Alejandro Font de Mora Turón (Villarreal, Castellón, España, 15 de abril de 1949) es un político y escritor español que ha ocupado distintos cargos en el Consejo de la Comunidad Valenciana, como consejero de la presidencia y como consejero en el ámbito de la educación, cultura y deporte, también ha sido el Portavoz de la Comunidad Valenciana y diputado de las Cortes Valencianas. Actualmente es el Vicepresidente primero de la Cortes Valencianas.

Biografía

Alejandro Font de Mora es licenciado en medicina por la Universidad de Valencia, también es Doctor Cum laude por la Universidad Complutense de Madrid, profesor en excedencia de Patología Forense y General de la Universidad Complutense de Madrid y de la Universidad de La Laguna de San Cristóbal de La Laguna en la Provincia de Santa Cruz de Tenerife, y profesor de Medicina forense y Toxicología de la Universidad de Valencia. De lo que ha llegado a ser el Director del Instituto de Medicina Legal de Valencia.

Trayectoria política

Alejandro Font de Mora comenzó su vida política en el año 1989 con el partido político Centro Democrático y Social, más adelante en el año 1991 fue nombrado presidente de CDS de la Comunidad Valenciana y con lo cual fue candidato para la presidencia de la Generalidad Valenciana con este partido político para las Elecciones a las Cortes Valencianas de 1991, formación por la que intentó acceder al Congreso de los Diputados en el año 1989.
Luego en el año 1995 ingreso en el Partido Popular de la Comunidad Valenciana, (PPCV).
El destaca por ser diputado autonómico en las Cortes Valencianas durante el gobierno de Eduardo Zaplana desde la IV legislatura democrática en el año 1995, que fueron la Elecciones a las Cortes Valencianas de 1995 desarrollando las funciones de presidente-portavoz de Sanidad, portavoz adjunto del Grupo parlamentario Popular en la (IV legislatura) y síndico portavoz del Grupo parlamentario Popular de la V legislatura en el año 1999, que fueron las Elecciones a las Cortes Valencianas de 1999.

Consejero de Presidencia y Portavoz del Consejo (2003-2004)

Con la salida de José Luis Olivas, (presidente de la Generalidad Valenciana) le sucedió en dicho cargo Francisco Camps en el año 2003, que fue cuando Alejandro Font de Mora entra en el Consejo. El 21 de junio de 2003 tomó posesión como Consejero de Presidencia y Portavoz del Consejo en el Gobierno Valenciano presidido por Francisco Camps durante los años 2003 y 2004.

Consejero de Educación (2004-2007)

En el año 2004 Font de Mora entra al frente de las competencias en materia de educación como consejero educación desde el 27 de agosto de 2004 hasta el 22 de junio de 2011. Durante el mandato como consejero de educación, el día 29 de junio de 2007 la Consejería tuvo unas remodelaciones y pasó a ser la Consejería de Cultura, Educación y Deporte. Su mandato estuvo marcado por la controversia. Las protestas de la Comunidad educativa de la Comunidad Valenciana fueron constantes motivadas por cuestiones como el uso de los llamados 'barracones' en numerosos centros educativos por la falta de inversiones en las instalaciones e infraestructuras docentes [3] o las polémicas en torno al Plan de Extensión del Trilinguismo [4] por el que se pretendía impartir la asignatura Educación para la ciudadanía en inglés y que finalmente no prosperó.
El último anuncio de Font de Mora como consejero de Educación, a pocos días de dejar el cargo, en el que la Generalitat pretendía cambiar el modelo educativo impulsado con la Ley de uso y enseñanza del valenciano por un modelo trilingüe en el que se eliminan las líneas de educación en valenciano. [5] Días después se convocaba una manifestación en Valencia impulsada por Escola Valenciana en la que se reunieron miles de personas para reivindicar mayor presencia del valenciano en la escuela.

Vida artística y cultural

Alejandro Font de Mora tiene la afición por la pintura de la que ha realizado cinco exposiciones individuales y doce colectivas de sus aceites.
Como escritor ha publicado varios libros de poesía ( "pretexto contra el tiempo", "De la parábola") en el ámbito de la que obtuvo en el año 1982 el premio "Carlos Espressati" y fue finalista del premio "Gulas" del Ayuntamiento de Valencia. Igualmente, el nivel científico de la medicina forense ha dado a conocer más de cuarenta trabajos en publicaciones especializadas.

Publicaciones

 Pretesto Contra El Tiempo (1979)
- Año de Edición: 1981.
- Tema: Literatura española. Poesía lírica. Siglo XX.

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Alejandro Font de Mora en el Partido Popular de la Comunidad Valenciana
 Ficha de las Cortes Valencianas

 Ficha en el Gobierno Valenciano

Alumnos de Medicina de la Universidad Complutense de Madrid
Profesores de la Universidad Complutense de Madrid
Políticos del Centro Democrático y Social
Políticos del Partido Popular
Políticos de la provincia de Castellón
Consejeros de la Generalidad Valenciana
Políticos de España del siglo XX
Políticos de España del siglo XXI
Profesores de la Universidad de La Laguna
Profesores de la Universidad de Valencia
Médicos de la Comunidad Valenciana
Alumnos de Medicina de la Universidad de Valencia
Grandes cruces de la Orden de Alfonso X el Sabio
Presidentes de las Cortes Valencianas
Diputados de la VI Legislatura de las Cortes Valencianas
Diputados de la VII Legislatura de las Cortes Valencianas
Diputados de la VIII Legislatura de las Cortes Valencianas
Diputados de la IX Legislatura de las Cortes Valencianas
Nacidos en Villarreal

Alejandro Font de Mora


Gubernias do Grão-Principado da Finlândia ou Governadoria-geral da Finlândia foi a divisão administrativa do Grão-Ducado da Finlândia como parte do Império Russo de 1809 a 1917. A divisão administrativa da Finlândia seguiu o modelo imperial russo com gubernias (russo: губе́рния, sueco: län, finlandês: lääni) chefiados por governadores. No entanto, poucas mudanças foram feitas e como a língua dos administradores ainda era o sueco, a antiga terminologia da época sueca continuou em uso local. A Gubernia de Viburgo não fazia parte inicialmente do Grande Principado, mas em 1812 foi transferida da Rússia para a Finlândia.

