgi"yi (gnosis) dünyaya getirmek için beden almış hâli olarak tanımlarken, diğerleri, Tanrı'nın beden aldığını inkâr ederek Yeşua'nın yalnızca aydınlanma yoluyla gizli bilgiye ulaşan ve öğrencilerine de aynı şeyi yapmayı öğreten bir insan olduğuna inanır. Maniheizm'e göre Yeşua; Zerdüşt, Gotama Buda ve son peygamber Mani ile beraber inancın dört peygamberinden biri ve Mesih'tir. Maniheizm'e göre Yeşua ayrıca, kurtuluşlarından sonra erdemlileri selamlayan bir "yol gösterici tanrı"dır. İslam inancına göre İsa, Tanrı'nın (Allah) görevlendirdiği ve ulu'l-azm (azim ve sebat sahibi) olarak kabul edilen peygamberlerdendir ve Mesih'tir. İslam'a göre İsa, Meryem adındaki bakire bir anadan doğmuşsa da Tanrı'nın Oğlu değildir ve onun doğumu bir mucizedir; ayrıca kendisine bir de kutsal kitap (İncil) indirilmiştir. Kur'an'a göre İsa çarmıha gerilmemiş, ancak Allah tarafından öldürülmüş ve Allah katına yükseltilmiştir. Dürzî inancında İsa, tarihin farklı dönemlerinde ortaya çıkan yedi peygamber arasında yer alan Mesih ve Tanrı'nın önemli peygamberlerinden biri olarak kabul edilir. Dürzîler, "Yusuf ve Meryem'in oğlu" İsa'ya ve incilleri yazan dört müjdeciye (Matta, Markos, Luka ve Yuhanna) hürmet ederler. Dürzî kutsal metinlerine göre İsa, En Büyük İmam ve Nihai Aklın yeryüzündeki enkarnasyonu ve ilk kozmik ilkedir (hadd). Bahâî öğretileri, Yeşua/İsa'yı "Tanrı'nın Tezahürleri"nden biri sayar. Bazı Hindular ise, Yeşua'yı bir avatar veya sadu olarak görürler. Tenzin Gyatso (14. Dalay Lama) da dahil olmak üzere bazı Budistler, Yeşua'yı hayatını halkın refahına adamış bir bodhisattva olarak görür.

Kaynaklara göre Yeşua, yaklaşık MÖ 4 yılında, günümüzde Filistin bölgesi sınırlarında yer alan, ancak o dönemde Roma İmparatorluğu'nun Yahudiye eyaleti sınırları içerisinde bulunan Beytüllahim şehrinde, annesi Meryem'in bakire olduğuna ilişkin iddia edilen bir mucizeyle doğdu. Yeşua'nın doğum yeri Beytüllahim olarak kabul edilmekle birlikte, memleketi sıklıkla Nasıra olarak geçer. Hristiyan kaynaklarda Yeşua, "Nasıralı Yeşua" olarak da anılır. Bu nedenle Hristiyanlık dini "Nasranilik" olarak da adlandırılır. Yeşua'nın ilk yıllarıyla ilgili fazla bir şey bilinmemektedir, ama çok büyük olasılıkla Yahudi kutsal yazıları ve dini konusunda eğitim görmüştür. Babasının mesleğini sürdürüp marangozluk yaptığına, Nasıra'da yaşayıp çalıştığına inanılır. Yaklaşık 30 yaşındayken, Tanrı'nın mesajını ilan ederek bölgede vaaz verme ve şifa dağıtma hizmetine başladı. İncillere göre, çekici ve şaşırtıcı mucizeleriyle büyük kalabalıkları etrafında topladı; ancak 12 takipçisine ya da havarisine özel ilgi gösterdi. Çok geçmeden Tanrı'yla ilgili mesajı, yetkililerin engeliyle karşılaştı. Havarilerinden biri olan Yahuda'nın ihanetine uğradı ve Roma askerleri tarafından tutuklanıp uydurma suçlamalarla ölüme mahkum edildi. Hristiyanlık inancı, Yeşua'nın çarmıha gerilip ardından dirildiğine inanırken İslam inancı, İsa'nın çarmıhta ölmediğine, Tanrı tarafından göğe yükseltildiğine, yerine de başkasının göründüğüne inanmaktadır.

Çoğu bilimsel araştırmacı, Nasıralı Yeşua'nın Celileli Yahudi bir haham olduğu ve kelâmını sözel olarak ilettiği, Vaftizci Yahya tarafından vaftiz edildiği ve Roma İmparatorluğu Yahudiye valisi Pontius Pilatus'un emriyle çarmıha gerildiği konusunda hemfikirdir. Bugün bilim dünyasında genel olarak kabul edilen görüşe göre Yeşua, Yahudiliğin düzelmesi için çaba harcayan kıyametçi bir vaiz ise de, kimi önemli araştırmacıya göre kıyametçiliği tartışma konusudur. Bugün dünyanın çoğu ülkesinde kullanılmakta olan Miladi takvimdeki "milat", Yeşua'nın doğduğu kabul edilen tarihtir.

Etimoloji

Türkçede kullanılan İsa sözcüğü Arapça olup Kur'an kökenlidir (عيسى, ʿĪsā). Hristiyanlığın merkezî kişisinin adı, İbranice ve Aramice bir ad olan Yeşuadır (; , 'Yešua). İsrailoğullarında oldukça yaygın olan bu ad "kurtuluş Yahveh'dendir!" anlamına gelir. Yeşua adı Arapçaya Yasû (يسوع, Yasūʿ) olarak, Kitâb-ı Mukaddes kanonunun Yeni Ahit kısmının orijinal dili olan Grekçeye Yesus (Ἰησοῦς, Iēsoûs) olarak geçmiştir. Pek çok dilde Yesus adının varyasyonları kullanılır (Jesus, Jesu, Gesù gibi).

Birçok dilde kullanılan Christ, Christus, Cristo vb. isimler, 'kutsal yağ ile ovulmuş, kutsanmış' anlamına gelen Mesihin (İbranice: משיח; Aramice: משיחא) Grekçe karşılığı olan Kristosun [Χριστός] varyasyonlarıdır. Hristiyan kaynaklarında ve yer yer diğer inançların kaynaklarında ismi Yeşua Mesih/İsa Mesih olarak geçer. İslami inançta İsa'nın Mesih unvanıyla anılmasının bir sebebi, hastaları eliyle meshederek iyileştirmesidir.

Bilim dünyasında

Bazı araştırmacılara göre Yeşua, Roma İmparatoru Augustus zamanında, o dönemde Roma İmparatorluğu'na bağlı olan Beytüllahim'de MÖ 4'te dünyaya gelmiştir. Kendisinin, soyunun ve müritlerinin Aramice konuştuğu, bunun yanında İbranice ve Grekçeyi de anladığı ifade edilir. Bazı kaynaklara göre Beytüllahim yer adı değil, Yeşua'nın doğumu sırasında gökyüzünde görülen çok parlak yıldız gibi bir nesnedir. Bu iddiaya göre Beytüllahim tabiri Yeşua'nın nerede değil, ne zaman doğduğunu göstermektedir.

Doğum ve ölüm tarihleri ile ilgili olarak kimi tarihçiler ve araştırmacılar farklı görüşler belirtirler. Memleketine atfen Nasıralı Yeşua olarak da bilinir.

Mesih Efsanesi teorisi

Bazı tarihçi ve araştırmacılar, Yeşua'nın gerçek bir şahsiyet olduğu konusunda şüphecidirler. Adının Yeni Ahit kaynaklı dinî metinlerde sıkça geçmesine rağmen tarihî belgelerde kendisinden bahsedilmemesi, kendisi hakkındaki bazı anlatıların daha önceki efsanelerde de aynen yer alması gibi sebeplerle onun mitolojik bir karakter olabileceğini düşünmektedirler. Bu görüşte olan araştırmacıların Yeşua hakkındaki teorilerine genel olarak Mesih Efsanesi teorisi denilmektedir. Bu teoriyi savunanların hemfikir oldukları noktalar şöyle sıralanabilir: Yeşua'dan bahseden ve miladi birinci asra ait birincil derecede kaynağın olmaması ve Hristiyanlıktaki ibadetlerin, kendisinden önce ortaya çıkmış putperest dinlerde köklerinin olması.

Yeşua'nın tarihselliği
Günümüzde neredeyse bütün uzmanlar tarafından gerçekten yaşadığı düşünülen Yeşua'nın varlığının araştırılması için tarihçiler Sinoptik İnciller'i (Matta, Markos ve Luka) birincil kaynak olarak gösterir.

Hristiyanlıkta

Hayatı

Hristiyan tarihçi ve teorisyenlerin çoğu, Yeşua'nın Celileli bir öğretmen ve marangoz olduğu, şifa dağıttığı, Yahya tarafından vaftiz edildiği, "halkı isyana teşvik etmek" suçuyla, Yahudi din adamlarının tahriklerine kanan Roma İmparatorluğu'nun Yahudiye eyaletinin valisi Pontius Pilatus'un emri ile Kudüs'te çarmıha gerildiği konusunda hemfikirdir. Hristiyanlık teolojisinde kullanılan, Yeşua'nın yaşamına dair ana kaynaklar Yeni Ahit'teki dört kanonik incildir (Matta, Markos, Luka ve Yuhanna). Genel kabule göre bunlar Yeşua'nın ölümünden 60-70 yıl sonra, I. yüzyılda yazılmışlardır. Hristiyanlığın bakış açısına göre, Eski Ahit'te yer yer ileride zuhur edeceği vadedilen Mesih, Yeşua'dır.

Yeşua'nın Davud'un soyundan geldiğine inanılır. Yahudi toplumu içinde doğup büyüyen Yeşua'nın yaşadığı dönemde Yahudilerin geleneksel olarak babalarının ismiyle anılması sebebi ile Yeşua yaşamı süresince, üvey babasına izafeten Yosef oğlu Yeşua olarak tanınmıştır. Dinî anlatılara göre annesi Meryem, Levioğulları soyundan geliyordu. Matta İncili'nde Meryem'in kocası Yusuf'un soyağacı verilir ve bu, Kral Yehoyakin'e dayandırılır. Yeremya 22:28-30'da Yehoyakin'in soyuna konulmuş bir lanetten söz edilir. Matta'daki soyağacı ile Yeşua'nın lanetli bir soydan gelmediği açıklanır. İnanca göre Yusuf, Yeşua'nın biyolojik babası olsaydı Yeşua Davud'un krallık tahtına oturamazdı. Luka İncili'nde ise Meryem'in soyağacı verilir. Bu soy kaydında Meryem'in Yehoyakin'in soyundan değil Peygamber Natan aracılığıyla Kral Davud'a kadar uzanan soydan geldiği açıklanır.

Yeşua'nın varlığının hikmeti

Hristiyanlara göre Yeşua'nın "dünyada kendine özgü bir önem"i vardır. Hristiyanlara göre Yeşua insanları Tanrı'ya yaklaştırmış ve Mahşer Günü dünyaya dönerek insanları bedensel dirilişlerinden önce ya da sonra yargılayacaktır. Kimilerine göre ise Yeşua'nın kurtarıcı rolü öteki dünyadan çok varoluşçu ya da toplumsal bir kimliktir; ve bazı araştırmacılar Yeşua'nın evrensel uzlaşıyı getireceğini savunur. Hristiyanlar Yeşua'ya Tanrı'nın beden almış hâli ve teslis de denilen Üçlü Birlik'teki üç hipostaz veya kişinin ikincisi olarak inanırken bazı gruplar teslis inancını kısmen ya da tamamen reddeder.

Yeşua'nın tabiatı

Hristiyan inancında Yeşua Tanrı'nın Oğlu ve Tanrı'nın enkarnasyonudur. O, Baba (Tanrı) ile insanlar arasında aracı, Tanrı'nın sözlerinin beden bulmuş biçimi, beklenen Mesih, kurtarıcı, Rab, Tanrı ile aynı "öz"den olan, güçlü Tanrı, tek insan, dünyanın tek kralı, Üçlü Birlik'teki kişilerden "Oğul"dur. Yeşua için kullanılan oğul ifadesi biyolojik bir anlam içermemektedir, Tanrı'nın babalığı ruhanî bir babalıktır. Hristiyanlık inancına göre Yeşua, insanların günahlarının bağışlanması için çarmıhta bedenen can vermiştir.

Yeşua'nın tanrısal ve insani özellikleri farklı mezheplerce farklı yorumlanır. Hristiyanlığın monofizit görüşüne göre insani tabiatı ile tanrısal tabiatı, tanrısal özü altında erimiş ve ayrılmaz, bölünmez tek bir tabiat meydana gelmiştir. Çarmıhta sadece insanî tabiatı acı çekmiştir. Tanrısal tabiatı acı çekmemiştir.

Diofizit görüşe göre ise insani ve tanrısal olmak üzere birbirinden bağımsız iki tabiatı vardır. Çarmıha gerildiğinde tanrısal tabiatı bedeninden ayrılmış, sadece insani tabiat acı çekmiştir. Meryem, insan olan Yeşua'nın annesidir, dolayısıyla da ona Theotokos, yani Tanrı anası denemez. Ortodoks, Katolik ve Protestanlara göre Yeşua'nın insani ve tanrısal iki tabiatı olup bunlar asla birleşmezler, karışmazlar ve ayrılmazlar.

İslam'da

İslam'da Meryem oğlu İsa, Mesih'tir, Allâh'ın elçisidir, Rûhullah'tır, bir râsuldür, beş ulu'l-azm peygamberden biridir. Ayrıca Müslümanlar İncil'in İsa'ya vahiy yoluyla indirilen kutsal bir kitap olduğuna inanırlar. İsa, Tanrı da değildir, Allah'ın oğlu da değildir. Kur'anda İsa kendisine erkek dokunmamış bir bakirenin mucize çocuğudur. Ölüleri bile diriltebilir. Hristiyan teolojisinden önemli bir fark olarak O tanrı veya tanrının çocuğu değil, Muhammed'i müjdeleyen bir peygamberidir. Ama yine de O'nun için özel bir dil kullanılır; O tanrının sözü ve özü (ruhu)'dür. (Nisa:171) Bebekliğinden itibaren olağanüstü mucizeler ve harikalar gösteren İsa'nın hikayesine Al-i İmran ve Meryem surelerinde ayrıntılı olarak yer verilir.

