مشغرة هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء البقاع الغربي في محافظة البقاع.
تتربّع مشغرة على السّفح الشّرقي لسلسلةِ جبال لبنان الغربيّة، وتشكّلُ وهدة عظيمة على أقدام جبل نيحا إلى الجنوب من قضاء البقاع الغربي على ارتفاع 1,050م عن سطح البحر. تقع على بعد 82 كلم من بيروت. وتصل مساحة أراضيها إلى 2,325 هكتار. تُعتبر أكبر تجمّع سكّاني في قضائي راشيّا والبقاع الغربيّ إذ يبلغ عدد سكّانها اليوم حوالي 16,000 نسمة.

التسمية
اسم «مشغرة» من اللغة الفينيقيّة جذر «مشغر» والذي يفيد عن تدفق الماء وسيلانه.
مشغرة: لشغورها بالمياه.

أثارها
وفي مشغرة آثار قديمة منها مزار النبيّ نون الذي تقول الأسطورة إنه والد النبي يوشع، هرب من جور إسرائيل واختبأ في مشغرة حيث تمّ اغتياله على أيدي متسلّلين من جنود الملك وكذلك مقام النبي مرى وفي البلدة بقايا نواويس وكهوف محفورة في الصخور وآثار فينيقية ورومانية وصليبيية.

حديثها

يعرف في مشغرة، وجود مدارس عديدة: مدارس الإمام المهدي ومدارس الراهبات الأفدسين والمدارس الرسمية التابعة للدولة اللبنانية: متوشطة مشغرة الرسمية للبنات، متوسطة مشغرة الرسمية للبنين، ثانوية مشغرة الرسمية، وكذلك معهد مشغرة الفني الرسمي.
ويتواجد في مشغرة حوالي ست مساجد يعرف أبرزها بمسجد الإمام الحسين -الحارة التحتا، مسجد الصهريج، مسجد الإمام الحسن -الحارة الفوقا ومسجد النبع وغيرها والذي يجاورهم كنيسة السيدة في مشغرة.
وكذلك يعرف في مشغرة تواجد كشافة الإمام المهدي والصليب الأحمر الدولي ومركز البريد التابع لوزارة الاتصالات ومركز تابع لشركة كهرباء لبنان وكذلك تواجد للعديد من الشسركات الإقتصادية كبنك الإعتماد اللبناني ومؤسسة القرض الحسن (الطريق العام) ومخابز مشغرة وكذلك العديد من المحلات التجارية كمجوهرات النور في مشغرة (الطريق العام) ومكتبة مشغرة الحديثة (الطريق العام) وكذلك مؤسسة حسن التجارية (منطقة النبي نون) ومؤسسة حسن وحسين سرحال التجارية (حي البيادر) ومؤسسة السيد للمواد الغذائية (حي البيادر) ويعرف تواجد مخابز رزق للحلويات (الطريق العام)وغيرها من المؤسسات التجارية الضخمة.

أعلام
 محمد بن الحسن الحر العاملي
 زكي ناصيف
 فؤاد رزق

وصلات خارجية
مشغرة في التاريخ - الشيخ حسين الخشنويوجد. صيدلية مشغرة الطريق العام ومتحف زكي ناصيف ومطعم جدودنا وماكولات أبو خطار

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء البقاع الغربي
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات أرثوذكسية شرقية في لبنان
تجمعات الروم الملكيين في لبنان
تجمعات شيعية في لبنان
مدن لبنان

مشغرة


Vojvodina Donja Hercegovina bila je teritorij pod nadzorom hrvatskih ustanika u Donjoj Hercegovini koji su se na ustanak dignuli 19. lipnja 1875. Izborio ga je vojvoda don Ivan Musić prigodom puta u Beč. Donja Hercegovina dobila je poseban status i postala praktično slobodni teritorij. Vojvoda Musić je imao više sjedišta. Jedno je bilo hercegovački dio Kleka. Takva Donja Hercegovina dočekala je austro-ugarsko zaposjedanje nakon Berlinskoga kongresa 1878. godine. Musićeve snage tad su odigrale važnu ulogu prigodom oslobađanja Stoca i Trebinja.

Izvori

Neum
Povijest Hrvata Bosne i Hercegovine
Bosna i Hercegovina u Osmanskom Carstvu

Vojvodina Donja Hercegovina


Visele copilăriei este un film românesc din 1971 regizat de Jean Petrovici.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1971 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1971

Visele copilăriei


James Gita Hakim ( - ) est un épidémiologiste clinique, cardiologue, chercheur, professeur d'université et mentor universitaire sud-soudanais et ougandais. Au moment de sa mort, il est professeur de médecine et ancien président de médecine interne au Collège des sciences de la santé de l'Université du Zimbabwe.

Contexte et éducation
James Hakim est né dans l'actuel Soudan du Sud le 14 mai 1954. Il émigre en Ouganda, alors qu'il est encore un jeune garçon. Il fait ses études secondaires au St. Mary's College Kisubi, puis entre ensuite à la Makerere University School of Medicine, où il obtient son diplôme en 1979, avec un Bachelors of Medicine and Surgery.

Après un an d'internat, il poursuit sa formation médicale en obtenant un Master of Medicine en médecine interne, de l'Université de Nairobi, au Kenya. Il étudie ensuite et réussit les examens menant à l'attribution du titre de membre du Royal College of Physicians. Plus tard, il est élu membre du Royal College of Physicians. Il est également titulaire d'une maîtrise en sciences médicales en épidémiologie clinique, obtenue à la faculté de médecine et de santé publique de l'Université de Newcastle en Australie. Il suit un stage post-doctoral en cardiologie, à Aix-la-Chapelle, en Allemagne. Il suit également avec succès un cours de formation des professionnels de la santé à l'Université du Cap. Lors d'une cérémonie de remise des diplômes en 2016, le professeur Hakim obtient un doctorat en médecine de l'University College de Londres.

Carrière
James Hakim rejoint le Collège des sciences de la santé de l'Université du Zimbabwe (UZCHS) en 1992. Il gravit les échelons pour occuper le poste de président de médecine au Collège à partir de 2001. Il est également chercheur principal et chef de site au sein de l'unité des essais cliniques de l'Université du Zimbabwe à Harare - Université de Californie à San Francisco. Il est directeur de programme du programme PERFECT, une initiative de formation en recherche avancée des jeunes professeurs parrainée par les National Institutes of Health à l'UZCHS.

Il est un chercheur clinicien actif, appelé à enquêter sur la prévention et les traitements du VIH/sida, notamment les co-infections, peu de temps après avoir rejoint l'UZCHS. Il en est le premier directeur et aide à construire le Centre de recherche clinique de l'Université du Zimbabwe (UZ-CRC). Il est membre du comité d'experts de l'ONUSIDA sur le VIH/sida. Au moment de sa mort, il est le représentant africain élu au Conseil d'administration de l'International AIDS Society.

Autres récompenses
James Hakim reçoit le Ward Cates Spirit Award 2019 lors de la réunion annuelle 2019 du HIV Prevention Trials Network à Washington, DC. Il est reconnu pour son « engagement et son leadership exceptionnels pour la santé en tant que droit, son excellence scientifique et sa générosité dans le mentorat et le soutien ».

Décès
Après une période d'hospitalisation d'environ deux semaines, à l'hôpital Sainte-Anne de Harare, la capitale du Zimbabwe, James Hakim est décédé des complications de la COVID-19, le 26 janvier 2021.

Il laisse une femme et quatre fils. Au moment de sa mort, il avait acquis la citoyenneté zimbabwéenne par naturalisation.

Voir aussi

 Specioza Wandira-Kazibwe

Références

Liens externes

 Brève autobiographie

Mort de la maladie à coronavirus 2019 au Zimbabwe
Membre du Royal College of Physicians
Professeur à l'université du Zimbabwe
Étudiant de l'université de Nairobi
Étudiant de l'université Makerere
Décès en janvier 2021
Naissance en mai 1954
Décès à 66 ans

James Gita Hakim


Stéphane Henchoz (d. 7 Eylül 1974, Billens), İsviçreli eski millî futbolcudur.

Kariyer istatistikleri

Futbol kariyeri

Futbol takımları kariyeri
İlk kulübü olan Neuchâtel Xamax'ta 3 sezon boyunca oynadığı iyi futbol ile millî takıma seçildi. Ardından SV Hamburg'a transfer oldu. 2 sene burada oynadı ve İngiltere Premier Lig'in takımlarından Blackburn Rovers'a geçti. Burada göze çarptı ve 1999'da Liverpool'a transfer oldu. 6 sezon boyunca Liverpool forması giydi. 2005'te Celtic'e transfer oldu ama aynı sezon Wigan Athletic takımına geçti. 2006 yılında Blackburn Rovers'a geri döndü ve halâ bu takımda oynamaktadır.

Millî takım kariyeri
1996 ve 2004 Avrupa Futbol Şampiyonaları'nda İsviçre millî takımında yer aldı. Ülkenin yetiştirmiş olduğu en iyi defans oyuncularından biridir. 72 kere oynadığı millî takıma 2005 yılında veda etti.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 LFChistory.net profili

1974 doğumlular
İsviçreli futbolcular
Yaşayan insanlar
İsviçre millî futbol takımı futbolcuları
Neuchâtel Xamax FCS futbolcuları
Blackburn Rovers FC futbolcuları
Celtic FC futbolcuları
Hamburger SV futbolcuları
Liverpool FC futbolcuları
Wigan Athletic FC futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
Premier League futbolcuları
Scottish Premier League futbolcuları
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Almanya'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İskoçya'daki gurbetçi futbolcular
Defans futbolcuları
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular

Stéphane Henchoz


Johann (sau John) Baptist Cramer () a fost un pianist și compozitor englez cu origini germane. El a fost fiul lui Wilhelm Cramer, violonist și dirijor londonez.

Note

Nașteri în 1771
Decese în 1858
Pianiști englezi
Compozitori englezi

Johann Baptist Cramer


Karayip Ortak Pazarı (Caribbean Community - CARICOM), Karayipler bölgesindeki ülkeler arasında işbirliği ve entegrasyonu arttırmayı hedefleyen uluslararası örgüt.

Ortak Pazarı
Amerika uluslararası kuruluşları
Birleşmiş Milletler Genel Kurulu gözlemcileri
Uluslararası ekonomik örgütler
20. yüzyılda Karayipler'de kurulan oluşumlar
1973'te Kuzey Amerika'da kurulan oluşumlar
1973'te Güney Amerika'da kurulan oluşumlar
1973'te kurulan kuruluşlar

Karayip Ortak Pazarı


රාම් නාරායන්; 1927 දෙසැමබර් මස 25 වන දින  උපත ලැබීය.ඔහු ජනප්‍රියත්වයට පත් වූයේ සරන්ගී නම් සංගීත උපකරණය ඒකල ප්‍රසංග සදහා හදුන්වාදීමත් සමගිනි .එසේම ඔහු ලොව ප්‍රථම සාර්ථක සරන්ගි   වාදකයා ද වේ .
සිංහල නොවන පාඨ අඩංගු ලිපි

උදෛපුර් අසල උපත ලැබූ නාරායන් කුඩා කල පටන්ම සරන්ගි වාදනයට හුරු විය.බොහෝ සරන්ගි වාදකයන් හා ගායකයන් යටතේ අධ්‍යාපනය    ලැබූ ඔහු තරුණ වියේදී ගුරුවරයෙකු හා සංචාරක සංගීත ශිල්පියෙකු ලෙස කටයුතු කළේය. All India Radio, Lahore ආයතනය 1944 දී  නාරායන් සහාය ගායකයෙකු ලෙස බදවා ගත්තේය. 1947 දී දිල්ලි  නුවරට ගීය  ඔහු පසුව 1949 දී ඉන්දියානු සිනමාවට එක් වීම සදහා මුම්බායි නගරයට ගියේය.

නාරායන් 1956 දී ඒකල ප්‍රසංග  ගායකයෙකු බවට පත් විය.ප්‍රසිද්ධ උත්සව අවස්ථාවන්හිදී ඔහු තම ගායන   ඉදිරිපත්  කළේය.ප්‍රකට සිතාර් වාදක රවී ශංකර් බටහිර රටවල පැවැත්වූ සාර්ථක ප්‍රසංග ආදර්ශයට ගත්  ඔහු ඒකල ඇල්බම සකස් කොට 1964 දී ඔහුගේ සහෝදරයා වූ චතුර් ලාල්  ද සමගින් ඇමෙරිකාවට හා යුරෝපයට පිටත් විය .එහිදී ඔහු ඉන්දියානු හා විදේශික සිසුන්ට පුහුණුව ලබා දුන් අතර 2000 දක්වා බොහෝ ප්‍රසංග පැවැත්වීය .2005 දී ඉන්දියාවේ දෙවන විශිෂ්ටතම සිවිල් ගව්රව සම්මානය වන පද්ම විභූෂණ සම්මානය නාරායන් හිමි කරගත්තේය.

මුල් ජීවිතය

රාම්  නාරායන් 1927 දෙසැම්බර් මස 25 වන දින වයඹ දිග ඉන්දියාවේ  උදයපුර් අසල වූ අම්බ්ර් නම් ගමෙහි උපත ලැබීය.ඔහුගේ මුත්තනුවන් දෙදෙනා වූ සගාද් දන්ජී බය්යවත්   හා බගාජි බය්යවත් දෙදෙනා අම්බෙර් ගමෙහි දක්ෂ ගායකයන් වූ අතර ඔවුන් එක්ව  උදයපුර්හි මහාරාන නම් ස්ථානයේ ගායනා     කර ඇත .ඔහුගේ පියා  ද දිල්රුබා  නම් සංගීත භාණ්ඩය වාදනය කළේය .ඔහුගේ මව සංගීතය ලැදි   තැනැත්තියක්  වූවාය .නාරායන් ගේ මුල් බස රාජස්තනි වූ අතර   පසුව හින්දි හා ඉංග්‍රීසි උගත්තේය.වයස  අවුරුදු 6 දී පමණ ඔහු  සරන්ගී  යක් සොයා ගෙන තම පියාගෙන් එය වාදනයට උගත්තේය .නමුත් එකල සරන්ගී   යනු නොසලකා හැරුණු  වාද්‍ය භාණ්ඩයක් විය.පසුව ඔහුගේ පිය ඔහුව මෙහ්බූබ් ඛාන්  නම් තැනැත්තාට  බාර  දුන්නේය .නමුත් ඔහු විසින් නාරායන් එතෙක් උගත් ශිල්පය වෙනස් කල යුතු බව පැවසු හෙයින් පියා නාරායන් පාසල් නොයවා තනිව   සරනගී   වාදනයට හුරු වන්නට ලබා දුන්නේය.

