فلاديمير أروتينيان ولد في 12 مارس 1978 في تبليسي، من المغتربين الأرمن، متهم بمحاولة اغتيال الرئيس الأمريكي جورج بوش، وحدث ذلك خلال زيارته إلى جورجيا في 10 مايو 2005، حيث ألقى أروتينيان قنبلة يدوية باتجاه بوش والرئيس الجورجي ميخائيل ساكاشفيلي.

حادثة القنبلة اليدوية

في 10 مايو 2005 بينما كان بوش يلقي كلمة في ساحة الحرية في العاصمة الجورجية، إذ ألقيت قنبلة يدوية من قبل فلاديمير إروتينيان في اتجاه المنصة حيث كان الرئيس الجورجي ميخائيل ساكاشفيلي جالساً، لكنها هبطت على بعد 65 قدماً من المنصة، ولم تنفجر.

وفي 18 يوليو 2005 أصدر وزير الداخلية الجورجي فانو ميرابيشفيلي صور المشتبه مجهول الهوية، وأعلن مكافأة قدرها 150000 لاري (83000 دولار) لأية معلومات تؤدي إلى تحديد هوية المشتبه به.

ألقت الشرطة القبض عليه بعد تبادل لإطلاق النار في 20 يوليو 2005، وخلال الاشتباك قتل اروتينيان وكيل وزارة الداخلية الجورجي. ثم لاذ بالفرار إلى الغابات في قرية على مشارف تبليسي. بعد أن اصيب في ساقه، القي القبض عليه من قبل جنود القوات الخاصة.

واكد ارتوميان خلال التحقيق قيامه بجريمته واعرابه عن عدم ندمه على ذلك واستعداده لاعادة تكرار المحاولة في المستقبل لاغتيال الرئيس بوش في حالة تمكنه من ذلك.

اروتينيان يخيط فمه

في ديسمبر 2005 ظهر فلاديمير ارتوميان خلال جلسة المحكمة في تبليسي وهو مخيط فمه احتجاجا منه على التقرير الطبي بحقه وللمطالبة باعادة ممتلكاته الشخصية التي صادرتها أجهزة الأمن. حكمت محكمة جورجية بالسجن مدى الحياة عليه وادانت المحكمة فلاديمير اروتينيان بمجموعة من التهم التي تشمل الإرهاب، وقتل شرطي ومحاولة الاغتيال.

انظر أيضاً
 منتظر الزيدي

مراجع

أرثوذكس شرقيون دخلوا في الإسلام
أرمن جورجيا
أشخاص أدينوا بالشروع في قتل
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تبليسي
جورجيون من أصل أرمني
سجناء حكم عليهم بالحبس المؤبد من قبل جورجيا
مجرمو القرن 21
مجرمون من تبليسي
مسجونون من جورجيا حكم عليهم سجن مؤبد
مسلمون جورجيون
مسيحيون اعتنقوا الإسلام
مواليد 1398 هـ
مواليد 1978
مواليد في تبليسي

فلاديمير أروتينيان


William Wrede (født 10. maj 1859 i Brücken i Hannover, død 23. november 1906 i Breslau) var en tysk evangelisk teolog.

Efter fuldendt teologisk eksamen var han 1884—86 inspektor på det teologiske studenterkollegium i Göttingen, gik derpå over i praktisk gejstlig virksomhed og virkede til 1889 som præst i Langenholzen; men videnskaben drog ham, og 1891 habiliterede han sig som privatdocent i nytestamentlig teologi i Göttingen; allerede næste år blev han ekstraordinær professor i Breslau, 1895 ordinarius sammesteds, og i denne stilling virkede han til sin død.

Af hans værker vakte størst opsigt: Das Messiasgeheimnis in den Evangelien (1901; 2. udgave 1913), hvori han hævdede, at Jesus under sit jordeliv ikke har udgivet sig for at være Messias, og det lille populære skrift Paulus (1905, 2. udgave 1907), som ville påvise en uoverstigelig kløft mellem apostlens forløsningslære og Jesu forkyndelse; desuden kan nævnes: Über Aufgabe und Methode der sogenannten neutestamentlichen Theologie (1897), Die Echtheit des zweiten Thessalonicherbriefes (1903), Charakter und Tendenz des Johannesevangeliums (1903) og Das literarische Rätsel des Hebräerbriefes (1906).

Kilder

Teologer fra Tyskland
Bibelforskere
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet

William Wrede


Der Nationalpark Baie de Baly (deutsch: Bucht von Baly) liegt im Nordwesten der Insel Madagaskar in der Nähe der Ortschaften Soalala und Ambohipaky, und ca. 150 km von der Provinzhauptstadt Mahajanga entfernt.
Seine Südgrenze bildet der Fluss Kapiloza und er wird auch von dem Andranomavo durchquert.

Nicht weit von dem Nationalpark Baie de Baly entfernt befindet sich auch der Nationalpark Tsingy de Namoroka.

Fauna
Im Park gibt es 13 Arten von Säugetieren, davon 6 Primaten, 37 verschiedene Arten von Reptilien, 8 Amphibien und 122 Vogelarten.
Unter diesen Arten ist besonders die Madagassische Schnabelbrustschildkröte zu erwähnen, welche nur in diesem kleinen Gebiet vorkommt.

Andere seltene Arten sind der Madagaskarseeadler (Ankoay), Große Makis, der Von-der-Decken-Sifaka und der Rote Maki.

Flora
129 Arten sind in dem Nationalpark zu finden.

Besonderheiten
Aufgrund des Glaubens der einheimischen Bevölkerung, ist Schweinefleisch im Nationalpark nicht erlaubt. Bei Anreise mit dem Schiff aus Mahajanga sind ebenfalls Pistazien tabu.

Weblinks
 Offizielle Webseite von Parcs Madagascar

Nationalpark in Madagaskar
Nationalpark in Afrika
Geographie (Boeny)

Nationalpark Baie de Baly


Frigga Haug (nascida Langenberger, 28 de novembro de 1937) é uma socióloga e filósofa socialista-feminista alemã.

Biografia
Frigga Langenberger nasceu em Mülheim. Ela estudou sociologia e filosofia na Universidade Livre de Berlim. Em 1963 interrompeu os seus estudos para se mudar para Colónia e dar à luz uma filha. Em 1965 casou-se pela segunda vez com o filósofo Wolfgang Fritz Haug. Ela formou-se em sociologia em 1971 e obteve um doutoramento em sociologia e psicologia social em 1976.

A revista de Haug, Das Argument, surgiu da sua oposição ao rearmamento nuclear. Ela juntou-se à União Socialista Alemã de Estudantes (SDS) em protesto contra a Guerra do Vietname e também desenvolveu uma perspectiva feminista. Em 1988 fundou a editora de livros Adiadne.

Obras
 Kritik der Rollentheorie und ihrer Anwendung in der bürgerlichen deutschen Soziologie [Crítica da teoria dos papeis e a sua aplicação na sociologia burguesa alemã]. Frankfurt: Fischer, 1972.
 Além do masoquismo feminino: memória-trabalho e política, Londres/Nova York: Verso, 1980.
 Erinnerungsarbeit [Trabalho de memória]. Hamburgo: Argument-Verlag, 1990
 (ed.) Historisch-Kritisches Wörterbuch des Feminismus [Dicionário histórico-crítico do feminismo]. Hamburgo: Argument-Verlag, 3 vols, 2003–2011.

Alunos da Universidade Livre de Berlim
Feministas da Alemanha
Sociólogos da Alemanha
Pessoas vivas
Nascidos em 1937
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Frigga Haug


New York, ABD'nin Orta Atlantik ve Kuzeydoğu bölgesinde bulunan eyaletlerinden birisidir. Başkenti Albany, en büyük şehri New York'tur. 62 vilayete sahiptir. 20,2 milyon kişilik nüfusu ile ülkenin nüfusu en yüksek dördüncü eyaletidir. Nüfusun üçte ikisi New York metropoliten alanında yaşamaktadır. Vermont, Massachusetts, Connecticut, New Jersey ve Pensilvanya ile karadan, Rhode Island ile de sudan komşudur. Ayrıca Kanada'nın Québec ve Ontario bölgelerine uluslararası sınırı vardır.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en büyük şehir olan, ülkenin finans, kültür, ulaşım ve üretim merkezi New York burada bulunmaktadır.

Coğrafya

New York genellikle coğrafi açıdan Downstate ve Upstate New York olmak üzere ikiye ayrılır. Downstate, New York şehrini, güney Hudson Vadisi'ni ve Long Island adasını kapsar ve eyaletin nüfus merkezini oluşturur. Çok daha büyük olan Upstate ise eyaletin New York metropoliten alanı dışında kalan kısımlarını belirtir. Kuzeydoğuda Apalaş Dağları devamı olan Adirondack Dağları, güneyde ise Catskill Dağları ile bilinmektedir. Hudson Nehri ve en büyük kolu olan Mohawk Nehri eyaletin en önemli nehirleridir. Bu nehirler dağlık araziyi keserek oluşturdukları vadiler ile eyaletin güney ve kuzeyini birbirine bağlamakta ve New York şehrinde okyanusa dökülmektedir.

New York'un batısı Büyük Göller bölgesine dahil edilmektedir. Ontario ve Erie Gölü'nün bir kısmı New York'a aittir. Niagara Şelaleleri de eyalette bulunmaktadır. Champlain Gölü eyaletteki diğer önemli göldür.

İklim
Eyaletin nüfusunun çoğunun yaşadığı Downstate kısmı Köppen iklim sınıflandırmasına göre ılıman dönencealtı iklim (Cfa) etkisi altındadır. Buna karşın eyaletin yüzölçümü açısından büyük çoğunluğunu oluşturan Upstate New York'da karasal iklim (Dfa ve Dfb) hakimdir. Eyaletin Upstate'de yer alan en büyük şehri Buffalo bölgenin ger kalanına göre daha ılımandır. Eyaletin kuzeyinde ve batısında Büyük Göller nedeniyle yoğun göl etkenli kar yağışı gözlemlenir. Bu özellikle Tug Hill adlı bölgede belirgindir.

Demografi
2020 verilerine göre New York toplamda yaklaşık 20,2 milyon kişilik bir nüfusa sahiptir. Eyaletin nüfusunun büyük çoğunluğu Downstate bölgesinde yoğunlaşmıştır. New York'un en büyük şehri New York City'dir. Şehrin şehir sınırları içerisindeki nüfusu 8,8 milyon olmakla birlikte komşu bölgelere dağılmış metropoliten nüfusu incelendiğinde 20,2 milyona çıkmaktadır. New York metropolitan alanı, Hudson Vadisi ve Long Island başta olmak üzere New York'taki diğer bölgelerin yanı sıra New Jersey, Connecticut ve Pensilvanya'nın bazı kısımlarını da kapsamaktadır. Eyalet içerisindeki metropolitan nüfus 12 milyon civarıdır.

Buffalo şehri çevresinde gelişmiş ve Eire ile Niagara Falls kontluklarını kapsayan 1,1 milyon kişilik nüfuslu Buffalo-Niagara Falls metropolitan alanı, Rochester ver çevresindeki kontlukları kapsayan 1 milyonu aşkın nüfuslu bölge, Albany ve çevresini kapsayan 900 bin nüfusa sahip Capital District ve 600 bin kişinin yaşadığı Syracuse metropolitan alanı eyaletteki diğer önemli şehirleşmelerdir.

Din
Pew Research Center'ın 2014 araştırmasına göre dini açıdan eyaletin %60'ı Hristiyan, %27'si dinsiz, %7'si Yahudi, %2'si Müslüman, %1'i Budist, %1'i Hindu ve %0,5'i diğer dinlere mensuptur. Katolikler ve Protestanlar hemen hemen aynı oranda olup Hristiyanların neredeyse tamamını oluşturmaktadır. İsrail'den sonra dünyanın en büyük Yahudi nüfusu New York şehri ve komşu bölgelere dağılmış bi şekilde New York eyaletinde bulunmaktadır. Protestan nüfusunun hemen hemen yarısı Amerikan Methodist Kilisesi'ne bağlıdır. Amerikan Baptist Kilisesi'ne resmen bağlı Protestan sayısı 203.495 kişi olarak açıklanmıştır. Ayrıca Amerikan Müslümanlar Derneği'ne ait Fatih Camii bulunur. Bunun yanında her dinden ibadethaneler önceden izin alınmaksızın inşa edilebilir.

Politika ve yönetim
New York Anayasası'na göre eyalet birbirlerinden bağımsız yargı, yasama ve yürütme organlarınca yönetilmektedir. Valilik ana yürütme organıdır ve vali ile yardımcısı halk tarafından seçilmektedir. 2021'den beri eyaletin valisi Demokrat Kathy Hochul'dur. Eyaletin yasama organı çift meclisli New York Genel Kurulu'dur ve New York Senatosu ile New York Temsilciler Meclisi'nden oluşmaktadır. Meclis 150, senato ise 63 koltuğa sahiptir. Yargı organın başında başsavcı bulunur ve 2019'dan beri Demokrat Letitia James'dir. Ayrıca eyaletin mali işlemleri ve hazinesinden sorumlu saymanı da seçimle gelmektedir. Demokrat Thomas DiNapoli 2007'den beri eyaletin saymanıdır.

Tarihi açıdan New York eyaleti genellikle sosyal konularda ilerici bir tutum izlemiştir. Göçmen hakları, kadınlara seçme ve seçilme hakkının verilmesi ve LGBT hakları gibi konularda dünya ve ABD'de öncü bir konumda yer almıştır. Buna ek olarak New York metropolitan alanı ve Albany'nin çevresinde gelişen Capital District bölgesi eyaletin geri kalanına göre çok daha liberaldir. 2011'de eyalet eşcinsel evliliği yasallaştırmıştır.

20. yüzyılın ortasından itibaren New York ulusal seçimlerde genellikle Demokrat Parti adaylarına oy vermiştir. Barack Obama girdiği iki seçimde de rakiplerine karşı New York'da %25 oydan fazla farkla kazanmıştır. Özellikle eyaletin şehirleşmiş bölgeleri Demokrat Parti'nin kaleleri olarak nitelendirilmektedir. Upstate bölgesindeki kırsal alanlar daha çok Cumhuriyetçi Parti'yi tercih etmektedir. Eskiden şehirlerin hemen dışında yer alan banliyö bölgelerindeki halkın da Cumhuriyetçi ağırlıklı olmasına  rağmen 1990'lardan beri bu bölgelerde de Demokratlar çoğunluk kazanmıştır.

Senato'da DP üyeleri Chuck Schumer ve Kirsten Gillibrand tarafından temsil edilmektedir. Temsilciler Meclisi'nde 27 koltuk hakkı bulunan eyalette 2021 itibarıyla 19 Demokrat ve 8 Cumhuriyetçi milletvekili bulunmaktadır.