Hayatı

Doğumu
İslâmiyetin ana metni Kurân'a göre Îsâ, biyolojik veyâ ruhsal bir babası olmayarak, mûcizevî bir sûrette, annesinin rahminde yaratılmıştır. Kurân'da buna bir misâl olarak, toprağa insan sûreti verilip can ilka edilmesi sonucu babasız yaratılan Âdem Peygamber örnek getirilir ve iki peygamberin yaratılışı aynı mucize kategorisinde vurgulanır. Kur'an'da İsa'nın bir anne-baba ilişkisinden değil, sadece bir anneden meydâna geldiğini vurgulamak için birçok âyette, annesine izâfeten "Meryem oğlu İsa" şeklinde zikredilir. İnsanlar, doğduğunda, Şeytan tarafından dürtülüp rahatsız edilir ve ağlarlar. Meryem oğlu İsa, Şeytan'ın dokunup rahatsız edemediği kişidir.

Çarmıhtan korunması ve göğe yükseltilişi
Çoğu İslami gelenek, İsa'nın fiziksel olarak çarmıhta veya başka bir şekilde öldüğünü kategorik olarak reddeder. Çoğu gelenek, bunun yerine ikame veya başka bir kişinin İsa'nın yerine çarmıha gerildiği fikrini öğretir. Bununla birlikte, bazı modern Müslüman bilginler, İsa'nın gerçekten öldüğüne ve onun hayatta kalmasına yapılan atıfların gerçek değil, sembolik olduğuna inanıyorlar. İsa'nın ölümünün doğası hakkındaki bu anlaşmazlık, İslam kanonunun kendisinde bulunur ve en eski hadis, Muhammed'in arkadaşlarının İsa'nın öldüğünü söylediğini aktarır. Bu arada, daha sonraki hadis ve tefsirlerin çoğunluğu bunun tersini savunmaktadır.
Muhammed Reşid Rıza gibi bazı İslami reformcular, çağdaş yorumcuların Kur'an'daki İsa'nın ölümünün inkârının mecazi olarak yorumlanmasıyla hemfikirdir.

Şeceresi

Kurân'da Îsâ'nın soyağacından olarak annesi Meryem ve dedesi İmran'ın adları zikredilmektedir. Müslüman bilginlerin eserlerinde hem Hristiyanların geleneklerinden iktibas edilmiş Marangoz Yusuf'un şeceresi, hem de Hristiyan geleneğine dayanmayan Meryem'in ve kuzeni Yahya'nın şecereleri mevcuttur. Marangoz Yusuf'un şeceresi ile Meryem Ana'nın ve Yahya bin Zekeriya'nın şecereleri arasında büyük farklılık mevcuttur.

Yaşadığı dönem hakkındaki ihtilaflar
Hristiyan geleneklerinin etkisiyle, İslâm bilginleri, Meryem oğlu İsa'nın, MS 1. yüzyılda risâlet görevini yerine getirdiğini zımnî olarak kabûl etmektedir veyâ İslâm'ın temel metni Kurân ile çatışma arzetmediği ve ayrıca akîde konusunda bir mesele olmadığı için bu konuda bir îtirazda bulunmamaktadırlar. Bununla birlikte, İslâm bilginlerinin târih boyunca yazmış oldukları eserlerde, Meryem oğlu İsa'nın ve en bilinen çağdaşları Zekeriya ve Yahya Peygamberlerin ve Meryem Ana'nın hakkında Hristiyan gelenekleriyle uyumsuzluk gösteren pek çok vakâ rivâyet edilmiştir. Meryem Ana'nın şeceresi de bunlardan birisidir. Bu örneklerden bir diğeri Ashab-ı Karye vakâsıdır. Bâzı tefsir yazarları, Ashab-ı Karye vakâsının, İsa'nın yolladığı elçiler ile ilgili olduğunu ve bu olayın Antakya'yı yöneten Antihas oğlu Antihas (انطيخس بن انطيخس) adındaki bir hükümdar zamânında yaşandığını rivâyet etmektedirler.

MS 1. asra aykırı duran bu rivâyetlerin dışında, İsa'nın Hristiyan geleneğinde anlatılandan asırlar önce yaşadığını açıkça savunan rivâyetler de İslâm geleneğinde görülmektedir. Ahmed Sirhindî de mektuplarından ikisinde, onun Eflâtun (MÖ y. 427-347) zamanında yaşadığını ve tebliğinin Eflatun'a ulaştığını dile getirir. Taberi'nin rivâyetlerinde, Makedonyalı İskender'in Babil'i ele geçirmesinin altmış beşinci senesinde (yaklaşık MÖ 266) İsa'nın doğduğunu kabûl eden Farslar; İskender'in Babil'i fethinin üç yüz üç sene sonrasında (y. MÖ 28) İsa'nın doğduğuna inanan Hristiyanlar, Makedonyalı İskender'in hakimiyetiyle İsa'nın doğumu arasında elli bir sene geçtiğini (en geç MÖ 272) kabûl eden Zerdüştler vardı.

İslam'daki özel konumu

Muhammed'in geleceğini bildirmesi

Kurân, İsa'nın, Ahmed adında, kendisinden sonra gelecek olan bir resûl olarak Muhammed'i, İsrailoğullarına haber verdiğini bildirir. Bununla ilgili olarak bir hadîste Muhammed, şöyle söylemiştir: "Benim ismim Kurân'da Muhammed, İncil'de Ahmed, Tevrat'ta Ahyed'dir." Bâzı İslâm bilginleri, Yuhanna İncili'nde geçen Faraklitin İslâm peygamberi Muhammed olduğunu savunur. Hristiyan inanışına göre ise Faraklit, Kutsal Ruh'tur. Kanonik incillerde açıkça Muhammed'in geleceğini haber veren bir bilgi yoktur. O yüzden Müslümanların Yuhanna İncili'nde İsa'nın Muhammed'in geleceğini bildirdiğine dair delil kabul ettikleri sözleri, Hristiyan dünyası delil olarak kabul etmez.

Evliya Çelebi, Seyahatnâmede, İslâm'a göre Meryem oğlu İsa'nın havârilerinden kabul edilen Şem'un-u Safa'nın Nakura yakınlarındaki türbesinde bulduğu incil nüshasını defalarca okuduğunu ve incelediğini, İsa'ya inen ve Muhammed'i müjdeleyen ayetin o nüshada mevcut olduğunu iddia etmektedir. Evliya Çelebi'nin, bizzat Şem'un-u Safa tarafından yazıldığını naklettiği bu el yazması incil, bulunamamıştır.

Mesih olarak âhir zamanda geri dönecek olması
Kurân'da açıkça Meryem oğlu İsa'nın âhir zamanda geri gelip gelmeyeceği yazılı değildir. Âhir zamanda İsa'nın geleceğinin haber verildiği hadisler vardır. İsa, geldiğinde Deccâl'i helâk edecektir. Ancak, İslâm bilginleri, Deccâl'in mâhiyeti, İsâ'nın gelişinin mâhiyeti ve Deccâl'i helâk edişinin mâhiyeti konusunda oldukça farklı yorumlar yapmışlardır.

Yahudilikte

Yahudiler, "Yeşu" adıyla bahsetmeyi tercih ettikleri Yeşua'nın Mesihliğini, peygamberliğini ya da Tanrı'nın Oğlu veya enkarnasyonu olduğunu tanımaz. İbn-i Meymun, Nasıralı Yeşu'nun ve Muhammed'in mevcudiyetlerinin hikmetinin, beklenen Yahudi Mesihi'nin gelişine dünyâyı hazırlamak olduğunu savunur.

Miladi takvimi ret
Miladî takvim, Yeşua'ya göre düzenlenmiştir. Milat, Roma imparatoru Ogüst'ün imparatorluğunun 28. yılıdır. Bu sene, Hristiyan geleneğinde Yeşua'nın doğum yılı olarak kabul edilir. Bu yıl, zaman çizelgesinde başlangıç noktasını temsil eder. Türkçede Milattan Önce (MÖ) ile İsa'dan Önce (İÖ) ve Milattan Sonra (MS) ile İsa'dan Sonra (İS) aynı anlamda kullanılır. "Milattan Sonra" anlamında kullanılan AD (Anno Domini) ise Latince "Rab'bin Yılı" anlamına gelir.

19. asrın ortalarından itibaren Yahudi akademisyenlerin öncülüğünde, Before Christ (Mesih'ten Önce) ve Anno Domini (Rab'bimizin Yılında) isimlendirmelerinin terk edilmesi gerektiği yönünde bir gelenek başlatıldı. Bunun yerine CE (İng. Common Era; Tr. Ortak Zaman) ve BCE (İng. Before Common Era, Tr. Ortak Zamandan Önce) tabirleri kullanılmaya başlandı. Bu gelenek, bilimsel çevreler tarafından benimsendi ve yaygın kabul gördü, çünkü, Ortak Zaman ve Ortak Zamandan Önce adlandırmalarında, Anno Domini (Rab'bin Yılı) ve Before Christ (Mesih'ten Önce) gibi, Hristiyanlığın miladi takvimdeki belirleyiciliğinin baskınlığının hissedildiği anlamlar öne çıkmıyordu.

Yaşadığı dönem hakkındaki ihtilaflar
Yeşua'nın Yahudi toplumlarındaki hayat öyküsü Toledot Yeşunun bir versiyonunda Yeşua'nın MÖ 90 civarında yaşadığı anlatılır.

Ayrıca bakınız
 Yeni Ahit
 Hulûl
 Mesih

İlgili film ve diziler

 "The King of Kings" (1927) Fragman
 "King of Kings" (1966)
 "The Passion of the Christ" (2004) Fragman
 "Magdalena: Released from Shame" (2007)
 "Zeitgeist: The Movie" (2007)
 "A History Of God "
 "Son of God" (2014)
 "Messiah" (2019)

Notlar

Kaynakça

Bibliyografya

Michalopoulos, Dimitri (2017), "Turanian and Turkic Migrations into Europe: The Testimony of the Greek Sources", in 10. Balkan Tarihi Kongresi (ISBN No: 978 605 867 098-3), pp. 401–410.

MÖ 0'larda doğanlar
1. yüzyıl liderleri
Yeni Ahit'te adı geçen kişiler
Antik Yahudiler
Antik Hristiyanlık
Hristiyan eskatolojisi
Hristiyan mitolojisi
Hristiyanlıkta Tanrı
İslam peygamberleri
İslam eskatolojisi
İslam mitolojisi
Mitolojide kişiler
Yahudiye
Çarmıh
Din kurucuları
Kendisini mesih ilan edenler
Kurtarıcı tanrılar
Kendisini mesih ilan eden Yahudiler
MÖ 1. yüzyılda Yahudiler
1. yüzyılda Yahudiler
1. yüzyılda idam edilmiş kişiler
30'larda ölenler
Çileciler
Yaratıcı tanrılar
Evsiz insanlar
Tanrı'nın isimleri
Roma İmparatorluğu tarafından idam edilmiş kişiler
Beytüllahim doğumlular
İşkence kurbanları

İsa


O HMS Gotland foi um cruzador hidroavião da Marinha Sueca construído pela Götaverken. O projeto do navio começou em dezembro de 1926 como um porta-aviões com espaço para doze aeronaves. Quando apresentou o projeto, o Conselho de Construção Naval da Suécia decidiu que queria que o navio tivesse funções de cruzador e detector de minas, além de operar como um porta-aviões. O projeto resultante de 5 mil toneladas apresentado em janeiro de 1927 provou ser impossível de construir dentro do orçamento disponível de 16,5 milhões de coroas suecas. O projeto foi então reduzido em tamanho, exigindo que uma das torres dianteiras fosse removida. Seus canhões foram então colocados em casamatas de cada lado da superestrutura, uma característica encontrada apenas nos cruzadores americanos da classe Omaha. O contrato de construção do navio foi assinado em 7 de junho de 1930.

Seu complemento de aeronaves consistia em seis hidroaviões Hawker Osprey. Tinha capacidade para oito destes e foram feitas tentativas para a compra de mais dois, sem sucesso, pois a produção do tipo havia cessado. A aeronave sofria danos causados pelas ondas durante o mau tempo, muitas vezes forçando o navio a retornar ao porto.

O HSwMS Gotland foi convertido em 1944 em um cruzador antiaéreo devido à falta de hidroaviões modernos. Isso envolveu a remoção dos hidroaviões e catapultas e a instalação de um novo convés do meio do navio à popa para apoiar os canhões antiaéreos leves. Isso incluiu a adição de quatro canhões Bofors de 40 milímetros em montagens duplas M/40 (2 operados por energia e estabilizados com sistemas balísticos montados e canhões refrigerados a água, 2 canhões duplos trabalhados à mão com canhões resfriados a ar), um par de Bofors M/32 duplos de 25 milímetros na popa e um no topo da torre dianteira, e dois canhões Bofors M/40 20 milímetros. Os Ospreys continuaram em serviço nas bases portuárias, sendo o último aposentado em 2 de dezembro de 1947.

Após a Segunda Guerra Mundial, ele serviu como navio de treinamento. Começando em 1953 e terminando em 1954, ele foi modificado para permitir que servisse como um navio de direção de caça em caso de guerra, bem como um navio de treinamento em tempos de paz. Ele foi colocado na reserva em 1956, desativado em 1960, vendido em 1962 e finalmente descartado em 1963.

Navios de 1933
Navios da Suécia

HMS Gotland (1933)


Die Thorsø Høje () liegen 7,2 km nordwestlich von Grenaa im Dreieck zwischen den Dörfern Dalstrup, Thorsø und Villersø auf der ostjütländischen Halbinsel Djursland. Es sind neun verbliebene Grabhügel aus einem großen Gräberfeld. Das Djurslands-Museum hat in den letzten Jahren mehrere der inzwischen abgetragenen Hügel ausgegraben.

Die meisten der mehr als 25.000 erhaltenen Grabhügel in Dänemark liegen isoliert, da Hügel in ihrem Umfeld im Laufe der Zeit abgetragen wurden. Die Thorsø Høje bilden da eine Ausnahme. Es ist deutlich zu erkennen, wie nah die ursprünglich mehr als 30 Grabhügel beieinander lagen. Die fehlenden Erdhügel werden vor allem auf alten Karten gefunden.

Thorsø Høje sind heute sichtbare Hügel in der Landschaft. Dies war Anfang der 1990er Jahre noch nicht der Fall, als der Platz von fast undurchdringlichem Gebüsch bedeckt war. Auf dem Hügelareal steht jetzt eine Informationstafel, südlich des größten Grabhügels. "Melsækken" ist ein Langhügel, der möglicherweise mehrere Bestattungen enthält. Unter den umgebenden Rundhügeln ist er vermutlich der älteste, da Langhügel in der Regel aus der Jungsteinzeit stammen, während die meisten der runden aus der nachfolgenden Bronzezeit (1.800–500 v. Chr.) stammen. Er ist ein Hügel vom "Typ Konens Høj" (Frauenhügel – benannt nach einem Fundort) aus den Anfängen der dänischen Jungsteinzeit (etwa 3750–3500 v. Chr.).

