Ankara Muharebesi, farklı kaynaklara göre 20 veya 28 Temmuz 1402'de Ankara'nın kuzeydoğusundaki Çubuk Ovası'nda, Osmanlı Devleti ile Timur İmparatorluğu arasında gerçekleşen muharebedir. Timur İmparatorluğu'nun kesin zaferiyle sonuçlanan muharebe sonrasında, Osmanlı Padişahı I. Bayezid Timurlulara esir düşmüş ve devlet, Fetret Devri olarak bilinen 11 yıllık hükümdarsız bir döneme girmiştir.

I. Murad'ın yerine 1389'da Osmanlı padişahı olan I. Bayezid ilk olarak ayaklanan Anadolu beyliklerini egemenliği altına aldı ve 1391'de Konstantinopolis'i kuşattı. 1396'da Niğbolu Muharebesi'nde Batı Avrupa'dan şövalyelerin oluşturduğu Haçlı ordusunu yenilgiye uğrattı. 1397 sonbaharında Karamanlılara karşı Akçay Muharebesi'ni kazandı. I. Bayezid 1399'da Malatya'yı Memlûklerden aldı. 1370 yılında Timur'un başına geçtiği Türk-Moğol devleti Timur İmparatorluğu ise Mâverâünnehir'de dağınık hâldeki Türk ve Moğol boylarını birleştirdi. 1378 yılında İran'ı alan Timur, sonrasında Azerbaycan ve Irak'ı ele geçirdi. 1391 ve 1395'te olmak üzere iki kez Altın Orda Devleti'ni mağlup etti. Timur 1399 yılında Hindistan Seferi ile Hindistan'ın kuzeyini kontrolü altına aldı. Ardından batıya yönelerek Bağdat'ı aldı ve Karakoyunlu Hükümdarı Kara Yusuf, tâbi olduğu Celâyir Sultanı Ahmed Celâyir ile birlikte I. Bayezid'e sığındı. Timur, Azerbaycan bölgesini verdiği oğlu Miranşah'ın akıl sağlığının bozulması ve karışıklıklar çıkması nedeniyle yedi yıl harbi olarak adlandırılan üçüncü batı seferine çıktı.

1399-1400 kışını Karabağ'da geçiren Timur, Pasinler'e geldiği esnada Anadolu beyleri kendisine sığındı ve Bayezid tarafından alınan topraklarının geri verilmesini talep etti. Timur, Akkoyunlu Hükümdarı Kara Yülük Osman Bey ile Erzincan Emiri Mutahharten'i siyasi vaatler ile kendi safına çekti. I. Bayezid ise Mutahharten'e tekrar kendisine tâbi olmasını ve vergisini vermesini istedi. Timur ise Bayezid'e Haçlılar ile savaşması nedeniyle saldırmadığını, haddini bilmesini ve kendisini savaşa zorlamamasını tembihledi. Bayezid ise Timur'a; "önceden beri onunla muharebe yapmak istediğini ve gelmediği takdirde kendisinin onun üzerine gideceğini" söyleyen bir mektup gönderdi. Bunun üzerine Timur, Sivas Kalesi'ni ele geçirmesinin ardından Suriye tarafına hareket etti. Bayezid ise bu esnada Mutahharten'den Erzincan ve Kemah'ı geri alırken Mutahharten'in ailesini tutsak etti. Timur, Bayezid'den Kemah ve çevresini teslim etmesini, şehzadelerinden birisini kendisine rehin vermesini, kendisine tâbi olmasını, Anadolu beylerinin topraklarını geri vermesini ve Kara Yusuf ile ailesinin teslim edilmesini talep ederken Bayezid bu istekleri reddetti. Timur, 1402 yılında tekrar Kemah Kalesi'ni ele geçirdi. Daha sonra Osmanlı elçileri tarafından Bayezid'in diplomatik teamüllere uymayan hakaret içerikli mektubu getirildi. Timur mektubu okuduktan sonra elçilere: "Bayezid'e verdiği nasihatlerin fayda etmediğini ve taleplerini yerine getirmeyen Bayezid'in sabırla bekleyerek intikamına hazır olmasını" tembihleyen bir konuşma yaptı. Timur, şart koştuğu taleplerinden vazgeçmedi ve Bayezid'in ordusuyla harekete geçtiğini öğrenince muharebe kararı aldı.

İki ordu Çubuk Ovası'nda, 20 veya 28 Temmuz günü muharebe düzenini aldı. Farklı kaynakların belirttiğine göre; Timur'un 140.000-800.000, Bayezid'in ise 70.000-300.000 aralığında askerden oluşan ordusu mevcuttu. Timur İmparatorluğu'nun, Osmanlı ordusunun sol cenahına ok saldırısıyla yaptığı ilk saldırıyı Rumeli tımarlı sipahileri püskürttü. Muharebe başında Osmanlı ordusunun sol cenahında yer alan Kara Tatarlar, muharebe esnasında saf değiştirerek Timur tarafına geçtiler. Daha sonra Anadolu beylerine bağlı eyalet askerleri de saf değiştirdiler. Her iki cenahını kaybeden Osmanlı ordusu, kalan kuvvetlerini merkezde birleştirerek tek bir tümen hâline geldi. Osmanlı ordusunda Sadrazam Çandarlı Ali Paşa, Yeniçeri Ağası Hasan Ağa, Süleyman Çelebi, Mehmed Çelebi ve İsa Çelebi kuvvetleriyle birlikte muharebe alanını terk ettiler. Bayezid kalan kuvvetleriyle düşman çemberini yararak, muharebe alanından yaklaşık 16 kilometre uzaklıktaki Mahmutoğlan'a ulaştı ancak burada atının tökezleyip düşmesiyle Sultan Mahmud tarafından yakalanarak esir alındı.

Muharebenin ardından Osmanlıların elindeki birçok şehir Timur ordusu tarafından yağmalanırken Bayezid'in Bursa'daki ailesi esir alındı. Bayezid, 8 Mart 1403'te Akşehir'de öldü. Timur, Bayezid'in ele geçirdiği topraklarını Anadolu beylerine iade etti ve Anadolu'daki siyasi birlik bozuldu. Kalan topraklar Osmanlı şehzadeleri arasında paylaştırıldı. Böylece Osmanlı Devleti, Fetret Devri olarak adlandırılan ve 1413 yılına kadar süren bir iktidar boşluğu dönemine girdi. Devletin sınırları; Çorum, Amasya ve Tokat hariç, Orhan Gazi dönemindeki sınırlarına kadar küçüldü. Timur'un Anadolu ve civar yerlere yaptığı seferler nedeniyle Anadolu'daki ticaret akışı bozuldu. Venedik ve Ceneviz ise Doğu Akdeniz'deki deniz ticaretini ele geçirdi. Anadolu'nun demografik yapısı kısmen değişirken, buradaki insan nüfusu Rumeli ve Balkanlara göç etti.

Muharebe öncesindeki askerî ve siyasi durum
Osmanlı Padişahı I. Murad'ın 1389'daki ölümünün ardından yerine geçen I. Bayezid, ilk olarak yeniden ayaklanan Anadolu beyliklerini bir yıl içinde kendi ülkesinin topraklarına kattı. Anadolu'daki birliği sağladıktan sonra 1391 yılında Bizans İmparatorluğu'nun başkenti Konstantinopolis'i kuşattı. 1396'da Niğbolu Muharebesi'nde Macaristan Kralı Sigismund yönetiminde, Batı Avrupa'dan şövalyelerin oluşturduğu Haçlı ordusunu mağlup etti. Ertesi sene 1397 yılının sonbaharında Karamanlılara karşı kazanılan Akçay Muharebesi sonucunda Konya, Niğde, Aksaray, Karaman ve Develi; Osmanlı Devleti'nin eline geçti. 1398'de ise Sivas ve çevresini kontrol eden Kadı Burhâneddin'in öldürülmesiyle Sivas, Tokat, Kayseri ve Amasya da Osmanlı egemenliğine girdi.

1399'da Memlûk Sultanı Berkuk'un ölmesiyle birlikte, yerine çocuk yaştaki Ferec'in geçmesinden yararlanan I. Bayezid, Malatya'yı Memlûklerden aldı. Dulkadiroğulları Beyliği'nin elinde bulunan Kâhta, Divriği, Besni ve Darende kaleleri de Osmanlıların eline geçti. Bu fetihlerden sonra Osmanlı Devleti'nin sınırları böylece Fırat boylarına dayandı. I. Bayezid daha sonra yenilgiye uğrayan yerel hanedanları tasfiyeye yönelerek, sıkı bir merkezî yapı kurmaya girişti. Bu amaçla Balkanların Hristiyan prensliklerine ve aristokrasisine yaslanması ise, Türk beylerinin ve İslam ulemasının kendisine duyduğu tepkiyi artırıcı bir rol oynadı.

Aynı dönemde Mâverâünnehir'de Timur'un başında olduğu başka bir Türk-Moğol devleti de bulunduğu bölgede topraklarını genişletiyordu. 1370 yılında devletin başına geçen Timur ilk olarak civar yerlerde dağınık hâldeki Türk ve Moğol boylarını birleştirdi. 1378 yılında İran'ı ele geçirdi. Daha sonra Azerbaycan ve Irak'ı aldı. 1391'de Kunduzca Muharebesi'nde Toktamış Han yönetimindeki Altın Orda Devleti'ni mağlup etti. 1395'teki Terek Muharebesi'nde bir kez daha Altın Orda ordusunu yenilgiye uğratarak onların Rusya üzerindeki hâkimiyetine son verdi. Timur, daha sonra doğuya yöneldi ve 1399 yılında Hindistan seferi sonunda Kuzey Hindistan'ın tamamını ele geçirdi. Bu seferin ardından tekrar batıya yönelerek Bağdat'ı ele geçirdi ve Karakoyunlu hükümdarı Kara Yusuf tâbi olduğu Celâyir Sultanı Ahmed Celâyir ile birlikte Anadolu'ya geçerek I. Bayezid'e sığındı.

Mısır'daki Memlûk Devleti ise Timur'un baskıları sonucu ismen Timur'a tâbi olduklarını bildirdi. İran'ı hâkimiyeti altına alan Timur, Büyük Selçuklu İmparatorluğu ve İlhanlıların varisi olarak Anadolu'da kendi hâkimiyetini sağlamak amacındaydı. Asıl amacı hiçbir zaman yeni ve sürekli bir devlet kurmak olmayan, bunun aksine; ganimet ve ün kazanmayı ve kendisine karşı yapılan hakaret ve meydan okumaya karşılık vermeyi amaçlayan Timur, Osmanlı Devleti'ni kontrolü altına almak amacındaydı.

Arka plan

Timur, Azerbaycan valiliğine atadığı oğlu Miranşah'ın asayişi sağlayamaması, hakkında şikâyetler gelmesi ve bu bölgede karışıklıklar çıkması nedeniyle, Hindistan seferinin ardından Eylül 1399'da çıktığı "Yedi Yıl Harbi" olarak da adlandırılan üçüncü Batı seferinde; Gürcistan, Ermenistan ve Azerbaycan'ı ele geçirdi. Ankara Muharebesi öncesinde kuzeyde Altın Orda, güneyde Mısır Memlûk Devleti Timur'a mağlup oldu ve böylece Osmanlı Devleti muhtemel iş birliği yapacağı devletlerin yenilgiye uğramasıyla tek başına kaldı. 1399-1400 kışını Karabağ'da geçiren Timur, Pasinler'e geldiği zaman Germiyanoğlu II. Yakub Bey, Menteşeoğlu İlyas Bey, Aydınoğlu İsa Bey ve Saruhanoğlu Hızır Şah gibi eski Anadolu beyleri kendisine iltica ederek Bayezid tarafından ele geçirilen topraklarının geri verilmesini talep ettiler. Timur, Akkoyunlu hükümdarı Kara Yülük Osman Bey ile Erzincan Emiri Mutahharten'i isyan etmeleri ve Osmanlı iktidarını zayıflatmaları için kendi safına çekerek birtakım siyasi vaatlerde bulundu. Bunun yanında Timur'un hükümdarlığına son verdiği Karakoyunlu Beyi Kara Yusuf ile Celâyir Sultanı Ahmed Celâyir de Bayezid'e sığındı.

Bayezid, Timur'a itaatini bildiren Mutahharten'e yolladığı mektupla kendisine tâbi olarak vergisini göndermesini istese de bunu reddeden Mutahharten, durumu Timur'a bildirdi. Timur ise buna cevaben tehditkâr ve nasihatvari bir mektup yolladı. Mektupta özetle; "Osmanlıların Avrupa sınırında Hristiyanlarla savaşmaları nedeniyle onlara saldırmadığını, böyle bir savaşın Müslümanların aleyhine olacağını" ve "Bayezid'in haddini bilmesini ve kendisini savaşa zorlamamasını" ifade etti. Bu mektuba Bayezid, "Seninle ne zamandan beri muharebe etmek isterdim, şimdi bunu fiile çıkarmaya azmettim; eğer sen benim üzerime gelmezsen ben sana karşı Tebriz ve Sultaniye'ye geliyorum." sözleriyle yanıt verdi.

Bayezid'in cevabı üzerine Timur, ordusunu toplayarak Sivas'a doğru hareket etti ve Sivas Kalesi'ni ele geçirdikten sonra kaleyi yakıp yıktırdı. Teslim olanları bırakmasının ardından, 4.000 sipahiyi kendisine karşı koydukları gerekçesiyle öldürttü. Devamında ise önce Malatya, Kâhta ve civar yerleri; ardından Antep, Halep ve Şam'ı; sonrasında ise Mardin ve üçüncü kez Bağdat'ı ele geçirdikten sonra, Tebriz'e giderek Karabağ'da kışladı. Bayezid ise Sivas'ı ele geçiren Timur'un Batı Anadolu'ya doğru yöneleceğini düşünerek Kayseri'ye hareket edip beklemeye geçti. Timur Sivas'ı ele geçirdikten sonra buradan Suriye tarafına hareket etti. Timur'un Suriye'ye girdiğini ve 1400-1401 kışını Şam civarında geçirdiğini öğrenen Bayezid ise Rumeli ve Anadolu'dan topladığı kuvvetlerle Timur'un müttefiki olan ve Timur ile aralarındaki düşmanlığın sebebi olarak gördüğü Mutahharten'den Erzincan ve Kemah'ı geri aldı. Kendisinin hâkimiyetini tanıması şartıyla Mutahharten'e geri verdi. Ancak Kemah Kalesi'ni iade etmeyen Bayezid, buraya muhafızlar yerleştirip Mutahharten'in ailesini rehin alarak Bursa'ya göndertti. Timur'a tâbi olan Mutahharten'e karşı yapılan bu muamele, Bayezid ile Timur'un arasının büsbütün bozulmasına yol açtı. Timur, Suriye seferi esnasında Bayezid'e kendi başarılarını saydıktan sonra itaat etmesini bildirirken, Bayezid ise neslinden ve üstünlüklerinden bahsederek, karşısına çıkacak düşmana karşı hazır olduğunu bildirdi. Timur bu cevaba karşılık Bayezid'e, aralarında oluşacak birliğin düşmanlara karşı İslam'ın kuvvetini artıracağını belirtip oğullarından birini kendisine göndermesini isteyerek Bayezid'i nüfuzu altına almak istedi.