Gubernias

Depois de 1831 haviam oito gubernias no Grão-Principado:

 Gubernia de Åbo och Björneborg (1) (russo: Або-Бьернеборгская губерния, sueco: Åbo och Björneborgs län, finlandês: Turku ja Pori county);
 Gubernia  de Kuopio (6) (russo: Куопиоская губерния, sueco: Kuopio län, finlandês: Kuopio lääni);
 Gubernia  de Vaasa (5) (russo: Ва́заская губерния, sueco: Vasa län, finlandês: Vaasa lääni);
 Gubernia  de Nyland (2) (russo: Нюландская губерния, sueco: Nylands län, finlandês: Uusimaa lääni);
 Gubernia  de São Miguel (4) (russo: Sankt-Mikhelskaya guberniya, sueco: St. Michels län, finlandês: Mikkelin lääni);
 Gubernia  de Tavastehus (8) (russo: Тавастгусская губерния, sueco: Tavastehus län, finlandês: Hämeen lääni);
 Gubernia  de Uleåborg (3) (russo: Улеаборгская губерния, sueco: Uleåborgs län, finlandês: Oulu lääni);
 Gubernia  de Viburgo (7) (russo: Выборгская губерния, sueco: Viborgs län, finlandês: Viipuri lääni).

Ver também

 Grão-Ducado da Finlândia
 Expansão territorial da Rússia

Referências

Império Russo
Subdivisões do Império Russo
Grão-Ducado da Finlândia
História da Rússia
História da Finlândia
Governadorias-gerais do Império Russo

Gubernias do Grão-Ducado da Finlândia


were a Japanese vocal group consisting of twin sisters Emi (, Itō Emi) and Yumi Itō (, Itō Yumi). They were born in Nagoya, Japan on April, 1 1941. As identical twins they had voices only slightly apart in timbre, which resulted in their singing together sounding like a solo artist utilizing double tracking or reverb.

Early life
Emi and Yumi were born identical twins Hideyo and Tsukiko Ito on Tuesday April 1, 1941 in the city of Tokoname in Aichi Prefecture. Emi was older than her twin sister Yumi.

Career
While still in high school, the twins performed at a Nagoya night club as 'The Ito Sisters', and were discovered by Watanabe Productions founder Shin Watanabe. They were brought to Tokyo in 1958 where they became the first clients for Watanabe Productions. In 1959, the Peanuts became a hit at the Nichigeki theater. That same year, they released their first recording, Kawaii Hana ("Cute Flower"). In their early years they sang Japanese covers of standards, foreign hits, and Japanese folk songs; then they began singing originals, written by their producer, Hiroshi Miyagawa, and such songwriters as Koichi Sugiyama and Rei Nakanishi. They were the first to perform "Koi no Vacance".

The twins embarked on a brief acting career appearing as Mothra's twin fairies, known as the Shobijin, in the 1961 film Mothra, and the 1964 films Mothra vs. Godzilla and Ghidorah, the Three-Headed Monster. In the audio commentary for the DVD of Mothra vs. Godzilla, it is noted that director Ishirō Honda recalled the Itos' professionalism. Though not primarily actresses, the twins were surprisingly skilled, learned their lines without trouble, and always worked on time, despite their busy schedule.

Emi had a mole near her left eye. To preserve their image as identical, Yumi would have a mole drawn near her left eye.

Foreign performances
They appeared in the United States on The Ed Sullivan Show on April 3, 1966, performing "Lover Come Back to Me".

Unusual for Japanese singers at the time, the duo had success in Germany, as well as in Austria. In 1963 Caterina Valente was in Japan where the duo caught her attention. Valente invited them to Germany. On the occasion of the 1964 Summer Olympics in Tokyo, Michael Pfleghar produced the opening ceremonies, where both were also invited, and the musical director Heinz Kiessling produced German-language recordings with them, including "Souvenirs from Tokyo". In 1965, Pfleghar cast them in two other shows "The Smile in the West" and "Schlager-Festspiele". In total, they released eight singles in the German language between 1964 and 1967. In 1965 "Souvenirs from Tokyo" reached No. 18 on the Austrian charts and spent 2 weeks at No. 40 on the German Billboard charts. In 1967 "Bye, Bye Yokohama" spent 4 weeks on the Germany charts, rising to No. 30. In 1966, the duo also performed at the Olympia in Paris.

Retirement and death
The pair retired from performing in April 1975, with a farewell concert tour running from March 21st-April 5th 1975, after Emi married fellow Nabepro star Kenji Sawada. Emi and Kenji eventually divorced in 1987. After retiring from music, Yumi went on to start another career in fashion design, but never married. The duo is remembered most for its versions of European songs and for a handful of Japanese pop songs, such as "Furimukanaide" ("Don't Turn Around").

Emi Itō died from cancer on June 15, 2012, at the age of 71. Yumi died on May 18, 2016, at the age of 75.