වයස අවරුදු දහයෙදි පමණ නාරායන් dhrupad නම් වූ ඉන්දියාවේ පැරණිතම සම්භාව්‍ය සංගීත වර්ගයට අදාල සියලු මුලික කරුණු උගත්තේය.ඒ සරන්ගි   වාදකයෙකු වූ උදය ලාල් නම් පුද්ගලයා අනුකරණය කිරීමෙනි.ඔහු මිය යාමෙන් පසු නාරායන් සංචාරක ගායකයෙකු වූ මාධව් ප්‍රසාද්හමුවිය.ඔහුට සේවය කල නාරායන් ඔහුගෙන් සුවිශේෂී සංගීත වර්ගයක් වූ khyal උගත්තේය.නමුත් වසර 4 කට පසු ඔහු නැවත උදයපුර් වෙත පැමිණ සංගීත පාසලක ඉගැන්වීමට පටන්ගත්තේය.පසුව ඔහු හමුවට පැමිණි ප්‍රසාද් ගුරු ජීවිතයෙන් ඉවත් වී තම ජීවිතය සංගීතවේදියෙකු ලෙස ඉදිරියට යාමට කැප කරන ලෙස නාරායන් ගෙන් ඉල්ලා සිටීයේය .එයට එකග වූ නාරායන් ප්‍රසාද් සමග ඉන්දියාවේ විවිධ  ප්‍රදේශ කරා  ගමන් කරේය.පසුව ප්‍රසාද් අසනීප වී මිය යාමෙන් පසු ඔහු වෙනත්   ගුරුවරයෙකු සමග එක් වුවද  ටික කලකින් ලාහෝරේ කරා  පිටත් විය .

රැකියාව
නාරායන් 1943 දී ලාහෝරයට ගොස්  All India Radio (AIR ) හි ගායකයෙකු වීමට  කුසලතා පරීක්ෂණයට සහභාගි විය. නමුත් සරන්ගි  වාදනය හේතුවෙන් ගෙවී ගිය නියපොතු දුටු නිෂ්පාදක ජීවන් ලාල් මත්තූ විසින් ඔහුව ගායකයෙකු ලෙස බදවා නොගෙන සරන්ගි වාදකයෙකු ලෙස බදවා ගත්තේය.සමාන්‍යයෙන් සරන්ගි යනු ගායන    ඛණ්ඩ  අතරමැදින්   වාදනය කරනු ලබන භාණ්ඩයකි. එහිදී ගායකයා අනුකරණය කරනු ලබයි .මත්තූ විසින් ඔහුට ඔහු සිව් වසරක් අධ්‍යාපනය   ලැබූ ගුරුවරයා වූ  khyal ගායක අබ්දුල් වහිද් ඛාන් සම්බන්ද කර දෙනු ලැබිය .නාරායන් හට AIR වරින් වර ඒකල ඉදිරිපත්කිරීම් සදහා අවස්ථාව හිමි විය.එබැවින් ඔහු ඒකල  වාදකයෙකු ලෙස රැකියාවේ යෙදුනි .

1947 ඉන්දියාවේ බෙදීමට පසු  නාරායන් දිල්ලියට ගොස් දේශීය AIR  ආයතනයේ රැකියාවේ යෙදුනි.ප්‍රකට ගායකයන්  වෙනුවෙන් වාදනයේ දීමෙන් නාරයන්ගේ ප්රසිද්ධිය මෙන්ම විවිධ සංගීත විධි  පිළිබද ඔහුගේ දැනුමද වැඩි විය.  ඔහු ඉන්දියාවේ සම්භාව්‍ය ගායකයන් වූ ඕම්කර්නාත් තාකූර් ,බදේ ගුලාම් අලි ඛාන් ,හිරාබයි බදෝදේකර් හා ක්‍රිෂ්නරාවෝ ශංකර් පණ්ඩිත් වෙනුවෙන් වාදනයේ යෙදී  ඇත.එමෙන්ම ඔහු 948 දී අමීර් ඛාන් නම් ගායකයා සමග සහාය වාදනයේ  යෙදී   ඇත .ඒ ඉන්දියාවේ බෙදීමෙන් පසු අමීර් පළමු වරට AIR හි ගායනය කල අවස්ථාවේදීය.සහාය  වාදකයෙකු  වශයෙන්ද ඔහු තම දස්කම් විදහා දැක්විය .නමුත් ඇතැමුන් ඔහු ඒ සදහා නොගැලපෙන බවන චෝදනා නැගිය.කෙසේ වුවද ඔහුඔහු තම ශෛලිය වෙනස් නොකළේය.ඕම්කර්නාත්  තාකුර්,ක්‍රිෂ්නරාවෝ ඇතුළු බොහෝ ගායකයන් හා තබ්ලා  වාදකයන් ඔහුගේ හැකියාවන් අගය කලෝය.                  .

ගායකයන් වෙනුවෙන් සහාය වාදනයේ යෙදීමෙන්   විඩාවට පත් නාරායන් 1949 දී මුම්බායි වෙත ගොස් තනිව පටිගතකිරීම් හා චිත්‍රපට ගීත සදහා වාදනයේ යෙදීමට පෙළඹුනි .ඕහු 1950 දී බ්‍රිතාන්‍ය HMV සමාගම  සදහා  78 rpm ග්‍රැමෆෝන් පටිගතකිරීම් 3 ක්  ද 1951 දී මුම්බායි   හිදී  අගල් 10 LP  Album එකක්ද නිකුත් කරන ලදී.නමුත් ඇල්බමය එතරම් සාර්ථක නොවිණි .ඉල්ලීම අඩු විය.   මීළග  වසර 15  තුල ඔහු වාදනයේ මෙන්ම චිත්‍රපට ගීත රචනා කිරිමේද යෙදුණි. අඩලට් ,ගුන්ගා   ජුම්නා,හුම්දර්ඩ් ,කාශ්මීර් කි කාලි ,මධුමති ,මිලාන් ,මුග්හල් ඒ  අසම්  සහ නුර්ජෙහාන් එම චිත්‍රපට අතරින් සමහරකි.නාරායන් ප්‍රකට සංගීත  අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු වූ  o .p .නය්යර් ගේ ප්‍රියතම තේරීමක් බවට පත් විය.

නාරායන් 1952 දී ඇෆ්ගනිස්ථානයේද 1954 දී චිනයේදීද වාදනයෙන්  ඉමහත් කීර්තියක් ලබාගත්තේය.නරයන්ගේ ප්‍රථම එකල ප්‍රසංගය 1954 දී මුම්බායි  හිදී පැවතුනද ප්‍රේක්ෂකයන්ට අවශ්‍ය වූ යේ ජනප්‍රිය ගායකයන්ගේ ගීත ඇසීමට පමණි .එබැවින් ඔහුගේ වාදනයන් කෙටියෙන් අවසන් කිරීමට සිදු විය.මින්  පසුව නාරායන් සරන්ගි   වාදනය අතහැර ගායකයෙකු වීමට සිතා  බැලුවේය.නමුත් පසුව නැවත සිතට දිරි ගෙන කුඩා පිරිස් සදහා වාදනයේ යෙදුනි.ඔහුගේ දෙවන උතසහයේදී එනම් 1956 මුම්බායි සංගීත උළෙලේදී සාර්ථක ප්‍රතිචාර ලබා ගත්තේය.එතැන් සීට ඉන්දියාවේ ප්‍රධානතම උත්සව බොහොමයක ඔහු වාදනයේ යෙදී   ඇත.      .

 ප්‍රකට  වාදක  රවී ශංකර් ගේ   සාර්ථක ඉදිරිපත්කිරීම් දුටු නාරයන්ද ඒකල ඇල්බම පටිගත කොට ඔහුගේ වැඩිමල් සහෝදරයාද    සමග පළමු වරට 1964 දී ඇමෙරිකාවට හා යුරෝපයට පිටත් විය.යුරෝපා සංචාරයේදී ප්‍රංශය,ජර්මනිය හා එංගලන්තයේදී ඔහු ප්‍රසංග පැවැත්විය .1960 ආරම්භයේදී නාරායන් නිතරම ඉන්දියාවෙන් පිටතදී සිසුන් පුහුණු කිරීමේ හා ප්‍රසංග පැවැත්වීමේ යදුනි.ඔහුගේ බටහිර සංචාරයේදී ඔහු තුල සරන්ගි  කෙරෙහි පවතී කැමැත්ත තව තවත් වැඩි විය.එයට   හේතුව සරන්ගි   හා චෙලෝ ,වයලීනය අතර   තිබු සමානත්වයයි .1960 අග භාගයේදී නාරයන්ගේ සමීපතම සහයකයා බවට සුරේෂ් තල්වකර් පත් විය.ඉන් පසු දශක කිහිපයේම  නාරයන් ඉන්දියාව   තුල හා විදේශයන්හිදී ප්‍රසංග පවත්වමින්පටිගතකිරීම් වල නියැලුණි.ඔහුගේ වාදන ඉන්දියාවේ ඇමෙරිකාවේ සහ යුරෝපයේ ඉතාමත්ම ජනප්‍රිය විය.1880 අග කාලයේදී නාරායන් සාම වසරකම මසක් පමණ බටහිර රටවල සංචාරයට පුරුදු විය.2000 වන විට ඔහු ඉද  හිට ප්‍රසංග පැවැත්වූ අතර 2010 වන විට ඉතාමත්ම කලාතුරකින් ප්‍රසංග සදහා ඉදිරිපත් විය.

ශෛලිය

නාරයන්ගේ ශෛලිය සම්භාව්‍ය ඉන්දියානු සංගීතයට ලාක්ෂණික වේ.නමුත් ඔහු තෝරාගත් සංගීත භාණ්ඩය හා ඔහු සංගීතය  බාහිර සමාජයෙන් උගත් අයුරු අන් අයට   පොදු නොවේ.තම වාදනය කරන විට ප්‍රේක්ෂකයන් තුල සාමකාමී හැගීමක් ජනිත කිරීම තම අරමුණ බවත් ප්‍රේක්ෂකයින්ද ඒ හා සමානව තමාට  ප්‍රතිචාර දක්වනු දැකීමට කැමැති බවත් ඔහු ප්‍රකාශ කොට ඇත.

නාරයන්ගේ සංගීතය dhrupad ශෛලියට අයත් alap හා jor කොටස් වලින් හා khyal ශෛලියට අයත් gat ඛණ්ඩ වලින් සමන්විත විය.ඔහු බුන්දු ඛාන් විසින් ගොඩනංවන ලද jhala නම් ශෛලියද අත්හදා බැලූ   නමුත් එය වඩාත් උචිත වන්නේ සරන්ගි   සදහා නොවන බව වටහාගෙන එය න වතා  දැමුවේය. නාරයන්ගේ ප්‍රසංග thumri ශෛලීය  මුසු වූ raga වලීන් සමන්විත විය.එය මිශ්‍ර ශෛලියකි .

නාරායන් සීමිත paltas සංඛ්‍යාවක්  යොදා ගනිමින් ඉතා කුඩා පරාසයක ව්‍යායාම සිදු කරමින්  පුහුණුවීම් හා ඉගැන්වීම් සිදු කළේය.එමගින් වැඩි ස්වර ගණනක් වාදනයට හැකි විය.නාරායන් වේග රිද්ම සදහා paltas  මගින් ව්‍යුත්පන්න වූ දිගු ස්වර සටහන් විශේෂයක් වන tans යොදාගත්තේය. නාරායන් වේග රිද්ම හා පුළුල් පරාසයන්  වාදනයට තම වම අතද රිද්මයනුකුල වාදනයන් සදහා වම අත්හද යොදා ගත්තේය.නාරායන් සරන්ගි වාදනයේදී යොදා ගත්  ඇගිලි තාක්ෂණය අන් අයට   වඩා  බොහෝ වෙනස් විය.එහිදී ඔහු තම දකුණු අත  තරමක් පහතින් තබා ගැනීම,වාද්‍ය භාණ්ඩය අංශක 90 ට ආසන්නව තබා ගැනීම හා bow length පුර්ණ පරාසයේ තබා ගැනීම සුවිශේෂී වේ.
External mediafloatrightvideo1Full performance of Mishra Des, recorded 1991, YouTube video by Music Todayනාරායන් අබ්දුල් වහිඩ් ඛාන්ගේ මාර්ගයෙන් kirana gharana පාසලට එකතු වුවත් ඔහුගේ රටාව ඊට වෙනස් විය .ඔහුගේ සංයෝජන බොහොමයක් ඔහුගේ ගුරුවරුන්ගෙන් උපුටා ගන්න ලද සරන්ගී වාදනය සදහා නවීකරණ කරන ලද ඒවා විය .නාරායන් අලුතින් රාග නිර්මාණයට අකමැති වුවද kedar සමග nand හා kaafi සමග malhar එක්  කොට  සංයුක්ත රාග  නිර්මාණය කළේය.

නාරායන් ඔහුගේ ප්‍රසංග සදහා භාවිතා කළේ 1920 දී හෝ 1930 දී මීරුත් හිදී නිෂ්පාදනය කරන ලද සරන්ගියකි .එය ඔහුට ලැබුනේ උදය ලාල් ගෙනි.ඔහුගේ සරණගිය සදහා කල අත්හදාබැලීම් වලින් පසුව ඔහු එයට 4 වන තතක් එක් කළේය .නමුත් එය වාදනයේදී බාදාවක් වූ නිසා පසුව ඉවත් කළේය .1940 දී ඔහු gut වෙනුවට වානේ යොදා පළමු තත සෑදිය .එය වාදනයට පහසු වුවද හඩ  වෙනස් වීම නිසා එයද ඉවත් කළේය.  .

දායකත්වය හා පිළිගැනීම

නාරායන් සරන්ගි   සංගීත භාණ්ඩය ලොව පුරා  ප්‍රසන්ග  සදහා ජනප්‍රිය භාණ්ඩයක් බවට පත් කළේය.ඔහු ජාත්‍යන්තරව සාර්ථක වූ ලොව පළමු සරන්ගි   වාදකයා විය.ඔහුට පසු සුල්තාන් ඛාන් එම මග ගත්තේය.නාරායන් සරන්ගි   වාදනයේදී ඇගිලි භාවිත කරන අයුරු සරල කොට නුතන ප්‍රසංග සදහා ගැලපෙන පරිදි සකස් කළේය.