İdari yapılanma

New York 62 kontluğa (county) bölünmüştür. New York şehrini oluşturan 5 kontluk dışında diğer kontluklar daha küçük "kasaba" (town) ve "şehirlere" (city) bölünmüştür. Kasabalar ayrıca kendilerini yöneten "köyler" (village) ile yönetimi kasabadan yapılan "mezralar" (hamlet) olmak üzere daha küçük idari yapılanmalar içerebilmektedir. New York şehri kontlukları ise genellikle İngilizce borough olarak adlandırılır. 2009 itibarıyla eyalette 933 kasaba ve 61 şehir vardır. Eyaletteki toplam yerel belediye sayısı 3.400'ü aşkındır.

Spor
New York, Lake Placid'de 1932 ve 1980 Kış Olimpiyatları'na ev sahipliği yapmıştır. National Football League'de mücadele eden New York Giants, New York Jets ve Buffalo Bills New York kökenlidir. Ayrıca Major League Baseball liginde yer alan New York Yankees ve New York Mets de eyalete özgüdür. National Hockey League'de New York Rangers, New York Islanders ve Buffalo Sabres yer almaktadır. New York Knicks ve Brooklyn Nets NBA'de mücadele etmektedir.

Kaynakça

New York (eyalet)


El rampiñete era una aguja usada por los artilleros que consistía en un hierro largo con una punta torcida, la cual servía para reconocer el metal de la pieza por el fogón.

Como hace mucho tiempo que han desaparecido las piezas que tenían fogón, la voz rampiñete ha caído por completo en desuso.

Referencias

Artillería

Rampiñete


John Howard Davies (9 de marzo de 1939-22 de agosto de 2011) fue un director y productor televisivo, amén de antiguo actor infantil, de nacionalidad británica.

Biografía
Nacido en el distrito londinense de Paddington, era hijo del guionista Jack Davies. En sus trabajos como actor infantil se incluye el papel del título, llevado a cabo a los nueve años de edad, en la producción de David Lean Oliver Twist (1948), tras la cual hizo The Rocking Horse Winner (1949), Tom Brown's Schooldays (1951) y unos pocos episodios de la serie televisiva The Adventures of William Tell (1958).

Tras estudiar en el Haileybury and Imperial Service College, completó su educación en Grenoble, cumpliendo su servicio militar en la Royal Navy. Tras ello, empezó a trabajar en la City de Londres, y después, como vendedor, viajó por el mundo, llegando finalmente a Melbourne, Australia, ciudad en la que volvió a actuar, conociendo a su primera esposa, Leonie, con la cual intervino en la obra teatral The Sound of Music. De nuevo en el Reino Unido, intentó dedicarse al comercio petrolífero en Wembley.

Sin embargo, es más conocido por su carrera como director y productor de varias sitcoms británicas de éxito. Davies llegó a ser ayudante de producción de la BBC en 1966, ascendiendo a productor en 1968. En ese período Davies trabajaba en programas de sketches como The World of Beachcomber (1968) y en los primeros episodios de Monty Python's Flying Circus (1969) y The Goodies (1970-72). También produjo para All Gas and Gaiters (1969-70) y para la serie de 1972 Steptoe and Son.

En 1973 dejó brevemente la BBC para ser director general de EMI Television Productions, pero pronto volvió a la corporación, llegando en esa época Fawlty Towers (1975). Los guionistas tenían en mente a una actriz para el papel de Sybil pero, al no interesarle el trabajo, Davies tuvo la idea de contratar a Prunella Scales. John Cleese explicaba que, aunque ella hacía algo diferente a lo previamente escrito, el resultado fue superior a lo esperado. Davies también fue el productor de las cuatro temporadas de The Good Life (1975-78).

Desde 1977 a 1982 fue Jefe de Comedia de la BBC, y después encargado del entretenimiento, todo ello antes de pasar a Thames Television en 1985. Thames era entonces una contratista de Independent Television (ITV), siendo Davies su jefe de entretenimiento a partir de 1988. En este último cargo fue citado por la prensa como el hombre que despidió al humorista Benny Hill cuando la compañía decidió no renovar su contrato tras una relación profesional de 20 años.

En este período trabajó en los shows No Job for a Lady (1990-92) y Mr. Bean (1990), volviendo a la BBC a finales de la década de 1990.

John Howard Davies falleció a causa de un cáncer en 2011 en su casa en Blewbury, Inglaterra, acompañado de su tercera esposa, Linda, con la que se había casado en 2005, y sus hijos William y Georgina.

Referencias

Enlaces externos

The TV IV - John Howard Davies

Personas de Londres
Productores de televisión de Reino Unido
Directores de televisión de Reino Unido
Actores infantiles de Inglaterra
Actores de cine de Inglaterra

John Howard Davies


سيرجي فيكتوروفيتش لافروف  هو وزير الخارجية الحالي لروسيا الاتحادية.

سيرته
ولد سيرجي لافروف في 21 مارس/آذار عام 1950 في موسكو لأب من أصول أرمنية من تبليسي وأم روسية من جورجيا وتعمل موظفة في وزارة التجارة الخارجية السوفيتية. أنهى لافروف عام 1972 قسم اللغات الشرقية في معهد موسكو الحكومي للعلاقات الدولية (مغييمو) حيث درس اللغات الإنجليزية والفرنسية والسنهالية (لغة أهالي سريلانكا). وبدأ يترقّى في السلم الدبلوماسي في هذا البلد بالذات بعد تعيينه ملحقا دبلوماسيا في السفارة السوفيتية في سريلانكا

بعد إنجاز مهمته في سريلانكا عاد لافروف عام 1976 إلى موسكو ليعمل في إدارة العلاقات الدولية لدى وزارة الخارجية السوفيتية. ثم تم إيفاده إلى الولايات المتحدة حيث عمل في البعثة الدبلوماسية للاتحاد السوفيتي في هيئة الامم المتحدة وتولى مناصب السكرتير الأول والمستشار وكبير المستشارين.

وفي أعوام 1988 – 1994 ترقّى في السلم الدبلوماسي في أجهزة وزارتي الخارجية السوفيتية والروسية إلى أن تولى منصب نائب وزير الخارجية الروسي آنذاك آندريه كوزيريف ليتحمل مسؤولية التعامل مع المنظمات الدولية ويشرف على إدارة رابطة الدول المستقلة.

وفي عام 1994 قام الرئيس الروسي بوريس يلتسين بتعيين لافروف مندوبا دائما لروسيا الاتحادية في هيئة الأمم المتحدة. وذاع صيته آنذاك، وكان اسمه يذكر بشكل دائم في الصحف الروسية والغربية. وتعرّف لافروف في نيويورك بالعديد من الدبلوماسيين الأجانب، ودرس جيدا القضايا الدولية الرئيسية، علما أن جلسات مجلس الأمن الدولي التي كان يحضرها كانت تبحث الأجندة العالمية الرئيسية، بما فيها الوضع في يوغسلافيا ومنطقة الشرق الأوسط وقبرص وشبه جزيرة كوريا ومشكلة مكافحة الإرهاب بعد وقوع العمليات الإرهابية عام 2001 في الولايات المتحدة وما أسفر عنها من عمليات حربية أمريكية في أفغانستان والعراق.

وزارة الخارجية
في 9 مارس 2004 عين فلاديمير بوتين سيرغي لافروف وزير الخارجية، خلفاً لإيغور إيفانوف.

في 21 مايو/أيار عام 2012 أعيد تعيينه في منصب وزير الخارجية بحكومة دميتري مدفيديف.

المصادر

روسيا اليوم

وصلات خارجية

 وزارة الشئون الخارجية الروسية

أشخاص على قيد الحياة
حاصلون على نيشان الصداقة
حاصلون على وسام الاستحقاق للوطن من الدرجة الأولى
حاصلون على وسام الاستحقاق للوطن من الدرجة الثالثة
حاصلون على وسام الاستحقاق للوطن من الدرجة الثانية
حاصلون على وسام الاستحقاق للوطن من الدرجة الرابعة
حاصلون على وسام الصداقة في أوزبكستان
حائزون على وسام الشرف الروسي
خريجو معهد موسكو للعلاقات الدولية
دبلوماسيون روس
دبلوماسيون روس في القرن 21
دبلوماسيون سوفيت
روس من أصل أرمني
سياسيو حزب روسيا الموحدة
سياسيون روس في القرن 21
سياسيون من موسكو
قائمة الرعايا المعينين خصيصا والأشخاص المحظورين
مسيحيون أرثوذكس روس
مشاعر معادية للأوكرانيين في روسيا
معاداة الأمريكيين
مندوبو روسيا الدائمون لدى الأمم المتحدة
منظرو مؤامرة روس
مواليد 1950
وزراء خارجية روسيا

سيرجي لافروف


Simon Wiesenthal (d. 31 Aralık 1908 – ö. 20 Eylül 2005) Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nda doğmuş bir Avusturya Yahudisi olup kendini Nazi Avcılığına adamıştır.

Yahudi olan Wiesenthal, II. Dünya Savaşı'ndaki Yahudi soykırımından kurtulduktan sonra, yaşamını kaçak Nazileri yakalatıp yargıya çıkartmaya adamıştır.

Ayrıca bakınız
 Simon Wiesenthal Center

Kaynakça
 Simon Wiesenthal Korrespondenz by Tuviah Friedman (Document-Book) Germany National Bibliothek

1908 doğumlular
2005 yılında ölenler
Avusturyalı mühendisler
Yahudi asıllı Avusturyalılar
Erasmus Ödülü sahipleri
Mauthausen-Gusen toplama kampı
Nazi avcıları

Simon Wiesenthal


Varsity may refer to:

Institutions
 University, an institution of higher (or tertiary) education and research which awards academic degrees in various academic disciplines
 Varsity College (South Africa), a school

Places
Varsity, Calgary, Alberta, Canada; a neighbourhood
 Varsity Lakes, Queensland, Australia; a suburb of the Gold Coast, Queensland, Australia
The Varsity (West Lafayette, Indiana), USA; an apartment building

Business
The Varsity (restaurant), a drive-in restaurant in Atlanta, Georgia, US
Varsity (pub chain), a UK pub chain

Literature
Varsity (Cambridge), a student newspaper at Cambridge University
Varsity (Cape Town), a student newspaper of the University of Cape Town
The Varsity (newspaper), a student newspaper at the University of Toronto

Music
 Varsity (band), an indie rock band from Chicago
 "Varsity" (alma mater song), the alma mater song of the University of Wisconsin-Madison
 "Varsity" (fight song), a 1911 fight song of the University of Michigan
 Varsity, a 2014 EP by ASTR
 Varsity (group), a South Korean boy group formed by CSO Entertainment in 2017

Stage and screen
 The Boys Presents: Varsity, a 2023 live-action adaptation of The Boys comic book series arc "We Gotta Go Now"
 Varsity (film), a lost 1928 American comedy silent film
Varsity TV, a former teen-oriented television network

Sports

University
Varsity team, the principal athletic teams representing a North American college or university, high school, or middle school
Toronto Varsity Blues, varsity teams of the University of Toronto
Varsity Arena, the Varsity Blues' hockey arena
Varsity Stadium, the Varsity Blues' football stadium
Varsity match, a sports fixture played between traditional rival universities
List of British and Irish varsity matches
Varsity (rowing regatta), a student rowing regatta in the Netherlands
Varsity Sports (South Africa), university sports league
Varsity Rugby, South African rugby union competitions
Varsity Hockey (South Africa)
Varsity Football (South Africa)
Varsity Cup Championship, an American college rugby competition

Other
Varsity FC, a Canadian soccer team

Transport
Varsity (train), a passenger train of the Chicago, Milwaukee, St. Paul & Pacific Railroad, a.k.a., the Milwaukee Road
Varsity Line, the railway line that formerly connected Oxford and Cambridge
Vickers Varsity, a post-World War II military trainer aircraft based on the Vickers Viking

Other uses
Operation Varsity, an airborne operation in World War II
Varsity Scouting, a program of the Boy Scouts of America for older boys

See also

 Junior Varsity (disambiguation)

 University (disambiguation)

Varsity


Atelidae er en af fem familier af vestaber. Den omfatter omkring 25 arter i fem slægter, herunder brøleaber, edderkopaber, muriquier og uldaber. De findes i de skovklædte dele af Mellem- og Sydamerika samt sydligste Nordamerika, fra Mexico til det nordlige Argentina. De er kendetegnet ved at have en gribehale, der yderst er nøgen på undersiden. Muriquierne er de største blandt vestaberne og kan undertiden veje op til 15 kg.

Beskrivelse
Arterne i familien Atelidae er små til middelstore aber, der varierer i størrelse fra 34 til 72 cm i kropslængde, med brøleaberne som de største og edderkopaberne som de mindste. De har lang gribehale med et næsten nøgent parti på undersiden i den yderste del, hvilket ligner en trædepude og fungerer som føleorgan. Halen bruges ofte som et ekstra hånd, når dyret bevæger sig gennem træerne. På fingre og tæer findes negle. De fleste arter har overvejende brun, grå eller sort pels med lysere partier.

Det er trælevende og dagaktive dyr, og de fleste arter findes kun i tæt regnskov, selv om nogle arter af brøleaber findes i mere tørre skove eller på træbevoksede savanner. De æder hovedsagelig frugt og blade, selv om især de mindre arter også kan tage små insekter. De har tandformlen: , altså i alt 36 tænder.

Hunnen føder normalt en enkelt unge efter en drægtighedsperiode på 180 til 225 dage. Hos de fleste arter går der et til tre år mellem hver unge fødes. Fødslerne er omtrent jævnt spedt ud over året uden nogen foretrukken ynglesæson.

De er typsik polygame og lever i grupper med op til 25 medlemmer, alt afhængig af arten. I tilfælde af mindre grupper, som det er almindeligt hos brøleaber, holder en enkelt han et "harem" af hunner, men større grupper omfatter flere hanner, hvorimellem der findes et tydeligt dominanshierarki.

Klassifikation
Her vises en klassifikation af familien Atelidae fra 2005 med 24 nulevende arter, der samles i fem slægter og to underfamilier.

 Underfamilie Alouattinae
 Slægt Alouatta: brøleaber
 Alouatta belzebul
 Sort brøleabe, Alouatta caraya
 Alouatta coibensis
 Alouatta guariba
 Alouatta macconnelli
 Alouatta nigerrima
 Kappebrøleabe, Alouatta palliata
 Guatamala-brøleabe, Alouatta pigra
 Alouatta sara
 Rød brøleabe, Alouatta seniculus
 Underfamilie Atelinae
 Slægt Ateles: edderkopaber
 Ateles belzebuth
 Sort edderkopabe, Ateles chamek
 Ateles fusciceps
 Gylden edderkopabe (sorthåndet eller Geoffroys edderkopabe), Ateles geoffroyi
 Diadem-edderkopabe (hvidskægget edderkopabe), Ateles hybridus
 Ateles marginatus
 Ateles paniscus
 Slægt Brachyteles: muriquier, uldedderkopaber
 Sydlig muriqui, Brachyteles arachnoides
 Nordlig muriqui, Brachyteles hypoxanthus
 Slægt Lagothrix: uldaber
 Grå uldabe, Lagothrix cana
 Lagothrix lagotricha
 Lagothrix lugens
 Lagothrix poeppigii
 Slægt Oreonax
 Hendees uldabe, Oreonax flavicauda

Noter

Eksterne henvisninger

Pelsaber

Atelidae


Franjo Mott, hrv.bh. kulturni djelatnik iz Tuzle.