Bu gelişmeleri takiben başta Sadrazam Çandarlı Ali Paşa olmak üzere Osmanlı devlet erkânı Bayezid'i barış yapması için ikna etmeye çalıştılar. Bu sebeple Timur'a bir kez daha elçi gönderen Bayezid, aradaki huzursuzluğun hiçbir sebebinin olmadığını ve bütün ecdadı gibi kendisinin de kâfirlerle gaza hâlinde olduğunu belirterek anlaşma teklif etti. Timur ise Bayezid'den Kemah'ın Mutahharten'e teslim edilerek ailesinin serbest bırakılmasını, şehzadelerinden birisinin kendisine rehin olarak verilmesini, yollayacağı külâh ve kemeri kabul ederek kendisine tâbi olmasını, Anadolu beylerinin topraklarını iade etmesini, Kara Yusuf'un Osmanlı topraklarını terk etmesi sebebiyle ailesinin teslim edilmesini talep ederek; bunları kabul ettiği takdirde aralarında baba oğul ilişkisi olacağını ve kâfirlere karşı kendisine yardım edileceğini bildirdi. Ayrıca ordusunun kışı burada geçireceğini, ilkbaharda Anadolu sınırına gelerek Bayezid'in cevabını bekleyeceğini belirterek kendi elçileriyle birlikte Bayezid'in elçilerini tekrar gönderdi. Timur ısrarla Kara Yusuf'un kendisine ölü veya diri olarak teslim edilmesini şart koşarken, Bayezid ise onun zaten gittiğini ve tekrar kendisine sığınsa bile teslim etmeyeceğini belirtiyordu. Timur elindeki kuvvetle Bayezid'e karşı başarılı olamayacağı düşüncesiyle Orta Asya'dan kuvvet takviyesi yaparak kışı Karabağ'da geçirdikten sonra Anadolu'ya hareket etmeyi planlıyordu.

Karabağ'da geçirdiği kışın ardından Timur, Mart 1402'de kurultayını toplayarak Mirza ve emirlerinin fikirlerini aldı. Emirlerinin birçoğu iki İslam ve Türk devletinin savaşmasına karşı fikirdeydiler. Ancak bu tarihlerde Timur'un oğlu Şahruh'un Semerkant'ta bir oğlu dünyaya geldi, ayrıca gökyüzünde bir kuyruklu yıldızın batıdan doğuya doğru hareket ettiği gözlemlendi. Timur'un müneccimleri bunu Timur'un batıda zafer elde edeceğinin bir belirtisi olarak yorumladılar ve bu sebepler Timur'un savaşma azmini arttırdı. Timur Bayezid'e bir kez daha; Kara Yusuf'un ailesinin kendisine teslim edilerek aralarında barışın sağlanmasını, Kemah'ın tekrar kendisine bırakılmasını talep etti ve bunların sağlanması hâlinde Bayezid'e din muhalifleriyle yaptığı savaşlarda yardım etme sözü verdi.

Timur Avnik bölgesinde iki ay bekledikten sonra Erzurum'a hareket etti ve orada Irak'tan dönen kuvvetleriyle birleşerek, Bayezid'den kendisine teslim edilmesini istediği Kemah Kalesi'ni kuşattı. Yaklaşık on gün süren bir kuşatmadan sonra Timur Kemah Kalesi'ni tekrar ele geçirdi ve Mutahharten'e verdi. Timur burayı aldıktan sonra artık Osmanlı'ya karşı harekete geçmeye karar verdi. Kemah Kalesi'ni ele geçirdikten sonra Bayezid'in yolladığı elçiler beraberinde hediyeler ve mektupla geldiler. Ancak getirilen hediyelerin adedi ve mektubun üslubu Timur'u kızdırdı. Anadolu beyliklerini kontrolü altına alan ve kendine güvenen Bayezid, Timur'a gönderdiği mektupta; diplomatik teamüle uymayan hakaret içerikli ve meydan okuyan bir üslup kullandı. Timur'a "kudurmuş köpek" (kelb-i akur) yakıştırması yaparken, yolladığı mektubu aldıktan sonra savaş meydanına gelmediği takdirde "üç talak ile zevcelerin boş olsun" (in len ta't fezevecâtike tewâlik selâsâ), kendisinin de onun karşısına çıkmadığı takdirde "zevcelerim üç talak ile boş olsun" cümlelerini kullandı. Bayezid, ayrıca gönderdiği hediyelerin sayısını âdet olduğu üzere dokuzar değil onar adet olarak gönderip mektupta kendi adını yaldızlı ve büyük harflerle yazarken, Timur'un adını da küçük ve siyah mürekkeple yazdı. Timur mektubu okuduktan sonra "Osmanoğlu aptal bir delidir" dedi ve elçilere; "kendisinin verdiği nasihatlerin Bayezid'e fayda etmediğini" ima ederek, "Kemah Kalesi'ni Osmanlılara ihtiyaç duymadan ele geçirdiğini, Kara Yusuf'un ailesi ile Kemah Kalesi'nin kendisine teslim edilmemesi nedeniyle, bundan sonrasında mertçe sabrederek kendisinin intikamına hazır olmalarını" söyledi. Daha sonra Timur, Osmanlı elçilerinin de bulunduğu Sivas'ta ordusunun geçit töreni yapmasını emretti. Şafak vaktinden öğleye kadar süren bu geçidin ardından Timur elçileri yollarken kendi askerlerinin safları arasından geçirerek ordusunun ihtişamını gösterdi. Daha sonra ise elçilere; tüm dargınlığına rağmen Bayezid ile barış yapmak niyetinde olduğunu belirterek, Mutahharten'in ailesi ile Bayezid'in oğullarından birinin kendisine getirilmesini şart koştu. Ancak daha sonra Bayezid'in kalabalık bir ordu ile geldiğini haber aldıktan sonra savaş hazırlıklarına başladı.

Orduların hareketleri

Muharebe kararı alındıktan sonra Bayezid ordunun toplanması için Anadolu ve Rumeli'ye fermanlar gönderdi. Bunun yanında Timur'un ordusuyla mücadele edebilmek için mevcut kuvvetine yeni askerlerin alınmasını emretti. 1402 baharının başlarında, Balkanlardaki Osmanlı faaliyetleri durdu. Hem Hristiyan hem de Müslümanlardan toplanabilen her asker aceleyle Anadolu'ya sevk edilmeye başlandı. Muharebe için Bursa, İznik ve İzmit bölgelerinde toplanan Osmanlı ordusu, tüm hazırlıklarını tamamlayarak; İzmit, Bolu ve Gerede ile Bursa, Geyve ve Beypazarı güzergâhlarını takip eden iki kolla Haziran'ın ortasına doğru Ankara üzerine harekete başladı. Bayezid, ordusunun çoğunluğunu süvari askerlerin oluşturduğu Timur'un herhangi bir kaleye ansızın saldırmaması için bütün harekâtın ivedilikle yapılmasına önem gösterdi. Osmanlı ordusu 1402 Haziran ayının sonuna doğru, Ankara etrafında tüm birlikleriyle birlikte çadırlı ordugâhlarını kurdu. Timur'un ordusunun ise henüz Sivas çevresinde olduğu ve Tokat üzerinden hareket edeceği istihbaratı alındı. Bayezid Ankara'yı bir üs merkezi olarak kullandı ve ordusunun ağırlıklarını burada bırakarak Timur'u karşılamak amacıyla orta yol güzergâhını takip ederek doğuya doğru hareket etti. Bayezid, Sadrazam Çandarlı Ali Paşa ve devlet erkânının, Ankara'da bekleyip muharebeyi bu mevkide yapma tavsiyesini kabul etmedi. Çoğunluğu piyade olan Osmanlı ordusu, muharebeyi dağlık bir alanda yapmak amacıyla Kızılırmak'ı geçerek Kadışehri, Artıkova ve Akdağmadeni bölgesine hareket etti. Osmanlı ordusunun Tokat ve Amasya bölgesindeki kuvvetleri, Timur'a karşı Sivas'ın doğu ve kuzeyini, Akdağ ve Yıldız Dağı'ndan geçen bütün güzergâhlarını kontrol altına alarak savunma konumuna getirdiler.

Timur Karabağ'da kışladığı zaman, emrindeki ülkelere haberciler yollayarak "bahar ayında bütün ülkelerden askerlerin kendi ordusuna katılması"nı emretti. Muharebeden önce arazi, yol, geçit, iaşe ve Osmanlı ordusu ile ilgili konularda bilgi topladı. Bu bilgiler kapsamında Sivas'tan batıya giden yollar ve Tokat'taki kuzey yolu ile günümüzde Alaca istikametinden geçen orta yol; yer yer ormanlık, dağlık, dar ve derin vadilerden meydana geliyordu. Ordu ve hayvan iaşesi için de uygun değildi. Ayrıca Bayezid'in de bu güzergâhları kontrolü altında tuttuğundan haberdar olan Timur, kendi ordusu için müsait olmayan dağlık arazi koşullarında bir saldırı yapmayı uygun görmeyerek, güneydeki Kızılırmak vadisinden batıya doğru hareket etti. Timur'un ordusu bu harekât esnasında Bayezid'in ordusunun yakınında kısa mesafelerle bölge bölge ilerleyerek tedbirli bir şekilde hareket etti. Timur, Osmanlı topraklarının içerisine girdikçe Bayezid'in kendisine saldıracağını düşünerek onu üzerine çekmek amacındaydı. Timur'un ordusu Sivas'tan Kayseri'ye kadar olan yaklaşık 150 kilometrelik mesafeyi; atlı bir şekilde kısa yürüyüşlerle yaklaşık 6 günde kat edip orada toplandı. Kayseri'de 4 gün kalan Timur buradaki yeni mahsulü toplatarak kendi ordusu için kullandı. Düşman ordusunun harekât ve durumu hakkında bilgi topladıktan sonra tekrar Kırşehir istikametine doğru hareket etti. Bu istikamette coğrafi koşullar sebebiyle düşman ordusu ile aradaki mesafe azaldı ve Timur, Ebubekir ve Emir Nureddin liderliğinde öncü birlikler ile çeşitli keşif birliklerini ileri sürdü. Bu harekâtın dördüncü gününde Kırşehir civarında Osmanlı ordusu ile bir temas yaşandı. Timur düşman ordusunun yerini tespit etmek amacıyla Şahmelik liderliğinde bir keşif birliği gönderdi. Bu birlik ertesi gün Osmanlı ordusunun büyük kısmının, günümüzdeki Yerköy civarında Delice Irmağı boyunda olduğunu tespit etti. Osmanlı ordusunun ileri hattında yer alan birliklerle kısa bir çarpışma yaşandı ve iki Osmanlı askeri rehin alındı. Timur bu aşamadan sonra birtakım tedbirler aldı. İlk olarak ordusunu Kırşehir'in kuzeyinde müsait bir alanda hazırlık mevziine soktu, daha sonra tahkimat yaptırarak hendekler kazdırdı ve düşman hakkında alınan istihbaratları emirleri ile paylaştı. Ertesi gün Şahmelik tarafından Osmanlı ordusunun Kırşehir'e doğru hareket ettiği bilgisi geldi. Timur muharebe için müsait olmayan bir alanda baskın yememek için düşman ordusunun üzerine öncü birlikler yolladı. Daha sonra emirlerini ve devlet erkânını toplayarak "biri; bulunulan bu sahada bekleyerek burada bir muharebe vermek, diğeri, derhâl ileri hareket etmek ve her tarafa ılgar eylemektir. Bu hâlde onlar arkamıza düşerler" sözleriyle düşman ordusunun gelmesini beklemeden hareket etti.

Kırşehir'den hareketinin üçüncü gününde Ankara'ya ulaşan Timur, daha önceden birliklerini etrafına konuşlandırdığı Ankara Kalesi'ni kuşatarak saldırıya başladı. Bayezid ise Sivas'ta savunma mevzilerine saldırmayıp Kayseri üzerinden hareket eden Timur'un kendisini hazırlıksız bir hâlde taarruz ettirmek istediğini ya da hızlı bir şekilde Ankara'yı tutarak geriden ters cephe ile savaşmak zorunda bırakacağını düşünüyordu. Bu nedenle Tokat'tan tekrar ordusuyla birlikte Ankara'ya dönerek muharebeyi Ankara Kalesi'nin çevresinde yapmak istedi ve kale kumandanını haberdar ederek kalenin mutlak suretle savunulmasını emretti. Osmanlı ordusu kısa istirahatlerle sekiz gün süren bir hareketle, Akdağmadeni, Yozgat, Delice Vadisi ve Kalecik güzergâhlarını izleyerek Ankara'ya ulaştı. Timur, Bayezid Ankara'ya ulaşmadan Ankara Kalesi'ni ele geçirmek niyetindeydi. Ancak Bayezid'in ordusu ile yaklaştığını ve yaklaşık 16 kilometrelik mesafede olduğunu haber aldı. Ordusu yorgun durumda olan Bayezid'in beklediğinden daha erken geleceğini tahmin etmeyen Timur, kuvvetlerinin bir kısmını Ankara'nın güneydoğusundaki mevzilere, bir kısmını Eymir ve Mogan gölleri civarına ve bir kısmını da Ankara Çayı boyuna konumlandırdı. Timur; düşmanın geleceğini düşünmediği ve ona göre düzen almadığı bu güzergâhta Bayezid'in kuvvetlerine emniyet tedbirlerinden yoksun bir şekilde yakalandı. Bu durum üzerine Timur muhasarayı kaldırdı ve Çubuk Çayı'nı geçerek ordusunu muharebe düzenine soktu ve tahkimat yaptırdı. Bayezid ise düşmanı Ankara Kalesi ile kendi ordugâhının arasına çekmek için, Ravlı civarındaki sulak alanı bırakarak daha önceden muharebe için uygun olduğunu düşündüğü Melikşah köyü civarına hareket etti. Gece öncü birlikler arasında çarpışmalar devam etti. 28 Temmuz sabahı Timur ordusuyla beraber Osmanlılara yaklaşık 12 kilometrelik bir mesafede mevzi aldı.