Discography
可愛いピーナッツ (Cute Peanuts) (1959)
ピーナッツ民謡お国めぐり (Peanut Folk Song Country Tour) (1960)
ヒットパレード (The Hit Parade) (1960)
夢で会いましょう (I'll See You in My Dreams) (1961)
ヒットパレード第2巻 (The Hit Parade Vol. 2) (1962)
ヒットパレード第3巻 (The Hit Parade Vol. 3) (1962)
フォークソング (The Folk Songs) (1963)
人気の基準 (Popular Standards) (1963
ヒットパレード (The Hit Parade) (1963)
ヒットパレード第4巻 (The Hit Parade Vol. 4) (1964)
ヒットパレード第5巻 (The Hit Parade Vol. 5) (1964)
ヒットパレード第6巻 (The Hit Parade Vol. 6) (1965)
Souvenirs aus Tokio (1965)
ヒットパレード第6巻 – ヨーロッパ周辺 (The Hit Parade Vol. 6 – Around Europe) (1966)
ザ・ピーナッツ・デラックス (The Peanuts Deluxe) (1967)
ゴールデンデラックス (Golden Deluxe) (1968)
フィーリング・グッド – ピーナッツの新しい次元 (Feelin' Good – New Dimension of the Peanuts) (1970)
ザ・ピーナッツ・ダブル・デラックス (The Peanuts Double Deluxe) (1971)
ザ・ピーナッツ・ベスト・アルバム (The Peanuts Best Album) (1971)
華麗なるフランシス・レイ・サウンド ザ・ピーナッツ最新映画主題歌を歌う (Brilliant Frances Ray Sound – The Peanuts Sing the Latest Movie Theme Song) (1971)
世界の女たち (Women in the world) (1972)
スーパーディスク 20 Superdisc 20 (1972)
ザ・ピーナッツ・オン・ステージ (The Peanuts On Stage) (1972)
ザ・ピーナッツ・ベスト20/指輪のあとに (The Peanuts Best 20/After the Ring) (1973)
情熱の砂漠 (Passion Desert) (1973)
スーパーディスク 20 (Superdisc 20) (1973)
気になる噂/ベスト・オブ・ザ・ピーナッツ (ki ni naru uwasa/Best Of The Peanuts) (1974)
ザ・ピーナッツベスト20 (The Peanuts Best 20) (1974)
永遠の (Eternal!) (1975)
ザ・ピーナッツ・ベスト20 (The Peanuts – Best 20) (1975)
 ザ・ピーナッツ (Big Star Series – The Peanuts) (1976)
 ザ・ピーナッツ (Big Star W Series  – The Peanuts) (1977)
ピーナッツオリジナル (The Peanuts Original) (1978)
ピーナッツポップス (The Peanuts Pops) (1978)
ピーナッツラブ (The Peanuts Love) (1978)
ベストスターWデラックス (Best Star W Deluxe) (1979)
スーパースター・ベスト・アルバム ザ・ピーナッツ (Super Star Best Album – The Peanuts) (1979)
記念碑 (Monument) (1980)
ザ・ピーナッツ・ベスト (The Peanuts Best) (1980)
ピーナッツの歴史第一巻 (The Peanuts History Vol. 1) (1983)
ピーナッツの歴史2巻 (The Peanuts History Vol. 2) (1983)
ザ・ピーナッツ・ベスト (The Peanuts Best) (1984)
ザ・ピーナッツ・オン・ステージ (The Peanuts On Stage) (1984)
ザ・ピーナッツ・ベスト・アルバム (The Peanuts Best Album) (1985)
D.C.恋のフーガ (D.C. koi no fuuga) (1987)
D.C. (Retro) (1988)

Kōhaku Uta Gassen appearances

References

Sources

External links
 Nippop Profile | The Peanuts
 Extensive discography

Japanese girl groups
Japanese pop music groups
Singers from Aichi Prefecture
Musical groups established in 1958
Musical groups from Aichi Prefecture
Twin musical duos
Female musical duos
Identical twin females
1941 births
2012 deaths
2016 deaths
Japanese vocal groups
Musical groups disestablished in 1975
1958 establishments in Japan
Japanese musical duos
Pop music duos

The Peanuts


Bjarke Møller (* 23. September 1985 in Aalborg) ist ein dänischer Eishockeyspieler, der seit 2001 bei AaB Ishockey in der AL-Bank Ligaen unter Vertrag steht.

Karriere
Bjarke Møller verbrachte seine gesamte Vereinskarriere in seiner Heimatstadt bei AaB Ishockey, für dessen Profimannschaft er seit 2001 in der AL-Bank Ligaen, der höchsten dänischen Spielklasse, auf dem Eis steht.

International
Für Dänemark nahm Møller im Juniorenbereich an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I 2003 sowie den U20-Junioren-Weltmeisterschaften der Division I 2003, 2004 und 2005 teil. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei der Weltmeisterschaft 2012.

AL-Bank-Ligaen-Statistik

(Stand: Ende der Saison 2011/12)

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Dänemark)
Eishockeyspieler (Aalborg Pirates)
Däne
Geboren 1985
Mann

Bjarke Møller


O Grupo de Forcados Amadores Lusitanos foi um grupo de forcados de Portugal. Os Amadores Lusitanos foram fundados a 10 de Junho de 1979, tendo a estreia decorrido numa corrida de gala à antiga portuguesa na Monumental de Caracas, na Venezuela.

História
O objectivo do Grupo era de organizar uma selecção de forcados integrantes de vários grupos para levar a arte de pegar toiros à América Latina, onde já anteriormente actuara no México um primeiro grupo de forcados portugueses comandado por Simão Malta, em 1970.

Sob a liderança do Cabo fundador Fernando Hilário a estreia dos Amadores Lusitanos decorreu numa corrida de gala à antiga portuguesa realizada a 10 de Junho de 1979 na Monumental de Caracas, na Venezuela. Perante toiros mexicanos de Torrecilla actuaram José Samuel Lupi, José Cortes e Alfredo Conde. Pegaram em solitário os Amadores Lusitanos. Foi forcados fundadores: Fernando Hilário (Cabo), Carlos Serra, António Lapa, Rogério Amaro, Maximino Luís, José Figueiredo, Francisco Costa Montezo, Francisco Tomaz, António Graça, José Horta, Silvino Bento, Cesário Pedro, António Ferreira, Porfírio Santos e António Barata.