Der Amateur-Archäologe Leutnant J. Jensen (1845–1909) nahm im Jahre 1867 die erste Ausgrabung vor, bei der er in einer Woche sieben Grabhügel ausgrub. In einem fand er eine Steinkiste, aber ansonsten liegen keine Erkenntnisse oder Hinweise aus der Grabung vor, die möglicherweise im Auftrag privater Sammler erfolgte.

1893 und 1894 wurden südlich der heutigen Hügelgruppe zwei inzwischen abgetragene Hügel vom National-Museum untersucht. Man fand drei Urnen mit Leichenbrand und das Fragment eines bronzenen Ringes. Im Ton einer der Urnen war der Abdruck eines Gerstenkorns zu erkennen. Im zweiten Hügel lagen zwei Dolche aus Feuerstein und eine massive bronzene Axt mit den Resten des Schaftes. Es gibt in der Region auch Lesefunde prähistorischer Artefakte aus der Stein-, Bronze- und Eisenzeit. So fand der Besitzer des Feldes südlich der Hügel im Jahr 1937 ein feines Bronzeschwert mit einer Holzscheide, das er dem National Museum übergab.

Im Jahr 1938 untersuchte das National-Museum auf dem Gräberfeld den "Melhøj". Der Besitzer hatte beim Abtragen des Hügels zwei Gräber gefunden. Während der Ausgrabung wurden drei Feuerstellen aus der frühen Spätbronzezeit, etwa 1000 v. Chr., entdeckt und es fanden sich verbrannte Knochen. Unter den untersuchten Gräbern war auch das einer mit einer reichen Ausstattung aus Bronzeschmuck: Arm-, Finger- und Halsringe, Gürtelplatten und Nadeln begrabenen Frau. Die Gräber enthielten auch gut erhaltene Reste von Textilien, wie gewebte Kleidung mit Messingknöpfen.

Ein Teil der Funde ist im Djurslands-Museum in Grenaa zu sehen. Die Ausstellung enthält auch acht Bronzeschwerter aus einem Feld nahe Dystrup, eine Entdeckung aus dem Jahre 1994, 10 km westlich der Thorsø Høje.

Literatur
 Århus Amt: På tur i Djurslands Fortid.
 Ingrid Falktoft Anderson: Vejviser til Danmarks oldtid. 2. Auflage. Gads Forlag, Århus 1994, ISBN 87-89531-10-8, S. 162.
 Jakob Vedsted: Fortidsminder og kulturlandskab – en kildekritisk analyse af tragtbaegerkulturens fundmateriale fra Norddjursland. Forlaget Skippershoved, Ebeltoft 1986. ISBN 87-981329-5-4

Einzelnachweise

Weblinks
 Beschreibung und Bilder

Archäologischer Fundplatz in Dänemark
Archäologischer Fundplatz in Europa
Hügelgrab
Bauwerk in Norddjurs Kommune
Geographie (Norddjurs Kommune)
Grabbau in Dänemark
Grabbau in Europa

Thorsø Høje


La Puerta de los Leones (en hebreo , Sha'ar Ha'ariot) es la única puerta abierta en la fachada este de la murallas de la Ciudad Vieja de Jerusalén, frente al Monte de los Olivos.

Denominaciones
 El nombre «Puerta de los Leones» proviene de las dos parejas de felinos que se pueden distinguir a ambos lados de la puerta (aunque realmente se trata de leopardos, no de leones). Según la leyenda, el nombre se lo dio Solimán el Magnífico (constructor de las murallas de la Ciudad Vieja), quien, en un sueño, fue amenazado por su padre Selim I para acelerar la construcción de la muralla; en caso contrario sería echado a las bestias.

 Los árabes la llamaron «Puerta de las tribus» porque los israelíes, según la tradición, cruzaban esta puerta para dirigirse al Templo.

 También se la denomina «Puerta de San Esteban» en honor al primer mártir del cristianismo. La tumba del mártir se encontró cerca de la puerta, en el valle de Josafat. A poca distancia de la puerta, al exterior de los muros, se encuentra la iglesia ortodoxa de San Esteban.

Historia
Los paracaidistas de las Fuerzas de Defensa de Israel entraron en la Ciudad Vieja durante la Guerra de los Seis Días a través de esta puerta. El camino hasta la puerta de los leones desde el valle de Cedrón se denominó "Ma'ale Mota Gur", en honor de Mordechai Gur, quien dirigió las tropas durante el asalto final contra la Jerusalén de Jordania. El coronel Motta Gur dijo entonces la famosa cita: "el Monte del Templo está en nuestras manos".

Significado para el cristianismo
Esta es la puerta más importante para los cristianos, ya que en ella comienza la Vía Dolorosa. La procesión del Viernes Santo comienza en esta puerta.

Enlaces externos
Murallas y Puertas de Jerusalén
Jerusalén Intramuros

Leones

Puerta de los Leones (Jerusalén)


Raphaël Adelino José Guerreiro (Le Blanc-Mesnil, Pariz, 22. prosinca 1993.) portugalski je nogometaš koji trenutačno igra za njemački nogometni klub Bayern München i portugalsku nogometnu reprezentaciju.

Guerreiro je započeo svoju karijeru u Caenu. Iz Caena je prešao u FC Lorient gdje je profesionalno debitirao u Ligue 1. Kasnije je prešao u dortmundsku Borussiju.

U 2014. godini je debitirao za portugalsku nogometnu reprezentaciju i našao je se na popisu portugalskog izbornika za nastup na Europsko prvenstvo u rodnoj zemlji.

Klupska karijera

Caen
Guerreiro je rođen u pariškom predgrađu Le Blanc-Mesnil kao dijete portugalskog oca i majke iz Francuske. Pridružio je se nogometnoj školi SM Caena s 14 godina u 2008. godini.

Guerreiro je profesionalno debitirao za Caen u sezoni 2012./13. u Ligue 2. Igrao je svakoj utakmici te sezone.

Lorient
U lipnju 2013. godine je Guerreiro potpisao za prvogligaša FC Lorient. S Lorientom je lijevi bek potpisao četverogodišnji ugovor. Za Lorient je Guerreiro debitirao u kolovozu te godine u porazu protiv Lillea. U tom susretu je branič igrao 90 minuta. U studenom 2014. godine je Guerreiro zabio svoj prvi pogodak za Lorient protiv Paris Saint-Germaina, gdje je Lorient na kraju izgubio s 1:2. U 2014./15. seozni je Guerreiro postigao sedam golova. U listopadu 2015. godine je Guerreiro zabio prvi pogodak u derbiju protiv Stade Rennaisa. U zadnjoj sezoni je odigrao 34 od 38 utakmica.

Borussia Dortmund
Portugalski reprezentativac potpisao je s njemačkim prvoligašem Borussia Dortmundom četverogodišnji ugovor u lipnju 2016. godine. Ugovor s Dortmundom Portugalca veže do 30. lipnja 2020. Protiv SV Darmstadta 98 je Guerreiro debitirao u Bundesligi u rujnu. Portugalski nogometaš izjavio je u studenom 2016. kako je odbio ponude Paris Saint-Germaina i FC Barcelone, u želji za u nekim drugim klubom, gdje je manja konkurencija.

Reprezentativna karijera
Izbornik Fernando Santos je u studenom 2014. godine pozvao Guerreira za kvalifikacijsku utakmicu protiv Armenije i prijateljsku utakmicu protiv Argentine. Za portugalsku nogometnu reprezentaciju je debitirao u pobjedi protiv Armenije, a četiri dana kasnije je zabio svoj prvi gol Argentincima na Old Traffordu.

Europsko prvenstvo 2016.
Portugalski nogometni izbornik objavio je u svibnju 2016. popis za nastup na Europsko prvenstvo u Francuskoj, na kojem se nalazio Guerreiro. U prvoj utakmici Portugala na Europskom prvenstvu je odigrao cijeli susret protiv Islanda. U finalu su nogometaši Portugala pobijedili Francusku na Stade de Franceu i došli do svog prvog naslova prvaka Europe. Portugal je došao do naslova prvaka Europe iako je na cijelom turniru upisao jednu pobjedu u 90 minuta, protiv Walesa u polufinalu. A Selecção je gotovo 100 minuta igrala bez svojeg kapetana Cristiana Ronalda, a pobjedu im je donio igrač s klupe Éder u 109. minuti utakmice. U momčadi Europskog prvenstva je se našao i Guerreiro zajedno s trojicom suigrača.

Reprezentativni golovi

Izvori

Portugalski nogometaši
Nogometaši FC Bayern Münchena
Nogometaši Borussije Dortmund
Nogometaši FC Lorienta
Aktivni nogometaši

Raphaël Guerreiro


Kylinia, rod crvenih algi iz porodice Acrochaetiaceae. Postoje dvije priznate vrste, obje su morske.

Vrste
 Kylinia endophytica (Batters) Athanasiadis
 Kylinia rosulata Rosenvinge - tipična

Izvori

Acrochaetiales

Kylinia


इ़, appelé i nukta, est une voyelle de l'alphasyllabaire devanagari utilisé dans l'écriture du lhomi. Elle est composée d'un i  et d'un point souscrit.

Utilisation

Représentations informatiques
L'i nukta peut être représenté avec les caractères Unicodes suivant :
 décomposé

Notes et références

Sources

Voir aussi
 Devanagari

Lettre devanagari

इ़


Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1932 fóru fram þriðjudaginn 8. nóvember 1932. Franklin D. Roosevelt fylkisstjóri New York og John Nance Garner forseti fulltrúadeildar Bandaríkjaþins unnu sigur á Herbert Hoover sitjandi forseta og Charles Curtis sitjandi varaforseta.

Niðurstöður

Sjá einnig
 Kosningar í Bandaríkjunum 1932

Tilvísanir

Kosningar í Bandaríkjunum 1932
1932

Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1932


San o križu (eng. Dream of the Rood), staroengleska kršćanska poema. Primjer je žanra pjesništva o snu. Poput većine staroengleskih pjesama, napisan je aliterativnim stihom. Trijumfalni križ Rood u naslovu izvornika na hrvatskom je trijumfalni križ i riječ dolazi iz staroengleske riječi rōd stup, šipka ili točnije raspelo'. Sačuvana u Preserved in the 10th-century Vercellijevoj knjizi, poema bi mogla biti stara kao Ruthwellski križ iz 8. stoljeća i smatra se jednim od najstarijih radova staroengleske književnosti. Upisan je dio na Ruthwellskom križu skupa s latinskim tekstovima. Ne zna se pjesnik koji je napisao. Smatra se da je više pjesnika pisalo San o križu. Neki su autori datirali djelo u 7. stoljeće. Primjerice George Stephens je bio mišljenja da jezik i struktura Sna o križu ukazuju na 8. stoljeće. Uz pretpostavku da je jedini kršćanski pjesnik prije Bede bio Cædmon, Stephens je argumentirao da je Cædmon napisao San o križu. Nadalje je tvrdio da Ruthwellski križ sadrži runski natpis koji može biti interpretiran kao rečenica "Caedmon made me" (Caedmon me napisao). Poput mnogih poema iz anglo-saskog vremena San o križu'' niza kršćanske i pretkršćanske slike, ali na kraju to je ipak kršćanski rad.

Izvori

Pjesništvo
Anglo-saska umjetnost
Britanska književnost

San o križu


Eddie McMorran, né le  à Larne en Irlande du Nord et mort le  dans la même ville, est un footballeur international Nord-irlandais. Il joue dans différents clubs nord-irlandais et anglais. Il compte quinze sélections en équipe nationale pour quatre buts marqués.

Carrière
Eddie McMorran nait à Larne dans le Comté d'Antrim. Il fréquente l'école de sa ville et y gagne ses premiers lauriers en football. Il joue ensuite dans plusieurs clubs juniors comme Ballyclare Comrades, Linfield Swifts, Larne Olympic. Il commence à travailler comme maréchal-ferrant.

McMorran signe son premier contrat professionnel en 1947 dans un des grands clubs de Belfast, le Belfast Celtic Football Club. En une seule saison il joue 24 matchs et marque 30 buts. Évidemment cette performance attire tout de suite l'attention des recruteurs anglais. En , il est recruté pour £7000 par le Manchester City Football Club. Il fait ses débuts sous ses nouvelles couleurs en août lors d'une victoire 4-3 sur Wolverhampton Wanderers. Il marque le troisième but devant  spectateurs. Mais sa saison à Manchester n'est pas aussi satisfaisante qu'attendue par le club. Il joue 36 matchs toutes compétitions confondues et marque 12 buts.

En janvier 1949 il est transféré au Leeds United Football Club pour une somme de £10000. Le club vient juste d'être relégué en deuxième division. McMorran joue 40 matchs à Leeds pour 6 buts.

Son transfert vers Barnsley a lieu en juillet 1950 pour une somme de £10000. McMorran reste trois saisons au club. Il dispute 104 matchs et marque 32 buts. En février 1953 il est envoyé au Doncaster Rovers Football Club pour une somme de £8000 ce qui est alors le record de transfert pour le club. C'est le manager du club Peter Doherty, qui est aussi le sélectionneur de l'équipe d'Irlande du Nord qui est à l'origine du transfert. Le club connait une période particulièrement faste en deuxième division. Il se hisse pour la première fois de son histoire au cinquième tour de la Coupe d'Angleterre. McMorran marque 38 buts en 139 matchs disputés.

Eddie McMorran termine sa carrière professionnelle au Crewe Alexandra Football Club à partir de novembre 1957. Il part ensuite dans un club de la  le Frickley Colliery.

Eddie McMorran est sélectionné à quinze reprises en équipe d'Irlande du Nord de football. Il y marque quatre buts. Il connait sa première victoire lors de sa dernière sélection. Il s'agit d'un match de qualification à la Coupe du monde de football 1958 contre le Portugal. L'Irlande du Nord l'emporte 3-0.