Muharebe

Gerçekleştiği tarih
Muharebenin tarihi konusunda tarihçiler arasında farklı görüşler olsa da, genel olarak 1402 yılının 20-28 Temmuz günleri kabul edilmektedir. Farklı iddialara göre muharebenin 16 Haziran ile 5 Ağustos arasındaki 50 günlük süre içerisinde gerçekleştiği tahmin edilir. Şerafeddin Ali Yezdî, muharebenin 20 Temmuz Perşembe günü yapıldığını yazar. Bu iki ismi kaynak alan Hoca Sâdeddin Efendi, Ömer Halis Bıyıktay, Yılmaz Öztuna ve René Grousset gibi tarihçiler de aynı tarihi kabul eder. Müneccimbaşı ile Hayrullah Efendi de 20 Temmuz tarihini verir. Muharebenin cuma namazı kılındıktan sonra başladığını belirten Âşıkpaşazâde'nin belirttiği cuma gününün muhtemelen 21 Temmuz (20 Zilhicce) olduğu düşünülür. Herbert Adams Gibbons ve Oruç Bey muharebeyle ilgili bir tarih vermezken, Paul Wittek ise bir eserinde 18 Temmuz Salı, bir başka eserinde 28 Temmuz Cuma gününü verir. İbn Arabşah da 28 Temmuz tarihini verir. Yine İbn Tağrıberdî 28 Temmuz tarihini; İsmail Hakkı Uzunçarşılı, Neşrî'nin verdiği 1401 yılının muhtemelen 1402 olduğunu ve yanlışlıkla 1401 yazdığını belirtir.

Makrîzî ile Bedreddin Aynî, muharebenin Ağustos 1402'nin beşinci pazarında yapıldığını savunur. Rûhî Çelebi 13 Ağustos 1402, Behiştî 2 Ağustos 1403, Ahmed Atâ ise 19 Temmuz 1402 Çarşamba tarihini verir. Uzunçarşılı, bu tarihlerden en yakın olanının 20 veya 28 Temmuz olduğunu belirterek 20 Temmuz'u kabul eden tarihçilerin Şerafeddin Ali Yezdî'yi, 28 Temmuz'u kabul edenlerin ise İbn Arabşah'ı referans aldıklarını yazar. İsmail Aka da yaygın olarak 28 Temmuz Cuma tarihinin kabul edildiğini belirtirken; ayrı nüshaları karşılaştırarak yayınladığı Fetihnâmede 28 Temmuz'u verir. İsmail Hami Danişmend de; Âşıkpaşazâde, Lütfi Paşa, Oruç Bey, Hoca Sâdeddin Efendi ve Âli Çelebi gibi tarihçilerin ortak şekilde cuma gününden bahsetmelerinden ötürü Timur'a ait olduğu iddia edilen bir mektubunda 28 Temmuz tarihine rastlaması sebebiyle muharebenin 28 Temmuz 1402 tarihinde gerçekleşmesinin muhtemel olduğunu, muharebede yer alan Sultaniye Başpiskoposu Johannes'in hatıratında ve Georgios Frantzis'in eserinde de bu tarihin gösterildiğini belirtir. Yine Alexandrescu Dersca da Georgios Frantzis ve Johannes'e ek olarak; Giovanni Cornaro'nun ve Gerardo Sagredo'nun 28 Temmuz tarihini verdiğini; Sagredo'nun, bilgilerini Bayezid'in ordusunda askere alınan ve bu nedenle Ankara'da savaşan bir görgü tanığı Pictro Longo Candiotto'dan alma avantajına sahip olduğunu ifade eder. Franz Babinger'in Muhyiddin'e atfettiği Friedrich Giese tarafından yayınlanan anonim kronik, savaşın bir cuma günü yapıldığını öne sürer.

Muharebe alanı
Muharebenin yapıldığı alan yaygın kabul edilen görüşe göre; doğuda Çubuk Çayı vadisi; batıda Kuşçu Dağı, Mire Dağı, Ova Çayı, Kışlacık Deresi; kuzeyde Cankurtaran; güneyde Karacaviran ve Kuşçu Dağı arasında kalan Çubuk Ovası adıyla bilinen yerdi. Muharebe esas olarak; Çubuk Çayı'ndan itibaren batıya doğru yaklaşık 6 kilometre kadar uzanan Kızılcaköy Deresi üzerinde meydana geldi. İlk olarak Ömer Halis Bıyıktay tarafından ortaya atılan bu görüş daha sonra Alexandrescu Dersca'nın da kabul etmesiyle sonraki araştırmacılar tarafından da benimsendi. İki ordunun öncü birlikleri arasındaki mesafe yaklaşık 12 kilometreydi. Muharebe alanının toplamı 30 km2den daha fazlaydı. Muharebe alanının rakımı yaklaşık 500 metreydi.

Muharebenin gerçekleştiği yer, başlıca çağdaş kaynaklardan Şamî'nin Zafernâme adlı eserinde "Çuluğ arazisi" şeklinde geçer. Hüseyin Çınar ve Osman Gümüşçü gibi akademisyenler, bölgenin yabancısı olan bu tarihçinin "Çubuk" ismini yanlış okuduğunu ve belirtilen yerin "Çubuk" olması gerektiği görüşünü savundular. Çubuk ilk defa 1463 tarihli bir Osmanlı tahrir defterinde "Çubukbazarı" adıyla günümüzdeki "Çubuk" ilçesinin yerinde yer alan ve 24 haneye sahip bir yerleşim yeri olarak geçer. Neşrî, Âşıkpaşazâde, Hadîdî ve Oruç Bey gibi ilk Osmanlı tarihçileri muharebenin Ankara'da geçtiğinden bahseder. Bunlardan yalnızca Oruç Bey "Ankara ovası"; Dukas da "Ankara'da bir ova" tanımını kullanır. Johannes Schiltberger "Ankara yakınlarında" ifadesini kullanırken, İbn Arabşah da Timur'un ordusunun "suyun karşısında" yerini aldığını ve muharebenin Ankara'ya yakın bir yerde olduğundan bahseder. Timur'un Fetihnâmesinde, muharebenin "Ankara'nın doğusunda, buraya yarım fersah [yaklaşık 3 km] uzaklıkta" yapıldığı belirtilir. Kemalpaşazâde, Selâtîn-nâme adlı eserinde "Çubuk sahrası" ifadesiyle muharebe alanı için Çubuk adını açıkça kullanan ilk tarihçidir. Aynı dönemin tarihçilerinden Rûhî Çelebi de muharebenin gerçekleştiği mekânı; "Ankara nevâhisinde Çubuk nâm mevkide" ifadeleriyle tanımlar. Bunlardan sonra gelen Gelibolulu Mustafa Âlî; "Çibuk Ovası", Müneccimbaşı Ahmed Dede ise; "Cibuk Ova" tanımlamasını yapar.

Akademisyen Halil Çetin, yaygın görüşün aksine Ankara'nın Haymana ilçesine bağlı Culuk köyü olduğundan bahsederken, buranın Şâmî'nin muharebe yeri olarak verdiği "Culug" ismiyle de uyuştuğunu söyler. Ayrıca Neşrî'nin Kitâb-ı Cihannümâ adlı eserinde de; Bayezid'in ordusuyla Sivriler'de yerini aldığından bahsettiğini ve günümüzde Haymana'nın batısında Sivri köy adında bir yerleşim yerinin bulunduğuna işaret eder. Yine Osmanlı ordusunun susuzluk çektiğinden bahseden Çetin, Çubuk Ovası'nda su kaynaklarının olduğunu ancak Haymana taraflarının bahsi geçen iddialara uygun bir yer olduğunu belirtir. Yazar buna benzer tespitlerle muharebenin Çubuk Ovası'nda olduğuna dair kesin bir bilgi olmadığını ve Haymana'nın da muhtemel muharebe alanı olabileceğini iddia eder.

Orduların büyüklükleri
Muharebede iki ordunun asker sayıları hakkında farklı iddialar mevcuttur. Osmanlı ordusu, İsmail Hakkı Uzunçarşılı'ya göre 70.000, Ömer Halis Bıyıktay'a göre 74.000, Solakzade Mehmed Hemdemî'ye göre 90.000, Hoca Sâdeddin Efendi'ye göre 90.000, İdris-i Bitlisî'ye göre 90.000, Joseph von Hammer-Purgstall'a göre 120.000, Âşıkpaşazâde ile Neşrî'ye göre 130.000 ve Hayrullah Efendi'ye göre 300.000'dir. Yılmaz Öztuna, Hammer'ın verdiği rakamı "en makulü" kabul eder. Ahmet Şimşirgil, Osmanlıların 80.000 kişilik bir kuvvete sahip olduklarını ve yüz binli ordu kuvvetinin ancak I. Selim döneminde elde edildiğini savunur. Timur'un Ankara Muharebesi'nden sonra yazdığı Fetihnâmede, Osmanlı kuvvetlerinin 70.000 atlı ve yayadan oluştuğu belirtilir.

Timur'un ordusundaki asker sayısı ise; Ömer Halis Bıyıktay'a göre 140.000, Ernest Lavisse ile Alfred Rambaud'a göre 200-300.000, Kâtip Çelebi'ye göre 700.000, Sâdeddin Efendi ve Hammer'a göre 840.000 ve Hayrullah Efendi'ye göre 850.000'dir. Yılmaz Öztuna, Hayrullah Efendi'nin her iki ordunun asker sayılarını "abartılı" yazdığını iddia eder. Ayrıca Hoca Sâdeddin Efendi'nin de Osmanlı'nın yenilgisini düşman kuvvetlerinin sayısının çok olmasına bağlamak amacıyla abarttığını belirterek, eserlerinde onu kaynak alan Hammer'ın da ondan etkilenerek sayıyı "abartılı" yazdığını söyler. Öztuna, Rambaud'un görüşünü desteklediğini ve "en makul" sayının 250.000 olduğunu kabul eder. Ayrıca Bıyıktay'ın her iki ordunun asker sayılarını oldukça az verdiğini belirtir.

Orduların düzeni

Bayezid, yanlardan ve arkadan bir saldırıya uğramamak amacıyla düşmanın süvari kuvvetlerinin Osmanlı birliklerinin cephesine gelecek veya düşman hareketini takip ederek hızlıca cephe alınabilecek bir alanı muharebe için seçti. Bu nedenle ordu, cephesi Melikşah köyünün güney kısmına bakacak şekilde konuşlandırıldı. Yeniçerilerin tuttuğu yer yüksek olmasının yanı sıra, tahkim ve savunma için de uygundu. Muharebe alanında Osmanlı ordusunun; 10.000 kişilik yeniçeri birliklerinin önünde azaplar ve tımarlı sipahilerden oluşan merkez kuvvetlerine Bayezid kumanda ediyordu. Sadrazam Çandarlı Ali Paşa, Mustafa Çelebi, İsa Çelebi ve Musa Çelebi onun yanında ve arkasında yer alıyordu. Sağ cenahta Kara Timurtaş Paşa komutasındaki Anadolu eyalet askerleri ve onların sağında okçular vardı. Yine Bayezid'in kayınbiraderi de olan Sırbistan Despotu Stefan Lazareviç'in kumandası altında tamamı zırhlı ve siyah giysili 20.000 asker de sağ cenahtaydı. Sağ cenahta bir miktar Arnavut kuvveti de mevcuttu. Sol cenah ise Süleyman Çelebi komutasındaki Rumeli askerlerinden meydana geliyordu. Bunların gerisinde ise Kara Tatarlar ve ihtiyat kuvvetleri ile Mehmed Çelebi yer alıyordu. Sadrazam Çandarlı Ali Paşa'nın girişimiyle Anadolu ve Rumeli'den toplanan cerehor adıyla anılan bir askerî birlik de muharebede yer alıyordu. Osmanlı ordusunun sah cenahı Mire Dağı'na ve sol cenahı ise ova tarafına düşüyordu. Bayezid'in komutasındaki merkez kuvvetleri ise Melikşah köyünün güneyindeki tepede bulunuyordu. Bayezid ayrıca, herhangi bir kuşatma girişimini önlemek için yaklaşık 4 kilometre uzaklıktaki Çataltepe'de takviye birlikleri bıraktı. Saldırının Böyrek ve Mire dağları bölgesinde bulunan askerler tarafından yapılması planlandı.

Timur ise Ankara Kalesi'nin kuşatmasını kaldırdıktan sonra, ordusuyla kuzeye ilerledi ve nehrin karşı yakasındaki Çubuk Çayı ovasında kampını kurarak ordusunun su ihtiyacını da temin etti. Ayrıca civardaki çeşmelere, Çubuk Çayı'nın Kızılcaköy, İncesu ve Bent derelerine zehir dökerek Osmanlıları susuz bırakırken, bölgedeki çeşme, sebil, kuyu, sarnıç, tarla, değirmen, depo, sürü ve çiftlikleri Bayezid'in kullanmaması için tahrip ettirdi. Timur, ordusunun Çubuk ovasındaki savaş düzeninde merkezde yer alıyordu. Sağ cenahta Miranşah; onun yanında tamamıyla zırhlı süvari birlikleriyle Muhammed Sultan Mirza, Pir Muhammed Mirza, Şeyh Nureddin, Ali Sultan, Ali Kavçin, Emir Mübeşşir ve Mutahharten vardı. Sol cenahta ise yine Timur'un oğlu Şahruh, Halil Sultan, Emirzade Rüstem, Sultan Hüseyin, Emir Süleyman Şah, Emir Şahmelik, Emir Burunduk, Sevincek Bahadır, Devlet Timur, Emir Musa ve Emir Bisteri vardı. Hindistan'dan getirilen 32 zırhlı savaş fili, İsen Buga komutası altında ordunun önünde yer alıyordu. Birbirlerine zincirlerle bağlanan bu fillerin sırtlarında bir kule bulunur ve bu kulelerden düşman askerlere oklar ve ateşler atıldığı rivayet edilir.

İki ordunun karşılaşması

Muharebe gecesi, ileri karakollarda ve keşif birlikleri arasında sabaha kadar süren çarpışmalar dışında orduların ana kuvvetleri arasında herhangi bir çatışma yaşanmadı. 28 Temmuz 1402 sabahında Bayezid ordusunu organize etti. Osmanlı sancakları açıldıktan sonra Bayezid, ordusunun sadakati ve başarılarından bahseden bir konuşma yaptı. Timur da ordusunun düzenini sağladıktan sonra her muharebe öncesinde yaptığı gibi; iki rekât namaz kıldı ve onun emrinden sonra nefir, borgu ve nakkare sesleri ile birlikte muharebe başladı. İlk olarak Timur ordusunun sağ cenahındaki Ebubekir Mirza komutasındaki birlikler ok saldırısıyla atak yaptı. Cihanşah Mirza ve Kara Yülük Osman Bey de muharebenin ilk hücumuna destek verdi. Yapılan bu saldırıyı Rumeli tımarlı askerleri karşıladılar ve Timurluları geri püskürttüler. Bir süre bu cenahtaki mücadelenin böyle devam etmesi sonrasında, muharebenin başında Osmanlı tarafında yer alan Kara Tatarlar taraf değiştirerek ön saflarındaki Rumeli askerlerine ok saldırısı yapmaya başladılar. Bu durum Rumeli askerleri üzerinde olumsuz bir etkiye sebep oldu. Mehmed Çelebi genel ihtiyat kuvvetleri ile birlikte sol cenahta Timurlulara karşı saldırı yapsa da durumu düzeltemedi. İki ateş arasında kalan Osmanlı sol cenahı, kuvvet dengesinin Timurlular lehine değişmesiyle birlikte bozularak geri çekilmek zorunda kaldı. Böylece Osmanlı sol cenahı yarı yarıya eksildi ve bu durum Osmanlıların maneviyatı üzerinde olumsuz bir etki bıraktı. Moğollar, Türkmenler, Kürtler, Karakoyunlular, Tatarlar ve Kara Tatarlar saf değiştirdikten sonra Osmanlı sol cenahının arkasından saldırmaya başladılar. Bu cenaha Timurlular tarafından yapılan saldırılar Osmanlılarca ancak öğleye doğru Bahadırtepe önlerinde durduruldu. Böylece Timurlular muharebenin bu aşamasında gerilere doğru çekilen Osmanlı ordusunun sol cenahının arkasına kadar sokularak üstünlüğü ele geçirdi.