O Grupo fez diversas digressões, tendo actuado na Monumental de Madrid, na Monumental do México, no Coliseu de Nimes e na Monumental de Bogotá. Os Amadores Lusitanos viriam a consolidar-se também com actuações regulares em Portugal.

O Grupo de Forcados Amadores Lusitanos veio a extinguir-se no decurso da década de 1990.

Cabos
Fernando Hilário
Francisco Costa Montezo

Lusitanos

Grupo de Forcados Amadores Lusitanos


FC Barcelona confidential er en dansk portrætfilm fra 2005, der er instrueret af Daniel Hernandez og Justin Webster.

Handling
Filmen fortæller historien om en gruppe unge erhvervsfolk, der kæmper for at redde verdens største fodboldklub ud af dens værste krise nogensinde. Den 15. juni 2003 overtog en gruppe dotcom-millionærer ledelsen af FC Barcelona. Udgangspunktet kunne næppe være værre. Klubben var teknisk set fallit, og holdet blev ydmyget på banen. I fire sæsoner havde de intet vundet. At ærkerivalen Real Madrid hev trofæer hjem på stribe, gjorde kun ondt værre. Med enestående adgang til klubbens indercirkel følger filmen det første år for den nye ledelse: fra den dramatiske valgsejr, gennem den første krise - snydt for David Beckham, men heldige med at score brasilianske Ronaldinho - til konfrontationer med voldelige fans og omfattende omstruktureringer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra Danmark (administrationskategori)
Confidential
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2005

FC Barcelona confidential


Der Mount-Arayat-Nationalpark liegt auf der Insel Luzon, Philippinen. Er wurde 1933 eingerichtet in der Provinz Pampanga auf dem Gemeindegebiet von Arayat und hat eine derzeitige Größe von 38,36 km². Benannt wurde er nach dem erloschenen Vulkan Arayat, der ein Gipfelhöhe von 1030 Metern hat und als Inselberg über die zentrale Tieflandsebene der Insel Luzon emporragt.

Der Nationalpark liegt ca. 96 km nordwestlich von Manila und 16 km südlich dem Gemeindezentrum von Magalang. Die nächste Großstadt ist Angeles City, ca. 30 km westlich gelegen. Der Nationalpark beherbergt ein breites Spektrum von Wildtieren, wie die seltenen Salanganen, Orientturteltauben, Fruchttauben, Timalien, Bülbüls, Oriole und viele andere mehr. Der Arayat ist mit einer dichten Vegetation  überzogen, Regenwaldgebiete wechseln sich mit Graslandschaften ab. Um den Berg liegen kleinere Seen, die teilweise von Wasserfällen gespeist werden.

Die Temperaturen liegen im Nationalpark um die 27 °C im Jahresmittel. Der durchschnittliche Jahresniederschlag beträgt 1.873 cm.

Siehe auch
Biodiversität der Philippinen
Nationalparks auf den Philippinen

Quelle
 Der Nationalpark auf Visitphilippines.com
 Der Nationalpark auf der Seite des PAWB (Protected Areas and Wildlife Bureau)

Nationalpark in Asien
Nationalpark auf den Philippinen
Pampanga

Mount-Arayat-Nationalpark


The Naked and Famous es una banda indie rock originaria de Auckland, Nueva Zelanda. El grupo fue formado el año 2008, cuando Thom Powers y Alisa Xayalith grabaron dos EPs con el ingeniero Aarón Short, un compañero de estudios en el MAINZ music college de Auckland, y que posteriormente fueron publicados por un sello local independiente. Powers y Xayalith comenzaron a realizar presentaciones en vivo con Ben Knapp (bajo) y Jordan Clark (batería).

Historia

En 2009, el grupo grabó el sencillo All of This. Aaron Short se convirtió en un miembro del grupo y Jesse Wood (batería) y David Beadle (bajo) se unieron a la banda como miembros a tiempo completo.
Luego, el grupo se dedicó a la grabación del sencillo Young Blood y de su álbum debut, que en gran parte fue grabado en casa y en un estudio de Auckland; éste fue lanzado bajo el título Passive Me, Aggressive You el 6 de septiembre de 2010 con su propio sello. El álbum fue producido por Thom Powers y Aaron Short y mezclado por Billy Bush.

El 6 de diciembre de 2010, la BBC anunció que The Naked and Famous había sido nominado para el Sound of... 2011.

Discografía
Álbumes de estudio
 2010: Passive Me, Aggressive You
 2013: In Rolling Waves
 2016: Simple Forms

EP
 2008: This Machine
 2008: No Light

Sencillos

Videos musicales
 Serenade
 Birds
 All of This
 Young Blood
 Punching in a Dream
 Girls Like you
 No Way
 The Sun
 Hearts Like Ours
 I Kill Giants

Premios y nominaciones

Miembros
 Alisa Xayalith (Voz y Teclado)
 Thom Powers (Voz y Guitarras)
 David Beadle (Batería)

Antiguos Miembros
 Aaron Short (Electrónica)
 Jesse Wood (Bajo)

Referencias

Enlaces externos
 Página web oficial

Quintetos de música de Nueva Zelanda
Artistas de Island Records
Artistas de Fiction Records
Grupos de música de Nueva Zelanda
Grupos de rock de Nueva Zelanda
Grupos de new wave de Nueva Zelanda
Grupos de synthpop de Nueva Zelanda
Grupos de noise pop
Grupos de indie rock de Nueva Zelanda
Grupos de música electrónica de Nueva Zelanda
Grupos de indietrónica
Grupos de rock electrónico de Nueva Zelanda
Grupos de post-punk revival
Grupos de música de los años 2000
Grupos de música de los años 2010
Grupos de música de los años 2020
Grupos de música formados en 2008
Grupos de música formados en los años 2000

The Naked and Famous


Dance on Broadway es un videojuego de baile para Wii y PlayStation 3. Publicado por Ubisoft Paris - creadores de la franquicia de juegos de Just Dance - Dance on Broadway es igualmente un juego de música  basado en baile, pero con temas extraídos de musicales en lugar de música popular. Además, es parte de la franquicia Just Dance.

