Robert Ralph Haynes ( n. 1945) es un botánico estadounidense.

Algunas publicaciones
 2000. The Najadaceae in the Southeastern United States

Libros
 . 2001a. Flora of Thailand: Alismataceae, Aponogetonaceae, Ctenolophonaceae, Cymodoceaceae, Hamamelidaceae, Hydrocharitaceae, Lemnaceae, Limnocharitaceae, Melastomataceae, Polygalaceae, Potamogetonaceae, Sterculiaceae. Volumen 7, Parte 3. Editores Kai Larsen, Thawatchai Santisuk & The Forest Herbarium, Royal Forest Department, 8 pp.

 -------------------------. 2001b. Alismataceae, Aponogetonaceae, Ctenolophonaceae, Cymocodoceaceae, Hamamelidaceae, Hydrocharitaceae, Lemnaceae, Limnocharitaceae, Melastomataceae, Polygalaceae, Potemogetonaceae, Sterculiaceae. Volumen 7, Parte 3 de Flora of Thailand. Editor Applied Scientific Research Corporation of Thailand, 654 pp.

 . 1994a. Poisonous plants and venomous animals of Alabama and adjoining states. Edición ilustrada de University of Alabama Press, 345 pp. ISBN 0817304428 en línea

 . 1994b. The 'Alismataceae'''. Volumen 64 de Flora neotropica : monograph. Editor New York Botanical Garden, 112 pp. ISBN 0893273872

 -------------------------, -----------------------. 1992. The Limnocharitaceae. N.º 56 de Flora Neotropica. Edición ilustrada de Organization for Flora Neotropica by the New York Botanical Garden, 34 pp. ISBN 0893273694

 . 1986. Flora of Ecuador: 191. Alismataceae ; 192. Limnocharitaceae; 193. Hydrocharitaceae ; 194. Juncaginaceae ; 195. Potamogetonaceae ; 196. Zannichelliaceae ; 197. Najadaceae. Opera Botanica Series B. Editores Gunnar Harling, Lennart Andersson & Department of Systematic Botany, 82 pp. ISBN 9186344382

 -------------------------. 1984. Flora de Veracruz: Alismataceae. Parte 37. Editor Instituto Nacional de Investigaciones sobre Recursos Bióticos, 20 pp. ISBN 8489600686

 -------------------------. 1973. A revision of North American Potamogeton subsection Pusilli (Potamogetonaceae). Editor Ohio State University. 280 pp.

 -------------------------. 1969. A monograph of the genus Conopholis (Orbanchaceae). Editor University of Southwestern Louisiana, 148 pp.

 Honores
Miembro de
 American Association for the Advancement of Science
 National Geographic Society; y de otras diversas sociedades científicas

 Epónimos
 (Potamogetonaceae) Potamogeton × haynesii'' Hellq. & G.E.Crow

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Estados Unidos

Robert Ralph Haynes


Mikerinovo Trojstvo se smatra za jedno od najznačajnijih figuralnih prikaza iz staroegipatske IV. dinastije, a datiraju se u sredinu 3. tisućljećja pr. Kr.

Najpoznatija je ona koju je 1909. godine iskopala ekspedicija Harvardskog sveučilišta i Bostonskog muzeja umjetnosti. Čine ga tri figure, i to faraon Menkaura (grč. Μυκερινος, Mikerinos) okružen s obje strane božicama Hator (s rogovima i sunčevim diskom na glavi) i božicom Anput iz Cynopolisa, koja nosi svoj šakalski znak. Do sada su pronađene četiri cjeloviti spomenici Mikerinova Trojstva i jedan veliki fragment, ali se pretpostavlja da ih je bilo ukupno 42, po jedan za svaku egipatsku prefekturu (Nome) jer pored faraona i Hator je stajala druga božica koja predstavlja svoju pokrajinu.

Ove stele napravljene su od različitih materijala, različitih tvrdoća i tekstura i boja. Zajedničke odlike su im da su izvedene u duhu staroegipatske umjetnosti i »egipatskog kanona«. Tako se hijerarhija očituje u krutosti likova i snažnoj ravnoj liniji ramena i kukova. Popratne figure drže Mikerina privrženo za ruku, dopuštajući mu nježno da dominira skupinom dok istupa jednom nogom naprijed. Skupina je isklesana u visokom reljefu tako da se gleda isključivo frontalno (zakon frontalnosti). Egipatski kanon se očituje u skladnim proporcijama gdje visina iznosi točno 16 šaka: dvije za glavu, deset od ramena do koljena i preostalih četiri za noge i stopala.

Faraonova odjeća je vrlo jednostavna, a okrunjen je samo bijelom krunom (Donjeg Egipta), lažnom bradom i jednostavanom suknjom poput kilta. Druge dvije figure nose uske, gotovo prozirne, haljine. Začuđuje savršenstvo, profinjenost i detaljnost obrade lica, što sugerira da bi trebali imati veliku sličnost sa stvarnošću, jer su u ovom razdoblju četvrte dinastije pogrebni obredi zahtijevali zastupljenost što vjernijih fizičkih značajki. Dakle, ovdje je riječ o tipičnoj kombinaciji velikog realizma detalja i plastičke idealizacije, koja se očituje u formalnoj krutosti, što se može pronaći i na skulpturi sjedećeg Kefrena, iz istog razdoblja. Kefren je bio Mikerinov otac i prethodnik.

Izvori

 Wendy Wood, A Reconstruction of the Triads of King Mycerinus, Journal of Egyptian Archaeology 60. (1974.), str. 82. – 93.
 Abeer El-Shahawy, Triads of King Menkaure iz The Egyptian Museum in Cairo, Farid S. Atiya Press, 2005.  str. 55.

Vanjske poveznice
 Greywacke triad of Menkaure, Hathor, and deified Diospolis Parva nome, gizapyramids.org

Staroegipatske skulpture
Četvrta dinastija drevnog Egipta

Mikerinovo Trojstvo


Wintersportverein Oberhof 05 e. V., kurz WSV Oberhof 05 oder WSV Oberhof, ist ein deutscher Wintersportverein in Oberhof.

Eckdaten
Der WSV Oberhof 05 ging aus dem am 23. November 1990 aufgelösten ASK Vorwärts Oberhof hervor, der als einer der erfolgreichsten Wintersportvereine der Welt gilt. 16-mal Gold haben die Sportler des ASK bei fünf Olympischen Winterspielen zwischen 1956 und 1990 gewonnen. Nach der Wende konnte das vormalige System der DDR-Sportförderung in seinen Armeesportvereinen jedoch nicht weiter aufrechterhalten werden. Wie zuvor liegt ein Schwerpunkt bei der Talentsuche und Talentförderung im Nachwuchs- und Leistungssport in den Sportarten Biathlon, Skilanglauf, Skispringen und Nordische Kombination. Die vormals sehr erfolgreichen Sportarten Bob und Rodeln werden angeboten, werden aber mittlerweile auf professioneller Ebene im BSR Rennsteig Oberhof betrieben. Im Breitensport bietet der WSV auch Sommer- und Hallensportarten an: Fußball, Gymnastik, eine Laufgruppe, Mountainbikesport, Tennis, Tischtennis und Volleyball sowie im Behindertensport. Der Verein hat etwa 500 Mitglieder, neben aktiven Sportlern auch Trainer, Kampfrichter, Ordner und ehrenamtliche Helfer. Als Trainingszentrum für die Skilanglau-Sportarten nutzt der Verein die Lotto Thüringen Arena am Rennsteig. Skispringen wird auf der Schanzenanlage im Kanzlersgrund, für die Jugend auf der Schanzenanlage am Wadeberg, betrieben. Rennrodel- und Skeletonsport wird auf der Rennrodelbahn Oberhof betrieben, Bobsport aufgrund der fehlenden Anlauflänge jedoch nicht. Die Ausbildung der Juniorensportler erfolgt in Verbindung mit dem Sportgymnasium Oberhof.

Biathlon

Erfolgreichste Abteilung des Vereins ist der Biathlonsport. Erfolgreichste Athleten sind hier der zweifache Olympiasieger und achtfache Weltmeister (Angaben immer auf Starts für den WSV bezogen) Frank Luck sowie Sven Fischer mit vier Olympiasiegern und sieben Weltmeistertiteln. Mit Antje Misersky stellte der Verein eine dritte Olympiasiegerin, die darüber hinaus bei den erstmals 1992 ausgetragenen olympischen Biathlonwettbewerben in allen drei Rennen mindestens eine Silbermedaille gewann. Simone Greiner-Petter-Memm gewann olympisches Silber und fünf Titel bei Weltmeisterschaften. Weltmeisterin wurde darüber hinaus Sabrina Buchholz, Medaillen bei Weltmeisterschaften gewannen Christoph Stephan, Alexander Wolf, Kathi Schwaab und Kerstin Moring. Bei Europameisterschaften war Jörn Wollschläger viermal erfolgreich, Juliane Döll ist mit fünf Titelgewinnen zweiterfolgreichste Frau bei Europameisterschaften. Weitere bekannte Biathleten sind Jenny Adler, Steffi Kindt und Lisa Voigt. Auch der US-Amerikaner Jay Hakkinen gehört dem Verein an.

Durch die Ansiedlung der Sportfördergruppe Oberhof trainiert auch Andrea Henkel beim Verein, Männer-Bundestrainer Frank Ullrich war hier ebenso angesiedelt, wie die derzeitigen National- und Kadertrainer Mark Kirchner, Gerald Hönig und Peter Sendel. Gerd Hauke und Roman Böttcher sind Trainer am Sportgymnasium.

Auch im Sommerbiathlon brachte der WSV Oberhof mit Matthias Albrecht, dem siebenfachen deutschen Meister Niklas Heyser sowie Erik Lahl erfolgreiche Athleten hervor.

Nordischer Skisport

Erfolgreichste Skilangläuferin ist Olympiasiegerin und Weltmeisterin Manuela Henkel, bei den Skilangläufern ist Andreas Schlütter, der je einmal Olympiasilber- und bronze sowie zweimal Silber und einmal Bronze bei Nordischen Skiweltmeisterschaften gewann, am erfolgreichsten. Zudem gehört Jana Hönig dem Verein an. Durch die Sportfördergruppe Oberhof trainieren beim Verein auch weitere Athleten wie Jens Filbrich. Als Trainer der Sportfördergruppe ist auch Andreas Schlütter als Weltcup-Disziplinentrainer beim Verein angesiedelt. Am Sportgymnasium arbeitet Steffen Pollack.

Erfolgreichster Nordischer Kombinierer ist Ronny Ackermann, der bis zu seinem Vereinswechsel zweimal Olympiasilber gewann, einen Weltmeistertitel und zweimal die Wertung im Gesamtweltcup. Auch Marcel Höhlig gewann Olympiasilber. Ein weiterer Kombinierer im Leistungsbereich war Stephan Münchmeyer.

Im Skispringen ist nach den Olympiasiegern Stephan Hocke und Andreas Wank Gerd Siegmund mit dem Gewinn einer Silbermedaille bei Weltmeisterschaften erfolgreichster Athleten des Vereins. Ralph Gebstedt wurde dreimal deutscher Meister, Jörg Ritzerfeld zweimal Vizemeister. Landestrainer beim Verein ist Rainer Schmidt, Trainer am Gymnasium Ralph Gebstedt.

Bob- und Rodelsport
Bis zur Gründung des BSR Rennsteig Oberhof wurde noch unter dem Dach des WSV Bob- und Rodelsport auf höchstem Niveau betrieben. Das Bobteam Wolfgang Hoppe, Bogdan Musiol, René Hannemann und Axel Kühn gewann Silber bei Olympischen Spielen und einen Weltmeisterschaftstitel. Im Rennrodeln ist Jan Behrendt mit einem Olympiasieg und vier Weltmeisterschaftstiteln am Erfolgreichsten.
Nach der Neubegründung der Abteilung wurde der Skeletonsportler Alexander Kröckel Dritter bei einer Europameisterschaft, Michael Zachrau gewann im Januar 2013 in Altenberg das Europacup-Rennen und belegte am Ende der Saison in der Gesamtwertung den fünften Platz.

Bei den Olympischen Spielen 2018 in Pyeongchang gewann der Rennrodler Johannes Ludwig im Einzel Bronze und mit Natalie Geisenberger sowie den Doppelsitzern Tobias Wendl und Tobias Arlt in der Teamstaffel die Goldmedaille.

Behindertensport
In der Trainingsgruppe Behindertensport trainieren hoffnungsvolle Talente Para Ski nordisch und Para Biathlon.
Langlaufschlitten, die es Rollstuhlnutzern ermöglicht Skisport zu betreiben, stehen zur Verfügung.
Im Behindertensport ist Thomas Oelsner mit fünf Gold- und fünf weiteren Medaillen bei Paralympischen Spielen erfolgreichstes Vereinsmitglied.

Literatur
 Gerd Falkner (Autor), Deutscher Skiverband (Herausg.): Einhundert Jahre Deutscher Skiverband: Chronik des deutschen Skilaufs von den Anfängen bis zur Gegenwart; Band 3. Deutscher Skiverband (Eigenverlag), 2005, ISBN 3-938963-03-4, S. 113.
 Hubert Beck: Lauftraining mit System. Marathon-, Halbmarathon-, Ultralauf und 10-km-Training für Einsteiger, Fortgeschrittene und Leistungssportler – Trainingspläne, Jahrestraining, Krafttraining, Ernährung, Gymnastik. Stiebner Verlag GmbH, 4. Ausgabe 2010, ISBN 3-7679-1045-4, S. 339.
 Oliver Gerhard: Dumont BA 143 Thüringer Wald. DuMont Reiseverlag, 2011, ISBN 3-7701-9298-2, S. 76–77.