නාරායන් පෙරදිග සංගීතය පිළිබද ඇමරිකානු සංගමයේ හා 970-1980 දී මුමබායි  හි ජාතික කලා  ආයතනයේද ඉගැන්විය. ඔහු පෞද්ගලිකවද සරන්ගි   වාදන පුහුණු කළේය .ඔහුගේ දියණිය වූ අරුණා නාරායන්.මුණුපුරා  වූ හරෂ් නාරායන්  හා වසන්ති ශ්‍රිඛන්දේ  එවැනි පුද්ගලයන්ය.ඔහු sarod වදකයන්වද පුහුණු කළේය.ඔහුගේ පුතා වූ බ්‍රිජි නාරායන් එවැන්නෙකි .එමෙන්ම නාරායන් වයලින්  වාදකයන් හා ගායකයන්වද පුහුණු කොට ඇත .2002 දී ඔහු ඉන්දියාවේ සිසුන් 15 දෙනෙකු මෙන්ම ඇමෙරිකාවේ හා යුරෝපයේ සිසුන් 500 කට වඩා පුහුණු කර ඇත.Indian music in performance: නම් ප්‍රායෝගික ඉදිරිපත් කිරීමක් ඔහු 1980 දී නීල්  සෝර්රෙල් සමග එක්ව නිකුත් කළේය.එය උතුරු ඉන්දියානු සංගීතයේ හොදම ඉදිරිපත්කිරීමක් බව  Hans Neuhoff විසින් පවසා ඇත .සරන්ගීය  හා තමන් වෙතට ප්‍රසාදය හිමිවුයේ බටහිර ප්‍රේක්ශකයක් එය ආදරයෙන් වලදගත්තට පසුව බවට නාරායන්  තර්ක කළේයඔහු සරණගි වාදනය පුහුණු වීමට ප්‍රමාණවත් සිසුන් හා ගුරුවරුන් නොමැති වීම පිලිබදව කණගාටු විය.සරන්ගිය රැක ගැනීමට රජය විසින් අනුග්‍රහය දැක්විය යුතු බව ඔහු පවසා සිටියේය .මුම්බායි රාම් නාරායන් පදනම විසින් සරණගි පුහුණුව ලබන සිසුන්ට ශිෂ්‍යත්ව ලබා දේ .සරන්ගිය ජනප්‍රිය කිරිමේ  උත්සාහය කිසිදා අත  නොහරින බව නාරායන් පවසා  ඇත.     .

  නාරායන් 1976 දී පද්ම ශ්‍රී සම්මානයද,1991දී පද්ම භූෂණ සම්මානයද ,2005 දී පද්ම විභූෂණ සම්මානයද හිමි කර ගත්තේය .ඉන්දියාවේ දෙවන උසස්ම  සිවිල් ගෞරවය  වන පද්ම විභූෂණ සම්මානය ඉන්දියානු අගමැති A .P .J .අබ්දුල් කලාම් විසින් පිරිනමන ලදී.එමෙන්ම 1974-75  Rajasthan Sangeet Natak Akademi සම්මානය ,1975 ජාතික Sangeet Natak Akademi සම්මානය ද  හිමි කරගත්තේය.1991-92 කාලිදාස් සම්මානයද 1999 දී මහාරාෂ්ට ප්‍රදේශයේ ආණ්ඩුකාර P .C .Alexandar  විසින් Aditya Vikram Birla Kalashikhar Puraskar සම්මානයද ඔහුට ලබා දෙන ලදී.2013 දී රාජස්තාන් රත්න සම්මානය ,2014 GiMA  හි Lifetime Achievement Honour සම්මානය, 2015-2016  සම්භාව්‍ය සංගීතය සදහා Pandit Bhimsen  j oshi Lifetime Achievement සම්මානය නාරායන් සතු කරගන්නට ඔහු සමත් විය.2007 දී නාරයන්ගේ ජීවිත කතාව ඇතුළත් Sarangi Ke Sang චිත්‍රපටය ඉන්දියානු චිත්‍රපට සම්මාන උළෙලේදී තිරගත විය.  .

පවුල   හා පුද්ගලික ජීවිතය

නාරායන් ඔහුගේ වැඩිමල් සොහොයුරා වූ චතුර් ලාල් සමග සමීප සබදත්වක් පැවැත්විය.ඔහු නාරයන්ගේ සරන්ගී වාදනයට සහය වීමට තබ්ලා වාදනය උගත්තේය.තරුණ වියේදී තබ්ලා   වාදනය සදහා ගුරුවරුන් යටතේ පුහුණු වූ චතුර් පසුව ගොවිතැනට යොමු විය.නාරායන් ප්‍රකට සරන්ගි   වාදකයෙකු වූ පසු චතුර් ලාල් 1948 දී දිල්ලියට ගොස් ඔහු හමු විය.චතුර් ලාල් ට දිගටම තබ්ලා වාදකයෙකු ලෙස AIR හි සේවය කිරීමට නාරායන් උපදෙස් ලබා දුන්නේය.ඔහු අතිදක්ෂ සංගීතවේදියෙකු බවට පත්විය.1950 දී ඔහු ප්‍රකට වාදකයන් වූ රවී ශංකර්,අලි අක්බර් ඛාන් වැනි අය  සමග විදේශ සංචාරයන්හි යෙදුනි.බටහිර රටවල තබ්ලාව ජනප්‍රිය කිරීමට ඔහු කටයුතු කළේය.ලාල් 1965 දී මිය ගිය පසු නාරායන් ඔහුග දරුවන් 4 දෙන හද වැඩ ගත්තේය.ලාල්ගේ පුතු වූ චරන්ජිත් ලාල් තබ්ලා වාදකයෙකු ලෙස නාරායන් සමග විදේශ සංචාර සදහාද එක්  විය.නාරයන්ගේ බිරිද ශීලා නිවාස ඉදිකරන්නියකි .1950 දී ඇය  මුම්බායි  නගරයට පැමිණියේය.ඔවුන්ට දරුවන් 4 දෙනෙකි.වැඩිමල් පුතු වූ බ්‍රිජි නාරායන් සරෝඩ් වාදකයෙකු විය.ඔහු 1952 දී උපත ලැබිය.ශීලා 2001 ට පෙර මිය ගියාය.දෙවන දරුවා වූ අරුණා 1959 දී උපත ලැබිය.ඇය ඒකල සරන්ගි   ප්‍රසංගයක් පැවැත්වූ ප්‍රථම කාන්තාව වුවාය.ඇය 1984 දී කැනඩාවට  සංක්‍රමණය විය.තෙවන දරුවා වූ ශිව්  තබ්ලා  වාදකයෙකු විය.ඔහු පිය සමග ඕස්ට්‍රේලියාවේ   සංචාරයටද  එක්  විය.  බ්‍රිජි නාරයන්ගේ පුතු වූ හර්ෂ් නාරයන්ද සරන්ගී වාදකයෙකු විය.  නාරායන් 2009 දී අරුණා සමග ලන්ඩන් හි ඇල්බර්ට්   ශාලාවේදී ද  2010 දී  සවායි  ගන්ධර්ව සංගීත උත්සවයේදී  හර්ෂ් සමග  පූනේ  හිදීද ප්‍රසංග පැවැත්විය.

නාරායන් හින්දු අගමිකයෙකු විය."මාගේ ආගම සංගීතයයි"යනුවෙන් පවසා ඇත.දිවය සම්පත් ලැබීමට සංගීතයට වඩා  සුදුසු වෙනත් මාර්ගයක් නැති බව ඔහු පැවසීය .  .

රචනය

රචනා කල ග්‍රන්ථ

References

 Bor, Joep; Bruguiere, Philippe (1992). Masters of Raga. Berlin: Haus der Kulturen der Welt. ISBN 3-8030-0501-9.

Cite bookTitleThe Raga GuideLast nameBorFirst nameJoepLast name 2Rao, Suvarnalata; Van der Meer, Wim; Harvey, JanePublisherNimbus RecordsYear of publication1999ISBN0-9543976-0-6

Cite bookTitleTheory and Practice of TablaLast nameNaimpalliFirst nameSadanandPublisherPopular PrakashanYear of publication2005ISBN81-7991-149-7

Cite bookTitleThe Life of Music in North IndiaLast nameNeumanFirst nameDaniel M.PublisherUniversity of Chicago PressYear of publication1990ISBN0-226-57516-0Original year1980

Cite bookTitleMaster musicians of India: hereditary sarangi players speakLast nameQureshiFirst nameRegula BurckhardtPublisherRoutledgeYear of publication2007ISBN0-415-97202-7

Cite bookTitleMusic Makers: Living Legends of Indian Classical MusicLast nameRoyFirst nameAshokPublisherRupa & Co.Year of publication2004ISBN81-291-0319-2

Cite bookTitleIndian music in performance: a practical introductionLast nameSorrellFirst nameNeilLast name 2Narayan, RamPublisherManchester University PressYear of publication1980ISBN0-7190-0756-9

1927 උපත්
ජීවමාන ජනයා

රාම් නාරායන්


Casa bântuită (titlu original: The Haunted Mansion) este un film american de comedie thriller de familie de mister și fantastic din 2003 regizat de Rob Minkoff.  Rolurile principale au fost interpretate de actorii Eddie Murphy, Terence Stamp, Nathaniel Parker, Marsha Thomason și Jennifer Tilly. A fost lansat la  și este al patrulea film Disney bazat pe un parc tematic după filmul TV Turnul terorii (1997), The Country Bears (2002) și Pirații din Caraibe: Blestemul Perlei Negre (2003).

Prezentare

Jim Evers și Sara Evers sunt un cuplu de vânzători imobiliari pasionați de munca lor, dar care își neglijează viața de familie. Cei doi, împreună cu copiii lor, plănuiesc să petreacă împreună un weekend plăcut la un lac. Înainte de toate acestea Jim plănuiește un mic ocol pentru a vizita un conac a cărui vânzare crede că i-ar aduce un comision foarte mare.  Ajunși la conac aceștia descoperă un loc sinistru locuit de "clienți" foarte "speciali". Proprietarul, ciudatul Edward Gracey, vede în Sara persoana reîncarnată a iubirii sale moarte. Orbit de amintiri, el încearcă s-o câștige înapoi în viața sa. Pentru a-și salva soția, Jim trebuie să rupă blestemul teribil aruncat asupra casei: să găsească o cheie care desface un cufăr. De-a lungul aventurii sale nocturne, Jim întâlnește fantome, capete de statui cântătoare, cadavre, animale și vrăji.

Distribuție
 Eddie Murphy ca Jim Evers
 Terence Stamp ca Ramsley
 Nathaniel Parker ca Master Edward Gracey
 Marsha Thomason ca Sara Evers
 Marsha Thomason interpretează și rolul Elizabetei Henshaw
 Jennifer Tilly  ca Madame Leota
 Wallace Shawn ca fantoma Ezra
 Dina Waters ca fantoma Emma
 Marc John Jefferies ca Michael Evers
 Aree Davis ca Megan Evers

Note

Legături externe

Movie stills

Vezi și
 Listă de filme fantastice din anii 2000
 Listă de filme în genul mister din anii 2000
 Listă de filme de comedie din anii 2000
 Listă de filme pentru copii
 Listă de filme cu fantome

Filme din 2003
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Rob Minkoff
Filme fantastice din anii 2000
Filme thriller din anii 2000
Filme de comedie din anii 2000
Filme pentru copii
Filme de mister
Filme fără sinopsis
Filme Walt Disney Pictures
Filme cu fantome
Filme cu case bântuite

Casa bântuită (film din 2003)


Kjus (dansk) eller Kius (tysk) er en landsby beliggende ved Kjusbæk nord for Slien i landskabet Angel i Sydslesvig. Administrativ hører landsbyen under Ulsnæs kommune i Slesvig-Flensborg kreds i delstaten Slesvig-Holsten i det nordlige Tyskland. I den danske tid (og stadig i kirkelig henseende) hørte landsbyen under Ulsnæs Sogn (Slis Herred) i Hertugdømmet Slesvig, som var dansk lensområde.  Kjus var en selvstændig by, inden den blev indlemmet i Ulsnæs den 1. februar 1974. Nabobyen Gundeby hørte også med under Kjus kommune. Få kilometer vest for Kjus ligger den lille bebgyggelse Kjusballe (Kiusballig), som er en udflytterby fra Torsted. Nordvest for Kjus ligger skovområdet Kjus Skov.

Kjus blev første gang nævnt i 1635. Stednavnet er afledt af oldnordisk kjōss, olddansk kius  (sml. norsk kjos) for bugt  eller oldnordisk kjōs for dal. På dansk findes også formen Kius.

Noter

Angel
Slien

Kjus (Sydslesvig)


Costitx, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. Mayorka Adası'nda olup nüfusu; 971'dir. (2002)

Dış bağlantılar
 Belediye sitesi
 Costitx fotoğrafları

Costitx


An Poa golestanensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hildemar Wolfgang Scholz ngan Akhani. An Poa golestanensis in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa golestanensis


En chimie, HOMO et LUMO sont des acronymes anglais ( et ) qui désignent des types d'orbitales moléculaires. En français, ces acronymes signifient respectivement la « plus haute orbitale moléculaire occupée » et la « plus basse orbitale moléculaire inoccupée » .

Écart HOMO-LUMO
La différence d'énergie entre HOMO et LUMO est appelée écart HOMO-LUMO . HOMO et LUMO sont parfois appelés collectivement les orbitales frontières, comme dans la théorie des orbitales moléculaires frontières. La différence d'énergie entre ces deux orbitales frontières peut être utilisée pour prédire la résistance et la stabilité des complexes de métaux de transition, ainsi que leurs couleurs en solution.

Semi-conducteurs
Le niveau HOMO est pour les semi- conducteurs organiques à peu près ce que la bande de valence maximale est pour les semi- conducteurs inorganiques et les points quantiques. La même analogie peut être faite entre le niveau de la LUMO et le minimum de la bande de conduction.

Chimie organométallique
En chimie organométallique, la taille du lobe LUMO peut aider à prédire où l'addition aux ligands pi se produira.

SOMO
Une SOMO est une orbitale moléculaire occupée individuellement telle qu'une HOMO à moitié rempli d'un radical.  Cette abréviation peut également être étendue à l'orbite moléculaire semi-occupée.

Orbitales sous-adjacentes : NHOMO et SLUMO
Si elles existent, les orbitales moléculaires à un niveau d'énergie en dessous du HOMO et à un niveau d'énergie au-dessus du LUMO jouent également un rôle dans la théorie des orbitales moléculaires frontières. Ils sont nommés NHOMO pour l'orbitale moléculaire occupée la plus proche et SLUMO pour la deuxième orbitale moléculaire inoccupée la plus basse .  Ceux-ci sont également communément appelés HOMO-1 et LUMO+1, respectivement.

Articles connexes
 Réaction de Diels-Alder
 Configuration électronique
 Équation de Klopman-Salem
 Théorème de Koopmans
 Ligand
 Semi-conducteur organique

Notes et références

 Base de données orbitale moléculaire OrbiMol

Chimie quantique

HOMO et LUMO


La  du Tour d'Italie 2022 se déroule le dimanche  d'Isernia (Molise) au Blockhaus, sommet des Apennins (Abruzzes), sur une distance de , en Italie.

Parcours
Avec  de dénivelé positif à travers les Apennins, cette étape de haute-montagne est considérée comme une des étapes reines de cette 105e édition du Tour d'Italie. Au programme, deux sprints intermédiaires, à Filetto et à Roccamorice, et cinq ascensions répertoriées.

Dès le départ, l'itinéraire franchit trois ascensions de suite : le Valico del Macerone (3C), la montée du Rionero Sannitico (2C) et celle du Roccaraso (2C). S'ensuit une longue descente vallonnée de près de 90 kilomètres, pour atteindre le pied du Passo Lanciano (10,3 km à 7,6 %, 1C). Après une descente de vingt kilomètres vers Lettomanoppello, et une traversée de zones urbaines, les coureurs font face à la montée du Blockhaus (13,6 km à 8,4 %, 1C), depuis Scafa. L'arrivée est jugée au sommet, de ce qui est considérée comme l'une ascensions les plus difficiles de ce Tour d'Italie. Les 13 derniers kilomètres montent régulièrement sur une route étroite, avec plusieurs virages en épingle. La pente dépasse les 9 % sur les dix premiers kilomètres, avec des passages pouvant atteindre les 14 %. Un très court tronçon en contre-pente se situe à cinq cents mètres de l'arrivée. La ligne droite finale de 200 mètres de long, sur un tarmac de 6 m de large, présente une pente d'environ 8 %.