Modo de juego
El juego tiene un modo de juego principal, en el que los jugadores pueden elegir entre cualquiera de los 20 temas del juego y bailar - solo o hasta con tres jugadores adicionales - siguiendo los movimientos de los bailarines que aparecen en pantalla. En la mayoría de las canciones todos los jugadores realizan los mismos movimientos en sintonía unos con otros, pero algunas incluyen pasos individuales para algunos jugadores, por ejemplo en "My Favourite Things", en la que un jugador toma el papel de Maria von Trapp, haciendo pasos diferentes a los de los demás, quienes interpretan a uno de los tres niños von Trapp. Las diferentes etapas de los diferentes actores se representan a través del uso de diferentes colores y siluetas de los bailarines que aparecen en pantalla.

La puntuación de los jugadores dependerá de lo bien que imiten las acciones de los bailarines y los movimientos consecutivos que realicen. Una barra de progreso muestra los puntos de los jugadores a lo largo de la canción y el ganador se revela al final de cada pista.

Lista de amigos

Recepción
El juego cuenta actualmente con una puntuación de 48/100 en Metacritic, indicando que "en general tiene comentarios desfavorables".

The Guardian dice "corto, solo 20 canciones... decepcionante" y se quejó de que el movimiento de seguimiento "falla estrepitosamente", pero admitió que este fallo "no va en detrimento de la diversión del juego en lo más mínimo".

GameFocus criticó la ausencia de un modo carrera, diciendo que el juego "tiene lagunas en cuanto al sentido de progresión y/o logro".

Referencias

Véase también
 Just Dance
 Just Dance 2
 Just Dance 3
 Just Dance Kids
 Just Dance Wii (Japón)
 Ubisoft

Videojuegos de música
Videojuegos de 2010
Videojuegos de Ubisoft
Videojuegos desarrollados en Francia
Videojuegos para Wii
Videojuegos para PlayStation 3

Dance on Broadway


Vasile Gheorghe ()

Legături externe

 RomanianSoccer
 Player profile on Liga1.ro

Nașteri în 1985
Fotbaliști români
Fotbaliști ai FC Astra Giurgiu
Fotbaliști ai Universității Cluj
Fotbaliști ai CS Mioveni
Fotbaliști ai FC Oțelul Galați
Fotbaliști ai CSM Politehnica Iași
Mijlocași
Brăileni
Sportivi români în viață

Vasile Gheorghe


Ünlem ya da nidâ; sevinç, üzüntü, kızgınlık, korku, şaşkınlık gibi duyguları belirten; tabiat seslerini yansıtan, bir kimseye seslenmek için ve ani bir iş oluş hareketi bildiren cümlelerde kullanılan kelime... Ünlemler tek başına kullanıldıklarında genelde bir anlam ifade etmez. Yazı dilinde ünlem cümlelerinin arkasından genellikle ünlem işareti (!) gelir.

Türkçede ünlemler başlıca üç grupta incelenir:

 İçe dönük ünlemler
 Dışa dönük ünlemler
 Tabiattaki sesleri yansıtan ünlemler

İçe dönük ünlemler
Konuşmacı veya yazarın sevinç, üzüntü, kızgınlık, korku, heyecan, şaşkınlık gibi duygularını belirten ünlemlerdir:

 A, aman, bravo, ay, eyvah, hoppala, oh, ah, of, üf, vah vah, yo, ayol, hah, yuh, oha, yazık vs.

Dışa dönük ünlemler
İnsanın, kendi dışındaki kimselerle, hayvanlar ve nesnelerle olan iletişimini seslenme, gösterme, sorma, onaylama, cevap verme yollarıyla ortaya koyan ünlemlerdir:

 a, abe, bre, ey, haydi, hişt, hoşt, hop, hû, yahu, deha, nah, elbet, evet, hayır, hı, oo, oh, peki, tabii vs.

Dışa dönük ünlemler kendi içlerinde seslenme ünlemleri, gösterme ünlemleri ve sorma ünlemleri gibi alt gruplara ayrılır.

Yansıma ünlemleri

Tabiattaki canlı, cansız varlıkların seslerini taklit eden ünlemlerdir:

 cıvıl cıvıl, foşur foşur, çat, küt, güm, pat
 Hav hav, miyav, cik cik,

Ünlem öbeği

Birden çok kelimeden oluşan kalıplaşmış ünlemlere ünlem öbeği denir:

 Hadi canım sen de!
 Hadi oradan!
 Yok artık!

Ünlem gibi kullanılan kelimeler

Ünlem, Türkçede isim, sıfat, zarf gibi kelime türlerinden biridir. Bununla birlikte Türkçede pek çok kelime -kelime türü ünlem olmadığı hâlde- ünlem gibi kullanılabilir. Bunun için konuşma dilinde vurgu ve tonlama, yazı dilinde ünlem işareti kullanılır. Bu kelimelerden bazıları şunlardır:

Kişi adları ve unvanları ünlem olarak kullanılabilir:

 Ahmet! Nurten Hanım! Müdür Bey!

Şaşkınlık, acıma, korku, kızgınlık gibi duyguları ifade eden bazı isim ve sıfatlar ünlem görevini üstlenir:

 Terbiyesiz adam!

Belirteçler de (zarflar) ünlem görevi üstlenebilir:

 Buraya gelin!
 Çabuk giyinin!
Fillerin ünlem olarak kullanıldığı durumlar da va durumdaki genelde emir kipindedirler. Örnek: Dikkat et,deprem oluyor!/Yangın var, bak!''