Weblinks
 Offizielle Website
 Zweit-Homepage "Biathlonrevier"
 Eintrag des WSV Oberhof 05 im Webkatalog des Thüringer Skiverbandes
 WSV Oberhof 05 in der Datenbank von Olympedia.org (englisch)

Einzelnachweise

Oberhof, Wsv
Behindertensportverein (Deutschland)
Sportverein (Oberhof)
Wintersport (Oberhof)
Behindertensport (Skilanglauf)
Behindertensport (Biathlon)
Biathlon (Deutschland)

WSV Oberhof 05


Kelly Marie Tran (født Trần Loan den 17. januar 1989) er en amerikansk skuespiller. Efter at have begyndt sin skuespilskarriere i 2011, hvor mange af hendes roller var i kortfilm og tv-serier, fik hun sit gennembrud i rollen som Rose Tico i Star Wars-efterfølger-triologien; The Last Jedi (2017) og The Rise of Skywalker (2019). I 2021 lagde hun stemme til den engelske version af Disneys animationsfilm Raya og den sidste drage.

Eksterne henvisninger

Skuespillere i Star Wars
Skuespillere fra USA

Kelly Marie Tran


VH1 යනු නිව් යෝර්ක් නගරය පදනම් කරගත් අමෙරිකානු කේබල් රූපවාහිනී ජාලයකි. මෙය 1985 ජනවාරි 1 දා ආරම්භ කරන ලදී.

VH1


Edward William May Jr. (November 10, 1916 – January 22, 2004) was an American composer, arranger and trumpeter. He composed film and television music for The Green Hornet (1966), The Mod Squad (1968), Batman (with Batgirl theme, 1967), and Naked City (1960). He collaborated on films such as Pennies from Heaven (1981), and orchestrated Cocoon, and Cocoon: The Return, among others.

May wrote arrangements for many top singers, including Frank Sinatra, Yma Sumac, Nat King Cole, Anita O'Day, Peggy Lee, Vic Damone, Bobby Darin, Johnny Mercer, Ella Fitzgerald, Louis Prima, Keely Smith, Jack Jones, Bing Crosby, Sandler and Young, Nancy Wilson, Rosemary Clooney, The Andrews Sisters and Ella Mae Morse. He also collaborated with satirist Stan Freberg on several classic 1950s and 1960s comedy music albums.

As a trumpet player in the 1940s Big Band era, May recorded such songs as "Measure for Measure", "Long Tall Mama", and "Boom Shot", with Glenn Miller and His Orchestra, and "The Wrong Idea", "Lumby", and "Wings Over Manhattan" with Charlie Barnet and His Orchestra. With his own band, he had a hit single, "Charmaine". In the 1950s he released several successful albums of his unique orchestral arrangements and compositions, including Sorta-May and Sorta-Dixie.

Early life and music
May was born in Pittsburgh, Pennsylvania. He started out playing the tuba in the high school band. "I sat in the rear of the stand," he said. "I didn't realize it at the time, but I was intrigued with becoming an arranger and an orchestrator." At the age of 17, he began playing with Gene Olsen's Polish-American Orchestra.

Swing Era, Big Bands

May moved to New York City at age 22 to become chief arranger for the Charlie Barnet Orchestra. He held this position from February 1939 until October 1940, and joined its trumpet section in June 1939. May's contract with Barnet called for writing at extraordinary speed: four new arrangements per week, about 70 of which were recorded and commercially released by RCA Victor on the Bluebird label. May arranged some of Barnet's best-selling records, including "Pompton Turnpike" and "Leapin' at the Lincoln," but it was May's now-classic arrangement of Ray Noble's "Cherokee" that launched Barnet and his band to national stardom.

At Barnet's request, May closely studied the musical language of Barnet's idol, Duke Ellington. May soon developed a harmonic and sonic palette rich with Ellingtonian colors. The Ellington influence is apparent in some of May's arrangements of new pop songs including "Danger in the Dark" and "Strange Enchantment." They are on full display in May's arrangements of Ellington's own compositions, particularly "The Sergeant Was Shy," "Ring Dem Bells," and "Rockin' in Rhythm." Ellington even reciprocated the musical respect by recording his own arrangement of "In a Mizz," a Charlie Barnet original arranged by May in June 1939.

May's first recorded serious composition for jazz orchestra was Wings Over Manhattan, a three-part suite celebrating the "aviation" theme of the 1939-1940 New York World's Fair for which it was written. It is also a musical salute to Ellington, showing the influence of Ellington's longer-form works like Reminiscing in Tempo and Symphony in Black. Composer/historian Gunther Schuller felt that by age 23, Billy May's command of Ellington's compositional language had become so convincing that "the 'disciple' could hardly be distinguished from the 'master'."

May's sense of musical humor—which would later become one of the hallmarks of his sound— began to gradually take shape with the Charlie Barnet Orchestra, as evident in his arrangements of novelty numbers like "Six Lessons From Madame La Zonga." May's earliest recorded musical parody—a comedic skill he would later master with comedian Stan Freberg—was "The Wrong Idea," an original song by May and Barnet, with syrupy vocal and comically bad trumpet soloing by May (whom Barnet introduces as "Slappy Habits"). Barnet called "The Wrong Idea" a "flagrant burlesque" of the best-selling "sweet" bands of the day led by Kay Kyser and Sammy Kaye, whose motto "Swing and Sway with Sammy Kaye" becomes "Swing and Sweat with Charlie Barnet" when May sings it.

May and Barnet remained close throughout their lives, and May arranged another 36 titles for the Barnet Orchestra between 1954 and 1970.

The original manuscript scores, and some original band parts, for about 80 of May's arrangements for Barnet are now housed at the Music Division of the Library of Congress in Washington, D.C., where they are open to the public for research. Many others were destroyed in the 1939 fire at the Palomar Ballroom in Los Angeles.

Bandleader Glenn Miller hired May away from Barnet in 1940. "May points out that he was not responsible for any of the [Glenn Miller] band's signature hits, but he did write the beautiful left-field introduction to [Bill] Finegan's [arrangement of] 'Serenade In Blue'".

Miller and May had a wary relationship. According to Will Friedwald, by 1942 May was ready to resign from the Miller band. Miller refused to record half of May's arrangements, and May objected to Miller's regimented style. But since Miller was joining the military, he convinced May to stay on until the band broke up. May finally said around 1995, after a life of heavy drinking and rehabilitation for alcoholism, that working with Miller "helped me immensely. I learned a lot from Glenn. He was a good musician and an excellent arranger."

Later career

When the Big Bands ended in the late 1940s, May relocated to Los Angeles, where he became a much-coveted arranger and studio orchestra leader, working for top recording stars of the day including Frank Sinatra, Rosemary Clooney, Anita O'Day and Bing Crosby.

With Capitol Records

At Capitol, May wrote arrangements for many top artists. These included Frank Sinatra on the albums Come Fly with Me (1958), Come Dance with Me! (1959) and Come Swing with Me! (1961); Nat King Cole on the albums Just One of Those Things and Let's Face the Music!, as well as numerous singles (all his work with Cole being packaged later on the 2-CD set The Billy May Sessions); Peggy Lee on the albums Pretty Eyes and Christmas Carousel; Sue Raney on her second album Songs for a Raney Day; Vic Damone on the albums The Lively Ones and Strange Enchantment; Jeri Southern on the album Jeri Southern Meets Cole Porter; Keely Smith on the album Politely and on a duet single, "Nothing In Common"/"How Are Ya Fixed For Love?", with Sinatra; Bobby Darin on the album Oh! Look at Me Now; Nancy Wilson on the albums Like In Love, Something Wonderful, Tender Loving Care, Nancy - Naturally! and various tracks from the albums Just For Now and Lush Life; Matt Monro on several tracks from the albums Invitation to the Movies, Invitation to Broadway, and These Years; Bing Crosby and Rosemary Clooney on the albums That Travelin' Two-Beat and Fancy Meeting You Here; and Sir George Shearing on the albums Satin Affair and Burnished Brass, co-arranged with Shearing (May also conducted Shearing's album Concerto for My Love, on which Shearing had sole credit for the arrangements).

May's orchestra was featured on many Capitol Records children's projects, including cowboy star, Hopalong Cassidy. He worked closely with early 1950s satirist Stan Freberg, using his arranging skills to help Freberg create his spoofs of current hits by creating musical backing often stunningly close to the original hit single.

On Freberg's Wun'erful, Wun'erful! a lacerating spoof of bandleader Lawrence Welk, May hired some of Hollywood's best jazz musicians, who relished the idea of mocking the financially successful but musically medocre Welk sound, which they considered the epitome of "square". The result was a note-perfect recreation of Welk's sound as Freberg and a group of vocalists performed parodies of Welk's "musical family". Freberg recounted that Welk was less than amused by the recording.

May also composed and conducted the music for Freberg's short-lived comedy radio series on CBS, which ran for 15 episodes in 1957. His sendup of trashy horror-film music ("Gray Flannel Hat Full of Teenage Werewolves") is notable.

May won two Grammy Awards, including Best Performance by an Orchestra in 1958 and Best Arrangement in 1959. Much of his work for Capitol has been reissued on the Ultra-Lounge CD series.

In the late 1960s into the early 1970s, May conducted many recreations of big band era classics, recorded by Capitol. May transcribed note for note from the original recordings of big band legends such as Charlie Barnet, Glenn Miller, Benny Goodman and others and then conducted a group of all-star veteran musicians on the sessions, including some of the original performers such as singers Helen Forrest, Helen Ward and Tex Beneke. The Time-Life label released these as boxed sets titled as "The Swing Era," whose marketing was focused on the fact that these high-fidelity stereo recordings allowed listeners to enjoy the music with a depth and realism that the 78 rpm recordings of that era had never been able to fully capture.

Other record labels
The Crosby-Clooney collaboration was a sequel to their earlier, more successful album on RCA Victor, Fancy Meeting You Here, also arranged by May, whose other non-Capitol work included another Bing Crosby duet album, this time with Louis Armstrong, entitled Bing & Satchmo; a further duet album twinning Bobby Darin with Johnny Mercer (Two of a Kind); the sixth in Ella Fitzgerald's acclaimed series of Song Books for Verve Records, Ella Fitzgerald Sings the Harold Arlen Songbook; similar dips into Cole Porter and Rodgers and Hart with Anita O'Day (Anita O'Day Swings Cole Porter with Billy May and Anita O'Day and Billy May Swing Rodgers and Hart; both on Verve); Mel Tormé's Latin-flavoured album (¡Olé Tormé!: Mel Tormé Goes South of the Border with Billy May); Jane Russell's self-titled album on MGM Records in 1958; early albums by Jack Jones (Shall We Dance?) and Petula Clark (In Hollywood); one solitary session with Sarah Vaughan for Roulette Records in 1960, to record the single "The Green Leaves of Summer" and three other tracks. May arranged and conducted Once More with Feeling, a 1960 studio album by singer Billy Eckstine on Roulette.

May also arranged and recorded one album in Cleveland with Cosmic Records; Guess Who for artist Jerry Lee (Jerry Principe) at the Golden Key Club; and two more albums with Keely Smith, recorded nearly 40 years apart: CheroKeely Swings from 1962; and Keely Sings Sinatra, one of May's last projects, from 2001.

After Sinatra left Capitol to start his own label, Reprise Records, May continued to provide arrangements for him, off and on, for nearly thirty more years, working on the albums Sinatra Swings, Francis A. & Edward K. (with Duke Ellington) and Trilogy 1: The Past, as well as the chart for one of Sinatra's last ever solo recordings, "Cry Me a River" (1988).

May arranged Sinatra's knockabout duet with Sammy Davis Jr., "Me and My Shadow", which was a hit single on both sides of the Atlantic in 1962, while he contributed to Sinatra's ambitious "Reprise Musical Repertory Theatre" project, providing a few arrangements for three of its four albums, South Pacific, Kiss Me, Kate and Guys and Dolls, May's charts being variously performed by Sinatra, Davis, Crosby, Dean Martin, Jo Stafford and Lou Monte and yielding a perennial Sinatra concert favourite, "Luck Be a Lady" from Guys and Dolls.

In 1958, May arranged a Christmas album on Warner Bros. Records featuring The Jimmy Joyce Singers, titled A Christmas to Remember. In 1983, May arranged the song "He Came Here For Me" for the Carpenters' An Old-Fashioned Christmas album on A&M Records.

Musical style
May's charts often featured brisk tempos and intricate brass parts. One distinctive feature is his frequent use of trumpet mute devices. Another was a saxophone glissando, widely known as his "slurping saxes". In slower tempos, he sometimes utilized string sections; good examples of this aspect of his work include his brass chart for "These Foolish Things (Remind Me of You)" on the Cole album Just One of Those Things; his string arrangement of "April in Paris" on Sinatra's Come Fly With Me album; and his arrangement of "I Can't Get Started" on Keely Smith's Politely, which includes a nod to May in the lyrics ("Billy May arranged this for me").

Film and television

May can be seen on trumpet with the Glenn Miller Orchestra in Sun Valley Serenade (1941), including a solo in "In the Mood," and Orchestra Wives (1942).

In 1957, May made his debut as film composer with Jane Russell's The Fuzzy Pink Nightgown and the soundtrack was released on Imperial Records. His film scores include the Rat Pack film Sergeants 3 (1962), Johnny Cool (1963), Tony Rome (1967), The Secret Life of an American Wife (1968), The Ballad of Andy Crocker (1969), and The Front Page (1974) and several big band arrangements used in the 1991 Disney film, The Rocketeer.

His compositions for television include "Somewhere in the Night", the theme for Naked City (1960), and his jazzy arrangement of "Flight of the Bumblebee" for The Green Hornet (1966) with trumpet by Al Hirt. He composed the Batgirl theme for Batman (1966). He and Nelson Riddle wrote music for episodes of Naked City (1960), Batman (1966), The Green Hornet (1966), Emergency! (1972), and CHiPs (1977).