Iz obitelji tuzlanskih Hrvata talijanskog, odnosno tirolskog podrijetla. Veliki je dio života utkao u djelovanje tuzlanskog ogranka Hrvatskog kulturnog društva Napredak. Od osamostaljenja BiH i izbjanja rata odmah je prepoznao važnost kulture. Svesrdno se se uključio u rad Napretka kao i pokretanje nekih od njegovih najvećih projekata, ponajprije Hrvatskog glasnika. U teškim ratnim vremenima rata i poraća bio je među nositeljima mnogih Napretkovih aktivnosti. I nakon umirovljenja nastavio je izgrađivati Napredak. Bio je član Upravnog odbora i Nadzornog odbora. Kad se teže razbolio, nije mogao aktivno djelovati kao nekad, ali je i dalje pomagao savjetima i zamislima da bi HKD još bolje realizirao svoje aktivnosti na dobrobit cijele zajednice. Djelovao i kao pedagog te je poučavao mlade kako i kamo djelovati.

Izvori

Životopisi, Tuzla
Hrvatski kulturni djelatnici iz Bosne i Hercegovine

Franjo Mott


Le Pan de Natale est le pain de Noël selon une ancienne tradition monégasque. Alors que la tradition est rarement observée ailleurs en Provence, elle a été ravivée en Principauté de Monaco.

Étiologie
Le Pan de Natale s'insère dans une liturgie catholique domestique lors de laquelle un pain particulier est célébré, béni et consommé selon un certain rite. Ce pain rituellement consommé dans une maison accomplit symboliquement le mystère de Noël à Bethléem, littéralement, la maison du pain, en araméen.

Histoire

Origine: le Pain de Noël dès le  en Provence
Le Pan de Natale trouve ses origines dans les différentes traditions du pain de Noël qui a varié en fonction des lieux et des époques. La tradition du pain de Noël était déjà présente en Provence où le pain de Noël était connu sous le nom de trésoir ou bûche, une tradition du Noël provençal connue de Frédéric Mistral. Il était préparé par toute la famille assemblée la veille de Noël, porter en cérémonie dans la cuisine ou dans la chambre du maître et chante à deux chœurs des airs provençaux: "que la bûche se réjouisse, demain, c'est le jour du pain." Le pain était ensuite bénit par le plus petit du foyer.

A Gênes, U Pan de Natale au
Dans sa forme actuelle à Monaco, le pan de Natale est sous doute d'origine génoise: c'est en effet à Gênes que l'on trouve la plus ancienne mention du pain de Noël en langue ligure.

U Pan de Natale: une institution en Principauté de Monaco
À Monaco, U Pan de Natale est encore aujourd'hui une véritable institution qui implique tous les Monégasques, de l'Église catholique, au gouvernement princier, aux commerçants de la Principauté.

Dimension religieuse: la bénédiction des pains lors de la Messe de Minuit
Les Pan de Natale, suivant la tradition, sont bénis par les familles mais également ils le sont lors de la messe de minuit à la Cathédrale, la veille de Noël. À la fin de la messe, pendant l'Offertoire, l'Archevêque de Monaco procède à la bénédiction symbolique de tous les pains qui se trouveront sur les tables familiales ce soir-là ou le lendemain au repas de Noël. Aujourd'hui, la bénédiction a souvent lieu avant la Messe de Noël à la Mairie de Monaco en présence de l'Archevêque et des autorités civiles.

Dimension sociale: une œuvre de charité
Aujourd'hui, les boulangers faisant leur pain à Monaco, dans les jours qui précèdent la Noël, cuisent des Pan de Natale qui sont remis moyennant un don laissé à l'appréciation des clients et le produit de ces dons est remis ensuite à des œuvres caritatives de la Principauté.

Dimension familiale: une liturgie domestique
Le soir de Noël, après la messe de minuit, le Pan de Natale est traditionnellement disposé sur la table et la personne la plus âgée, ou parfois la plus jeune, de la famille procède à la bénédiction du pain. Elle doit tremper la brindille d'olivier dans le l'eau bénite et faire un large signe de croix sur le pain mais aussi vers les personnes présentes autour de la table et prononçait les paroles suivantes :

"Che dame chela ram'auriva e l'agiütu de Diu, u mà se ne vaghe e u ben arrive".

"Qu'avec ce petit rameau d'olivier et l'aide de Dieu, le mal s'en aille et que le bien vienne".

Les participants se signent et le maître de maison tranche alors le pain et le distribue.

Traditionnellement, en recevant ce pain chacun prononce à voix basse "que le mal s'en aille et que le bien vienne". Le reste de ce pain est conservé et des tranches sont offertes aux visiteurs en signe de bienvenue.

Préparation

Description
Le Pan de Natale est un gros pain de maison. Il est fait avec le blé récolté dans les campagnes du pays et dont la farine provient des moulins aussi bien de Monaco que de Roquebrune ou de Menton. Sur le dessus de cette boule de pain, on disposait quatre à sept petites noix de manière de former une croix latine et on y déposait un petit rameau d'olivier et parfois on y ajoutait une petite branche d'oranger et de citronnier.

Symbolique
La croix qui se trouve sur ce pain était le signe de la foi des Monégasques, dans un pays où le catholicisme est religion d'État, et le rameau d'olivier un gage de paix. Pour certains, la branche d'oranger et de citronnier ajoutée à la brindille d'olivier est le symbole de la prospérité du terroir monégasque.

Assortiment
S'ajoute au Pan de Natale, la fougasse monégasque et des petits gâteaux; "ë mariote", Petite Marie, faits avec la pâte de la fougasse pour les filles, et "I gali"; en forme de coq pour les garçons.

Références

Articles connexes

 Opłatek, le pain de Noël en Pologne

Spécialité culinaire de Noël
Cuisine monégasque

Pan de Natale


Samed Vurgun (Azerbaycan alfabesi: Səməd Vurğun, Kiril: Сəмəд Вурғун; gerçek adı: Samed Yusif oğlu Vekilov (d. 21 Mart ya da 27 Mayıs 1906; Kazah - ö. 27 Mayıs 1956; Bakü) - Azerbaycan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin ve SSCB'nin önde gelen şairlerindendir.

Kazah bölgesindeki Salahlı köyünde doğdu. İlköğrenimini doğduğu köyde tamamladı.

1918'de dönemin bilinen eğitimcilerinden Feridun Bey Köçerli tarafından Kazah'ta kurulan iyi bir okulda eğitimini sürdürdü. Bu dönemde Avrupa edebiyatınınbrn önde gelen yazarları öğrenme fırsatı buldu. Aynı zamanda Tevfik Fikret, Namık Kemal'i inceledi. Yaklaşık 1922 'de ilk şiirleri yayınlanmaya başladı. Ancak adını ilk duyurduğu şiiri "Cavanlara (gençlere) Hitap" 1925 yılında geniş çevrelere ulaştı. Sonraki yıllarda bölgedeki birçok gazete ve dergide yazıları, şiirleri yer aldı. Bu dönemde "Vurgun" adını kullanmaya başladı.

1929  yılında Moskova Üniversitesi Edebiyat Fakültesine girdi. Özelikle 1930-40 yılları arasında edebiyat çevrelerinde tanınan biri haline geldi.

"Vakıf" adlı eseri 1941  yılında Stalin adına verilen ödülü aldı. Yine aynı dönemlerde Nizami Gencevi'nin "Leyla ile Mecnun" adlı eserini Azericeye çevirdi.

Ölümünden kısa bir süre önce tarihte ilk kez  "Azerbaycan'ın Halk Şairi" unvanı verildi.

Bakü'de öldü ve orada gömüldü.

Eserleri

A
 "Vakıf"
 "Ferhad ile Şirin"
 "Hanlar"
 "İnsan"
 "Şairin Hayatı"
 "İki Sevgi"

Önemli Şiirleri
 "Şairin andı"
 bade bade
 "Fonar"
 "Şikasteye mektub"
 "Azerbaycan"
 "Şair, ne çabuk yaşlandın sen..."
 "Ana"
 "Bahar"
 "Bahar ve ben"
 "Besteci"
 "Besti"
 "Talıstan",
 "Muğan",
 "Zencinin arzuları"
 "Zamanın bayraqları"
 "Aygün"
 "Komsomol poeması"

Ayrıca bakınız
 Azeri yazarlar listesi
 Aygün (film, 1960)
 Memmedrza Ağa Vekilov

Kaynakça
 Azerbaycan Resmi Devlet Gazetesi
 azeriart.net
 Гасан Гулиев. Самед Вургун. "Литературный Азербайджан"

Dış bağlantılar
 http://www.azeriart.net/taninmislar/vurgun.htm
Səməd Vurğunun qəzəlləri
Səməd Vurğunun səsi
Səməd Vurğunun dəfn mərasimi. 1956-cı il
Səməd Vurğunun Aygün poeması əsasında çəkilmiş bədii televiziya filmi
Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri: I cild - Şeirləri;
Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri: II cild - Şeirləri;
Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri: III cild - Poemaları;
Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri: IV cild - Dram əsərləri;
Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri: V cild - Məqalələri, məruzələr, nitqlər, oçerklər.

1906 doğumlular
1956 yılında ölenler
Azeri şairler
Azeri oyun yazarları
20. yüzyıl Azeri oyun yazarları
Azeri akademisyenler
Sovyet şairler
SSCB Yüksek Sovyeti 4. dönem milletvekilleri

Samed Vurgun


Styret underboring er en metode til at udføre opgravningsfri boringer. Denne metode anvendes typisk ved anlæg af bl.a.
 Kloakering
 Vandledninger
 Gasledninger
 Fjernvarmeledninger
 Kabler
 Renseanlæg
 Fjernvarme
 Dræning

Modsat traditionelle boringer som kræver opgravninger der påvirker omgivelserne, kan man med styret underboring undgå opgravninger, hvorved miljø og omgivelser belastes mindst muligt.

Boringen sker mellem to, allerede gravede, mindre huller hvorfra der fjernstyres et borehoved som efterfølgende påmonteres den ledning der skal løbe mellem de udgravede huller. Udstyret gør det ligeledes muligt at lave bløde kurver uanset om der skal bore op, ned eller til siden.

Referencer

Tunneler

Styret underboring


Kavaklıdere, Muğla'nın 13 ilçesinden birisidir.

Kavaklıdere, Muğla ilinin kuzeyinde yer alır ve Aydın iline sınırı vardır. Deniz seviyesinden 850 m yüksekte yer alan ilçe Muğla il merkezine 52 km uzaklıktadır. %70'i ormanlarla kaplıdır. Osmanlı Devleti zamanında nahiye olan Kavaklıdere 1990 yılında ilçe haline geldi. İlçeye bağlı 14 mahalle bulunmaktadır. Halkın başlıca geçim kaynağı ormancılık, tarım, hayvancılık, mermercilik, halı ve el sanatları, bakırcılık, kalaycılık ve marangozluktur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kavaklıdere Belediyesi
 Köyceğiz Kaymakamlığı
 YerelNET Kavaklıdere

Kavaklıdere


Afrika
 George (Western Cape, Južna Afrika), naselje u državi Western Cape, Južna Afrika, prije se zvao Georgetown
 Janjanbureh (Gambija), grad u Gambiji, prije se zvao Georgetown
 Georgetown (Ascension), glavno naselje na otoku Ascension

Azija
 George Town (Penang, Malezija), glavni grad države Penang, Malezija

Europa
 Es Castell, Minorca, Španjolska, prije se zvao Georgetown

Sjeverna Amerika
 George Town (Kajmanski otoci), glavni grad britanskog prekomorskog posjeda Kajmanskih otoka

Kanada
 Georgetown (Alberta, Kanada), u pokrajini Alberta
 Georgetown (Newfoundland i Labrador, Kanada), u pokrajini Newfoundland i Labrador
 Georgetown (Ontario, Kanada), u pokrajini Ontario
 Georgetown (Otok Princa Edwarda, Kanada), u pokrajini Otok Princa Edwarda

SAD

Georgetown, Alaska
Georgetown, Arkansas
Georgetown, California
Georgetown, Colorado
Georgetown, Connecticut
Georgetown, Delaware
Georgetown, Florida
Georgetown, Idaho
Georgetown, Illinois
Georgetown, okrug Allen, Indiana
Georgetown, okrug Allen Cass, Indiana
Georgetown, okrug Allen Floyd, Indiana
Georgetown, okrug Allen St. Joseph, Indiana
Georgetown, okrug Allen Washington, Indiana
Georgetown, Kentucky
Georgetown, Louisiana
Georgetown, Maine
Georgetown, Maryland
Georgetown, Massachusetts
Georgetown, Minnesota
Georgetown, Mississippi
Georgetown, Montana
Georgetown, New Jersey
Georgetown, New York, okrug Madison
Georgetown, Brooklyn, kvart u New Yorku
Georgetown, Ohio
Georgetown, okrug Fayette, Ohio
Georgetown, okrug Harrison, Ohio
Georgetown, okrug Beaver, Pennsylvania
Georgetown, okrug Lancaster, Pennsylvania
Georgetown, okrug Luzerne, Pennsylvania
Georgetown, South Carolina
Georgetown, Tennessee
Georgetown, Texas
Georgetown (Washington, D.C.)
Georgetown, okrug Berkeley, Zapadna Virginia
Georgetown, okrug Lewis, Zapadna Virginia
Georgetown, okrug Marshall, Zapadna Virginia
Georgetown, okrug Monongalia, Zapadna Virginia
Georgetown, okrug Polk, Wisconsin
Georgetown, okrug Price, Wisconsin

Južna Amerika
 Georgetown (Gvajana), glavni grad Gvajane

Oceanija

Australija
 Georgetown (Južna Australija, Australija), u državi Južna Australija
 Georgetown (Novi Južni Wales, Australija), u državi Novi Južni Wales
 Georgetown (Queensland, Australija), u državi Queensland
 George Town (Tasmanija, Australija), u državi Tasmanija

Georgetown


Exodus sözcüğünün farklı manaları ve kullanımları vardır:

Dini tarihte
 Exodus (kutsal kitap), Türkçe "Mısırdan Çıkış" olarak da adlandırılan Tevrat'ın ve Hristiyan İncil'inin ikinci kitabı.
 Exodus (din), yukarıda belirtilen kutsal kitapta anlatılan olay, Mısırdan çıkış.

Modern tarihte
 Exodus (gemi), Yahudi mültecileri taşıyan ve 1947'de Filistin'e girmesine izin verilmemiş gemi.

Edebiyatta
 Exodus (roman), Leon Uris tarafından kaleme alınmış 1958 tarihli roman.