Ünlem cümlesi

Ünlem cümlesi, içinde herhangi bir ünlem bulunan veya ünlem anlamı verecek şekilde tonlanan cümledir.

 Çiçeklere sakın dokunma!
 Hepiniz buraya gelin!

Diğer dillerde

İngilizce

İngilizcede en çok kullanılan ünlemler ugh, wow, ouch, scat, alas ve eurekadır.

"Hello" (merhaba) ve "Goodbye" (güle güle) gibi selamlama kelimeleri de İngilizcede ünlem olarak kabul edilirler. "Excuse me!" (afedersiniz), "Sorry!" (özür dilerim-afedersiniz), "Cheers!" (şerefe) ve "Hurray!" (yaşa) kelimeleri de genelde ünlen kategorisinde değerlendirilmektedir. Bu kelimeler genelde sonuna ünlem işareti alırlar.

Bazı İngilizce uzmanı dilbilimciler "yes" (evet), "no" (hayır), "amen" (amin) ve "okay" (tamam) kelimelerini de tek başlarına kullanıldıklarında ünlem sınıfında değerlendirmektedirler.

İngilizcede deyimler ve cümleler de ünlem olabilir. Örnek: As I entered the room — Oh, my goodness! What I saw! — he was still standing there. (Odaya girdiğimde - Aman tanrım! Bir de ne göreyim!- hala orada duruyordu.)

Bulgarca ve Güney Slav Dilleri

 "evich" - Türkçedeki "ah"ın karşılığıdır. Bir şok veya acıyı anlatan bir ünlemdir.
 "Yaoo" - "Cidden mi?"
 "Opa!" - Hay Allah!

İbranice

 nu - İyi!
 em - kararsızlık belirten bir ünlemdir
 ups
 oj
 waj
 waw
 wow

Çince

 "Aiya!" (噯呀 veya 哎呀)- Hayalkırıklığı  ve memnuniyetsizlik ifade eden bir ünlemdir.
 "-ah!"- Çincede çok çok anlamı olan bir ünlem olarak kabul edilir.

Litvanyaca
 ak (Türkçe "ah!")
 ai (İngilizce "Ouch!")
 cit
 che
 ei (Kararsızlık ünlemi)
 ė
 hm
 o
 oho (Beğenme anlamı)
 oi
 ša (Sus! anlamı)
 ts
 ačiū
 bravo (Beğenme anlamı)
 deja
 dėkui
 vaje

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Ünlem işareti

Dilbilgisi
İsim soylu kelimeler

Ünlem


İnzibat, askerî  polise verilen isimdir. İnzibatların başlıca görevi ordudaki düzeni sağlamaktır. Askerî inzibatlar son derece tertipli ve düzenli askerler arasından seçilirler. Bu askerlerin subaylarına İnzibat Subayı denir, askerî inzibatları yönetirler.

Türkiye'de İnzibat
Türk Silahlı Kuvvetleri'nde bir askerî  polis hizmeti biriminin adıdır. Kışla içerisinde ve dışarısında orduya mensup askerleri denetleme ve aykırı harekette bulunanlara yaptırım uygulama görevi yürütür. Asker kaçaklarını tespit etme görevi 17 Ocak 2013'te Polis ve Jandarma'ya devredilmiştir. Askerî inzibatlar görevleri sırasında bir direniş, saldırı veya asayişi bozan bir durumda silah kullanma yetkisine sahiptir.

Normal günlük kıyafetten farklı bir kıyafet giymezler sadece kollarına "AS.İZ" yazan bir bant takarlar.

Türk Ordusunda askerî inzibatların köklü bir geçmişi vardır. Osmanlı ordusu zamanında inzibat erlerine zaptiyeli denirdi. Şimdiki askerî inzibatlarla pek farklı bir görevleri de yoktu. Ayrıca Askerî İnzibat hiçbir zaman kaçan bir kişinin arkasından koşamaz çünkü inzibatın koşması yasaktır. Türkiye'de ilk defa Kurtlar Vadisi Dizisinde Ve Hababam Sınıfı Askerde flminde oynatılmıştır. Genelkurmay başkanlığına bağlıdır.

Kaynakça

Askerî polis

İnzibat


Rhoel Gallardo (Olongapo, 29. studenog 1965. – pokrajina Basilan, 3. svibnja 2000.), filipinski katolički svećenik, klarentinski misionar i mučenik.

Rođen je kao drugo od petero djece u obitelji. Nakon srednje škole, 1988. odlazi u klarentinski novicijat. Za svećenika je zaređen 1994. Nekoliko godina po zaređenju dobrovoljno se prijavio u klarentinsku misiju u Tumahubongu, gdje postaje župnikom Župe sv. Vinka Ferrera i ravnateljem mjesne škole. Dana 20. ožujka 2000., zajedno sa školskim upraviteljem, petero učitelja i dvadesetidvoje učenika, oteli su ih pripadnici muslimanske separatističke skupine Abu Sayyaf, ogranka Islamske Države u Istočnoj Aziji. Otac Gallardo ubijen je metcima u glavu, rame i leđa, iz neposredne blizine. U pucnjavi je poginulo troje nastavnika i petero djece. Prigodom obdukcije, otkriveno je kako su mu nokti bili iščupani prije umorstva.

Teritorijalna prelatura Isabele, na čelu s biskupom Leom Dalmaom, na 21. godišnjicu mučeništva službeno je započela postupak za proglašenje blaženim. Svečanost je održana u župnoj crkvi sv. Vinka Ferrera u Tumahubongu, u Gallardovoj župi.