May also arranged and produced the song "River of No Return" for Tennessee Ernie Ford for the 1954 film of the same name starring Marilyn Monroe and Robert Mitchum. Billy May and His Orchestra are also credited as playing themselves in the film Nightmare (1956), starring Edward G. Robinson, and May as music and vocal arranger of music by Herschel Burke Gilbert, who was the musical director.

Compositions
May's compositions included "Long Tall Mama" and "Measure for Measure", recorded with the Glenn Miller Orchestra, "Boom Shot", written with Miller (May's wife Arletta originally received credit as co-author in his place) for the soundtrack of the 1942 movie Orchestra Wives, "Harlem Chapel Bells", which was performed with Glenn Miller and his Orchestra on April 2, 1941, and broadcast on the Chesterfield Moonlight Serenade radio program, "Lean Baby", "Fat Man Boogie", "Ping Pong", "Jooms Jones", "Gabby Goose", "Lumby", "Daisy Mae" and "Friday Afternoon" with Hal McIntyre, "Miles Behind", "The Wrong Idea" with Charlie Barnet, "Wings Over Manhattan", "Filet of Soul", "Mayhem", "Gin and Tonic", and "Solving the Riddle".

But his biggest hit as a composer was the children's song "I Tawt I Taw a Puddy Tat", which he recorded with Mel Blanc in 1950.

Another arrangement, "Be My Host", served as the winner's fanfare on The Newlywed Game and was played after host Bob Eubanks announced the winning couple.

Selected recordings
May arranged and conducted for many prominent singers. This list highlights some of his recordings that focused on his own bands, compositions and arrangements.

Singles
1952: "Charmaine" (Capitol 1919) charted for two weeks, peaked at No. 17
1954: "Don't Worry 'Bout Me" (Capitol F2787) reached No. 17 in the Billboard charts that year. Although Nelson Riddle conducted the session, Sinatra cites Billy May as the arranger during a May 1978 performance in Las Vegas.
1956: "Main title from The Man With the Golden Arm" (Capitol 3372) charted for fourteen weeks, peaked at No. 49; and UK No. 9

Albums
 1948 Join the Band
 1952 A Band Is Born
 1952 A Big Band Bash
 1953 Billy May's Bacchanalia
 1954 Sorta-Dixie
 1955 Sorta-May
 1955 Naughty Operetta
 1955 Arthur Murray Cha Cha Mambos
 1957 Jimmy Lunceford in Hi-Fi
 1957 Plays for Fancy Dancin'
 1958 Billy May's Big Fat Brass
 1960 Cha Cha! Billy May
 1960 The Girls and Boys on Broadway
 1962 The Sweetest Swingin' Sounds of Billy May
 1962 Process 70
 1963 Bill's Bag
 1966 Billy May Today!

The Complete Billy May Sessions Personnel
The Billy May Sessions were included into the Nat "King" Cole's album called the same way.

With the help of Billy May's orchestra, all 43 of Nat King Cole's studio recordings, including two duets with Dean Martin and a repeat of "Walkin' My Baby Back Home" from 1961, are presented here for the first time as a single collection.

Personnel:

Harry "Sweets" Edison - Trumpet
Pete Candoli - Trumpet
Buddy Collette, Plas Johnson, Ted Nash, Willie Smith - Woodwinds Section
Jimmy Rowles - Piano
Johnny Collins - Guitar
Charlie Harris - Bass
Lee Young - Drums

References

Bibliography

https://www.jazzmessengers.com/en/73986/nat-king-cole/the-complete-billy-may-sessions#:~:text=The%20Complete%20Billy%20May%20Sessions%20(EJC%2055720)&text=Harry%20%E2%80%9CSweets%E2%80%9D%20Edison%2C%20Pete,Hollywood%2C%20between%201951%20and%201961.

External links
 [ Billy May profile] at Allmusic
National Association of Music Merchants Oral History Interview with Billy May, namm.org, April 4, 2002
Billy May arrangements, 1939-1995 at the Library of Congress

1916 births
2004 deaths
American male composers
American music arrangers
Big band bandleaders
People from San Juan Capistrano, California
Grammy Award winners
Musicians from Pittsburgh
Capitol Records artists
Jazz arrangers
20th-century American composers
20th-century American male musicians
Male jazz musicians
Glenn Miller Orchestra members

Billy May


Hondius je brod za krstarenja polarnim područjima. Trenutno u fazi projektiranja.

Povijest gradnje
Gradnja je ugovorena 23. studenoga 2016. godine s tvrtkom Oceanwide Expeditions iz nizozemskoga grada Vlissingena, vodećom kompanijom za putnički turizam u polarnim područjima. Pregovaranje je trajalo mjesecima i kupcima je brodogradilište ponudilo niz inovativnih tehničkih rješenja. Sva tehnička rješenja i dizajn djelo su Brodosplitovih stručnjaka.

Hondisu će biti prvi brod iz klase LR PC6. Udovoljavat će najnovijim zahtjevima Lloydova Registra za plovila Polar Class 6, najviše polarne klase brodova ojačanih za led. Bit će najjači brod ojačan za led namijenjen polarnim područjima te će biti opremljen stabilizatorima i vrlo pogodan za napredna i inovativna istraživačka putovanja na području Arktika i Antarktika.

Dužina broda bit će 107 metara, širine 17,6 metara. Postizat će brzinu do 15 čvorova pomoću dva glavna motora ukupne snage 4200 kW. U 85 putničkih kabina raznih kategorija moći će primiti 196 putnika. Uživat će u visokom hotelskom standardu. Kabine će veličinom varirati od prostranih apartmana do dvosobnih i četverosobnih kabina. Sigurnost i ugodnost boravka osiguravat će im višestruko osigurani sustavi. Zahvaljujući svih potrebnim rješenjima i opremom putnici će moći obilaziti ledenjake iznad i ispod razine mora.

Izvori

Vanjske poveznice
Škveranka Anita Matijaš: Oceanwide Expeditions presents new advanced Polar cruise vessel HONDIUS, 27. studenoga 2016.

Brodovi izgrađeni u Brodosplitu

Hondius


Los Rumberos o simplemente Rumberos es un grupo musical de pop latino y reguetón paraguayo originarios de Ciudad del Este.

Inicios
En 2009, Abel Alfonzo (vocalista principal), después de integrar varias agrupaciones, decide formar su propia banda, junto a Ángel Cabrera (vocalista y guitarrista), Ismael Villalba (tecladista) y César Giménez (baterista). Lanzando "Coleccionista de Chongos" y "Punto Final" como primeros temas.

Después de un año de difusión, visitando radios y programas de televisión, el grupo seguía sin ver frutos significativos de todo ese esfuerzo, por causa de la fuerte competencia que existía entre los grupos nacionales en ese entonces.

Cuando las cosas iban de mal en peor y ya no quedaban esperanzas de continuar con el proyecto. Abel, a finales del año 2009, por influencia de un amigo, conoce a DELTΔ (Wilson Javier González), un muchacho que apenas comenzaba a entrar en el mundo de la música. Abel, notando su talento en el rap, lo invita a formar parte del grupo, para esta vez probar con un nuevo género musical, el reguetón.

Eventos Importantes
Gracias al éxito del grupo, los shows a nivel nacional no se hicieron esperar.

El 22 de mayo de 2010, lograron la gran hazaña de cantar por primera vez frente a casi 10.000 personas en un evento internacional denominado "Reggaeton Music Fest" en Ciudad del Este. Junto a artistas internacionales de Colombia, Perú, Cuba y Paraguay.

El 2 de octubre de 2010, se presentaron en "El Fiestón", un evento internacional realizado en el Estadio Olimpia de Asunción, en donde fueron invitados a compartir escenario junto a Tito el Bambino y Franco El Gorila frente a más de 40.000 personas.

El 1 de diciembre de 2010, fueron teloneros del trío mexicano de balada pop, Camila, que se presentó en el Yacht y Golf Club Paraguayo, donde presentaron por primera vez un show más acústico.

El 8 de marzo de 2011, fueron elegidos por la producción de la cantante colombiana, Shakira, como único grupo nacional a presentarse en su gira por Paraguay. Una experiencia que marcó la historia de la banda.

El 16 de julio de 2011 se presentaron en el Rakiura Resort Day durante el Paraguay Music Festival. Cuya cartelera también estaba integrada por otros grupos nacionales de renombre como, Los Verduleros, Parner, Humbertiko & Urbanos, Sin Corte, Stilo Hip y Nadia Portillo.

Sencillos
"Yo Te Amo" fue el primer sencillo lanzando en esta nueva etapa. El cual fue muy aceptado por el público a tan solo semanas de su lanzamiento, gracias al importante apoyo de Julián Crocco, unos de los productores musicales más reconocidos en el Paraguay, quien a su vez fuera director de una de las radios más escuchadas del país, "Estación 40".

Luego de este tema, lanzan "Estar Enamorado" (un tema original del grupo colombiano Golpe A Golpe), creando una reacción viral en todo el país, marcando así el nacimiento de un nuevo grupo exitoso; cosa que ninguno de los integrantes esperaba en tan poco tiempo. Luego de este hit, lanzaron "Te Olvidé" y "Dime". Los cuales fueron temas de igual impacto para sus fanes.

"En La Luna Y En Marte", lanzado el 21 de septiembre de 2010, fue la canción más solicitada en todas las radios nacionales, consagrándose así por los medios de comunicación y según el ranking nacional como el grupo revelación.

2011, arrancan lanzando "Loco Por Ti", con un videoclip que logró más de 2 millones de visualizaciones orgánicas en Youtube (cifra igualada solo por un par de grupos en Paraguay). En este mismo año lanzan temas muy populares como "Perdiste", "Borracho" feat. Los Verduleros, "Antes De Ti" y otros, que demostraban que el grupo podía componer cada vez mejor.

El hit de 2012 fue "Yo Quiero Ser Tu Amor". Una canción lanzada con un videoclip producido por Mango Estudio y que fue la última canción en ser parte de su primer álbum recopilatorio, titulado "Rumbo A Tu Corazón" lanzado a finales del mismo año.

En 2013, la canción "Si Tú No Estás Aquí" es lanzada e interpretada, por primera vez durante la presentación del grupo en la "Expo Mariano Roque Alonso" frente a más de 20.000 personas que participaron a la vez del videoclip oficial del tema, posteriormente disponible en YouTube. Además de participar en distintas colaboraciones como en la canción "Esto Es Amor" feat. Japiaguar y "Quiero Que Vuelvas" feat. Los Verduleros.

A inicios del año 2014, el grupo se mantenía en auge gracias a la canción "La Mujer De Mi Amigo" y a mediados vuelven a alcanzar un punto alto en la carrera, gracias a las canciones "La Dueña De La Noche", "Menina Bonita" y "Chauzinho" (temas originales del grupo uruguayo El Super Hobby).

Pausa temporal
A pesar de una carrera ascendente y una indiscutible popularidad a finales del año 2015 Rumberos pasa por algunos problemas internos en el grupo, a raíz de un escándalo mediático y deciden hacer una pausa temporal.

El regreso
Luego de un año entero de silencio, a finales del año 2016, Rumberos regresa a los mejores escenarios del país, con nuevas canciones, un nuevo show y una agrupación totalmente renovada.

Actualmente se encuentran trabajando en su primer álbum de estudio con canciones inéditas, cuyo lanzamiento podría ser en 2019.

Integrantes
Abel Alfonzo (voz)

Wilson Javier González (DELTΔ) (voz)

Aldo Leiva (batería)

Diego Giménez (bajo)

Edgar González (guitarra)

Nico Romero (teclado)

Discografía

Videoclips

 En La Luna Y En Marte (2011)
 Loco Por Ti (2011)
 Borracho feat. Los Verduleros (2011)
 Yo Quiero Ser Tu Amor (2012)
 Solo Sin Tu Amor (2013)
 Si Tú No Estás Aquí (2013)
 Bom Bom (2016)
 Vamo' A Saciar Las Ganas (2017)
 Quiero Estar Contigo feat. Humbertiko & Thonny 3F (2017)

Enlaces externos

Sitio web oficial de Rumberos
Página oficial de Rumberos en Facebook

Grupos de pop del Paraguay
Grupos de música formados en 2009

Rumberos


Yeşiloba, Sinop ilinin Türkeli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Reyfes ya da Reyfez olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 108 km, Türkeli ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkeli belde ve köyleri

Yeşiloba, Türkeli


تامر بيومي (ولد في 12 أبريل 1982) هو لاعب تايكواندو مصري نجح في تحقيق الميدالية البرونزية في التايكواندو في وزن 58 كغم في أولمبياد أثينا 2004 بعد تغلبه على اللاعب الإسباني خوان راموس . كما حقق برونزية وزن الذبابة في بطولة العالم للتايكواندو في بكين عام 2007 .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص مصريون في القرن 21
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
فائزون بميداليات أولمبية في التايكوندو
فائزون بميداليات بطولة العالم للتايكوندو
لاعبو تايكوندو أولمبيون من مصر
لاعبو تايكوندو في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
لاعبو تايكوندو في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012
لاعبو تايكوندو مصريون
مصريون حازوا ميداليات أولمبية برونزية
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982
مواليد في الإسكندرية

تامر بيومي


was a town located in Inasa District, Shizuoka Prefecture, Japan.

At the time of its merger, the town had an estimated population of 16,059 and a density of 212.28 persons per km2. The total area was 75.65 km2.

On July 1, 2005, Mikkabi, along with the cities of Tenryū and Hamakita, the town of Haruno (from Shūchi District), the towns of Hosoe and Inasa (all from Inasa District), the towns of Misakubo and Sakuma, the village of Tatsuyama (all from Iwata District), and the towns of Maisaka and Yūtō (both from Hamana District), was merged into the expanded city of Hamamatsu, and is now part of Kita-ku, Hamamatsu City.

