Green Lake is a freshwater lake in north central Seattle, Washington, within Green Lake Park. The park is surrounded by the Green Lake neighborhood to the north and east, the Wallingford neighborhood to the south, the Phinney Ridge neighborhood to the west, and Woodland Park to the southwest. It is a glacial lake, its basin having been dug 50,000 years ago by the Vashon glacier, which also created Lake Washington, Union, Bitter and Haller Lakes.

History

Green Lake was given its modern name by David Phillips, who surveyed the area in September 1855 for the United States Surveyor General. His first notes referred to it as "Lake Green" because even in its natural state the lake is prone to algae blooms. The Duwamish called it dxWTLusH, a Lushootseed word of unknown meaning.

The lake has a surface area of , a mean depth of , and a maximum depth of . The lake has been dredged in order to maintain its depth. Green Lake lacks both surface water inflows and outflows. It once drained into Lake Washington via Ravenna Creek, but in 1911 the water level was lowered by  to create parkland, causing the creek to dry up between Green Lake and Cowen Park. Ravenna Boulevard and its wide, grassy median were constructed over the creek bed. The lake is now fed by rainfall, storm runoff, and Seattle's municipal water supply.

The area was originally homesteaded by various pioneers, the first being Erhart Sarfried, "Green Lake John." Sarfried subdivided his homestead in 1888 and sold the land to various entrepreneurs. W.D. Wood built an "amusement park" on the west side of the lake (which never amounted to more than a glorified lawn for picnics). On the east side of the lake, A.L. Parker logged the woods and built a sawmill. Edward C. Kilbourne built the first trolley line connecting the area to the city, the route of which is now Green Lake Way North. The trolley lines kept growing, until by 1910 they extended completely around the lake and a round trip could be made on a separate line going back to the city.

In July 2008, several metal spikes up to  in length were found along the bottom of the lake, injuring one person who accidentally stepped on them.  The Seattle Parks Department later confirmed that the spikes were from a forgotten pilot program to control the growth of Eurasian water milfoil in Green Lake. The invasive aquatic plant had first appeared in the lake in the early 1980s. In 1984, the Parks Department installed  of black plastic sheeting along the bottom of the lake, using the spikes to hold the sheeting in place. The spikes originally had curved tips to prevent injury, but the tips had corroded and broken off. The city paid a team of divers to remove the remaining spikes in late July 2008.  Throughout the course of the investigation, it was revealed that the city had also tried combating the milfoil with weed-eating fish, but hadn't made any serious efforts in the past 15 years aside from occasionally paying divers to pull the weeds by hand.

Green Lake Park
After 1903 the area became part of Seattle's grand Olmsted Plan to create a series of interconnected greenspaces around the entire city. The park design still reflects the Olmsted vision.

Green Lake is surrounded by a  paved pedestrian pathway. Bicycles, scooters, roller skates, and other wheeled vehicles were barred from using the paved pathway during the COVID-19 pandemic due to high pedestrian use and the construction of new protected bicycle lanes on Green Lake Way. This restriction, made by the Seattle Parks and Recreation department, is currently classified as a "long-term temporary use restriction".

The path attracts people seeking exercise and relaxation, and can be crowded. There is also an outer non-paved  path along the edge of the park. The park is a popular spot for qigong classes, roller hockey, soccer, baseball, golf, the Derek Baker Memorial Boccie Ball Club, and lawn bowls, part of the Woodland Park Lawn Bowling Club, and a monthly midnight bicycle race.

The bathhouse was built in 1927 next to an outdoor swimming area with concrete steps leading into the water. A lifeguard station with a boat was built next to this area in 1930 after several drownings in 1929. The bathhouse is now home to the Seattle Public Theater at the Bathhouse, a small venue for plays.

Across the lake from the bathhouse, in the northeast part of the park, Green Lake's first community center was built in 1929 at a cost of $95,598. As it was built on the fill land from the 1911 draining, the community center was built on pilings. It contains two conference rooms, a gym with showers and bathrooms, and a stage. Toward the lake, another stepped swimming area was built. The tennis courts were added in 1945. In 1955 a 150,000 gallon (568 cubic meter) swimming pool was added. It was named the Evans Pool in honor of two brothers, Ben and Lou Evans, for their long service to athletics at Seattle parks.

The children's wading pool was a Works Progress Administration project, as was the drainage ditch and the arched stone bridge providing a path over the ditch. The wading pool is staffed in the summer by the Seattle Parks department, and operates daily from June 23–September 3, from 11 a.m.–8 p.m.

South of the bathhouse is a lawn and fishing pier. Since 1984 this part of the lake has hosted an annual floating lantern memorial dedicated to the victims of the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki and all other victims of war.

Prospect Point, a spit of land that points toward Duck Island, protects a small area of water from high winds. This once was a popular spot for model boats, though model boating is no longer allowed on the lake.

The Green Lake Aqua Theater was built in 1950 for the first Seafair in order to house an attraction called the Aqua Follies and their "swimusicals," a combination of aqua ballet, stage dancing, and comedy. The theater included a round stage and floating (though still recessed below the stage) orchestra pit, encircling a section of the lake with high diving platforms on each side. The grandstand capacity was more than 5,000 seats. The Aqua Follies continued to run during Seafair until 1965. Outside of the Seafair schedule the theater was the stage for plays and musicals whose directors always took advantage of the unique setting. In the summer of 1962, coinciding with the Century 21 Exposition, the Aqua Theater stage was host to a jazz festival, popular performers such as Bob Hope, two plays, and a special presentation of the Aqua Follies with 100 performers. After the World's Fair, summer productions languished, which is usually blamed on Seattle's unpredictable weather, until the Aqua Theater was mostly abandoned. A 1969 concert by the Grateful Dead revealed that the grandstand was crumbling and dangerous. Beginning in 1970 the theater was dismantled, stage right now serving as a pedestrian pier and stage left providing dock and storage for crew shells. Some sections of the grandstand were left in place.

The southwest portion of the park connects with adjoining Woodland Park on land that is also mostly fill, much of which came from the excavation of a route for Aurora Avenue. The southwest portion of the lake once extended to what is now N. 54th Street.

In the summer, Green Lake is also popular for swimming and boating. Although public use of motorized boats has been banned since at least 1968, the lake was the site of hydroplane races from 1929 to 1984. Today many forms of motor-less boats, including sailboarding, pedal boats, rowboats, skiffs, and canoes, are commonly seen on the lake. The Milk Carton Derby is held annually on the lake as one of the opening events of Seafair. While remnants of boat launches still exist, all launches have been removed from the lake; all boats must be hand carried to the water.

The Green Lake Small Craft Center, a Seattle Parks facility, is located on the south end of the lake. It houses both Green Lake Crew and the Seattle Canoe and Kayak Club. From August 10–13, 2006, Green Lake hosted the USRowing Masters National Championship Regatta, which included an estimated 2,000 competitors ranging in age from 23 to 86 years of age.

To the east of the lake across from the park, sits the Green Lake Library, built in 1910 with funds from Andrew Carnegie.

Within the lake is an artificial island that is commonly called Duck Island but was originally named Swan Island. It was built by the Works Progress Administration in 1936. The island was built (with dumped gravel) as a wildlife sanctuary and later housed some swan gifted to the city by Vancouver, British Columbia. The park board named the island Waldo's Wildlife Sanctuary, after Waldo J Dahl, who took care of the swan. The swans, which were intended to start a small flock, did not have proper breeding habitat around the island. Future attempts to breed swans on the island (at least until the 1970s) were also failures. The state game commission officially made the island a reserve, off limits to people, in 1956. That designation ended in 1983. Though not noted as supporting any unique wildlife, the Washington Department of Fish and Wildlife notes the island is part of a bald eagle management buffer encompassing the south end of the lake. The parks department still considers the island off-limits to people for safety reasons. But there is an occasional presence of rope swings and empty alcohol containers.

Green Lake Crew
The Green Lake Small Craft Center, which is a Seattle Parks facility, is the training ground for Green Lake Crew, which has a history of successful rowing at the national level.

The Green Lake Small Craft Center also is home to the Seattle Canoe and Kayak Club. This Olympic style sprint paddling also competes at a national level.

Animal and plant life

Green Lake is a beacon for wildlife. Many types of wildlife, toads, ducks, cormorants, loons, herons, geese, turtles, raccoons, rats, squirrels, bats, hawks, eagles, and osprey are among the wild creatures commonly viewed there.

Green Lake is a popular dumping ground for unwanted house pets and developed a large population of feral rabbits. The rabbits created problems by burrowing under streets and retaining walls and into the Woodland Park Zoo. Over the years volunteers adopted or removed the rabbits but not fast enough to keep the population under control. In 2005 the city and zoo combined with the Rabbit Sanctuary to remove all of the rabbits and present an educational outreach campaign to teach people not to abandon rabbits. The practice of abandoning pets into or around Green Lake has resulted in several other non-native species needing removal, mostly ordinary goldfish but including exotic species such as sturgeon and caiman at various times.

Recently, a program has been implemented to substantially reduce the number of ducks and geese. Their droppings raise the level of phosphorus in the lake, leading to excessive growths of algae and milfoil. In 2003 the lake was treated with aluminum sulfate to encapsulate the phosphorus. A paddle boat, moored in the lake, is used to cut the milfoil. The fowl also leave pathogens in the lake which can cause Swimmer's itch. This shows the difficulty of maintaining water quality in a stagnant lake.

Many species of fish live in Green Lake.  Trout, mainly rainbow trout, are stocked for recreational fishing. A large population of common carp are present, and can be seen spawning in the shallows in spring.  Tiger muskellunge were stocked to control the carp population, as carp are perceived as an invasive species and can contribute to eutrophication. The lake also contains largemouth bass, yellow perch, bluegill, yellow bullhead, channel catfish, and small populations of many different unexpected species.

During the spring, Green Lake Park is in bloom with pink and white cherry trees. Planted along the west side of the lake in 1931 and 1932, they were a gift from the Japanese Association of North America.

Species List of Common Names
The park is home to many species of birds and mammals as well as a few reptile and amphibian species. The most notable species are feral rabbits, Barred Owls, and Red Eared Sliders (released turtles). The most common bird species include American Crow, American Goldfinch, American Robin, Anna's Hummingbird, Bald Eagle, Barn Owl, Barred Owl, Bewick's Wren, Black-Capped Chickadee, Bushtit, European Starling, House Finch, Hairy/Downy Woodpeckers, Northern Flicker, Oregon Junco, Red-winged Blackbird, Eurasian Rock Dove, Spotted Towhee, Steller's Jay, various Gull species, various Sparrow species including Song Sparrow, and various Swallow species. Common waterfowl species consists of Buffleheads, Common Merganser, Gadwalls, Mallards, North American Coots, North American Widgeons, and Pied Billed grebes. Mammal species include Nutria, feral rabbits, Norway Rats, Gray Squirrel, Mountain Beaver, and American Beaver. Reptile and Amphibian species include Red Eared Sliders, Spring Peepers and Garter Snakes.

See also
Licton Springs and Pilling's Pond within one mile north of Greenlake, feed spring water into the lake and hosting a shared habitat for waterfowl.

References

External links

 City of Seattle Parks & Recreation
 Seattle park history
 Green Lake cleanup and redesign begins in 1936
 Seafair including Aqua Follies held for first time in King County
 John Olmsted arrives in Seattle to design city parks on April 30, 1903
 Historic Green Lake hydroplane racing
 More historic hydroplane racing
 Memories of Aqua Theatre

Landforms of Seattle
Parks in Seattle
Green
Works Progress Administration in Washington (state)
Lakes of King County, Washington

Green Lake (Seattle)


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Weißensberg

|}

Metzlers

|}

Rehlings

|}

Wildberg

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Weißensberg

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Weißensberg
!

Liste der Baudenkmäler in Weißensberg


Carlos Gerardo Rodríguez (* 16. April 1985 in Culiacán, Sinaloa) ist ein mexikanischer Fußballspieler, der in der Abwehr bzw. im Mittelfeld agiert und während seiner gesamten Profikarriere bisher ausschließlich beim CF Pachuca unter Vertrag stand.

Leben
Als Jugendlicher kam Rodríguez in die Nachwuchsabteilung des CF Pachuca, für den er sein erstes Spiel in der mexikanischen Primera División am 4. April 2004 in einem Heimspiel gegen Atlas Guadalajara bestritt, das 1:1 endete. Sein erstes Erstligator gelang ihm am 25. Februar 2007 im Estadio Tres de Marzo, als ihm der Führungstreffer zum 1:0 für die Tuzos im Spiel bei den Tecos de la UAG gelungen war, womit der Grundstein zum späteren 4:3-Sieg gelegt wurde.

Rodríguez, der während seiner gesamten bisherigen Profikarriere ausschließlich bei Pachuca unter Vertrag stand, feierte mit den Tuzos zwei Meistertitel und vier internationale Pokalerfolge. Auf nationaler Ebene gewann er die Clausura 2006 und die Clausura 2007, auf internationaler Ebene dreimal den CONCACAF Champions' Cup (2007, 2008 und 2010) sowie einmal die Copa Sudamericana (2006).

Seinen einzigen Einsatz für die mexikanische Nationalmannschaft absolvierte Rodríguez am 22. August 2007 in einem Testspiel gegen Kolumbien, das 0:1 verloren wurde.

Erfolge
 Mexikanischer Meister: Cla 2006, Cla 2007
 CONCACAF Champions' Cup: 2007, 2008
 CONCACAF Champions League: 2009/10
 Copa Sudamericana: 2006

Quellen
 Profil bei Mediotiempo
 Profil auf der offiziellen Website des Mexikanischen Fußballverbandes

Fußballnationalspieler (Mexiko)
Fußballspieler (CF Pachuca)
Geboren 1985
Mann
Mexikaner
CONCACAF-Champions-League-Sieger

Carlos Gerardo Rodríguez


Come Back, Little Sheba is a 1950 play by the American dramatist William Inge. The play was Inge's first, written while he was a teacher at Washington University in St. Louis.

Plot
Set in the Midwestern house of Lola and Doc Delaney, the plot centers on how their life is disrupted by the presence of a boarder, Marie, a college art student who has a keen interest in the young men around her.

Middle-aged Lola engages in mild flirtations with the milkman and the mailman. She sees in Marie a younger version of herself and encourages her pursuit of her hometown boyfriend, the wealthy Bruce, but also her classmate, the athletic Turk.

Doc, a chiropractor, abandoned a different career in medicine when he married a pregnant Lola, who subsequently lost the baby.

A recovering alcoholic, Doc maintains a precarious sobriety. To him, Marie represents youth and opportunities long gone; seeing her with Turk brings out resentments against Lola for ruining his life. Ultimately these feelings cause him to fall off the wagon, and act violently toward Lola. Frightened, she calls Doc's Alcoholics Anonymous sponsor, who comes to collect Doc and take him to the police station, where he is detained for drunkenness. Afterward, forced hospitalization sobers him up, and once the boarder leaves, he and Lola reconcile.

The title refers to Lola's missing dog, who disappeared before the play's opening and remains gone throughout the story. Lola hopes for the puppy's return throughout the play by calling "Come back, little Sheba" daily from the front door, but eventually faces reality and gives up on Sheba's return.