Izvori

Filipinski katolički kler
Katolički svećenici
Žrtve progona kršćana
Katolički misionari
Islamistički terorizam
Katolički redovnici

Rhoel Gallardo


Olaylar
 1790 - İsviçreli bilim insanı Johann Jacob Schweppe, Londra'da daha sonra "Schweppes" markasını oluşturacak ilk soda üretimini gerçekleştirdi.
 1860 - II. Afyon Savaşı'nda İngiliz ve Fransız orduları Çin'in başkenti Pekin'e girdi.
 1875 - Ramazan Kararnamesi: Padişah Abdülaziz, Osmanlı'nın dış borçlarını ödeyemeyeceğini açıkladı.
 1889 - Paris'teki ünlü revü bar "Moulin Rouge", halka ilk kez kapılarını açtı.
 1889 - Thomas Edison, ilk hareketli resim gösterimini gerçekleştirdi.
 1907 - İstanbul'da ilk otomobil Beyoğlu'nda görüldü.
 1908 - Türklerle Yunanlar arasındaki 10 yıllık iç savaşın ardından Girit Devleti, Yunanistan'a katılma kararı aldı.
 1910 - Eleftherios Venizelos, Yunanistan Başbakanı seçildi. (7 başbakanlığın ilki)
 1917 - Mustafa Kemal, 7. Ordu Komutanlığı'ndan istifa ettiğini Enver Paşa'ya bildirdi.
 1920 Bütün Buhara Halk Vekilleri toplanarak I. Bütün Buhara Kurultayını gerçekleştirmişlerdir (6-8 Ekim)
 1923 - Amerikalı astronom Edwin Hubble, Andromeda Galaksisini keşfetti.
 1923 - Damat Ferit Paşa, Fransa'nın Nis kentinde öldü.
 1923 - İstanbul'un Kurtuluşu: Şükrü Naili Paşa komutasındaki Türk birlikleri İstanbul'a girdi ve yaklaşık 5 yıl süren işgal resmen sonlandı.
 1926 - Kayseri'de ilk uçak fabrikası kuruldu.
 1927 - İlk uzun metrajlı sesli film The Jazz Singer, ABD'de gösterime girdi.
 1930 - I. Balkan Konferansı Atina'da toplandı.
 1939 - Direnen son Polonya birliklerinin de teslim olmasıyla Nazi Almanyası'nın Polonya işgali tamamlandı.
 1951 - Sovyetler Birliği Devlet Başkanı Stalin, ülkesinin atom bombasına sahip olduğunu açıkladı.
 1963 - ABD Başkanı John Fitzgerald Kennedy'nin eşi Jacqueline Kennedy İstanbul'a geldi.
 1971 - 6. Akdeniz Oyunları, Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay tarafından İzmir'de törenle açıldı.
 1973 - Arap ülkeleri ile İsrail arasında, Yom Kippur Savaşı başladı.
 1976 - Çin lideri Mao'nun ölümünün ardından başa geçen Hua Guofeng, Kültür Devrimi'nin sona erdiğini açıkladı ve "Dörtlü Çete" tutuklandı.
 1979 - II. İoannes Paulus, Beyaz Saray'ı ziyaret eden ilk Papa oldu.
 1980 - Millî Güvenlik Konseyi; ikisi firarda, ikisi tutuklu (Necdet Adalı ve Mustafa Pehlivanoğlu) dört kişinin idam cezalarını onayladı.
 1981 - Mısır Cumhurbaşkanı Enver Sedat, Müslüman Kardeşler'in düzenlediği suikastta öldürüldü.
 1986 - TRT2, kültür ve sanat ağırlıklı yayın yapmak üzere resmen açıldı.
 1987 - Fiji'de cumhuriyet ilan edildi.
 1990 - SHP Parti Meclisi Üyesi ilahiyatçı Bahriye Üçok, kargoyla gönderilen bombalı bir paketin patlaması sonucu 71 yaşında hayatını yitirdi.
 2000 - Yugoslavya Devlet Başkanı Slobodan Milošević istifa etti.
 2002 - Opus Dei kurucusu Josemaría Escrivá, aziz ilan edildi.
 2010 - Kevin Systrom ve Mike Krieger tarafından Instagram kuruldu.
 2014 - Türkiye'de Kobani olayları başladı.