Palmarès
Avec le Belfast Celtic
Coupe d'Irlande du Nord
Vainqueur en 1946-1947

Notes et références

Liens externes

Footballeur international nord-irlandais
Joueur du Belfast Celtic FC
Joueur du Manchester City FC
Joueur du Leeds United FC
Joueur du Barnsley FC
Joueur du Doncaster Rovers FC
Joueur du Crewe Alexandra FC
Naissance à Larne
Naissance en septembre 1923
Décès à 60 ans
Décès à Larne
Décès en janvier 1984

Eddie McMorran


The national emblem of Bhutan (Dzongkha: རྒྱལ་ཡོངས་ལས་རྟགས་; Wylie: rgyal-yongs las-rtags) maintains several elements of the flag of Bhutan, with slightly different artistry, and contains much Buddhist symbolism.

The emblem was designed by a Mongolian artist, commissioned by Ashi Tashi Dorji, the sister of the Queen Grandmother. The Dorji (Sanskrit: Vajra) was a weapon used by Guru Rinpoche (Padmasambhāva) to quell evil spirits.

The official description of the emblem is as follows:

See also
Flag of Bhutan
National anthem of Bhutan
National symbols of Bhutan
Emblem of Tibet

References

http://www.kingdomofbhutan.com/kingdom/kingdom_2_.html
"National Symbols", National Portal of Bhutan

National symbols of Bhutan
Bhutan
Bhutan

Emblem of Bhutan


Škrljevita je naseljeno mjesto u općini Oštra Luka, Republika Srpska, BiH.

Povijest

Do potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma bilo je dio istoimenog naseljenog mjesta u sastavu općine Sanski Most koja je ušla u sastav Federacije BiH.

Stanovništvo

Na popisu 2013. godine bilo je bez stanovnika.

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj
Oštra Luka

Škrljevita (Oštra Luka, BiH)


Yeşilyurt, Trabzon ilinin Araklı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Yerleşim bilinen en eski ismi "Hoyran"'dır. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla Hoyran adıyla Sürmene ilçesinin köyüyken, 1953 yılında Sürmene'den ayrılarak ilçe olan Araklı'ya bağlanmıştır. Yerleşimin Hoyran olan adı da 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Tekneciler olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren bu adla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

30 Aralık 1993 tarihinde Tekneciler köyü, "Yeşilyurt" adı altında belediye statüsü alarak belde olmuştur. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle olmuştur.

Yeşilyurt Mahallesinde, 1916 Rus işgalinde hayatını kaybeden 1 subay 2 astsubay ve 86 erbaş ve er anısına 1150 rakımlı İstiklal Tepesi'nde bir anıt yapılmıştır.

Coğrafi konumu
Yeşilyurt, Trabzon'a 50 km, Araklı ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yeşilyurt Belde Belediyesi Resmi İnternet Sitesi
 Yerelnet

Araklı'nın mahalleleri

Yeşilyurt, Araklı


Das Amtsgericht Perleberg ist eines von 24 Amtsgerichten in Brandenburg und ein Gericht der ordentlichen Gerichtsbarkeit. Das Gerichtsgebäude befindet sich in Perleberg in der Lindenstraße 12 steht unter Denkmalschutz.

Amtsgerichtsbezirk
Der Bezirk des Amtsgerichts Perleberg erstreckt sich auf den Landkreis Prignitz.

Zuständigkeit und Aufgaben
In den Zuständigkeitsbereich des Amtsgerichts fallen folgende Tätigkeiten: Zivilsachen, Familiensachen, Strafsachen, Ordnungswidrigkeitssachen, Vormundschafts-, Betreuungs- und Unterbringungssachen, Güterrechtsregistersachen, Wohnungseigentumssachen, Nachlasssachen, Grundbuchsachen, Hinterlegungssachen und Zwangsvollstreckungssachen.

Übergeordnete Gerichte
Im Instanzenzug übergeordnet sind das Landgericht Neuruppin, das Brandenburgische Oberlandesgericht (in Brandenburg an der Havel) und der Bundesgerichtshof.

Geschichte
Ab 1849 bestand das Kreisgericht Perleberg. Übergeordnet war das Appellationsgericht Frankfurt a. d. Oder. Im Rahmen der Reichsjustizgesetzen wurden diese Gerichte aufgehoben und reichsweit einheitlich Oberlandes-, Landes- und Amtsgerichte gebildet.

Das königlich preußische Amtsgericht Perleberg wurde mit Wirkung zum 1. Oktober 1879 als eines von 15 Amtsgerichten im Bezirk des Landgerichtes Neuruppin im Bezirk des Kammergerichtes gebildet. Der Sitz des Gerichts war die Stadt Perleberg.

Sein Gerichtsbezirk umfasste den Landkreis Westprignitz ohne die Teile, die den Amtsgerichten Havelberg, Lenzen, Pritzwalk und Wittenberge zugeordnet waren.

Am Gericht bestanden 1880 drei Richterstellen. Das Amtsgericht war damit ein mittelgroßes Amtsgericht im Landgerichtsbezirk. Gerichtstage wurden in Warnow gehalten.

1951 wurde das Amtsgericht Havelberg in eine Zweigstelle des Amtsgerichts Perleberg umgewandelt. 1952 wurden in der DDR die Amtsgerichte abgeschafft und stattdessen Kreisgerichte gebildet. Perleberg kam zum Kreis Perleberg, zuständiges Gericht war damit das Kreisgericht Perleberg im Bezirk des Bezirksgerichts Potsdam. Das Amtsgericht Perleberg wurde aufgehoben.

Das Brandenburgische Gerichtsneuordnungsgesetz (BbgGerNeuOG) verkündet als Artikel 1 des Gesetzes zur Neuordnung der ordentlichen Gerichtsbarkeit und zur Ausführung des Gerichtsverfassungsgesetzes im Land Brandenburg vom 14. Juni 1993 verfügte zum 1. Dezember 1993 die Fortführung der bestehenden Kreisgerichte als Amtsgerichte, die Fortführung der Bezirksgerichte in Cottbus, Frankfurt (Oder) und Potsdam als Landgerichte und die Errichtung eines weiteren Landgerichts in Neuruppin. Damit entstand das Amtsgericht Perleberg neu.

Gebäude
Das Amtsgericht nutzte zunächst Räume im Rathaus. Ab etwa 1875 gab es Pläne für ein Gerichtsgebäude. Zunächst wurde 1880/81 das Gerichtsgebäude durch Kreisbauinspektor Toebe errichtet. 1898 wurden unter der Leitung von Lothar Krüger die Pläne für das Amtsgerichtsgebäude erarbeitet. Das Amtsgerichtsgebäude (Lindenstraße 12) wurde zwischen 1899 und 1900 unter der Aufsicht von Regierungsbaumeister Philipp Nitze und Kreisbaumeister Heinrich Cummerow errichtet. Von 1992 bis 2000 wurde das Gebäude saniert und ein Erweiterungsbau errichtet. Das frühere Gefängnis hinter dem Hof des Amtsgerichts wird als Grundbuchamt genutzt.

Der zweigeschossige und elfachsig Bau aus Ziegeln wird von einem Walmdach bedeckt. Bemerkenswert sind Mittelrisalit mit Blendmaßwerk und Stufengiebel. Das Amtsgericht mit Gefängnis und Einfriedung steht als Baudenkmal unter Denkmalschutz.

Richterinnen und Richter
 Adolf Zander
 Christine Kirbach

Siehe auch
 Liste deutscher Gerichte
 Liste der Gerichte des Landes Brandenburg
 Liste der Baudenkmale in Perleberg

Literatur
 Matthias Metzler, Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland, Denkmale in Brandenburg, Landkreis Prignitz, Teil 1: Stadt Perleberg, Wernersche Verlagsgesellschaft, Worms, 1. Auflage 2020, ISBN 978-3-88462-396-1, S. 174–175.

Weblinks

Einzelnachweise

Perleberg
Perleberg
Organisation (Perleberg)
Gegründet 1879
Aufgelöst 1952
Gegründet 1993
Amtsgericht Perleberg
Baudenkmal in Perleberg
Erbaut in den 1890er Jahren
Perleberg, Amtsgericht

Amtsgericht Perleberg


Ivana Radačić (rođena 24. studenoga 1977.) hrvatska je znanstvenica, pravnica, aktivistkinja za ljudska prava. Članica je Radne skupine UN-a o diskriminaciji žena i djevojčica, tzv. specijalne procedure Vijeća za ljudska prava.

Obrazovanje
Ivana Radačić rođena je u Zagrebu gdje je završila osnovnu školu i opću gimnaziju, kao i osnovnu i srednju glazbenu školu (violončelo). Diplomirala je pravo na Sveučilištu u Zagrebu, nakon čega je magistrirala kriminologiju na Sveučilištu u Cambriddgeu (kao OSI FCO Chevening stipendistica) te pravo na Sveučilištu u Michiganu (kao Ron Brown stipendistica). Godine 2008. doktorirala je pravo na Sveučilištu u Londonu, u području ljudskih prava žena. Za vrijeme doktorskih studija bila je stipendistica Frederick Bonnart Braunthal zaklade.

Interesi
Područja interesa su joj feminizam, rod, seksualnost i pravo, ljudska prava, rodna ravnopravnost, sociološko-pravna metoda. Kroz ove teme dala je značajan doprinos razvoju rodnih studija, kao i pravnih studija u Hrvatskoj.

Nagrade
Dobitnica je nagrade za najbolji doktorski rad Feminism and Human Rights. Dobila je i Enedevour Reserach Award za postdoktorsko istraživanje o regulaciji silovanja, koje je radila na Sveučilištu u Melbourneu, pod mentorstvom Dianne Otto.

Radno iskustvo
Zaposlena je u Institutu društvenih znanosti Ivo Pilar te predaje na Sveučilištu u Osijeku. Uvela je kolegij Ljudska prava te kolegij Gender and Human Rights na Centar za Hrvatske studije, gdje je deset godina predavala. Predavala je i na UN University for Peace u San Jose u Kostariki te na European Centre for Human Rights and Democratisation u Veneciji, a boravila je i na Sveučilištu u Kentu, NUI Galway te Victoria University of Wellington, kao gostujuća znanstvenica. Od 2017. članica je Radne skupine UN-a, a od 2018. do 2019. bila je predsjednica. Bila je vanjska članica Saborskog odbora za ravnopravnost spolova od 2012. do 2015., članica stručne radne skupine za izradu nacrta Nacionalnog programa zaštite i promicanja ljudskih prava i prava nacionalnih manjina od 2013. do 2016. godine te Zakona o ravnopravnosti spolova (2003.). Surađivala je i s raznim međunarodnim institucijama: UN Women, UNICEF, Roma education fund, Svjetska banka te Vijeće Europe. Vodila je projekt Centra za mirovne studije o edukaciji hrvatskih odvjetnika o Europskoj konvenciji za zaštitu ljudskih prava, u okviru kojeg je i uredila publikaciju Usklađenost hrvatskog zakonodavstva i prakse sa standardima Europske konvencije za zaštitu ljudskih prava (CMS, 2011.). Surađuje s brojnim udrugama za zaštitu ženskih prava, uključujući B.a.b.e., CESI, Roditelji u akciji - Roda. Članica je i dugogodišnja predavačica Centra za ženske studije koji je objavio njezinu uredničku knjigu Žene i pravo (2009.), prvu takvu knjigu u Hrvatskoj koja sadrži tekstove glavnih feminističkih pravnih teoretičarki.

Istraživanja i radovi
Ivana Radačić radila je istraživanje sudske prakse u području seksualnog nasilja sudova u četiri najveća grada u četverogodišnjem periodu. Rezultati su objavljeni u knjizi Seksualno nasilje: mitovi, stereotipi i pravni sustav (TimPRESS, 2014). Trenutno vodi projekt Regulacija prostitucije u RH (Hrvatska zaklada za znanost), koji uključuje analizu sudsku praksu, intervjue s raznim stručnjacima te pravosudnim i policijskim službenicima, kao i osobama koje prodaju seksualne usluge. Rezultati prethodnog međunarodnog projekta kojeg je vodila u tom području (Comparing Croatian and Slovenian Prostitution Regimes, International research Foundation) objavljeni su u knjizi Prostitution in Croatia and Slovenia: Sex-Workers Experiences (institut Pilar, 2017.). Bila je i članica COST akcija Comparing European Prostitution Policies I Femicide across Europe te članica istraživačkog tima koji je izradio Situacijsku analizu prava djece I žena u Hrvatskoj (UNICEF, 2011; 2014) te Roma Early Childhood Inclusion – Croatia (2015.). Objavila je brojne znanstvene radove vezano uz teme feminističkih teorija, nasilja nad ženama, reproduktivnih prava, rodne ravnopravnosti, prava Romkinja, prakse Europskog suda za ljudska prava, pravna edukacije. Jedna je od autorica priručnika za suce i državne odvjetnike Ensuring Access to Justice for Women (Vijeće Europe, 2017.)

Hrvatski znanstvenici
Hrvatski aktivisti

Ivana Radačić


La estación de Longueau es una estación ferroviaria francesa, de la línea férrea París-Lille, situada en la comuna de Longueau, en el departamento de Somme. Forma parte de un importante complejo ferroviario que incluye, además de la estación, un depósito de trenes, una antigua estación de clasificación y un gran número de vías de servicio. Por ella transitan tanto trenes de media distancia como regionales que unen París con el norte de Francia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en importante nudo ferroviario que forma un triángulo al sur de la ciudad de Amiens. Dos de los lados de dicho triángulo convergen en Longueau:

 Línea férrea París-Lille a la altura del punto kilométrico 125,968 de esta línea radial.
 Línea férrea Longueau - Boulogne-Ville. Esta línea de 171 kilómetros enlaza con Amiens la radial París-Lille y prosigue hasta Boulogne-sur-Mer frente a las costas inglesas.

Historia
Fue inaugurada el 20 de junio de 1846 por parte de la Compañía de ferrocarriles del Norte. El nudo ferroviario como tal nace en 1849 al abrirse el enlace de la línea férrea París-Lille con Amiens. En 1937, la estación pasó a ser explotada por la SNCF. Durante la Segunda Guerra Mundial, y dada su importancia estratégica sufrió continuos bombardeos.

La estación
La actual estación muestra un diseño sencillo y moderno. Viene a sustituir al antiguo edificio que se encuentra situado en el lado opuesto de las vías y que sigue siendo usado por la SNCF aunque ya no está abierto al público. El nuevo edificio es principalmente un gran vestíbulo que cobija una escalera que da acceso a un paso subterráneo que permite llegar a los cuatro andenes de la estación. Posee también un amplio aparcamiento y un estación para autobuses.

El depósito de trenes cercano contaba el 1 de enero de 2010 con 233 locomotoras diésel, 42 autoraíles diésel y 22 locomotoras switcher.

Servicios ferroviarios

Media distancia

 Línea Boulogne-Ville - París.
 Línea Amiens - París.