Déroulement de la course
Alors que l'échappée peine à se dessiner, le Britannique Matthew Holmes (Lotto-Soudal) passe au sommet du Valico del Macerone devant l'Italien Diego Rosa (Eolo-Kometa). Dans la montée vers Rionero Sannitico, une chute à l'arrière du peloton met à mal l'Espagnol Pello Bilbao (Bahrain Victorious) ; au sommet, Diego Rosa passe en tête en solitaire, avec vingt-cinq secondes d'avance sur le duo composé de l'Américain Joseph Dombrowski (Astana Qazaqstan) et de l'Erythréen Natnael Tesfatsion (Drone Hopper-Androni Giocattoli) et de cinquante-sept secondes sur un groupe de chasse composé de six coureurs : l'Argentin Eduardo Sepúlveda (Drone Hopper-Androni Giocattoli), l'Autrichien Felix Gall (AG2R Citroën), le Britannique James Knox (Quick-Step Alpha Vinyl), l'Equatorien Jonathan Caicedo (EF Education-EasyPost), le Français Nans Peters (AG2R Citroën) et l'Italien Filippo Zana (Bardiani CSF Faizanè). Le peloton passe avec trois minutes et trois secondes de retard. Dans la descente, les trois coureurs de front et le groupe de contre se regroupent.

Au sommet de la montée de Roccaraso, Diego Rosa passe en tête devant Felix Gall, avec six minutes et vingt-deux secondes d'avance sur le peloton. Au sprint intermédiaire de Filetto, Eduardo Sepúlveda passe en tête devant Felix Gall et Joseph Dombrowski ; le peloton passe la ligne avec trois minutes et quarante-cinq secondes de retard.

Dans les premiers contreforts du Passo Lanciano, le peloton, mené par l'équipe INEOS Grenadiers, revient à près de deux minutes de l'échappée, qui se disperse. Nans Peters, généreux dans l'effort, attaque à deux reprises ; il est rejoint par les deux coureurs de la Drone Hopper-Androni Giocattoli : Eduardo Sepúlveda et Natnael Tesfatsion. En quête du maillot bleu du classement de la montagne, alors sur les épaules du Néerlandais Koen Bouwman (Jumbo-Visma), Diego Rosa multiplie les offensives pour rallier le trio de front. Une fois la jonction réalisée, l'Italien poursuit son effort ; seul Tesfatsion est en mesure de le suivre. Au sommet, Diego Rosa passe en tête devant Natnael Tesfatsion ; à cinquante-cinq secondes, le trio Dombrowski - Peters - Sepúlveda tente de revenir dans la longue descente. Le peloton passe avec un retard de trois minutes et six secondes. Le coureur d'Eolo-Kometa hérite du maillot bleu de la montagne. Dans la descente, l'Erythréen fait une sortie de route dans un virage ; l'Italien Giulio Ciccone (Trek-Segafredo) mène le peloton à tombeau ouvert. Tous les coureurs qui ont pu composé l'échappée sont repris. Au sprint intermédiaire de Roccamorice, l'équipe INEOS Grenadiers passe en tête, avec le Britannique Ben Tulett.

Dans le groupe maillot rose, nombreux sont les coureurs, outsiders ou favoris, à décramponner, sans même qu'il n'y ait de réelles accélérations, comme : le Belge Mauri Vansevenant (Quick-Step Alpha Vinyl), le Néerlandais Tom Dumoulin (Jumbo-Visma), l'Estonien Rein Taaramäe (Intermarché-Wanty-Gobert Matériaux), l'Italien Giulio Ciccone et son coéquipier néerlandais Bauke Mollema (Trek-Segafredo) ou encore le Colombien Santiago Buitrago (Bahrain Victorious). Considéré comme un des favoris à la victoire finale, le Britannique Simon Yates (BikeExchange Jayco) est lui aussi distancé.

Ensuite, c'est au tour du Néerlandais, porteur du maillot bleu, Koen Bouwman (Jumbo-Visma), l'Espagnol Pello Bilbao et son coéquipier Wouter Poels (Bahrain Victorious) à ne plus pouvoir suivre le rythme imprimé par l'équipe INEOS Grenadiers mené par l'Australien Richie Porte. S'ensuit le Néerlandais Sam Oomen (Jumbo-Visma), le Français Pavel Sivakov (INEOS Grenadiers), le Néerlandais Wilco Kelderman (Bora-Hansgrohe), le Britannique Hugh Carthy (EF Education-EasyPost) et le Colombien Iván Sosa (Movistar). L'Espagnol Juan Pedro López (Trek-Segafredo) doit mettre pied à terre, après avoir touché la roue arrière de son compatriote Alejandro Valverde (Movistar) après un fort ralentissement. Le Français Guillaume Martin (Cofidis) et l'Italien Lorenzo Fortunato (Eolo-Kometa) doivent, eux aussi, capituler, tout comme l'Australien Jan Hirt (Intermarché-Wanty-Gobert Matériaux) et l'Allemand Lennard Kämna (Bora-Hansgrohe).

A cinq kilomètres de l'arrivée, il reste onze coureurs dans le groupe de favoris, avec : l'Allemand Emanuel Buchmann (Bora-Hansgrohe), les deux Australiens Jai Hindley (Bora-Hansgrohe) et Richie Porte, les deux Espagnols Mikel Landa (Bahrain Victorious) et Alejandro Valverde (Movistar), l'Equatorien Richard Carapaz (INEOS Grenadiers), le Français Romain Bardet (DSM), les deux Italiens Vincenzo Nibali (Astana Qazaqstan) et Domenico Pozzovivo (Intermarché-Wanty-Gobert Matériaux), le Néerlandais Thymen Arensman (DSM) et le Portugais João Almeida (UAE Emirates).

Arrivé au bout de son effort, Porte se décale, laissant Carapaz lancer les hostilités. Seul Bardet et Landa sont en mesure de le suivre. Derrière, un trio composé de Almeida, Hindley et Pozzovivo reviennent sur les coureurs de tête, à deux kilomètres de l'arrivée. Romain Bardet attaque à son tour, permettant de retrouver les deux trios originaux, mais ce second trio revient lorsque les membres du premier se regardent. Ensemble, le groupe de six se présente dans la dernière ligne droite. Jai Hindley s'impose au sprint devant Romain Bardet et Richard Carapaz. Sur la ligne d'arrivée, Buchmann perd seize secondes, Nibali trente-quatre, Valverde quarante-six, Martin une minute et neuf secondes et Juan Pedro López une minute et quarante-sept secondes. Héroïque, l'Espagnol conserve son maillot rose pour douze secondes d'avance sur Almeida, quatorze sur Bardet et quinze sur Carapaz, et son maillot blanc, dont le plus grand rival est le coureur portugais.

Le Français Arnaud Démare (Groupama FDJ) conserve sa première place au classement cyclamen ; Diego Rosa récupère le maillot bleu des épaules de Koen Bouwman. L'équipe Bora-Hansgrohe retrouve la première place au classement par équipes.

Résultats

Classement de l'étape

Points attribués pour le classement par points

Points attribués pour le classement du meilleur grimpeur

Classements aux points intermédiaires

Bonifications

Classements à l'issue de l'étape

Classement général

Classement par points

Classement de la montagne

Classement du meilleur jeune

Classement par équipes

Abandons
  Rüdiger Selig (Lotto-Soudal) : abandon

Notes et références

Liens externes

    Site officiel
 Parcours

 09

9e étape du Tour d'Italie 2022


Zaprochilinae es una subfamilia de insectos ortópteros de la familia Tettigoniidae. Se encuentra en Oceanía.

Géneros

Según Orthoptera Species File (4 de marzo de 2021):
  Anthophiloptera Rentz & Clyne, 1983
 Kawanaphila Rentz, 1993
 Windbalea Rentz, 1993
 Zaprochilus Caudell, 1909

Referencias

 Handlirsch, 1925 : Systematische Ubersticht. Handbuch der Entomologie, vol. 3.

Enlaces externos

 http://tolweb.org/Zaprochilinae
 Zaprochilinae en Biolib

Tettigoniidae

Zaprochilinae


David Katoatau (Nonouti, 17. srpnja 1984.) kiribatski je dizač utega, osvajač prvog zlatnog odličja za Kiribati na Igrama Commonwealtha u povijesti zemlje.

Šesterostruki je prvak Oceanije u kategorijama od 85, 94 i 105 kilograma i osvajač zlata na Pacifičkim igrama 2015. godine u Port Moresbiju.

Nastupio je i na Svjetskom prvenstvu 2007. godine kao jedan od nekolicine predstavnika iz Oceanije. Nastupio je u kategoriji do 85 kg i zauzeo 37. mjesto ostvarivši povijesni uspeh za dizački šport u Kiribatiju i Oceaniji.

Bio je stjegonoša Kiribatija na Olimpijskim igrama 2008. godine u Pekingu, gdje je nastupio u kategoriji do 85 kg i zauzeo 15. mjesto u završnici, podigavši ukupno 313 kilograma.

Nakon što je prvi u povijesti Kiribatija prošao olimpijsko prednatjecanje i osvojio naslov oceanijskog prvaka, ostvario je nastup na Olimpijskim igrama 2012. godine u Londonu.

Ponovo je bio stjegonoša na svečanost otvaranja igara. U poluzavršnici kategorije do 94 kg zauzeo je 17. mjesto podigavši ukupno 325 kilograma.

Na Olimpijskim igrama 2016. godine u Rio de Janeiru, postao je poznat po svojim plesni ritualima prije i nakon natjecanja. Kasnije je izjavio kako je plesom htio skrenuti oči javnosti na posljedice globalnog zagrijavanja, među kojima je i mogućnost potapanja Kiribatija.

Izvori

Životopisi, Kiribati
Dizači utega
Šport na Kiribatiju

David Katoatau


Underwater divers may be employed in any branch of an armed force, including the navy, army, marines, air force and coast guard.
Scope of operations includes: search and recovery, search and rescue, hydrographic survey, explosive ordnance disposal, demolition , underwater engineering, salvage, ships husbandry, reconnaissance, infiltration, sabotage, counterifiltration, underwater combat and security.

History of military diving
Military divers are essential to many missions and campaigns. Combat and demolition work, underwater and coastal reconnaissance, ordnance disposal, search and rescue, salvage operations, construction, ship maintenance and underwater engineering. Every branch of the U.S. military employs divers, and more than 40 nations have military diving units. Military diving is an occupation that has risks and responsibilities beyond those of other professional diving. Research and development in military diving equipment and procedures often eventually contributes to recreational and technical diving practice.

Military diving development was influenced by the development of submarine technology in the early 20th century. There were several serious accidents following the widespread deployment of submarines, and the main application for military diving at that time was salvage and later rescue and recovery operations. Submarine escape equipment development helped with early scuba development.

Combat diving.

Fleet and engineering diving.

Application of diving by branches of the military

Navy divers are used in ships husbandry, marine construction and salvage, demolition and mine clearance and special forces.
Army divers may be used in engineering activities such as bridge construction and demolition, and by special forces units.
Marine divers may be used for reconnaissance, preparation for amphibious operations, coastal demolition, disposal of explosives and special operations
Air forces frequently use divers for search and rescue missions.
In some countries the coastguard is considered to be a military force, and there are several applications for coastguard diving operations both operationally and for ships husbandry purposes.

Armed forces with diving units

Scope of operations

Tactical diving

Clearance diving

Clearance divers are specialists in underwater demolition, explosive ordnance disposal and improvised explosive device disposal. They are tasked with locating and destroying or recovering underwater ordnance at sea in ships, in the approaches to ports and anchorages, in port facilities and installations and in the coastal environment of amphibious operations.

Ships husbandry

Ships husbandry or ship husbandry is all aspects of maintenance, cleaning, and general upkeep of the hull, rigging, and equipment of a ship. It may also be used to refer to aspects of maintenance which are not specifically covered by the technical departments. The term is used in both naval and merchant shipping, but naval vessel husbandry may also be used for specific reference to naval vessels. Underwater ships husbandry includes hull cleaning, inspection, and some kinds of repair work.

Marine salvage

Underwater engineering

Search and rescue

Search and recovery

Underwater search and recovery is the process of locating and recovering underwater objects, often by divers. but also by the use of submersibles, remotely operated vehicles and electronic equipment on surface vessels.

Recovery techniques depend upon the type and size of the object. Smaller objects, can simply be carried up by the diver. Heavier objects represent a material change to the diver's buoyancy control, and may put the diver at risk from an uncontrolled ascent if contact with the object is lost during ascent. Medium-sized objects are normally recovered using a lifting bag.  Lift bags can be rated up to several tons, but these require an independent supply of inflation gas. Large objects usually require specialised commercial lifting equipment.

Military diver training

See also

References

Armed forces diving

Military diving


Elizabeta Samara (* 15. April 1989 in Constanța) ist eine rumänische Tischtennisspielerin. Sie gewann Silber beim World Cup 2012 und in allen Disziplinen – Einzel, Doppel, Mixed und Team – mindestens einmal die Europameisterschaft.

Werdegang

Jugend
Bereits in ihrer Jugend erzielte Elizabeta Samara zahlreiche Erfolge. So gewann sie bei den Jugend-Europameisterschaften neun Gold- und fünf Silbermedaillen:
 2002 Kadetten: Silber im Doppel mit Daniela Dodean
 2003 Kadetten: Gold im Doppel mit Galia Dvorak (Spanien) und mit der Mannschaft
 2004 Kadetten: Gold im Doppel mit Marharyta Pessozka (Ukraine) und mit der Mannschaft
 2005 Junioren: Silber im Einzel (hinter Daniela Dodean), Gold im Doppel mit Daniela Dodean
 2006 Junioren: Silber im Einzel, Doppel mit Daniela Dodean und Mixed mit Abdel-Kader Salifou (Frankreich), Gold mit der Mannschaft
 2007 Junioren: Gold im Einzel, Doppel mit Jekaterina Kolodjaschnaja (Russland) und Mixed mit Paul Drinkhall (England)
Hinzu kommen zehn Erstplatzierungen und vier zweite Plätze bei Weltjugendturnieren (World Junior Circuit). Bei den Jugend-Weltmeisterschaften 2007 erreichte sie mit der Mannschaft das Endspiel.

Erwachsene
2003 wurde Samara im Doppel mit Alex. Chiramentli rumänische Meisterin im Doppel. International aktiv war sie im Erwachsenenbereich zum ersten Mal 2004, bei ihrer ersten Europameisterschaft, für die sie seit 2005 stets nominiert wurde, wurde sie 2005 mit der Damenmannschaft auf Anhieb Europameisterin. An ihrer ersten Weltmeisterschaft nahm sie 2006 teil, mit dem Team kam sie auf den 17. Platz. Ab diesem Jahr bis 2012 wurde sie zudem jedes Mal rumänische Meisterin im Doppel mit Daniela Dodean. 2007 erreichte sie eine Platzierung in den Top 100 der Weltrangliste, kam bei der EM ins Viertelfinale und bei der WM ins Achtelfinale, was ihr erst 10 Jahre später erneut gelang. Im Jahr konnte sie an den Olympischen Spielen teilnehmen, bei denen sie im Einzel in der zweiten Runde gegen Wiktoryja Paulowitsch ausschied und mit der Mannschaft den siebten Platz belegte.