Productions
The play premiered at the Westport Country Playhouse. Presented by the Theatre Guild and directed by Daniel Mann, the first Broadway production premiered at the Booth Theatre on February 15, 1950, and ran 190 performances. The opening night cast included Shirley Booth as Lola, Sidney Blackmer as Doc, and Joan Lorring as Marie. Booth won the Tony Award for Best Performance by a Leading Actress in a Play, and Blackmer won Best Actor.

Reprising her Broadway role, Booth starred opposite Burt Lancaster as Doc and Terry Moore as Marie in a 1952 film adaptation. Booth won both the 1953 Best Actress Academy award and Best Actress - Drama Golden Globe for her portrayal of Lola.

In 1974, Clint Ballard, Jr. and Lee Goldsmith adapted the play for the musical stage. Kaye Ballard portrayed Lola in the Chicago tryout, but the production never reached Broadway as planned. In 2001, it was revived under the title Come Back, Little Sheba at the White Barn Theatre in Westport, Connecticut, with Donna McKechnie as Lola. (A recording of this production was released by Original Cast Records.)

A 1977 television version starred Laurence Olivier as Doc, Joanne Woodward as Lola, and Carrie Fisher as Marie.  Granada Television produced the movie as part of its Laurence Olivier Presents anthology series.  In 2006, Acorn Media released the movie as part of a DVD set with six other productions from the series.

In 1984, the Roundabout Theatre Company mounted an Off Broadway revival, directed by Paul Weidner and starring Shirley Knight as Lola, Philip Bosco as Doc, Mia Dillon as Marie, Steven Weber as Bruce, and Kevin Conroy as Turk. In his review in Time, William A. Henry III observed, "Like all of Inge's best plays, Sheba is slight of plot but musky with atmosphere...Middle age is portrayed as a time of aching sexual frustration, made more acute by the close-at-hand vision of youth...Inge did not transform his characters: they end where they began. But he understood them. In their interplay was genuine life, often blunted but ever resilient."

A Broadway revival of the Inge play opened on January 24, 2008, at the Biltmore Theatre. Directed by Michael Pressman, it starred S. Epatha Merkerson as Lola, Kevin Anderson as Doc, and Zoe Kazan as Marie, and ran through March 16. In his review for The New York Times, Ben Brantley called it a "deeply felt revival" and a "revitalizing production of a play often dismissed as a soggy period piece" and added "Ms. Merkerson allows a kind of intimate access traditionally afforded by cinematic close-ups, when the camera finds shades of meaning in impassive faces. She rarely signals what Lola's feeling; she just seems to feel, and we get it, instantly and acutely. Such emotional sincerity is the hallmark of this revival from the Manhattan Theater Club, directed with gentle compassion by Michael Pressman and featuring first-rate performances from Kevin Anderson and Zoe Kazan. The production's commitment to its characters uncovers surprising virtues in William Inge's play."

In 2017, the Transport Group put up a production Come Back, Little Sheba, which won the Obie Award for performance by Heather MacRae.

References

External links

 TWO ACTORS; Shirley Booth and Sidney Blackmer Play 'Come Back, Little Sheba' By Brooks Atkinson, New York Times, February 26, 1950

1950 plays
Plays by William Inge
Broadway plays
Literature about alcohol abuse
Midwestern United States in fiction
Plays set in the United States
Works about alcoholism
American plays adapted into films

Come Back, Little Sheba (play)


X35 ou X-35 peut faire référence à :
 Eruption volcanique, d'après la classification internationale des maladies ;
 Lockheed Martin X-35, un avion expérimental américain ;
 , un modèle d'automobile.

Voir aussi
 Sigles d'une lettre suivie de deux chiffres

X35


කොංගෝ ජනරජය (ප්‍රංශ: République du Congo), කොංගෝ-බ්‍රසාවිල්, කොංගෝ ජනරජය හෝ සරලව කොංගෝ ලෙසද හැඳින්වේ, මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ කොංගෝ ගඟට බටහිරින් බටහිර වෙරළ තීරයේ පිහිටි රටකි. එය බටහිරින් ගැබොන්, එහි වයඹ දෙසින් කැමරූන් සහ එහි ඊසාන දෙසින් මධ්‍යම අප්‍රිකානු ජනරජය, ගිනිකොන දෙසින් කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජය, දකුණින් ඇන්ගෝලියානු කැබින්ඩා සහ නිරිත දෙසින් අත්ලාන්තික් සාගරයෙන් මායිම් වේ.

මෙම කලාපය අවම වශයෙන් වසර 3,000 කට පෙර බන්ටු කතා කරන ගෝත්‍රිකයන් විසින් ආධිපත්‍යය දැරූ අතර, ඔවුන් කොංගෝ ගංගා ද්‍රෝණියට පිවිසෙන වෙළඳ සම්බන්ධතා ගොඩනඟා ගත්හ. කොංගෝව මීට පෙර සමක අප්‍රිකාවේ ප්‍රංශ යටත් විජිතයේ කොටසක් විය. කොංගෝ ජනරජය 1958 නොවැම්බර් 28 වන දින පිහිටුවන ලද අතර 1960 දී ප්‍රංශයෙන් නිදහස ලබා ගන්නා ලදී. එය කොංගෝ මහජන සමූහාණ්ඩුව නමින් 1969 සිට 1992 දක්වා මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී රාජ්‍යයක් විය. 1992 සිට රටේ බහු-පක්ෂ මැතිවරණ පැවති නමුත්, 1997 කොංගෝ ජනරජයේ සිවිල් යුද්ධයේදී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව තේරී පත් වූ රජයක් නෙරපා හරින ලදී. 1979 දී ප්‍රථම වරට බලයට පත් වූ ජනාධිපති ඩෙනිස් සසෝ න්ගුසෝ 1992 දක්වාත් පසුව නැවත බලයේ පිහිටුවීමෙන් පසුවත් පාලනය කළේය. එය අප්‍රිකානු සංගමයේ, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ, ලා ෆ්‍රැන්කොෆෝනි, මධ්‍යම අප්‍රිකානු රාජ්‍යයන්ගේ ආර්ථික ප්‍රජාව සහ නොබැඳි ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයෙකි. එය ගිනියා බොක්කෙහි 4 වැනි විශාලතම තෙල් නිෂ්පාදකයා බවට පත් වී ඇති අතර, සමහර ප්‍රදේශවල දේශපාලන හා ආර්ථික අස්ථාවරත්වය සහ රට පුරා තෙල් ආදායම අසමාන ලෙස බෙදා හැරීම සමඟ රටට යම් සමෘද්ධියක් ලබා දෙයි. එහි ආර්ථිකය තෙල් අංශය මත රඳා පවතින අතර 2015 තෙල් මිල පහත වැටීමෙන් පසු ආර්ථික වර්ධනය මන්දගාමී වී ඇත. ක්‍රිස්තියානි ආගම යනු රට තුළ වඩාත් පුළුල් ලෙස ප්‍රකාශ කරන ඇදහිල්ලයි.

නිරුක්තිය
එය නම් කර ඇත්තේ 1483 හෝ 1484 දී පෘතුගීසීන් ප්‍රථම වරට පැමිණි කාලය වන විට එහි බලය අල්ලාගෙන සිටි බන්ටු රාජධානියක් වන කොන්ගෝ වෙතින් එහි නම ව්‍යුත්පන්න වූ කොංගෝ ගඟ අනුව ය. රාජධානියේ නම ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ එහි ජනතාව වන බකොන්ගෝ, "දඩයම්කරුවන්" යන අරුත දෙන අන්තර නාමයකිනි.

එය ප්‍රංශය විසින් යටත් විජිතයක් බවට පත් වූ කාලය තුළ එය ප්‍රංශ කොංගෝව හෝ මැද කොංගෝව ලෙස හැඳින්විණි. එය අසල්වැසි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කොංගෝ ජනරජයෙන් වෙන්කර හඳුනා ගැනීම සඳහා, එය සමහර විට කොංගෝ (බ්‍රසාවිල්), කොංගෝ-බ්‍රසාවිල් හෝ පොඩි කොංගෝ ලෙස හැඳින්වේ. බ්‍රසාවිල් ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ යටත් විජිතයේ නිර්මාතෘ පියරේ සැවොර්ග්නන් ද බ්‍රාසා, ඉතාලි වංශාධිපතියෙකු වන මොරුසෝ කොමියුනයේ බ්‍රාසාකෝ නගරයට යොමු කරන ලද නමකි, ඔහුගේ නම ලතින් බ්‍රැටියුස් හෝ බ්‍රැකියස් වෙතින් ව්‍යුත්පන්න වී ඇත, එහි තේරුම "හස්තය" යන්නයි.

ඉතිහාසය
බන්ටු ව්‍යාප්තිය අතරතුර ගෝත්‍ර ආරම්භ කළ බන්ටු කතා කරන ජනයා බොහෝ දුරට ක්‍රි.පූ. 1500 දී පමණ ප්‍රදේශයේ මුල් වැසියන් වූ පිග්මි ජනයා අවතැන් වී අවශෝෂණය කර ගත්හ. පසුකාලීනව ඇන්ගෝලාව, ගැබොන් සහ කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයේ කොටස් අත්පත් කරගත් බන්ටු ජනවාර්ගික කණ්ඩායමක් වන බකොංගෝ එම රටවල් අතර වාර්ගික සබඳතා සහ එදිරිවාදිකම් සඳහා පදනම විය. කොන්ගෝ, ලෝන්ගෝ සහ ටෙකේ ඇතුළු සමහර බන්ටු රාජධානි කොංගෝ ද්‍රෝණියට පිවිසෙන වෙළඳ සබඳතා ගොඩනඟා ගත්හ.

පෘතුගීසි ගවේෂක ඩියෝගෝ කාඕ 1484 දී කොංගෝවට ළඟා විය. රට අභ්‍යන්තරයේ බන්ටු රාජධානි සහ යුරෝපීය වෙළෙන්දන් අතර වෙළඳ සබඳතා වර්ධනය විය, ඔවුන් භාණ්ඩ වෙළඳාම් කරන, භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කරන, සහ මිනිසුන් අල්ලාගෙන වහල්භාවයට පත් කරන ලදී. ශතවර්ෂ ගණනාවකට පසු අත්ලාන්තික් සාගරයේ වෙළඳාමේ කේන්ද්‍රීය කේන්ද්‍රස්ථානයක් ලෙස, කොංගෝ ගංගා ඩෙල්ටාවේ සෘජු යුරෝපීය ජනපදකරණය 19 වන සියවසේදී ආරම්භ වූ අතර, පසුව කලාපයේ බන්ටු සමාජවල බලය ඛාදනය විය.

කොංගෝ ගඟට උතුරින් පිහිටි ප්‍රදේශය 1880 දී ප්‍රංශ ස්වෛරීත්වය යටතට පත් වූයේ පියරේ ද බ්‍රාසා විසින් බටේකේ රජු වන මාකෝකෝ සමඟ ඇති කර ගත් ගිවිසුමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. මාකෝකෝගේ මරණයෙන් පසු, ඔහුගේ වැන්දඹුව වූ Ngalifourou රැජින ගිවිසුමේ නියමයන් තහවුරු කර යටත් විජිතවාදීන්ගේ හිතවතෙක් බවට පත්විය. මෙම කොංගෝ ජනපදය මුලින්ම ප්‍රංශ කොංගෝ ලෙසත් පසුව 1903 දී මැද කොංගෝ ලෙසත් ප්‍රසිද්ධ විය.

1908 දී ප්‍රංශය විසින් ප්‍රංශ සමක අප්‍රිකාව (AEF) සංවිධානය කරන ලදී, එය මධ්‍යම කොංගෝව, ගැබොන්, චැඩ් සහ ඕබන්ගුයි-කැරි (පසුව එය මධ්‍යම අප්‍රිකානු ජනරජය වේ). ප්‍රංශ ජාතිකයන් බ්‍රසාවිල් ෆෙඩරල් අගනුවර ලෙස නම් කරන ලදී. කොංගෝවේ යටත් විජිත පාලනයේ පළමු වසර 50 තුළ ආර්ථික සංවර්ධනය ස්වභාවික සම්පත් නිස්සාරණය මත කේන්ද්‍රගත විය. පළමු ලෝක සංග්‍රාමයෙන් පසු කොංගෝ-සාගර දුම්රිය මාර්ගය ඉදිකිරීම අවම වශයෙන් ජීවිත 14,000 ක් අහිමි කර ඇති බවට ගණන් බලා ඇත.

දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී ප්‍රංශයේ නාසි ආක්‍රමණය අතරතුර, බ්‍රසාවිල් 1940 සහ 1943 අතර නිදහස් ප්‍රංශයේ සංකේතාත්මක අගනුවර ලෙස ක්‍රියා කළේය. 1944 බ්‍රසාවිල් සමුළුව ප්‍රංශ යටත් විජිත ප්‍රතිපත්තියේ ප්‍රතිසංස්කරණ කාල පරිච්ඡේදයක් ප්‍රකාශ කළේය. කොංගෝව AEF සහ ෆෙඩරල් අගනුවර බ්‍රසාවිල් හි කේන්ද්‍රීය භූගෝලීය පිහිටීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස යටත් විජිත පරිපාලන සහ යටිතල පහසුකම් වියදම් පශ්චාත් යුධ ව්‍යාප්තියෙන් "ප්‍රතිලාභ" ලැබීය. හතරවන ජනරජය පිහිටුවන ලද 1946 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සම්මත කිරීමෙන් පසු එයට ප්‍රාදේශීය ව්‍යවස්ථාදායකයක් තිබුණි.

1958 දී පස්වන ජනරජය පිහිටුවන ලද ප්‍රංශ ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් පසුව, AEF එහි සංඝටක කොටස්වලට විසුරුවා හරින ලද අතර, ඒ සෑම එකක්ම ප්‍රංශ ප්‍රජාව තුළ ස්වාධීන යටත් විජිතයක් බවට පත්විය. මෙම ප්‍රතිසංස්කරණ අතරතුර, මැද කොංගෝව 1958 දී කොංගෝ ජනරජය ලෙස හැඳින්වූ අතර 1959 දී එහි පළමු ව්‍යවස්ථාව ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. එම්බොචිස් (ජැක් ඔපංගල්ට් ට අනුග්‍රහය දැක්වූ) සහ ලාරිස් සහ කොන්ගෝස් (ප්‍රංශ සමක අප්‍රිකාවේ තේරී පත් වූ ප්‍රථම කළු නගරාධිපති ෆුල්බර්ට් යූලූ ට පක්ෂ වූ) අතර ප්‍රතිවිරෝධය 1959 පෙබරවාරි මාසයේදී බ්‍රසාවිල් හි කැරලි මාලාවක් ඇති වූ අතර එය ප්‍රංශ හමුදාව විසින් යටත් කර ගන්නා ලදී.

මැතිවරණය පැවැත්වුණේ 1959 අප්‍රේල් මාසයේදීය. 1960 අගෝස්තු මාසයේදී කොංගෝව ස්වාධීන වන විට, යූලූ හි හිටපු විරුද්ධවාදියා වූ ඔපංගල්ට් ඔහු යටතේ සේවය කිරීමට එකඟ විය. දැඩි කොමියුනිස්ට් විරෝධියෙකු වූ යූලූ කොංගෝ ජනරජයේ පළමු ජනාධිපතිවරයා බවට පත් විය. පොයින්ට්-නොයර් හි දේශපාලන ආතතිය ඉතා ඉහළ බැවින්, යූලූ අගනුවර බ්‍රසාවිල් වෙත ගෙන ගියේය.