Regionales

 Línea Amiens - París.
 Línea Amiens - Compiègne.

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en 1846
Estaciones de ferrocarril del departamento de Somme
Estaciones de la línea París-Norte a Lille

Estación de Longueau


නළු නිළියන්
විජය කුමාරණතුංග (බේබි මහත්තයා)
මාලිනී ෆොන්සේකා (හෙලන්)
අමරසිරි කලංසූරිය (සනත්)
විමල් කුමාර් ද කොස්තා (වීරසේන)
ජෝ අබේවික්‍රම (ඇන්ටන් මුදලාලි)
සිරිල් වික්‍රමගේ (සිරිල්)
රූබි ද මෙල් (සෙලෙස්තිනා)
සෝමසිරි දෙහිපිටිය (සෙබා)
එස්. එච්. ජෝතිපාල (ක්‍රිස්ටෝපර්)
දයා තෙන්නකෝන් (ෆ්‍රැන්සිස්)
පියසේන අහංගම (නාවික නිලධාරී)
දයා අල්විස් (පියතුමා)
ඩබ්ලිව්. ජයසිරි (මයිකල්)
වින්සන්ට් වාස් (ඇන්ටන්ගේ යහළුවා)
ස්වර්ණමාලි දන්තුරේ බණ්ඩාර
නීලවතුර විජේවර්ධන
එස්. ඒ. ජේමිස්

ගීත
ගීත ප්‍රබන්ධය – ඩබ්ලිව්. ජයසිරි
උඳුම්බරා හිනැහෙනවා - සුනිලා අබේසේකර, ටී. එම්. ජයරත්න, අයිවෝ ඩෙනිස්
ආදරයේ ඔබ ඔබමයි - සුනිලා, ටී. එම්., අයිවෝ, සුභාෂිණී
ගීත පොත් - ශාන්ති පොත්හල ,ගීත තැටි - සිල්වලයින්

සම්මාන
1979 වසරේ දී පවත්වන ලද සිග්නිස් උත්තමාචාර උළෙලේ දී අධ්‍යක්‍ෂණය කුසලතා සහතිකය ධර්මසේන පතිරාජ, නිර්මාණශීලී තිර රචනය ධර්මසේන පතිරාජ සහ මාලනී පතිරාජ, නිර්මාණශීලී රංග කුසලතා ජෝ අබේවික්‍රම, සජීවී සිනමාත්මක කුසලතා සහභාගීත්වය රූබි ද මෙල් යන ශිල්පීන් සම්මානයට පාත්‍රවිය.

ප්‍රථම ජනාධිපති සම්මාන උළෙලේ දී උසස්තම නිෂ්පාදනය ලෝකඩ සිංහ තිළිණය, දක්‍ෂතම අධ්‍යක්‍ෂණය ලෝකඩ සිංහ තිළිණය, දක්‍ෂතම නිළිය මාලිනී ෆොන්සේකා සිංහ තිළිණය, දක්‍ෂතම සංගීත අධ්‍යක්‍ෂණය ප්‍රේමසිරි කේමදාස ලෝකඩ සිංහ තිළිණය, දක්‍ෂතම නළුවා ජෝ අබේවික්‍රම කුසලතා සහතිකය දිනා ගන්නා ලදී.

පෙන්වන ලද විදේශ චිත්‍රපට උළෙල
ඉතාලියේ සෙන්රිටෝ චිත්‍රපට උළෙල හා බර්ගමෝ උළෙල
මොස්කව් චිත්‍රපට උළෙල
ලන්ඩන් චිත්‍රපට උළෙල
මදුරාසි චිත්‍රපට උළෙල
අමෙරිකාව ලොස් ඇන්ජලීස් චිත්‍රපට උළෙල.

ප්‍රදර්ශනය
ප්‍රදර්ශනය – මැජෙස්ටික්, සැපයාර්, ඉම්පාලා, නැෂනල් (මහරගම) ඇතුළු පළමුවෙනි මණ්ඩලයේ සිනමාශාලා 15 කදී.
ප්‍රදර්ශන කාලය - සැපයාර් දින 18, ඉම්පාලා දින 36, මැජෙස්ටික් දින 40, එල්ෆීන්ටන් දින 50, වේල්ස් මහනුවර දින 52 ක් වශයෙන් පෙන්වන ලදී.

නිෂ්පාදනය
නිෂ්පාදන සහාය - සුනිලා අබේසේකර, එච්. ඩී. සුනිල්
කලා අධ්‍යක්‍ෂණය -සරත්චන්ද්‍ර සමරක්කොඩි
වේශ නිරූපණය – ඊබට් විජේසිංහ
සහාය – රංජිත් මතඟවීර
නිෂ්පාදන කළමනාකාරිත්වය – පියසේන අහංගම, ඩබ්ලිව්. ජයසිරි
සහාය අධ්‍යක්‍ෂණය – ගාමිණී දෑල බණ්ඩාර, පියල් බී. හේරත්
ශබ්ද පරිපාලනය - ජෝර්ජ් මනතුංග
රසායනාගාර පාලක – ඇස්. තිරනාවුකරසු

බඹරු ඇවිත්


Toda Mosui (jap. , eigentlich: Toda Yasumitsu (); * 1629; † 1706) war ein japanischer Samurai, Waka-Dichter und Kokugaku-Gelehrter.

Der Sohn eines Vasallen des Tokugawa Tadanaga befasste sich, wie seine Zeitgenossen Shimokōbe Chōryū und Keichū mit dem Studium der Gedichtsammlung Man'yōshū und steht damit neben diesen am Anfang der nationalen Schule Kokugaku. Er trat außerdem als Waka-Dichter hervor. In seinen späteren Jahren wurde er shintoistischer Mönch.

Quellen
Laura Nenzi: "Excursions in identity: travel and the intersection of place, gender, and status in Edo Japan", University of Hawaii Press, 2008, ISBN 978-082483-117-2, S. 43
Inoue Nobutaka: Shinto - Short History, ISBN  978-113438-462-4, S. 148
Ai Maeda, James A. Fujii (Hrsg.): "Text and the city: essays on Japanese modernity". Duke University Press, 2004, ISBN 978-082233-346-3, S. 159
"Acta Orientalia Neerlandica", Brill Archive, S. 206
Ewa Machotka: "Visual genesis of Japanese national identity: Hokusai's Hyakunin isshu", Peter Lang, 2009, ISBN 978-905201-482-1, S. 29

Weblinks

Autor
Lyrik
Literatur (Japanisch)
Literatur (17. Jahrhundert)
Literatur (18. Jahrhundert)
Japaner
Geboren 1629
Gestorben 1706
Mann
Pseudonym

Toda Mosui


Avant les Actes d'Union de 1707, les barons du comté de Stirling  élisaient des commissaires pour les représenter au Parlement monocaméral d'Écosse et à la Convention des États.

Après 1708, le Stirlingshire a envoyé un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires du comté

 1612: Alexander Seton de Kilcreuch
 1644: Sir Thomas Nicolson de Carnock
 1648: Laird de Polmala (Murray)
 1648: Laird de Garden (Stirling)
 1649: Sir James Hope de Keir
 1649–50: Sir James Hope de Hopton
 1649–50: George Buchanan
 1650: Sir Charles Erskine
 1661–63: John Murray de Touchedame et Polmais
 1661: James Livingstone, 1er Vicomte Kilsyth (mort en 1661)
 1662–63: John Buchanan
 1665 convention: William Murray de Donypace
 1665 convention, 1667 convention, 1669–72: James Seton l'aîné de Touch
 1667 convention: Charles Erskine de Alvey
 1669–74, 1678 (convention): Sir John Stirling de Keir
 1674, 1678 (convention), 1681–82, 1685–86: James Seton le jeune de Touch
 1681–82: Richard Elphinstone de Airth
 1685–86:  William Livingstone de Kilsyth
 1689 convention, 1689–90: Sir Charles Erskine de Alva (mort en 1690)
 1689 convention, 1689–1701: Sir John Houston de that Ilk
 1690–1701: Alexander Monro de Bearcrofts
 1690–1700: Alexander Napier de Culcreuch (expulsé en 1700)
 1700-1701: Sir John Schaw, Bt de Greenock (terminé 1701/2)
 1702: William Livingstone de Kilsyth
 1702–1707: John Grahame de Killearne
 1702–1707: James Grahame de Buchlyvie
 1702–1707: Robert Rollo de Powhouse

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Stirlingshire

Stirlingshire (circonscription du Parlement d'Écosse)


Thomas "Bodo" Smuszynski (Njemačka, 26. srpnja 1963.) je njemački heavy metal-basist. Najpoznatiji je kao basist sastava Running Wild gdje je svirao od 1992. do 2000. Svirao je i u sastavu Udo Dirkschneidera U.D.O. koji je napustio nakon tri albuma. Surviđao je s Axelom Rudim Pellom. Treutno svira sa skupinom Bourbon $treet.

Diskografija

 Running Wild

 Pile of Skulls (1992.)
 Black Hand Inn (1994.)
 Masquerade (1995.)
 The Rivalry (1998.)
 Victory (2000.)

 Axel Rudi Pell

 Wild Obsession (1989.)

 U.D.O.

 Mean Machine (1989.)
 Faceless World (1990.)
 Timebomb (1991.)

 Darxon

 No Thrills (1987.)

Izvori

Njemački basisti heavy metala

Thomas Smuszynski


Anda Saltelechi (n. 29 august 1980) este o actriță română de teatru, cunoscută inițial prin activitatea în teatrul independent, în compania bucureșteană Teatrul de Foc. În 2015 se remarcă prin one-woman-show-ul "Pe jumătate cântec", selecționat în 15 festivaluri și multiplu premiat. Din 2013, Anda Saltelechi este actriță a Teatrului Odeon.

Premii
 2017 – Premiul pentru cea mai bună actriță la Festivalul Internațional al Teatrelor de Studio Pitești;
 2017 – Premiul pentru cea mai bună actriță în rol principal la Fest(in) pe Bulevard, Teatrul Nottara, București;
 2017 – Premiul pentru cea mai bună actriță la Festivalul Internațional de Teatru Oradea pentru "Pe jumătate cântec";
 2013 - Premiul special al juriului la Festivalul Bucharest Fringe, pentru rolul Povestitorul, din Nostalgia 53;
 2011 - Premiul pentru cea mai bună actriță în rol principal în filmul Zori de zi, Festival de film, Hyperion

Note

Bibliografie
 Site-ul Teatrului Odeon: Actori: Anda Saltelechi

Legături externe
 https://yorick.ro/anda-saltelechi-cand-e-vorba-doar-de-creatie-si-nu-de-bani-nu-mai-ai-nicio-piedica/
 https://www.ziarulmetropolis.ro/anda-saltelechi-suntem-sclavii-like-urilor/
 https://artminds.ro/anda-saltelechi-actrita-eu-cred-ca-oamenii-sunt-esenta-buni-sper-asta/
 https://fnt.ro/2017/anda-saltelechi-actrita-pe-jumatate-cantec-numai-pornind-de-la-sinceritate-poti-incerca-sa-schimbi-ceva-in-lume/
 https://yorick.ro/francesca-sau-povestea-unei-fetite-care-statea-in-genunchi-pe-boabe-de-fasole/
 https://www.europalibera.org/a/fnt-odeon-pe-jumatata-cantec-cronica-sorin-serb/28825625.html
 http://ileanalucaciu.blogspot.ro/2018/04/pe-jumatate-cantec-teatrul-odeon-sala.html
 http://www.zi-de-zi.ro/2017/07/24/actrita-anda-saltelechi-este-emotiva-din-fire-dar-ajunsa-pe-scena-se-schimba-se-intampla-ceva-ce-ma-arunca-acolo-si-apoi-nu-ma-mai-opresc-pana-la-sfarsit/
 https://lateatru.eu/pe-jumatate-cantec-teatrul-de-foc-fito-2017/
 http://adevarul.ro/cultura/teatru/scene-dintr-o-viata-video-1_5825b0205ab6550cb8698dc1/index.html
 https://teatru.info/vulnerabil-de-la-a-la-z-pe-jumatate-viata/
 http://www.romanianactors.com/pe-jumatate-cantec-de-crista-bilciu-cu-anda-saltelechi/
 http://agenda.liternet.ro/articol/22122/Crista-Bilciu/Povestea-unui-spectacol-Pe-jumatate-cantec-la-Undercloud-2017.html
 http://agenda.liternet.ro/articol/21384/Maria-Ruxandra-Burcescu/Cand-visul-devine-corosiv-Pe-jumatate-cantec-la-Maratonul-Teatrului-Independent-2016.html
 http://revistateatrala.radioromaniacultural.ro/de-trei-ori-aplauze-pentru-francesca/
 http://dilemaveche.ro/sectiune/arte-performative/articol/citeva-pasari-rare-in-zbor-deasupra-unui-peisaj-de-monstri-sacri
 http://www.zi-de-zi.ro/2017/11/02/cronica-fnt-pe-jumatate-cantec-100-teatru/

Nașteri în 1980
Actrițe române
Actori români în viață

Anda Saltelechi


Agripina Mlađa (lat. Agrippina Minor), (Ara Ubiorum, danas Köln, 6. studenoga 15. – Baiae, Kampanija, 59.) bila je kći Germanika i Agripine Starije.

Dva puta se udavala: prvi put za konzula Domicija Ahenobarba, a drugi put za cara Klaudija. Klaudije je posvojio njezina sina iz prvog braka, Nerona. Nakon što je dala ubiti Klaudija, Nerona je proglasila carem i preuzela namjesništvo. Nakon sukoba s Neronom, ubijena je po njegovu nalogu. Njezino rodno mjesto nazvano je po njoj Colonia Claudia Augusta Agrippinensium.

Izvori

Julijevsko – Klaudijevska dinastija

Agripina Mlađa


La Coupe des Pays-Bas de football 1910-1911, nommée la KNVB Beker, est la  de la Coupe des Pays-Bas.

Déroulement de la compétition
Tous les tours se jouent en élimination directe. À chaque tour, un tirage au sort est effectué pour déterminer les adversaires.

Finale
La finale se joue le  à Haarlem, le Quick La Haye bat le HFC Haarlem  1 à 0 et remporte son troisième titre.

Notes et références
KNVB Beker 1910-1911 sur voetbalarchieven.nl

1910-1911
1910 aux Pays-Bas
1911 aux Pays-Bas
Pays-Bas


Barentsburg je mali rudarski grad na otoku Spitsbergenu, Norveška. U gradu živi oko 470 stanovnika (prema popisu iz 2015.). To je drugi najveći grad na Svalbardu. Skoro svi su stanovnici Rusi i Ukrajinci. Nakon napuštavanja Pyramidena, Barentsburg je jedini ruski grad na Svalbardu.