Im Doppel mit Daniela Dodean gewann sie 2008 die Polish Open und qualifizierte sich für die Grand Finals, bei denen sie das Halbfinale erreichten. In diesem und dem nächsten Jahr wurde Samara zudem rumänische Meisterin im Einzel. Auch im Mixed holte sie mehrmals den Titel. 2009 wurde sie mit Dodean Europameisterin im Doppel und nahm erstmals am Europe Top 12 teil, wo sie ins Viertelfinale kam und dort gegen Lie Jie ausschied. Bei der Europameisterschaft 2011 gewann Samara im Doppel und mit der Mannschaft Silber, bei den separat durchgeführten Mixed-Europameisterschaften holte sie 2011 und 2012 mit Andrei Filimon den Titel. In der Weltrangliste fiel sie 2012 zwar zwischenzeitlich bis auf Platz 52 zurück, bei den Olympischen Spielen kam sie aber bis ins Achtelfinale, bei ihrer ersten World-Cup-Teilnahme zog sie als erste Europäerin ins Finale ein und gewann Silber. Mit Daniela Dodean wurde sie zudem erneut Europameisterin im Doppel. 2012 spielte Elizabeta Samara zudem im Verein Fenerbahçe SK und nahm zum ersten Mal im Einzel an den World Tour Grand Finals teil, bei denen sie ins Viertelfinale kam. Im Januar 2013 rückte sie auf Weltranglistenplatz 14 vor.

Bis 2015 konnte sie sich auch danach im Einzel stets für die Grand Finals qualifizieren, schied aber jeweils in der ersten Runde aus. Im September 2014 verbesserte sie ihre Rekordmarke in der Weltrangliste auf Platz 13, bei der Europameisterschaft 2015 gewann sie zum ersten Mal Gold im Einzel und zusätzlich Silber mit der Mannschaft sowie im Doppel mit Georgina Póta. In diesem Jahr wurde sie Ehrenbürgerin ihrer Heimatstadt Constanța. 2016 nahm sie zum dritten Mal an den Olympischen Spielen teil, 2017 wurde sie zum ersten Mal seit 2005 wieder Europameisterin mit der Mannschaft und erreichte zum ersten Mal seit 2007 im Einzel das WM-Achtelfinale. Beim Europe Top 16 kam sie 2018 auf Platz 3, was ihre erste Medaillenplatzierung bei diesem Turnier darstellte. Bei EM und World Cup schied sie allerdings in der ersten Runde aus. Im Jahr darauf konnte sie mit dem Team den EM-Titel verteidigen, bei den Europaspielen hatte die Mannschaft wenige Monate zuvor noch Silber gewonnen. Eine erneute Verteidigung des EM-Titels mit der Mannschaft gelang 2021 allerdings nicht, nach einer Finalniederlage gegen Deutschland holte Rumänien Silber.

Turnierergebnisse

Weblinks

  (abgerufen am 24. Juni 2014)
  (abgerufen am 24. Juni 2014)
 Jugend-Europameisterschaften (abgerufen am 7. Januar 2016)
  (abgerufen am 24. Juni 2014)

Einzelnachweise
.

Olympiateilnehmer (Rumänien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Teilnehmer an den Europaspielen (Rumänien)
Teilnehmer der Europaspiele 2023
Tischtennisspieler (Rumänien)
Ehrenbürger von Constanța
Rumäne
Geboren 1989
Frau
Teilnehmer der Europaspiele 2019

Elizabeta Samara


Bostrichoidea ist die einzige Überfamilie der Teilordnung Bostrichiformia innerhalb der Käferunterordnung Polyphaga.

Merkmale
Die vermutete Autapomorphie, die die Gruppe von der nahe verwandten Teilordnung Derodontiformia unterscheidet ist der kugelige Kopf und die schräg nach unten-hinten gerichteten (hypognathen) Mundwerkzeuge der Larven. Bei den Arten der Bostrichiformia ist ihr Kopf stärker abgeflacht und die Mundwerkzeuge sind vorstehend (prognath).

Autapomorphien der Bostrichoidea ohne die Speckkäfer (Dermestidae) sind die "C"-förmigen, madenartigen Larven, das durch ein vergrößertes, abgerundetes neuntes Segment geformte Hinterleibsende, bei vollständigem Fehlen des zehnten Segments. Die Autapomorphien, die die Cucujiformia sowohl von den Bostrichoidea, als auch den Derodontoidea abgrenzen sind die nicht funktionalen Tracheenöffnungen am achten Hinterleibssegment, die Ommatidien an den Facettenaugen mit offenen Rhabdomen und der "cucujuforme" (ring- oder scheidenförmige) Aedeagus.

Verbreitung und Lebensweise
Die Speckkäfer, Bohrkäfer (Bostrichidae) und Nagekäfer (Ptinidae) sind weltweit verbreitet, nur die Endecatomidae beschränken sich in ihrer Verbreitung auf die Holarktis.

Taxonomie und Systematik
Zwar gab es zuvor schon Arbeiten, die ein Taxon vorschlugen, die die alte Gruppe der Teredilia und die Dermestidae umfasste, Roy Crowson war jedoch der erste, der die Teilordnung Bostrichiformia, bestehend aus der Überfamilie Dermestoidea (Derodontidae, Nosodendridae,
Jacobsoniidae und Dermestidae) und Bostrichoidea (Bostrichidae und Ptinidae) in seinen Arbeiten aus den Jahren 1955, 1959 und 1960 vorschlug. In den nachfolgenden Arbeiten wurde dieses Konzept beibehalten, wenngleich die Verwandtschaftsverhältnisse innerhalb dieses Taxons sehr unterschiedlich angenommen wurden.

Unter der Voraussetzung, dass die Bostrichoidea ein Schwestergruppe der Cucujiformia darstellen, wie dies auch Crowson in seiner 1955 veröffentlichten Arbeit vorschlug, ist für die Monophylie dieser Gruppen die Einrichtung der Derodontiformia für die Familien Derodontidae, Nosodendridae und Jacobsoniidae zwingend.

Folgende Familien werden demnach der Bostrichoidea zugerechnet:

Speckkäfer (Dermestidae) Latreille, 1804
Endecatomidae LeConte, 1861
Bohrkäfer (Bostrichidae) Latreille, 1802
Nagekäfer (Ptinidae) Latreille, 1802

Belege

Einzelnachweise

Literatur

Weblinks

Käfer
Coleoptera

Bostrichoidea


د.عبد المنعم علي الجنايني عالم فيزيائي نووي مصري أمريكي مواليد 1950م في منية سمنود مصر، طرده مسئولو وزارة الطاقة الأمريكية من عمله في عام 2007م وقالوا ان السبب هو المحافظة على الأمن القومي، بحسب وكالة الآسوشيتد برس الأمريكية. عضو في التجمع الإسلامي في بيتسبرغ، بنسيلفانيا.

وقال الجنايني «إنه طرد بقرار اتخذ خطأ بسبب التعبير عن رأيه ضد السياسات الخارجية الأمريكية، وتحدثه عن سوء معاملة مكتب التحقيقات الفيدرالية (إف بي آي) للمسلمين».

وحصل الجنايني الذي طرد في شهر مايو 2007م من مختبر «بيتس» الذي ينتج قطع غيار سفن حربية نووية بالقرب من مدينة بتسبرج بولاية بنسلفانيا، حصل على الجنسية الأمريكية عام 1988م، وتم وقف العمل بأوراقه الخاصة التابعة لوزراة الطاقة في ديسمبر 2007م، بحسب الوكالة الأمريكية.

المؤهلات العلمية
 حصل علي بكالريوس العلوم في الفيزياء من جامعة عين شمس في القاهرة بمصر عام 1973م.
 حصل علي ماجستير العلوم في الفيزياء النووية عام 1978م.
 سافر الجانيني إلي الولايات المتحدة الأمريكية لدراسة الدكتوراة، فحصل علي ماجستير ثاني في الفيزياء النووية من جامعة بيتسبرغ 1983م.
 عمل أستاذ مساعد في قسم الفيزياء بين عامي 1984م - 1989م.
 عمل عضوا في مجلس الطاقة الأميريكي بين عامي 1998م - 2005م.
 حصل علي الدكتوراة في الفيزياء الذرية عام 1990م.

وبعد وقت قصير من استكماله الدراسات العليا، انتدبته شركة ويستنغهاوس الكتريك، للعمل في مختبر بتيس للطاقة الذرية ككبير مبرمجين علميين، في وقت لاحق ككبير علماء. وطوال عمله في بتيس كان يتلقى مراجعات إيجابية، ألف وشارك في تأليف عدد من الأوراق الأكاديمية، وأسهم في العديد من المشاريع.

النشاطات
 مساهمات الجانيني لم تقتصر فقط علي الجهود العلمي، فهو عضو مؤسس في المركز الإسلامي في بيتسبرغ، خدم فترتين كرئيس للمركز، وساهم في إنشاء المسجد في الموقع الحالي Schenley Heights. لعقد من الزمن الجانيني عمل وتطوع كإمام في الإصلاحيات في كل من أوهايو وبنسلفانيا. كجزء من توعية الجانيني للسجون أنشاء PA DOC Monitor، موقع على شبكة الإنترنت لدراسة الأسباب اللازمة للإصلاح إدارة السجون.
 ومن أبرز مساهماته في مجال الطاقة في أميريكا، حصوله على دعوة للانضمام لمجلس الطاقة الأميريكي الذي ضم أكثر من مئتي عالم نووي أميريكي، وقد قام هذا المجلس بوضع مشروع خطة خمسينية لمسار الطاقة الأميريكية، وهي الخطة التي تتبعها وزارة الطاقة الأميريكية منذ مارس/آذار 2005.

مراجع

روابط خارجية
 جنايني: أنهوا حياتي المهنية فجأة دون فرصة للدفاع عن نفسي، عالم نووي مصري يكشف قصة فصله في أمريكا بذريعة الأمن القومي، العربية، 2 فبراير 2009م
 العالم المصري المفصول من عمله بأمريكا: تلقيت عرضا للعمل كمخبر لدي مكتب التحقيقات الفيدرالي، مصراوي، 8 ديسمبر 2008م
 إدانات حقوقية لطرد عالم مصري من أمريكا بعد استجوابه عن رأيه في القرآن، مصراوي، 6 ديسمبر 2008م
 اليوم السابع يكشف بالمستندات أسرار قضية د.الجناينى ضد وزارة الطاقة الأمريكية، اليوم السابع، 3 ديسمبر 2008م
 عالم نووي مسلم بأمريكا: طردت لمعارضتي بوش، إسلام اون لاين، 15 أكتوبر 2008م
 عالم مصري يعود لبلاده بعد سحب تصريحه من أمريكا، سي إن إن، 29 نوفمبر 2008م
 القضاء الأمريكي يؤيد إنهاء عمل عالم فيزياء مصري بعد انتقاده الرئيس السابق بوش، مصراوي، 14 يناير 2010

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل مصري
حرية التعبير
حقوق مدنية وحريات
خريجو جامعة الأزهر
خريجو جامعة بيتسبيرغ
علماء ذرة أمريكيون
علماء ذرة مصريون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 21
فيزيائيون مسلمون
مسلمون أمريكيون
مهاجرون مصريون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1950
ناشطون مسلمون أمريكيون
ناشطون مسلمون مصريون
ناشطون من بنسيلفانيا

عبد المنعم علي الجنايني


Mændenes 58 kg vægtklasse i taekwondo under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro blev holdt d. 17. august 2016 i Carioca Arena 3.

Tidsoversigt
Alle tider er lokal tid (UTC-3).

Eksterne links
Rio 2016 official event website

58 kg (herrer)

Taekwondo under sommer-OL 2016 – 58 kg (herrer)


Douglas Lloyd Campbell  (May 27, 1895 – April 23, 1995) was a Canadian politician in Manitoba. He served as the 13th premier of Manitoba from 1948 to 1958.   He was a member of the Legislative Assembly of Manitoba for 47 years, longer than anyone in the province's history.

Early life
Born in Portage la Prairie, Manitoba, the son of John Howard Campbell and Mary Campbell, Campbell was educated there and in Brandon. He worked as a farmer and school teacher before entering politics. He was also active as a Freemason, serving as master of Assiniboine Lodge No. 7 in Portage. He married, in 1920, Gladys Victoria Crampton, daughter of William Nassau Crampton and Elizabeth Dezell. They had eight children together, though the last child died soon after birth.

Provincial political career

In 1922, Campbell defeated several other contenders to become the United Farmers of Manitoba (UFM) candidate in Lakeside, north of Winnipeg. At the UFM nomination meeting, he made a virtue of his inexperience as a professional politician. A commanding speaker, he was soon regarded as a rising star in the party.

The UFM swept Manitoba's countryside in 1922, and Campbell defeated his only opponent, Conservative Herbert Muir, by about 500 votes. He faced opposition from Conservative J.R. Bend in 1927 and 1932, but won on both occasions.  No other party ran a candidate against him during this period.

The UFM, which governed as the Progressive Party of Manitoba, was founded on an ideology of non-partisan, managerial government, with special attention to rural concerns. The Progressives formed an alliance with the Manitoba Liberal Party in 1932, and Campbell (among with the others in his party) subsequently became known as a "Liberal-Progressive". He again faced Conservative opposition in 1936, this time winning by about 350 votes.

Cabinet minister
On December 21, 1936, Campbell was sworn in as Minister of Agriculture in John Bracken's government. He also became Minister of the Manitoba Power Commission on February 5, 1944.  In this capacity, he was responsible for overseeing a rural electrification program, which created the framework for Manitoba Hydro.

Bracken's government was expanded into an all-party coalition in 1940, with the Conservatives, Manitoba Co-operative Commonwealth Federation and Social Credit all holding cabinet positions. Campbell faced no opposition in the election of 1941, and also won by acclamation in 1945 and 1949.

Premier of Manitoba
John Bracken jumped from provincial to federal politics in 1943, and his successor Stuart Garson did the same in 1948. On the latter occasion, Campbell defeated Conservative leader Errick Willis in a vote of the coalition caucuses to become the province's next Premier. He was sworn in on November 13, 1948, only the second native-born Manitoban to serve in this office. On December 14 of the same year, he also became Minister of Dominion-Provincial Relations. The selection of Campbell was opposed by many Conservatives, some of whom called for a new coalition agreement.

Campbell's government continued the rural electrification program begun by Garson. However, it was otherwise cautious and conservative, opposing government expansion and bilingualism. Campbell commissioned a study on alcohol sales (written by former Premier Bracken) that brought about some reforms; nevertheless, the province maintained a number of restrictive "blue laws" on alcohol and Sunday shopping. Manitoba's education system remained backwards, having the most one room schoolhouses in Canada.  Despite the Liberal label, Campbell's government was one of the most right-wing provincial governments in Canada.