1960 අගෝස්තු 15 වන දින කොංගෝ ජනරජය ප්‍රංශයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම ස්වාධීන විය. කම්කරු කොටස් සහ ප්‍රතිවාදී දේශපාලන පක්ෂ විසින් ඔහුව නෙරපා හරින ලද දින 3 ක නැගිටීමක් උසිගන්වන තෙක් යූලූ රටේ පළමු ජනාධිපතිවරයා ලෙස පාලනය කළේය. කොංගෝ හමුදාව රට අත්පත් කරගෙන ඇල්ෆොන්ස් මැසම්බා-ඩෙබට්ගේ නායකත්වයෙන් සිවිල් තාවකාලික ආන්ඩුවක් පිහිටුවන ලදී.

1963 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව යටතේ, මස්සම්බා-ඩෙබට් වසර 5 ක ධුර කාලයක් සඳහා ජනාධිපති ලෙස තේරී පත් විය. මස්සම්බා-ඩෙබට් ගේ නිල කාලය තුළ පාලන තන්ත්‍රය "විද්‍යාත්මක සමාජවාදය" රටේ ව්‍යවස්ථාමය මතවාදය ලෙස පිළිගත්තේය. 1964 දී කොංගෝව ඉතිහාසයේ පළමු වරට ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා උළෙලට තනි මලල ක්‍රීඩකයෙකු සමඟ නිල කණ්ඩායමක් යැවීය. 1965 දී කොංගෝව සෝවියට් සංගමය, මහජන චීන සමූහාණ්ඩුව, උතුරු කොරියාව සහ උතුරු වියට්නාමය සමඟ සබඳතා ඇති කර ගත්තේය. ආර්ථික හා සමාජීය මට්ටමින්, මස්සම්බා-ඩෙබට් සෞඛ්‍ය සම්පන්න සහ දැඩි කළමනාකරණයක් මෙහෙයවීය. ඔහුගේ සභාපතිත්වය යටතේ, කොංගෝව කාර්මිකකරණය වීමට පටන් ගත් අතර කොංගෝ වැසියන්ගේ ජීවන තත්ත්වය වැඩිදියුණු විය. විශාල ශ්‍රම බලකායක් සහිත සමහර විශාල නිෂ්පාදන ඒකක ඉදිකරන ලදි: කිංසුන්ඩි හි රෙදිපිළි කම්හල, එටුම්බි හි තල් වතු, බීටූ හි ගිනිකූරු කම්හල, යෝරෝ හි නැව් තටාක ආදිය. සෞඛ්‍ය මධ්‍යස්ථාන මෙන්ම පාසල් කණ්ඩායම් (විද්‍යාල සහ ප්‍රාථමික පාසල) නිර්මාණය කරන ලදී. රටේ පාසල් ඇතුළත් වීමේ අනුපාතය කළු අප්‍රිකාවේ ඉහළම අගය බවට පත් විය. ඒ අතරම, බ්‍රසාවිල් මධ්‍යම අප්‍රිකාව පුරා වාමාංශික පිටුවහල් කරන්නන්ගේ මධ්‍යස්ථානයක් බවට පත්විය. 1965 පෙබරවාරි 14 සිට 15 දක්වා රාත්‍රියේ කොංගෝ ජනරජයේ රාජ්‍ය නිලධාරීන් 3 දෙනෙකු පැහැර ගන්නා ලදී: ලාසරේ මැට්සොකෝටා (ප්‍රංශ) (ජනරජයේ අභිචෝදකයා), ජෝසප් පුවාබු (ප්‍රංශ) (ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සභාපති) සහ ඇන්සල්මේ මැසූම් (ප්‍රංශ) (කොංගෝ තොරතුරු නියෝජිතායතනයේ අධ්‍යක්ෂ). මෙම මිනිසුන් දෙදෙනෙකුගේ සිරුරු පසුව කොංගෝ ගගේ තිබී විකෘති කර සොයා ගන්නා ලදී. මස්සම්බා-ඩෙබට් ගේ පාලන තන්ත්‍රය ඔහුගේ පක්ෂයේ මිලීෂියා ඒකක පුහුණු කිරීම සඳහා කියුබානු හමුදා භටයින් සියයකට පමණ රට තුළට ආරාධනා කළේය. 1966 දී අනාගත ජනාධිපති මාරියන් න්ගුවාබිට පක්ෂපාතී පැරෂුට් භටයින් විසින් මෙහෙයවන ලද කුමන්ත්‍රණයකින් බේරීමට මෙම හමුදා ඔහුගේ රජයට උදව් කළහ. රට තුළ ආයතනික, ගෝත්‍රික සහ මතවාදී කොටස් සමගි කිරීමට මස්සම්බා-ඩෙබත්ට නොහැකි වූ අතර ඔහුගේ පාලනය 1968 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ලේ රහිත කුමන්ත්‍රණයකින් අවසන් විය.

කුමන්ත්‍රණයට සහභාගී වූ මාරියන් න්ගුවාබි 1968 දෙසැම්බර් 31 දින ජනාධිපති ධූරයට පත් විය. වසරකට පසුව, න්ගුවාබි කොංගෝ අප්‍රිකාවේ පළමු "මහජන ජනරජය", කොංගෝ මහජන සමූහාණ්ඩුව ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර, එහි නම කොංගෝ ලේබර් පක්ෂය (PCT) ලෙස වෙනස් කිරීමට ජාතික විප්ලවවාදී ව්‍යාපාරයේ තීරණය ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ඔහු 1972 දී කුමන්ත්‍රණයකින් දිවි ගලවා ගත් අතර 1977 මාර්තු 18 වන දින ඝාතනය කරන ලදී. ජෝකිම් යොම්බි-ඔපන්ගෝ ජනාධිපති ලෙස කටයුතු කරමින් අන්තර්වාර ආන්ඩුවකට නායකත්වය දීමට පක්ෂයේ 11 දෙනෙකුගෙන් යුත් හමුදා කමිටුවක් (CMP) පසුව නම් කරන ලදී. වසර දෙකකට පසුව, යොම්බි-ඔපාන්ගෝ බලයෙන් ඉවත් වීමට බල කෙරුණු අතර, ඩෙනිස් සසෝ න්ගුසෝ නව ජනාධිපති බවට පත් විය.

සසෝ න්ගුසෝ රට නැගෙනහිර කොටස සමඟ පෙලගැසී සෝවියට් සංගමය සමඟ 20 වසරක මිත්‍රත්ව ගිවිසුමක් අත්සන් කළේය. වසර ගණනාවක් පුරා, සසෝට ඔහුගේ ආඥාදායකත්වය පවත්වා ගැනීම සඳහා දේශපාලන මර්දනය මත වැඩිපුර විශ්වාසය තැබීමට සහ අනුග්‍රහය මත අඩුවෙන් විශ්වාසය තැබීමට සිදු විය. 1991 දී සෝවියට් සංගමය බිඳවැටීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පාලන තන්ත්‍රයට මුක්කු ගැසීමට සෝවියට් ආධාර අවසන් වූ අතර එය බලය අත්හැරියේය.

බහු-පක්ෂ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කාලපරිච්ඡේදය තුළ කොංගෝවේ පළමු තේරී පත් වූ ජනාධිපති (1992-1997) බවට පත් වූ පැස්කල් ලිසුබා ආර්ථිකය ලිබරල් කිරීමට ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ සහාය ඇතිව ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාත්මක කිරීමට උත්සාහ කළේය. 1993 සහ 1994 වසරවලදී කොංගෝවේ පළමු කොංගෝ සිවිල් යුද්ධය ඇති විය. 1996 ජූනි මාසයේදී, IMF විසින් වසර 3ක SDR69.5m (US$100m) වැඩිදියුණු කරන ලද ව්‍යුහාත්මක ගැලපුම් පහසුකම (ESAF) අනුමත කරන ලද අතර 1997 දී කොංගෝවේ සිවිල් යුද්ධය ආරම්භ වූ විට අලුත් කරන ලද වාර්ෂික ගිවිසුමක් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට අද්දර සිටියේය.

කොංගෝවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රගතිය 1997දී අවසන් වූයේ ලිසුබා සහ සසෝ සිවිල් යුද්ධයේදී බලය සඳහා සටන් කිරීමට පටන් ගත් අවස්ථාවේදීය. 1997 ජූලි මාසයේ පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ ජනාධිපතිවරනය ළං වන විට, ලිසුබා සහ සසෝ කඳවුරු අතර ආතතීන් වැඩි විය. ජූනි 5 වන දින, ජනාධිපති ලිසුබාගේ රජයේ හමුදා බ්‍රසාවිල් හි සසෝගේ පරිශ්‍රය වට කළ අතර, සසෝ ඔහුගේ පුද්ගලික මිලීෂියාවේ ("කොබ්‍රාස්" ලෙස හඳුන්වන) සාමාජිකයින්ට විරුද්ධ වන ලෙස නියෝග කළේය. මේ අනුව මාස 4ක ගැටුමක් ආරම්භ වූ අතර එය බ්‍රසාවිල් හි සමහරක් විනාශ කර හෝ හානි කළ අතර සිවිල් වැසියන් දස දහස් ගණනක් මිය ගියේය. ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී ඇන්ගෝලියානු රජය සසෝ බලයට පත් කිරීම සඳහා කොංගෝව ආක්‍රමණය කිරීම ආරම්භ කළ අතර ලිසුබා රජය බිඳ වැටුණි. ඉන් පසුව සසෝ තමා ජනාධිපති ලෙස ප්‍රකාශ කළේය.

2002 මැතිවරණයේ දී, ප්‍රකාශිත ඡන්දවලින් 90% කට ආසන්න ප්‍රතිශතයක් ලබා ගනිමින් සසෝ ජයග්‍රහණය කළේය. ඔහුගේ ප්‍රධාන ප්‍රතිවාදීන් දෙදෙනා වන ලිසුබා සහ බර්නාඩ් කොලෙලස් තරඟ කිරීම වැළැක්වීය. ඉතිරි ප්‍රතිවාදියෙකු වූ ඇන්ඩ්‍රේ මිලොන්ගෝ ඔහුගේ ආධාරකරුවන්ට මැතිවරණ වර්ජනය කරන ලෙස උපදෙස් දුන් අතර පසුව තරඟයෙන් ඉවත් විය. 2002 ජනවාරියේ ජනමත විචාරණයකින් එකඟ වූ ව්‍යවස්ථාවකින් ජනාධිපතිවරයාට නව බලතල ලබා දී ඔහුගේ ධූර කාලය වසර 7 දක්වා දීර්ඝ කර නව ද්විමණ්ඩල සභාවක් හඳුන්වා දෙන ලදී.

ජාත්‍යන්තර නිරීක්ෂකයින් ජනාධිපතිවරනය සංවිධානය කිරීම සහ ව්‍යවස්ථාපිත ජනමත විචාරණය පිලිබඳව ගැටළුවක් ඇති කර ගත් අතර, ඒ දෙකම කේවල පක්ෂ රාජ්‍යයේ කොංගෝවේ යුගයේ සංවිධානය කිරීමේදී සිහිගන්වයි. ජනාධිපතිවරනයෙන් පසුව, පාස්ටර් න්තුමි විසින් නායකත්වය දුන් රජයේ හමුදා සහ කැරලිකරුවන් අතර සටන් නැවත ආරම්භ විය. ගැටුම අවසන් කිරීම සඳහා සාම ගිවිසුමක් 2003 අප්‍රේල් මාසයේදී අත්සන් කරන ලදී.

2009 ජූලි මාසයේ පැවති මීළඟ ජනාධිපතිවරණයෙන් සසෝ ජය ගත්තේය. රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයක් වන කොංගෝ මානව හිමිකම් පිළිබඳ නිරීක්ෂණ ආයතනයට අනුව, මැතිවරණය "ඉතා අඩු" ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීම සහ "වංචා සහ අක්‍රමිකතා" වලින් සලකුණු විය. 2015 මාර්තු මාසයේදී, සසෝ ඔහුට තවත් නිල කාලයක් සඳහා තරඟ කිරීමට අවශ්‍ය බව ප්‍රකාශ කළ අතර ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී ව්‍යවස්ථාපිත ජනමත විචාරණයක ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 2016 ජනාධිපතිවරනයේදී තරඟ කිරීමට ඔහුට අවසර දුන් ව්‍යවස්ථාව වෙනස් විය. ඇතැමුන් වංචනික යැයි විශ්වාස කළ මැතිවරණයෙන් ඔහු ජයග්‍රහණය කළේය. අගනුවර ප්‍රචණ්ඩ විරෝධතා වලින් පසුව, සසෝ, සිවිල් යුද්ධයේ නින්ජා කැරලිකරුවන් පදනම් වූ තටාක කලාපයට පහර දුන්නේ, අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමක් යැයි විශ්වාස කළ දෙයකිනි. මෙය 2016 අප්‍රේල් මාසයේදී හමුදාවට එරෙහිව ප්‍රහාර දියත් කළ නින්ජා කැරලිකරුවන්ගේ පුනර්ජීවනයකට තුඩු දුන් අතර, 80,000 ක ජනතාවක් තම නිවෙස්වලින් පලා යාමට හේතු විය. 2017 දෙසැම්බර් මාසයේදී සටන් විරාම ගිවිසුමක් අත්සන් කරන ලදී.

රජය

ජනරජයේ රජය යනු අමාත්‍ය මණ්ඩලය හෝ කැබිනට් මණ්ඩලය පත් කරන තේරී පත් වූ ජනාධිපතිවරයෙකු සහිත අර්ධ-ජනාධිපති ක්‍රමයකි. අගමැතිවරයා ඇතුළු සභාව තෝරාගනු ලබන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ තේරී පත්වන නියෝජිතයන්ගෙන්ය. 1990 ගණන්වල සිට රට තුළ බහු-පක්ෂ දේශපාලන ක්‍රමයක් පැවති අතර එය ජනාධිපති ඩෙනිස් සසෝ න්ගුසෝ විසින් ආධිපත්‍යය දරයි. සසෝ න්ගුසෝ හට ඔහුගේම කොංගෝ කම්කරු පක්ෂය (ප්‍රංශ: Parti Congolais du Travail) මෙන්ම කුඩා පක්ෂ රාශියකින්ද පිටුබලය ලැබේ.

සසෝ ගේ පාලන තන්ත්‍රය දූෂණ හෙළිදරව් කිරීම් දැක ඇති අතර ඒවා වාරණය කිරීමට උත්සාහ දරයි. එක් ප්‍රංශ පරීක්ෂණයකින් බැංකු ගිණුම් 110කට අධික ප්‍රමාණයක් සහ ප්‍රංශයේ "විශාල දේපල" දුසිම් ගනනක් සොයා ගන්නා ලදී. සසෝ වංචා විමර්ශන "ජාතිවාදී" සහ "යටත්විජිත" ලෙස හෙලා දුටුවේය. පැනමා පත්‍රිකා වල ඩෙනිස් සසෝ න්ගුසෝ ගේ පුත් ඩෙනිස් ක්‍රිස්ටෙල් සසෝ-න්ගුසෝ ගේ නම හෙලිදරව් කර ඇත.