Osmanlıların öğlene doğru merkezden gerçekleştirdiği genel hücumla Timur ordusu geriye püskürtüldü. Sultan Hüseyin'in Osmanlılara karşı başarısızlıkla sonuçlanan hücumunun ardından Muhammed Sultan Mirza'nın ihtiyat kuvvetleri bir hücum gerçekleştirdi. Osmanlı sağ cenahı bu hücumlara karşılık verdi. Timur ise bozulan sol cenahını yeniden takviye etti. Timurluların bu cenaha yaptıkları saldırılar, Anadolu eyalet askerlerinin okçuları tarafından püskürtüldü. Sırp askerlerinin de bu savunmaya katılmasıyla birlikte karşı saldırıya geçen Osmanlılar, Timurluları güneye çekilmek zorunda bıraktı. Ancak Timur karşı bir hamleyle geri çekilen ordusunu, birbirine bağlı zırhlı savaş filleri ve Mâverâünnehir'dan gelen zırhlı süvariler ile destekleyerek karşı saldırıya geçirdi. Timur öğleden sonra ise ordusunda yer alan Germiyan, Saruhan, Aydın ve Menteşe beylerine kendi sancaklarını açtırarak; Osmanlı sağ cenahında bulunan Anadolu eyalet askerlerinin sipahilerini kendi saflarına çekti. Böylece Osmanlı ordusunun sağ cenahı da bozularak geri çekilmek zorunda kaldı. Bu durum üzerine Osmanlı ordusunun merkez kuvvetlerinin etrafı açıldı. Sağ kanattaki Sırp birliklerinin mücadelesi ise Timur tarafından takdir edildi.

Timur, öğleden sonra ordusuna genel hücum emri verdi. Bu esnada Sadrazam Çandarlı Ali Paşa, Murad Paşa ve Yeniçeri Ağası Hasan Ağa; en büyük şehzade Süleyman Çelebi ile birlikte muharebe alanını terk ettiler. Mehmed Çelebi ihtiyat kuvvetleriyle gerçekleştirdiği hücumla Timur ordusunun sol cenahını bozdu. Ancak Timur daha sonra zırhlı Semerkant kuvvetleriyle bu cenahı takviye etti. Muharebeyi terk eden Süleyman Çelebi'nin peşine takılan Şeyh Nureddin ise başarısız bir kovalamadan sonra tekrar muharebe alanına döerek yaptığı saldırıyla Osmanlı sol cenahındaki Rumeli tımarlı sipahilerini bozdu. Osmanlı ordusunda yalnızca Bayezid'in komutasındaki merkez kuvvetleri düşmana karşı başarıyla savunma yapıyordu. İkindiye doğru Mehmed Çelebi kendi kuvvetleriyle birlikte muharebeden çekilerek sancak merkezi Amasya'ya gitti. Mustafa Çelebi'nin kuvvetleri ise dağıldı ve kendisi de kayboldu. İsa Çelebi de muharebe alanını terk etti. Her iki cenahını kaybeden Osmanlılar burada kalan az sayıdaki kuvvetlerle birlikte merkezde birleşerek tek bir tümen hâline geldiler.

İkindi vaktinden sonra Bayezid elinde kalan birkaç bin kuvvetle birlikte Çataltepe'ye çekildi. Timur, Bayezid'i yakalaması için oğlu Şahruh'u gönderdi. Şahruh'un yanında Miranşah, Sultan Hüseyin, Emir Süleyman Şah da kuvvetleriyle yer alıyordu. Timur askerleri Çataltepe'nin etrafını sararken Bayezid ise tepedeki birkaç bin askerden oluşan kuvvetiyle kendini savunuyordu. Timur'un, düşmanı takip etmek için dağılan kuvvetlerinin de gelmesiyle birlikte yaklaşık 70.000 askerden oluşan Timur kuvvetleri, Çataltepe'yi ablukaya aldılar. Tepeye çıkmaya çalışan Timur ordusunun süvarileri ise Yeniçeriler veya sipahiler tarafından geri püskürtülmeye çalışılıyordu. Bayezid güneşin batmasıyla birlikte, düşman hücumlarının azaldığı bir vakitte elindeki yaklaşık 300 sipahiyle kuşatmayı yararak kaçmaya karar verdi. Bulunduğu tepenin kuzeydoğusuna doğru ilerleyerek; Sığırlıhacı istikametindeki düşman kuvvetlerinin oluşturduğu çemberi yarmayı başardı. Timur, Bayezid'in kaçmaya çalışması üzerine Sultan Mahmud'u, yakalaması için gönderdi. Bayezid'in bu girişiminde, yanındaki askerlerin birçoğu sıcaktan ve susuzluktan dolayı hayatını kaybetti. Bayezid muharebe alanından yaklaşık 16 kilometre uzaklaşmayı başarsa da, Mahmutoğlan'a gelindiğinde atının tökezleyip düşmesiyle birlikte, hamle yapamadan aldığı bir gürz darbesiyle Sultan Mahmud tarafından yakalanarak esir edildi. Musa Çelebi, Mustafa Çelebi, Kara Timurtaş Paşa ve Rumeli Beylerbeyi Hoca Fîruz da Bayezid ile birlikte esir düştü.

Sonrası

Muharebenin neticelenmesiyle birlikte Bayezid'in yakalandığını öğrenen Timur, devlet erkânının tebriklerini kabul etti. Bayezid gece yarısına doğru, oğlu Şahruh ile otağında satranç oynayan Timur'un yanına getirildi. Timur, Bayezid'in ellerinin çözülerek "saygılı bir şekilde" yanına getirilmesini emretti ve onu karşılayarak, özetle bu duruma düşmesinin onun hatası olduğunu belirterek teselli etti. Bayezid ise hatalı olduğunu kabul ederek Timur'un kendisini affetmesi durumunda yaşadığı müddetçe kendisinin ve çocuklarının elinden geldiğince hizmette kusur etmeyeceğini söyledi. Bu sözlerden sonra Timur Bayezid'e hil'at giydirdi. Daha sonra Bayezid, oğulları Musa Çelebi ve Mustafa Çelebi'nin bulunarak kendi yanına getirilmesini talep etti. Birkaç gün sonra Musa Çelebi bulundu ve hil'at giydirilerek Bayezid'in yanına gönderildi. Timur, Bayezid'i bir otağ kurdurarak orada ağırladı ve her gün sohbet edip teselli etti. Muharebeden sonra Ankara Kalesi'nin kumandanı Hoca Fîruz'un oğlu Yakup Bey kaleyi Timur'a teslim etti. Timur bu zaferden sonra Fransa Kralı VI. Charles ile İngiltere Kralı IV. Henry'ye mektup göndererek; kendilerinin yenemedikleri Osmanlı hükümdarına karşı zafer kazandığını bildirdi. Trabzon İmparatoru III. Manuil, Timur'a haraç ödedi.

Timur, muharebenin ardından Muhammed Sultan Mirza'yı 30.000 kişilik bir ordu ile Bursa'ya, Sultan Hüseyin, Emir Süleyman Şah ve Rüstem Togay Buğa'yı da Konya, Akşehir ve Karahisar taraflarına takip ve istila amacıyla gönderdi. Daha sonra Sivrihisar'a oradan Kütahya'ya geçen Timur, burada bir eğlence düzenledi ve Bayezid'e çeşitli hediyeler verdi. Bunun yanında Bayezid'e devletini geri iade edeceği vaadinde de bulundu. Üç günlük bir yolculuktan sonra Bursa'ya ulaşan Muhammed Sultan Mirza, şehrin kontrolünü eline aldı. Daha sonra o tarihe kadar toplanan Osmanlı hazinesini ele geçirerek Timur'a yolladı. Bu yağmanın ardından şehir yakıldı. Bursa'ya giren Şeyh Nureddin ise burada şehri yağmalayıp Ahmed Celâyir'in kızını, Stefan Lazareviç'in kız kardeşi aynı zamanda Bayezid'in eşi Olivera Despina Hatun'u ve Bayezid'in iki kızını esir aldı. Timur, Bayezid'in kızlarından büyüğünü, Ebu Bekir Mirza ile Paşa Melek adındaki küçüğünü de Emir Celaleddin'in oğlu Şemseddin Muhammed ile evlendirdi.

Bir-iki ay kadar Kütahya'da konaklayan Timur, daha sonra Altıntaş'a hareket etti. Daha sonra muharebeyi terk eden Mehmed Çelebi, Bayezid'i kurtarmak amacıyla Altıntaş'a casuslar gönderdi. Bu casuslar, Bayezid'in bulunduğu otağa lağım kazarken yakalanıp idam edildi. Bayezid'i kaçırma girişiminde parmağı olduğu düşünülen Hoca Fîruz da idam edildi. Bu olaydan sonra, Bayezid'in herhangi bir baskın ile kaçırılmaması için güvenlik önlemleri artırıldı. Buna göre Timur'un Bayezid'in kaçırılmasını önlemek için demirden bir kafes yaptırarak onu bu kafeste taşıttığı rivayetleri mevcuttur. Bizans İmparatoru II. Manuil ve Süleyman Çelebi, Timur'a tâbi olduklarını bildirdiler. Timur, Süleyman Çelebi'ye hil'atla birlikte çeşitli hediyeler yolladı. Daha sonra Denizli'ye, oradan da İzmir'e hareket eden Timur, İzmir'de Hristiyanların elinde bir kalenin olduğu ve o tarihe kadar kimsenin orayı ele geçiremediğinin söylenmesi üzerine buraya Pir Muhammed Mirza ile Şeyh Nureddin'i elçi olarak gönderdi. İslam'a davet edilen Hristiyanların bu daveti geri çevirmeleri üzerine kale kuşatılarak ele geçirildi ve şövalyeleri kılıçtan geçirildi. Buranın ardından sonra Foça Kalesi'ne yönelen Timur, kaledekilerin teslim olmasıyla burayı da ele geçirdi. Bu esnada Bayezid'in oğlu İsa Çelebi de Timur'a hediyeler göndererek tâbiiyetini bildirdi. İsa Çelebi, Timur'un izni ile işgal ettiği Bursa'nın yönetimini eline aldı.

Bayezid'in 8 Mart 1403'te Akşehir'deyken ölmesi üzerine Timur, Bayezid'e ait topraklar ile ona bağlı beylerin kendi hükmü altına girdiğini duyurdu. Bayezid'in ölüm nedeniyle ilgili farklı iddialar mevcuttur: Bunlardan ilki Bayezid'in yüzük taşında sakladığı zehri içerek intihar ettiğidir. İkincisi ise gut hastalığı veya nefes darlığı sebebiyle eceliyle öldüğüdür. 16. yüzyıl vakayinameleri ve daha sonraki Osmanlı vakayinameleri ile Hammer ve Gibbons gibi batılı Osmanlı tarihçileri Bayezid'in eceli ile öldüğünü kabul eder. Timur ve sonraki İran tarihçileri de aynı görüşü paylaşır. Bunun yanında ilk dönem Osmanlı kaynaklarından; Oruç Bey ve Hadîdî ise Bayezid'in Timur tarafından Semerkant'a götürüleceğini anladıktan sonra yüzüğündeki zehri içerek intihar ettiğini iddia eder. Bayezid'in Timur tarafından öldürüldüğü iddiası ise zayıf bir iddia olarak kabul edilir.

Sonuçları

Genel ve politik sonuçları
Ankara Muharebesi, Osmanlı tarihinin ilk üç asrında Osmanlı ordusunun ezici şekilde yenilgiye uğradığı ve devletin bir hükümdarının esir düştüğü tek örnek oldu. Gibbons'a göre Ankara Muharebesi; Kosova ya da Niğbolu Muharebesi gibi kazanan ya da kaybeden ulusun kaderini etkilemediği için, tarihin akışını değiştirecek muharebeler arasında yer almamaktadır.

Timurlular, muharebe sonrası Anadolu'yu ordu birliklerinin muhtelif kolları ile ele geçirdi ve 1402 yazı ile 1402-1403 kışını Anadolu'da yerleştikleri İzmir, Manisa, Denizli, Uluborlu ve Kütahya yörelerinde dört grup hâlinde geçirdi. Bu süre zarfında Timur kuvvetleri, Anadolu'nun çeşitli yerlerinde yağma ve talan yaptı. Muharebe sahasında Bayezid'in esir düşmesiyle birlikte Osmanlı Devleti, Osmanlı tarihinde Fetret Devri olarak bilinen 11 yıl süren hükümdarsız bir dönem yaşadı. Osmanlı Devleti'nin Bursa'daki devlet hazinesinin tamamı Timur ordusu tarafından ele geçirildi ve o tarihe kadar tutulan Osmanlı arşivleri yok edildi.

Bu yenilgi, Osmanlı Devleti'nin varlığını tehlikeye düşürdü ve geçici süreliğine dağılmasına yol açtı. Tuna kıyılarından Erzurum ve Halep limanlarına kadar uzanan ve genişlemekte olan Osmanlı Devleti'nin yerini, iç savaşların pençesindeki parçalanan bir devlet aldı. Bunun yanında Anadolu ve Rumeli'deki birçok bölge terk edilirken, I. Murad zamanında ele geçirilen Çorum ile Bayezid devletinin topraklarına kattığı Amasya ve Tokat hariç, devlet Orhan Gazi dönemindeki sınırlarına küçüldü. Kalan topraklar ise Osmanlı şehzadeleri arasında paylaştırıldı.

Ankara Muharebesi, kuruluş dönemini tamamlamakta olan Osmanlı Devleti'nin imparatorluk dönemine geçişini geciktirdi. Osmanlılar tarafından kuşatma altında tutulan Konstantinopolis halkı, uzun süren kuşatma ve açlık nedeniyle Bayezid ile anlaşarak şehri teslim etmeye niyetlendilerse de, Ankara Muharebesi'nin başlamasıyla kuşatma kaldırıldı. Timur, Bayezid'in topraklarını aldığı Anadolu beyliklerine yurtlarını yeniden iade etti. Wittek'in yazdığına göre; Saruhan beyi Manisa'ya muharebenin bitmesinden 3 hafta sonra, 17 Ağustos'ta alayla girdi. Böylece Erzincan'dan Menteşe Beyliği'nin yerleştiği Karya'ya kadar bütün eski Anadolu beylikleri yeniden kuruldu. Selçukluların başkenti Konya'da bulunan Karamanoğulları Beyliği ise onların meşru varisi oldukları gerekçesiyle, Anadolu'da üstünlük hakkının kendilerine ait olduğunu iddia etti. Karamanoğulları Sivrihisar ve Beypazarı bölgelerini kapsayacak şekilde Ankara ile Bursa arasına yerleşti. Bunun yanında Kayseri, Kırşehir ve Antalya yörelerini de kontrolüne almasıyla, eski sınırlarından daha büyük bir hâkimiyet alanına ulaştı.