Mikkabi is known for its production of mikan oranges.

Dissolved municipalities of Shizuoka Prefecture
Hamamatsu

Mikkabi, Shizuoka


Georg Reiter (* 24. Dezember 1986 in Linz) ist ein österreichischer Judoka. Er trägt den 1. Dan.

Biografie
Er kämpfte für den UJZ Mühlviertel. Sein Vater ist der ehemalige Olympiadritte Josef Reiter. Er war beim Heeresleistungssportzentrum angestellt. 2018 beendete er seine Karriere.

Reiter ist in einer Beziehung mit Tina Zeltner. Zusammen haben sie ein Kind.

Erfolge (Auswahl)
Folgende Erfolge konnte Reiter erreichen:
 1. Rang PJC World Cup Miami 2012
 1. Rang European Cup Sarajevo 2012
 2. Rang Militärweltmeisterschaften 2010
 2. Rang Swedish Open Borås - EJU 2009
 5. Rang World Cup Lisbon Lissabon 2010
 1. Rang österreichischer Meister (2008, 2009, 2012, 2013, 2015)

Weblinks

 Georg Reiter auf UJZ Mühlviertel

Einzelnachweise

Sportler (Oberösterreich)
Judoka (Österreich)
Österreichischer Meister (Judo)
Mitglied des Heeressportverbandes
Österreicher
Geboren 1986
Mann

Georg Reiter


Vaccinul anti-varicelă, cunoscut și sub denumirea populară de vărsat de vânt previne 95% dintre cazurile moderate de boală și 100% dintre cazurile grave. Două doze de vaccin sunt mai eficiente decât una. Dacă este administrat persoanelor care nu sunt imune în termen de cinci zile de la expunerea la varicelă, acesta previne majoritatea cazurilor de boală. Vaccinarea unei părți însemnate a populației ajută și la protejarea celor care nu sunt vaccinați. Acesta se administrează prin injecție
subcutanată.

Organizația Mondială a Sănătății recomandă  doar în țările care pot asigura vaccina a peste 80% din populație. Dacă se vaccinează doar un procent de 20 și până la 80% din populație, este posibil ca mai mulți oameni să se îmbolnăvească la o vârstă mai
înaintată și ca rezultatele generale să se înrăutățească. Se recomandă administrarea a una sau două doze. În Statele Unite ale Americii se recomandă administrarea a două doze, începând cu primele 12-15 luni de viață. Începând cu anul 2012, majoritatea țărilor europene recomandă administrarea vaccinului fie copiilor, fie persoanelor expuse la un risc ridicat de contactare a bolii, însă nu toate țările oferă acest vaccin din cauza costului său.

Vaccinul este foarte sigur. Efectele secundare minore includ durere în zona injecției, febră și iritații. Efectele secundare grave sunt rare și apar în special la persoanele cu . Utilizarea acestuia la persoanele cu HIV/SIDA trebuie efectuată cu grijă. Acesta nu este recomandat în timpul sarcinii. Cu toate acestea, de puținele ori când a fost administrat în timpul sarcinii nu au fost înregistrate probleme. Vaccinul este disponibil separat sau împreună cu . Acesta este elaborat dintr-o .

Vaccinul împotriva varicelei a fost comercializat pentru prima oară în anul 1984. Acesta se află pe lista medicamentelor esențiale a Organizației Mondiale a Sănătății a celor mai importante medicamente necesare într-un sistem de sănătate de bază.

Note

Gripa
Medicamente esențiale listate de OMS

Vaccin anti-varicelă


Toni Kanaet (Split, 4. rujna 1995.) hrvatski je tekvandoaš. Osvojio je brončanu medalju na Olimpijskim igrama 2020. u kategoriji do 80 kilograma. Član je splitskog TK Marjan.

Nastupi na OI 2020.

Vanjske poveznice
 Profil, TaekwondoData.com
 Profil , Olimpijske igre 2020.

Životopisi, Split
Hrvatske tekvandoke

Toni Kanaet


El escepticismo, en un sentido amplio, es generalmente cualquier actitud de duda hacia el conocimiento de algo, sea esto: hechos, opiniones o creencias declaradas como hechos, o de duda respecto de afirmaciones que son tomadas por supuestos en otra parte.

El escepticismo en filosofía es una teoría del conocimiento que afirma la inexistencia de la verdad, o que, si existe, el ser humano es incapaz de conocerla. El término se usó para nombrar a los miembros de la escuela filosófica que "no afirman nada", es decir, que se quedan en reflexión sin pronunciarse ni aceptando ni negando. Adherentes del pirronismo (y más recientemente, sinónimo parcial con falibilismo), por ejemplo, suspenden el juicio en las investigaciones. Los escépticos pueden incluso dudar de la fiabilidad de sus propios sentidos. El escepticismo religioso, por el otro lado, es una "duda respecto de los principios religiosos básicos (tales como la inmortalidad, la providencia, la revelación o la existencia de la deidad)".  El escepticismo científico exige dudar de toda la información que no sea apoyada por la evidencia., por lo cual examina científicamente la veracidad de las teorías al someterlas a una investigación sistemática a través del método científico para descubrir si existen pruebas empíricas que las apoyen.

Etimología

El escepticismo clásico deriva del griego skeptikós. Usualmente se considera que está relacionado con el significado de "pensativo" o "reflexivo", posiblemente por influencia de la traducción de Lyddel & Scott al inglés. Sin embargo, el término está vinculado con el verbo σκέπτομαι (sképtomai): mirar, observar, examinar, investigar y éste, a su vez, del proto-indo-europeo speḱ: mirar

Del mismo origen provienen los nombres de objetos con el sufijo "-scopio":

 telescopio. De τέλος: observar el fin
 microscopio. De μικρό: observar lo pequeño
 caleidoscopio. De καλοσ y είδος: observar la bella imagen
 estetoscopio. De στήθος: observar el pecho

Etimológicamente, entonces, el escepticismo parecería estar mucho más caracterizado por la insistencia en la observación cuidadosa y detenida y en el - para ello requerido - estado de tranquilidad de la mente, más que por la duda o la desconfianza metódica como suele sostenerse.

Historia
Como escuela o movimiento filosófico, el escepticismo surgió tanto en la antigua Grecia como en la India. En India, la escuela de filosofía de Ajñana defendió el escepticismo. Fue un importante rival temprano del budismo y el jainismo, y una gran influencia en el budismo. En Grecia, los filósofos ya desde Jenófanes expresaron opiniones escépticas, al igual que Demócrito y varios sofistas. Gorgias, por ejemplo, argumentó que nada existe, que incluso si hubiera algo no podríamos conocerlo, y que incluso si pudiéramos saberlo, no podríamos comunicarlo. El filósofo heraclíteo Crátilo alegó que la comunicación es imposible ya que los significados cambian constantemente. Sócrates también tenía tendencias escépticas, alegando que solo sabía que no sabía nada.

Había dos escuelas principales de escepticismo en el mundo griego y romano antiguo. La primera fue el pirronismo, fundado por Pirrón; y la segunda fue el escepticismo académico, llamado así porque sus dos principales defensores, Arcesilao y Carnéades, eran los sucesores de la Academia de Platón. Los escépticos académicos negaban que el conocimiento fuese posible admitiendo un grado de probabilidad, mientras que los objetivos de los pirrónicos eran más bien psicológicos para lograr la suspensión del juicio (epojé) y la tranquilidad mental (ataraxia).

El antiguo escepticismo se desvaneció durante el Imperio Romano tardío, particularmente después de que San Agustín atacara a los escépticos en su trabajo Contra los académicos. El interés revivió durante el Renacimiento y la Edad Moderna, particularmente después de que los escritos completos de Sexto Empírico se tradujeran al latín. Varios escritores católicos, incluidos Francisco Sánchez el Escéptico, Erasmo de Róterdam, Michel de Montaigne, Pierre Gassendi, Marin Mersenne, así como el calvinista Pierre Bayle, desplegaron antiguos argumentos escépticos.

El filósofo y matemático francés René Descartes en su obra Meditaciones de la primera filosofía, trató de refutar el escepticismo, después de haber formulado el caso del escepticismo más extremo posible, al afirma el conocimiento del yo (pienso, luego existo) y tratando de demostrar que Dios existe y no nos engañaría acerca de la realidad de la naturaleza.

En el , el filósofo escocés David Hume ofreció un nuevo y poderoso caso de escepticismo. Hume era empirista, afirmando que todas las ideas se remontan a impresiones de los sentidos. Hume argumentó que, por razones empiristas, no hay razones sólidas para creer en Dios, el yo o alma, un mundo externo, una necesidad causal, una moralidad objetiva o un razonamiento inductivo. Hume abrazó lo que llamó un escepticismo moderado, mientras rechazaba un escepticismo pirroniano, que él consideraba poco práctico y psicológicamente imposible.

Hoy en día, el escepticismo sigue siendo un tema de debate entre los filósofos.

Tipos

Escepticismo filosófico

Escepticismo moral

Escepticismo científico

Un escepticismo científico (o empírico) es aquel que cuestiona las creencias con base al conocimiento científico. La mayoría de los científicos, siendo escépticos científicos, prueban la veracidad de ciertos tipos de afirmaciones al someterlas a una investigación sistemática a través del método científico. Como resultado, un número de afirmaciones son consideradas pseudocientíficas si se descubre que aplican inadecuadamente o ignoran los aspectos fundamentales del método científico. El escepticismo científico puede desechar creencias pertenecientes a cosas afuera de las observaciones perceptibles y por lo tanto fuera del ámbito de la falsabilidad/prueba empírica sistemática.

Escepticismo religioso

El escepticismo religioso generalmente se refiere a dudar de determinadas creencias o afirmaciones religiosas. Históricamente, el escepticismo religioso puede rastrearse hasta Sócrates, quien dudó de muchas declaraciones religiosas de la época. El escepticismo religioso moderno típicamente pone más énfasis en los métodos científicos e históricos o en la evidencia. Michael Shermer escribió que es un proceso de descubrir la verdad en lugar de un rechazo en blanco. Por esta razón un escéptico religioso podría creer que Jesús existió en ese tiempo, pero cuestionar afirmaciones de que fue el Mesías o realizó milagros (véase historicidad de Jesús). El escepticismo religioso no es lo mismo que ateísmo o agnosticismo, a pesar de que a menudo implica actitudes escépticas hacia la religión y la teología (por ejemplo, la divina omnipotencia). Las personas religiosas son generalmente escépticas hacia las afirmaciones de otras religiones, al menos cuando dos confesiones entran en conflicto en alguna creencia declarada. Además, ellas pueden ser escépticas hacia las declaraciones hechas por ateos.

Sobre las paradojas escépticas
Descartes presentó el argumento de los "demonios maliciosos". Este argumento suele narrarse de la siguiente manera, habiendo cambiado de forma.

Soy un neurocirujano que disfruta de un poco de experiencia colocado en una taza de comida. Ahora vivo una vida de "taza" con electrodos poderosamente conectados a la computadora, y estoy erróneamente convencido de que estoy sentado en una computadora pegajosa para escribir estas líneas. Hace seis meses, este malévolo cirujano me había dejado sin cerebro con su cirugía, mientras cierto farmacéutico me había adormecido. Luego se sumergió en todas mis experiencias y opiniones sobre mí y el mundo, y con tanta habilidad que no me di cuenta de nada nuevo. De hecho, creo que no ha pasado nada. Parece que vivo mi vida habitual.

No hay gran duda, sino que esto encaja con lo que puede decirse por la razón. ¿Puedo negar que tengo un cerebro depositado en una taza de comida? ¿Puedo saber de alguna manera si realmente he caído en estas dificultades? Parece que no puedo. Estoy aquí escribiendo estas líneas, aunque, ¡no lo puedo negar!, puede suceder que esté escondiendo mi cerebro en una taza. Pero si el asunto es realmente así, ni siquiera sabré esto. Parece que nos precipitamos hacia el escepticismo.

Objeciones por las que parece que la ciencia se ocupa del intelecto. ¿Debe entenderse la ciencia de tal modo que excluya todo error? Entonces, si sé algo, ¿es posible que me desvíe? Esta postulación carga a la ciencia con una condición severa, pues es extremadamente difícil adquirir tal conocimiento, que está libre de todo error. Es seguro que la luz que emana de la estrella remota eventualmente aparecerá ante nuestros ojos durante muchos años. Pero puede suceder, sin embargo, que en cuanto esa estrella aparezca a la vista, ya no existirá, aunque estamos seguros de que existe. Por lo tanto, es posible que nos equivoquemos. A menos que liberemos la comprensión de la ciencia, no podemos hacerlo sin aceptar el escepticismo. Pero si aceptamos la falibilidad de nuestra ciencia, podemos producir un argumento escéptico de esta manera:

 (A → B): Si sé que estoy sentado en la mesa escribiendo estas líneas, también sé que no soy un cerebro viviente en una taza.
 (~B) No sé si no tengo un cerebro en una taza viviente.
 Por lo tanto (~A) No sé que estaba sentado en la mesa escribiendo estas líneas.
En este argumento la conclusión puede deducirse de los supuestos (1-2) por necesidad lógica . Por lo tanto, si los supuestos son ciertos, es necesario obtener esa conclusión a partir de estas consideraciones. Si aceptamos suposiciones, también recibiremos una conclusión y nos precipitaremos en un escepticismo extremo, ya que podremos argumentar de manera similar contra cualquier proposición epistemológica.

Los primeros recuentos contienen un cierre, lo que significa que el conocimiento de las consecuencias está cerrado. esto es, si alguno sabe de una cierta cosa ( p ) que es verdadera, que sigue la otra cosa, también sabe que es verdadera. Porque yo, si sé que mi padre ahora está aquí en la misma habitación, también sé que no está en el baño. Porque es difícil decir que no sé lo que sé seguir de lo que sé. Si aceptamos la idea de un cierre, parece que debemos aceptar la primera suposición de unos escépticos. Pero el otro consumo también es muy convincente, ya que no puedo negar que tuve el cerebro para estar vivo en la copa sin ninguna evidencia. En realidad, no sé si mi cerebro no estará vivo en la taza. Por lo tanto, no puedo evitar esta conclusión de ninguna manera: no sé que estoy sentado en una mesa en este momento del tiempo.