2015 මාර්තු 27 වන දින සසෝ න්ගුසෝ නිවේදනය කළේ, ඔහුට අඛණ්ඩව තෙවැනි වරටත් බලයට පත්වීමට ඉඩ සැලසීම සඳහා රටේ 2002 ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කිරීම පිළිබඳ ජනමත විචාරණයක් ඔහුගේ රජය පවත්වන බවයි. ඔක්‌තෝබර් 25 වැනිදා, මීළඟ මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමට සසෝ න්ගුසෝ ට ඉඩ දීම පිළිබඳව රජය ජනමත විචාරණයක් පැවැත්වීය. රජය කියා සිටියේ මෙම යෝජනාව ඡන්දදායකයින්ගෙන් 92% ක් විසින් අනුමත කර ඇති අතර සුදුසුකම් ඇති ඡන්දදායකයින්ගෙන් 72% ක් සහභාගී වූ බවයි. ජනමත විචාරණය වර්ජනය කළ විපක්ෂය කියා සිටියේ ආණ්ඩුවේ සංඛ්‍යාලේඛන අසත්‍ය බවත් ඡන්දය ව්‍යාජ එකක් බවත්ය. මැතිවරනය ප්‍රශ්න මතු කළ අතර සිවිල් නොසන්සුන්තා සහ විරෝධතාකරුවන්ට පොලිස් වෙඩි තැබීම් ද සමග සිදු විය. ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී පැවති ජනමත විචාරණයට පෙර පැවති විපක්ෂ රැලිවලදී අවම වශයෙන් පුද්ගලයින් 18 දෙනෙකු ආරක්ෂක හමුදා විසින් ඝාතනය කරන ලදී.

පරිපාලන අංශ

එය දෙපාර්තමේන්තු  12 කට බෙදා ඇත. දෙපාර්තමේන්තු කොමියුනි සහ දිස්ත්‍රිකවලට බෙදා ඇත. මේවා:

මානව හිමිකම්
සමහර පිග්මිවරුන් උපතේ සිට බන්ටස් දක්වා සම්බන්ධතාවයක සිටින අතර සමහරු වහල්භාවය ලෙස හැඳින්වේ. කොංගෝ මානව හිමිකම් නිරීක්ෂණාගාරය පවසන්නේ පිග්මිවරුන් සුරතල් සතුන් මෙන් දේපළ ලෙස සලකන බවයි. 2010 දෙසැම්බර් 30 දින, කොංගෝ පාර්ලිමේන්තුව ආදිවාසීන්ගේ අයිතිවාසිකම් ප්‍රවර්ධනය කිරීම සහ ආරක්ෂා කිරීම සඳහා නීතියක් සම්මත කළේය. මෙම නීතිය අප්‍රිකාවේ එවැනි "පළමු" නීතියයි.

භූගෝලය
ස්වාභාවික භූ දර්ශන උතුරු නියාරි ගංවතුර වනාන්තරවල සැවානා තැනිතලාවේ සිට, කොංගෝ ගඟ දක්වා, රළු කඳු සහ මයෝම්බේ වනාන්තර දක්වා සහ අත්ලාන්තික් වෙරළ තීරය දිගේ කිලෝමීටර් 170 ක වෙරළ තීරයන් විහිදේ.

කොංගෝව පිහිටා ඇත්තේ උප සහරා අප්‍රිකාවේ මධ්‍යම-බටහිර කොටසේ, සමකය දිගේ, අක්ෂාංශ 4°N සහ 5°S සහ දේශාංශ 11° සහ 19°E අතර පිහිටා ඇත. එහි දකුණින් සහ නැගෙනහිරින් කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයයි. එය බටහිරින් ගැබොන්, උතුරින් කැමරූන් සහ මධ්‍යම අප්‍රිකානු ජනරජය සහ නිරිත දෙසින් කැබින්ඩා (ඇන්ගෝලා) මායිම් වේ. එය අත්ලාන්තික් සාගරයේ වෙරළ තීරයක් ඇත.

නිරිත දෙසින් වෙරළබඩ තැනිතලාවක් වන අතර එහි මූලික ජලාපවහනය වන්නේ කොයිලූ-නියාරි ගඟයි; රට අභ්‍යන්තරය දකුණට සහ උතුරට ද්‍රෝණි 2ක් අතර මධ්‍යම සානුවකින් සමන්විත වේ. වනාන්තර විනාශ වීමේ වේගය වැඩි වෙමින් පවතී. කොංගෝවට 2018 වනාන්තර භූ දර්ශන අඛණ්ඩතා දර්ශකයේ මධ්‍යන්‍ය ලකුණු 8.89/10ක් තිබූ අතර, එය රටවල් 172ක් අතරින් ගෝලීය වශයෙන් 12 වැනි ස්ථානයට පත්ව ඇත.

කොංගෝව භෞමික පරිසර කලාප 4ක් තුළ පිහිටා ඇත: අත්ලාන්තික් සමක වෙරළබඩ වනාන්තර, වයඹ කොංගෝලියානු පහත්බිම් වනාන්තර, බටහිර කොංගෝලියානු වගුරු වනාන්තර සහ බටහිර කොංගෝලියානු වනාන්තර-සැවානා මොසෙයික්. රට සමකය මත පිහිටා ඇති බැවින්, දේශගුණය වසර පුරා වඩාත් ස්ථාවර වන අතර, සාමාන්‍ය දිවා උෂ්ණත්වය තෙතමනය සහිත 24 °C (75 °F) සහ රාත්‍රී සාමාන්‍යයෙන් 16 °C (61 °F) සහ 21 °C ( 70 °F). සාමාන්‍ය වාර්ෂික වර්ෂාපතනය දකුණේ නියාරි නිම්නයේ මිලිමීටර 1,100 (අඟල් 43) සිට මධ්‍යම කොටස්වල මිලිමීටර 2,000 (අඟල් 79) දක්වා පරාසයක පවතී. වියළි කාලය ජුනි සිට අගෝස්තු දක්වා වන අතර, රටේ බහුතරයක තෙත් සමය උපරිම වර්ෂාපතනය 2 ක් ඇත: ඒ මාර්තු-මැයි සහ සැප්තැම්බර්-නොවැම්බර් ය.

2006-07 දී, වනජීවී සංරක්ෂණ සංගමයේ පර්යේෂකයන් සංඝ කලාපයේ Ouesso දිස්ත්‍රික්කය කේන්ද්‍ර කරගත් "අධික වනාන්තර" ප්‍රදේශවල ගෝරිල්ලන් අධ්‍යයනය කළහ. ඔවුන් කියා සිටින්නේ බටහිර පහතරට ගෝරිල්ලන් 125,000 ක ප්‍රමාණයක් මිනිසුන්ගෙන් හුදකලා වී ඇති "මිනිස් වාසයට  නුසුදුසු" වගුරු බිම් මගින් බොහෝ දුරට සංරක්ෂණය කර ඇති බවයි.

වනජීවී
කොංගෝ ජනරජයේ වන ජීවීන් යනු විවිධ වර්ගයේ ජීවීන්ගේ විශේෂවල මිශ්‍රණයකි. රට තුළ ක්ෂීරපායී විශේෂ 400 ක්, පක්ෂි විශේෂ 1,000 ක් සහ ශාක විශේෂ 10,000 ක් (කොංගෝ ජනරජයට ආවේණික වූ ඒවායින් 3,000 ක්) ඇත. රටේ බොහෝ ප්‍රදේශ නිවර්තන වැසි වනාන්තරවලින් වැසී ඇත, නමුත් සමහර දකුණු ප්‍රදේශ දැව කැපීමෙන් ඉවත් කර ඇත.

පුළුල් කොංගෝ ගංගා ද්‍රෝණිය එහි වනාන්තර තුළ දක්නට ලැබෙන විවිධ වන ජීවීන් සඳහා ගෝලීය කීර්තියක් ලබා ඇත.

ශාක
කොංගෝ ජනරජය නිවර්තන ශාක විශේෂ 10,000 කට ආසන්න ප්‍රමාණයක නිවහන වේ. එයින් සියයට තිහක් (3,000) කොංගෝවට විශේෂිත වේ. කොංගෝ ශාකවලට වඩාත් විවිධ වූ සහ පොහොසත් පරිසරයන් සහ විශාලතම වනාන්තර ප්‍රදේශ ඇතුළත් වන අතර, වඩාත් විවිධාකාර වන්නේ කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජය පමණි. රට තුළ ශාක විශේෂ 6,000 ක් පමණ ඇත.

සත්ව විශේෂ
2008 දී පමණ වනජීවී සංරක්ෂණ සංගමයේ පර්යේෂකයන් සංග කලාපයේ Ouesso දිස්ත්‍රික්කය කේන්ද්‍ර කර ගනිමින් දැඩි වනාන්තර සහිත ප්‍රදේශවල ගෝරිල්ලන් අධ්‍යයනය කළහ. ඔවුන් බටහිර පහතරට ගෝරිල්ලන් (Gorilla gorilla gorilla) අනුපිළිවෙලින් 125,000 ක ජනගහනයක් යෝජනා කළ අතර, මිනිසුන්ගෙන් හුදකලා වීම බොහෝ දුරට වගුරුබිම් මගින් ආරක්ෂා වී ඇත.

මසුන්
කොංගෝ ජනරජයේ මත්ස්‍ය විශේෂ 700ක් පමණ ඇත.

ආර්ථිකය

ආර්ථිකය යනු ග්‍රාමීය කෘෂිකර්මාන්තයේ සහ හස්ත කර්මාන්තවල මිශ්‍රණයකි, ප්‍රධාන වශයෙන් ඛනිජ තෙල්, ආධාරක සේවා මත පදනම් වූ කාර්මික අංශයක් සහ අයවැය ගැටළු සහ "අධික සේවක සංඛ්‍යාව" මගින් සංලක්ෂිත රජයකි. ඛනිජ තෙල් නිස්සාරණය ආර්ථිකයේ ප්‍රධාන මාර්ගය ලෙස වන වගාව ආදේශ කර ඇත. 2008 දී තෙල් අංශය දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 65%, රජයේ ආදායමෙන් 85% සහ අපනයනවලින් 92% සඳහා දායක විය. රටට ප්‍රයෝජනයට නොගත් ඛනිජ සම්පත් ඇත.

1980 ගණන්වල තෙල් ආදායම ඉහළ යාම නිසා රජයට විශාල පරිමාණ සංවර්ධන ව්‍යාපෘති සඳහා මුදල් යෙදවීමට හැකි විය. දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය වාර්ෂිකව 5% ක සාමාන්‍යයක් වර්ධනය විය. ආන්ඩුව "ආදායම් හිඟයකට" දායක වෙමින් ඛනිජ තෙල් ඉපැයීම්වලින් කොටසක් උකස් කර ඇත. 1994 ජනවාරි 12 වන දින, ෆ්‍රෑන්ක් කලාපයේ මුදල් ඒකක 50% කින් අවප්‍රමාණය වීම නිසා 1994 දී 46% ක උද්ධමනයක් ඇති වූ අතර, එතැන් සිට උද්ධමනය අඩු වී ඇත.

ලෝක බැංකුව සහ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල ඇතුළු ජාත්‍යන්තර සංවිධානවල සහාය ඇතිව ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ ප්‍රයත්නයන් දිගටම පැවතුනි. 1997 ජූනි මාසයේදී සිවිල් යුද්ධය පැන නැගීමත් සමඟ ප්‍රතිසංස්කරණ වැඩසටහන නතර විය. 1997 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී සසෝ න්ගුසෝ නැවත බලයට පත් වූ විට, ඔහු ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ සහ පුද්ගලීකරනය සහ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ආයතන සමඟ සහයෝගීතාව අලුත් කිරීම සඳහා ඉදිරියට යාමට කැමැත්ත ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කළේය. ආර්ථික ප්‍රගතිය, තෙල් මිල පහත වැටීමෙන් සහ ජනරජයේ අයවැය හිඟය තවත් නරක අතට හැරවූ සිද්ධියක් වන 1998 දෙසැම්බරයේ සන්නද්ධ ගැටුම නැවත ආරම්භ වීමෙන් වඩාත් නරක අතට හැරුනි.

පරිපාලනය "නොසන්සුන් අභ්‍යන්තර සාමයක්" සඳහා මුලසුන හොබවන අතර 2003 සිට වාර්තාගත ඉහල තෙල් මිල සමග, ප්‍රකෘතිය උත්තේජනය කිරීමේ සහ දරිද්‍රතාවය අඩු කිරීමේ "දුෂ්කර" ආර්ථික ගැටළු වලට මුහුණ දෙයි. ස්වාභාවික වායු සහ දියමන්ති අනෙකුත් අපනයන වන අතර, කොංගෝව 2004 දී කිම්බර්ලි ක්‍රියාවලියෙන් බැහැර කරන ලද්දේ එහි බොහෝ දියමන්ති අපනයනය, ඇත්ත වශයෙන්ම, අසල්වැසි කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයෙන් පිටතට ගෙන යන බවට චෝදනා මධ්‍යයේ ය; එය 2007 දී කණ්ඩායමට නැවත ඇතුළත් කරන ලදී.

කොංගෝ ජනරජයේ භාවිත නොකළ මූලික ලෝහ, රත්‍රන්, යකඩ සහ පොස්පේට් නිධි ඇත. එය අප්‍රිකාවේ ව්‍යාපාර නීතිය සමගි කිරීම සඳහා වූ සංවිධානයේ (OHADA) සාමාජිකයෙකි. ආනයනය මත යැපීම අවම කිරීම සඳහා දකුණු අප්‍රිකානු ගොවීන්ට හෙක්ටයාර 200,000 ක ඉඩම් බදු දීමට කොන්ගෝ රජය 2009 දී ගිවිසුමක් අත්සන් කළේය.

කොංගෝ ජනරජයේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය 2014 දී 6% කින් වර්ධනය වූ අතර 2015 දී 7.5% කින් වර්ධනය වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ.

2018 දී කොංගෝ ජනරජය ඛනිජ තෙල් අපනයනය කරන රටවල සංවිධානයට සම්බන්ධ විය.

කොන්ගෝ-සාගර දුම්රිය 1930 ගණන්වල බලහත්කාර කම්කරුවන් විසින් ඉදිකරන ලද්දකි. සමහර යටත් විජිත වාස්තුවිද්‍යාත්මක උරුමයන් සංරක්ෂණය කර ඇත. වාස්තුවිද්‍යාත්මක කටයුතු ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම බ්‍රසාවිල් හි ක්‍රියාත්මක වෙමින් පවතී, නිදසුනක් ලෙස, 2011 දී නිම කරන ලද ශාන්ත-ඇන් ඩු කොන්ගෝ හි බැසිලිකාවේ.