Gradovi u Norveškoj
Svalbard

Barentsburg


An Epidendrum coronatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hipólito Ruiz López ngan Pav.. An Epidendrum coronatum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum coronatum


Tasmansk rørhøne () er en fugleart, der lever på Tasmanien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Tasmanien
Tranefugle

Tasmansk rørhøne


Lamberton steht für:

Familienname:
 Benjamin P. Lamberton (* 1844, † 1912), US-amerikanischer Konteradmiral
 Charles Lamberton (publizierte 1912–1956), französischer Zoologe
 Robert D. Lamberton (* 1943), US-amerikanischer klassischer Philologe
 William Lamberton († 1328), schottischer Geistlicher, Politiker und Diplomat

Orte:
 Lamberton (Minnesota)
 Lamberton (New Jersey)
 Lamberton (New York)
 Lamberton (Pennsylvania)
 Lamberton (Scottish Borders)
 Lamberton (West Virginia)

Sonstiges:
 USS Lamberton (DD-119), ein Kriegsschiff der United States Navy

Lamberton


النجدة فيلم روائي لبناني إنتاج 2008، من إخراج مارك أبي راشد ومن بطولة جوانا اندراوس.

تدور قصة الفيلم حول فتى مراهق يلتقي مصادفة ببائعة هوى تدور بعدها مجموعة من الأحداث. ويحتوي الفيلم على مشاهد جنسية بينها مشهد تمارس فيه بائعة الهوى الجنس مع رجلين مثليين. ومشاهد لتعاطي المخدرات.

رغم أن ملصق الفيلم كتب عليه أن لمن هم أكثر من 18 عاما، إلا أنه تم منع الفيلم من العرض في بيروت ولبنان عموما من قبل الأمن العام في لبنان قبل يومين فقط من موعد عرضه في صالات السينما اللبنانية، وذلك بعد الموافقة على تصويره قبل أقل من عام. وأتى المنع المتأخر دون إبداء أية أسباب من قبل الرقابة في لبنان. وقد أثار قرار المنع جدلا في لبنان ما بين مؤيد ومعارض فالمؤيدون قادوا حملة صحافية تؤيد عرض الفيلم وتطالب بمنع حظره كون المجتمع اللبناني يتغير وأن السينما تعكس أحوال المجتمعات، وأن ما جاء في الفيلم من تعر وتعرض لقضايا المومسات ومشاهد إباحية ليس سوى «مرآة لما يحدث في المجتمع»، في حين قاد المعارضون هم كذلك حملة مماثلة رأت أن الفيلم «ساقط فنيا» وأنه يلجأ إلى «إباحية ووقاحة لا مبرر لهما».

مصادر

المراجع

أفلام إنتاج 2008
أفلام لبنانية

النجدة (فيلم)


Macrocoma brunnea é uma espécie de escaravelho de folha de Iémen, descrito por Bryant em 1957.

Referências

brunnea
Coleópteros descritos em 1957

Macrocoma brunnea


ماريانا هو مسلسل مدبلج رومانسي درامي عرض لأول مرة في الشرق الأوسط على قناة تونس21 سنة 2008, يتكون من 119 حلقة بالنسخة المدبلجة و135 حلقة بالنسخة الأصلية.

القصة

في قرية، يحكى عن الجبل الأسود الذي قد لعن الفتاة ماريانا، ونظرا لأن جميع الرجال الذين تقع في حبهم يقعوا بحادث مميت عاجلا أو آجلا. ماريانا امرأة شابة ورومانسية تعيش مع والدها أتيليو، ماريانا تشبة والدتها كثيراً ولقد توفيت والدتها وهي صغيرة. أتيليو رجل قاسي وغني ويكره كل من يتقرب بماريانا وهو مالك المنجم في القرية. أتيليو يخفي سراً خطير: ماريانا ليست ابنته ومشاعره أتجاهها هي أبعد عن الحب الأبوي فهو يحبها بطريقة أخرى....

أتيليو لديه شقيقتان هما: ايزابيل ومارسيا. ايزابيل الأكبر وهي طيبة القلب وتحب ماريانا كما لو كانت ابنتها. مارسيا امرأة قوية ومتغطرسه، تلبس ثيابها بشكل الرجال وهي قاسية مع عمال المنجم لأنها رئيستهم، لكنها تقع في حب أغناسيو لوغونفارو وذلك عندما يأتي إلى القرية وتتغير شخصيتها بالكامل. أغناسيو رجل قوي ووسيم وهو صحافي جاء تحت اسم مستعار للبحث عن جذوره.

فور وصوله إلى القرية يتعرف على ماريانا ويغرم بها، ماريانا تغرم باغناسيو وتعرف بأنها غير قادره على حب رجل أخر ومشاعره هو بالمثل. ومع ذلك، مارسيا مغرمة بشده باغناسيو وعندما تكتشف زواج سراً أغناسيو وماريانا تشعر بالغيرة والغضب والرغبة في الأنتقام. ماريسا تكشف عن زواج اغناسيو وماريانا لأخيها أتيليو. أتيليو يعقد العزم على قتل اغناسيو دون معرفة أنه ابنة، أغناسيو ابن أتيليو ولوكريسيا أثر علاقتهما السابقة، لوكريسيا صاحبة مطعم القرية.

أغناسيو ينقذ أتيليو من الموت لكنه يصاب في الحادث الذي وقع في المنجم. ماريانا تكتشف أن أتيليو ليس والدها وانها خدعة منه بسبب حبه لها، ماريانا تهرب من القرية حاملاً بطفل أغناسيو. مارسيا تستفيد من هرب ماريانا لكي تتزوج من الرجل الذي لايحبها. مارسيا تقوم بأغوى أغناسيو لكي تصبح حامل وبالفعل تنجح ولكن بعد ذلك يحصل لها إجهاض عرضي لكنها تسرق طفل ماريانا وتخبرهم بأنه أبنها لتجعل أغناسيو يتزوجها. تظهر الحقائق وتتطور الأحداث ويموت أتيليو ومارسيا وتذهب اللعنة عن ماريانا وتتزوج هي وأغناسيو، ويعيش الجميع بسعاده وبالذات ماريانا وأغناسيو وطفلهم. النهاية سعيده وجميله.....

الأبطال
أليخاندرا باروس ... ماريانا مونتينيغرو

خورخي ساليناس ... إجناسيو لوجو نافارو

أنجليكا ريفيرا ... مارسيا مونتينيغرو

سيزار إيفورا ... أتيليو مونتينيغرو

خايمي لوزانو ... إلاديو غونزاليس

باتريشيا نافيداد ... ياديرا دي غيريرو

أدريانا فونسيكا ...كاريداد تشاتشي الجبل الأسود

رينيه ستريكلر ... دكتور كاميلو غيريرو

ألما موريل ... إيزابيل مونتينيغرو

ماريا روجو ... لوكريسيا فارغاس

خوسيه كارلوس رويز ... إيسيدرو فالتييرا

باتريشيا رييس سبيندولا ... ماريا لولا

راؤول راميريز ... الأب بيدرو

أورورا كلافيل ... ماما لوب

رافائيل روخاس ... جيراردو مونتيل

سيرجيو أكوستا ... كوماتشي

إجناسيو غوادالوبي ... ميديوموندو بارامو

مارجوري دي سوزا ... كارول

روبرتو بلاندون ... إيفان لوجو نافارو

 أليدا نونيز...  ميجولينا دي بارامو

ميغيل دي ليون ... خوسيه رامون مارتينيز

ليزا ويليرت ... خوانيتا لوبيز

كارلوس أمادور ... سيرجيو لوبيز

أوجستين أرانا  ...أوروبو

خوان إجناسيو أراندا ... الدكتور خورخي لوزانو

خوسيه لويس أفيندانيو ... فرانسيسكو

إستير باروسو ... كانديدا شافيز

سوكورو بونيلا ... نيللي

دانيال كونتينينتى ... خوان بابلو غيريرو

المذيعون الدوليون لماريانا دي لا نوش
أمريكا الشمالية والجنوبية ومنطقة البحر الكاريبي

:
لكل:

 فين

أوروبا وأفريقيا وأوقيانوسيا؛

روابط خارجية

مراجع

تيلينوفيلا 2003
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في ولاية فيراكروز
مسلسلات تلفزيونية بالإسبانية
مسلسلات تلفزيونية مكسيكية انتهت في 2004
مسلسلات تلفزيونية مكسيكية بدأ عرضها في 2003
مسلسلات تلفزيونية مكسيكية مبنية على مسلسلات تلفزيونية فنزويلية
مسلسلات تيلونوفيلا مكسيكية
مسلسلات مدبلجة

ماريانا


Prof. Dr. William L. Crepet ( n. 1946) es un profesor, y paleobotánico estadounidense, que se desempeña académicamente en la Universidad Cornell. Obtuvo su doctorado, en 1973, por la universidad de Yale.

Algunas publicaciones
 williams l. Crepet, d.w. Stevenson. 2010. The Bennettitales (Cycadeoidales): A Preliminary Perspective on This Arguably Enigmatic Group. En: C. T. Gee [ed.] Plants in Mesozoic Time: Morphological Innovations, Phylogeny, Ecosystems. 215-246. Indiana University Press, Bloomington

 ----------------------------, k.j. Niklas. 2009. Darwin`s second "abominable mystery": Why are there so many angiosperm species? Am. J. of Botany: Darwin Bicentenial 96 (1): 366-381

 m.a. Gandolfo, k.c. Nixon, william l. Crepet. 2002. «Triuridaceae fossil flowers from the Upper Cretaceous of New Jersey». Am. J. of Botany 89: 1940-1957

 ----------------------, ---------------, ----------------------------. 2000. «Monocotyledons: A review of their Early Cretaceous record». En: Wilson, K. L. y D. A. Morrison. Monocots: systematics and evolution. Collingwood, VIC, Australia: CSIRO. pp. 44-52

 p.s. Herendeen, william l. Crepet, d.l. Dilcher. 1992a. «The fossil history of the Leguminosae: phylogenetic and biogeographic implications». Pages 303 – 316 in Advances in Legume Systematics, part 4, the fossil record (P. S. Herendeen and D .L. Dilcher, eds). Royal Botanic Gardens, Kew, RU

 william l. Crepet, p.s. Herendeen. 1992b. «Papilionoid flowers from the early Eocene of southeastern North America». Pages 43–55 in Advances in Legume Systematics, part 4, the fossil record (P. S. Herendeen and D. L. Dilcher, eds.). Royal Botanic Gardens, Kew, UK

 ----------------------------. 1992c. Oldest fossil flowers of hamamelidaceous affinity, from the Late Cretaceous of New Jersey. 4 pp.

 ----------------------------, else marie Friis, kevin c. Nixon. 1991. Fossil evidence for the evolution of biotic pollination. 9 pp.

 ----------------------------, d.w. Taylor. 1986. «Primitive mimosoid flowers from the Paleocene-Eocene and their systematic and evolutionary implications». American J. Botany 73: 548-563

 ----------------------------, -----------------. 1985. «The diversification of the Leguminosae: first fossil evidence of the Mimosoideae and Papilionoideae». Science 288: 1087-1089

 ----------------------------, charles P. Daghlian. 1982. Euphorbioid inflorescences from the Middle Eocene claiborne formation. 9 pp.

 ----------------------------, ------------------------------. 1981. Lower eocene and paleocene Gentianaceae: floral and palynological evidence. 3 pp.

 ----------------------------, ------------------------------, m. Zavada. 1980. «Investigations of angiosperms from the Eocene of North America: a new Juglandaceous catkin»

 ----------------------------, d.l. Dilcher, f.w. Potter. 1976. «Investigations of angiosperms from the Eocene of North America: Juglandaceous winged fruits». 13 pp.

 ----------------------------. 1972. Investigations of North American Cycadeoids: pollination mechanisms in Cycadeoidea. 9 pp.

Honores

 Consultor distinguido del New York Botanical Garden
 Premio al Mérito Sociedad Botánica de EE.UU
 Galardón Who's Who in America
 Beca Dudley L. Wadsworth, Yale University
 Beca Daniel Cady Eaton, Yale University
 Beca Joseph F. Cullman, Yale University
 Galardón Paleobotánico

Miembro de
 American Association of Stratigraphic Palynologists
 American Association for the Advancement of Science
 American Institute of Biological Sciences
 American Society of Plant Taxonomists
 Botanical Society of America
 Explorers Club
 International Organization of Paleobotany
 Paleobotanical Section of the Botanical Society of America
 Paleontological Research Institute
 Sigma Xi

Notas

Enlaces externos

Paleobotánicos
Botánicos de Estados Unidos
Profesores de Estados Unidos

Williams L. Crepet


CeDe.ch ist ein Schweizer Online-Händler mit Sitz in Winterthur, der hauptsächlich digitale Medien wie CDs, DVDs, LPs, Bücher, Merchandise und Computerspiele verkauft.

CeDe.ch war 2003 der grösste Internet-Versandhandel von digitalen Medien in der Schweiz. CeDe.ch ist ein Pionier im Internethandel in der Schweiz.

Der Online-Shop geht zurück auf den Plattenladen Musicbox, dessen Ladengeschäft von 1976 bis 2004 in der Winterthurer Altstadt existierte und dazumal bereits einer der grössten Plattenhändler der Schweiz war. Durch die Eröffnung des Online-Shops 1998 schaffte die Musikbox den Sprung zurück in die schwarzen Zahlen, jedoch blieb das Ladengeschäft selbst unprofitabel. Von 2000 bis 2002 gehörte CeDe.ch der österreichischen Einzelhandelskette Libro, jedoch wurde das Online-Geschäft nach dem Konkurs des Unternehmens von unter anderem seinen ursprünglichen Besitzern zurückgekauft. Die Musikbox selbst wurde am 31. Mai 2004 geschlossen, da sich eine Renovation des seit langer Zeit rote Zahlen schreibenden Ladengeschäftes nicht mehr lohnte, seither existiert nur noch der Online-Versandhandel. 2006 bis 2008 erreichte dieser bei den CD-Verkäufen die höchsten Verkaufszahlen, seither gingen die Verkäufe jedes Jahr um einige Prozent zurück. Seit März 2010 ist CeDe mit länderspezifisch angepassten Websites auch in Deutschland und diversen EU-Ländern vertreten.