Yaşanan iç savaşlar Osmanlı gücünün sürekli zayıflamasına yol açarken, Romanya beylikleri, Venedik, Avusturya ve Macaristan gibi Avrupa devletleri yeniden güç kazandı. Osmanlılara ait Selanik, Teselya, Konstantinopolis'in etrafındaki yerler, Karadeniz kıyıları, İskiri, Skopelos ve İskados adaları Bizans'a bırakıldı. Osmanlılar, Rumeli'de Adriyatik kıyılarından; Pindus Dağları'nın doğusuna kadar geri çekildi. Süleyman Çelebi, "baba" olarak gördüğü Bizans İmparatoru II. Manuil'e küçük kardeşi Kasım'ı ve kız kardeşi Fatma Hatun'u rehin olarak verdi. Bizans, Osmanlılara ödediği haracı keserken Konstantinopolis'teki Türkleri şehir dışına attı. Atina Dükalığı'nı 1402'de ele geçiren I. Antonio Acciaioli, Türklerle ittifak hâlinde olan Eğriboz'a saldırdı ve buranın karşısına düşen anakaradaki yaklaşık 8 kilometre uzunluğundaki yerleri Venedik Cumhuriyeti adına kendi tımarı olarak aldı. Böylece Türklerin yerleştiği köyler Venedik kontrolüne geçti. Gibbons, "hayret verici" olarak nitelendirdiği Ankara'daki yenilgi sonrasında ya da şehzadeler arasında yaşanan Fetret Devri sırasında ne Bizanslıların ne Venediklilerin ne de Cenevizlilerin, Osmanlılara karşı düşmanca bir tavır almadıklarını kaydetti. Ankara Muharebesi, Osmanlı'nın Anadolu ve Balkanlara derinden kök saldığını ve yaşanacak çeşitli aksiliklerin üstesinden gelebileceğini de kanıtladı.

Amasya hâkimi Mehmed Çelebi'nin diğer kardeşlerini yenerek yeniden birliği sağlamasıyla Osmanlı Devleti de jure konumuna yükseldi. Ancak muharebede esir olarak Semerkant'a götürülen şehzade Mustafa Çelebi, Timur'un ölümüyle birlikte tekrar Anadolu'ya gelerek önce Karamanoğlu, ardından Bizans ve Eflak himayesinde Rumeli'de saltanat iddialarına taraftar kazanmaya çalıştı. Bu sebeple Bizans'ın elinde olan Mustafa Çelebi, I. Mehmed ve II. Murad dönemlerinde Osmanlıların ihtiyatlı bir siyaset yolunu izlemesine sebep oldu. Mustafa Çelebi'nin müttefiklerinden Börklüce Mustafa ve Torlak Kemal, 1416'da başlattıkları isyanla Anadolu'da karışıklığa yol açtı. II. Murad döneminde Mustafa Çelebi 1421'de Edirne'de hükümdarlığını ilan etti. Ancak daha sonra yakalanarak idam edildi.

Ekonomik ve askerî sonuçları
Asya ve Avrupa kıtaları arasındaki kara ticaretinin büyük çoğunluğu Anadolu'daki yollar üzerinden yapılıyordu. Timur'un ordusuyla bu yollar üzerinde Anadolu ve civar ülkelere yaptığı seferler, buradaki ticaret ve ulaşımı engelledi ve Osmanlı Devleti ile diğer ülkelerin ticaret ve ekonomilerini olumsuz yönde etkiledi. Osmanlıların muharebeyi kaybetmesiyle birlikte ülke toprakları Timur İmparatorluğu'nun eline geçti ve Fetret Devri'nin başlamasıyla Anadolu'daki yurt içi ve kıtalararası ulaşım, ticaret ve ikmal işleri aksadı. Bunlarla birlikte hemen hemen her şehirden alınan aman parası ile birlikte Osmanlı Devleti iktisadi olarak sıkıntıya düştü.

Muharebede Osmanlı ordusu yenilgiye uğrasa da kuvvetlerin birçoğu Anadolu'nun çeşitli bölgelerine çekilmeyi başardı. Osmanlı Devleti bu mağlubiyetten sonra Rumeli'de artık savunmaya geçmek zorunda kalırken, Timur İzmir ve Foça'yı Hristiyanların elinden alarak Müslümanlara bıraktı. Osmanlıların batıya doğru yaptığı seferler sona erdi ve esir alımı yapılamayınca Pençik Kanunu uygulanamadı. Venedik ve Ceneviz ise Doğu Akdeniz'deki deniz ticaretini tekrar kontrolü altına aldı. Deniz ve ticaret dengesi yeniden Venedik'in lehine döndü.

Yaşanan iç savaşlar insan mevcudiyetini azaltırken, Osmanlı ordu teşkilatı kadro bakımından eksildi. Mevcut kuvvetler ise yurtta iç güvenliği sağlayamayacak kadar yetersiz hâle geldi. Muharebe sonrasında Anadolu'nun demografik yapısı kısmi değişikliklere maruz kaldı. Buna göre Orta Anadolu'daki Kara Tatarlar zorunlu olarak Orta Asya'ya göç ettirildi. Büyük ticaret merkezlerinde veya kırsal kesimde yaşayan Türkmen, Kürt ve Araplar muharebeden sonra Rumeli'ye göç ettiler. Halil İnalcık'a göre; Timur'un Anadolu'yu istila etmesi, Türk nüfusunun Balkanlara akmasına neden oldu. Zanaatkâr ve ilim adamlarının Anadolu'dan Semerkant'a götürülmesi de, Osmanlı Devleti'ni sanayi ve ilim alanlarında olumsuz etkiledi.

Notlar

Kaynakça
Özel

Genel

Konuyla ilgili yayınlar

Osmanlı İmparatorluğu'nun muharebeleri
Osmanlı-Timur savaşları
1402'de çatışmalar
Muharebe
Orta Çağ'da Anadolu'da muharebeler
Arnavutluk'un muharebeleri
Timur'un muharebeleri
Bizans-Osmanlı savaşlarında muharebeler
Fetret Devri

Ankara Muharebesi


Le Conseil australien de la recherche (, ARC) est le principal organisme de financement de la recherche non médicale du gouvernement australien, distribuant plus de  en bourses chaque année. Le Conseil a été créé par l'Australian Research Council Act 2001 et fournit un financement compétitif de la recherche aux universitaires et aux chercheurs des universités australiennes. La plupart des recherches en santé et en médecine en Australie sont financées par le Conseil national de la santé et de la recherche médicale (, NHMRC), plus spécialisé, qui fonctionne avec un budget distinct.

L'ARC ne finance pas directement les chercheurs, mais alloue cependant des fonds à des programmes individuels avec des portées spécialisées, tels que  (recherche fondamentale et empirique) et  (projets de collaboration nationaux et internationaux). La plupart de ces programmes relèvent du Programme national de subventions concurrentielles (National Competitive Grants Program, NCGP), en vertu duquel les établissements doivent se concurrencer pour obtenir un financement. L'ARC administre également le cadre  (ERA), qui fournit des lignes directrices pour évaluer la qualité de la recherche. Les centres d'excellence de l'ARC, financés pour une période limitée, sont des collaborations établies entre des universités australiennes et internationales et d'autres institutions pour soutenir la recherche dans divers domaines.

Depuis 2011, l'ARC a attribué la bourse annuelle  et la bourse , qui sont des bourses de recherche pour les chercheuses australiennes et internationales, destinées à soutenir des programmes de recherche innovants et à encadrer des chercheurs en début de carrière.

Histoire et gouvernance
Le Conseil australien de la recherche a été créé en tant qu'organisme indépendant en vertu du Australian Research Council Act 2001.

En 2021, l'agence est administrée par le , dirigé par le .

La mission de l'ARC est de proposer des politiques et des programmes qui font progresser la recherche et l'innovation australiennes à l'échelle mondiale et profitent à la communauté. Il soutient la recherche dans toutes les disciplines, à l'exception de la recherche clinique et médicale et dentaire, dont le Conseil national de la santé et de la recherche médicale (NHMRC) est principalement responsable.

Intégrité de la recherche
L'ARC met à jour sa propre politique d'intégrité de la recherche, qui inclut le renvoi au Comité australien d'intégrité de la recherche (Australian Research Integrity Committee, ARIC) si nécessaire. L'ARIC est un organisme indépendant, établi conjointement par l'ARC et le NHMRC, pour fournir un système d'examen des réponses institutionnelles aux allégations d'inconduite en recherche.

Domaines fonctionnels

Programme national de subventions concurrentielles
L'ARC finance la recherche et les chercheurs dans le cadre du Programme national de subventions concurrentielles (NCGP). Les possibilités de financement administrées par l'ARC comprennent la .

Le NCGP comprend deux éléments principaux, la découverte et la liaison, dans le cadre desquels l'ARC finance une gamme de programmes complémentaires pour soutenir les chercheurs à différents stades de leur carrière, renforcer les capacités de recherche de l'Australie, étendre et améliorer les réseaux et les collaborations de recherche et développer des centres d'excellence en recherche.

Excellence en recherche pour l'Australie
L'ARC administre  (ERA), le cadre national australien d'évaluation de la recherche, qui est chargé d'identifier et de promouvoir l'excellence dans tout le spectre des activités de recherche dans les établissements d'enseignement supérieur en Australie.

Programme Linkage
L'ARC gère divers programmes de financement sous la bannière des programmes de liaison, qui encouragent les collaborations de recherche entre les chercheurs et différents types d'organisations, y compris les entreprises privées, les organisations communautaires et d'autres agences de recherche. Les programmes Linkage comprennent les centres d'excellence ARC, les projets de liaison et les initiatives de recherche spéciales.

Centres d'excellence
Financés par l'ARC pour une période limitée (souvent sept ans), les centres d'excellence (CoE) sont des collaborations multi-institutionnelles à grande échelle établies entre des universités australiennes et internationales, des organismes de recherche, des gouvernements et des entreprises, pour soutenir la recherche dans un certain nombre de champs. Des rondes de financement récentes ont eu lieu en 2011, 2014, 2017 et 2020.

Les centres d'excellence financés en 2020 sont :
 Centre d'excellence de l'ARC pour la prise de décision automatisée et la société (ADMS)
 Centre d'excellence de l'ARC pour les enfants et les familles tout au long de la vie
 Centre d'excellence de l'ARC pour la physique des particules de matière noire
 Centre d'excellence ARC pour l'enfant numérique
 Centre d'excellence de l'ARC pour permettre l'enrichissement éco-efficace des minéraux
 Centre d'excellence de l'ARC pour les innovations en science des peptides et des protéines
 Centre d'excellence ARC pour la réussite des plantes dans la nature et l'agriculture
 Centre d'excellence ARC en biologie synthétique
 Centre d'excellence ARC pour les systèmes méta-optiques transformateurs

Parmi les centres qui continuent de fonctionner figurent :

 Centre ARC de la biodiversité et du patrimoine australiens (), 2017-
 Centre d'excellence ARC pour la dynamique du langage (COEDL), 2014 -
 Centre d'excellence de l'ARC pour l'histoire des émotions (), 2011–
 Centre d'excellence de l'ARC en recherche sur le vieillissement de la population (), 2011–
 Centre d'excellence de l'ARC dans les futures technologies électroniques à faible consommation d'énergie (), 2017–

Les anciens centres d'excellence de l'ARC comprennent :

 Le Center for Cross-Cultural Research (CCR) de l'Université nationale australienne, cité comme « Centre de recherche spécial de l'ARC axé sur la compréhension savante et publique des relations et des histoires interculturelles, en particulier mais pas exclusivement en Australie et dans la région immédiate », a existé de 1997/8  à environ 2006/7. L'anthropologue Nicholas Thomas en fut le premier directeur.
 Centre ARC pour les systèmes complexes (), 2004-2009 .
 Centre d'excellence de l'ARC pour les industries créatives et l'innovation (), 2005-2013 .
 Centre d'excellence de l'ARC pour l'astrophysique tout ciel (), 2011-2018 .

Egalité des genres
Depuis 2011, l'Australian Research Council a attribué deux bourses de recherche à des chercheuses et à des chefs de file de la recherche australiennes et internationales afin de renforcer la capacité de recherche de l'Australie, d'entreprendre des programmes de recherche innovants et d'encadrer des chercheurs en début de carrière. La bourse  est attribuée à un candidat des disciplines des sciences humaines, des arts et des sciences sociales et la bourse  est attribuée à un candidat des disciplines des sciences et de la technologie.

Notes et références

Liens externes

Association ou organisme scientifique en Australie

Conseil australien de la recherche


Die Freisinger Bank eG Volksbank-Raiffeisenbank ist seit 1894 als Volks- und Raiffeisenbank im Landkreis Freising verwurzelt. Sie ist ein ausschließlich regional tätiger Finanzdienstleister und kooperiert mit internationalen Verbundpartnern. Die Freisinger Bank eG bietet die gesamte Palette heute üblicher Bankdienstleistungen an.

Geschichte
Die Raiffeisenbank Wolfersdorf wurde am 21. Januar 1894 gegründet. 1989 fusionierte sie mit der Raiffeisenbank Moosburg, 1998 mit der Volksbank Freising dabei wurde die Bank zur Freisinger Bank eG umfirmiert. Im Jahr 2000 fusionierte die neue Bank mit der Raiffeisenbank Eching. 2007 eröffnete man ein neues Verwaltungsgebäude.

Zahlen, Daten, Fakten
Das Kreditinstitut beschäftigt etwa 190 Mitarbeiter in 8 Geschäftsstellen und gehört mit einer Bilanzsumme von über 1 Mrd. EUR zu den 50 größten Genossenschaftsbanken Bayerns. Insgesamt betreut die Freisinger Bank ca. 39.000 Kunden, worunter sich etwa 13.840 Genossenschaftsmitglieder befinden.

Weblinks

 Website der Bank

Einzelnachweise

Genossenschaftsbank (Bayern)
Unternehmen (Freising)
Gegründet 1894

Freisinger Bank


A Dangerous Meeting kompilacija je Kinga Diamonda i Mercyful Fatea. Diskografska kuća Roadrunner Records objavila ga je 6. listopada 1992.