Sinemada
 Exodus (film), 1960 tarihli film. Yukarıda adı geçen romanı konu almıştır, yönetmeni Otto Preminger, başrol oyuncusu Paul Newman'dır.
 Exodus: Tanrılar ve Krallar, Ridley Scott tarafından yönetilen ve Kitab-ı Mukaddes'ten esinlenen 2014 yapımı bir epik film.
 Exodus, Lost dizisi 1. sezon son bölümlerdir.

Müzik
 Exodus (grup), thrash metal grubu
 Exodus (albüm), 2015
 Exodus, Bob Marley & The Wailers

Exodus


Silvio Arturo Zavala Vallado (Mérida, Yucatán; 7 de fevereiro de 1909 - Cidade de México, 4 de dezembro de 2014) foi um historiador, diplomata e erudito mexicano. Seus pais foram Arturo Zavala Castillo e Mercedes Vallado García. Realizou seus estudos básico e elementar em escolas de sua terra natal: Consolo Zavala e Escola Modelo. Se graduou no Instituto Literário de Yucatán e depois, na então Universidade do Sudeste, hoje Universidade Autónoma de Yucatán e finalmente na Faculdade de Filosofia e Letras da Universidade Nacional Autónoma de México.

Academia
No estrangeiro, estudou em Nova Orleans e Madri, obtendo na antiga Universidade Central, hoje Universidade Complutense, o doutorado em Direito. Colaborou no Centro de Estudos Históricos de Madri entre 1933 e 1936. Quando voltou ao México, colaborou na Revista de História de América (1938-1965), foi diretor da Biblioteca Histórica Mexicana de Obras Inéditas e diretor e professor no Centro de Estudos Históricos do México.

Zavala foi membro de importantes instituições como a Academia Mexicana da Língua, da Academia Mexicana de História e do Colégio Nacional.

Reconhecimentos

 Prêmio Princesa das Astúrias em 1993, de Ciências Sociais.
 Em 1969 recebeu em México o Prêmio Nacional de Letras.
 Medalha Eligio Ancona da Universidade Autónoma de Yucatán
 Doutor Honoris Causa da Universidade Autónoma de Yucatán
 Doutor Honoris Causa da Universidade de Sonora
 Doutor Honoris Causa da Universidade de Toulouse, França.
 Confrérie dês chevaliers du Tastevin, França
 Presea Basco de Quiroga em 1986.
 Prêmio Rafael Heliodoro Vale em 1988.
 Medalha de prata "Aristóteles", outorgada pela UNESCO em 1989.
 A Grande Cruz da Ordem Civil de Afonso X o Sábio.
 Prêmio Carlos de Sigüenza e Góngora, da Academia Mexicana de Arquivos Históricos.

Referências

Centenários do México
Embaixadores do México na França
Prémio Princesa de Astúrias de Ciências Sociais
!Material da Enciclopedia Livre Universal em Espanhol

Silvio Zavala


ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු ජනාධිපති යනු ශ්‍රී ලංකාවේ විධායක ජනාධිපති තනතුරේ සිට ඉවත්වූ පුද්ගලයන්ගේ තනතුරයි.

මෙම තනතුරු සඳහා "ජනාධිපති" යන ආමණ්ත්‍රන නාමය භාවිතාවේ.

මෙම තනතුරේ සිටින්නන් සදහා නිල නිවසක්, නිල වාහන සහ විවිධ දීමනා හිමිය.

වර්තමානයේ තනතර දරන්නන්
 චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග
 මහින්ද රාජපක්‍ෂ

ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු ජනාධිපති


Douglas Anthony "Doug" Ducey (født 9. april 1964 i Toledo, Ohio) er en amerikansk politiker, der var guvernør for den amerikanske delstat Arizona fra 2015 til 2023. Han er medlem af det Republikanske parti.

Doug Ducey blev valgt til guvernør 4. november 2014 og overtog embedet 5. januar 2015.

Eksterne henvisninger

 Officiel profil for Guvernør Ducey  på Ohios officielle hjemmeside.
 Doug Duceys officielle kampagneside  på www.dougducey.com

Personer fra Ohio
Guvernører i Arizona

Doug Ducey


Sankt Leonhard ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Rothenburg ob der Tauber im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die ehemalige Einöde liegt an der Tauber und am Igelsbach, der hier als rechter Zufluss in die Tauber mündet. Die Staatsstraße 2449 führt nach Gebsattel (1 km südlich), die St 2419 führt nach Rothenburg (1,2 km nordwestlich) bzw. nach Lohr (4 km südlich).

Geschichte
Im Geographischen Lexikon (1802) wird der Ort folgendermaßen beschrieben:

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde der Ort dem Steuerdistrikt und der Munizipalgemeinde Rothenburg ob der Tauber zugeordnet.

Baudenkmäler
 Gebsattler Str. 9: Wassermühle und Wohnstallhaus
 Gebsattler Str. 10: Gasthof Reichsapfel
 St.-Leonhard-Str. 24: Vierseithof
 St.-Leonhard-Str. 32: Ehemaliges Siechhaus mit Wohnhaus
 St. Leonhard (Rothenburg ob der Tauber)

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist Sitz der Pfarrei St. Leonhard und seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Rothenburg ob der Tauber
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Ort an der Tauber
Leonhard von Limoges als Namensgeber

Sankt Leonhard (Rothenburg ob der Tauber)


Filipović je često prezime u Hrvatskoj i Srbiji. Prezime je patronim, izvedeno iz osobnog imena Filip (iz grčkog jezika; doslovno prijatelj konja) i dodavanja sufiksa ‑ović. To je 21. ili 22. najčešće prezime u Hrvatskoj.

Osobe s prezimenom Filipović

F
Filip Filipović (vaterpolist) (1987. – ), srpski vaterpolist
Franjo Filipović (hrvatski general) (1820. – 1903.), hrvatski visoki vojni časnik u austrijskoj vojsci
Franjo Filipović (hrvatski slikar) (1930. – 2009.), hrvatski naivni slikar
Franjo Filipović (poturica) (prva pol. 16. st. – ?), zagrebački kanonik te kasnije turski četovođa
Franjo Filipović (pedagog) (1901. - 1988.), hrvatski pedagog

E
Eleonora Pavišić-Filipović (1926. – ), hrvatska i bosanskohercegovačka pjesnikinja, pripovjedačica i publicistkinja

G
Goran Filipović (1996. – ), hrvatski košarkaš

I
Ivan Filipović (1823. – 1895.), hrvatski pedagog, književnik i leksikograf
Ivan Filipović Grčić (prije 1660. – nakon 1715.), svećenik, književnik i protuosmanski ratnik
Ivo Filipović Grčić (1937. – 1983.), hrvatski likovni umjetnik, kipar i slikar

J
Jeronim Filipović (1688. – 1765.), hrvatski propovjednik i nabožni pisac iz BiH
Josip Filipović (1819. – 1889.), hrvatski plemić i austrijski general

K
Karlo Filipović (1954. – ), diplomirani inženjer strojarstva i političar

Lj
Ljiljana Bunjevac Filipović (1958. – ), hrvatska televizijska novinarka

M
Mijo Filipović (1869. – 1948.), diplomirani inženjer, vodoprivredni inženjer i filatelist
Miljenko Filipović (19??. – ), general Hrvatske vojske
Mirko Filipović (1974. – ), hrvatski boksač
Miroslav Filipović (1915. – 1946.), hrvatski nacionalist i rimokatolički svećenik
Muhamed Filipović (1929. – ), bošnjački filozof i nacionalistički ideolog

N
Nevenka Filipović (1932. – 2007.), hrvatska lutkarica, kazališna i filmska glumica
Nikola Filipović (arhitekt)
Nikola Filipović (pravnik) (1933. – 2007.), hrvatski pravnik

R
Rasim Filipović (19??. – ), hrvatski dramatik i novelist iz BiH
Rudolf Filipović (1916. – 2000.), hrvatski filolog, jezikoslovac i anglist

S
Stefan Filipović (1987. – ), crnogorski pjevač zabavne glazbe
Stjepan Filipović (1916. – 1942.), pripadnik srbijanskih partizanskih odreda tijekom Drugoga svjetskog rata
Sulejman Filipović (1896. – 1971.), časnik Jugoslavenske vojske

Š
Šimun Filipović (1732. – 1802.), rimokatolički prezbiter, franjevac

T
Tarik Filipović (1972. – ), hrvatski glumac i TV voditelj

V
Vladimir Filipović (1906. – 1984.), hrvatski filozof

Z
 Zlata Filipović (1980. – ), bosanskohercegovačka književnica hrvatskog porijekla
 Zoran Filipović (boksač)
 Zoran Filipović (fotograf) (1959. – ), profesionalni fotograf i pisac
 Zoran Filipović (nogometaš)

Vidi još
 Nagrada Ivan Filipović
 Sporazum Karadžić – Filipović

Izvori

Hrvatska prezimena

Filipović


Bilgisayar bilimlerinde sıralı erişim, bir grup veri elemanına (bellekte, diskte veya kasette bulunan) önceden belirlenen bir sıra izlenerek birbiri ardı sıra ulaşılması anlamına gelir. Bu erişim bazen veriye ulaşmak için tek yoldur (bir kasette olduğu gibi). Bazen ise olası seçeneklerden sadece bir tanesidir. Örneğin, bir veri dizisi üzerinde basit işlemler yapmak istendiğinde veri yapılarında sıralı erişim uygulaması şöyle olur: Verilere önceden belirlenmiş özel bir sıralama üzerinden ardışık olarak ulaşılır. Bunun veri yapılarında en bilinen örneği bağlı listelerdir. Sıralı erişimle işlem gören bir liste üzerindeki sıralama Q(k) kadar bir işletim zamanına sahiptir. Burada k, dizindir.

Hızlı sıralama ve ikili arama gibi algoritmalar sıralı erişimle kötü çalışırlar. Öyle ki, daha basit algoritmalar kadar bile etkili değillerdir. Bu tarz algoritmalar sadece rastgele erişim kullanılan veri yapıları için etkindirler. Öte yandan, birleştirme sıralaması gibi tamamen sıralama yapmayan algoritmalar sıralı erişime uygundurlar. Çünkü bu algoritma veri dizisini tamamen sıralamaz, sadece sıralı iki diziyi birleştirir. Böylece gereksiz zaman harcanmamış olur.

Veri yapıları

Sıralı erişim


Matthew William Goode (født 3. april 1978 i Exeter) er en britisk skuespiller.

Udvalgt filmografi

Film
 Chasing Liberty (2004) – Ben Calder
 Match Point (2005) – Tom Hewett
 The Lookout (2007) – Gary Spargo
 Gensyn med Brideshead (2008) – Charles Ryder
 Watchmen (2009) – Adrian Veidt/Ozymandias
 A Single Man (2009) – Jim
 Leap Year (2010) - Declan O'Callaghan
 Stoker (2013) – Uncle Charlie
 Belle (2013) – Sir John Lindsay
 The Imitation Game (2014) – Hugh Alexander
 Allied (2016) – Guy Sangster

Tv-serier
 The Good Wife (2014–2015; 28 afsnit) – Finley "Finn" Polmar
 Downton Abbey (2014–2015; 5 afsnit) – Henry Talbot
 The Crown - (2017; 3 afsnit) Tony Armstrong-Jones

Eksterne henvisninger

Filmskuespillere fra England
Tv-skuespillere fra England
Personer fra Exeter

Matthew Goode


HMS Artful is the third  nuclear-powered fleet submarine of the British Royal Navy. She is the second submarine of the Royal Navy to bear this name. Artful was ordered from GEC's Marconi Marine (now BAE Systems Submarine Solutions) on 17 March 1997, and was constructed at Barrow in Furness. She was named on 20 September 2013, was rolled out of the shipyard construction hall on 16 May 2014, and was due to start sea trials in early 2015. Artful made her first successful basin dive in October 2014, and sailed on 13 August 2015 for sea trials. Artful was handed over the Royal Navy on 14 December 2015, and commissioned on 18 March 2016.

Design

Propulsion
Artfuls nuclear reactor will not need to be refuelled during the boat's 25-year service. Since the submarine can purify water and air, she will be able to circumnavigate the planet without resurfacing. The main limit is that the submarine will only be able to carry three months' supply of food for 98 officers and ratings.

Armament
Artful has provision for up-to 38 weapons in six  torpedo tubes. The submarine is capable of using Tomahawk Block IV land-attack missiles with a range of  and Spearfish heavyweight torpedoes.

Common Combat System
Artful is the first Astute-class submarine to utilise the Common Combat System, which will be fitted on every Astute, Vanguard and Dreadnought-class submarine. The Common Combat System was originally meant to be first tested on the fourth Astute boat, , but the system was completed ahead of time.

Operational history
In May 2021, Artful joined UK Carrier Strike Group 21 on its seven-and-a-half month-long maiden operational deployment to the Far East.

References

External links
Royal Navy HMS Artful (royalnavy.mod.uk)

Astute-class submarines
Ships built in Barrow-in-Furness
2014 ships
Submarines of the United Kingdom

HMS Artful (S121)


Soğukpınar, Kahramanmaraş ilinin Göksun ilçesine bağlı bir mahalledir.
Kahramanmaraş iline 105 km, Göksun ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Göksun'un mahalleleri

Soğukpınar, Göksun


Dikmen, Sakarya ilinin Hendek ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Sakarya il merkezine 62 km, Hendek ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Hendek'in mahalleleri

Dikmen, Hendek


Apis mellifera mellifera er ein undirtegund alibýflugna. Útbreiðsla hennar er í norður og mið Evrópu.

Hún er dökkbrún til svört með dökkbrúnni hæringu, sérstaklega hærð á frambol. Breiður, snubbóttur afturbolur er einkennandi. Tungulengd er styttri eftir því sem afbrigðið er norðlægara (6.45 mm (suður Frakkland), 6.19 mm (Alparnir) til 5.90 mm (Noregur)).
Sjúkdómsþol undirtegundarinnar er mun minna en A. m. carnica og A. m. ligustica, sem og blendingsins Buckfast. Við bestu aðstæður framleiðir bú A. m. mellifera um 20% minna en áðurnefndar gerðir, en við erfiðar aðstæður (veðurfarslega) er hún afgerandi öflugri. Á móti kemur að hún er árásargjarnari og svermir auðveldlega.

Tilvísanir

Býflugur

Apis mellifera mellifera


Yisrael Baruch Mordechai "Motty" Steinmetz (em hebraico: מוטי שטיינמץ, Bnei Brak, 5 de julho de 1992) é um proeminente cantor hassídico.

Biografia
Steinmetz nasceu em 1992 em uma família Vizhnitz em Bnei Brak. Motty é filho do Rabi Moshe e Rebecca Steinmetz, e o quarto de nove filhos.