ජනවිකාශය

එහි ජනගහනය නිරිතදිග කොටසේ සංකේන්ද්‍රණය වී ඇති අතර උතුරේ නිවර්තන වනාන්තර ප්‍රදේශ පාහේ ජනාවාසයෙන් තොරය. එහි මුළු ජනගහනයෙන් 70% ක් ජීවත් වන්නේ නාගරික ප්‍රදේශවල, එනම් බ්‍රසාවිල්, පොයින්ට්-නොයර් හෝ නගර දෙක සම්බන්ධ කරන කිලෝමීටර 534 (සැතපුම් 332) දුම්රිය මාර්ගයට සම්බන්ධ නගර හෝ ගම්වලින් එකක ය. ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල, කාර්මික සහ වාණිජ ක්‍රියාකාරකම් සමහර වසරවලදී පහත වැටී ඇති අතර, ග්‍රාමීය ආර්ථිකයන් ආධාර සහ යැපීම සඳහා රජය මත යැපෙන තත්ත්වයට පත්ව ඇත.

ජනවාර්ගික විද්‍යාව විසින් රට තුළ කතා කරන භාෂා 62ක් හඳුනා ගනී. කොංගෝ යනු විශාලතම ජනවාර්ගික කණ්ඩායම වන අතර ජනගහනයෙන් අඩක් පමණ වේ. කොංගෝවේ වඩාත්ම වැදගත් උප සමූහ වන්නේ ලාරි, බ්‍රසාවිල් සහ පූල් ප්‍රදේශවල සහ විලී, පොයින්ට්-නොයර් අවට සහ අත්ලාන්තික් වෙරළ තීරයේ ය. දෙවන විශාලතම කණ්ඩායම වන්නේ ජනගහනයෙන් 16.9% ක් සිටින බ්‍රසාවිල් හි උතුරේ ජීවත් වන ටෙකේ ය. ම්බෝචි උතුර, නැගෙනහිර සහ බ්‍රසාවිල් හි ජීවත් වන අතර ජනගහනයෙන් 13.1% ක් වේ. පිග්මිවරුන් කොංගෝවේ ජනගහනයෙන් 2% කි.

1997 යුද්ධයට පෙර, යුරෝපීයයන් සහ අනෙකුත් අප්‍රිකානු නොවන 9,000ක් පමණ කොංගෝවේ ජීවත් වූ අතර, ඔවුන්ගෙන් වැඩි දෙනෙක් ප්‍රංශ ජාතිකයෝ වූහ. ඇමරිකානු සංක්‍රමණිකයන් 300ක් පමණ කොංගෝවේ වාසය කරති.

CIA World Factbook ට අනුව, 2007 වන විට කොංගෝ ජනරජයේ ජනතාව බොහෝ දුරට කතෝලිකයන් (33.1%), ලුතරන්වරුගේ පිබිදීම (22.3%) [ෆින්ලන්ත සහ ප්‍රොවින්ගේ ආගමික ව්‍යාපාරයකි.] සහ අනෙකුත් ප්‍රොතෙස්තන්තිකයන් (19.9%). ඉස්ලාම් අනුගාමිකයින් 1.6% කි. මෙයට මූලික වශයෙන් හේතු වී ඇත්තේ නාගරික මධ්‍යස්ථාන වෙත විදේශීය ශ්‍රමිකයින් ගලා ඒමයි.

2011-12 සමීක්‍ෂණයකට අනුව, සමස්ත සරු භාවය අනුපාතය එක් කාන්තාවකට උපදින දරුවන් 5.1ක් වූ අතර නාගරික ප්‍රදේශවල 4.5ක් සහ ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල 6.5ක් වේ.

සෞඛ්‍ය
2004 දී රාජ්‍ය වියදම් සෞඛ්‍යය දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 8.9% ක් වූ අතර පුද්ගලික වියදම් 1.3% ක් විය. 2012 වන විට, HIV/AIDS ව්‍යාප්තිය අවුරුදු 15 සිට 49 දක්වා 2.8%ක් විය. 2004 දී සෞඛ්‍ය වියදම ඒක පුද්ගල ඩොලර් 30 ක් විය. ජනගහනයෙන් කොටසක් මන්දපෝෂණයෙන් පෙළෙන අතර, මන්දපෝෂණය කොංගෝ-බ්‍රසාවිල්හි ගැටලුවකි. 2000 ගණන්වල (දශකයේ) පුද්ගලයන් 100,000 කට වෛද්‍යවරු 20 දෙනෙක් සිටියහ.

2010 වන විට, මාතෘ මරණ අනුපාතය සජීවී උපත් 100,000 කට මරණ 560 ක්වූ අතර, ළදරු මරණ අනුපාතය සජීවී උපත් 1,000 කට මරණ 59.34 ක් විය. කාන්තා ලිංගික ඡේදනය (FGM) සීමිත භූගෝලීය ප්‍රදේශවලට සීමා වේ.

අධ්‍යාපනය
දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ රාජ්‍ය වියදම 1991 ට වඩා 2002-05 දී අඩු විය. රාජ්‍ය අධ්‍යාපනය න්‍යායාත්මකව අවුරුදු 16ට අඩු අය සඳහා නොමිලේ සහ අනිවාර්ය වන අතර, ප්‍රායෝගිකව වියදම් පවතී. 2005 දී ශුද්ධ ප්‍රාථමික බඳවා ගැනීමේ අනුපාතය 44% ක් වූ අතර එය 1991 දී 79% සිට පහත වැටීමකි.

යොමු කිරීම්

කොංගෝ ජනරජය
කොංගෝ
ජනරජ
අප්‍රිකාව තුළ රටවල්

කොංගෝ ජනරජය


The Crown eða "Krúnan" eru þættir frá Netflix sem fjalla um valdatíð Elísabetar 2. Bretadrottningar. Þættirnir voru skapaðir af handritshöfuninum Peter Morgan sem er hvað þekktastur fyrir kvikmyndina The Queen (2006) sem fjallar einnig um líf drottingarinnar. Fyrsta sería hefst árið 1947 með brúðkaupi drottingarinnar og Filippusar prins og nær til ársins 1955 þegar Margrét prinsessa, systir Elísabetar, og Peter Townsend slíta trúlofun sinni. Önnur sería hefst með Súesdeilunni árið 1956 og lýkur með starfslokum forsætisráðherrans Harold Macmillan árið 1963 og fæðingu Játvarðar prins árið 1964. Þriðja serían nær frá 1964-1977. Þar kemur forsætisráðherran Harold Wilson fyrir sem ogCamilla Shand. Fjórða sería hefst 1979 og nær fram á fyrri hluta 10. áratugarins. Þar fylgjumst við með Margaret Thatcher í forsætisráðherrastólnum og fáum einnig að kynnast Díönu prinsessu. Fimmta og sjötta sería eru enn í vinnslu en þær munu fjalla um valdatíð drottningarinnar inn á 21. öldina.

Ákveðið var í upphafi framleiðsluferlisins að nýir leikarar myndu taka við hlutverkum eftir hverjar tvær seríur. Þetta er gert til þess að persónurnar eldist sem eðlilegast. Þannig lék Claire Foy Elísabetu í fyrstu tveim seríunum, Matt smith Filippus drottingarmann og Vanessa Kirby Margréti prinsessu. Í þriðju og fjórðu seríu tók Olivia Coleman við hlutverki drottingarinnar, Tobias Menzies lék Filippus og Helena Bonham Carter Margréti. Þá bættust einnig Josh O'Connor og Erin Doherty við í þriðju seríu til að leika Karl Bretaprins og Önnu prinsessu. Í fjórðu seríu bættust svo við Emma Corrin sem lék Díönu prinsessu og Gillian Anderson sem lék Margréti Thatcher. Búið er að ráða helstu leikara fyrir seríur fimm og sex en Imelda Staunton mun taka að sér hlutverk Elísabetar, Jonathan Pryce verður Filippus, Lesley Manville verður Margrét prinsessa, Dominic West mun leika Karl og Elizabeth Debicki verður Díana.

Fyrstu seríunni var streymt inn á Netflix þann 4. nóvember 2016, önnur sería kom svo inn 8. desember 2018, sú þriðja 17. nóvember 2019 og fjórða 15. nóvember 2020. Búist er við að fimmta serían verið frumsýnd árið 2022.

The Crown hefur hlotið lofsamlega dóma frá gagnrýnendum fyrir leik, leikstjórn, handrit o.fl. þó einhverjir hafi gagnrýnt þættina fyrir að taka sér heldur of mikið skáldaleyfi og fara ónákvæmlega með sögulegar staðreyndir. Engu að síður hafa þættirnir hlotið fjölda verðlauna þar á meðal tíu Emmy verðlaun, sjö Golden Globe og sex Screen Actors Guild-verðlaun.

Söguþráður
The Crown fjallar um líf Elísabetar 2. englandsdrottingar allt frá brúðkaupi hennar og Filippusar árið 1947 fram til upphafs 21. aldar.

Fyrsta serían fjallar um atburði í lífi drottingarinnar allt til ársins 1955. Þegar faðir Elísabetar Georg 6. deyr nokkuð skyndilega fellur krúnan í hendur hennar. Winston Churchill hefur tekið aftur við forsætisráðherraembættinu þrátt fyrir að vera orðinn háaldraður og Margét prinsessa á í ástarsambandi við mun eldri mann, Peter Townsend, sem starfaði sem yfirhestavörður innan konungshallarinnar.

Önnur sería hefst á Súesdeilunni árið 1956 sem leiddi til afsagnar Anthony Eden sem forsætisráðherra Bretlands og við tók Harold Macmillan. Serían endar á fæðingu Játvarðar prins yngsta sonar drottingarinnar.

Þriðja serían gerist á árunum 1964-1977 og hefst með kjöri Harold Wilson til forsætisráðherra. Hún fjallar einnig um tíma Edward Heath sem forsætisráðherra. Í þriðju seríu fáum við að kynnast Karli bretaprins og Önnu prinsessu betur og þá kemur Camilla Shand einnig við sögu.

Í fjórðu seríu er farið yfir tímabilið 1979 - 1990 þegar Margaret Thatcher var forsætisráðherra Bretlands og þá kynnumst við einnig Diana Spencer og fylgjumst með henni fóta sig innan konungsfjölskyldunnar.

Leikarar og persónur

 Elísabet 2. Bretadrottning
 Claire Foy (1.- 2. sería)
 Olivia Coleman (3. - 4. sería)
 Imelda Staunton (5. - 6. sería)
 Filippus prins, hertogi af Edinborg
 Matt Smith (1. - 2. sería)
 Tobias Menzies (3. - 4. sería)
 Jonathan Pryce (5. - 6. sería)
 Margrét prinsessa, greifynjan af Snowdon
 Vanessa Kirby (1. - 2. sería)
 Helena Bonham Carter (3. - 4. sería)
 Lesley Manville (5. - 6. sería)
 Elísabet drottningarmóðir
 Victoria Hamilton (1. - 2. sería)
 Marion Bailey (3. - 4. sería)
 Karl Bretaprins
 Josh O'Connor (3. - 4. sería)
 Dominic West (5. - 6. sería)
 Díana prinsessa
 Emma Corrin (4. sería)
 Elizabeth Debicki (5. sería)
 Anna Bretaprinsessa
 Erin Doherty (3. - 4. sería)
 Alice prinsessa af Battenberg
 Jane Lapotaire (3. sería)
 María af Teck, drotting
 Eileen Atkins (1. sería)
 Georg 6. Bretlandskonungur
 Jared Harris (1. sería)
 Játvarður 8. Bretlandskonungur
 Alex Jennings (1. - 2. sería)
 Derek Jacobi (3. sería)
 Wallis Simpson
 Lia Williams (1. - 2. sería)
 Geraldine Chaplin (3. sería)
 Louis Mountbatten
 Greg Wise (1. - 2. sería)
 Charles Dance (3. sería)
 Antony Armstrong-Jones, jarlinn af Snowdon
 Matthew Goode (2. sería)
 Ben Daniels (3. sería)
 Camilla Parker Bowles
 Emerald Fennell (3. - 4. sería)
 Andrew Parker Bowles
 Andrew Buchan (3. - 4. sería)
 Winston Churchill
 John Lithgow (1. - 3. sería)
 Anthony Eden
 Jeremy Northam (1. - 2. sería)
 Peter Townsend
 Ben Miles (1. - 2. sería)
 Harold Macmillan
 Anton Lesser (2. sería)
 Harold Wilson
 Jason Watkins (3. sería)
 Edward Heath
 Michael Maloney (3. sería)
 Margaret Thatcher
 Gillian Anderson (4. sería)
 Dennis Thatcher
 Stephen Boxer (4. sería)

Síður

Sjónvarpsþættir
Breskir sjónvarpsþættir

The Crown


Mellem to verdener er en film instrueret af Jimmy Andreasen, Harold Ryan.

Handling
Tre tyrkiske drenge i 14-års alderen der går i modtagelsesklasse på Avedøre Skole i Hvidovre. Filmen fortæller om problemerne ved en ny tilværelse i Danmark med hensyn til sproget og fritiden og om usikkerheden, frygten, racismen og fremtidsdrømmen. Solidarisk beskrivelse af en gruppe fremmedsprogede tyrkiske drenge og det at være indvandrer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1983

Dokumentarfilm fra Danmark

Mellem to verdener (dokumentarfilm fra 1983)


Mađarska:
 Kalovo (Nogradska županija, Mađarska), naselje u Nogradskoj županiji

Srbija:
 Kalovo (Trgovište, Srbija), naselje u općini Trgovište

Kalovo


"Will the Sun Rise?" šesti je singl finskog power metal sastava Stratovarius. Objavila ga je diskografska kuća Victor Entertainment samo u Japanu u lipnju 1996. godine kao drugi singl s petog albuma Episode.

Popis pjesama

Osoblje
Timo Kotipelto – vokali
Timo Tolkki – gitara
Jari Kainulainen – bas-gitara
Jens Johansson – klavijature
Jörg Michael – bubnjevi

Izvori

Singlovi iz 1996.

Will the Sun Rise?


How to Rock es una serie de televisión original de Nickelodeon. Está protagonizada por Cymphonique Miller como Kacey Simon. La serie está basada en el libro de 2011 How to Rock Braces and Glasses de Meg Haston publicado por Little, Brown Books for Young Readers y Alloy Entertainment. La serie fue elegida oficialmente el 23 de mayo de 2011 (con un orden de 20 episodios, más tarde aumentó a 26) y la producción comenzó en agosto de 2011. Se trata de la primera serie de televisión, que será producida por Alloy Entertainment. La promoción se estrenó con Merry Christmas, Drake & Josh el 10 de diciembre de 2011. La serie se estrenó el 4 de febrero de 2012, que atrajo a 3.3 millones de espectadores.

Premisa
La serie se centra en Kacey Simon (Cymphonique Miller), una chica popular que fue una vez mala, y cuyo estatus baja después de que ella brevemente debe usar frenos y gafas. Ignorada por sus compañeras de chicas malas, Kacey encuentra una nueva forma de expresarse a través de la música al convertirse en la cantante de la banda de pop/hip-hop Gravity 4 con Stevie (Lulu Antariksa), Zander (Max Schneider), Nelson (Noah Crawford), y Kevin (Chris O'Neal). El éxito de la banda, que ahora se llama Gravity 5 , comienza una rivalidad con el exgrupo de Kacey, The Perfs, una banda rival con sus antiguas amigas, y ahora archirrivales Molly (Samantha Boscarino) y Grace (Halston Sage). Fue cancelada luego de sólo una temporada.