Popis pjesama

Osoblje

 Mercyful Fate

 King Diamond – vokal
 Hank Shermann – gitara
 Michael Denner – gitara
 Timi "Grabber" Hansen – bas-gitara
 Kim Ruzz – bubnjevi

 King Diamond

 King Diamond – vokal
 Andy LaRocque – klavijature, gitara
 Hal Patino – bas-gitara
 Mikkey Dee – bubnjevi
 Pete Blakk – gitara
 Snowy Shaw – bubnjevi

 Ostalo osoblje

 Alex Solca – fotografije
 Chuck Emery – fotografije
 Eric de Haas – fotografije
 Randee St. Nicholas – fotografije
 Andreas Marschall – naslovnica albuma

Izvori

Albumi iz 1992.
Albumi sastava Mercyful Fate
Albumi Kinga Diamonda

A Dangerous Meeting


The Kanuri people (Kanouri, Kanowri, also Yerwa, Baribari and several subgroup names) are an African ethnic group living largely in the lands of the former Kanem and Bornu Empires in Niger, Nigeria, Chad, Libya and Cameroon. As well as a diaspora community residing in Sudan. Those generally termed Kanuri include several subgroups and dialect groups, some of whom identify as distinct from the Kanuri. Most trace their origins to ruling lineages of the medieval Kanem-Bornu Empire, and its client states or provinces. In contrast to the neighboring Toubou or Zaghawa pastoralists, Kanuri groups have traditionally been sedentary, engaging in farming, fishing the Chad Basin, trade, and salt processing.

Background
Kanuri peoples include several subgroups, and identify by different names in some regions. The Kanuri language was the major language of the Bornu Empire and remains a major language in southeastern Niger, northeastern Nigeria and northern Cameroon, but in Chad it is limited to a handful of speakers in urban centers.

The largest population of Kanuri reside in the northeast corner of Nigeria, where the ceremonial Emirate of Bornu traces direct descent from the Kanem-Bornu empire, founded sometime before 1000 CE. Some 3 million Kanuri speakers live in Nigeria, not including some 200,000 speakers of the Manga dialect. The Nga people in Bauchi State trace their origins to a Kanuri diaspora.

In southeastern Niger, where they form the majority of the sedentary population, the Kanuri are commonly called Baribari (a Hausa name). The 400,000 Kanuri population in Niger includes the Manga subgroup, numbering some 100,000 (1997) in the area east of Zinder, who regard themselves as distinct from the Baribari.

Around 40,000 (1998) members of the Tumari subgroup, sometimes called Kanembu, are a distinct Kanuri subgroup living in the N'guigmi area, and are distinct from the Chadian Kanembu people. In the Kaour escarpment oasis of eastern Niger, the Kanuri are further divided into the Bilma subgroup, numbering some 20,000 (2003), and are the dominant ethnic group in the salt evaporation and trade industry of Bilma.

Kanuri speak varieties of Kanuri, one of the Nilo-Saharan languages. Divisions include the Manga, Tumari, and Bilma dialects of Kanuri and the more distinct Kanembu language.

Inheriting the religious and cultural traditions of the Kanem-Bornu state, Kanuri peoples are predominantly Sunni Muslim.

In Chad, Kanembu speakers differentiate themselves from the large Kanuri ethnicity. The Kanembu are centered in Lac Prefecture and southern Kanem Prefecture. Although Kanuri was the major language of the Bornu Empire, in Chad, Kanuri speakers are limited to handfuls of speakers in urban centers. Kanuri remains a major language in southeastern Niger, northeastern Nigeria and northern Cameroon.

In the early 1980s, the Kanembu constituted the greatest part of the population of Lac Prefecture, but some Kanembu also lived in the Chari-Baguirmi Prefecture. Once the core ethnic group of the Kanem-Borno Empire, whose territories at one time included northeastern Nigeria and southern Libya, the Kanembu retain ties beyond the borders of Chad. For example, close family and commercial ties bind them with the Kanuri of northeastern Nigeria. Within Chad, many Kanembu of Lac and Kanem prefectures identify with the Alifa of Mao, the governor of the region in precolonial times.

Originally a pastoral people, the Kanuri were one of many Nilo-Saharan groups indigenous to the Central South Sahara, beginning their expansion in the area of Lake Chad in the late 7th century, and absorbing indigenous Nilo-Saharan, Niger-Congo and Chadic (Afro-Asiatic) speakers. According to Kanuri tradition, Sef, son of Dhu Ifazan of Yemen, arrived in Kanem in the ninth century and united the population into the Sayfawa dynasty.  This tradition however, is likely a product of later Islamic influence, reflecting the association with their Arabian origins in the Islamic era.  Evidence of indigenous state formation in the Lake Chad area dates back to circa 800 BCE at Zilum.

Religion
The use of proverbs is very apparent in the Kanuri religion of Islam where they are used to help with comprehension of social happenings and to teach the meanings of things. These proverbs are created by the wise old men with a point of view based on the situation and what lesson is trying to be taught. Proverbs will usually reference objects found in everyday life. However, the objects used in the proverbs are used in such a way that they teach social attitudes, beliefs or experiences. Often proverbs are built around necessary acts that are carried out in daily life, but made to be easily visualized and applied to other, more intense situations. Kanuri proverbs can be used as a way to scare or warn the people of foolish or dangerous acts, but can also be more light hearted and encouraging.

The Kanuri became Muslims in the 11th century. Kanem became a centre of Muslim learning and the Kanuri soon controlled all the area surrounding Lake Chad and a powerful empire called Kanem Empire, which reached its height in the sixteenth and seventeenth centuries when they ruled much of Middle Africa.

Traditional state
Following the downfall of the Bornu Empire and the Scramble for Africa in the 19th century, the Kanuri were divided under the rule of the British, French and German Empires.

Despite the loss of the Kanuri-led state, the Shehu of Bornu continues as the head of the Bornu Emirate. This traditional Kanuri/Kanembu state maintains a ceremonial rule of the Kanuri people based in Maiduguri, Borno State, Nigeria but acknowledged by the 4 million Kanuri in neighboring countries. The Shehu ("Sheikh") of Bornu draws his authority from a state founded before 1000 CE, the Kanem-Bornu Empire.

The current ruling line, the al-Kanemi dynasty, dates to the accession of Muhammad al-Amin al-Kanemi in the early 19th century, displacing the Sayfawa dynasty which had ruled from around 1300 CE. The 19th Shehu, Mustafa Ibn Umar El-Kanemi, died in February 2009, and was succeeded by Abubakar Ibn Umar Garbai El-Kanemi.

Political leaders
In Nigeria, famous post-independence Kanuri leaders include the politicians Kashim Ibrahim, Ibrahim Imam, Zannah Bukar Dipcharima, Shettima Ali Monguno, Abba Habib, Muhammad Ngileruma, Baba Gana Kingibe, former GNPP leader Waziri Ibrahim,the former military ruler, Sani Abacha, and the former Presidential Candidate Bashir Tofa.  In Niger, Kanuri political leaders include the former Prime Minister of Niger Mamane Oumarou, and the former President of Niger, Mamadou Tandja.

Kanuri regionalism in Nigeria
A Nigeria specific small Kanuri nationalist movement emerged in 1950s, centred on Bornu.  Some "Pan-Kanuri" nationalists claimed an area of  for the territory of what they called "Greater Kanowra", including the modern-day Lac and Kanem Prefectures in Chad, Far North Region in Cameroon, the Yobe and Borno states in Nigeria and Diffa and Zinder Regions in Niger and Darfur in Sudan.

In 1954, the Borno Youth Movement (BYM) was founded and played a role as a mass regionalist political party up through the end of colonialism, though it petered out at independence.

References

Citations

General sources
 "Kanuri". Encyclopædia Britannica. 2009. Encyclopædia Britannica Online. Accessed 2 April 2009.
 Fuchs, Peter (1989). Fachi: Sahara-Stadt der Kanuri. 2 vols., Stuttgart: Franz Steiner Verlag Wiesbaden
 Fuchs, Peter (1983). Fachi: Das Brot der Wüste. Stuttgart: Franz Steiner Verlag Wiesbaden
 Lange, Dierk. "Ethnogenesis from within the Chadic state: Some Thoughts on the History of Kanem-Borno", Paideuma: Mitteilungen zur Kulturkunde 39 (1993), 261–277. .
 Malone, Martin J. "Society-Kanuari". Ethnographic Atlas. University of Kent at Canterbury and University of Durham (England, UK).  (No date.) Accessed 5 July 2019.  Archived 4 May 1997.
 "Kanuri". Afrikanische Sprachen. Rüdiger Köppe Verlag online (27 November 2008).

External links
 The Kanuri Studies Association. University of Maiduguri, Borno State, Nigeria.

Ethnic groups in Cameroon
Ethnic groups in Chad
Ethnic groups in Nigeria
Ethnic groups in Niger
Muslim communities in Africa
Bornu Empire
Kanem Empire

Kanuri people


Fog of Love er et brætspil for to spillere, udviklet af danskeren Jacob Jaskov og udgivet i 2017. Spillet blev præsenteret på messen Spiel i Essen, og der blev det solgt til distribution via den amerikanske Walmart-kæde.

Fog of Love er efter udviklerens eget udsagn en romantisk komedie omsat til brætspil. De to spillere påtager sig rollerne som et par, der netop har mødt hinanden og prøver at finde ud af, om de kan få et kærlighedsforhold til hinanden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Brætspil

Fog of Love


Firefox Focus este un navigator web mobil dezvoltat de Mozilla Foundation, editor al browser-ului Firefox. Disponibil pentru tablete și smartphone-uri cu sistemele de operare iOS și Android, urmărește să păstreze confidențialitatea utilizatorilor prin limitarea accesului la datele lor personale și limitarea urmăririi navigației de către tracker-ele externe.
Firefox Focus este, cunoscut ca Firefox Klar în țările vorbitoare de limbă germană, pentru a evita confuzia cu revista germană de știri FOCUS, deținută de grupul media partener Mozilla, Burda. Este disponibil în Google Play, și  Apple App Store.

Note

Vezi și
 Mozilla Firefox mobile

Legături externe
 Site oficial la Mozilla org.
 Firefox Focus pentru Android la Google Play
 Firefox Focus pentru iOS la App Store
 Aplicația zilei: Firefox Focus: Browser privat
 Firefox Focus, un web browser pentru iOS cu adblock inclus și fără istoric de navigare

Mozilla
Navigatoare web mobile

Firefox Focus


Ben 10/Generator Rex: Heroes United (en Hispanoamérica Ben 10/Generador Rex: Héroes Unidos) es un episodio especial tipo Crossover ficcional que junta las dos más exitosas series creadas por el grupo Man of Action, Ben 10: Supremacía Alienígena y Generator Rex. El especial fue un episodio extendido de Generador Rex y se estrenó el 25 de noviembre de 2011 en EE. UU. En España fue estrenado el 24 de junio de 2012 en el canal Boing.

Argumento

La historia comienza con un portal misterioso abriéndose en el cielo de Nueva York. Mientras tanto, Rex estaba combatiendo contra el Agente Seis mientras meditaba sobre su necesidad de un tema (y brevemente hace una parodia del tema original de Ben 10) antes de recibir la alerta sobre el portal. Providencia aparece en la situación para detener el portal, pero no logran hacer nada antes de que llegue Rex junto con Seis y Bobo. Holiday entonces les muestra un análisis que algo está a punto de salir del portal, y Rex, en modo de ataque se encuentra cara a cara con Humungosaurio (Ben 10: Supremacía Alienígena) y los dos comienzan a pelear hacia afuera en el Parque Central. Durante la pelea una criatura extraña metálica también aparece y se adentra en la ciudad, con Bobo y Seis en camino, mientras que Rex continúa peleando con Humungosaurio, quién, cuando Rex intentaba curarlo (creyendo que era un E.V.O. atacándolo desde un principio), se transforma en Diamante, ante el asombro de Rex. Rex está también preocupado por el hecho de que sus habilidades para curar no tiene ningún efecto en su oponente. Mientras tanto, Seis se dedica a la criatura y se las arregla para cortar un trozo, que es llevado por el hermano de Rex, César. Rex y Diamante terminan peleando en el Puente de Brooklyn, donde este último se transforma en Lodestar, para controlar sus metáles (Tecno-Espada), pero Rex responde con Tecno-cañón, sabiendo que no puede controlar el pavimento, pero antes de que la lucha continúe, cuando Lodestar se estrella en los tejados, los cuales sostienen uno de los carteles de providencia, el cual cae, y fuerza a los dos a dejar de pelear, con Lodestar convirtiéndose en Rath para salvar a la periodista, Diane Farah, mientras que Rex sostiene el cartel. Ahún así, cuando la periodista le pregunta a Rath quien era, Rath se queda atónito, Rex literalmente aplasta a Rath con Tecno-botas y vuelve a intentar curarlo con sus nanites, sólo para que Rath se canse de que Rex quiera que sea humano, por lo cual cambie a su forma verdadera, Ben Tennyson, haciéndolo, viendo que Rex era bueno al salvar a la gente del cartel. Ben se sorprende de nuevo al ver que nadie sabe sobre él. En ese momento, Seis aparece con la criatura, que se auto-destruye y lo deja en coma; dejando Rex mortificado y enfurecido con Ben, creyendo que él era el responsable.

En el escondite, Holiday, explica que la criatura era nanite en su origen, pero de alguna manera completamente diferente a un EVO, pero Blanco señala que al explotár, una bola nanite se disparó en el cielo. Ben, que parece estar contenido por Rex, Holliday analiza a Ben y descubbre que apenas tiene menos de un centenar de nanites, mientras que Ben relata que estaba en una entrevista, pero se abrió un hoyo inter-dimensional, y (al igual que en la dimensión de Rex), acudió sin Gwen o Kevin para saber qué hacer, pero al entrar al portal, al perecer entró en el proyector (o como en este especial le dicen el vacío), pero se encontró con la criatura metálica que enfrentó Seis después, y terminó en la realidad Generador Rex, (significando que Ben ahora es la segunda persona libre de nanites además de Blanco) y Ben conclute que el y Rex víven en mundos paralelos, sin embargo, Rex y providencia no le creen, mientras que Holiday cree que los mundos alternos son teoría, y todos prefieren mantenerlo, pero Ben prefiere escapar como Frío después de no poder ganarse la confianza del grupo, y se va volando con Rex persiguiéndolo con Tecno-Alas, a lo que Blanco comenta: Odio a los jóvenes. En su persecución los dos pelean, mientras que son seguidos por la bola extraña de energía roja nanite. Después de visitar la zona en donde Bellwood debería estar, y viendo que él mismo, Gwen, Max y Kevin no existen en este mundo, ni Mr. Smoothy (ya que en su lugar hay un puesto de Hamburgesas), Ben finalmente concluye su teoría, Rex, sintiéndose mal por Ben, le propone una tregua. César aparece y aparentemente se prepara para atacar a los dos con una pistola de rayos, que estaba destinada en realidad a la bola de energía, que se revela como el nanite Alpha, una creación de César.

Después de escapar de la criatura, César explica que creó a Alpha antes del evento nanite, y que científicos tenían dos teorías:

 Que los nanites podían ser controlados.
 que los nanites podrían controlarse solos.