Quando Steinmetz tinha quatorze anos, seu avô mudou-se de Antuérpia, Bélgica, para Israel e ensinou-lhe muitas músicas tradicionais de Vizhnitz que influenciaram seu estilo musical. Em sua adolescência, ele foi descoberto pelo produtor e compositor Ruvi Banet, que mais tarde se tornaria seu empresário. Steinmetz canta canções religiosas judaicas, com as letras muitas vezes tiradas diretamente das escrituras ou orações, e é conhecido pela grande emoção que coloca em sua música. De acordo com sua interpretação ultra-ortodoxa das leis judaicas de modéstia, ele nunca se apresenta para públicos mistos de homens e mulheres, a menos que haja uma mechitza (separação). Ele também visitou hospitais em Israel para cantar para vítimas de acidentes.

Em 2017, ele lançou seu álbum de estreia Haneshama Bekirbi, com o rabino-chefe asquenaz de Israel David Lau e os prefeitos de Bnei Brak e El'ad presentes no lançamento do álbum. O álbum supostamente levou quatro anos de trabalho para ser finalizado e alcançou a certificação de platina em Israel.

Em 2018, a emissora nacional israelense Kan 11 produziu um episódio documentando a vida e a música de Steinmetz.

Steinmetz estava no centro de uma controvérsia sobre shows segregados por gênero no verão de 2019. Steinmetz estava programado para se apresentar para um público segregado por gênero em Afula. Isso foi contestado nos tribunais locais com um juiz recomendando que a audiência fosse dividida em três partes com a adição de uma área mista de gênero. No entanto, esta decisão foi contestada no tribunal superior por um grupo de ativistas de mulheres. O tribunal superior decidiu que a segregação era ilegal, mas o julgamento só foi aprovado quando o show estava terminando. Steinmetz disse que achou a controvérsia "enfurecedora" e que recebeu elogios dos políticos Haredi Aryeh Deri e Moshe Gafni. Depois de tudo isso, um show de Steinmetz só para homens em Haifa foi encerrado pelos juízes.

Vida pessoal
Aos 23 anos, Steinmetz foi apresentado a sua esposa Malka Weisel por um casamenteiro. Weisel é filha do chefe do sistema de conversão na corte do rabino Karelitz em Bnei Brak, que também é o rabino dos estudantes Yeshivot em Modi'in Illit. Em 2015, Steinmetz se casou com Weisel, com o cantor hassídico Mordechai Ben David como convidado no casamento. Em 2017, o casal teve uma primeira filha, Esther Steinmetz, e em 2020 teve outra filha.

Discografia

Álbuns de estúdio

 Haneshama Bekirbi (2017)
 Atik Yomin (2022)

Singles

 Rachmaneh (2015)
 Eitz Chaim (2015)
 Vesorev (2015)
 Shifchi Kamayim (2015)
 El Hana'ar Hazeh (2015)
 Elokim Al Domi Lach (2015)
 K'ayal Ta'arog (2015)
 B'sheim Hashem (2015)
 Tzeinah Uraeinah (2015)
 V'hi Rachamecha (2015)
 Ilan (2015)
 Nafshi (2018) (com Ishay Ribo)
 Nigun Vizhnitz (2020)
 Veomar Bayom Hahu (2020)

Ligações externas
 Website oficial

 Canal de Motty Steinmetz no Youtube
 Motty Steinmetz no Facebook
 Motty Steinmetz no Twitter
 Motty Steinmetz no Instagram
 Haneshama Bekirbi no Youtube

Pessoas vivas
Cantores de Israel
Nascidos em 1992
Judeus de Israel
Músicos judeus

Motty Steinmetz


Vilko Zuber (Lepoglava, 11. listopada 1915. - 1966.) je hrvatski fotograf, majstor umjetničke fotografije

Životopis

Rodio se u Lepoglavi 11. listopada 1915. godine. Godine 1940. diplomirao je na Pravnom fakultetu u Zagrebu. Član je Fotokluba Zagreb od godine 1952., kada započinje njegovo bavljenje fotografijom.

Ondašnji Fotosavez Jugoslavije mu je godine 1955. dodijelio zvanje kandidata majstora fotografije, a FIAP (Međunarodna federacija fotografske umjetnosti FIAP mu je dodijelila zvanje EFIAP (ekselencija FIAP). Član je ULUPUH-a. Zuber je izlagao na mnogim izložbama umjetničke fotografije u zemlji i inozemstvu.
Održao je niz samostalnih izložbi fotografije (Varaždin 1957, Zagreb 1957. i 1958, Dubrovnik 1961. i Baška na Krku 1971).Svojim radovima surađivao je u brojnim knjigama i monografijama. Umro je 1966. godine.
Jedan od niza velikih hrvatskih majstora fotografije socijalističkog realizma, čiji opus krasi fundus Zbirke hrvatske fotografije Fotokluba Zagreb: Tošo Dabac, Zvonimir Grčman, Aleksandar Kukec, Ivan Medar, Milan Pavić, Drago Rendulić, Ante Roca, Žorž Skrygin, Zlatko Šurjak, Zlatko Zrnec i Vilko Zuber.

Na ostatcima dobre tradicije zagrebačke škole fotografije gradit će Vilko Zuber vlastitu fotografsku priču. Lirske krajobraze, Kornate, portrete, urbane pejsaže povezuje u osebujni grafički izraz, u kojem ljudi u pokretu kao da navješćuju rastanak sa soc-realizmom i političkim idealiziranjem života. Unatoč sve prisutnijem proboju life-fotografije, čiji je prvi protagonist u nas Mladen Grčević, Zuber će i dalje, s još nekolicinom istaknutih izlagača u tim pedesetim godinama, u svojim djelima zadržati dobro nam znanu intimu i estetiku čiste likovnosti. Kako u izboru motiva, tako i u samoj obradi, uspijeva postići visoku kvalitetu. Usprkos naglašenoj uniformnosti fotografskog izraza, karakterističnoj za prvu polovicu pedesetih godina, u nekih autora, pa tako i u Zubera, jasne su i individualne osobine. A upravo će one Fotoklub Zagreb uvesti u novo razdoblje, razdoblje dvaju smjerova — life-fotografije i fotografike. Uz fotografije Vilka Zubera nalazimo se pred djelima u kojima forma postaje sadržajna, njezin osamostaljen izraz u otvorenim odnosima linija i crno-bijelih površina. Svijet ovog fotografa otkriva nam tradiciju, ali i otvorenost prema novom, što će zahvaljujući ponajprije likovnim vrijednostima biti jednom od najzanimljivijih cjelina suvremene hrvatske fotografije.

Nagrade
Dobio je niz nagrada, medalja, diploma i priznanja.

Izvori

Hrvatski fotografi
Životopisi, Lepoglava

Životopisi, Zagreb

Vilko Zuber


is a Japanese filmmaker.

Life and career
Nakata was born in Okayama, Japan. He is most familiar to Western audiences for his work on Japanese horror films such as Ring (1998), Ring 2 (1999) and Dark Water (2002). Several of these were remade in English as The Ring (2002), Dark Water (2005), and The Ring Two.

Nakata was scheduled to make his English-language debut with True Believers, but later pulled out. He was later offered by DreamWorks to direct the movie The Ring Two (2005), which he accepted, making his English-language debut with a sequel to a remake of his own film.

Nakata made his initial breakthrough into film with Ghost Actress a.k.a. Don't Look Up (1996). Although failing to attain any large-scale success, the film was responsible for leading to his directing of Ring.

Other Nakata films include Sleeping Bride (2000); Curse, Death and Spirit; and Chaos (2000). He directed the psychological thriller The Incite Mill which premiered on 16 October 2010 in Japan. He has now completed a Japanese ghost story, Kaidan. Nakata is currently working on Hearn, which is about the life of Lafcadio Hearn who wrote Kwaidan.

He is represented by United Talent Agency. His film Chatroom, was screened in the Un Certain Regard section at the 2010 Cannes Film Festival.

Filmography

Film
Curse, Death & Spirit (1992)
Don't Look Up (1996) – also writer (story)
Ring (1998)
Joseph Losey: The Man with Four Names (1998)
Ring 2 (1999)
Sleeping Bride (1999)
Take It (2000)
Chaos (2000)
Dark Water (2002)
The Ring Two (2005)
Kaidan (2007)
L: Change the World (2008)
Foreign Filmmakers' Guide to Hollywood (2009)
Chatroom (2010)
The Incite Mill (2010)
The Complex (2013)
Life After 3.11 (2013)
Monsterz (2014)
Words With Gods (2014) – segment "Sufferings"
Ghost Theater (2015)
Somewhere in Kakamura (2016 short)
White Lily (2016)
Life in Overtime (2018)
Stolen Identity (2018)
The Woman Who Keeps a Murderer (2019)
Sadako (2019)
Stigmatized Properties (2020)
Usogui (2022)
It's in the Woods (2022)
The Forbidden Play (2023)

Television
Gakkô no kaidan F (1997) (story "Hoken-shitsu", story "Rei Video")
Shinigami-kun (2014) – 1 episode
Yo ni mo Kimyô na Monogatari: Eiga kantoku-hen (2015)
Magamoto (2016) – 8-part miniseries
Remote de Korosareru (2020)
Kyoufu Shinbun (2020)
The Days (2023) – with Masaki Nishiura

See also
 Japanese horror

References

External links

Nakata's JMDb Listing (in Japanese)

1961 births
Living people
Nakata Hideo
Horror film directors
Japanese film directors

Hideo Nakata


Giandomenico Spinola (Gênova, 1580 - Mazara, 11 de agosto de 1646) foi um cardeal do século XVII

Nascimento
Nasceu em Gênova em 1580. De família patrícia. Segundo dos nove filhos de Giovanni Maria Spinola e Pelina Lercari, filha do Doge Giovanni Battista Lercari de Gênova. Os outros irmãos eram Giovanni Battista, Giovanni Luca, Violante, Maddalena e mais quatro filhos que morreram sem descendência, tio do cardeal Giambattista Spinola, Sr. (1681). Tio-avô do cardeal Nicola Gaetano Spinola (1715). Outros cardeais dos vários ramos da família Spinola foram Agostino Spinola (1527); Filippo Spinola (1583);; Orazio Spinola (1606); Agustín Spínola (1621); Giulio Spínola (1666); Giambattista Spínola, Jr (1695); Giorgio Spinola (1719); Giovanni Battista Spínola (1733); Girolamo Spinola (1759); e Ugo Pietro Spinola (1831).

Educação
(Nenhuma informação encontrada)..

Início da vida
Questore da tesouraria pontifícia em Gênova durante o pontificado do Papa Paulo V (1605-1621). Protonotário Apostólico. Foi a Roma e colocou-se sob a direção do cardeal Antonmaria Sauli, que o ajudou a ser nomeado clérigo da Câmara Apostólica em maio de 1604. Vice-legado em Viterbo, 1607. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica de Justiça e da Graça . Auditor geral de causas da Câmara Apostólica, 1610. Juiz da Cúria Romana, 1617. Administrador da Arquidiocese de Messina, 1625-1626. Abade commendatario de S. Maria di Taglieto..

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada)..

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 19 de janeiro de 1626; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Clemente, 9 de fevereiro de 1626. Protetor da República de Gênova (na prática, seu representante junto à Santa Sé), 1626-1630. Optou pelo título de S. Cecília, mantendo a denominação de cardeal de S. Clemente de 30 de abril de 1629 até 17 de agosto de 1637..

Episcopado
Eleito arcebispo de Acerenza e Matera em 13 de novembro de 1630. Consagrado em 15 de dezembro de 1630 por Domenico Marini, arcebispo de Gênova, auxiliado por Angelo Mascardo, bispo de Noli, por Pietro Francesco Costa, bispo de Albenga, e por Vincenzo Giovanni Spinola , bispo de Brugnato. Transferido para a sede de Luni-Sarzana em 26 de abril de 1632, mantendo o posto de arcebispo. Transferido para a sede de Mazara, Sicília, em 1º de dezembro de 1636, mantendo o posto de arcebispo. Camerlengo do Sacro Colégio dos Cardeais, de 13 de janeiro de 1642 até janeiro de 1643. Participou do conclave de 1644 , que elegeu o Papa Inocêncio X..

Morte
Morreu em Mazara em 11 de agosto de 1646. Sepultado na capela de S. Gaetano na catedral de Mazara..

Cardeais nomeados pelo papa Urbano VIII

Giandomenico Spinola


Alyssa Jayne Milano (d. 19 Aralık 1972, New York), Amerikalı oyuncu, yapımcı ve şarkıcı.

Adını başrolünde Tony Danza'nın olduğu Patron Kim? adlı diziyle duyurdu. Daha sonra Holly Marie Combs, Shannen Doherty ile birlikte Charmed adlı ABD'de dizinin başrolünde oynadı. Şu sıralar ABC kanalında 2.sezonu yayınlanan Mistresses adlı dizide Savannah Davis karakterini canlandırmaktadır.

Filmografi

Filmleri

Müzik kariyeri
5 albüm çıkaran Alyssa Milano müzik ile yakından ilgilenmektedir. Japonya'da albümünün tirajı 1 milyona ulaştı, Japonya'da bazı albümleri Platin seviyesine ulaştı.

 Look in My Heart (Albüm)

Dış bağlantılar
 Beyazperde ' de Alyssa Milano
 www.alyssa.com  — Resmi websitesi

1972 doğumlular
Brooklyn doğumlular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı kadın şarkıcılar
Amerikalı çocuk oyuncular
Amerikalı vejetaryenler
İtalyan asıllı Amerikalılar
Young Artist Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Disleksi olan kişiler

Alyssa Milano


bestgore.com (estilizado como BestGore.com e abreviado como BG) foi um site de choque canadense ativo de 2008 a 2020 e de propriedade de Mark Marek, que forneceu notícias, fotos e vídeos altamente violentos da realidade, com autoria opinião e comentários de usuários. O site recebeu atenção da mídia em 2012, após a apresentação de um filme snuff retratando o assassinato de Jun Lin. Como resultado, Marek foi preso e acusado sob a lei de obscenidade do Canadá por corromper a moral pública.

História
O site foi lançado em 30 de abril de 2008, pelo eslovaco - canadense Mark Marek e hospedava material explícito, real, fotográfico e em vídeo de eventos como assassinatos, suicídios, torturas, cirurgias abertas, mutilações e acidentes.

Em uma entrevista de 2017 para a GQ Austrália, Mark Marek insistiu que administrar o BestGore.com custa mais do que gera em receita e disse: "Nenhuma empresa com um orçamento razoável gostaria de anunciar em um site que expõe a brutalidade policial, o abuso do governo contra os cidadãos, especulação de guerra e atividades antipopulares semelhantes. Então, tudo o que me resta é pornografia. Pior ainda, a pornografia rende menos hoje do que há cinco anos".

A partir de 15 de novembro de 2020, o site foi considerado extinto, pois Marek, seu fundador e administrador, decidiu focar sua atenção em outros interesses. Em 17 de novembro de 2020, quando questionado na seção de comentários do site lbry.tv do BestGore.com se o BestGore.com está inativo e se ficará indefinidamente, Mark Marek respondeu: "Provavelmente permanentemente".