Seremos capaces de defender el sentido común incluso de esta manera, de modo que convertimos el argumento escéptico propuesto anteriormente tomándolo en el modo de colocarlo.

 (A → B): Si sé que estoy sentado en la mesa escribiendo estas líneas, también sé que no tengo cerebro flotando en una taza.
 (A) Sé que estoy sentado a la mesa escribiendo estas líneas.
 Por lo tanto (B) sé que no soy un cerebro viviente en una taza.
Este argumento también se basa en el principio de cierre. Porque parte de lo que sé que estoy sentado a la mesa, y concluye que sé esto: no soy el cerebro que vive en una taza. Ambos argumentos parecen ser arbitrarios, porque en realidad tenemos aquí una paradoja o una abundancia de proposiciones contradictorias:

 (A → B): Si sé que estoy sentado en la mesa escribiendo estas líneas, también sé que no tengo cerebro flotando en una taza.
 (A) Sé que estoy sentado a la mesa escribiendo estas líneas.
 Por lo tanto (~B) No sé si no tengo un cerebro en una taza viva.
Aunque estos tres argumentos nos agradan, es cierto que todas las cosas no pueden ser verdad, porque difieren entre sí. Para resolver esta paradoja, parecen ofrecerse tres opciones:

 Podemos omitir el argumento del cierre en el que se han colocado tanto el argumento escéptico como el antiescéptico.
 Si rechazamos la suposición, podremos demostrar este escepticismo.
 Si rechazamos el supuesto de ~B, podremos obtener el significado normal del Reidian.
Habiendo resuelto estos asuntos, es poco seguro qué camino debemos seguir, porque parece depender de algo arbitrario en todos los aspectos. Pero el sentido común no ayuda, ya que los tres argumentos, aunque uno por uno dan confianza, parecen conducir a una paradoja. Es difícil decir cómo se puede resolver esta paradoja. Como decía Charles Sanders Peirce, el autor del pragmatismo americano, debemos partir de aquellas creencias que tenemos por el momento. Porque si creo que estoy sentado en una mesa escribiendo estas líneas, y lo hago con tanta firmeza que ninguna otra verdad puede venir a mi mente, no hay razón para dudar de esta opinión presente. Peirce también parece apelar al sentido común, aunque no cree que el sentido común sea infalible. Por una razón similar, Otto Neurath, un filósofo austriaco , compara a los filósofos con marineros, a quienes es necesario reconstruir su barco en mar abierto. Pues Peirce y Neurath están de acuerdo en que el bosque debe partir del sistema conceptual y de las creencias actuales, que deben ser corregidos gradualmente según sea necesario. Como dice Neurath en su comparación, si queremos corregir un sistema de opiniones, debemos utilizar su material e instrumentos. No podremos corregir todo el sistema a la vez, sino la parte apoyándonos en otras partes. Si llamamos a la cuestión completa, somos socavados por la multitud de cosas.

Véase también

 Cientifismo
 Debunker
 Dogmatismo
 Pensamiento crítico
 Pseudoescepticismo
 Desapego

Personalidades destacadas
 Carl Sagan
 James Randi
 Richard Dawkins
 Emily Rosa: A Close Look at Therapeutic Touch

Literatura escéptica
 Ambrose Bierce: The Devil's Dictionary
 Ignacy Krasicki: Fables and Parables
 Herman Melville: Moby-Dick y otros trabajos
 Montaigne: Essais
 Bolesław Prus: Pharaoh
 Voltaire: Candide

Organizaciones
 Movimiento Brights
 Center for Inquiry
 Committee for Skeptical Inquiry
 James Randi Educational Foundation
 Rationalist International
 Skeptics in the Pub
 The Skeptics Society

 Sociedad para el Avance del Pensamiento Crítico -SAPC-

Publicaciones
 MythBusters
 Penn & Teller: Bullshit!
 Skeptic
 Skeptical Inquirer
 Snopes.com
 The Skeptics' Guide to the Universe
 The Straight Dope

Referencias

Bibliografía
 A Greek-English Lexicon, Henry George Liddell and Robert Scott, revised and augmented throughout by Sir Henry Stuart Jones, with the assistance of Roderick McKenzie, Clarendon Press, Oxford, UK, 1940. Online, perseus.tufts.edu.
 Butchvarov, Panayot, Skepticism About the External World (Oxford University Press, 1998).

 Richard Hönigswald, Die Skepsis in Philosophie und Wissenschaft, 1914, new edition (ed. and introduction by Christian Benne and Thomas Schirren), Göttingen: Edition Ruprecht, 2008, ISBN 978-3-7675-3056-0
 Keeton, Morris T., "skepticism", pp. 277–278 in Dagobert D. Runes (ed.), Dictionary of Philosophy, Littlefield, Adams, and Company, Totowa, NJ, 1962.

 Runes, D.D. (ed.), Dictionary of Philosophy, Littlefield, Adams, and Company, Totowa, NJ, 1962.
 Webster's New International Dictionary of the English Language, Second Edition, Unabridged, W.A. Neilson, T.A. Knott, P.W. Carhart (eds.), G. & C. Merriam Company, Springfield, MA, 1950.
 Annas, Julia & Barnes, Jonathan (1985) The Modes of Scepticism. Cantabrigiae: Cambridge University Press.
 Audi, R. (1988) Belief, Justification and Knowledge. Wadsworth.
 Bevan, Edwyn Robert (1979) Stoics and Sceptics. Arno Press.
 Brennan, Ted (1998) Pyrrho on the Criterion, Ancient Philosophy 18: 417–34.
 Broughton, Janet (2002) Descartes's Method of Doubt. Princeton University Press.
 Burnyeat, Myles (1983) The Skeptical Tradition. Berkeleiae: University of California Press.
 Curley, E. M. (1978) Descartes against the Skeptics. Cantabrigiae Massachusettae: Harvard University Press.
 De Bary, Philip (2002) Thomas Reid and Scepticism: His Reliabilist Response. Routledge.
 Della Rocca, Michael (2005) Descartes, the Cartesian Circle, and Epistemology without God, Philosophy and Phenomenological Research 70: 1–33.
 DeRose, K. & Warfield, T. (ed. 1999) Skepticism: A Contemporary Reader. Oxford University Press.
 Devillairs, Laurence (2004) Descartes et la connaissance de dieu. Vrin.
 Devitt, Michael (1991) Realism and Truth. Blackwell.
 Engel, Mylan, Jr (2004) What's Wrong with Contextualism, and a Noncontextualist Resolution of the Skeptical Paradox, Erkenntnis 61: 203–231.
 Fogelin, Robert J. (1985) Hume's Scepticism in the "Treatise of Human Nature". Routledge & Kegan Paul.
 Frede, Michael (1983) Stoics and Skeptics on clear and distinct impressions, Essays in Ancient Philosophy, ed. Myles Burnyeat, 65-93. University of Minnesota.
 Gewirth, Alan (1941) The Cartesian Circle, Philosophical Review 50: 368–95.
 Hankinson, Robert J. (1995) The Sceptics. Routledge.
 Kantius, Immanuel (1796) Critica rationis purae. Latine vertit Fredericus Gottfried Born. Lipsiae impensis Engelhard Beniamin Schwickerti.
 Klein, Peter (2015) Skepticism. Stanford Encyclopedia of Philosophy.
 Lammenranta, Markus (1993) Tietoteoria ['theoria epistemologica']. Gaudeamus.
 Larmore, Charles (1998) Scepticism. The Cambridge History of Seventeenth-century Philosophy, ed. Daniel Garber % Michael Ayers, 3: 1145–92. Cantabrigiae: Cambridge University Press.
 Lennon, Thomas (2003) Huet, Malebranche and the Birth of Skepticism, The Return of Scepticism, ed. Gianni Paganini, 149–65. Kluwer.
 Loeb, Louis (1998) Sextus, Descartes, Hume, and Peirce: On Securing Settled Doxastic States, Noûs 32: 205–30.
 Malcolm, N. (1963) Knowledge and Certainty. Prentice-Hall.
 Murdoch, Dugald (1999) The Cartesian Circle, Philosophical Review 108: 221–44.
 Nozick, Robert (1981) Philosophical Explanations. Harvard Universisty Press.
 Owens, David (2000) Scepticisms: Descartes and Hume. Proceedings of the Aristotelian Society 74 Suppl: 119–42.
 Pollock, John L. (1987) Contemporary Theories of Knowledge. Hutchinson.
 Popkin, Richard (2003) The History of Scepticism from Savonarola to Bayle. Oxoniae: Oxford University Press.
 Pritchard, Duncan (2002) Recnt Work on Radical Skepticism. American Philosophical Quarterly 39: 215–57.
 Putnam, Hilary (1981) Reason, Truth and History. Cambridge University Press.
 Rosenbeg, Jay F. (1998) Descartes' Skeptical Argument, Logical analysis and History of philosophy 1: 209–232.
 Quine, Willard van Orman (1969) Epistemology Naturalized, Ontological Relativity and Other Essays, 69–90. Novi Eboraci: Columbia University Press.
 Russell, Bertrand (1921) The Analysis of Mind. George Allen & Unwin.
 Russell, Paul (2010) The Riddle of Hume's Treatise: Skepticism, Naturalism, and Irreligion. Oxoniae: Oxford University Press.
 Schwab, Whitney (2013) Skepticism, Belief, and the Criterion of Truth. Apeiron 46: 327–44.
 Sharples, R. W. (1996) Stoics, Epicureans, and Sceptics: An Introduction to Hellenistic Philosophy. Routledge.
 Sosa, Ernast (1997) How to Resolve the Pyrrhonian Problematic: A Lesson from Descartes, Philosophical Studies 85: 229–49.
 Stang, N. (2014) The Non-Identity of Appearances and Things in Themselves, Noûs 48: 106–36.
 Stanley, J. (2005) Knowledge and Practical Interests. Oxford University Press.
 Stone, Jim (2000) Skepticism as a Theory of Knowledge, Philosophy and Phenomenological Research 60: 527–45.
 Strawson, Peter (1966) The Bounds of Sense: An Essay on Kant's Critique of Pure Reason. Methuen Publishing.
 Stroud, Barry (1968) Transcendental Arguments, Journal of Philodopy 65: 241–56.
 Thorbecke, J. R. (1820) Disputatio num quid inter Academicos et Scepticos interfuerit. S. et J. Luchtmans.
 Unger, Peter (1976) Ignorance: A Case for Scepticism. Oxoniae: Clarendon Press.
 Van Cleve, James (2014) Noumenal/phenomenal, A Companion to Epistemology. Second Edition, ed. Jonathan Dancy & Ernest Sosa & Matthias Steup, 552–53. Wiley-Blackwell.
 Walker, Ralph Ch. S. (1989) Transcendental Arguments and Scepticism, Arguments from Kant, ed. E. Schaper & W. Vossenkuhl. Blackwell.
 Walker, Ralph Ch. S. (2006) Kant and transcendental arguments, The Cambridge Companion to Kant an Modern Philosophy, edidit Paul Guyer, 238–68. Cantabrigiae: Cambridge University Press.
 Yolton, John W. (1984) Perceptual Acquaintance from Descartes to Reid. University of Minnesota Press.

Escepticismo


167. længdegrad kan henvise til:

 167. vestlige længdekreds
 167. østlige længdekreds

167. længdegrad


Dublin (İrlandaca: Baile Átha Cliath, Áth Cliath ya da Dubh Linn diye de bilinir), İrlanda'nın başkenti ve aynı zamanda en büyük şehri. Ülkenin doğu kıyısının ortasında, Liffey Nehri'nin ağzında, Dublin Kontluğu'nun merkezinde yer almaktadır. Viking yerleşimlerinin merkezi olarak kurulan şehir, Orta Çağ'dan beri İrlanda'nın başkentidir.

Dublin şehri dendiği zaman aslında Dublin Şehir Konseyi'ne bağlı bölge kastedilse de, halk arasında Dublin'den çevre bölgelerden bazılarını, (Dún Laoghaire, Fingal ve Güney Dublin gibi), kapsayacak şekilde de bahsedilmektedir. Bu bölgeye bazen Dublin metropolü ya da Dublin kenti de denmektedir.

BBC'nin 2003 yılında, Avrupa genelinde 112 kent ve kırsal kesimden, 11.200 kişiye uyguladığı bir ankette, Dublin, Avrupa'nın yaşanacak en iyi başkenti, İrlanda ise Avrupa'nın en mutlu ülkesi seçilmiştir.
Dublin, yılda dört milyonun üzerinde ziyaretçisiyle, Paris ve Londra'dan sonra Avrupa'da en çok ziyaret edilen başkenttir.

Adı
Dublin ismi, İrlandaca'da "siyah havuz" anlamına gelen Dubh Linn kelimesinden gelmektedir. Tarihsel olarak, İrlandaca'da yazımında bh'deki b'nin üzerinde Duḃ Linn ya da Duḃlinn, şeklinde bir nokta bulunmaktadır. Fransızca konuşan Anglo-Norman'lar noktayı kaldırmışlar ve ismi Develyn ya da Dublin olarak yazmışlardır.

Bazı kaynaklarda Dublin isminin İskandinavya kökenli olduğuna dair de düşünceler bulunmaktadır. Yine de Dubh Linn ismi Viking'lerin İrlanda'ya gelmelerinden öncesine dayanır ve Eski Nors dilinde ve modern İzlandaca'da kısaca Dubh Linn kelimelerinin Eski Nors diliymiş gibi yazılmasıdır, yani Dyflinn (okunuşu "Düv-linn" şeklindedir, 'y' harfi Norveççe, İsveççe, Eski Nors dili gibi dillerde, 'ü' olarak okunurken İzlandaca'da yazılış aynı kalmış olsa da okunuşu /i/ sesini almıştır).