César creía que en lo segundo, y desarrolló a Alpha, pero se volvió inestable ya que desarrolló sensibilidad, obligando a César a desterrarlo a otra dimensión. Ben conjetura que pudo haber sido El Vacío, donde terminó, y que Alpha debe haber absorbido la vida alienígena para desarrollar su forma actual, y que al parecer, cuando Ben lo encontró, lo atrajo el Ultimátrix (Omnitrix), el cual lo influyo a conocer el reloj (y Rex se burla diciendo que entonces sus gafas se las dio un duende) César explica que la pistola de rayos dañada era para detener a Alpha (un proyector para el vacío en la realidad Ben 10), quien los sorprende y ataca y destruye su laboratorio volador. Ben salva a Rex al convertirse en Cannonbolt, mientras quer César abandona a Rex, mientras que él se desconcierta y le confiesa a Ben que amaneció estupendo, pero contodo lo que pasó, no se siente bien, así que Holiday informa que el portal se cierra, ya que Providencia ya sabe como cerrarlo, y Rex tiene que llevar a Ben a New York, si quería volver a ver su mundo, sin embargo, él se rehúsa, ya que quiere ayudar a Rex de Alfa, aunque ese no sea su mundo ; y los dos regresan a la base, cuando Alfa invade para absorber los nanites de los EVOS, con la esperanza de ganar el control de Rex, ya que sabe que él tiene la clave para la obtención de la perfección. Ben y Rex finalmente logran sacar a Alpha, y luego, lentamente, comienzan a vincularse, después de compartir sus orígenes en un pequeño juego de baloncesto.

Blanco revela entonces que Alpha ha ido a El Tarro de Bichos, que es la segunda concentración más grande de nanites activos en el planeta después del Evento Nanite, sin embargo, Ben y Rex por error intercambian chaquetas y se quejan diciendo:

Ben: ¿Por qué mi chaqueta huele a bananas?

Rex: Y la mía aprieta!

Bobo: ¿Ustedes dos son nuestra esperanza? ¡ESTAMOS MUERTOS!

Ben, Rex y Blanco llegan, sólo para encontrar que es demasiado tarde para evitar que Alfa absorba los nanites de todos los EVOS que estaban en el tarro de bichos para convertirse en un gigante colosal, que comenzó a atacar a los tres. Después de una intensa batalla, Alpha comienza a atacar a Rex con el fin de tomar el control de su nanite Omega. Durante la batalla, Ben pierde temporalmente sus poderes cuando Alfa controla el Ultimatrix a través de los nanites inactivos que Ben absorbió previamente a fin de crear su propia versión corrupta que permite a Alfa asumir versiones alimentadas de nanites de Fuego, Cuatrobrazos y Humungosaurio, y Rex intenta vencer a Alfa-Alien, pero se da cuenyta de que quiere ir con Ben, y Alfa le explica que ahora que encontró un nuevo residente de otra máquina, y que quiere no solo el poder de Rex, si no que el de toda máquina, incluyendo de otras dimensiones, como el Ultimatrix. Tras una dura batalla, Ben no sabe que hacer, y el poder del reloj vuelve, pero se transforma en Socksquach y a la primera que descubre su poder (el cual es eléctrico), le dispara a un Cuarto-Brazos Negativo, pero el reloj se queda sin poder, ya que seguía hackeado (razón por la cual recibió a Socksquach. Rex es capaz de desactivar el poder de imitación de Alpha del Ultimatrix (ya que el Ultimatrix original, Rex no lo podría controlar, ya que sus circuitos están escritos en idioma alien, y los nanites no entenderían su lenguague por su programación, razón por la cual al principio Rex les ordenó regresar a la normalidad a Hunmungosaurio, pero no pudieron cumplir la orden por primera vez, y luego, los nanites de Alfa, Rex los controló, ya que tradujeron el idioma alien a humano.) pero es atrapado por su enemigo y le roba su nanite Omega, lo que hace que Alpha se transforme en un colosal cangrejo-centauro- que se hace llamar Alfa-Omega; el principio y el fin.

A medida que el ahora casi imparable Alfa-Omega alborota a través del Tarro de Bichos, absorbiendo las estructuras en ruinas con el fin de crear nuevos nanites para sí mismo, Rex tiene dudas acerca de sí mismo, y está muy desanimado para seguir luchando, ahora que la mayoría de sus máquinas se han ido, Seis está inconsciente, y el mundo perdido. Sin embargo, a Ben se le ocurre un plan, y se transforma en Ultra-T y se fusiona con Rex, creando a Ultra-Rex (creando así nanites mejorados por tecnología alienígena y el Nanite-Ultra. El dúo luego ataca a Alfa-Omega, creando mejoras de las máquinas originales de Rex, como

Tecno-Brazos=Ultra-Brazos (iguales, pero con unos picos agujeradores y el doble de fuertes y grandes).

Tecno-Cañón=Ultra Cañón: Toman tierra, y de alguna forma se vuelve 6 misiles.

Tecno-Moto/Auto=Ultra-Nave: Se convierte en una nave muy potente que es capaz de correr a una Velocidad de la Luz.

Tecno-Alas=Ultra-Jet´s: Son turbinas de un Jet, y sus bolas que caen son misiles.

Tecno-Espada=Ultra espada láser: Una espada hecha de láser verde que detruye basada al parecer en las espadas de luz de Star Wars

Un nuevo traje de Ultra-T, con el adentro remplazando la ropa quemada de Rex durante la batalla con Fuego-Negativo, con el Ultimarix en el pecho.

Sin embargo, Alfa-Omega es capaz de regenerarse , gracias al Omega, y golpea tan duro, que la fusión de desune, así que Ben se conviete en Cannonbolt, y Rex lo lanza para agugerar a Alfa-Omega, y apuntar directamente hacia el Omega, y así Alfa-Omega se debilita ya que el Omega comenzó a dejar de funcionar, lo suficiente como para que Rex condense finalmente a Alpha en una esfera de materia que pesa varias toneladas. Mientras esto ocurría, César aparece y extrae el nanite Omega. Intentando deshacerse de Alpha, César abre una grieta para Ben, que se transforma en Upchuck y se traga el condensado Alpha mientras va al Vacío y a su versión de la Tierra, no sin antes despedirse de Rex por última vez, quien se sorprende de ver como Upchuck se lo come, y luego suelta a Alfa en las profundidades del Vacío.

En el epílogo, Rex está encantado de que Seis se ha recuperado, y se pregunta si alguna vez volverá a ver a Ben de nuevo. Seis sugiere que posiblemente, el destino había ordenado para que ellos se reunieran una vez, pero quien sabe, que si tal vez se vean más pronto de lo que se cree. César aparece y reinyecta el nanite Omega en Rex, que teme que en realidad puede ser Alpha, aunque César le asegura que existe la posibilidad de 99.9% que es Omega. Por último, en las profundidades del Vacío, Alpha comienza a moverse dentro de su prisión de materia, brillando y rompiéndose como si fuera a escapar.

Alien Inventado
Shocksquatch es un alien inventado por Chris Graham porque Dwayne McDuffie no lo puso en la serie de Ben 10: Supremacía Alienígena y saldrá en la serie Ben 10: Omniverse.

T.G.I.S.

Es el segundo crossover, pero esta vez es entre Ben 10 y Los Sábados Secretos. El episodio dura media hora y pertenece a Ben 10: Omniverse.

Véase también
 Ben 10: Supremacía Alienígena
 Generator Rex

Referencias

Ben 10
Cruces de animación

Ben 10-Generator Rex: Heroes United


Julieta Díaz (født September 9, 1977 i Buenos Aires) er en Argentinsk skuespiller kendt fra film, tv og teater. Hun begyndte sin karriere som 13-årig.

Díaz er fast tilknyttet et argentinsk filmselskab, men optræder også andre på teaterscener.

Filmografi

 Lobos marinos (2000)
 Déjala correr (2001)
 Herencia (2001) aka Arv
 Muñequita (2006)
 Derecho de familia (2006)
 Maradona, the Hand of God (2007)
 La Señal (2007)
 La Gaby (2008)
 Dos más dos (2012)
 Corazon de Léon (2013)

Tv

 "Carola Casini" (1997) TV-serie
 "Gasoleros" (1998) TV-serie
 "Pamucak, costa del silencio" (1998) TV-serie
 "Campeones de la vida" (1999) TV-serie
 "Ilusiones (compartidas)" (2000) TV-serie
 "099 Central" (2002) TV-serie
 "Soy gitano" (2003) TV-serie
 "Locas de amor" (2004) - TV-serie
 "Botines" (2005), Mini-TV-serie
 "Mujeres asesinas" (2005) TV-serie
 "Valientes" (2009) TV-serie
 "Cuando Mig Sonreís" (2011) TV-serie
 "Graduados" (2012) TV-serie
 "Sres Papis" (2014)

Priser

Nomineringer

 2013 Martin Fierro Awards
 Bedste skuespillerinde i kategorien miniserier

Henvisninger

Eksterne henvisninger

 Julieta Díaz på Cinenacional.com (spansk)

Personer fra Buenos Aires
Skuespillere fra Argentina

Julieta Díaz


Mont Blanc is the highest mountain in the Alps

Mont Blanc may refer to:

Locations
 Mountains in the Alps
Mont Blanc massif
Mont Blanc de Courmayeur, in the Italian part of the Mont Blanc massif, is the second-highest peak in the Alps
Mont Blanc de Cheilon, a mountain in the Pennine Alps in Switzerland
 Mont Blanc Tunnel, a tunnel beneath the Mont Blanc mountain
 Pont du Mont-Blanc, a bridge in Geneva
 Mont Blanc (Moon), the lunar mountain
 Mont-Blanc, Quebec, a municipality in the Laurentides region of Quebec, Canada

Ships
 , a World War I era French munition ship involved in the Halifax Explosion
 French ship Mont-Blanc (1793), of the French Navy

Other uses
 Mont Blanc (dessert), a dessert
 Mont-Blanc (department) is a former département of the First French Empire
 Mont Blanc (poem) is the title of an 1816 poem by Percy Bysshe Shelley
 Mont Blanc Restaurant is a former restaurant in London

TV8 Mont-Blanc, a Savoie-based television channel
An older name for Montblanc (company), a German manufacturer of writing instruments, watches and accessories
 Mont Blanc (film), Estonian 2001 animated film

See also
 Montblanc (disambiguation)

Mont Blanc (disambiguation)


Ramgarh Cantonment (Hindi:   []) ist eine Garnisonsstadt (cantonment) im indischen Bundesstaat Jharkhand. Sie hat knapp 90.000 Einwohner (Volkszählung 2011) und ist Verwaltungssitz des Distrikts Ramgarh.

Geografie
Ramgarh Cantonment liegt am  Fluss Damodar und ist aufgrund der in unmittelbarer Nähe befindlichen Kohlegruben gut mit Eisenbahnen und der Nationalstraße NH 33 erschlossen. Im eigentlichen Cantonment sind heute (2012) zwei Regimenter des indischen Heeres stationiert.

Geschichte
Das Gebiet des heutigen Ramgarh Cantonment war im Mittelalter ein Teil des Herrschaftsgebiets der Rajas von Chota Nagpur. Nach 1368 sagte sich ein Heerführer von seiner alten Herrschaft los und wurde Raja von Ramgarh. Auch unter britischer Herrschaft bestand das Fürstentum weiter, bis es 1947 Teil der Indischen Union wurde.

Bereits in seiner Entstehungszeit als Cantonment mit Kasernen und Wohnquartieren zog der Stützpunkt auch Zivilpersonen an, die außerhalb des für die Militärs bestimmten Gebiete siedelten.

Im Zweiten Weltkrieg war zeitweilig ein Internierungslager für feindliche Ausländer, die z. T. auch Ehefrauen von britischen oder indischen Männern, Angehörige von Missionsstationen oder in Indien ansässige Gurus deutscher Abstammung sowie deutsche Juden waren, hier eingerichtet.

Zwischen 1942 und 1944 durchliefen 53.000 Mann chinesische Truppen eine Ausbildung in Ramgarh Cantonment. Diese sogenannte X-Force wurde auf Kosten der Alliierten nach Ramgarh gebracht und war zu Beginn aus verstreuten Angehörigen von chinesischen Truppen zusammengesetzt, die sich 1942 aus Burma vor den anrückenden Japanern in das indische Assam zurückgezogen hatten. Später wurden auch Wehrpflichtige aus China über den Himalaya nach Assam geflogen und weiter per Eisenbahn nach Ramgarh gebracht. Dort erhielten sie neben der militärischen Ausbildung in dieser Zeit auch Material, Kleidung, Verpflegung und Sold von den Alliierten. Dr erste Ausbildungskurs begann am 3. August 1942. Bei der Rückeroberung Burmas in den Jahren 1944 und 1945 spielten die in Ramgarh trainierten chinesischen Soldaten eine wichtige Rolle.

Seit 2007 ist Ramgarh Cantonment Verwaltungssitz des Distrikts Ramgarh.

Literatur
 Michael Schaller: The U.S. Crusade in China, 1938–1945. Columbia University Press, New York 1979, ISBN 0-231-04454-2.

Weblinks
 Website der Stadtverwaltung von Ramgarh Cantonment

Einzelnachweise

Ort in Jharkhand
Cantonment Board in Jharkhand
Distrikt Ramgarh

Ramgarh Cantonment


Armata Revoluționarilor (în , translit. Jayš al-Thuwwār), sau Jaysh al-Thuwar, este o coaliție rebelă armată multietnică din Siria, aliată în special cu Unitățile de Apărare a Poporului (YPG), care participă în Războiul Civil Sirian ca parte a Forțelor Democratice Siriene (FDS).

Înființată în mai 2015, coaliția este prezentă în cinci guvernorate, iar printre membrii săi se numără arabi, kurzi și turkmeni. Având drept scopuri declarate lupta împotriva guvernului sirian și Statului Islamic în Irak și Levant (SIIL), era de așteptat ca Armata Revoluționarilor să devină una din cele mai relevante grupări din nordul Siriei, consolidând spectrul democratic al forțelor rebele antiguvernamentale. A fost considerată "un pion important" în guvernoratele Alep, Hama, Idlib și Latakia.

În timp ce Jaysh al-Thuwar se consideră parte a opoziției siriene și a refuzat programul american pregătire și înzestrare, dorind să poată acționa liber atât împotriva guvernului sirian, cât și împotriva SIIL, gruparea a fost tot timpul aliată cu YPG. Din această cauză, Armata Revoluționarilor nu a primit sprijin militar și logistic turcesc, a respins înființarea Grupului Prietenilor Siriei și a devenit implicată în conflicte armate deschise cu grupări islamiste rebele din cadrul opoziției siriene.

Drept urmare, Jaysh al-Thuwar s-a retras din teritoriile deținute de rebeli și și-a adâncit legăturile cu YPG. În octombrie 2015, a devenit unul dintre membrii fondatori ai Forțelor Democratice Siriene, integrându-se din ce în ce mai mult în liniile comune de acțiune ale FDS împotriva SIIL și a altor forțe islamiste.

Istoric

Înființare

Pe 3 mai 2015, unele din fostele facțiuni membre ale ramurilor nordice ale Mișcării Hazzm și Frontului Revoluționarilor din Siria, împreună cu Jabhat al-Akrad, Batalionul Soarele Nordului (principalul grup component al Brigăzilor Zorii Libertății) și grupări mai mici din Armata Siriană Liberă, au pus bazele Armatei Revoluționarilor. În același timp, mulți din membrii nordici ai Mișcării Hazzm și Frontului Revoluționarilor din Siria s-au alăturat Frontului Levantului.