Controvérsias e questões legais

Assassinato de Jun Lin
Em junho de 2012, o site foi criticado pela inclusão do vídeo gráfico intitulado 1 Lunatic, 1 Ice Pick, que retrata o estupro e desmembramento de um cadáver após o assassinato de Jun Lin cometido por Luka Magnotta. A polícia disse que Marek inicialmente recusou os pedidos para remover o vídeo do site, enquanto Marek disse: "Eu mesmo o retirei, em meus próprios termos, sem ser solicitado. Se tal pedido da polícia para removê-lo, conforme alegado, tivesse sido feito, eu teria apenas dito a eles que o vídeo estava fora do ar há dias." Gil Zvulony, um advogado de Toronto especializado em direito da Internet, afirmou que as evidências apoiavam as acusações de obscenidade contra BestGore.com, afirmando: "Não há crime real onde não há conhecimento, mas uma vez que eles foram informados disso e permitiram para ficar lá".

Acusação de corrupção da moral
Em junho de 2012, foi relatado que o Service de police de la Ville de Montréal estava investigando Bestgore.com por acusações de obscenidade devido à postagem de 1 Lunatic, 1 Ice Pick. O Toronto Sun afirmou que havia acusações pendentes contra Marek, o que ele negou.

Em 16 de julho de 2013, a polícia de Edmonton acusou Marek de "corrupção moral" em conexão com a postagem do vídeo de Magnotta. A rara acusação é baseada na seção 163 do Código Penal canadense e acarreta uma sentença máxima de dois anos de prisão. Um investigador da polícia descreveu o site como "um site racista, incitando ódio, ódio, violência - violência acima e além de qualquer coisa normal". Marek foi libertado sob fiança, mas foi preso novamente em 26 de julho por supostamente violar os termos de sua libertação. Em janeiro de 2016, ele se declarou culpado e recebeu uma sentença condicional de três meses de prisão domiciliar, seguidos de três meses de serviço comunitário.

Em uma entrevista em novembro de 2013 com Adrianne Jeffries do The Verge, Marek disse que a seção 163(1) proíbe a distribuição de quadrinhos criminais e métodos de cura de doenças venéreas, e observou que a lei foi aplicada seletivamente e pode ser usada indiscriminadamente. Marek também defendeu o valor de realmente olhar para o material sangrento:

Feedback positivo
Marek disse que receberia testemunhos positivos de leitores - ele relatou que as pessoas que visualizavam o conteúdo do site às vezes os convenciam a evitar riscos perigosos em sua vida cotidiana, incluindo excesso de velocidade, disparar entre o tráfego de motocicleta, brincadeiras com empilhadeiras e até mesmo persuadir alguns que não para cometer suicídio. Marek observou que o próprio governo canadense usou imagens chocantes nas embalagens de cigarros para desencorajar o fumo.

Sites
Shock sites

Bestgore.com


Luis Aceves Casa (Aguascalientes, México; 1913 - Ciudad de México; 16 de septiembre de 1973) fue un actor mexicano de la época de oro del cine mexicano. Fue ganador de un Premio Ariel de la Academia Mexicana de Cine.

Biografía

Luis Aceves Castañeda, nació en la ciudad de Aguascalientes en 1913. Siendo joven trabajó en Ferrocarriles Nacionales de México en el departamento de tráfico, donde hizo amistad con Pedro Armendáriz y Carlos López Moctezuma, que también laboraban ahí; fueron ellos quienes más tarde, ya considerados primeras figuras de la actuación, lo recomendaron para su ingreso al cine. La primera cinta donde participó fue La casa de la zorra (1945), protagonizada por Ricardo Montalbán y Susana Guízar. Más tarde, Armendáriz lo presenta con el célebre director Emilio "El Indio" Fernández, y este lo integró al elenco de la película Pueblerina (1948); protagonizada por Columba Domínguez y donde Aceves tuvo el papel del villano principal. Gracias a esta cinta Aceves Castañeda dio a conocer su talento. Con Fernández trabajó también en Salón México (1949), La malquerida (1949), Islas Marías (1951), Reportaje (1953) y La rebelión de los colgados (1954).

Sus trabajos con "El Indio" sirvieron como carta de presentación para que fuera requerido por otros directores de renombre. Así trabajó con Julio Bracho en Felipe de Jesús (1949) y La posesión (1949), con Rogelio A. González en Un rincón cerca del cielo (1952), con Roberto Gavaldón en Macario (1960) y con Luis Buñuel, que se convirtió en el director con quien más trabajó, en Subida al cielo (1952), Abismos de pasión (1954), La muerte en este jardín (1956), Nazarín (1959), La fièvre monte à El Pao (1959) y Simón del desierto (1965), que fue su última aparición en cine. En 1957 participó en la trilogía de películas sobre La momia azteca, protagonizadas por un antiguo compañero ferrocarrilero, el galán trágico del cine fantástico mexicano Ramón Gay, en las que personificó al demente Doctor Krupp; en la actualidad, estas películas son consideradas de culto.

Aceves Castañeda pasó sus últimos años dirigiendo la compañía de teatro que fundó. Murió en la Ciudad de México en 1973. A lo largo de su trayectoria, logró trabajar con las más importantes figuras del cine mexicano, incluidas Marga López, Miroslava, Roberto Cañedo, Silvia Pinal, Pedro Infante, Dolores del Río, Jorge Negrete, Elsa Aguirre, David Silva, María Antonieta Pons, Lilia Prado, Irasema Dilián y Jorge Mistral, entre otras.

Filmografía
 Simón del desierto (1965)
 Attack of the Mayan Mummy (1964)
 Santo contra el cerebro diabólico (1963)
 Cielo rojo (1962)
 El proceso de las señoritas Vivanco (1961)
 Macario (1960)
 La fièvre monte à El Pao (1959)
 Nazarín (1959)
 La momia azteca contra el robot humano (1958)
 La maldición de la momia azteca (1957)
 La momia azteca (1957)
 La justicia del gavilán vengador (1957)
 Camino del mal (1957)
 La muerte en este jardín (1956)
 Orgullo de mujer (1956)
 La doncella de piedra (1956)
 La sombra de Cruz Diablo (1955)
 La rebelión de los colgados (1954)
 La bruja (1954)
 Un minuto de bondad (1954)
 Abismos de pasión (1954)
 Reportaje (1953)
 Padre nuestro (1953)
 Un rincón cerca del cielo (1952)
 Subida al cielo (1952)
 Sentenciado a muerte (1951)
 Islas Marías (1952)
 Pecado (1952)
 Una mujer decente (1952)
 El amor no es ciego (1950)
 Piña madura (1950)
 Lluvia roja (1950)
 La posesión (1950)
 La malquerida (1949)
 Rayito de luna (1949)
 El miedo llegó a Jalisco (1949)
 Felipe de Jesús (1949)
 Pueblerina (1949)
 Negra consentida (1949)
 Salón México (1949)
 Juan Charrasqueado (1948)
 Amar es vivir (1946)
 La casa de la zorra (1945)

Reconocimientos

Premios Ariel

Bibliografía
 Abad, Gracia. Quién es quién en el teatro y el cine español e hispanoamericano (Volumen 1). Centro de investigaciones literarias españolas e hispanoamericanas, ISBN 8487411002, 9788487411007

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Aguascalientes (ciudad)
Actores de cine de México
Actores de la Época de oro del cine mexicano
Actores de teatro de México
Fallecidos en Ciudad de México

Luis Aceves Castañeda


එලයිසා කාර්සන් (උපත 2001 මාර්තු 10) ඇමරිකානු අභ්‍යවකාශ උද්යෝගිමත් සහ උපාධි අපේක්ෂිකාවකි. ඇය තම පියා බර්ට් කාර්සන් සමඟ අභ්‍යවකාශ කඳවුරු ගණනාවකට සහ ප්‍රාන්ත නවයක නාසා නරඹන්නන්ගේ මධ්‍යස්ථාන නැරඹීමට ප්‍රසිද්ධියක්  දරයි.

මුල් ජීවිතය හා අධ්‍යාපනය
කාර්සන් 2001 මාර්තු 10 වන දින ලුසියානා හි හැමන්ඩ් හි උපත ලැබීය.  ඇය බර්ට් කාර්සන්ගේ එකම දියණියයි. ඇය 2019 දී 12 වන ශ්‍රේණියේ පෞද්ගලික පාසලක් වන බැටන් රූජ් ජාත්‍යන්තර පාසලෙන් උපාධිය ලබා ගත්තාය.

කාර්සන් වයස අවුරුදු හතේදී ඇලබාමා හි හන්ට්ස්විල් හි පැවති ඇගේ පළමු අභ්‍යවකාශ කඳවුරට සහභාගී වූ අතර තවත් හය දෙනෙකුට සහභාගී විය.   තුර්කිය සහ කැනඩාව ඇතුළු සෑම අභ්‍යවකාශ කඳවුරකටම සහභාගී වූ එකම පුද්ගලයා ඇයයි.  ඇය බොස්ටන්හි මැසචුසෙට්ස් තාක්ෂණ ආයතනයේ සැලි රයිඩ් ගිම්හාන කඳවුරකට ද සහභාගී වූවාය.

ඇයගේ වෙබ් අඩවියේ සහ සමාජ මාධ්‍ය වේදිකාවල භාවිතා කරන ඇගේ "නාසා බ්ලූබෙරි" සන්නාමය පදනම් වී ඇත්තේ ඇය අභ්‍යවකාශ කඳවුරේ තෝරාගත් ඇමතුම් ලකුණ මතය.

වයස අවුරුදු 16 දී ඇය උසස් පොසුම් (ඉහළ මෙසෝස්පියර් හි ව්‍යාපෘති ධ්‍රැවීය උප නාගරික විද්‍යාව) අභ්‍යවකාශ ඇකඩමියට සහභාගී වූවාය.  වයස අවුරුදු 18 දී කාර්සන් ඇගේ නියමු බලපත්‍රය ලබා ගත්තේය.  ඇයගේ පුහුණුවට ජල පැවැත්ම, ජී බල පුහුණුව, ක්ෂුද්‍ර ගුරුත්වාකර්ෂණ ගුවන් ගමන්, ස්කූබා සහතිකය ලබා ගැනීම සහ විසංයෝජන පුහුණුව ඇතුළත් වේ.

එම්බ්‍රි-රිඩල් ගගනගාමී විශ්ව විද්‍යාලයේ අභ්‍යවකාශ කායික විද්‍යාව පිළිබඳ අවධානය යොමු කළ පන්තිවලට කාර්සන් සහභාගී විය.    , ඇය ෆ්ලොරිඩා තාක්ෂණ ආයතනයේ තාරකා ජීව විද්‍යාව හදාරමින් සිටී.

වෘත්තිය
2014 දී, ප්‍රාන්ත නවයක් පුරා නාසා හි නරඹන්නන්ගේ මධ්‍යස්ථාන නවයටම සංචාරය කරමින් "නාසා පාස්පෝට් වැඩසටහන" සම්පූර්ණ කළ පළමු පුද්ගලයා කාර්සන් ය. වොෂිංටන් ඩී.සී. හි ස්මිත්සෝනියානු ජාතික ගුවන් හා අභ්‍යවකාශ කෞතුකාගාරයේ MER (අඟහරු ගවේෂණ රෝවර්) 10 මණ්ඩලයේ මණ්ඩලයේ සාමාජිකාවක් ලෙස සහභාගී වීමට ඇයට පසුව ආරාධනා කරන ලදී.2014 දී ස්ටීව් හාවි කතා සංදර්ශනයේදී කාර්සන් ලාබාලම කාන්තා බිම් කඩන්නා ලෙස පෙනී සිටියේය. කාර්සන් 2017 අඟහරු පරම්පරාවේ වාර්තා චිත්‍රපටයට ඇතුළත් විය.

කාර්සන් ස්වයං ප්‍රකාශනය කරන ලද  So, You Want to Be an Astronaut (2018) ගැන සඳහන් කර ඇති අතර ද ඉන්ඩිපෙන්ඩන්ට් සඳහා ලියා ඇත.  ග්‍රීසියේ කලමාටා (2014),  බුකාරෙස්ට්, රුමේනියාව (2018),  සහ ඔස්ට්‍රියාවේ ක්ලැගන්ෆර්ට් (2019) හි STEM හි වෘත්තීන් හැදෑරීමට තරුණ ගැහැණු ළමයින් දිරිමත් කරමින් ඇය TEDx සාකච්ඡා ලබා දී ඇත.

"පුහුණුවීමේ ගගනගාමියෙකු" ලෙස මාධ්‍ය විසින් නිතර විස්තර කරනු ලැබුවද,   කාර්සන් කිසිදු ජාතික අභ්‍යවකාශ වැඩසටහනකට අනුබද්ධ නොවේ.   නාසා ආයතනය ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ සංවිධානයට "එලස්සා කාර්සන් සමඟ නිල සම්බන්ධතාවයක් නොමැති" බවයි,  සහ වෙනමම "කාර්සන් මහත්මිය ඇගේ වෙබ් අඩවියේ නම සහ ට්විටර් සහ ඉන්ස්ටග්‍රෑම් හසුරුවමින් 'නාසා' භාවිතා කළද, අපි කිසිසේත් අනුබද්ධ නොවේ. "  2019 දී නිව්ස්වීක් විසින් කාර්සන්ගේ පුහුණුව නාසා ආයතනයට අනුබද්ධව ඇති බව ඇඟවූ සිරස්තලයක් නිවැරදි කරන ලදී.  ස්නෝප්ස්.කොම් විසින් "කාර්සන් ගගනගාමියෙකු වීමට හෝ අඟහරු ග්‍රහයා වෙත පළමු මිනිස් මෙහෙයුමට සහභාගී වීමට නාසා ආයතනය සමඟ පුහුණුවීම්වල යෙදී නැත.

2019 දී කාර්සන් රයන් ගේ ගුප්ත ප්ලේඩේට් කථාංගයේ පෙනී සිටියේය.  ගගනගාමියෙකු වීම සහ අඟහරු ග්‍රහයා වෙත යාමේ ඇගේ ළමා කාලය පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීම සඳහා ඇය නිතර සම්මුඛ සාකච්ඡා කරනු ලැබේ.   හොරයිසන් ස්ටූඩියෝස් විසින් නිර්මාණය කරන ලද "අභ්‍යවකාශ ගමන් මලු" සහ කැනේඩියානු අභ්‍යවකාශ ඒජන්සියේ මූලස්ථානය සඳහා අවසාන ෆ්‍රොන්ටියර් ඩිසයින් හි අභ්‍යවකාශ යානය පරීක්ෂා කිරීම සඳහා කණ්ඩායමට සහභාගී වීම ඇතුළු අභ්‍යවකාශයට සම්බන්ධ නිෂ්පාදන කිහිපයක් සමඟ කාර්සන් සම්බන්ධ වී ඇත.   කාර්සන් නයික් සඳහා පාවහන් සහ සෝඩා ස්ට්‍රීම් සඳහා ගෘහ උපකරණ ප්‍රවර්ධනය කරයි.