Modern İrlanda dilinde şehrin yaygın ismi Baile Átha Cliathtır. Bu isim, Türkçe'ye yaklaşık olarak "Sazlık engellerinin sığ olduğu yerdeki yerleşim yeri" şeklinde çevrilebilir. Bu kelimeyle 988 yılında II. Mael Sechnaill tarafından kurulan, Dubh Linn kasabası ve Siyah Göl ile birleşen yerleşim yeri kastedilmektedir.

Tarihi

Yunan astronom ve kartograf Ptolemy'nin yazıları Dublin ile ilgili en eski kaynaklardandır. M.S. 140 civarında Eblana Civitas adlı bir yerleşim yerinden bahsetmektedir. 'Dubh Linn'in yerleşim yeri olarak tarihi M.Ö. 1. yüzyıla kadar gitmektedir. Sonraları burada bir manastır inşa edilmiştir. Ama kasaba olarak 841 yılında Norse'lar tarafından kurulmuştur. 'Baile Átha Cliath' ya da kısaca 'Áth Cliath' 988 yılında kuruldu ve bir süre sonra bu iki kasaba birleşti.

Bugünkü şehir birinin İngilizceleştirilmiş ismini, diğerinin de özgün Galce ismini almıştır. Normanların İrlanda'yı işgalinden sonra Dublin başkent oldu ve iktidar, bağımsızlıklarına dek Dublin kalesinde toplandı. 14. yüzyıldan 16. yüzyılın sonlarına kadar Dublin ve çevresi (Pale, yani sınır, mıntıka olarak bilinir), İrlanda'nın hükûmet kontrolündeki en büyük alanını oluşturmaktaydı.

17. yüzyıldan itibaren, Geniş Caddeler Komisyonu'nun da desteğiyle, şehir hızla büyüdü. Kralları I. ve IV. George'lar arasındaki dönemde (yani Georgian dönemi), bir süre Londra'dan sonra Britanya İmparatorluğu'nun ikinci şehri konumundaydı. Dublin'in en ilgi çekici mimarisinin büyük bir bölümü bu dönemden kalmadır.

19. yüzyıl sonları ve 20. yüzyıl başlarında, Cumhuriyetçi devrimcilerin Birleşik Krallık'a karşı başlattıkları ayaklanmalar, 24 Nisan 1916'daki Postane Baskını ile harekât boyutuna ulaştı, ama 24-30 Nisan arasında süren Paskalya Ayaklanması, devrimcilerin teslim olmasıyla son buldu. Bu süreçte ön plana çıkan Michael Collins ayaklanmalar süresince kullandığı taktiklerle şehir içi gerilla savaşının ilk örneklerini sergiledi. Bu ayaklanmalar başkenti istikrarsız bir sürece soktu. İngiliz-İrlanda savaşı ile İrlanda iç savaşı kenti yıkıma uğrattı. Şehrin en güzel binaları bu savaşlar sırasında yıkıldı. İrlanda Bağımsız Eyaleti binaların çoğunu yeniden inşa etti. Parlamentoyu Leinster Sarayı'na taşıdı ama yeniden düzenlemek gibi büyük bir işe kalkışmadı.

Acil durum diye adlandırılan, II. Dünya Savaşı'ndan sonra, Dublin zaman-dışı bir başkent olarak kaldı: modernleşme yavaş
gerçekleşiyordu ama sonunda 1960'larda değişim hızlanmaya başladı. Son yıllarda, yerleşim, ulaşım ve iş alanında yapılan özel ve devlet girişimleriyle, Dublin'in alt yapısı oldukça değişti. Bazı ünlü sokak köşeleri hala gelişim ve değişimden önce orada bulunan bar veya dükkânın ismiyle anılmaktadır.

12. yüzyılda başlayan İngiliz kontrolünden itibaren şehir İrlanda adasının başkentliğini yapmıştır. Bağlı olduğu hükûmetler şunlardır:

 İrlanda Lordluğu (1171-1541)
 İrlanda Krallığı (1541-1800)
 Birleşik Krallık'ın bir parçası olarak İrlanda (1801-1922)
 İrlanda (1919-1922)

1922'de İrlanda'nın bölünmesinden itibaren, İrlanda Bağımsız Eyaleti'nin başkenti olmaya devam etti (1922-1937) ve şu anda İrlanda'nın başkentidir. (Bu hükûmetlerin çoğu İngiliz hükûmetiyle aynı zamanda ve genellikle rekabet içinde var olmuşlardır.)

Kültür

Genel Durum

Dublin Avrupa'nın en önemli kültürel merkezlerinden biri ve Jonathan Swift, Maeve Binchy, Bram Stoker, Oscar Wilde, William Butler Yeats, James Joyce, J.M. Synge, George Bernard Shaw, Seán O'Casey, Samuel Beckett, Brendan Behan ve Roddy Doyle gibi, birçok ünlü yazarın çıktığı bir şehirdir. Burayla ilgili en ünlü eserlerden biri James Joyce'un Dublinliler başlıklı öykü kitabıdır. Bu eserinde, Joyce 20. yüzyılın başlarında şehirdeki yerli halkı ve yaşananları tiplemelerle anlatır. Ayrıca yine Joyce'un Ulysses, romanı Dublin'de geçmekte ve kentin topografik detaylarını içermektedir.

İrlanda Ulusal Basım Müzesi, Modern Sanat Müzesi, Ulusal Galerisi, Ulusal Kütüphanesi ve Ulusal Müzesi'nin üç merkezi; ayrıca Hugh Lane Belediye Galerisi ve Chester Beatty Kütüphanesi Dublin'de bulunmaktadır.

Şehrin merkezinde, Şehir Sanat Merkezi, Dört Galeri, Douglas Hyde Galerisi, Proje Sanat Merkezi ve İber Kraliyet Akademisi gibi, birçok galeri ve sanat merkezi vardır.

Temple Bar, özellikle haftasonları, Birleşik Krallık'tan ve başka birçok yerden turist çeken popüler bir gece hayatı mekanıdır.

Şehir Dünya'nın en genç nüfusuna sahip yerlerden biridir. Yaklaşık olarak %50'si 25 yaş altındadır.

Çok-Kültürlü Dublin
1990'ların başlarına kadar İrlanda daha çok dışarı göç verse de, şu anda Dublin'de özellikle Çin, Polonya, Filipinler, Birleşik Krallık, Nijerya, Litvanya ve Romanya'dan çok sayıda göçmen bulunmaktadır. Ayrıca AB üyesi olmayan ülkelerden, Avustralya, Yeni Zelanda ve Rusya'dan da yoğun göç almaktadır. Buna ek olarak geçtiğimiz on yıl içinde ülke dışına göç eden İrlandalılar da geri dönüp tekrar ülkeye yerleşmişlerdir.

Eğitim

Dublin, üç üniversitesi ve birçok diğer yükseköğrenim kurumuyla, İrlanda'nın birincil eğitim merkezidir. Şehirde 20 adet üçüncü-seviye (bir çeşit devamlı, yükseköğrenim) enstitü ve kolej bulunmaktadır. Dublin Üniversitesi, 16. yüzyıla uzanan tarihiyle İrlanda'nın en eski üniversitesidir. Bir tek koleji vardır, Trinity Koleji ve Kraliyet onayıyla, I. Elizabeth döneminde kurulmuştur. Kolej Katoliklerin özgürleşmesine kadar Roma Katoliklerine kapalı kalmıştır. Daha sonra ise 1970'e kadar Roma Katoliklerinin katılımı, Katolik hiyerarşisi tarafından, yasaklanmıştır. Ulusal İrlanda Üniversitesi'nin Dublin'de Dublin Koleji ile paylaştığı bir kürsüsü bulunmaktadır. Aslında şehrin sınırlarının biraz dışında olan, Dun Laoghaire'de bulunan, Dublin Koleji, İrlanda'daki en büyük üniversitedir. Dublin Şehir Üniversitesi en yakın zamanda kurulmuş olan kurumdur ve özellikle işletme, mühendislik ve endüstriyle alakalı fen alanlarında ön plana çıkmaktadır. İrlanda Cerrahlar Kraliyet Koleji, Ulusal İrlanda Üniversitesi'ne bağlı bir tıp kolejidir ve şehir merkezindeki St. Stephen's Green parkı içindedir. Ulusal İrlanda Üniversitesi, Maynooth da Ulusal İrlanda Üniversitesi'ne bağlıdır ve şehrin merkezine yaklaşık 25km uzaklıkta olan Kildare ilçesine bağlıdır.

Dublin Teknoloji Enstitüsü modern bir teknik kolej olup ülkenin en büyük, üniversite olmayan, üçüncü-seviye eğitim kurumudur. Teknik konularda uzmanlaşmış olsa da birçok sanat ve insan bilimleri dersleri de verilmektedir. Dublin'in kent dışı yerleşimlerinden Tallaght ve Blanchardstown'da teknoloji enstitüleri bulunmaktadır: Tallaght Teknoloji Enstitüsü ve Blanchardstown Teknoloji Enstitüsü.

Ulusal Sanat ve Tasarım Koleji ve Dun Laoghaire Sanat, Tasarım ve Teknoloji Enstitüsü sanat, tasarım ve medya teknolojisi alanlarında eğitim vermektedir.

Bunların dışında ayrıca birçok küçük uzmanlık kolejleri ve özel kurumlar da bulunmaktadır. Örneğin, The Gaiety Oyunculuk Okulu'nda hem iki yıllık yoğun oyunculuk kursu, hem de Dublin Şehir Üniversitesi ve Dublin İşletme Okulu ile ortak, üç yıllık lisans programı bulunmaktadır. Aungier caddesinde bulunan, bu okul aynı zamanda ülkedeki en büyük, bağımsız, üçüncü-seviye kurumudur.

Sergiler
 1853 -; Büyük Sanayii Sergisi
 1865 -; Uluslararası Sanat ve Üretim Sergisi
 1874 -; Uluslararası Sanat ve Üretim Sergisi

Kuzey-yakası ve Güney-yakası

Geleneksel olarak Dublin'de Liffey nehrinin ayırdığı bir kuzey-güney ayrımı bulunmaktadır. Bazıları kuzey yakasını işçi sınıfı ve güney yakasını da orta ve yüksek sınıf olarak görmektedir. Dublin posta sisteminde kuzeye tek numaralar, Phibsboro - Dublin 7 gibi, güneye ise çift numaralar, Sandymount - Dublin 4 gibi, ayrılmıştır. Yalnızca nehrin bankı boyunca geçen bölge Dublin 8 olarak bu kural dışında kalmaktadır.

Bu ayrım yüzyıllar öncesine dayanmaktadır. Mesela Kildare Kontu evini, o zamanlar çok da kabul görmeyen, güney yakasına inşa ettirmiştir. Bunu neden yaptığını soranları, "Ben nereye gitsem moda beni takip eder" diyerek yanıtlamıştır. Kısa süre içinde de bu bölgeye birçok başka asilzade yerleşmiştir.

Kuzey-güney ayrımı Dublin alt-kültürlerinin stereotiplerinde kendini göstermektedir. Üst sınıf üyeleri, güneydeki Dublin 4, yani Ross O'Carroll-Kelly'e özgü aksan ve tavırlarla nitelenirken işçi sınıfına ait kişiler Dublin şehir-içi mahallelerine özgü aksan ve tavırlarla ön plana çıkmaktadır. Elbette böyle bir sınıflandırma kesin ve sonlandırıcı değildir.

Dublin'in ekonomik ve toplumsal gruplarının, güneyliler zengin, ukala ve serbesttir - kuzeyliler fakir, endüstriyel ve sıradandır şeklinde, basite indirgenmesi, elbette gerçek hayatta, sadece birkaç örnek dışında, geçerli değildir. Örneğin, İrlanda Cumhurbaşkanı'nın evi, Áras an Uachtaráin, posta kodu Dublin 8 olarak güney yakasındaymış gibi görünse de, aslında kuzey yakasındadır. Buna ek olarak, Dublin'in, Tallaght, Dolphin's Barn, Crumlin, Inchicore, Ringsend, Irishtown, Clondalkin ve Ballyfermot gibi, bazı işçi sınıfı mahalleleri nehrin güneyindeyken Castleknock, Clontarf, Glasnevin, Howth, Malahide, Portmarnock ve Sutton gibi zengin semtleri kuzeyinde bulunmaktadır. Kuzeyde bulunan Smithfield, Uluslararası Finans Servisi Merkezi ve Spencer limanı da varlıklı bağlantılarıyla bilinir.

Son birkaç yıldır kuzey-güney ayrımının oldukça yumuşadığı söylenebilir. Bunun öncelikli nedeni olarak İrlanda'daki ekonomik şartların iyileşmesi ve Kelt Kaplanı ekonomik hareketinin çıkışı kabul edilebilir. Dublin de buna bağlı olarak Avrupa'nın en zengin kentlerinden biri haline geldi.

Dublin'deki ekonomik bölünme kuzey-güneye ek olarak doğu-batı şeklinde de görülmektedir. Doğu genellikle batıdan daha zengindir. Doğudaki kıyı semtleriyle, ki buna kuzeydekiler de dahildir, batıdaki yeni yapılanan semtler arasında belirgin sosyal farklılıklar bulunmaktadır.

2006 yılında The Economist dergisi Haber Alma bölümü Dublin'i Dünya'nın en pahalı 16. şehri ilan etmiştir. Ayrıca, Mercer firması Dünya genelindeki hayat standartları kalitesi anketinde, kenti 24. en yüksek yaşam kalitesine sahip şehir ilan etmiştir.