2019 beschäftigte das Unternehmen ca. 40 Vollzeitstellen. CDs, LPs sowie DVDs machen ca. zwei Drittel des Gesamtumsatzes aus, der Rest entfällt auf Bücher, Computerspiele und Merchandise.

Weblinks
 Website von CeDe.ch
 Daniel Walt: Sound für die Ewiggestrigen, St. Galler Tagblatt, 14. September 2016

Einzelnachweise

Musikhandelsunternehmen
Online-Buchhandlung
Unternehmen (Winterthur)
Musikunternehmen (Schweiz)

CeDe.ch


Mandaic, or more specifically Classical Mandaic, is the liturgical language of Mandaeism and a southeastern Aramaic variety in use by the Mandaean community, traditionally based in southern parts of Iraq and southwest Iran, for their religious books. Mandaic, or Classical Mandaic is still used by Mandaean priests in liturgical rites. The modern descendant of Mandaic or Classical Mandaic, known as Neo-Mandaic or Modern Mandaic, is spoken by a small group of Mandaeans around Ahvaz and Khorramshahr in the southern Iranian Khuzestan province.

Liturgical use of Mandaic or Classical Mandaic is found in Iran (particularly the southern portions of the country), in Baghdad, Iraq and in the diaspora (particularly in the United States, Sweden, Australia and Germany). It is an Eastern Aramaic language notable for its abundant use of vowel letters (mater lectionis with aleph, he only in final position, 'ayin, waw, yud)) in writing, so-called plene spelling (Mandaic alphabet) and the amount of Iranian and Akkadian language influence on its lexicon, especially in the area of religious and mystical terminology.  Mandaic is influenced by Jewish Palestinian Aramaic, Samaritan Aramaic, Hebrew, Greek, Latin, in addition to Akkadian and Parthian.

Classification
Classical Mandaic belongs to the Southeastern group of Aramaic and is closely related to the Jewish Babylonian Aramaic dialect in the major portions of the Babylonian Talmud, but less to the various dialects of Aramaic appearing in the incantation texts on unglazed ceramic bowls (incantation bowls) found mostly in central and south Iraq as well as the Khuzestan province of Iran. It is less related to the northeastern Aramaic dialect of Syriac.

Usage
This southeastern Aramaic dialect is transmitted through religious, liturgical, and esoteric texts, most of them stored today in the Drower Collection, Bodleian Library (Oxford), and in the Bibliothèque Nationale (Paris), the British Library (London) and in the households of various Mandaeans as religious texts. More specific written objects and of linguistic importance on account of their early transmission (5th – 7th centuries CE) are the earthenware incantation bowls and Mandaic lead rolls (amulets) (3rd–7th centuries CE), including silver and gold specimens that were often unearthed in archaeological excavations in the regions of their historical living sites between Wasiṭ and Baṣra, and frequently in central Iraq, for example (Bismaya, Kish, Khouabir, Kutha, Uruk, Nippur), north and south of the confluences of the Euphrates and Tigris (Abu Shudhr, al-Qurnah), and the adjacent province of Khuzistan (Hamadan).

Phonology

Consonants

 The glottal stop  is said to have disappeared from Mandaic.
  and  are said to be palatal stops, and are generally pronounced as  and , but are transcribed as /, /, however; they may also be pronounced as velar stops [, ].
  and  are noted as velar, but are generally pronounced as uvular  and , however; they may also be pronounced as velar fricatives [, ].
 Sounds [, , ] only occur in Arabic and Persian loanwords.
 Both emphatic voiced sounds [, ] and pharyngeal sounds [, ] only occur in Arabic loanwords.

Vowels

 A short  is often replaced by the short  sound.

Alphabet

Mandaic is written in the Mandaic alphabet. It consists of 23 graphemes, with the last being a ligature. Its origin and development is still under debate. Graphemes appearing on incantation bowls and metal amulet rolls differ slightly from the late manuscript signs.

Lexicography
Lexicographers of the Mandaic language include Theodor Nöldeke, Mark Lidzbarski, Ethel S. Drower, Rudolf Macúch, and Matthew Morgenstern.

Neo-Mandaic

Neo-Mandaic represents the latest stage of the phonological and morphological development of Mandaic, a Northwest Semitic language of the Eastern Aramaic sub-family. Having developed in isolation from one another, most Neo-Aramaic dialects are mutually unintelligible and should therefore be considered separate languages. Determining the relationship between Neo-Aramaic dialects is difficult because of poor knowledge of the dialects themselves and their history.

Although no direct descendants of Jewish Babylonian Aramaic survive today, most of the Neo-Aramaic dialects spoken today belong to the Eastern sub-family of Jewish Babylonian Aramaic and Mandaic, among them Neo-Mandaic that can be described with any certainty as the direct descendant of one of the Aramaic dialects attested in Late Antiquity, probably Mandaic. Neo-Mandaic preserves a Semitic "suffix" conjugation (or perfect) that is lost in other dialects. The phonology of Neo-Mandaic is divergent from other Eastern Neo-Aramaic dialects.

Three dialects of Neo-Mandaic were native to Shushtar, Shah Vali, and Dezful in northern Khuzestan Province, Iran before the 1880s. During that time, Mandeans moved to Ahvaz and Khorramshahr to escape persecution. Khorramshahr had the most Neo-Mandaic speakers until the Iran–Iraq War caused many people to leave Iran. Ahvaz is the only community with a sizeable portion of Neo-Mandaic speakers in Iran as of 1993.

The following table compares a few words in Old Mandaic with three Neo-Mandaic dialects. The Iraq dialect, documented by E. S. Drower, is now extinct.

Sample Text
The following is a sample text in Mandaic of Article 1 of the Universal Declaration of Human Rights.

Mandaic: "."

Transliteration: "kul ānāʃā māudālẖ āspāsiutā ubkuʃᵵgiātā kui hdādiā. hāb muhā utirātā ʿdlā ʿit rhum uzbr bhdādiā."

English original: "All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood."

See also
 Christian Palestinian Aramaic
 Jewish Palestinian Aramaic
 Samaritan Aramaic language
 Western Aramaic languages
 Universal Declaration of Human Rights in Mandaic

References

Literature

 Theodor Nöldeke. 1862. "Ueber die Mundart der Mandäer," Abhandlungen der Historisch-Philologischen Classe der königlichen Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen 10: 81–160.
 Theodor Nöldeke. 1964. Mandäische Grammatik, Halle: Waisenhaus; reprint Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft with Appendix of annotated handnotes from the hand edition of Theodor Nöldeke by Anton Schall.
 Svend Aage Pallis. 1933. Essay on Mandaean Bibliography. London: Humphrey Milford.
 Franz Rosenthal. 1939. "Das Mandäische," in Die aramaistische Forschung seit Th. Nöldeke's Veröffentlichungen. Leiden: Brill, pp. 224–254.
 Ethel S. Drower and Rudolf Macuch. 1963. A Mandaic Dictionary. Oxford: Clarendon Press.
 Rudolf Macuch. 1965. Handbook of Classical and Modern Mandaic. Berlin: De Gruyter.
 Rudolf Macuch. 1989. Neumandäische Chrestomathie. Wiesbaden: Harrasowitz.

 Joseph L. Malone. 1997. Modern and Classical Mandaic Phonology, in Phonologies of Asia and Africa, edited by Alan S. Kaye. Winona Lake: Eisenbrauns.
 Rainer M. Voigt. 2007."Mandaic," in Morphologies of Asia and Africa, in Phonologies of Asia and Africa, edited by Alan S. Kaye. Winona Lake: Eisenbrauns.

 Charles G. Häberl. 2009. The Neo-Mandaic Dialect of Khorramshahr. Wiesbaden: Harrassowitz.

External links

 Mandaic lexicon online
 Semitisches Tonarchiv: Tondokument "Ginza Einleitung" — a recording of the opening of the Ginza Rabba spoken by a Mandaean priest.
 Semitisches Tonarchiv: Tondokument "Ahwâz Macuch 01 A Autobiographie" — a recording of autobiographical material by Sâlem Çoheylî in Neo-Mandaic.
 Mandaic.org Information on the Neo-Mandaic Dialect of Khorramshahr

Eastern Aramaic languages
Languages of Iran
Languages of Iraq
Sacred languages
Gnosticism
Critically endangered languages

Mandaic language


Las elecciones presidenciales de Ecuador de 2013 fue el proceso electoral por el cual se eligió el cargo de Presidente Constitucional y Vicepresidente Constitucional de la República del Ecuador. En la primera etapa, también llamada "primera vuelta", que se llevó a cabo el 17 de febrero de 2013; el presidente Rafael Correa resultó elegido para un nuevo período. Debido al porcentaje de votos alcanzado por Correa (57.17 %), no se hizo necesario un balotaje o "segunda vuelta", el cual se establece en caso de que ningún binomio obtenga más del 40 % de votos y una diferencia de al menos 10 % sobre el segundo binomio, el cual hubiera tenido lugar el 7 de abril de 2013. El 17 de febrero se celebraron también las elecciones legislativas para escoger a 137 miembros de la Asamblea Nacional del Ecuador y las elecciones de los 5 representantes del país al Parlamento Andino.

Todos los porcentajes se han calculado sobre el total de votos válidos (es decir, sin contar votos nulos y en blanco). El Presidente y Vicepresidente de la República electos en estas elecciones tomaron posesión sus funciones el 24 de mayo de 2013, día de la Batalla de Pichincha.

Antecedentes
El presidente Correa durante su segundo período gozó de alta popularidad, siendo esta incrementada luego de la Crisis Política del 30 de septiembre de 2010, por lo que la candidatura de Correa estaba asegurada, ya que la nueva constitución permitía la reelección inmediata por una sola ocasión, sin contar las elecciones previas a la aprobación de la nueva carta magna. Esto causó controversia en la oposición y críticas en los medios de comunicación, siendo acusado Correa de querer perennizarse en el poder e instaurar un modelo de partido único. La oposición al gobierno de Correa se mantuvo desunida y sin un proyecto político, siendo los partidos tradicionales extinguidos por el Consejo Nacional Electoral por obtener malos resultados electorales y los restantes teniendo únicamente influencia a nivel regional, como lo fue el Partido Social Cristiano en la provincia del Guayas, por lo que empezaron a surgir nuevos movimientos y partidos de oposición en reemplazo a los anteriores, surgiendo nuevas figuras como Mauricio Rodas y personajes antiguos que habían tenido un perfil bajo y participación ocasional en la política como Guillermo Lasso. Durante esta etapa, la izquierda radical y tradicional se retiró de la coalición de gobierno, uniéndose Pachakutik y el Movimiento Popular Democrático a la oposición, obteniendo el apoyo de personajes del primer período del correísmo como Alberto Acosta y Gustavo Larrea.

Las elecciones del 2013 representaron un costo de  para el Estado, según el presupuesto referencial que tiene listo el Consejo Nacional Electoral (CNE). La convocatoria para los comicios se dio el 18 de octubre de 2012. Las candidaturas se inscribieron hasta el 15 de noviembre. Los resultados definitivos serán dados a conocer antes del 13 de mayo de 2013 y un día después las respectivas acreditaciones.

Etapa Prelectoral

Reinscripción de Partidos y Movimientos

El 17 de agosto de 2012 venció el plazo para la inscripción de organizaciones políticas.

El presidente del Consejo Nacional Electoral (CNE), Domingo Paredes, denunció el viernes 27 de julio en la Fiscalía la falsificación de 293 firmas, algunas de las cuales pertenecían a funcionarios del organismo y que las organizaciones políticas habrían utilizado para la solicitud de inscripción o reinscripción.

Posteriormente el CNE hizo pública una aplicación con la cual los ciudadanos podían verificar si estaban afiliados a algún movimiento o partido político. Entonces cientos de ciudadanos denunciaron en redes sociales que nunca dieron su firma respaldando al partido o movimiento político mostrado en dicha aplicación. Se calcula que las denuncias superaron las 1.700.
Tras el escándalo de la inclusión de firmas falsas en el Consejo Nacional Electoral, de cara al próximo proceso electoral, Correa expresó que hubo movimientos políticos que no recogieron firmas y compraron bases de datos. El Presidente de la República, dijo que se trata de un "fraude colosal" que muestra la podredumbre de la clase política del Ecuador que deliberadamente ha caído en esta práctica.

Las firmas de respaldo de 43 grupos políticos calificados para las elecciones del 2013 fueron sometidas a una revisión manual en un 100 %. Luego de revisar el 100 % de las firmas de inscripción de las organizaciones políticas, se determinó que desde el 19 de octubre hasta el 15 de noviembre, un total 64 agrupaciones políticas provinciales y 12 nacionales pueden inscribir a sus candidatos.

Aumento del bono de desarrollo humano

El aumento del bono de desarrollo humano fue un ofrecimiento político de los candidatos Lucio Gutiérrez y Guillermo Lasso.
A inicios de mayo de 2012 Lucio Gutiérrez ofreció subirlo a 50$ sin una financiación clara mientras que Guillermo Lasso, candidato a la presidencia del Ecuador, lo hizo basándose en la reducción de gasto en la publicidad del sector público y calculó este aumento en 324 millones de dólares.

El presidente de la república, Rafael Correa, dijo semanas después que la inversión en publicidad oficial es de 8 a 12 millones de dólares y que como ya que existe consenso en el aumento del bono, se iba a aumentar a 50$ desde enero de 2013 con las utilidades de la banca. El ofrecimiento de aumento con las utilidades de la banca fue apoyado por el candidato Lucio Gutiérrez mientras que otros sectores afines a la banca como Guillermo Lasso y Jaime Nebot -alcalde de Guayaquil- aunque estaban de acuerdo con su aumento no así con su forma de financiamiento. Otros sectores como la Asociación de Bancos Privados del Ecuador -ABPE- y el Comité Empresarial Ecuatoriano -CEE- rechazaron el ofrecimiento.

Guillermo Lasso, ante el desmentido por parte de Rafael Correa de que la propaganda oficial es de 300 millones, mostró partidas presupuestarias que sumaban ese valor, entonces el ministro de finanzas Patricio Rivera se prestó a aclarar las cifras diciendo que «el Gobierno, hasta el 24 de octubre de 2012, ha gastado 17 millones de dólares para difundir las acciones que realiza en medios de comunicación masivos. Si se incluyen otras plataformas, esa cifra sube en 6 millones de dólares y no 350 millones, como señala Guillermo Lasso.» además estableció que las partidas presupuestarias mostradas «nada tienen que ver con publicidad y propaganda, como: la emisión de cédulas, pasaportes, los textos escolares gratuitos que se entregan a las entidades públicas, campañas de vacunación, maternidad gratuita o programas [...] para niños con discapacidades».