The coalition government ended in 1950, with the Progressive Conservatives (which the Conservatives became after 1942) leaving in protest against Campbell's 'minimal-government' philosophy. The Tories were still led by Errick Willis, although the impetus for separation had come primarily from MLA Dufferin Roblin.

The Manitoba Tories had more or less vanished at the grassroots level during the coalition government, and in the 1953 election, Campbell's Liberal-Progressives won a convincing victory (32 of 57 seats). After the election, Roblin replaced Willis as leader of the Progressive Conservatives and developed a platform of infrastructural development and modernization. Campbell's opposition to any sort of state intervention essentially put him further to the right of the Tory opposition by this time.

Campbell often had poor relations with the federal Liberals in the late 1950s, despite the fact that Garson was a powerful cabinet minister for the party. John Diefenbaker's upset victory of 1957 was partly based on unexpected support from Manitoba—Campbell later claimed that he contributed to the federal Liberal defeat.

The provincial election of 1958 resulted in a hung parliament, with the Tories winning 26 seats against 19 for the Liberal-Progressives, and 11 for the CCF, and one Independent. Campbell initially offered to govern in alliance with the CCF, but discussions between the parties went nowhere. When it became apparent that the CCF was instead willing to support the Tories, Campbell resigned as Premier on June 30. The next year, Roblin's Tories won a parliamentary majority and Campbell's Liberal-Progressives were reduced to 11 seats.

Post-premiership
Campbell remained as Leader of the Opposition until 1961, when he resigned as leader of what was by now known as the Manitoba Liberal Party; Gildas Molgat succeeded him. He continued to serve as MLA for Lakeside until standing down in 1969, and exercised a powerful influence over the Liberals during this time. His 47 continuous years in the legislature (including 25 years as a minister or opposition frontbencher) remains a provincial record.

Later life
Campbell resurfaced in the 1980s as a supporter of populist conservative movements—first the Confederation of Regions Party, and subsequently the Reform Party of Preston Manning. He also spoke at rallies for Sidney Green's Progressive Party, noting parallels to the earlier party of the same name.

Campbell's political philosophy remained consistent through his shifting party allegiances. Sidney Green (who began his career as a socialist) once described him as "the most politically conservative politician I knew during my years in politics". On economic and social issues alike, he opposed most government intervention into the lives of citizens. Although not a libertarian, he was a lifelong believer in "small government".

In 1972, he was made an Officer of the Order of Canada.

Douglas Campbell died on 23 April 1995 at the age of 99. His wife died in 1987.

References

External links
 Manitoba Agricultural Hall of Fame profile

1895 births
1995 deaths
People from Portage la Prairie
Premiers of Manitoba
Members of the United Church of Canada
Officers of the Order of Canada
Manitoba Liberal Party MLAs
Members of the Executive Council of Manitoba
Finance ministers of Manitoba

Douglas Lloyd Campbell


Roger Boli (* 26. September 1965 in Abidjan, Elfenbeinküste) ist ein ehemaliger ivorischer Fußballspieler, der den größten Teil seiner Karriere im französischen Spielbetrieb absolviert hat.

Spielerkarriere
Roger Boli kam als Jugendlicher nach Frankreich, um dort seine schulische Ausbildung fortzusetzen; Fußball spielte er zunächst bei einem Amateurverein an seinem Wohnort Romainville, von wo ihn Trainer Guy Roux 1982 gemeinsam mit seinem jüngeren Bruder Basile in das Nachwuchszentrum der AJ Auxerre holte. Roger Boli, ein mit 1,68 m relativ klein gewachsener, linksfüßiger Stürmer, wurde 1984 erstmals in Auxerres Erstligaelf eingesetzt und gewann 1985 mit der A-Jugend den französischen Jugendpokalwettbewerb. Als die AJA im UEFA-Pokal 1985/86 überraschend den AC Mailand mit 3:1 besiegte, gehörte er zur Startformation der Burgunder, zum Stamm der Ligamannschaft zählte er allerdings erst ab 1986 – und auch dann besaß er in Pascal Vahirua einen starken Konkurrenten auf der linken Angriffsseite, dem der Trainer häufig den Vorzug gab. 1988 stimmt Boli deshalb einer Ausleihe an Auxerres Ligakonkurrenten OSC Lille zu, und zwölf Monate später wechselte er von dort zum benachbarten Zweitdivisionär Racing Lens.

Auch bei diesem Verein hatte er anfangs erhebliche Anpassungsprobleme, wenn auch nicht so sehr sportlich, weil er sich schnell zu einem Liebling der Fans im Stade Félix-Bollaert entwickelte, sondern im Alltagsleben in der Bergarbeiterstadt Lens. Am Ende seiner zweiten Saison bei Racing gelang der Mannschaft der Aufstieg in die Division 1, in der die Nordfranzosen in den folgenden fünf Jahren stets auf einem oberen Mittelfeldplatz in der Tabelle abschlossen. Für Roger Boli war darunter die Spielzeit 1993/94 eine besonders erfolgreiche. Der Flügelspieler, der sonst in der Regel kaum einmal mehr als fünf Punktspieltore erzielt hatte, "explodierte" leistungsmäßig in diesem Jahr förmlich und gewann mit seinen 20 Saisontreffern – gemeinsam mit Youri Djorkaeff und Nicolas Ouédec – die Torjägerkrone der ersten Liga. Ein Jahr später brachte er es noch einmal auf neun Treffer, womit er aber nicht einmal unter den besten 20 Torschützen stand. Als Racing Lens 1995/96 im UEFA-Cup bis in das Achtelfinale vorstieß, stand er in vier der Spiele in der Mannschaft und erzielte dabei zwei Treffer. Nach sieben Jahren in Lens wechselte er 1996 zu Le Havre AC, wo ihn eine Verletzung für mehrere Wochen außer Gefecht setzte. Nach seiner Genesung mussten die abstiegsgefährdeten Normannen bei Racing Lens antreten, wo Roger Boli der einzige Treffer des Spiels gelang, und anschließend applaudierten sogar viele Fans des Verlierers ihrem einstigen Liebling. Obwohl Le Havre am Ende die Klasse erhalten konnte, verließ der Angreifer 1997 Frankreich, wo er es auf insgesamt 270 Spiele mit 54 Treffern in der ersten sowie 64 Spiele und 27 Tore in der zweiten Division gebracht hatte.

In England fand er nach einem Probetraining bei Swindon Town mit dem Drittligisten FC Walsall einen neuen Klub. Dort erzielte Boli im Saisonverlauf zwölf Treffer in der Liga und war ebenso oft in Pokalspielen erfolgreich, als das Team in allen drei Pokalwettbewerben relativ weit vorstieß (Viertrundenniederlagen im FA Cup bei Manchester United und im League Cup bei West Ham United sowie Halbfinale der Football League Trophy). Von den Ligaspielern wurde er für seine Saisonleistung in das PFA Team of the Year der Second Division gewählt. Insbesondere seine Fähigkeit, schnelle Drehungen mit dem Ball zu vollführen und so Tore scheinbar "aus dem Nichts" heraus zu erzielen, sorgte für vermehrtes Interesse am 31-Jährigen. Bereits zur Weihnachtszeit hatte Boli, ebenso wie sein Landsmann "Jeff" Péron, ein Transfergesuch eingereicht und den Wunsch geäußert, höherklassig zu spielen; ein Wechsel zu Dundee United in die schottische Premier League kam aber erst in der Saisonpause im Sommer 1998 zu Stande. Sein Abstecher nach Schottland dauerte allerdings trotz einer Ablösesumme von £150.000 nur wenige Monate. Nach der frühzeitigen Entlassung von Trainer Tommy McLean spielte Boli in den Planungen von dessen Nachfolger Paul Sturrock keine Rolle mehr und nach fünf Pflichtspieleinsätzen – davon drei in der Liga – und einem einzigen Treffer im Scottish League Cup, wechselte er im Oktober 1998 zurück in die englische Drittklassigkeit zum AFC Bournemouth. Bei Bournemouth erhielt er nach einer verletzungsgeplagten Saison und sechs torlosen Ligaauftritten über das Saisonende hinaus keine Anstellung und beendete daraufhin 1999 seine Karriere.

International wurde Boli nur in der französischen U-21-Nationalelf berücksichtigt, hat aber weder für die französische noch die ivorische A-Nationalmannschaft gespielt. Lediglich als er 2001 sein Abschiedsspiel (La fête à Roger) gab – in Lens traf eine Auswahl von ehemaligen Racing-Fußballern auf die französischen "Weltmeister von 1998" –, spielte Roger Boli eine Halbzeit lang im blauen Nationaldress.

Vereinsstationen
 bis 1982 in Romainville (als Jugendlicher)
 1982–1988 AJ Auxerre (ab 1984/85 in der Ligamannschaft)
 1988/89 OSC Lille
 1989–1996 Racing Lens (1989–1991 in D2)
 1996/97 Le Havre AC
 1997/98 FC Walsall (in D3)
 Juli bis Oktober 1998 Dundee United
 1998/99 AFC Bournemouth (in D3)

Palmarès
 Torschützenkönig der französischen Division 1: 1993/94
 Aufnahme in die "Mannschaft des Jahres" der englischen Second Division: 1997/98

Leben nach der aktiven Zeit
Roger Boli hat sich in Nordfrankreich niedergelassen und besitzt in Lille eine von der FIFA anerkannte Agentur für die Betreuung und Vermittlung von Fußballspielern. Zu seinen Klienten gehören unter anderem Jérôme Rothen, Gaël Kakuta, Pascal Chimbonda, Aly Cissokho und sein Neffe Yannick Boli.

Weblinks
 Bolis Datenblatt bei footballdatabase.eu
 Biographie bei afterfoot.fr

Anmerkungen und Nachweise

Sportler (Abidjan)
Ivorischer Emigrant
Ivorer
Geboren 1965
Mann
Fußballspieler (AJ Auxerre)
Fußballspieler (OSC Lille)
Fußballspieler (RC Lens)
Fußballspieler (Le Havre AC)
Fußballspieler (FC Walsall)
Fußballspieler (Dundee United)
Fußballspieler (AFC Bournemouth)

Roger Boli


Manuel Pizarro, né le  à Coimbra, est un médecin et homme politique portugais, membre du Parti socialiste (PS). En 2022, il est nommé ministre de la Santé.

De 2019 à 2022, il est député européen.

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens du Portugal de la  - Liste des députés européens de la

Liens externes

Personnalité du Parti socialiste (Portugal)
Député européen membre du Parti socialiste (Portugal)
Député européen du groupe Alliance progressiste des socialistes et démocrates au Parlement européen 2019-2024
Député européen élu au Portugal 2019-2024
Député portugais
Naissance en février 1964
Naissance à Porto

Manuel Pizarro


Die Anfänge der Baptisten in Ostfriesland reichen in die 1820er Jahre zurück, ihre eigentliche Geschichte beginnt allerdings erst 1845. Heute sind im ostfriesischen Raum 14 selbständige Baptistengemeinden mit vier Filialgemeinden beheimatet. Organisatorisch gehören sie zum Evangelisch-Freikirchlichen Landesverband Baptisten im Nordwesten und innerhalb dieses Landesverbandes zur regionalen Vereinigung Ems-Jade-Mission (EJM).

Geschichte

Im Jahr 1827 reiste Johann Gerhard Oncken, der spätere Begründer des deutschen Baptismus von seinem Wohnsitz Hamburg in die Niederlande. Seine Reiseroute führte ihn durch Leer. Hier bestieg er bei Leerort die Emsfähre und verteilte unter den Passagieren christliche Traktate. Eine dieser Flugschriften fiel auch in die Hände des Leeraner Kaufmanns Christian Bonk, der spontan den Wunsch äußerte, Onckens nähere Bekanntschaft zu machen. Oncken, der zu dieser Zeit Secretair der Niedersächsischen Traktat-Gesellschaft war, nahm die Einladung an und verbrachte auf seiner Rückreise mehrere Tage im Haus der Leeraner Kaufmannsfamilie.

Zum Freundeskreis der Familie Bonk gehörte auch Gottfried Wilhelm Lehmann, der neben Johann Gerhard Oncken und Julius Köbner als einer der Gründerväter der deutschen Baptisten gilt. Lehmann stammte aus Berlin, hatte bei seinem Onkel in Leer das Sattlerhandwerk erlernt und sich unter dem Einfluss eines "erweckten" Kreises junger Leute bekehrt. Danach war er in seine Berliner Heimat zurückgekehrt. Zwischen Oncken und Lehmann entwickelte sich ab 1830 – wohl durch die Vermittlung Bonks – eine Verbindung, die zunächst in einem Briefwechsel bestand und bald darauf zu einer persönlichen Begegnung führte. 1834 ließ Oncken sich von dem amerikanischen Theologieprofessor Barnas Sears in der Elbe bei Hamburg taufen und gründete anschließend mit sechs weiteren Getauften die erste deutsche Baptistengemeinde. Am 13. Mai 1837 taufte Oncken dann Gottfried Wilhelm Lehmann in Berlin und bestimmte ihn zum Ältesten der zwei Tage nach der Taufe konstituierten Berliner Baptistengemeinde.

Zwischen Lehmann und Christian Bonk bestand über all die Jahre ein enger Kontakt, der nicht zuletzt durch verschiedene Aufenthalte in Leer gepflegt worden war. 1840 reiste Lehmann nach London, um mit englischen Baptisten in Verbindung zu treten. Sowohl auf der Hin- als auch auf der Rückreise von besuchte er bei dieser Gelegenheit wieder die Freunde in Leer und hielt bei dieser Gelegenheit sehr gut besuchte evangelistische Versammlungen ab, die unter den Teilnehmern eine "große Bewegung" auslösten. Lehmann muss bei diesen Veranstaltungen auch über das Thema Gläubigentaufe gesprochen haben. Anlass dazu waren wahrscheinlich Mitglieder der Mennonitenkirche Leer, die bei der erwähnten Evangelisation anwesend waren. Die Versammlungen blieben nicht ohne Frucht. Es entstand ein kleiner Kreis Interessierter, der in der Folgezeit von den Jeveraner Baptisten Johann Ludwig Hinrichs und Anton Friedrich Remmers begleitet wurde. Am Neujahrstag 1842 war Lehmann wieder zu Gast in Leer und referierte im Hause der Familie Bonk über Fragen nach Taufe und Gemeinde. Es sollte aber noch drei Jahre dauern bis Bonk sich für die Taufe entschied. Im Herbst 1845 kam Johann Gerhard Oncken nach Leer und taufte am 18. Oktober Christian Bonk und mit ihm Hinrich Coords, der ebenfalls zu dem erwähnten Kreis gehörte. Beide gelten als die ersten ostfriesischen Baptisten.