Spor

İrlanda'nın hemen hemen her spor kulübünün merkezi Dublin'de bulunmaktadır. 82.500 kişilik kapasitesiyle, Drumcondra yakınlarındaki, Croke Parkı Gal Atletik Birliği'nin (Gaelic Athletic Association) merkezidir ve yaz aylarında, Aziz Patrick gününde ve Uluslararası Futbol Günlerinde dönüşümlü olarak Gal futbolu ile Hurling oyunlarına ev sahipliği yapar. Dublin Gal Futbolu takımı lig maçlarını Parnell Parkı'nda oynar.

Lansdowne, Dublin ise 48.000 kişilik kapasitesiyle İrlanda Futbol ve Rugby Birliği'nin stadyumudur. İrlanda millî futbol takımı'nın kendi sahasındaki maçları burada oynanmaktadır. 2006 yılında yıkılması ve yerine 50.000 kişilik kapasitesi olan yeni bir stadyum yapılması planlanmaktadır.
2007 yılında Gal Atletik Birliği tarafından verilen izin neticesinde Croke Park'ta ilk Rugby (İrlanda - İngiltere) ve Futbol (İrlanda - Slovakya) maçları yapılmıştır.

Phibsboro'daki Dalymount Parkı, İrlanda futbolunun geleneksel merkezidir ama günümüzde sadece yerel kulüplerden Bohemian FK maçları için kullanılmaktadır. Rivals Shelbourne FK, Drumcondra'daki Tolka Parkı'nda oynamaktadır. St Patrick's Athletic ise maçlarına şehrin güneybatı ucundaki Inchicore'daki Richmond Parkı'nda çıkmaktadır. İrlanda'nın en başarılı kulübü, Shamrock Rovers, aslında Milltown'dan gelmektedir ama son yirmi yıldır kendine yeni bir ev aramaktadır. 2006 yılında Tallaght'ta yeni stadyumlarının tamamlanmasını beklemektedir. Bunların dışındaki diğer büyük futbol kulüpleri Belfield'daki, Dublin Koleji Futbol Kulübü ve daha önceden Home Farm olarak bilinen ama artık varolmayan Dublin Şehri Futbol Kulübü'dür.

Blanchardstown'daki Ulusal Su Sporları Merkezi, İrlanda'da açılan ilk Spor Kampüsü'dür. Dublin ve civarında birkaç yarış pisti de bulunmaktadır. Shelbourne Parkı'nda Greyhound tazı yarışları ve Leopardstown'ta at yarışları yapılmaktadır. Dünyaca ünlü Dublin At Gösterileri, Kraliyet Dublin Derneği tarafından, Ballsbridge'de düzenlenmektedir ve 1982 yılında, Gösteri Amaçlı Atlamalar Dünya Şampiyonası'na ev sahipliği yapmıştır.

Bunlara ek olarak ayrıca basketbol, Gal Hentbolü, Çim hokeyi ve atletizm de yaygındır. Santry'deki, Morton Stadyumu'nda, 2003 yılı Engelli Olimpiyatları düzenlenmiştir.

Dublin Maratonu 1980 yılından beri düzenli olarak koşulmaktadır.

Eğlence

Dublin'de hareketli bir gece hayatı vardır. Liffey nehrinin güneyinde bulunan ve İrlanda dışında da tanınan Temple Bar, gece hayatının en hareketli yerlerinden biridir. Özellikle kadın ve erkeklere yönelik 'bekarlığa veda partileri' ile tanınır ve turistler tarafından ziyaret edilen öncelikli yerlerdendir. Ama bu nedenlerden dolayı Dublin'in yerli halkı tarafından çok tercih edilmemektedir. Temple Bar aslında Dublin'in kültürel bölgesinin yeniden yapılandırılmasıyla ön plana çıkmıştır. Günümüzde sokak performansları, davulcuları, ufak ve iç içe müzik mekanlarıyla bu ruhunu az da olsa korumaktadır. Stephen's Green etrafındaki bölge, özellikle Harcourt, Camden, Wexford ve Leeson caddeleri, en popüler gece kulüplerinden bazılarına ve İrlanda'ya özgü barlara ev sahipliği yapmaktadır.

Şehir merkezinde birkaç tane tiyatro bulunmaktadır. Bunlardan en büyükleri Abbey Tiyatrosu, Gate Tiyatrosu, Olympia Tiyatrosu ve Gaiety Tiyatrosu'dur. Bu tiyatrolarda oyunlara ek olarak, akşamları ayrıca canlı müzik, dans ve filmlere de yer verilmektedir. En büyük tiyatro, Glasnevin'de bulunan, Dublin Şehir Üniversitesi'nin The Helix'teki, Mahony salonudur.

Şehir merkezinde iki büyük sinema bulunur: Liffey'nin kuzeyindeki, Savoy sineması ve Cineworld. Yine Temple Bar'da bulunan İrlanda Film Enstitüsü'nde ve d'Olier caddesindeki Screen sinemasında alternatif ve özel ilgi alanlarına yönelik filmler gösterilmektedir. Şehrin diğer semtlerinde de birçok sinema salonu bulunmaktadır.

İklimi

Dublin denize konumundan dolayı ılıman bir iklime sahiptir. Kışları yumuşak, yazları serin geçer ve aşırı soğuk ya da sıcak yaşamaz. Genelde düşünülenin aksine Dublin, batı İrlanda gibi, yoğun yağış almamaktadır. Batı İrlanda'nın yağış oranı genelde başkentin iki katıdır. Londra ile karşılaştırıldığında ortalamada Dublin'de daha az yağışlı gün görülür. Ocak ayındaki ortalama en yüksek sıcaklığı 8 °C (46 °F), Temmuz ayında ise 20 °C (68 °F)'dir. Ortalama en güneşli ayları, günde altı saate kadar uzanan, Mayıs ve Haziran'dır ama günler yine de daha uzun geçer. Ortalamada en yağışlı ayları ise, 74mm (2.9 inç) ile, Aralık ve Ağustos'tur. En kuru ay, 45 mm (1.7 inç) ile, Nisan'dır. Yıllık toplam ortalama yağış oranı (bütün yağış türleri dahil) 762 mm (29.5 inç)'tir ve Sidney, New York ve Dallas'tan bile daha azdır. Dublin, yüksek enlemi nedeniyle, uzun yaz günlerine (yaklaşık 19 saat gün ışığı) ve kısa kış günlerine (dokuz saate kadar düşebilmektedir) sahiptir. İrlanda'nın geri kalanında da olduğu gibi, hortum, kasırga, deprem ve tsunami benzeri, doğal afetler açısından oldukça korunaklıdır.

Atlantik fırtına sistemlerinden gelen güçlü rüzgarlar, İrlanda'nın diğer bölgelerindeki kadar olmasa da, Dublin'i etkileyebilmektedir. Şiddetli rüzgarlara daha çok kış ortası rastlanmaktadır ama özellikle, Ekim ve Şubat ayları dahil olmak üzere, her an oluşabilirler. Son dönemlerin en kuvvetli fırtınası 24 Aralık 1997'de, Casement Aerodrome'da, 151 km/s (94 mil/s) olarak kaydedilmiştir.

Dublin'i çevredeki bölgelerden birkaç derece daha sıcak yapan bir mikroiklimi vardır. Ayrıca şehrin merkeziyle eteklerinde ufak bir ısı farkı da bulunmaktadır. Şehrin merkezi daha yoğun yapılanmış olduğu için biraz daha sıcaktır. Yine şehrin merkezi ile 12 kilometre kuzeyindeki havaalanı arasında da ısı farkı bulunmaktadır.

Ilıman bir iklime sahip olan şehrin kayda geçen en düşük sıcaklığı -12 °C (10.4 °F), en yüksek sıcaklığı ise 31 °C (88 °F)'dir. Kışın sık görülen yağış şekli yağmurdur. Kasım ve Nisan ayları arasında kar yağışı da görülse de karın yerde kalma süresi çok kısadır (ortalama, sadece 4-5 gün kadar). Dolu kardan daha sık görülmektedir ve özellikle kış ve bahar aylarında rastlanır. Genelde yaz aylarına denk gelen gök gürültüsü ve yıldırım da oldukça nadir görülür. Tipik olarak en soğuk aylar Aralık, Ocak ve Şubat'tır, ama son yıllarda yaz sıcaklıkları ortalamanın üstünde bir çizgi seyretmektedir, ör. Temmuz 2006'da 31 °C (88 °F) olan sıcaklık, en yüksek ortalamanın 11 °C üstündedir.

Suç Oranı
Son yıllardaki uyuşturucu madde ve çete bağlantılı cinayetlere rağmen Dublin, diğer birçok Avrupa başkentinden daha güvenlidir. Fakat, birçok sosyoloğa göre bunun nedeni Dublinli yerli halkın genelde yerel suçlardan güvenlik güçlerine bahsetmemeleridir. Sonuç olarak asıl suç oranı kayıtlarda geçenlerden daha yüksektir. An Garda Síochána'nın (İrlanda Polisi-Gardai olarak da bilinir), 2001-2005 yılları resmi kayıtlarına göre, metropol'daki toplam suç oranı ülkenin en yükseğidir. Şehrin iç kısımlarından bazılarında toplam suç oranı İrlanda'daki diğer kentlere göre üç-dört kat daha fazladır. 1980 ve 90'larda, şehrin içinde ve eteklerinde yaşayan işçi sınıfı bölgelerinde ciddi bir eroin problemi yaşanmıştır. Bunu takiben oldukça yoğun uyuşturucu madde karşıtı çalışmalar düzenlenmiştir.

Hükümet

Kent

Kent, Dublin Şehir Konseyi (eski adıyla Dublin Meclisi) tarafından idare edilmektedir ve başkanlığını Dublin Belediye Başkanı (Lord) yapmaktadır. Belediye başkanı yıllık olarak seçilir ve sorumluluk süresi boyunca Dublin Köşkü'nde yaşar. Dublin Şehir Konseyi iki ana binada konuşlanmıştır. Konsey toplantıları, Dublin belediye binasındaki merkezde gerçekleşir. Eskiden 'Royal Exchange,' yani Kraliyet Ticaret Merkezi, olan bu bina 1850'lerde şehir idaresi tarafından hükûmet için devralınmıştır. İdarenin yönetim seviyesindeki memurların çoğu, Wood rıhtımı'ndaki, çok tartışılan "Belediye Ofisleri"nde çalışmaktadır.

Şehir Konseyi tek parlamentodan oluşur ve beş yılda bir, Yerel Seçim Bölgelerinden seçilen 52 üyesi bulunmaktadır. En çok koltuğa sahip parti kimin hangi komitede oturacağına, hangi politikaların uygulanacağına ve kimin Belediye Başkanı olacağına karar verir. Belediye Başkanının liderliğinde, konsey yerleşim yerlerine, trafik yönetimine, planlamaya, atık ve arıtmaya vs. ne kadar para harcanacağına dair bir bütçe hazırlar. Dublin Şehir Yöneticisi ise Şehir Konseyinin aldığı kararları uygulamakla sorumludur.

Ulusal

İrlanda Cumhuriyeti'nin ulusal meclisi, Oireachtas, Cumhurbaşkanlığı ve iki kabineden oluşur, Dáil Éireann (Milletvekilleri Meclisi) ve Seanad Éireann (Senato). Üçü de Dublin'de bulunmaktadır. İrlanda Cumhurbaşkanı, İrlanda Bağımsız Eyaleti Genel Valisi'nin eski evi olan ve şehrin en büyük parkı, Phoenix Parkı'nda bulunan Áras an Uachtaráin'da yaşar. Oireachtas'ın iki kabinesi de, güney yakasındaki önceden dükalık sarayı olan Leinster Sarayı'nda toplanır. İrlanda Bağımsız Eyaleti'nin kurulmasından bu yana, 6 Aralık 1922, bu saray İrlanda parlamentolarının evi olmuştur.

İrlanda hükûmeti, "Hükûmet Binaları" adlı yapıda konuşlanmıştır. Bu yapı daha once, Buckingham Sarayı'nın Edward devri cephesini yapan mimar, Sör Aston Webb tarafından Kraliyet Bilim Koleji olarak tasarlanarak inşa edilmiştir. 1921 yılında Güney İrlanda Halk Meclisi burada toplanmıştır. Leinster Sarayı'na yakınlığından dolayı, İrlanda Bağımsız Eyaleti hükûmeti bu binayı, geçici olarak bakanlıklara vermek üzere devralmıştır. Hem bu bina hem de Leinster Sarayı önceden geçici olarak düşünüldülerse de zamanla kalıcı olmuşlardır.

İrlanda Krallığı'nın eski parlamento binası College Green'de bulunmaktadır.

Ekonomi ve Altyapı

İletişim ve Medya
Dublin İrlanda'nın hem iletişim hem de medya merkezidir. Birçok gazete, radyo istasyonu, televizyon kanalı ve telefon şirketinin merkezleri burada bulunmaktadır. "Radio Teilifís Éireann" (RTÉ) İrlanda'nın ulusal resmi yayın organıdır ve ana ofisleri Donnybrook'ta bulunmaktadır. "Fair City" kanalın başkentin kurgusal bir mahallesinde (Carraigstown) geçen bir dizisidir. TV3, Kanal 6, Kent Kanalı ve Setanta Spor'da Dublin'de bulunmaktadır. Posta servislerinin (An Post) ana altyapısı ve ofisleri ile eski devlet telefon şirketi (Eircom), Meteor cep telefonu servisi, Vodafone İrlanda ve O2 İrlanda da Dublin'dedir. Başkent ayrıca The Irish Times ve Irish Independent gibi önemli gazetelere de ev sahipliği yapmaktadır.