සම්මාන
2017 දී කාර්සන් ලුසියානා තරුණ වීරයන් නව දෙනාගෙන් කෙනෙකු ලෙස නම් කරන ලදී. මෙය ලුසියානා මහජන විකාශනය මගින් විශිෂ්ට උසස් පාසැල් සිසුන්ට ලබා දුන් සම්මානයකි.  2019 දී කාර්සන්ට එල්එස්යූ කාන්තා මධ්‍යස්ථානයේ එස්ප්‍රිට් ඩි ෆෙම් සම්මානය ලබා දුන් අතර මේ දක්වා එම සම්මානය ලැබූ ලාබාලම තැනැත්තා ද විය.  විද්‍යා කාණ්ඩයේ 2020 වසරේ ලුසියානන් සම්මානය ලෙස කාර්සන්ට ලුසියානා ලයිෆ් සඟරාව විසින් ගෞරව කරන ලදී.

ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

  So You Want to Be an Astronaut. 2018.

යොමුව

ජීවමාන ජනයා
2001 උපත
අභ්‍යාවකාශ විද්‍යාව

එලයිසා කාර්සන්


Selmes Portekiz'de Vidigueira belediyesine bağlı olan, 136,98 km2 yüzölçümüne sahip, 1.009 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vidigueira

Selmes


Obrada drveta je djelatnost ili vještina izrade drvenih predmeta, a uključuje izradu namještaja i rezbarenje. Obradom drveta, koja ima dugu tradiciju, bave se različiti obrtnici: stolari, tesari, izrađivači korita, drvenih kola i dr. Drvo se oduvijek prerađivalo na više načina, pa su se u područjima koja su bila bogata šumama razvili obrti, koji su ga prerađivali.

Uz kamen, glinu i životinjske dijelove, drvo je bilo jedan od prvih materijala s kojima su ljudi radili. Razvoj civilizacije bio je usko povezan s razvojem vještine rada s tim materijalima.

Među ranim nalazima drvenog oruđa su obrađeni štapići iz Engleske. Koplja iz Schöningena u Njemačkoj daju neke od prvih primjeraka drvene lovačke opreme. Za rezbarenje su korišteni kremeni. Od neolitika poznate su rezbarene drvene posude, primjerice iz bunara kulture linearno-trakaste keramike u Njemačkoj.

Primjeri rezbarija iz brončanog doba uključuju stabla, koja su se koristila za izradu lijesova iz sjeverne Njemačke i Danske te drvene sklopive stolice. Arheološko nalazište, Felbach-Schmeiden u Njemačkoj, ima prekrasne primjere drvenih kipova životinja iz željeznog doba. Drveni idoli iz doba La Tène poznati su iz svetišta na izvoru Seine u Francuskoj.

Postoje značajni dokazi o naprednoj obradi drveta u starom Egiptu. Metal koji su Egipćani koristili za alate za obradu drveta prvobitno je bio bakar i na kraju, poslije 2000. godine pr. Kr. bronca, jer obrada željeza bila je nepoznata do mnogo kasnije.

Tesari u tursko doba, vršili su grubu obradu drva i pripremali materijal za izradu kuća, posebno krovova. Kako bi pripremili materijal, velikim sjekirama su rušili debla u šumi, a zatim ih odvlačili u radionice. Koristili su od alata velike pile za obradu drveta. Njima su deblo dodatno obrađivala dva, a ponekad i tri stolara piljenjem.

Izvori

Galerija

Drvoprerađivačka industrija

Obrada drveta


كانت وفرة النفط في ثمانینیات القرن الماضي فائضًا خطیرًا للنفط الخام، نجم عن انخفاض الطلب عقب أزمة الطاقة في السبعینیات. بلغ سعر النفط العالمي سنة 1980 أكثر من 35 دولارًا أمریكیًا للبرمیل، ما یعادل 110 دولار للبرمیل سنة 2020 وانخفض عام 1986 من 27 دولارًا إلى أقل من 10 دولارات ( 64 دولارًا إلى 24 دولارًا بأسعار2020).

بدأت الوفرة في أوائل الثمانینیات نتیجةً لتباطؤ النشاط الاقتصادي في البلدان الصناعیة بسبب أزمة السبعینیات، خاصةً عامي 1973و 1979وترشید استھلاك الطاقة بسبب ارتفاع أسعار الوقود. انخفضت قیمة النفط المعدلة بالتضخم من متوسط 78.2 دولار سنة 1981 إلى متوسط 26.8 دولارًا للبرمیل سنة 1986.

في یونیو 1981, أعلنت صحیفة نیویورك تایمز عن «وفرة النفط» ومع ذلك، حذرت الصحیفة لاحقًا من أن كلمة «وفرة» كانت مضللة، وأن الفائض المؤقت قد خفض الأسعار إلى حد ما، ولكن الأسعار لا تزال أعلى بكثیر من مستویات ما قبل الأزمة. دُحضت ھذه الآراء في نوفمبر1981، عندما ذكر الرئیس التنفیذي لشركة إكسون أیضًا الفائض مؤقت، وقال إن كلمة «وفرة» كانت مثالاً على میلنا الأمریكي للغة المبالغة.

وكتب أن السبب الرئیسي للزیادة كان انخفاض الاستھلاك في الولایات المتحدة وأوروبا والیابان، إذ انخفض استھلاك النفط بنسبة ٪13من 1979 إلى 1981جزئیًا، ردًا على الزیادات الكبیرة جدًا في أسعار النفط من قبل منظمة الدول المصدرة للبترول وغیرھا من المصدرین النفطیین، « وھو اتجاه مستمر منذ الزیادة عام 1973.

بعد 1980، انخفض الطلب وزاد الإنتاج ما سبب وفرةً في السوق العالمیة. كانت النتیجة انخفاضًا استمر ست سنوات في سعر النفط، ما جعل السعر ینخفض إلى النصف عام 1986.

منظمة أوبك
انقسمت آراء أعضاء أوبك حول الإجراءات التي یجب اتخاذھا. في سبتمبر 1985، احتجت المملكة العربیة السعودیة على واقع انخفاض الأسعار، وخفضت إنتاجھا الخاص مقابل الإنتاج العالي في دول أخرى من الأعضاء. سنة 1985، بلغ الإنتاج الیومي نحو 3.5 ملیون برمیل یومیًا، مقابل 10ملایین سنة 1981 خلال ھذه الفترة، كان من المفترض أن یلتزم أعضاء أوبك حصص الإنتاج من أجل الحفاظ على استقرار الأسعار، ومع ذلك، تضخمت احتیاطیات العدید من البلدان لتحقیق مكاسب أعلى. سنة 1985، أعلن السعودیون احتجاجھم على ھذا السلوك وقرروا معاقبة الأعضاء غیر الملتزمین. تخلى السعودیون عن دورھم بوصفھم منتجًا متأرجحًا وبدأو بالإنتاج الكامل، ما خلق فائضًا كبیرًا أغضب الكثیر من زملائھم في أوبك.

أصبحت مرافق إنتاج النفط عالیة التكلفة أقل تكلفةً بل غیر مربحة. وانخفضت أسعار النفط نتیجةً لذلك إلى 7دولارات للبرمیل.

انخفاض الطلب
أظھر استھلاك الطاقة العالمي في الفترة 1965-2013 انخفاض الطلب على النفط تحدیدًا في أوائل الثمانینیات. اعتمدت أوبك أساسًا على تثبیت سعر الطلب على النفط للحفاظ على الاستھلاك العالي، لكن صاحب ذلك توفر مصادر أخرى أكثر ربحًا. تولید الكھرباء من الفحم والطاقة النوویة والغاز الطبیعي،  والتدفئة المنزلیة بالغاز الطبیعي، والبنزین المخلوط الإیثانول كلھا عوامل أدت إلى انخفاض الطلب على النفط.

الولایات المتحدة
ارتفع اقتصاد استھلاك سیارات الركاب الجدیدة في الولایات المتحدة من 17میلاً للغالون (14 لتر / 100كم) سنة 1978إلى 22میلاً للجالون( 11لتر / 100كم) سنة 1982، أي زیادة بنسبة %30.

استوردت الولایات المتحدة % 28 من نفطھا عامي 1982و 1983، مقارنةً بـ % 46.5عام 1977، بسبب انخفاض الاستھلاك.

مراجع

1979
1980
أزمات الطاقة
اقتصاديات النفط
تاريخ عقد 1980 الاقتصادي
تاريخ الصناعة النفطية
طلب (اقتصاد)
نفط

وفرة النفط في الثمانينيات


North York puede referirse a:
North York (Pensilvania), borough en el condado de York, estado estadounidense de Pensilvania.
North York (Ontario), uno de los antiguos 6 municipios (disueltos) de la ciudad de Toronto, Ontario
North York Astros, equipo de fútbol de Canadá.
North York Moors, parque nacional en North Yorkshire, Inglaterra.

North York


المنصورة هي إحدى قرى ولاية قبلي وتتبع إداريا معتمدية قبلي الشمالية، ولا تبعد عن مركز الولاية إلا ب4 كلم. وكانت في السابق مقر الحامية العسكرية العثمانية في المنطقة. وهي حاليا مقر عمادة.
 تأتي أهميتها من حيث إشرافها على عين الغريق التي كانت أكبر العيون المائية بنفزاوة والتي جفت في ثمانينات القرن العشرين.
 ينحدر جزء من سكانها من عسكر زواوة، ويحمل هؤلاء لقب باللاغة، في حين ينحدر جزء آخر من الأفارقة السود.

أماكن مأهولة في تونس
قرى ولاية قبلي

المنصورة (تونس)


Marija Perić-Bilobrk (Travnik, 10. veljače 1978.) je bosanskohercegovačka, hrvatska i austrijska književnica i prevoditeljica.

Životopis
Rođena je u Gornjim Korićanima kod Travnika, a živi i radi u Beču gdje je otišla u ratu 1992. i završila gimnaziju te studij anglistike, slavistike i germanistike. Radila je kao lektorica za bosanski/hrvatski/srpski jezik na Institutu za slavistiku u Beču, a trenutno je profesorica njemačkog i engleskog u srednjoj školi.

Piše poeziju i prozu na hrvatskom i njemačkom jeziku, za svoj je rad nagrađivana, zastupljena je u zbornicima i antologijama, a prve pjesme objavila je 1996. u Beču u okviru književnih druženja Rund um die Burg, te zatim i u časopisima Osvit, Motrišta, Diwan, Marulić i drugima. Zajedno s grupom mladih umjetnika iz europskih zemalja još kao studentica utemeljila je interkulturalno društvo Ditiramb u kojem je u organizaciji kulturnih zbivanja aktivno sudjelovala do 2007. godine.

Dugi niz godina se bavi i prevođenjem na engleski i njemački jezik, a prijevodi su joj objavljeni u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj, Austriji, Njemačkoj, Danskoj, Libanonu, Indiji, Kini, Italiji...

Članica je Književnog kluba Mostar.

Djela
 2009. dvojezična (hrvatski / njemački) zbirka pjesama PoeSIEja, Österreicher Kunst – und Kulturverlag, Beč
 2008. dvojezična (hrvatski / njemački) zbirka pjesama Let u TROstihu, Društvo hrvatskih književnika Herceg Bosne, Mostar (koautorica)

Izvori

Hrvatski pisci iz Bosne i Hercegovine

Marija Perić-Bilobrk


Vahran (nüfusu: 897.700) (Arapça: وهران) kuzeybatı Cezayir'de Akdeniz kıyısında bir şehirdir. Aynı zamanda Vahran ilinin merkezidir.

Kökleri milattan önce 2. yüzyıla dek giden, Endülüslülerden Kartacalılara, İspanyollardan Osmanlılara, ve daha sonra da Fransızlara dek uzanan bir yelpazede pek çok imparatorluğun izlerini, renklerini taşıyan bir Akdeniz şehridir. Başkent Cezayir'e 450 km uzaklıktadır. Kentin adının, Arapçada "iki aslan" anlamına gelen "Wahran" kelimesinden geldiği tahmin edilmektedir. Zira, mitolojide kentin bu iki aslan tarafından korunduğu öğesine yer verilmektedir.

Tarih
903 yılında şimdiki yerine kurulan kent, 1492'de İber Yarımadasının fethini tamamlayan ve Berberi sahilindeki Arap/Müslüman yerleşimlerini tek tek ele geçirmeye başlayan İspanya tarafından 1509 yılında işgal edildi. İspanyolların elindeki şehirler Oruç Reis, Barbaros Hayreddin ve Turgut Reis gibi Türk denizcileri tarafından geri alınmasına karşın, müstahkem bir mevkiye sahip olan Oran şehri direnmeye devam etti ve 16. yüzyılın ortalarında İspanya'nın Kuzey Afrika'daki en önemli üssü oldu. Bu dönemde "Vahran" diye anılırdı. Piyale Paşa'nin 1556 ve 1563 yılındaki kuşatmaları da sonuç vermedi. İspanyolların direnişi 1708 yılına kadar sürdü ve kent bu tarihte Yusuf oğlu Mustafa Bey komutasındaki Osmanlılar tarafından fethedilerek ve Cezayir Paşalığı'na katıldı.

1732'de İspanyollar tarafından geri alındıysa da ticari ve askeri önemini tamamıyla kaybetmişti. 1792 yılında İspanya Kralı IV. Charles çareyi şehri Osmanlılara satmakta buldu ve cüzî bir bedel karşılığı 12 Eylül 1792'de Vahran tekrar Osmanlı topraklarına katıldı. 1830 yılında Cezayir'i ele geçiren Fransızlar 1831'de de Vahran'ı alarak buradaki Osmanlı yönetimine son verdiler.

2022 Akdeniz Oyunları
XIX. Akdeniz Oyunları 2022 yılında Oran şehrinde gerçekleştirilmiştir.

Cezayir'deki şehirler
Akdeniz'e kıyısı olan yerleşim birimleri
Akdeniz'deki liman kentleri
İspanyol Afrika

Vahran


Kings of Convenience is an indie folk-pop duo from Bergen, Norway, consisting of Erlend Øye and Eirik Glambek Bøe.

History

Øye and Bøe were both born in 1975 (Øye on 21 November and Bøe on 25 October) and have known each other since they met in the same class at school. Their first musical collaboration was a comedic rap about a teacher. At sixteen, they played together in the band Skog ("forest") with two other friends, releasing one EP, Tom Tids Tale, before breaking up and later forming the Kings duo.

The duo was signed to the American label Kindercore after appearing in European festivals during the summer of 1999. After a spell living in London in 2001, they released their debut album Quiet Is the New Loud. The album was produced by Coldplay producer Ken Nelson. The album was very successful and even lent its name to a small movement of musicians in the pop underground (including acoustic contemporaries such as Turin Brakes) which took Elliott Smith, Belle & Sebastian and Simon & Garfunkel as their inspiration and focused on more subtle melodies and messages. Kings of Convenience also inspired an indian music duo Parekh & Singh.