Por su parte Lucio Gutiérrez aumentó su ofrecimiento de 50$ a 80$ en un principio y luego a 65$ lo que lograría eliminando los enlaces ciudadanos y publicidad gubernamental -lo que ya ha sido catalogado por el oficialismo como irreal.

Finalmente la ley que permitiría el alza del bono fue aprobada, el 20 de noviembre de 2012, con 79 votos a favor, 5 en contra -César Montúfar, César Rodríguez, Fernando González, Cléver Jiménez y Rafael Dávila Egüez- y 10 abstenciones. Con esta ley, que financiaría el 54 % del alza del bono de desarrollo humano, se eliminan varios beneficios y excepciones que la banca obtuvo para su fortalecimiento durante la crisis económica mundial de 2008.

Precandidaturas retiradas

Presidente

Vicepresidente

Candidatos a la Presidencia y Vicepresidencia
Los siguientes fueron los candidatos a Presidente y Vicepresidente inscritos oficialmente en el Consejo Nacional Electoral, detallando sus cargos más representativos y su lema de campaña.

Se específica el partido, movimiento o alianza política que patrocinaron a los candidatos como fueron inscritos en el Consejo Nacional Electoral, incluyendo además los partidos nacionales inscritos en el CNE que apoyaron las candidaturas, siendo estos ordenados de acuerdo al número de lista:

Fuente:

Apoyos partidistas a candidatos presidenciales

Campaña Electoral
La campaña electoral fue tranquila, sin sorpresas, ya que el presidente Correa se encontraba en el apogeo de su popularidad, dominando las encuestas e intención de voto durante toda la etapa preelectoral y electoral, complementado por la descomposición de la oposición, siendo la mayoría de sus contrincantes nuevas figuras que debutaban en la política activa. Los discursos de campaña se enfocaron en: radicalizar la revolución ciudadana para poder implementar los cambios políticos y sociales con mayor agilidad; o realizar un cambio político enfocando en restablecer las libertades políticas, económicas e individuales. El Parlamento autorizó una licencia de 30 días para Correa, quien encargó su cargo al vicepresidente Lenín Moreno del 15 de enero y el 14 de febrero para dedicarse a hacer proselitismo.

En la campaña la oposición también ofreció aumentar el bono de desarrollo humano, lo cual aprobó e implementó Correa previo a las elecciones y que se reestablezca la venta de licor en los días domingo. Los binomios presidenciales fueron:

Rafael Correa - Alianza PAIS, Lista 35
El presidente de la República, Rafael Correa, en un inicio presentó dudas sobre si postularse como candidato, notando que necesitaba el respaldo de su familia para presentarse a la reelección, la cual obtuvo. Fue elegido de forma unánime como candidato presidencial en la Convención nacional de Alianza PAIS, seleccionando personalmente y de forma sorpresiva al ministro coordinador de sectores estratégicos, Jorge Glas como candidato a vicepresidente, reemplazando a Lenin Moreno quién no deseó presentarse a la reelección, lo cual causó malestar en algunos sectores del movimiento, pero sin embargo fue elegido por la convención nacional para la candidatura.

Su campaña se centró en promover los logros de su gobierno, utilizando cuñas bien elaboradas y creativas, particularmente la cuña "La Bicicleta", exponiendo el proyecto para el nuevo período en el cual se buscaba radicalizar la revolución para poder volver irreversibles los cambios políticos implementados durante su gobierno, brindando mayor énfasis en la revolución del sector industrial y energéticos, motivo por el cual escogió a Glas como campañero de fórmula, prometiendo convertir al país en potencia energética, proporcionando prioridad a la industria nacional, convirtiendo a futuro la exportación de energía limpia y renovable como principal ingreso económico productivo del país.

Su eslogan fue "Ya Tenemos Presidente, Tenemos a Rafael". Recibió el apoyo del Partido Socialista-Frente Amplio y del Partido Avanza. El presidente Correa se dedicó a hacer campaña sin tomar en cuenta a los demás candidatos, no presentándose a los debates electorales, triunfando fácilmente y obteniendo su segunda reelección.

Correa es el primer presidente del Ecuador en ser reelecto de forma consecutiva por segunda ocasión.

Guillermo Lasso - Movimiento CREO, Lista 21
Guillermo Lasso, expresidente ejecutivo del Banco de Guayaquil, fue el principal contrincante de Correa en las elecciones. Fundó el Movimiento CREO, de ideología liberal conservadora, que recogió a varios políticos del extinto partido UNO. Recibió el apoyo del Partido Social Cristiano. Su candidato a vicepresidente fue Juan Carlos Solines, abogado especializado en telecomunicaciones, quién ejerció como asesor de telecomunicaciones y asistente personal en el gobierno de Sixto Durán Ballén y entre el 2005 y el 2007 fue presidente ejecutivo del Consejo Nacional de Telecomunicaciones (Conatel).

Inicialmente CREO había seleccionado a Auki Tituaña, exalcalde de Cotacachi como binomio, pero renunció a la postulación al haber problemas en su desafilición de su partido anterior, Pachakutik. Lasso comenzó contratando spots publicitarios en los medios de comunicación y publicando dos libros sobre su pensamiento político meses antes de las elecciones para introducir y presentar su imagen al país, ya que era un desconocido en la política a pesar de haber sido superministro de economía y gobernador del Guayas durante la presidencia de Jamil Mahuad.

Su discurso consistió principalmente comunicar la necesidad del restablecimiento de las libertades individuales en todos los aspectos, económicos, políticos, etc. y reducir el gasto estatal por ser insostenible, enfocándose en los valores familiares. Su eslogan fue "Ya Viene el Otro Ecuador". La candidatura de Lasso fue fuertemente criticada por los oficialistas, quienes lo acusaron de ser responsable del feriado bancario por haber sido superministro de Mahuad, negando esto el candidato explicando que su paso por el ministerio de economía fue breve y que fue posterior a la crisis financiera. Luego de publicados los resultados, Lasso se declaró el líder de la oposición al gobierno de Correa.

Lucio Gutiérrez - Partido Sociedad Patriótica, lista 3
El expresidente Lucio Gutiérrez se postuló nuevamente, utilizando el mismo discurso de las elecciones del 2009 agregando un tono religioso enfocado en atraer al electorado de religión cristiana, seleccionando como binomio a Pearl Boyes Fuller, exreina de belleza de Manabí, activista social de fe evangélica, obteniendo pobres resultados, ya que la influencia de su partido se había disminuido drásticamente por su pobre oposición en el período previo, por lo que obtuvo el tercer lugar, manteniendo una votación sólida únicamente en la Amazonía, su región de origen y bastón político. Inicialmente intentó forjar una alianza con Álvaro Noboa para poder tener mayor oportunidades, pero no se concretó.

Mauricio Rodas - Movimiento SUMA, lista 23
Mauricio Rodas, abogado quiteño sin participación política o pública previa, creó el movimiento miniatura y se inscribió como candidato, siendo el último en hacerlo. Su campaña se basó en promover nuevos cuadros, con el eslogan "Nuevo es Mejor", enfocándo su trabajo en los jóvenes, no posicionándose en ningún espectro político, explicando que su movimiento cree en el gobierno responsable y promovmiendo una nueva forma de hacer política. Su binomio fue Inés Manzano, abogada guayaquileña especializada en derecho ambiental. Obtuvo sorpresivamente el cuarto lugar.

Álvaro Noboa - PRIAN, lista 7
El empresario y líder del PRIAN, Álvaro Noboa, se inscribió como candidato presidencial por el PRIAN por quinta vez, mientras enfrentaba una acusación del Servicio de Rentas Internas por una deuda de Bananera Noboa que supera los 200 millones de dólares por impuestos no pagados, atrasados del año 2005. Utilizó el mismo discurso de sus campañas anteriores, enfocado en esta ocasión sobre su facilidad para obtener ganancias económicas, lo cual lo califica para mejorar la economía del país, siendo su eslogan "Alvaro Noboa te sacará de la pobreza".

Candidateó además a personajes de televisión y escogió como binomio a su esposa, la doctora Anabella Azín, exdiputada del Congreso Nacional. Obtuvo muy malos resultados, confirmando que su partido perdió influencia política al no obtener ningún asambleísta. Inicialmente intentó establecer una alianza con Lucio Gutiérrez para conformar un binomio, pero no se concretó. Con esta candidatura, Noboa igualó al expresidente Rodrigo Borja como la persona con más candidaturas presidenciales en la historia, con 5 por detrás de José María Velasco Ibarra como la persona con más candidaturas presidenciales en la historia, con 6.

Alberto Acosta - Unión Plurinacional de las Izquierdas, lista 15 - 18
Los partidos de izquierda de oposición, el Movimiento Popular Democrático y Pachakutik conformaron la alianza: Unidad Plurinacional de las Izquierdas junto con movimientos no inscritos de personajes antiguos de izquierda como Montecristi Vive, Partido Participación y RED, la cual en septiembre de 2012 realizó sus elecciones primarias, eligiendo a Alberto Acosta Espinosa, exmilitante de Alianza país y expresidente de la Asamblea Nacional Constituyente, como candidato presidencial, siendo su candidata a la vicepresiencia la abogada Marcia Caicedo, exintegrante del Consejo Nacional Electoral. Su campaña se enfocó en la Sierra, con el discurso de restablecer los estatutos, proyectos e ideales del inicio de la revolución ciudadana. Obtuvo malos resultados y significó una pérdida de influencia en el país de Pachakutik.

Norman Wray - Ruptura 25, lista 25
El movimiento Ruptura 25, ex aliado de Correa, inscribió a Norman Wray, exconcejal de Quito y ex-asambleísta constituyente, como candidato. Su campaña fue inusual, utilizando cuñas artísticas de estilo surrealista, con la participación de artistas del país, en particular el cineasta Sebastián Cordero Su binomio fue Ángela Mendoza, educadora manabita. Su discurso fue progresista, feminista y a favor de la ampliación de los derechos de los grupos GLBT, obtuvo el penúltimo lugar, siendo la primera y última elección en la que participó su movimiento antes de ser eliminado del registro.

Nelson Zavala - Partido Roldosista Ecuatoriano, lista 10
El Partido Roldosista Ecuatoriano, liderado por Abdalá Bucaram Pulley, intentó inscribir a su padre, el expresidente Abdalá Bucaram Ortiz como candidato a la Presidencia, lo cual fue rechazado por el CNE porque Bucaram no estuvo presente para inscribir su candidatura, violando el reglamento, siendo sustituido por el pastor evangelista Nelson Zavala, quién tuvo una polémica campaña basada en su religión, enfocándose en la restitución de los valores familiares tradicionales. Su binomio fue Denny Cevallos, asambleísta alterna por el PRE. Obtuvo el último lugar que precipitó el fin del PRE.

Controversias
Luego de las elecciones presidenciales, Nelson Zavala, un pastor evangélico y el candidato presidencial que quedó en último lugar en las votaciones, fue sentenciado por una corte electoral a pagar más de 3000$ en multas por proferir comentarios homofóbicos. La corte también le prohibió ser candidato a cualquier dignidad o afiliarse a ningún partido político por un plazo de un año. Durante la campaña, Zavala llamó a las personas LGBT «pecadoras» e «inmorales», y dijo que sufrían de una "severa desviación de la conducta". Activistas LGBT aplaudieron el veredicto, que aseveraron marcaba un precedente. Zavala apeló el fallo, pero el veredicto fue ratificado en última instancia el 19 de marzo de 2013.

Acusaciones de Irregularidades

Acusaciones de campaña sucia
En enero de 2013 el movimiento CREO denunció ante el Consejo Nacional Electoral la existencia de una campaña sucia en contra de su candidato usando recursos públicos con el fin de favorecer a Correa. La campaña sucia denunciada por CREO se habría realizado a través de medios digitales y televisoras incautadas por el Estado ecuatoriano.

Asimismo CREO presentó el 4 de febrero una denuncia en contra de Alianza PAIS, al que acusó de recibir recursos del Partido Socialista Unido de Venezuela (PSUV) para su campaña electoral en ese país.

Acusación de publicación de encuesta falsa
A inicios de febrero fue publicada una supuesta encuesta de preferencias electorales elaborada por la empresa Market en la página web de la agencia de noticias estatal ecuatoriana ANDES, en los diarios estatales El Telégrafo y El Ciudadano, así como difundida en los canales de televisión incautados por el Estado ecuatoriano Gama TV y TC Televisión. Dicha encuesta daba la victoria al candidato-presidente Rafael Correa con una amplia diferencia frente al segundo más opcionado Guillermo Lasso y los demás candidatos, así también daba una amplia ventaja a los candidatos del partido de gobierno a la Asamblea Nacional. La empresa Market indicó en un comunicado de prensa que no ha entregado ningún tipo de información a los medios estatales señalados y que tal encuesta es falsa.

Sondeos de intención de voto

Sondeos a boca de urna

Resultados

Véase también
 Elecciones en Ecuador
 Presidente del Ecuador
 Elecciones legislativas de Ecuador de 2013

Referencias

Enlaces externos

 Las victorias políticas de Rafael Correa en 2009 y 2013
 Década turbulenta (Periodo: 2000 - 2007) parte 2 - 4 décadas de Presidentes - Programa 6

Elecciones presidenciales de Ecuador
Ecuador
Ecuador
Ecuador

Elecciones presidenciales de Ecuador de 2013


Bulletin of the California Academy of Sciences (abreviado Bull. Calif. Acad. Sci.) fue una revista ilustrada con descripciones botánicas editada por la Academia de Ciencias de California. Se editaron dos volúmenes en los años 1884-1887.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Revistas de botánica
Revistas científicas en inglés
Revistas científicas de Estados Unidos
Revistas desaparecidas de Estados Unidos
Publicaciones fundadas en 1884
Publicaciones desaparecidas en 1887


Murça Portekiz'de Vila Nova de Foz Côa belediyesine bağlı olan, 8,19 km² yüzölçümüne sahip, 135 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Foz Côa

Murça (Vila Nova de Foz Côa)


Be, (Б - б) Latin alfabesindeki B'ye eşdeğer Kiril alfabesi harfi. Çoğunlukla  ünsüzünü göstermek için kullanılır.

Б

Б


Potoczek ist Ortsname in Polen:
Potoczek (Jerzmanowa), Niederschlesien
Potoczek (Międzylesie), Niederschlesien
Potoczek (Pieszyce), Niederschlesien
Potoczek (Potok Wielki), Lublin
Potoczek (Adamów), Lublin
Potoczek (Tarłów), Heiligkeuz

Potoczek