Ulaşım

Dublin, İrlanda ulaşım ağının merkezindedir. Dublin limanı ülkenin en önemli deniz limanıdır. Dublin havaalanı, 2006'daki 21 milyon yolcu kaydıyla adanın en yoğun havaalanıdır. Ayrıca İrlanda'nın diğer havaalanlarına, Avrupa'ya Kuzey Amerika'ya ve Orta Doğu'ya uçuşlarıyla Avrupa'nın da 14. en yoğun havaalanıdır. Merkez tren istasyonu, güney ve kuzeyi birbirine bağlayan, Heuston istasyonudur (Ballina, Westport, Galway, Ennis, Limerick, Tralee, Cork ve Waterford hatları). Connolly istasyonu Sligo, Wexford ve Belfast'a servis yapmaktadır. Bu iki istasyon son dönemde birbirine, Luas adı verilen, tramvay ile bağlanmıştır. Dublin'in otogarı Busarus da, oldukça yoğundur. Otobüsle adanın her yerine sık otobüs seferleri bulunmaktadır.

Karayolları
Dublin ülkenin karayolları ağının merkezidir. M50 otoyolu (İrlanda'nın en yoğun yolu), bir çeşit çevre yoludur. Şehrin güneyine, batısına ve kuzeyine uzanarak başkentten diğer bölgelere ulaşan en önemli ulusal ana yolları birbirine bağlar. Lucan köyü yakınında, Liffey nehrinin üzerinde yükselen iki köprüden oluşan Batı-Bağlantısı'nda ücret uygulanmaktadır (€1.90). M50'nin yapılması neredeyse 20 yıl sürmüştür ve son kısmı Haziran 2005'te açılmıştır. Carrickmines Kalesi yakınlarındaki Orta Çağ harabelerinin yıkılmasıyla ilgili bir davadan dolayı yolun son kısmının tamamlanması gecikmiştir. M50'de şu anda birbirinin aksi yönde giden iki şerit bulunmaktadır ama N4 ve N7 kavşaklarında şeritleri üçe çıkarmak için çalışmalar yapılmaktadır. Ulusal Karayolları Otoritesi ayrıca üçlü kavşaklar inşa ederek otoyolun en yoğun noktalarının kapasitesini arttırmayı amaçlamaktadır. Bu konuda çalışmalar başlamıştır.

Çevre yolunu tamamlamak için "Doğu Geçidi" teklif edildi. Bu projenin ilk yarısı Dublin Liman Tüneli, yakın zamanda tamamlandı ve 20 Aralık 2006'da açıldı. Özellikle ağır taşıtlara yönelik hizmet veren bu tünel hafif araçlara ücretlidir. Şubat 2007'den beri, 5 dingilli araçların, bütün hafta boyunca, 7.00 - 19.00 saatleri arasında, şehir merkezi kordonundan geçmeleri yasaklandı. Sadece gerekli dağıtımlar için özel izni olanlar bu yolları kullanabilmektedirler.

Liman Tüneli, önceleri ağır araç trafiğine hizmet vermek için iki şeritli olarak tasarlanmış olsa da, daha sonra otoyol standartlarında iki ayrı tünel olarak yapılmış ve genel trafiğe açılmıştır. Ağır araçlardan ücret alınmamaktadır. Tüneller ilk düşünülenden 1 kilometre daha uzun ve civardaki yerleşim yerlerini en az rahatsız edecek şekilde daha derine yapılmış ve gerekli düzenlemelerle bu değişiklikler desteklenmiştir.

Başkent, Dublin Şehir Konseyi tarafından "dış" ve "iç" yörünge şeklinde adlandırılan yollarla çevrelenmiştir. "İç yörünge" yaklaşık olarak, şehrin George devrine ait kısmı olarak bilinen bölgenin kalbi, St. Stephen's Green'den Mountjoy meydanına ve King's Inns'den St Patrick's Katedrali'ne uzanmaktadır. "Dış yörünge," Dublin'in iki kanalı (İrlanda'nın Büyük Kanalı ve İrlanda Kraliyet Kanalı) ile kuzey ve güney çember yollarının oluşturduğu doğal daireden geçmektedir.

Toplu Taşıma

2002 yılında Dublin ve civarında oturan ve çalışanların yaklaşık % 46'sı işe yürüyerek, bisikletle ya toplu taşımayla gidiyordu. Toplu taşıma sistemi yüzlerce otobüs hattından, beş yerel tren hattından ve iki tramvay hattından oluşmaktadır. Hükümetin Ulaşım 21 adı altında planladığı teşebbüs yüksek kapasiteli iki metro hattı kurmak, batıya giden elektrikli taşımacılığı genişletmek ve oldukça başarılı olan Luas tramvay sistemini geliştirmek için yapılanmıştır. Toplu taşıma sistemine Dublin Ulaşım Ofisi bakmaktadır.

Otobüs
Dublin'in toplu taşıma sisteminin büyük bir kısmı, Bus Átha Cliath tarafından işletilen, yaklaşık 200 adet gündüz ve pazartesiden cumartesiye işleyen 24 gece otobüs hattından oluşmaktadır. Gündüz hatlarının 40, 40A, 40B, 40C, 40D numara ve harfli kodlamaları vardır. Gece hatları için numaranın yanına "N" harfi konmaktadır. Bazı turist otobüsleri dışında, Dublin otobüs servisleri bir kişi tarafından işletilir. Gündüz tarifeleri seyahat edilen durak sayısına göre belirlenir. Ücretler bozuk para ile ödenir ve sadece tam para geçerlidir. Fazla para veren yolcuya "para üstü biletleri" verilir. Daha sonra bu biletler O'Connell caddesindeki Dublin Otobüs İşletme ofisinde nakit paraya çevrilebilir. Otobüslerden ve acentelerden farklı paso ve bilet çeşitleri satın alınabilir. Bu biletler otobüse binilince kapının sağındaki makinelerde okutulur. Gece otobüsler seyahat edilen durak sayısına bağlı olmaksızın tek ücret alırlar. Ayrıca bazı ufak otobüs şirketleri de şehre hizmet vermektedir.

Yerel Raylı Sistem/DART
Dublin yerel raylı sistem Dublin ve civarına hizmet veren beş hattan oluşmaktadır. Bu trenlerden bazıları Drogheda kasabasına kadar da gitmektedir. Hatlardan biri Dublin körfezi boyunca gider ve Dublin Bölgesi Hızlı Transit (Dublin Area Rapid Transit), DART, olarak bilinir. Ülkenin elektrikle çalışan tek demiryollarıdır. Her gün 80.000'in üstünde yolcu DART ile seyahat etmektedir.

DART'ı genişletme planları yapılmaktadır. Şehir merkezinin altından geçen bir tüneli içeren Dublin ara-bağlantı raylı projesi, şehir merkezinden geçen kuzeye ve güneye giden, kuzeybatı ve güneybatı olarak iki ayrı DART hattı yaratacaktır.

Tramvay
2004 yılında iki hatlı bir tramvay ağı olan Luas açıldı ve hizmet verdiği alanlarda sıklıkla kullanılır hale geldi. İki hat arasındaki bağlantı yetersiz olsa da Luas hatlarını geliştirmek üzere, yedi projeli bir plan hazırlandı. Luas'ı günde ortalama 80.000 kişinin kullandığı tahmin ediliyor.

2006'da Demiryolları Servis Ofisi, Luas'ın yapılmasından sadece bir yıl sonra, beklenenden çok daha önce hedeflenen gelire ulaştığını ilan etti. Luas, ülkede hükûmet destekli işleyen tek toplu taşıma sistemidir. Bu açıdan Avrupa'da da az bulunan örneklerden biridir.

Gelecekte
İrlanda hükûmeti, önümüzdeki 10 yıl içerisinde yaklaşık €34.4 milyara mal olacak olan Ulaşım 21 projesini başlattı. Bu miktarın büyük çoğunluğu Dublin Liman Tüneline, yedi Luas projesine, iki Dublin metro hattına, DART uzantılarına ve bütün servisleri St Stephen's Green'de bir araya getirecek bir yeraltı istasyonuna harcanacaktır. Bir diğer proje de Connolly ve Heuston istasyonlarını St Stephen's Green'de birleştirecek bir ara-bağlantılı raylı tünel sistemidir.
Bu haritada Dublin ve çevresindeki raylı sistem ağının 2015'te gelmesi beklenen nokta gösterilmektedir. Ulaşım 21 tamamlandığında Dublin bölgesindeki bütün toplu taşıma sistemlerinde toplam olarak, yılda yaklaşık 365 milyon, günde de ortalama 1 milyon yolcunun seyahat etmesi beklenmektedir.

Endüstri ve Ekonomi
Dublin'deki en ünlü endüstri herhalde biracılıktır. Guinness, 1759 yılından beri Dublin'de, St. James's Gate semtinde üretilmektedir.

Kelt Kaplanı hareketi yıllarında, yani 90'ların ortalarından sonlarına kadar, birçok ilaç ve bilgi teknolojisi şirketi Dublin ve etrafında ofisler açtı. Microsoft'un Avrupa ve Orta Doğu merkezi, şehrin güneyindeki, Sandyford Endüstri Bölgesindedir. Buna ek olarak Google ve Amazon'un da şehirde şubeleri bulunmaktadır. Intel ve Hewlett-Packard'ın Dublin'in batısında kalan Kildare ilçesindeki bir mahallede (Leixlip) üretim atölyesi vardır. Google, Yahoo! ve PayPal'ın (ve daha birçok şirketin) Avrupa merkezleri Dublin'de konuşlanmıştır. Kent, çok miktardaki yüksek teknoloji endüstri bölgeleri, iş ve finans merkezleriyle uluslararası platformda Avrupa'nın Silikon Vadisi olarak tanınmaktadır.

Dublin İrlanda ekonomisinin merkezidir. 2004 yılında Dublin ve çevresi ülkenin toplam gelirine €69.6 milyar katkıda bulunmuştur. Bu ekonominin yaklaşık %45'ini oluşturmaktadır. Bankacılık, finans ve ticaret şehrin ekonomisinin önemli bir bölümünü oluşturur. Uluslararası Finans Servisi Merkezi (IFSC) tek başına yılda €1 trilyonun üzerinde gelir getirmektedir. Ayrıca birçok uluslararası firmanın Dublin'de merkezi bulunmaktadır (Citibank ve Commerzbank gibi). İrlanda Borsası (ISEQ), İnternet Tarafsız Kambiyo (INEX) ve İrlanda Yatırım Kambiyosu'nun da (IEX) merkezi buradadır.

2005 yılında Dublin ve civarındaki bölgede çalışan sayısı yaklaşık 800.000 kişiydi. Bunlardan 600.000'i hizmet sektöründe ve 200.000'i sanayide çalışmaktaydı.

Kelt Kaplanı patlaması inşaat sektöründe de hızlı bir yükselişe neden oldu. Şu anda, özellikle göçmenlerin yoğunlukta olduğu bu sektör, şehrin istihdamında önemli bir yere sahiptir. Dublin Rıhtımı ve Spencer Rıhtımı gibi büyük projelerle önemli bir yeniden yapılanma söz konusudur. "'Dublin'e yeni bir kalp'" ve benzeri projelerle, şehrin merkezinde bakımsız duran endüstriyel alanlar düzenlenmeye başlanmıştır. Dublin Şehir Konseyi yüksek binalar üzerindeki eski sınırlamalarını yumuşatmıştır. En yüksek bina olan Özgürlük Konağı sadece 59.4 m uzunluktadır, ama şu anda yapımı devam etmekte olan, Heuston Gate  binası bittiğinde 117 m uzunlukta (anteniyle 134 m) olacaktır. 120 metrelik Britanya Rıhtım Kulesi  ve yine 120 metrelik Gözlem kulesi onaylanmıştır. Gözlem kulesinin yapımına başlanmıştır.

Seyahat Notları
Dublin'e seyahat için İrlanda vizesi gerekmektedir. Bir Avrupa Birliği ülkesi olduğu halde Schengen Antlaşması'na taraf değildir, bu nedenle alınmış bir Schengen vizesi ile İrlanda'ya seyahat edilememektedir. Visa Waiver programı dahilinde Birleşik Krallık vizesi ile İrlanda'ya giriş şartlarını buradan  bulabilirsiniz

Uluslararası ilişkiler

Kardeş kentler

Dublin'in 4 tane kardeş kenti vardır.

  Barselona, İspanya (1998)
  Liverpool, Birleşik Krallık (1997)
  Pekin, Çin (2011)
  San Jose, ABD (1986)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Dublin : WikiMapia içinde.
 Dublin Turist Bürosu Resmi Sitesi
 Dublin Şehir Konseyi
 Dublin toplum portali
 İrlanda mimarisi ve Dublin

Dublin


El Ciudadano fue un periódico de propiedad del Gobierno del Ecuador, fundado en abril del 2008. De administración estatal, era el órgano oficial de propaganda del proceso conocido como Revolución Ciudadana.

Con un tiraje de 120 mil ejemplares mensuales, divididos en 2 ediciones de 60 mil impresos, el tabloide difundía entrevistas, reportajes y noticias de actualidad respecto de la labor realizada por el Gobierno encabezado por Rafael Correa Delgado. El Ciudadano también contó con un canal de televisión, El Ciudadano TV, en el canal 48 UHF de la ciudad de Quito y Radio Ciudadana, en la 106.9 FM de la capital ecuatoriana, con diversas repetidoras en varias provincias del país.

El Ciudadano se distribuía de manera gratuita a nivel nacional, a través de Correos del Ecuador y de las entidades públicas. Su edición impresa, así como su portal digital, dejaron de publicarse a partir del ascenso al poder de Lenín Moreno Garcés, de postura más vinculada a los medios de comunicación privados.

Referencias

Periódicos en español
Periódicos de Quito
Periódicos digitales de Ecuador
Publicaciones fundadas en 2008
Revolución Ciudadana

El Ciudadano (Ecuador)