Personajes

 Cymphonique Miller  como Kacey Simon.
 Samantha Boscarino  como Molly Garfunkel.
 Max Schneider  como Zander Robbins.
 Lulu Antariksa  como Stevie Baskara.
 Halston Sage como Grace King.
 Noah Crawford como Nelson Baxter.
 Chris O'Neal como Kevin Reed.

Episodios

Canciones que aparecen en cada episodio
 "Only You Can Be You" - Gravity 5
 "Rules for Being Popular" - The Perfs
 "I'll Be There" - Kacey Simon
 "Go With Gravity" - Gravity 5
 "Hey Now" - Gravity 5
 "Good Life" - Gravity 5
 "Music Sounds Better With U" - Big Time Rush
 "Today's School News/You Want News, Babe" - Gravity 5
 "Move With the Crowd" - Gravity 5
 "Last 1 Standing" - Gravity 5
 "War on the Dance Floor" - Kacey Simon
 "How You Do It" - Gravity 5
 "Lady" - Max Schneider
 "All About Tonight" - Kacey Simon
 "Crazy" - Kacey and Cee Lo
 "Rock with Me" - Gravity 5
 "Just Do Me" - Gravity 5
 "Me, Myself and I" - Gravity 5, The Perfs and Trey Grant

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial
 How to Rock en Nick.com

Series de televisión de Estados Unidos
Series de televisión de los años 2010
Series de televisión de Nickelodeon
Series de televisión iniciadas en 2012
Series de televisión finalizadas en 2012
Series dobladas al español en Argentina

How to Rock


Michel Dubois (-), est un pilote automobile français.

Notes et références

Liens externes

Pilote automobile français
Pilote des 24 Heures du Mans
Naissance en mai 1948
Naissance à Beauvais
Décès en septembre 2006
Décès à 58 ans
Décès à Beauvais

Michel Dubois (pilote)


La saison 2021 du championnat d'Aruba de football est la trente-cinquième édition de la Division di Honor, le championnat de première division à Aruba. Les huit meilleures équipes de l'île sont regroupées au sein d'une poule unique où elles s'affrontent au cours d'une phase de championnat avant une phase finale avec demi-finales puis finale afin de déterminer le champion d'Aruba.

Le championnat est censé débuter en novembre 2020 mais la pandémie de Covid-19 retarde le lancement de cette édition qui est finalement écourtée, se déroulant de mai à juillet 2021 avec huit équipes seulement. Pour une raison inconnue, l'édition 2021 n'est pas reconnue et n'a donc pas de valeur officielle, le SV Brazil Juniors et le SV United Aruba ne participent d'ailleurs pas au championnat cette année.

Le SV Racing Club Aruba remet son titre acquis en 2019-2020 en jeu. C'est le SV Deportivo Nacional qui remporte la finale face au SV La Fama.

Les équipes participantes

Oranjestad :DakotaRC Aruba

Compétition
Le barème utilisé pour établir le classement est le suivant :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

Saison régulière

|width=50%|

|}

Phase finale

Bilan de la saison

Voir aussi

Références

Lien interne
 Championnat d'Aruba de football

Lien externe
  Classements et résultats complets de la saison sur RSSSF

2021
Aruba
2021 à Aruba

Championnat d'Aruba de football 2021


A coastal plain is flat, low-lying land adjacent to a sea coast. A fall line commonly marks the border between a coastal plain and a piedmont area. Some of the largest coastal plains are in Alaska and the southeastern United States. The Gulf Coastal Plain of North America extends northwards from the Gulf of Mexico along the Lower Mississippi River to the Ohio River, which is a distance of about . The Atlantic Coastal Plain runs from the New York Bight to Florida.

The Coastal Plains of India lie on either side of the Deccan Plateau, along the western and eastern coasts of India.  They extend for about 6,150 km from the Rann of Kutch in the west to West Bengal in the east. They are broadly divided into the Western Coastal Plains and the Eastern Coastal Plains. The two coastal plains meet at Kanyakumari, the southernmost tip of the Indian mainland. The eastern coastal plain is located between The Bay of Bengal and the eastern Ghats and the western coastal plain is located between the Arabian Sea and the western Ghats.

See also
 Alluvial plain
 Atlantic Plain
 Coastal plains of Chile
 Cumberland Plain, Australia
 Israeli coastal plain
 Mississippi embayment
 North European Plain

References

Slope landforms
Coastal and oceanic landforms

Coastal plain


The Hafele–Keating experiment was a test of the theory of relativity. In 1971, Joseph C. Hafele, a physicist, and Richard E. Keating, an astronomer, took four caesium-beam atomic clocks aboard commercial airliners. They flew twice around the world, first eastward, then westward, and compared the clocks against others that remained at the United States Naval Observatory. When reunited, the three sets of clocks were found to disagree with one another, and their differences were consistent with the predictions of special and general relativity.

Overview

Kinematic time dilation
According to special relativity, the rate of a clock is greatest according to an observer who is at rest with respect to the clock. In a frame of reference in which the clock is not at rest, the clock runs more slowly, as expressed by the Lorentz factor. This effect, called time dilation, has been confirmed in many tests of special relativity, such as the Ives–Stilwell experiment and others. Considering the Hafele–Keating experiment in a frame of reference at rest with respect to the center of the Earth (because this is an inertial frame), a clock aboard the plane moving eastward, in the direction of the Earth's rotation, had a greater velocity (resulting in a relative time loss) than one that remained on the ground, while a clock aboard the plane moving westward, against the Earth's rotation, had a lower velocity than one on the ground.

Gravitational time dilation

General relativity predicts an additional effect, in which an increase in gravitational potential due to altitude speeds the clocks up. That is, clocks at higher altitude tick faster than clocks on Earth's surface. This effect has been confirmed in many tests of general relativity, such as the Pound–Rebka experiment and Gravity Probe A. In the Hafele–Keating experiment, there was a slight increase in gravitational potential due to altitude that tended to speed the clocks back up. Since the aircraft flew at roughly the same altitude in both directions, this effect was approximately the same for the two planes, but nevertheless it caused a difference in comparison to the clocks on the ground.

Results
The results were published in Science in 1972:

The published outcome of the experiment was consistent with both special and general relativity. The observed time gains and losses were in agreement with relativistic predictions to within the ~10% precision expected of the experiment.

Historical and scientific background
In his original 1905 paper on special relativity, Albert Einstein suggested a possible test of the theory: "Thence we conclude that a spring-clock at the equator must go more slowly, by a very small amount, than a precisely similar clock situated at one of the poles under otherwise identical conditions." Actually, it is now known that all clocks located at sea level on the Earth's surface tick at the same rate, regardless of latitude, because kinematic and gravitational time dilation effects cancel out (assuming that Earth's surface is an equipotential one). The kinematic effect was verified in the 1938 Ives–Stilwell experiment and in the 1940 Rossi–Hall experiment. General relativity's prediction of the gravitational effect was confirmed in 1959 by Pound and Rebka. These experiments, however, used subatomic particles, and were therefore less direct than the type of measurement with actual clocks as originally envisioned by Einstein.

Hafele, an assistant professor of physics at Washington University in St. Louis, was preparing notes for a physics lecture when he did a back-of-the-envelope calculation showing that an atomic clock aboard a commercial airliner should have sufficient precision to detect the predicted relativistic effects. He spent a year in fruitless attempts to get funding for such an experiment, until he was approached after a talk on the topic by Keating, an astronomer at the United States Naval Observatory who worked with atomic clocks.

Hafele and Keating obtained $8000 in funding from the Office of Naval Research for one of the most inexpensive tests ever conducted of general relativity. Of this amount, $7600 was spent on the eight round-the-world plane tickets, including two seats on each flight for "Mr. Clock." They flew eastward around the world, ran the clocks side by side for a week, and then flew westward. The crew of each flight helped by supplying the navigational data needed for the comparison with theory. In addition to the scientific papers published in Science, there were several accounts published in the popular press and other publications.

Repetitions
A more complex and precise experiment of this kind was performed by a research group at the University of Maryland between September 1975 and January 1976. Three atomic clocks were brought to an altitude of 10 km above Chesapeake Bay in Maryland, and three other atomic clocks were at the ground. A turboprop plane was used, flying at only 500 km/h, in order to minimize the velocity effect. The plane was steadily observed using radar, and its position and velocity were measured every second. Five flights were carried out, each of 15 hours duration. Special containers protected the clocks from external influences such as vibrations, magnetic fields, or temperature variations. The time difference was measured by direct clock comparison at the ground before and after the flight, as well as during the flight by laser pulses of 0.1 ns duration. Those signals were sent to the plane, reflected, and again received at the ground station. The time difference was observable during the flight, before later analysis. An overall difference of 47.1 ns was measured, which consisted of the velocity effect of −5.7 ns and a gravitational effect of 52.8 ns. This agrees with the relativistic predictions to a precision of about 1.6%.

A reenactment of the original experiment by the National Physical Laboratory took place in 1996 on the 25th anniversary of the original experiment, using more precise atomic clocks during a flight from London to Washington, D.C. and back again. The results were verified to a higher degree of accuracy. A time gain of  was observed, compared to a relativistic prediction of 39.8 ns. In June 2010, the National Physical Laboratory again repeated the experiment, this time around the globe (London - Los Angeles - Auckland - Hong Kong - London). The predicted value was , the measured value .

Because the Hafele–Keating experiment has been reproduced by increasingly accurate methods, there has been a consensus among physicists since at least the 1970s that the relativistic predictions of gravitational and kinematic effects on time have been conclusively verified. Criticisms of the experiment  did not address the subsequent verification of the result by more accurate methods, and have been shown to be in error.

Similar experiments with atomic clocks
Measurements in which the only effect was gravitational have been conducted by Iijima et al. between 1975 and 1977. They carried a commercial caesium clock back and forth from the National Astronomical Observatory of Japan in Mitaka, at  above sea level, to Norikura corona station, at  above sea level, corresponding to an altitude difference of . During the times when the clock stayed at Mitaka, it was compared with another caesium clock. The measured change in rate was (29±1.5)×10−14, consistent with the result of 30.7×10−14 predicted by general relativity.

In 1976, Briatore and Leschiutta compared the rates of two caesium clocks, one in Turin  above sea level, the other at Plateau Rosa  above sea level. The comparison was conducted by evaluating the arrival times of VHF television synchronization pulses and of a LORAN-C chain. The predicted difference was 30.6 ns/d. Using two different operating criteria, they found differences of 33.8±6.8 ns/d and 36.5±5.8 ns/d, respectively, in agreement with general relativity. Environmental factors were controlled far more precisely than in the Iijima experiment, in which many complicated corrections had to be applied.

In 2005, van Baak measured the gravitational time dilation of a weekend at 5400' ASL on Mount Rainier using two ensembles of three HP 5071A caesium beam clocks.  He repeated the experiment in 2016 on Mount Lemmon for the television show Genius by Stephen Hawking.

In 2010, Chou et al. performed tests in which both gravitational and velocity effects were measured at  velocities and gravitational potentials much smaller than those used in the mountain-valley experiments of the 1970s. It was possible to confirm velocity time dilation at the 10−16 level at speeds below 36 km/h. Also, gravitational time dilation was measured from a difference in elevation between two clocks of only .

Presently both gravitational and velocity effects are routinely incorporated, for example, into the calculations used for the Global Positioning System.

See also
 Twin paradox
 GPS time dilation

References

Tests of general relativity
Tests of special relativity
Albert Einstein
1971 in science

Hafele–Keating experiment


Taboadela es una estación ferroviaria situada el municipio español de Taboadela en la provincia de Orense, comunidad autónoma de Galicia. Desde el cierre al tráfico del tramo Puebla de Sanabria-Orense en los recortes del sector ferroviario emprendidos por el Gobierno en junio de 2013, esta estación no tiene servicios de viajeros.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 234,543 de la línea férrea que une Zamora con La Coruña, a 312 metros de altitud, entre las estaciones de Paderne-Cantoña y Orense-Empalme. El tramo es de vía única y está sin electrificar.

Historia
La voluntad de unir Madrid, vía Medina del Campo con Vigo por el camino más corto posible es antigua y apareció plasmada en algunos anteproyectos como el de 1864. Sin embargo, el mismo descartaba dicha posibilidad al considerar que suponía "dificultades enormísimas" que superaban incluso "los de la bajada del puerto de Pajares en el ferrocarril de Asturias". Es por ello, que la estación no fue inaugurada hasta el 1 de julio de 1957 con la puesta en marcha del tramo Orense – Puebla de Sanabria de la línea Zamora-La Coruña vía Orense. Su explotación inicial quedó a cargo de RENFE cuyo nacimiento se había producido en 1941.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
El edificio de viajeros es una estructura de dos pisos adornada con dos arcos en su parte baja. Cuenta con dos andenes laterales a los que acceden dos vías.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
A continuación se presenta la línea que pasaba por la estación y que cerró el Ministerio de Fomento en los recortes al sector ferroviario de junio de 2013.

Servicios de Media Distancia

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Galicia en la web de Renfe.

Taboadela
Taboadela
Taboadela
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1957
Estaciones de ferrocarril de Galicia inauguradas en el siglo XX

Estación de Taboadela


Senjōgahara (en japonés: 戦場ヶ原) es un área de 4 kilómetros cuadrados en la Prefectura de Tochigi, en el país asiático de Japón, específicamente en la localidad de Nikko. Se trata de un sector a 1.400 metros sobre el nivel del mar.

Senjogahara se puede traducir como "campo de batalla", pero se refiere a una batalla mítica, y no a una histórica.

Posee un superficie de 650.000 m², al este de Odashirogahara.

Véase también
Geografía de Japón
Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos

Mesetas de Japón

Senjōgahara


سيد مغربي ممثل مصري ولد بمدينة الاسكندرية في 9 أغسطس من عام 1929 وقد بدأ مسيرته الفنية في بداية الخمسينيات وهو ممثل كوميدي قام بعدة ادوار ثانوية في السينما المصرية حتى منتصف الستينيات ثم رحل إلى لبنان وعمل بالسينما اللبنانية حيث مثل وكتب قصة وسيناريو وحوار العديد من الأفلام ثم رحل مع عائلته إلى كندا حيث توفى هناك في 4 مارس من عام 2006. يمكن رؤيته في دور الجرسون فالح في فيلم «النمر» عام 1952 ودور خبير الآثار فؤاد مساعد المهندس احمد (كمال الشناوي) في الفيلم اللبناني «البدوية العاشقة» عام 1963.

مراجع

ممثلون مصريون في القرن 20
مواليد 1348 هـ
وفيات 1427 هـ
ممثلون من الإسكندرية
وفيات في كندا
كوميديون مصريون

سيد مغربي


Longplay je peti album sarajevske grupe Plavi orkestar. Ovo je prvi album nakon ratova na prostoru bivše SFRJ. Najveći hitovi sa ovog albuma su Od rođendana do rođendana i Ako su to samo bile laži. Izašao je 1998. godine.

Pozadina
Godine 1996, Saša Lošić sarađuje sa Severinom na albumu Moja stvar na pjesmi Od rođendana do rođendana (koja će se pojaviti s potpuno drugim aranžmanu i tekstu na ovom albumu). Iste godine, Croatia Records izdaje komplicaije Everblue s velikim hitovima Plavog orkestra.