In der Folgezeit entstand die Baptistengemeinde Ihren, die im niederländischen und ostfriesischen Raum zahlreiche Predigtstationen eröffnete, die nur wenig später zu eigenständigen Gemeinden heranwuchsen. Maßgeblich beteiligt an dieser Entwicklung waren der Jeveraner Dorfschullehrer Johann Ludwig Hinrichs, der mittelfränkische Handwerksgeselle Johann Carl Cramer, der rheiderländische Schmied Johann Pieter de Neui sowie der Theologe im Bauernrock Harm Willms.

Einen schmerzlichen Aderlass erlitt die junge baptistische Bewegung durch die Auswanderung vieler Gemeindemitglieder in die Vereinigten Staaten. Die Gründe für die Auswanderung sind vielschichtig, ein wesentliches Moment ist jedoch die Glaubensfreiheit, die den Baptisten und anderen Dissidenten in Ostfriesland bis in die 1870er Jahre verweigert wurde. Ihren Höhepunkt erreichte die Auswandererwelle in den Jahren 1865 bis 1869.

Gemeinden
In Ostfriesland existierten 2011 vierzehn Baptistengemeinden mit insgesamt vier nichtselbstständigen Filialen. Eine der ostfriesischen Filialen, die Baptistengemeinde Ostrhauderfehn, ist Zweigstelle der ammerländischen Baptistengemeinde Augustfehn. Mit den Baptistengemeinden in Wilhelmshaven, Barßel und im Landkreis Friesland sind die ostfriesischen Baptisten im Regionalverband Ems-Jade-Mission zusammengeschlossen. Darüber hinaus gehören sie zum evangelisch-freikirchlichen Landesverband Baptisten im Nordwesten sowie zum Bund Evangelisch-Freikirchlicher Gemeinden in Deutschland.

Landkreis Aurich

Die älteste Baptistengemeinde des Landkreises Aurich befindet sich in Jennelt. Sie wurde 1865 in Hamswehrum als Tochter der Ihrener Baptistengemeinde gegründet und verlegte zehn Jahre später ihren Sitz in das Krummhörner Dorf Jennelt. Die Jennelter Gemeinde wurde in den folgenden Jahren und Jahrzehnten zur Muttergemeinde der Norder, Emder, Moorhusener und Auricher Baptisten.

Die zweitälteste Baptistengemeinde des Landkreises Aurich ist die Gemeinde der Christuskirche Norden. Ihr Anfänge gehen auf Johann Carl Cramer (1825–1850) zurück. Als selbstständige Gemeinde konstituierten sich die Norder Baptisten im Jahr 1900. Aus demselben Jahr datiert auch die Errichtung ihrer Kapelle gebaut. Das Gebäude trägt seit 1957 offiziell die Bezeichnung "Christuskirche". Auf Norderney besteht seit den 1990er Jahren eine Zweiggemeinde der Christuskirche Norden, die sich in den Räumlichkeiten des Nordneyer Seehospizes versammelt.

Zwar gehen die Anfänge der Baptistengemeinde Moorhusen auf die 1840er Jahre zurück, ihr Selbstständigkeit erlangte sie aber erst im Jahre 1908. 1936 wurden die Räumlichkeiten zu klein, so dass ein Predigerhaus an die Kapelle angebaut wurde und die frei werdenden Räume der alten Wohnung als Gemeinderäume genutzt werden konnten. 1964 wurde die Kapelle erneut in größerem Umfang umgebaut. Dabei wurde der heute noch genutzte Gottesdienstraum an das Gebäude angebaut. In den Jahren 1973/74 statt wurde dem Predigerwohnhaus ein Stück vorgebaut. Die bislang letzten Baumaßnahmen fanden in den Jahren 2008 bis 2010 statt.

Die Gemeinde der Kreisstadt Aurich ist die jüngste des Landkreises. Ursprünglich war sie ein Zweig der Jennelter und danach der Moorhusener Baptistengemeinde. Schließlich wurde sie der Emder Gemeinde zugeordnet und verblieb deren Tochter bis zu ihrer Selbstständigwerdung im Jahre 1961. Bis 1958 fanden die gemeindlichen Zusammenkünfte im Gymnasium Ulricianum statt. Die 1958 eingeweihte Kreuzkirche, eine so genannte Brauer-Kapelle, am Eickebuscher Weg diente zirka 40 Jahre als Gemeindezentrum. Seit 1998 hat die Evangelisch-Freikirchliche Gemeinde Aurich ihr Domizil im neu erbauten Gemeindezentrum an der Oldersumer Straße in Aurich-Rahe.

Landkreis Wittmund

Die einzige Baptistengemeinde des Landkreises Wittmund befindet sich in Esens. Sie entstand in den 1990er Jahren und geht auf eine Gemeindegründungsinitiative der Ems-Jade-Mission zurück. Ihre Selbstständigkeit erlangte sie im Jahr 2007. Vorher war sie ein Zweig der Evangelisch-Freikirchlichen Gemeinde (Baptisten) Norden. Ihre Gottesdienste fanden zunächst in Privathäusern und anschließend in der Esenser Peldemühle statt. Im Jahr 1994 erhielt sie ein eigenes aus zehn Containern errichtetes Gemeindezentrum am Hohekamp. Im Jahr 2011 wurde neben der Containerkirche der Grundstein für ein neues Gemeindezentrum gelegt. Die Einweihung des neuen Gotteshauses fand im Oktober 2012 statt.

Die in den anderen Orten des Landkreises Wittmund wohnhaften Baptisten gehören zu den umliegenden Evangelisch-Freikirchlichen Gemeinden. Wittmunder Gemeindemitglieder orientieren sich in der Regel nach Jever, Horstener nach Wilhelmshaven und Baptisten aus dem Großraum Friedeburg nach Firrel.

Stadt Emden
Eine besondere Entstehungsgeschichte weist die Baptistengemeinde Emden auf. Sie ist keine genuin baptistische Gemeindegründung, sondern hat eine ihrer wichtigsten Wurzeln in der hugenottischen Gemeinde der "Abgeschiedenen unter dem Kreuz" (auch als Französisch-reformierte Gemeinde bekannt), von der ein Teil sich dem baptistischen Tauf- und Gemeindeverständnis zuwandte – darunter ihr Prediger Samuel Cornelius de Haan. Eine erste Taufe von 13 ehemaligen Mitglieder der "Gemeinde unter dem Kreuz" erfolgte am 7. Juni 1866. Sie bildeten eine Predigtstation der Baptistengemeinde Hamswehrum (später: Jennelt) und wurden ab 1868 seelsorgerlich von Prediger Mekke Willms Swyter betreut. Das Gotteshaus der französisch-reformierten Gemeinde kam ebenfalls in den Besitz der Emder Baptisten. Die offizielle Konstituierung als selbständige Baptistengemeinde erfolgte 1902. Zur Zeit (2012) ist sie die größte unter den ostfriesischen Baptistengemeinden.

Landkreis Leer

Im Landkreis Leer bestehen insgesamt acht selbstständige Baptistengemeinden und zwei Zweigstellen. Damit befinden sich hier mehr als die Hälfte der ostfriesischen Baptistengemeinden. Der Anteil der Baptisten an der Gesamtbevölkerung des Landkreises beläuft sich auf 0,83 %. In keiner anderen Region Deutschlands sind die Baptisten stärker vertreten. Eine Besonderheit stellen im Landkreis Leer die Baptistengemeinden Firrel und Remels dar. Während alle anderen Gemeinden dieser Freikirche an den Körperschaftsrechten des Bundes Evangelisch-Freikirchlicher Gemeinden partizipieren, haben die genannten Gemeinden, die bis 2004 Teilgemeinden der Baptistengemeinde Firrel-Remels waren, eigene Körperschaftsrechte, die ihnen 1985 vom Niedersächsischen Kultusministerium verliehen wurden. Nach ihrer organisatorischen Trennung erhielten beide nunmehr selbständige Ortsgemeinden eigene Körperschaftsrechte.

Die Anfänge der Baptistengemeinde in Ihren wurden bereits im Geschichtsteil ausführlich geschildert. Ihre Kirche befindet sich heute am Kapellenweg in Westoverledingen. Der Vorgängerbau, das Haus zum Gottesdienst, befindet sich auf demselben Grundstück und wurde in den Neubau integriert. Er dient heute als Raum für Gemeinschaftsveranstaltungen. In Flachsmeer unterhielt die Gemeinde als Zweigstelle ein kleines Gotteshaus, das unter anderem für Wochenveranstaltungen genutzt wurde.

Die Baptistengemeinde Weener besitzt ein Kirchengebäude in Weener und ein weiteres Gemeindezentrum in Möhlenwarf. Ihre Anfänge gehen auf eine von Julius Köbner vollzogene Gläubigentaufe im Jahr 1846 zurück. Taufort war die sogenannte Lotts Tilke am Weeneraner Tief. Im Jahr 1880 konnte das erste Gotteshaus der Gemeinde, dessen ursprüngliche Gestalt durch An- und Umbauten heute nicht mehr zu erkennen ist, seiner Bestimmung übergeben werden. Bis dahin hatte man sich in einem Privathaus versammelt. Im Jahr 1896 erhielt die Baptistengemeinde Weener ihre Eigenständigkeit. Neben ihrer Gemeindearbeit in Weener und dessen Stadtteil Möhlenwarf betreibt die Gemeinde seit 2000 auch den Kindergarten Jona.

1849 wurde von Ihren aus in Leer eine Zweiggemeinde gegründet, die anfänglich aus 10 Mitgliedern bestand. Die geheimen gottesdienstlichen Versammlungen fanden zunächst in verschiedenen Privatwohnungen statt. Weitere Umzüge folgten, bis die Gemeinde am 13. April (Karfreitag) 1900 ihr erstes Gotteshaus an der Ubbo-Emmius-Straße einweihen konnte. An diesem Tag löste sich die Zweiggemeinde Leer von ihrer Muttergemeinde und wurde als selbstständige Gemeinde in den Bund der deutschen Baptistengemeinden aufgenommen. Einen Wachstumsschub erlebten die Leeraner Baptisten nach dem Zweiten Weltkrieg durch den Zuzug von Flüchtlingen aus den Ostgebieten. 1983 erbaute die Gemeinde nach Abbruch des alten Gotteshauses auf dem angestammten Grundstück eine neue Kirche.

Die Baptistengemeinde Firrel wurde 1873 als Gemeinde getaufter Christen zu Neudorf gegründet. In den Folgejahren verlagerte sich die Gemeindearbeit nach Firrel. Hier kamen 1877 die ersten Personen durch die Gläubigentaufe zur Gemeinde. Damit wurde Firrel ein neuer Schwerpunkt der Gemeindearbeit. 1896 wurde hier die erste Kapelle – und damit das erste Gotteshaus in diesem Dorf – errichtet. Nach dem Bau der ersten Firreler Kapelle erfolgte auch eine Namensänderung. Aus der Gemeinde getaufter Christen in Neudorf wurde die Baptistengemeinde Firrel. 1936 wurde ein neues Gotteshaus errichtet. Die heutige Baptistenkirche in Firrel stammt aus dem Jahr 1989. Der Vorgängerbau besteht noch und wird als Gemeindezentrum genutzt.

Die Baptistengemeinde Ditzumerverlaat wurde um zum zweiten Mal 1875 gegründet, nachdem ein erster Gründungsversuch zehn Jahre vorher gescheitert war. Als eine Witwe der Gemeinde ein Grundstück schenkte, wurde darauf eine kleine Kapelle in Eigenleistung und mithilfe finanzieller Unterstützung anderer Gemeinden erbaut. Zu Beginn des Zweiten Weltkriegs drohte das Gebäude enteignet und in ein Gefangenenlager umgebaut zu werden, was 1941 durch einen Prozess in Berlin verhindert werden konnte.

Jüngste Baptistengemeinde des Landkreises Leer ist die 2006 gegründete Gemeinde in Ostrhauderfehn. Sie ging aus einem von der Baptistengemeinde Augustfehn betreuten Hauskreis hervor. Die Versammlungen fanden zunächst in einem umgenutzten Lebensmittelgeschäft statt und wurden anschließend in das ehemalige Geschäftsgebäude Elysée-Palast verlegt, das für gemeindliche Zwecke umgebaut wurde. Nachdem dieses Gebäude einem Brandanschlag zum Opfer fiel, hat die junge Gemeinde in einem Gebäude an der Offenbachstraße 3 ihr neues Domizil gefunden.

Ehemalige Gemeinden und Zweiggemeinden

Einige baptistische Gemeinde- und Zweiggemeindestandorte wurden im Laufe der Zeit wieder aufgegeben. Gründe dafür waren unter anderem die örtliche Verlagerung der Gemeindearbeit sowie Mitgliederschwund durch Abwanderung. Einige Filialen existierten nur wenige Jahre und hinterließen keine Sakralbauten. In anderen Fällen wurden das bestehende Kirchengebäude verkauft und dann einer anderen Nutzung zugeführt. Beispiele dafür sind die ehemaligen baptistischen Gotteshäuser in Westrhauderfehn und Oldersum. Die Oldersumer Baptistenkirche dient heute als Begegnungsstätte des Heimatvereins.

In den Nachkriegsjahren gab es in Wittmund eine baptistische Notkirche, die im Ortsteil Isums stand und vor allem von Flüchtlingen aus den ehemaligen deutschen Ostgebieten besucht wurde. Nach dem Wegzug der Flüchtlinge, die vor allem im Ruhrgebiet eine neue Heimat fanden, wurde der Standort, der damals von der Baptistengemeinde Jever betreut wurde, aufgegeben. Die Notkirche, eine Holzbaracke, wurde abgerissen.

Die Baptistengemeinde Moorhusen besaß bis in die 1990er Jahre eine Station in Großheide, deren Veranstaltungen von ortsansässigen Gemeindemitgliedern besucht wurden. Während die Sonntagsgottesdienste ausschließlich in der Moorhusener Kapelle stattfanden, traf man sich in Großheider Privathäusern zu regelmäßigen Bibelgesprächen. Nach Tod und Wegzug vieler Gemeindeglieder wurde diese Filiale Anfang 2000 aufgegeben.

Die Baptistengemeinde Wymeer existierte als selbständige Körperschaft von 1921 bis 2016. Ihre Mitglieder wurden an die Baptistengemeinde Weener überwiesen. Ihr Gotteshaus, die Friedenskapelle Wymeer wurde in private Hände verkauft.

Sozialdiakonische Einrichtungen
Die ostfriesischen Baptisten betreiben eine Reihe von diakonischen Einrichtungen. Dazu gehört die Familienferienstätte tohuus in Norden, deren Träger das Evangelisch-Freikirchliche Diakoniewerk Bremen ist. Die Weeneraner Baptistengemeinde ist Trägerin des Kindergartens Jona. Über ein eigenes sozialdiakonisches Werk verfügt die Veenhusener Baptistengemeinde. Einer der Arbeitszweige dieses Werkes ist die Kindertagesstätte Spatzennest. Die Baptistengemeinde Moorhusen bietet eine Kleiderkammer im Zusammenhang ihres Begegnungscafés Thekla(r) eine Kleiderkammer an, dem ein kleines Sozialkaufhaus angeschlossen ist.