Versus, an album of remixes of tracks from Quiet Is the New Loud, came out shortly after. After this breakthrough year, not much was heard from the band. Øye spent the next few years living in Berlin and doing solo material, releasing music under the DJ Kicks series as well as a solo album titled Unrest. He also had a side project named The Whitest Boy Alive.

It was not until 2004 that the Kings' follow-up Riot on an Empty Street was released. The video made for "I'd Rather Dance With You", the second single from the album, topped MTV's European list as the best music video of 2004. The album also featured contributions by Feist.

In January 2008 the band played concerts in the Northern Norwegian cities of Tromsø, Svolvær and Bodø, and Swedish city Umeå along with a concert in August in Stockholm. The band then toured North America, Latin America and Europe, including stops in Boston, New York, Toronto, Detroit; Latin American stops in Mexico, Colombia, Argentina, Peru, Brazil and Chile, where they performed in Santiago with local musician Javiera Mena, who later opened for them in Spain and Portugal. European stops include Italy, Switzerland and Spain. On some of their American tour stops they appeared with the band Franklin for Short who joined them on stage for a few rousing numbers.

Their third album, called Declaration of Dependence, was released on 20 October 2009.

In June 2012, the band performed at the Primavera Sound festivals in both Barcelona and Porto.

In 2017, Eirik released an album entitled 'Analog Dance Music' with his other band Kommode.

In March 2019, Kings of Convenience provided an update regarding their upcoming (fourth) album, stating that "the songs were written and even performed live, but when we tried to record it during 2016/2017 for a mixture of reasons the results just weren't good enough[, and] by that time I (Erlend) didn't have anymore energy to pour into it[, ... so] 2018 was a charging battery year, and now we are planning to try again".

On 30 April 2021, Kings of Convenience released a new song, "Rocky Trail", after 12 years without publishing music as the duo. They also announced, through their official social network channels, that their fourth studio album, Peace or Love, is scheduled to be released on 18 June 2021 via EMI.
In connection with the album release, 28th of June 2021 a documentary about the duo was released for the first time, where they talk about the new album, and in general about the unity between them. It´s available on Youtube and is made by their good friend Stian Sævig, best known as the bass player in Kakkmaddafakka.

Discography

Albums

EPs
 Magic in the Air (Limited 3-track CD; includes cover of a-ha's "Manhattan Skyline") (Jan 2001, for Magic! RPM magazine)
 Playing Live in a Room (5-track CD) – Virgin – (2000)
 Kings of Convenience's Live Acoustic Sessions - Milan 2009 (4 track EP) (2010)

Singles

Music videos
 1999 – Failure
 1999 – Toxic Girl
 2004 – Misread
 2004 – I'd Rather Dance with You
 2004 – Cayman Islands
 2009 – Mrs. Cold
 2009 – Boat Behind
 2009 – Me in You
 2021 – Rocky Trail

Collaborations
 Cornelius – "Drop (The Tusen Takk Rework)" (2002) and "Omstart" (2006)
 Feist – "Know-How" and "The Build Up" (Riot on an Empty Street), "Cayman Islands" from the "Know-How" single (2004) and in "Catholic Country" (Peace or Love)
 Biz Markie - "Clowns and Kings" Split Tour EP (2004)

References

External links
 Kings of Convenience official site
 Documentary on Kings of Convenience

Astralwerks artists
Norwegian indie rock groups
Norwegian indie pop groups
Musical groups established in 1999
1999 establishments in Norway
Musical groups from Bergen
Indie folk groups

Kings of Convenience


Lucia Roberta Tough "Lucy" Bronze (født 28. oktober 1991) er en engelsk fodboldspiller, der spiller som forsvar for spanske FC Barcelona og England. I 2014 vandt hun PFA Women's Players' Player of the Year prisen.

Hun har tidligere spillet for Sunderland Women, Everton Ladies, Liverpool Ladies, Olympique Lyonnais  og North Carolina Tar Heels på college niveau i USA.

Bronze har også spillet for England på alle ungdomshold og var en del af Englands trup til EM 2013,  EM 2017 og VM 2015, hvor hun hjalp holdet til en tredjeplads. Hun blev desuden udtaget til det officielle All-star holdet ved EM i Holland 2017.

Hun blev kåret til UEFA Europas bedste kvindelige fodboldspiller i 2019. Bronze blev herefter kåret til The Best FIFA Women's Player i december 2020, over Pernille Harder og Wendie Renard.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra England
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra England
Fodboldspillere fra Olympique Lyon (kvinder)
Fodboldspillere fra Manchester City W.F.C.
Fodboldspillere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Storbritannien ved sommer-OL 2020

Lucy Bronze


Rebaudiosid A ist ein Steviol-Glycosid und findet sich in den Blättern von Stevien-Pflanzen, vorwiegend dem Süßkraut Stevia rebaudiana. Es ist zusammen mit Steviosid Hauptbestandteil des Süßstoff-Gemischs Stevia, das – je nach Anbaugebiet und Pflanzensorte – sieben bis zehn weitere Steviolglycoside enthalten kann. Hervorzuheben sind die positiven sensorischen Eigenschaften des Rebaudiosid-A. Es ist das süßeste, und am wenigsten bittere Glycosid der Pflanzen. Daher ist bei Stevia-Produkten ein hoher Anteil des Stoffes wünschenswert. Gegenwärtig stellt eine Reinheit von 98 % die höchstmögliche Konzentration von Rebaudiosid A in Stevia Produkten dar, weil es mit aktuellen Verfahren nicht gelingt, die anderen Steviolglycoside vollständig zu entfernen.

Rebaudiosid-A wurde erstmals 1900 durch Ovidio Rebaudi isoliert und später ihm zu Ehren benannt.

Weblinks
 UNIVERSITY OF CALIFORNIA, LOS ANGELES: Toxicology of Rebaudioside A: A Review (PDF; 612 kB)

Einzelnachweise

Hydroxyoxan
Acetal
Decalin
Cycloheptan
Cyclopentan
Alken
Cyclohexancarbonsäureester
Glycosid
Süßstoff
Aromastoff (EU)
Glucosid

Rebaudiosid A


Male novine su bile dvomjesečno glasilo na hrvatskom jeziku iz Johannesburga.

Supokretač lista bio je hrvatski iseljenik iz Sarajeva, podrijetlom iz Povalja na Braču Hrvoje Ostojić. Izlazile su na hrvatskom jeziku. Izlazile su kao list za J. Afriku i Rodeziju. Prvi je broj izašao 1950. godine. Ostojić je bio urednik lista. Male novine izlazile su dvije godine.

Izvori

Južnoafrička Republika

Zimbabve

Tiskani mediji na hrvatskom jeziku izvan Hrvatske

Male novine (Johannesburg)


"Heading Out to the Highway" er en sang af det engelsk heavy metalband Judas Priest. Den udkom med på albummet Point of Entry i 1981 og blev efterfølgende udgivet som single senere samme år.

Eksterne henvisninger

Judas Priest
Metalsange
Singler fra 1981
Sange fra 1981

Heading Out to the Highway


Interview er en dansk kortfilm fra 2014 instrueret af Mikkel Okholm.

Handling
En småt begavet, ung mand ankommer til den vigtigste jobsamtale nogensinde. Han ved ikke, hvad jobbet går ud på, men han ved, at han vil have det. På trods af nervøsitet og forvirring opretholder han et fuldstændigt irrationelt niveau af optimisme og er fast besluttet på at gøre et godt indtryk. Han bliver afprøvet af vedholdende interviewere, der med grusomme og uhyrlige metoder vurderer hans kvaliteter. Som interviewet skrider frem mod den absolutte absurditet, skal et valg, der i sidste ende vil få indflydelse på hele menneskeheden, træffes.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2014

Interview (film)


Maximino Martínez Miranda (Palos Altos, 29 de maio de 1951) é um ministro mexicano e bispo auxiliar católico romano de Toluca.

Maximino Martínez Miranda foi ordenado sacerdote do Atlacomulco em 21 de setembro de 1979.

Papa Bento XVI nomeou-o Bispo de Ciudad Altamirano em 7 de julho de 2006. Dom Giuseppe Bertello, núncio apostólico no México, o consagrou bispo em 31 de agosto do mesmo ano; Os co-consagradores foram Francisco Javier Chavolla Ramos, Bispo de Toluca, e Constancio Miranda Weckmann, Bispo de Atlacomulco.

Em 28 de outubro de 2017, o Papa Francisco o nomeou Bispo Titular de Lugura e Bispo Auxiliar de Toluca.

Ver também

Bispos católicos do México

Maximino Martínez Miranda


James Earl Lawson,  (October 21, 1891 – May 13, 1950) was a Canadian politician and lawyer.

Lawson was twice a candidate for the leadership of the Ontario Conservative Party, despite never being a member of the Legislative Assembly of Ontario, and once as a candidate for the federal Tory leadership.

His first run for the provincial leadership was in 1920 but was defeated by George Howard Ferguson.

He moved on to federal politics and was elected to the House of Commons of Canada as a Conservative MP in a 1928 by-election representing York West. Lawson was appointed to the cabinet of Prime Minister R.B. Bennett in  August 1935 as Minister of National Revenue. He lost this position when the Conservatives were defeated in the fall 1935 election but he was elected to the House of Commons, this time representing York South.

Lawson was the "old guard" candidate at the 1938 Conservative leadership convention but placed last after many of his delegates decided to support  M. A. MacPherson in an unsuccessful attempt to stop Robert James Manion from becoming leader.

In 1938, several months following his failed attempt to win the federal leadership, he placed second to George Drew at the Ontario party's provincial leadership convention.

Lawson retired from the House of Commons in 1940, but remained active in the party. He was the mover of the successful 1942 motion to change the name of the Conservative Party to the Progressive Conservative Party of Canada.

External links

1891 births
1950 deaths
Canadian people of Scottish descent
Conservative Party of Canada (1867–1942) MPs
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Members of the King's Privy Council for Canada
Members of the United Church of Canada
Politicians from Hamilton, Ontario

Earl Lawson (politician)


Oryza barthii, jednogodišnja biljka iz roda riže, Izvorno područje ove vrste je tropska Afrika do Bocvane i raste uglavnom u sezonski suhom tropskom biomu.

Osnovne informacije
Oryza barthii jednogodišnja je trava s uspravnim do poluuspravnim listovima koji stvaraju novo korijenje u nižim čvorovima; može narasti 60 - 150 cm. Budući da su izvor otpornosti ili tolerancije na biotičke i abiotičke stresove, najvažnija upotreba raznih vrsta divlje riže vjerojatno je u programima uzgoja za poboljšanje vrsta kultivirane riže (Oryza sativa, O. glaberrima). Jestivo sjeme ove vrste ponekad se bere iz divljine za lokalnu upotrebu. Ne uzgaja se; zapravo, ona ima vrlo ograničenu upotrebu zbog poteškoća u žetvi. Međutim, prodaje se po vrlo visokoj cijeni i smatra se proizvodom neobično odabrane kvalitete.

Raspon
Tropska Afrika - Mauritanija istočno do Etiopije i južno do Bocvane i Zimbabvea.

Stanište
Raste u plitkoj vodi u jezercima, močvarama, rižinim poljima i drugim sličnim staništima, često tvoreći čiste dominantne sastojine, ali obično raštrkane s drugim vodenim travama. Nalazi se na visinama do 1500 metara.

Pojedinosti o uzgoju
Zahtijeva otvoreni, sunčani položaj.  Uspjeva u dubokoj vodi, ali najbolje raste u plitkoj vodi. Biljka se često smatra korovom unutar svog izvornog područja, gdje se često nalazi kako raste među drugom rižom

Upotreba
Sjeme, kuhano, ima dobar okus. Više se smatra hranom za krizna vremena, iako se često bere ako se pronađe da raste samoniklo u dovoljnim količinama

Metlica je kratka; a zrelo zrno koje je sitno vrlo lako ispada iz ljuske. Zbog toga je nemoguće rezati klasove za vršidbu, a da se ne izgubi veći dio zrna. Kako bi izbjegli ovu poteškoću, lokalni ljudi, u onim regijama gdje je biljka uobičajena, veslaju među zrelim žitaricama u svojim kanuima, tresući metlice iznad malog kalabasa ili košara koju drže u jednoj ruci. Najveći dio riže padne u koš i sačuva se. Ako je kasno u sezoni, zrelo će zrno plutati na površini vode.

Izvori

Oryzoideae

Oryza barthii


Reesdorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 3,07 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2004 itibarıyla yaklaşık 153 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Bernd Jamrath tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.bordesholm.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Reesdorf (Holstein)


555 (five hundred [and] fifty-five) is the natural number following 554 and preceding 556.

In mathematics
555 is a sphenic number. In base 10, it is a repdigit, and because it is divisible by the sum of its digits, it is a Harshad number. It is also a Harshad number in binary, base 11, base 13 and hexadecimal.

It is the sum of the first triplet of three-digit permutable primes in decimal:
.

It is the twenty-sixth number such that its Euler totient (288) is equal to the totient value of its sum-of-divisors: .

Telephone numbers
The NANP reserves telephone numbers in many dialing areas in the 555 local block for fictional purposes, such as 1-308-555-3485.

References

External links

Integers

555 (number)


Em 1907 foram realizadas duas edições do Campeonato Europeu de Halterofilismo.

Torneio 1
O 10º Campeonato Europeu de Halterofilismo foi realizado em Copenhagen, na Dinamarca entre 7 a 8 de março de 1907.

 Medalhistas

Torneio 2
O 11º Campeonato Europeu de Halterofilismo foi realizado em Viena, na Áustria em 1 de novembro de 1907. Participaram 9 halterofilistas em uma única categoria.

 Medalhistas

Quadro de medalhas

Ligações externas
Site da Federação Europeia de Halterofilismo

1907
Europeu
Halterofilismo
Halterofilismo
Halterofilismo
Halterofilismo

Campeonato Europeu de Halterofilismo de 1907


The King's Thief é um filme de aventura estadunidense dirigido por Robert Z. Leonard. Lançado em 5 de agosto de 1955, o filme se passa em Londres na época de Carlos II e é estrelado por Ann Blyth, Edmund Purdom, David Niven, George Sanders e Roger Moore.

Elenco

Produção
As filmagens começaram em 15 de dezembro de 1954 sob a direção de Hugo Fregonese. No início de janeiro, Fregonese foi substituído por Robert Z. Leonard. A MGM então anunciou que Robert Taylor faria o papel principal , mas o personagem foi interpretado por Edmund Purdom.

Filmes dos Estados Unidos de 1955
Filmes da Metro-Goldwyn-Mayer
Filmes com trilha sonora de Miklós Rózsa
Filmes dirigidos por Robert Z. Leonard
Filmes dirigidos por Hugo Fregonese
Filmes ambientados em Londres
Filmes ambientados na década de 1670

The King's Thief