1997. godine Loša zajedno sa slovenskim kolegom Zoranom Predinom, sklada pjesmu Zbudi se (Probudi se) koju pjeva Tanja Ribič. Pjesma na Euroviziji te godine osvojila 10. mjesto sa 60 bodova. Osim te, Loša je skladao je pjesmu Jagode in čokolada (Jagode i čokolada) za slovenski sastav Rok 'n' Band, koji je osvijio 3. mjesto na slovenskom finalu za Euroviziju. Pjesmu će u godini kad je izašao Longplay, prepjevati splitska grupa Đavoli.

Izvori
 Albumi iz 1998.

Longplay


Akira Miyawaki (Takahashi, 29 de janeiro de 1928 – 16 de julho de 2021) foi um botânico japonês que ficou conhecido por ter criado o método de reflorestação e restauração de terras degradadas, conhecido como Método Miyawaki. Foi condecorado pelo Governo do Japão e laureado em 2006 com o Blue Planet Prize.

Biografia
Akira Miyawaki nasceu no dia 29 de janeiro de 1928 em Okayama, no Japão.

Depois de ter obtido o diploma em biologia na Universidade de Hiroshima em 1952, trabalhou como professor e investigador na Universidade Nacional de Yokohama. Lá, fundou na década de 70 o Instituto de Ciência e Tecnologia Ambiental da Universidade Nacional de Yokohama.

Ficou conhecido por ter desenvolvido o método de reflorestação e restauração de terras degradadas, conhecido como Método Miyawaki.

Faleceu no dia 16 de julho de 2021.

Reconhecimento e prémios
Foi por duas vezes condecorado pelo Governo do Japão. Primeiro com a Medalha Shiju hōshō em 1992, e oito anos mais tarde a com Ordem do Tesouro Sagrado, Estrela de Ouro e Prata, oito anos mais tarde, no ano 2000.

Ao longo da sua carreira, Akira Miyawaki foi também distinguido com vários prémios entre eles:

 1997 - Foi nomeado membro honorário da Associação Internacional de Ciências da Vegetação

 2006 - A Fundação Asahi Glass laureou-o com o Blue Planet Prize.

Bibliografia seleccionada
Entre as suas obras, encontram-se:

 1978 - Handbook of Japanese vegetation

 2007 - The Healing Power of Forests, Kosei Publishing Company, ISBN 9784333020737

Ligações externas
Making Forests of Life for the Ones You Love "The Green Tide Embankment"
Legend of the Forest:  Akira Miyawaki, 87, Plants Trees with Children

Nascidos em 1928
Mortos em 2021
Naturais de Okayama
Botânicos

Akira Miyawaki


Cyril William "Bill" Doody (February 26, 1931 – December 27, 2005) was a member of the Senate of Canada representing Newfoundland and Labrador. Doody was active in provincial politics and was first elected to the Newfoundland and Labrador House of Assembly in 1971 as a member of the Progressive Conservative Party of Newfoundland and Labrador.

Doody was born in St. John's and was educated at Saint Bonaventure's College. In 1971, he resigned from his position as managing director of a supermarket to run for political office. He became Minister of Mines, Agriculture and Resources when Frank Moores formed his government in 1972. In 1975, Doody became the province's finance minister. After Moores resigned, Doody was widely expected to succeed him but was defeated by Brian Peckford in the March 17, 1979 PC leadership convention. Premier Peckford appointed Doody Minister of Mines and Energy.

In October 1979, several months after the 1979 Newfoundland election, Doody left provincial politics and was appointed to the Senate by then Progressive Conservative Prime Minister Joe Clark. He served as Deputy Leader of the Government in the Senate from September 17, 1984 until 1991.

When, in December 2004, the Progressive Conservatives merged with the Canadian Alliance to form the Conservative Party of Canada, Doody decided not to join the new formation. Instead, he continued to sit in the Senate as a member of a five-person Progressive Conservative caucus consisting of himself, Norman Atkins, Lowell Murray, Elaine McCoy and Nancy Ruth. He was to retire from the Senate in February 2006, but died almost two months prior to his scheduled retirement.

References

1931 births
2005 deaths
Canadian senators from Newfoundland and Labrador
Politicians from St. John's, Newfoundland and Labrador
Progressive Conservative Party of Newfoundland and Labrador MHAs
21st-century Canadian politicians

C. William Doody


Die Swiss Open 1982 im Badminton fanden vom 19. bis zum 21. März 1982 in Basel statt.

Finalergebnisse

Referenzen
 Badminton-Sport 30 (1982) (5), S. 13

1982
Badminton 1982
Badmintonwettbewerb in Basel

Swiss Open 1982


Radialiplicataceae, porodica algi kremenjašica iz reda Paraliales, dio razreda Coscinodiscophyceae. Sastoji se od tri roda s 12 vrsta

Rodovi
 Anuloplicata (Z.I.Glezer) Z.I.Glezer
 Bipalla Z.I.Glezer
 Ellerbeckia R.M.Crawford

Drugi projekti

Izvori

Coscinodiscophytina

Radialiplicataceae


Nina Doni (n. 9 mai 1936 sau 1937, Olănești, raionul Ștefan Vodă) este o actriță de teatru și de film din Republica Moldova.

Nina a absolvit în 1960  din Moscova la profesorii  și . Imediat după absolvire, a debutat împreună cu 20 de colegi ai săi pe scena Teatrului "Luceafărul" din Chișinău. Jocul său este descris ca sobru și impresionant. Printre rolurile sale de teatru se numără:
Aspazia în Costumul de nuntă;
Veronica în Flori de câmp;
Katea în Două culori;
Zerbinet în Vicleniile lui Scapen;
Miss Poop în Autorul moare azi;
Arina Pantelimonovna, Fiocla în Căsătoria;
Anvar în Fuziama;
Cabina în Blais etc.

Din filmografia sa pot fi amintite următoarele lucrări:
 (în ; 1961) — muncitoare;
 (în ; 1983) — mama Anei;
 (în ; 1986) — Constanța Gheorghievna;
Cine arvonește, acela plătește (1989).

În 1993 sau 1995, Doni devine Maestru al Artei din Republica Moldova. Este decorată cu Medalia "Veteran al muncii" în 1987 și cu Ordinul de Onoare în 2010.

Referințe

Bibliografie

Legături externe
Profil pe site-ul Teatrului "Luceafărul"

Nașteri pe 9 mai
Actori moldoveni
Femei din Republica Moldova
Moldoveni în viață
Decorați cu Ordinul de Onoare al Republicii Moldova

Nina Doni


Carl Ferdinand Johannes Hahn, né le  à Braunsberg et mort le  à Guttstadt, est un magistrat et homme politique prussien. Il est membre du Parlement de Francfort de 1848 à 1849 et de la Chambre des représentants de Prusse de 1850 à 1852.

Biographie
Hahn est né le  à Braunsberg dans la province de Prusse-Orientale, d'un père assesseur judiciaire. Il étudie le droit à Königsberg à partir de 1819 puis, en 1832, se marie et devient juge régional et municipal () à Guttstadt dans l'arrondissement d'Heilsberg, ainsi que chef de justice () à la cour prosynodale du diocèse d'Ermland à Frauenburg.

En 1848, Hahn est élu député au Parlement de Francfort dans la  circonscription de la province de Prusse, représentant l'arrondissement d'Allenstein, et prend ses fonctions le 31 mai. Bien qu'il vote avec le centre-droit, il ne rejoint aucun groupe parlementaire. En mars 1849, il vote pour l'élection du roi de Prusse Frédéric-Guillaume IV comme empereur des Allemands puis, le 10 mai, quitte le Parlement.

En 1850, il est nommé conseiller au tribunal d'arrondissement () à Guttstadt et élu député à la Chambre des représentants de Prusse où il demeure jusqu'en 1852, siégeant à gauche. De 1865 à 1873, il est encore directeur du tribunal () à Guttstadt, où il meurt le , à 74 ans.

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Magistrat prussien
Membre du Parlement de Francfort
Député de la Chambre des représentants de Prusse
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 4e classe
Naissance en janvier 1801
Naissance à Braunsberg
Naissance dans la province de Prusse-Orientale
Décès en janvier 1876
Décès dans la voïvodie de Varmie-Mazurie
Décès dans la province de Prusse
Décès à 74 ans

Carl Ferdinand Johannes Hahn


L'Alte Komische Oper Berlin était un opéra privé de Berlin, dans le quartier de Mitte, au 104 Friedrichstraße, devant le Weidendammer Brücke. Il ne doit pas être confondu avec l'actuel Opéra-Comique de Berlin, Behrenstraße 55-57. Le nom fait référence au théâtre national de l'Opéra-Comique à Paris.

Histoire
Le bâtiment est érigé en onze mois environ de  à . L'entreprise de construction berlinoise Lachmann & Zauber est chargée de la planification et de la construction, et l'architecte Arthur Biberfeld (1874-1959) qui y a travaillé est crédité de la conception de la façade.

L'emplacement entraîne un prix de l'immobilier élevé même pendant la période de construction, ce qui oblige à construire le bâtiment sur un terrain relativement petit de , qui est en fait trop exigu pour un théâtre musical. Le commanditaire et premier directeur (jusqu'en 1911), Hans Gregor, qualifie de "bâclé en amateur" l'auditorium, qui compte  sièges dans les parterres et sur trois gradins en porte-à-faux. Devant l'ouverture de la scène de  de large, la fosse d'orchestre offre de la place pour jusqu'à 60 musiciens. L'auditorium, les colonnades et le foyer étaient richement décorés. La décoration sculpturale, exécutée par l'atelier de sculpture berlinois d'Albert Kretzschmar pour les travaux de stuc et d'application, oscille stylistiquement entre le néo-baroque et l'art nouveau. La chanteuse Aurélie Révy (1879-1957) prend la direction de l'Opéra Komische en 1911. Un point culminant de cette phase est la première de Schwarzwaldmädel en 1917. Dans les années 1920, l'accent se déplace, suivant le goût général de l'époque, vers les revues. Au début des années 1920, la maison devient la propriété de l'Internationalen Neuheiten-Vertriebs-Gesellschaft.

En 1929, l'architecte berlinois Martin Punitzer entreprend une modernisation du design qui reflète l'évolution des goûts musicaux, dans laquelle le décor plastique, désormais perçu comme surchargé et démodé, est supprimé, notamment à l'intérieur du bâtiment. Des caissons lumineux en verre opaque sont fixés sur la façade au-dessus de l'entrée, suivant la tendance contemporaine à la publicité lumineuse, particulièrement attrayante le soir. Dans le même temps, cependant, l'entreprise de spectacles rencontre des difficultés financières et propose le bâtiment à la vente aux enchères. Kurt Strickrodt devient le directeur au milieu des années 1930.

Le bâtiment brûle à la fin de la Seconde Guerre mondiale et est démoli en 1952. La Maison de la culture tchécoslovaque et la Maison de la culture polonaise sont construites sur le site en 1955 et 1956. Les bâtiments sont reconstruits au milieu des années 1970.

Architecture
Dans l'aspect extérieur du bâtiment du théâtre, les éléments néo-baroques sont mis en évidence par les pilastres colossaux et les courbes (toiture, arêtes du bâtiment et pignon). Le côté principal de l'opéra fait face à la Friedrichstraße et a un pignon qui couronne visiblement le bâtiment de base dans une "arche audacieuse". La décoration du bâtiment dans la zone du pignon montre trois grâces, qui symbolisent les muses de la danse (Terpsichore), du chant (Polymnie) et de la musique (Melpomène). Le nom Komische Oper est inscrit au-dessus de l'entrée. Un chariot de Thespis tiré par Pégase orne l'écriture des deux côtés. Six médaillons sont conçus comme un haut-relief, incarnant différentes époques de style et de temps : avec ces éléments décoratifs, l'histoire de la musique part de l'Antiquité classique (Orphée) au Moyen Âge (Cécile de Rome), la Renaissance (le Minnesang), le rococo remonte symboliquement jusqu'à la période Biedermeier. De plus, des balustrades horizontales en relief en cuivre structurent la façade principale et indiquent ainsi les gradins intérieurs des spectateurs. Les façades en plâtre de Weidendamm et de l'hôtel Savoy voisin ont des frises masquées.

Le portail principal comprend cinq portes individuelles, les trois du milieu sont légèrement plus grandes. Une clé de voûte décorée forme l'extrémité de chacune. La partie inférieure de la façade principale est complétée par une corniche en ceinture fortement incurvée et en forme de balcon. Les éléments de façade richement décorés se composent principalement de grès de Cotta clair. La toiture légèrement voûtée en forme de tonneau est interrompue par deux rangées de lucarnes.

Premières
  : Romeo und Julia auf dem Dorfe (Opéra. Livret de Frederick Delius, Jelka Rosen-Delius et Charles Francis Keary, musique de Frederick Delius)
  : Der Favorit (Opérette. Livret de Fritz Grünbaum et Wilhelm Sterk, musique de Robert Stolz)
  : Schwarzwaldmädel (Opérette. Livret d'August Neidhart, musique de Leon Jessel)
  : Akrobaten des Glücks (Opérette. Livret d'Oskar Felix, musique de Walter Wilhelm Goetze)
  : Heirat nicht ausgeschlossen (Comédie. Livret de Richard Keßler, musique de Walter Kollo)
  : Die Frau im Spiegel (Opérette. Livret de Theo Halton et Günther Schwenn, musique de Will Meisel)
  : Der Schneider treibt den Teufel aus (Comédie de Juliane Kay)

Notes et références

Liens externes

Salle d'opéra à Berlin
Berlin-Mitte

Alte Komische Oper Berlin


Nova Ibiá es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población censada en 2007 por el IBGE era de 7045 habitantes.

Curiosidad
De acuerdo con el censo de 2000 del IBGE, con 7000 habitantes fue considerada la ciudad brasileña con mayor número de ateos, cerca del 59,85 % de la población se declara como no religiosa o atea.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Nova Ibiá


Jaunsarás (Jauntsarats en euskera y de forma oficial) es una localidad española y un concejo de la Comunidad Foral de Navarra perteneciente al municipio de Basaburúa Mayor.

Está situado en la Merindad de Pamplona, en la comarca de Ultzamaldea, y a 34,5 km de la capital de la comunidad, Pamplona. Su  población en  fue de  habitantes (INE), su superficie es de  km² y su densidad de población de  hab/km².

Geografía física

Situación
La localidad de Jaunsarás está situada en la parte central del municipio de Basaburúa Mayor a una altitud de 545  Su término concejil tiene una superficie de  km² y limita al norte con el concejo de Beruete; al este con el de Yaben; al sur con el de Garzarón y al oeste con el de Ichaso.

Demografía

Evolución de la población

Véase también
 Basaburúa Mayor
 Lista de concejos de Navarra

Referencias

Enlaces externos
 Datos del Concejo de Jaunsarás - Gobierno de Navarra - Información y datos de entidades locales de Navarra.

Concejos de Basaburúa Mayor
Localidades de Basaburúa Mayor

Jaunsarás


La palabra chancha se puede referir a los siguientes artículos:

Chancha, hembra de Sus scrofa domestica.
La Chancha, banda de rock uruguayo.
La Chancha, comarca de la municipalidad de El Ayote, Nicaragua.