Persönlichkeiten

Mit der ostfriesischen baptistischen Bewegung sind eine Reihe von Persönlichkeiten verbunden, die sowohl innerhalb als auch außerhalb dieser Freikirche Bedeutung erlangt haben. Dazu gehören unter anderem (in alphabetischer Reihenfolge):
 Johann Carl Cramer (* 24. Mai 1825 in Markt Berolzheim / Mittelfranken; † 4. August 1850 in Hamburg) war ein wandernder Tischlergeselle und Pionier der baptistischen Bewegung in Nordwestdeutschland, besonders in Ostfriesland.
 Winfried Eisenblätter (* 19. Mai 1934 in Emden) ist ein emeritierter baptistischer Geistlicher und Dozent für Altes Testament am 'Theologischen Seminar des Bundes Evangelisch-Freikirchlicher Gemeinden. Bekanntheit erlangte er auch als theologischer Schriftsteller.
 Johann Ludwig Hinrichs (* 3. Juli 1818 in Jever; † 1901 in Elbing) gehörte neben Johann Gerhard Oncken, Julius Köbner und Gottfried Wilhelm Lehmann zur Gründergeneration der deutschen Baptisten. Der Name des ehemaligen Volksschullehrers ist sowohl mit den Anfängen des ostfriesischen sowie oldenburgischen als auch des österreichischen Baptismus eng verbunden.
 Johann Pieter de Neui (* 23. Oktober 1828 in Ditzumerverlaat; † 12. Februar 1907 in George (Iowa), Iowa) war ein Schmiedegeselle und einer der bedeutendsten Missionare der Baptisten im Nordwesten. Er gilt auch als Mitbegründer der niederländischen Baptistenbewegung.
 Enno Popkes (* 7. Januar 1904 in Jennelt; † 25. Juli 1959 in Ihrhove), war ein ostfriesischer Orgelbau- und Glockensachverständiger, Organist sowie Kirchenmusiker. Bekanntheit erlangte er auch durch die Herausgabe und Bearbeitung von Notenmaterial für Kirchenchöre.
 Wiard Popkes (* 30. Juni 1936 in Westoverledingen-Ihren; † 2. Januar 2007 in Lüneburg) war ein baptistischer Theologe. Er lehrte als Dozent für das Neue Testament am Theologischen Seminar des Bundes Evangelisch-Freikirchlicher Gemeinden und als Honorarprofessor an der Theologischen Fakultät der Universität Hamburg.
 Anton Friedrich Remmers (* 27. April 1816 in Jever; † 9. Februar 1881 ebenda) war Buchbinder, Evangelist und langjähriger Vorsteher und Ältester der Baptistengemeinde Jever. Er gehörte zu den Gründerpersönlichkeiten der deutschen Baptisten. Sein Wirkungsfeld ging weit über seine friesländische Heimat hinaus.
 Mekke Willms Swyter (* 8. Oktober 1838 in Eilsum; † 19. April 1900 in Aplington, Iowa) war ein baptistischer Geistlicher und Pionier der baptistischen Bewegung in Nordwestdeutschland. Während der zweiten Hälfte seiner Dienstzeit war er als Missionar unter ostfriesischen Auswanderern in Iowa / USA tätig.
 Otto Waalkes (* 22. Juli 1948 in Emden), häufig einfach nur Otto genannt, ist ein ostfriesisch-deutscher Komiker, Comiczeichner, Sänger und Schauspieler. Seine Mutter gehörte zur Baptistengemeinde Emden, deren Sonntagsschule er auch besuchte.
 Bernhard Weerts (* 17. Juli 1858 in Firrel; † 19. März 1929 in Berlin) war ein baptistischer Geistlicher, der innerhalb des deutschen Baptistenbundes eine Reihe bedeutender Ämter bekleidete. Unter anderem war er als Vorsitzender der Schulkommission Leiter des baptistischen Theologischen Seminars Hamburg-Horn.
 Harm Willms (* 31. Oktober 1822 in Ihrhove; † 2. August 1893 in Weener) war ein baptistischer Geistlicher und Missionar, der zur Gründergeneration des deutschen Baptismus gehörte und als theologischer Autodidakt sowie Schriftsteller einen maßgeblichen Einfluss auf die seinerzeit junge freikirchliche Bewegung hatte. Seine katechetische und schriftstellerische Begabung führte dazu, dass er als Theologe im Bauernrock bezeichnet wurde.

Literatur
 Hans Luckey: Gottfried Wilhelm Lehmann und die Entstehung einer deutschen Freikirche. Kassel o. J. [1939].
 Rudolf Donat: Wie das Werk begann. Entstehung der deutschen Baptistengemeinden. Kassel 1958.
 Margarete Jelten: Unter Gottes Dachziegel. Anfänge des Baptismus in Nordwestdeutschland. Bremerhaven 1984.
 Margarete Jelten: Von Ostfriesland nach Amerika. Baptisten ziehen übers Meer. Ein Beitrag zur Auswanderergeschichte 1848 bis 1872. Bremerhaven 2011. Das Buch erschien zweisprachig. Die Übersetzung besorgte Volkmar Janke. Der englische Titel lautet: From East-Frisia to America. Baptists moving across the Sea. An Article about the History of Emigration 1848 to 1872.

Einzelnachweise

Ostfriesland
Religion (Ostfriesland)

Baptisten in Ostfriesland


Software-ul RETScreen Clean Energy Management (de obicei prescurtat RETScreen) este un pachet software dezvoltat de Guvernul Canadei. RETScreen Expert a fost prezentat la Reuniunea la nivel ministerial pentru energie curată din 2016 care a avut loc la San Francisco.

RETScreen Expert este versiunea curentă a software-ului și a fost lansată public în data de 19 septembrie 2016. Software-ul permite identificarea, evaluarea și optimizarea cuprinzătoare a viabilității tehnice și financiare a proiectelor potențiale de energie regenerabilă și privind eficiența energetică, precum și măsurarea și verificarea performanțelor efective ale instalațiilor și identificarea posibilităților de economisire/producere a energiei. Modul de vizualizare din RETScreen Expert este gratuit și oferă acces la toate funcționalitățile software-ului. Cu toate acestea, spre deosebire de versiunile anterioare RETScreen, un nou mod Profesional (care permite utilizatorilor să salveze, să imprime, etc.) este disponibil acum pe bază de abonament anual.

Suita RETScreen, care cuprinde RETScreen 4 și RETScreen Plus, este versiunea anterioară a software-ului RETScreen. Suita RETScreen include capabilități de analiză a energiei obținute prin cogenerare și în afara rețelei.

Spre deosebire de suita RETScreen, RETScreen Expert este o platformă software unică, integrată, utilizează arhetipuri detaliate și cuprinzătoare pentru evaluarea proiectelor și include capacitatea de analiză a portofoliului. RETScreen Expert integrează o serie de baze de date pentru a asista utilizatorul, incluzând o bază de date globală a condițiilor climatice obținută de la 6.700 de stații terestre și din date ale sateliților NASA, baza de date de referință, baza de date a costurilor, baza de date a proiectelor, baza de date hidrologică și baza de date a produselor. Software-ul conține un material de formare integrat cuprinzător, inclusiv un manual electronic.

Istoric
Prima versiune a software-ului RETScreen a fost lansată în data de 30 aprilie 1998. RETScreen Versiunea 4 a fost lansată în data de 11 decembrie 2007 în Bali, Indonezia de către ministrul canadian al mediului. RETScreen Plus a fost lansat în 2011. Suita RETScreen (care integrează RETScreen 4 și RETScreen Plus cu numeroase actualizări suplimentare) a fost lansată în 2012. RETScreen Expert a fost lansat public în data de 19 septembrie 2016.

Cerințele programului
Programul necesită Microsoft® Windows 7 SP1, Windows 8.1 sau Windows 10 și Microsoft® .NET Framework 4.7 sau o versiune ulterioară. Programul poate rula pe computere Apple Macintosh utilizând Parallels sau VirtualBox pentru Mac.

Parteneri
RETScreen este gestionat sub conducerea și sprijinul financiar permanent al CanetENERGY Varennes Research Centre of Natural Resources Canada, un departament din cadrul Guvernului Canadei. Echipa centrală se bazează pe colaborarea cu o serie de alte organizații guvernamentale și multilaterale, beneficiind de sprijin tehnic de la o rețea vastă de experți din industrie, guvern și mediul academic. Principalii parteneri sunt Centrul de Cercetare Langley al NASA, Parteneriatul privind energia regenerabilă și eficiența energetică (REEEP), Operatorul de sistem electric independent (IESO) din Ontario, Unitatea Energetică a Diviziei de Tehnologie, Industrie și Economie din cadrul UNEP, Facilitatea Globală de Mediu (GEF), Fondul Special de Carbon al Băncii Mondiale și Inițiativa privind energia durabilă a Universității din York.

Exemple ale modului de utilizare
În februarie 2018, software-ul RETScreen număra peste 575.000 de utilizatori în fiecare țară și teritoriu.

Un studiu independent de impact a estimat că, până în 2013, utilizarea software-ului RETScreen a condus, în întreaga lume, la economii ale costurilor tranzacțiilor utilizatorilor de peste 8 miliarde de dolari, reduceri ale emisiilor de gaze cu efect de seră cu 20 MT pe an și a facilitat cel puțin 24 GW de capacitate instalată de energie curată.

RETScreen este utilizat pe scară largă pentru a facilita și implementa proiecte de energie curată. De exemplu, RETScreen a fost utilizat:

 pentru modernizarea Empire State Building cu măsuri de eficiență energetică
 la facilitățile de producție ale 3M Canada
 în mod extins, de industria eoliană irlandeză pentru a analiza potențiale noi proiecte
 pentru a monitoriza performanța a sute de școli din Ontario
 de către programul centralei cu producție combinată de căldură și energie electrică Manitoba Hydro (optimizarea bioenergiei) pentru selectarea aplicațiilor de proiect
 pentru a gestiona energia în campusurile universitare și de colegiu
 într-o analiză și evaluare multianuală a performanțelor fotovoltaice în Toronto, Canada
 pentru a analiza încălzirea aerului folosind energie solară la instalațiile Forțelor Aeriene ale Statelor Unite
 pentru facilități municipale, inclusiv identificarea oportunităților de modernizare pentru creșterea eficienței energetice în diferite municipalități din Ontario.

O colecție vastă de articole care detaliază modul în care RETScreen a fost utilizat în contexte diferite este disponibilă pe pagina LinkedIn a software-ului RETScreen.

RETScreen este, de asemenea, utilizat ca un instrument de predare și cercetare în peste 1.100 de universități și colegii din întreaga lume și este frecvent citat în literatura academică. Exemple ale utilizării software-ului RETScreen în mediul academic pot fi găsite în secțiunile "Publicații și rapoarte" și "Cursuri pentru universități și colegii" din buletinul informativ RETScreen, accesibil prin manualul de utilizare în software-ul descărcat.

Utilizarea RETScreen este mandatată sau recomandată de programe de stimulare a energiei curate la toate nivelurile de guvernare din întreaga lume, inclusiv CCONUSC și UE, Canada, Noua Zeelandă și Regatul Unit, numeroase state americane și provincii canadiene, orașe și municipalități, precum și furnizori de utilități. S-au desfășurat ateliere de formare RETScreen la nivel național și regional la cererea oficială a guvernelor din Chile, Arabia Saudită și din 15 țări din Africa de Vest și Centrală precum și a Organizației pentru Energie din America Latină (OLADE).

Premii și recunoaștere
În 2010, RETScreen International a primit Premiul pentru Excelență pentru Serviciu Public, cel mai mare premiu acordat de guvernul canadian funcționarilor publici.

RETScreen și echipa RETScreen au fost nominalizați și au primit numeroase alte premii prestigioase, printre care premiul Ernst & Young/Euromoney Global Renewable Energy Award, Energy Globe (Premiu Național pentru Canada) și medalia GTEC Distinction Award Medal.

Recenzii
O recenzie a Agenției Internaționale pentru Energie privind lansarea beta a părții hidroelectrice a software-ului l-a descris ca fiind "foarte impresionant". Agenția Europeană de Mediu afirmă că RETScreen este un "instrument extrem de util". RETScreen a fost numit, de asemenea, "unul dintre puținele instrumente software și, de departe, cel mai bun, disponibil pentru evaluarea economiei instalațiilor din domeniul energiei regenerabile" și "un instrument de consolidare a... coerenței pieței" la nivel mondial.

Vezi și
 Energie regenerabilă

Note

Legături externe
RETScreen International
RETScreen Expert - Benchmark Analysis (video)
RETScreen Expert - Feasibility Analysis (video)
RETScreen Expert - Performance Analysis (video)
RETScreen Expert - Portfolio Analysis (video)
RETScreen Clean Energy Bulletin
"What is RETScreen?"

Energie eoliană
Energie regenerabilă
Energie solară

RETScreen


Sasha Nicole Clements () este o actriță canadiană de film.

Filmografie
 2005: The Snow Queen
 2009-2010: Majority Rules!
 2010: What's Up Warthogs!
 2011: Rookie Blue
 2011: Really Me
 2012: Lost Girl
 2012: Life with Boys
 2013: Mudpit
 2014: Cum să construiești băiatul perfect
 2015: Open Heart
 2015: Degrasi: The Next Generation
 2016: Say Yes to the Dress
 2017: From Straight A's to XXX

Legături externe

Actori de film canadieni
Canadieni în viață
Oameni din Toronto

Sasha Clements


An Disperis cucullata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Olof Swartz. An Disperis cucullata in nahilalakip ha genus nga Disperis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disperis

Disperis cucullata


Aşağıdaki liste rasyonel fonksiyonların integrallerini vermektedir

Ayrıca bakınız
 İntegral tablosu

İntegral listeleri
Kesirli fonksiyonlar

Rasyonel fonksiyonların integralleri


Liga Nogometnog saveza područja Nova Gradiška također i kao Područna liga Nova Gradiška, Područna liga NSP Nova Gradiška je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1970./71.
Sudjelovalo je 9 klubova, a prvak je bio klub "Strmac" iz Nove Gradiške.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Slavonska zona 1970./71.
 Liga NSP Slavonska Požega 1970./71.
 Liga NSP Slavonski Brod 1970./71.
 Područna liga NSP Vinkovci 1970./71.

Vanjske poveznice

Izvori
 Dragutin Grganić, Josip Đurić: 60 godina nogometa : Nogometni klub Graničar, Laze, Laze, 1988., UDK: 908+796.332](497.13 Laze), str. 21-22
 Ivo Petranović i dr.: Pola stoljeća nogometa u Rešetarima, Rešetari, 1989., UDK: 796.332(497.5 Rešetari)](067.5) * 061.2(497.5 Rešetari):796.332](067.5), str. 85-86
 Željko Čeglaj: Čudnovate zgode stoljetne "Bubamare" : stoljeće nogometa Brodsko-posavske županije : 1909. – 2009., Slavonski Brod, 2009., , str. 139-141
 Antun Toni Bardašević: Omladinac u srcu : [50 godina NK Omladinac] , Vrbova, 2011.,  (Arca), str. 65

1970-71
Nova Gradiška
1970-71 Nova Gradiška

Liga Nogometnog saveza područja Nova Gradiška 1970./71.