Într-o publicație din octombrie 2015, Institutul pentru Studii de Război din Washington D.C. considera Jaysh al-Thuwar drept "un pol potențial de putere" în Guvernoratul Alep, unde era parte a  comandamentului central comun Vulcanul Eufratului, precum și în guvernoratele Hama, Idlib și Latakia, dar nu și în Homs.

Grupările fondatoare ale Armata Revoluționarilor, pe 3 mai; formațiunile evidențiate cu caractere italice s-au retras ulterior din coaliție:

 Frontul Kurd
 Batalionul Soarele Nordului
 Brigada 99 Infanterie (fostă membră a Frontului Revoluționarilor Sirieni)
 Brigada 455 Operațiuni Speciale
 Regimentul 777 (fost membru al Brigăzii Farouq)
 Brigada Sultanul Selim (parte a Brigăzilor Turkmenilor Sirieni)
 Uniunea Revoluționarilor din Homs (a părăsit alianța în februarie 2016 și s-a alăturat Diviziei Sultanul Murad în 2017)

Grupări care s-au alăturat ulterior
Pe 7 mai 2015, 5 grupări rebele cu bazele în sudul Guvernoratului Idlib s-au alăturat Armatei Revoluționarilor:

 Compania Martir Yusuf al-Quzhul
 Compania Furtuna Sudului
 Compania Vulturii Sunnei
 Compania Legământului Sincer
 Compania Luptătorilor pentru Dreptate

Alte grupări; cele evidențiate cu caractere italice au părăsit ulterior Armata Revoluționarilor:

 Brigada Martirilor Atarib (s-a alăturat ulterior Armatei Mujahedinilor în mai 2016, fostă componentă a Mișcării Hazm și Brigăzilor Farouq)
 Brigada Urmașilor lui Osman (s-a alăturat ulterior comandamentului central Houla, în octombrie 2015)
 Mișcarea Revoluționară Fedain (s-a alăturat ulterior comandamentului Jaysh al-Nasr în august 2015, a părăsit Jaysh al-Nasr când aceasta a devenit o grupare unită, în octombrie 2015)
 Brigada 313 – Oamenii liberi din Aqrab (s-a alăturat ulterior comandamentului central Houla, în octombrie 2015)
 Brigada Selgiucidă (fostă membră a Brigăzii Șahul Soliman)
 Brigada al-Qa'qa' (fostă membră a Frontului Revoluționarilor Sirieni, a părăsit Armata Revoluționarilor și a fost redenumită Brigada Democratică a Nordului, în 2016)
 Resturi ale Diviziei 30
 O unitate a Brigăzii Șoimilor de Munte, alcătuită din 50 de luptători staționați în orașul Deir Jamal, a defectat în Armata Revoluționarilor în timpul ofensivei din nordul Alepului, deși comandantul ei a fost capturat la scurtă vreme de un alt grup rebel.

Actualele grupări membre

Frontul Kurd
 Batalionul Revoluționarilor din Tel Rifaat
 Frontul Feminin din Shahba
Resturi ale Diviziei 30
Brigada Selgiucidă
Brigada Martirilor Turkmeni din Hammam
Batalionul Martir Qasim Areef
Brigada Comandourilor din Homs
Brigada 99 Infanterie
Brigada 455 Operațiuni Speciale
Forțe tribale
Brigada Scutul Revoluționar

Bătălii și prezențe teritoriale

Jaysh al-Thuwar nu a aplicat pentru programul american de pregătire și înzestrare, deoarece acesta se adresează grupărilor care luptă doar împotriva Statului Islamic. Ulterior, Armata Revoluționarilor a publicat videoclipuri cu formațiunile sale luptând atât împotriva armatei guvernamentale siriene, în Alep și în buzunarul din nordul Guvernoratului Homs, cât și împotriva SIIL, în Mare', Kobanê și nordul Guvernoratului Raqqa.

Armata Revoluționarilor controla teritorii la vest de Azaz, la granița cu Cantonul Afrin deținut de kurzi, și a susținut că este prezentă în cartierul Rashidin din Alep, în zonele Tell Malah și Câmpia al-Ghab din nordul Guvernoratului Hama, și că are celule infiltrate în zona Manbij.

Nici Turcia nu a luat în considerare sprijinirea Armatei Revoluționarilor. Înzestrată cu armament considerat "insuficient inclusiv după standardele siriene", coaliția a început să se dezintegreze.

În iulie 2015, luptătorii Diviziei 30 s-au retras din teritoriul controlat de Armata Revoluționarilor la vest de Azaz, după ce au fost atacați de Frontul al-Nusra. Acest eveniment a condus la lupte între Armata Revoluționarilor și Frontul al-Nusra.

Pe 29 august 2015, 30 de luptători ai grupării au absolvit un curs de pregătire militară într-o tabără de instrucție aflată la vest de Azaz, denumită după Alaa Ajabu, fostul comandant general al Frontului Kurd, care fusese ucis în luptă în confruntările cu Statul Islamic de lângă Azaz, în februarie 2014.

Pe 13 februarie 2016, Mișcarea de Eliberare a Homsului a declanșat ostilități împotriva Armatei Revoluționarilor. Acestea au condus la dezertarea a două grupări afiliate Armatei Revoluționarilor în Homs: Uniunea Revoluționarilor din Homs și Regimentul 777. Drept urmare, Armata Revoluționarilor a încetat să mai opereze în Guvernoratul Homs. Totuși, un comandant al Mișcării de Eliberare a Homsului a afirmat că unii rebeli din Homs încă întrețin legături secrete cu Jaysh al-Thuwar, dar a refuzat să numească public grupurile, acuzându-le că "l-au înșelat" și că "nu cunoaște natura a relației numitei Armate cu inamicii revoluției".

Jaysh al-Thuwar susține că menține o prezență în Guvernoratul Idlib. Orient News a afirmat că gruparea are celule în Ariha, care organizează asasinate și "operațiuni de răpire" în regiunea Idlib, iar 12 astfel de agenți ai Jaysh al-Thuwar ar fi fost capturați de Armata de Cucerire, în martie 2016.

Integrarea în Forțele Democratice Siriene

În ciuda negării ocazionale, coaliția rebelă a fost mereu aliată strâns cu Unitățile de Apărare a Poporului (YPG) ale kurzilor din Siria. Din această cauză, coaliția a fost privită cu neîncredere de facțiunile rebele islamiste și a devenit implicată în conflict deschis cu islamiștii radicali precum Frontul al-Nusra, ramura siriană a al-Qaeda.

Accentuându-și legăturile cu YPG și cu alte facțiuni care luptau împotriva Statului Islamic, Armata Revoluționarilor a devenit membră fondatoare a Forțelor Democratice Siriene, în octombrie 2015. Inițial, doar ramura din estul Siriei a grupării a fost parte a FDS. Pe 17 noiembrie 2015, 15 grupări rebele conduse de Armata Revoluționarilor au înființat filialele FDS în Alep și Idlib. Ulterior, grupările componente au devenit implicate în confruntări cu Frontul al-Nusra, Ahrar al-Sham și facțiunile islamiste ale Fatah Halab și Centrului de Comandă Mare'. În timpul acțiunilor militare, doi luptători ai Jaysh al-Thuwar au fost decapitați de Frontul al-Nusra. Conform observatorilor, Armata Revoluționarilor și-a restrâns apoi prezența din alte zone deținute de rebeli și s-a concentrat pe frontul comun al Forțelor Democratice Siriene.

De la înființarea FDS, grupări adiționale cu diferite efective s-au alăturat Jaysh al-Thuwar și facțiunilor sale.

Pe 21 ianuarie 2017, Armata Revoluționarilor a eliberat 74 de prizonieri de război ai forțelor rebele rivale. Pe 11 martie 2017, după negocieri între Alianța Națională Democratică Siriană, consiliul politic al orașului Idlib, și Armata Revoluționarilor, a fost eliberat un al doilea contingent de 80 de prizonieri.

La începutul lunii august 2017, fostul comandant al Armatei Revoluționarilor, Wissi Hijazi ("Abu Uday Menagh"), care a avut anterior o contribuție la capturarea localității Menagh și a bazei militare aeriene Menagh în timpul ofensivei din nordul Alepului și a fost ulterior implicat într-un scandal referitor la o fată de etnie kurdă, a defectat la Divizia Sultanul Murad, parte a Armatei Siriene Libere pro-turce. Ca motiv pentru acțiunea sa, el și-a exprimat opoziția față de presupusa colaborare dintre Forțele Democratice Siriene și guvern. Totuși, defectarea sa nu a fost acceptată de Consiliul Revoluționar din Menagh, altă facțiune a Armatei Siriene Libere pro-turce, care a făcut publică intenția de a-l ucide. Drept răspuns, Armata Revoluționarilor a publicat o declarație în care se afirma că Hijazi fusese deja expulzat din grupare în mai 2016.

Într-un interviu din 28 august 2017, Ahmed Sultan, comandantul suprem al Armatei Revoluționarilor, a negat orice coordonare între gruparea sa și Forțele Siriene de Elită, deși ambele grupări luau parte la Bătălia de la Raqqa. În timpul interviului, Sultan a mai declarat că Armata Revoluționarilor este gata să lupte în Deir ez-Zor împotriva SIIL și în Idlib împotriva al-Qaeda. În ianuarie 2018, Armata Revoluționarilor a făcut public faptul că luptă alături de YPG/YPJ împotriva invaziei turce din Afrin.

Note

Legături externe

Facțiuni antiguvernamentale ale Războiului Civil Sirian
Forțele Democratice Siriene
Armata Siriană Liberă

Armata Revoluționarilor


Yannick Thoelen (Tessenderlo, 18. srpnja 1990.), je belgijski nogometni vratar koji trenutačno nastupa za Mechelen.

Vanjske poveznice
Profil na Transfermarktu
Profil na Soccerwayu

Belgijski nogometaši
Nogometaši KAA Genta
Nogometaši KV Mechelena
Aktivni nogometaši

Yannick Thoelen


An Alocasia grata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Prain, Adolf Engler ngan Johann Wilhelm Krause. An Alocasia grata in nahilalakip ha genus nga Alocasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alocasia

Alocasia grata


O Comunicado Conjunto dos Estados Unidos da América e da República Popular da China, também conhecido como Comunicado de Xangai (1972), foi um documento diplomático emitido pelos Estados Unidos da América e pela República Popular da China em 27 de fevereiro de 1972, na última noite da visita do presidente Richard Nixon à China.

Documento
Os Estados Unidos reconheceram formalmente que "todos os chineses de ambos os lados do Estreito de Taiwan afirmam que existe apenas uma China". O uso da palavra "reconhecer" em vez de "aceitar" é freqüentemente citado como um exemplo da posição ambígua dos Estados Unidos em relação ao futuro de Taiwan. O comunicado também incluiu desejos de expandir os contatos econômicos e culturais entre as duas nações, embora nenhuma medida concreta tenha sido mencionada. O comunicado afirma que a normalização das relações contribuirá "para o relaxamento da tensão na Ásia e no mundo".

Legado
O Comunicado de Xangai representou as primeiras negociações diplomáticas dos Estados Unidos com a República Popular da China desde sua fundação em 1949 e foi a primeira comunicação oficial com o Partido Comunista Chinês desde a Missão Dixie de 1944 a 1947.

Em uma visita a Taipei em março de 1972, o diplomata norte-americano Marshall Green argumentou com o ministro das Relações Exteriores de Taiwan, Chow Shu-Kai, que a aceitação do comunicado representava uma mudança nas prioridades da RPC. Ou seja, Green argumentou que o comunicado demonstrou que a RPC valorizava a paz com os Estados Unidos acima do confronto com Taiwan e, posteriormente, aumentou a segurança de Taiwan.

As consequências do escândalo Watergate no final de 1972 levaram Nixon a diminuir a prioridade de outros esforços diplomáticos com a RPC.

As relações entre os dois países foram oficialmente normalizadas com o Comunicado Conjunto sobre o Estabelecimento de Relações Diplomáticas. O comunicado foi emitido em 1º de janeiro de 1979, o mesmo dia em que a Lei de Relações com Taiwan também entrou em vigor.

Em um artigo de opinião de fevereiro de 2017 para o The Diplomat, o presidente do Comitê Nacional de Relações EUA-China, Stephen Orlins, elogiou o Comunicado de Xangai pela estabilidade através do Estreito que ofereceu a Taiwan. Orlins disse que o comunicado ajuda a garantir a confiança com o investimento ocidental em Taiwan por causa dos amplos impactos da abertura da China e do contínuo diálogo de alto nível através do Estreito.

Ver também

 Visita de Richard Nixon à China em 1972

Referências

Tratados da Guerra Fria
Tratados da República Popular da China
Tratados dos Estados Unidos
Tratados assinados em 1972
Relações entre China e Estados Unidos
Presidência de Richard Nixon
1972 na China

Comunicado de Xangai


شخصية كردية معروفة عاش في نهاية القرن التاسع عشر وبداية قرن العشرين. وهو سليل اميرخان برادوست الشهير من الامراء الكرد الذين استبسلوا في موقعة قلعة دمدم ضد الغزو الإيراني العجمي سنة 1609وانتهت بسيطرة الشاه عباس الصفوي على موطن عشيرته القديمة .
كان عبد الله بك يقيم في قلعة بينار (بنار) الحدودية وهي قلعة شهدت معارك عدة بين امراء برادوست وجيش شاهات العجم واتباعهم من قبيلة الافشار . ويزخر فولكلور المناطق المجاورة لبرادوست بالحكايات المروية شفاها على شكل اغاني عن بطولات (عه‌وڵا به‌گی بێناری -Ewlabegi Benari) وبسالته.
عبد الله بك هو آخر امراء امارة برادوست الذين ورد ذكرهم في كتاب الشرفنامة 1597. كانت مناطق نفوذه تمتد من (دول ديزج)جنوب مدينة اورميه بقراها السبعة ومركزها شيتاناوا إلى مركور وقلعة بينار الحصينة. وكان الشاه القاجاري يستميله فترة ويحاربه فترة أخرى. حتى نفي إلى زنجان وصدر حكم باعدامه لمساندته حركة سمكو شكاك 1914-1922. ولكن الشاه عفا عنه. بعد دخول الروس في حرب مع العثمانيين وتقدمهم نحو بلدة رواندوز. شارك مع محمود بيك برادوست وقوات مكونة محلية من العشائر الهركي والزرزارى بالتعاون مع قوات الدولة العثمانية بالتصدي للقوات الروسية التابعة للقيصر الروسي والتي هاجمت رواندز عام 1916.
بعدانحسار ثورة سمكو في إيران عام 1922، التجأ عبد الله بيك إلى منطقة سيدكان داخل العراق (وكانت قد دخلت توا تحت سيطرة الإنكليز) زار بغداد مرة واحدة وتوفي (على الارجح) في بداية الاربعينيات ودفن في بلدة سيدكان.

المصادر

أشخاص من أرومية
أكراد إيران
مواليد 1880
وفيات 1939

عبد الله بك بيناري