Buque escuela General Baquedano, apodado como La Chancha, busque escuela de la Armada de Chile.
Mercedes-Benz O 321, conocido en Argentina como La Chancha, un ómbnibus originario de Alemania, producido entre 1954 y 1970.
coloquialmente chancha en Chile es una bicicleta.
La Chancha es el apodo de varios futbolistas argentinos.
Ariel Cozzoni (n. 1964), futbolista retirado que se desempeñaba en la posición de delantero
Javier Mazzoni (n. 1972)
Jorge Hugo Fernández (n. 1943), su posición era volante.
Leandro Zárate (n. 1984), delantero.
Manuel Seoane (1902-1975)
René Pontoni (1920-1983), futbolista y entrenador.
Rubén Ciraolo, futbolista y actualmente director técnico y comentarista de radio.

Chancha


Aquarelas foi uma coluna que o jovem Machado de Assis, então com 20 anos, manteve na revista semanal dominical de literatura, modas, indústria e artes O Espelho, editada no Rio de Janeiro. Nessa coluna publicou quatro crônicas (uma delas em duas partes), assinadas como "M-as", com perfis caricaturais de tipos da sociedade carioca (ou seja, reproduzia "em aquarelas as formas grotescas e sui generis do tipo"). São elas: "Os Fanqueiros Literários" (11/9/1859),  "O Parasita" (18/9 e 9/10), "O Empregado Público Aposentado" (16/10) e o "Folhetinista" (30/10).

Em "Os Fanqueiros Literários" o autor caricatura o escritor que faz "do talento uma máquina, e uma máquina de obra grossa movida pelas probabilidades financeiras do resultado". O termo "fanqueiro" significa "mercador que vende lençaria de linho, ou algodão", portanto o "fanqueiro literário" seria um mercador de obras literárias compostas visando mais o "resultado pecuniário" do que por inspiração artística genuína.

A primeira parte de "O Parasita" descreve o parasita "da mesa", "o mais vulgar", que "vive por toda parte em que há ambiente de porco assado" e "adivinha a duas léguas de distância a qualidade de um bom prato". A segunda parte aborda os demais parasitas sociais: o parasita literário ("vampiro da paciência humana"), da Igreja, da política, da diplomacia. "Extinguir o parasita não é uma operação de dias, mas um trabalho de séculos."

O empregado público aposentado" é uma "grande múmia do passado", que rejeita qualquer progresso: "Reforma, é uma palavra que não se diz diante do empregado público aposentado. Há lá nada mais revoltante do que reformar o que está feito! abolir o método! desmoronar a ordem!"

A última crônica aborda a figura do folhetinista, autor dos folhetins dos jornais, naquela época ainda com o sentido de "texto publicado no rodapé dos jornais, na primeira página, geralmente aos domingos" contendo "um resumo de todos os fatos importantes acontecidos ao longo da semana", onde se misturavam o útil e o fútil, o sério com o frívolo.

"O ponto de vista adotado por Machado é o do observador da vida social, que busca apresentar as características de certos tipos que deslustram a sociedade em que vivem." Além, dessa coluna, Machado publicou nessa revista uma outra de crítica teatral ("Revista de Teatros"), além de poesias e artigos diversos.

Ligações externas

Crónicas
Machado de Assis

Aquarelas


The Eye of Argon is a 1970 heroic fantasy novella by Jim Theis (1953–2002) that narrates the adventures of Grignr, a mighty barbarian. It has been notorious within science fiction fandom since its publication, described as "one of the genre's most beloved pieces of appalling prose," the "infamous 'worst fantasy novel ever' published for fans' enjoyment," and "the apotheosis of bad writing". Science fiction conventions have long held group readings of the work in which participants are challenged to read it aloud for extended periods without laughing.

History

Writing and publication
The novella was written by Jim Theis, a St. Louis, Missouri, science fiction fan, at age 16. The work was first published in 1970 in OSFAN 10, the fanzine of the Ozark Science Fiction Association. Theis was "a malaprop genius, a McGonagall of prose with an eerie gift for choosing the wrong word and then misapplying it," according to David Langford in SFX. Many misspellings also arose from the fanzine transcription's poor typing. Theis was not completely happy with the published version and continued to work on the story. In an interview published three months later, he said:

In fact, I have changed it. I went over it for an independent study for English in school. You know, like adjectives changed and places where sentences should be deleted; things of this type. Even so it is nothing to be proud of and yet it is. Because how many people have had their first story published at 16—even if it is in a fanzine or a clubzine? How many writers have written a complete story at so early an age? Even so, "Eye of Argon" isn't great. I basically don't know much about structure or composition.

Spread and notoriety

Sometime in the 1970s, science fiction author Thomas N. Scortia obtained a copy, which he mailed to horror novelist Chelsea Quinn Yarbro. Yarbro wrote to Darrell Schweitzer in 2003:

Tom Scortia sent me the fanzine pages as a kind of shared amusement, since both of us tended to look for poor use of language in stories. Don Simpson and I were still married then, and one of our entertainments was reading aloud to each other. This work was such a mish-mash that we took turns reading it to each other until we could stand no more...

About two weeks after the story arrived, we had a dinner party, mainly for MWA (Mystery Writers of America) and book dealer friends, and Joe Gores got to talking about some of the really hideous language misuse he had seen in recent anthology submissions and had brought along a few of the most egregious. I mentioned I had something that put his examples in the shade, and brought out "The Eye of Argon." It was a huge hit. [Locus reviewer] Tom Whitmore asked if he could make a copy of it, and I loaned it to him, and readings of it started to become a hideous entertainment. I never typed out a copy of it, but I am afraid I did start the ball rolling.

The work was copied and distributed widely around science fiction fandom, often uncredited. Readings quickly became a common activity at science fiction conventions: "People sit in a circle and take turns reading from photocopies of the story. The reader's turn is over when he begins to laugh uncontrollably."

Later editions
An edition of The Eye of Argon was published in 1987 by Hypatia Press, illustrated by Lynne Adams (). The story was also reprinted in 1995, attributed to "G. Ecordian," as a nod to the story's protagonist.

Later, a version became available on the Internet, ARGON.DOC, which was manually transcribed by Don Simpson and placed online by Doug Faunt. It bears this note at the bottom:

No mere transcription can give the true flavor of the original printing of The Eye of Argon. It was mimeographed with stencils cut on an elite manual typewriter. Many letters were so faint as to be barely readable, others were overstruck, and some that were to be removed never got painted out with correction fluid. Usually, only one space separated sentences, while paragraphs were separated by a blank line and were indented ten spaces. Many words were grotesquely hyphenated. And there were illustrations — I cannot do them justice in mere words, but they were a match for the text. These are the major losses of this version (#02) of TEoA.

Otherwise, all effort has been made to retain the full and correct text, preserving even mis-spellings and dropped spaces. An excellent proofreader has checked it for errors both omitted and committed. What mismatches remain are mine.

However, the online version was found to contain errors when an original copy of the fanzine was discovered in Temple University's Paskow Science Fiction Collection in 2003.

Finding the lost ending
The ending of The Eye of Argon was missing from Scortia's copy and all the copies made of it. The last page of the story was on the last sheet of the fanzine, which had fallen off the staples. The online version ended with the phrase "-END OF AVAILABLE COPY-". The original copy found in 2003 was also incomplete.

The ending was considered lost until a complete copy of the fanzine was discovered by librarian Gene Bundy at the Jack Williamson Science Fiction Library at Eastern New Mexico University in 2005. Bundy reported the discovery to Lee Weinstein, who had found the copy in Philadelphia, and subsequently published the article "In Search of Jim Theis" in the New York Review of Science Fiction 195.

In 2006, Wildside Press published a paperback edition of the complete work.

Plot summary

 Chapter 1 The story starts with a sword fight, in the empire of Noregolia between the Ecordian barbarian Grignr and some mercenaries who are pursuing him. After killing them, Grignr resumes his journey to the Noregolian city of Gorzom in search of wenches and plunder.
 Chapter 2 Grignr arrives in Gorzom and goes to a tavern, where he picks up a local wench (with a "lithe, opaque nose"). A drunken guard challenges him over the woman; he beheads the guard, but is arrested by the man's companions and brought before the local prince Agaphim, whom he proceeds to insult. Infuriated, Agaphim condemns him to a life of forced labor in the mines. Enraged, Grignr seizes a sword and after running it through the prince's advisor, Agafnd, is about to kill Agaphim when he is knocked unconscious. This chapter contains the first of several occasions when the word slut is applied to a man, presumably as an insult.
 Chapter 3 Grignr awakens in a dark, dismal cell. He sits despondently, thinking of his homeland.
 Chapter 3½ A scene of a pagan ritual involving a group of "shamen [sic]" preparing to sacrifice a young woman to the titular Eye of Argon: a grotesque "many fauceted scarlet emerald [sic]" idol.
 Chapter 4 Losing track of time, Grignr sits bored and anguished in his cell. A large rat attacks him and he decapitates it. It then inspires him with a plan involving the corpse of the rat, which he dismembers.
 Chapter 5 The pagan ritual proceeds, with a priest ordering the young woman up to the altar. When she ignores him, he attempts to grope her. She vomits onto the priest, who chokes her. She then disables him with a hard kick between the testicles, causing him to ooze ichor. Enraged, the other shamans grab and molest her.
 Chapter 6 Grignr is taken from his cell by two soldiers. He takes the rat pelvis he has fashioned into a dagger and slits one soldier's throat. He then strangles the second and takes his clothes, torch, and ax. He wanders the catacombs for a time, finding a storeroom, and narrowly avoids being killed by a booby-trap. Below this room, he finds the palace mausoleum. He resets the booby-trap in case he is being pursued.
He hears a scream apparently coming from a sarcophagus. He opens it to find the scream is coming from below. He opens a trap door to see the pagan ritual. Seeing a shaman about to sacrifice the young woman, Grignr plows into the group of shamans with the ax and takes the Eye. The young woman, Carthena, turns out to be the tavern wench. They depart.
 Chapter 7 One priest, who had been suffering an epileptic seizure during Grignr's attack, recovers. Maddened by what he sees, he draws a scimitar and follows Grignr and Carthena through the trap door in the ceiling.
 Chapter 7½ The priest strikes at Grignr but he triggers and is killed by, the reset booby-trap before his sword can connect. Carthena tells Grignr of the prince, Agaphim, who had condemned him to the mines. They encounter Agaphim and kill him, as well as his inexplicably resurrected advisor Agafnd.
As Grignr and Carthena leave, Grignr pulls the Eye of Argon out of his pouch to admire. The jewel melts and turns into a writhing blob with a leechlike mouth. The blob attacks him and begins sucking his blood. Carthena faints. Grignr, beginning to lose consciousness, grabs a torch and thrusts it into the blob's mouth.

Traditional photocopied and Internet versions end at this point, incomplete since page 49 of the fanzine had been lost. The ending was rediscovered in 2004 and published in The New York Review of Science Fiction #198, February 2005.

 The Lost Ending (Remainder of Ch. 7½) The blob explodes into a thousand pieces, leaving nothing behind except "a dark red blotch upon the face of the earth, blotching things up." Grignr and the still-unconscious Carthena ride off into the distance.

Readings

At SF conventions
For a number of years circa the 1990s The Eye of Argon was read aloud, usually as charity events, at several American science fiction conventions, such as OryCon, LosCon, and 5Con. A panel of volunteers would take turns reading passages, and the audience would bid to stop that passage or continue (for some set number of minutes, or paragraphs after each successful bid).  At some of these events, some members of the audience acted out the scenes being read as mime.

As a party game
Reading The Eye of Argon aloud has been made into a game, as described by SF critic Dave Langford in SFX magazine: "The challenge of death, at SF conventions, is to read The Eye of Argon aloud, straight-faced, without choking and falling over. The grandmaster challenge is to read it with a squeaky voice after inhaling helium. What fun we fans have." To encourage the game, a "Competitive Reading Edition" of the story is freely available, which is a careful copy of the original publication.

Author

James Francis "Jim" Theis (pronounced ; August 9, 1953 – March 26, 2002) wrote The Eye of Argon at age 16. It was published in a fanzine on August 21, 1970, a few days after his seventeenth birthday. He published one more fantasy story in another fanzine, Son of Grafan, in 1972, and later pursued and earned a degree in journalism. His hobbies included collecting books, comics, and German swords. He also collected, traded, and sold tapes of radio programs of the 1930s, '40s, and '50s under the business name The Phantom of Radio Past. After his death at age 48, his family requested donations to the American Heart Association.

In an interview on Hour 25 (the presenters of which would periodically stage a reading of The Eye of Argon) in 1984, Theis stated that he was hurt that his story was being mocked and vowed never to write again. In a later interview he complained about being mocked for something he had written thirty years ago, at age sixteen. He participated in readings of the story in St. Louis at the Archon convention. A copy of the 1995 reprinting was sent to him, with no response.

Other attributed authors and distributors
Before copies of the original fanzine were rediscovered, the story's authorship was in doubt. Because the novelette was at least once re-typed and photocopied for distribution without provenance, many readers found it hard to believe the story was not a collaborative effort, satire, or both. A now-defunct site called "Wulf's 'Eye of Argon' Shrine" argued that the story "was actually well paced and plotted," and noted that "at least one sf professional today claims that the story was a cunning piece of satire passed off as real fan fiction."

David Langford reported the following, sent in by author Michael Swanwick, in Ansible #193:

I had a surprising conversation at Readercon with literary superstar Samuel R. Delany, who told me of how at an early Clarion the students and teachers had decided to see exactly how bad a story they could write if they put their minds to it. Chip [Delany] himself contributed a paragraph to the round robin effort. Its title? "The Eye of Argon".

Author Stephen Goldin said that, during a convention, he met a woman who told him she had done the actual mimeographing for the OSFAN publication. Lee Weinstein reports that he had originally heard that Dorothy Fontana had distributed the photocopies. Weinstein, however, later discovered Usenet posts by Richard W. Zellich, who was involved in running the St. Louis-area convention Archon. Zellich reported in 1991 posts that Jim Theis was real and attended the convention for years.

What Weinstein calls "the smoking gun...the long missing citation" was a 1994 posting from New York fan Richard Newsome, who transcribed an interview with Theis published in OSFAN 13. The interviewer praised Theis, saying, "When they were kidding you about it, you took it so well....You showed real character." Theis replied, "I mean, it was easier than showing bad character and inviting trouble."

See also

 Amanda McKittrick Ros, novelist whose work has also been read aloud in similar competitions.
 Chuck Tingle, science fiction novelist whose work is known for its ridiculousness.
 Fifty Shades of Grey, a story begun as Twilight fan fiction with a similar reputation for the low quality of its writing.
 My Immortal, a 2006–07 Harry Potter fan fiction also infamous as an example of poorly written literature.

References

External links

Interview with Jim Theis — OSFAN No. 13, November 21, 1970
The Eye Of Argon — Rules for a Reading by Mary Mason
The Eye of Argon — full text (OSFAN #7)
About The Eye of Argon — David Langford's page with links to the complete text (HTML) and scans of the original fanzine pages (PDF).

1970 short stories
Fantasy short stories
Gemstones in fiction
American science fiction works
American novellas
Heroic fantasy
Heroic fantasy short stories

The Eye of Argon