Doğumlar
 1274 - Zehebî, Suriyeli hadis hafızı, tarihçi ve kıraat alimi (ö. 1348)
 1289 - III. Wenceslaus, 1301 ile 1305 arasında Macaristan ve 1305 yılında Bohemya ve Polonya kralı (ö. 1306)
 1552 - Matteo Ricci, İtalyan Cizvit misyoneri ve bilim insanı (ö. 1610)
 1752 - Jeanne-Louise-Henriette Campan, Fransız eğitimci ve yazar (ö. 1822)
 1773 - Louis-Philippe, 1830-1848 arasında Fransızlar kralı (ö. 1850)
 1820 - Jenny Lind, İsveçli opera sanatçısı (ö. 1887)
 1831 - Richard Dedekind, Alman matematikçi (ö. 1916)
 1846 - George Westinghouse, Amerikalı girişimci ve mühendis (ö. 1914)
 1847 - Adolf von Hildebrand, heykeli resmin estetik değerlerinden bağımsızlaştırmaya çalışan ilk 19. yüzyıl heykeltıraşlarından
 1882 - Karol Szymanowski, Polonyalı müzisyen ve besteci (ö. 1937)
 1887 - Le Corbusier, İsviçre asıllı Fransız mimar (ö. 1965)
 1888 - Roland Garros, Fransız havacı ve I. Dünya Savaşı sırasında savaş pilotu (ö. 1918)
 1901 - Eveline du Bois-Reymond Marcus, Alman zoolog ve çizer (ö. 1990)
 1903 - Ernest Walton, İrlandalı Nobel ödüllü bilim insanı (ö. 1995)
 1906 - Janet Gaynor, Amerikalı sinema oyuncusu (ö. 1984)
 1908 - Carole Lombard, Amerikalı oyuncu (ö. 1942)
 1908 - Sergey Lvoviç Sobolev, Rus matematikçi (ö. 1989)
 1914 - Thor Heyerdahl, Norveçli kâşif ve antropolog (ö. 2002)
 1919 - Siad Barre, Somalili asker ve Somali Demokratik Cumhuriyeti Devlet Başkanı (ö. 1995)
 1923 - Selahattin İçli, Türk müzisyen, besteci ve tıp doktoru (ö. 2006)
 1923 - Yaşar Kemal, Kürt kökenli Türk romancı ve öykü yazarı (ö. 2015)
 1928 - Barbara Werle, Amerikalı radyo, televizyon ve sinema sanatçısı (ö. 2013)
 1930 - Hafız Esad, Suriye Devlet Başkanı (ö.2000)
 1931 - Riccardo Giacconi, İtalyan asıllı Amerikalı fizikçi (ö.2018)
 1934 - Marshall Rosenberg, Şiddetsiz İletişim Süreci'ni (Nonviolent Communication) geliştirmiş olan Amerikalı psikolog (ö. 2015)
 1935 - Bruno Sammartino, İtalyan asıllı Amerikalı emekli profesyonel güreşçi (ö. 2018)
 1940 - Juozas Budraitis, Litvan oyuncu
 1942 - Britt Ekland, İsveçli sinema oyuncusu
 1944 - Carlos Pace, Brezilyalı profesyonel yarış sürücüsü
 1944 - Tanju Korel, Türk sinema oyuncusu ve yönetmeni (ö. 2005)
 1946 - Vinod Khanna, Hint oyuncu ve film yapımcısı (ö. 2017)
 1952 - Ayten Mutlu, Türk şair ve yazar
 1957 - Bruce Grobbelaar, Güney Afrika asıllı Zimbabveli millî futbolcu ve teknik direktör
 1960 - Nurseli İdiz, Türk tiyatro ve sinema sanatçısı
 1962 - Ali Atıf Bir, Türk reklam danışmanı ve köşe yazarı
 1963 - Elisabeth Shue, Amerikalı sinema oyuncusu
 1963 - Vasile Tarlev, Moldovalı politikacı ve Başbakan
 1964 - Yıldırım Demirören, Türk sanayici ve spor yöneticisi
 1964 - Miltos Manetas, Yunan ressam ve multimedya sanatçısı
 1965 - Jürgen Kohler, Batı Alman futbolcu
 1966 - Niall Quinn, İrlandalı eski millî futbolcu ve teknik direktör
 1967 - Kennet Andersson, İsveçli eski millî futbolcu
 1969 - V. Muhammed, Malezya'nın Yang di-Pertuan Agong'u ve Kelantan Sultanı
 1972 - Mark Schwarzer, Alman asıllı Avustralyalı eski kaleci
 1973 - Ioan Gruffudd, Galli oyuncu
 1974 - Wálter Centeno, Kosta Rikalı millî futbolcu ve teknik direktör
 1974 - Jeremy Sisto, Amerikalı aktör, seslendirme sanatçısı, yapımcı ve yazar
 1974 - Hoàng Xuân Vinh, Vietnamlı atıcı
 1979 - Mohamed Kallon, Sierra Leoneli millî futbolcu
 1980 - Eser Altın, Türk futbolcu
 1980 - Zaida Catalán, İsveçli siyasetçi (ö. 2017)
 1980 - Abdoulaye Méïté, Fildişi Sahilli millî futbolcu
 1981 - Zurab Hizanişvili, Gürcü futbolcu
 1982 - Levon Aronyan, Ermeni satranç oyuncusu
 1982 - Will Butler, Amerikalı çalgıcı, besteci ve şarkıcı
 1983 - Jasmine Webb, Afrika kökenli İngiliz porno yıldızı
 1984 - Pelin Karahan, Türk oyuncu
 1985 - Sylvia Fowles, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1985 - Birkan Sokullu, Türk oyuncu ve manken
 1986 - Meg Myers, Amerikalı şarkıcı ve söz yazarı
 1989 - Albert Ebossé Bodjongo, Kamerunlu futbolcu (ö. 2014)
 1989 - Pizzi, Portekizli futbolcu
 1994 - Joohoney, Güney Koreli rapçi ve söz yazarı
 1997 - Kasper Dolberg, Danimarkalı futbolcu
 2000 - Addison Rae, Amerikalı TikToker

Ölümler
 23 - Wang Mang, Çin'in Han Hanedanı'na karşı darbe yaparak tahtı ele geçirip Xin Hanedanı'nı kuran Han Hanedanı yetkilisi (d. MÖ 45)
 404 - Aelia Eudoxia, Bizans İmparator karısı, Bizans imparatoru Arcadius'un eşi
 869 - Orléanslı Ermentrude, Kutsal Roma ve Batı Frank imparatoru Dazlak Karl ile evliliği sayesinde Frank Kraliçesidir (d. 823)
 877 - II. Charles, Kutsal Roma İmparatoru (875-877, II. Karl olarak) ve Batı Frank Krallığı kralı (840-877) (d. 823)
 1014 - Samuil, Bulgaristan Çarı (d. 958)
 1101 - Bruno, Şartrö Tarikatı'nın kurucusu (d. 1030)
 1536 - William Tyndale, İnfazına kadar geçen yıllarda Protestan Reformunda önde gelen isimlerden biri olan İngiliz bilgin (d. 1494)
 1553 - Şehzade Mustafa, Osmanlı Şehzadesi (d. 1515)
 1657 - Katip Çelebi, Osmanlı bilim insanı (d. 1609)
 1814 - Sergey Lazareviç Laşkarev, Rus asker (d. 1739)
 1825 - Bernard Germain de Lacépède, Fransız doğa tarihçisi (d. 1756)
 1849 - Lajos Batthyány, Macar devlet adamı (d. 1806)
 1892 - Alfred Tennyson, İngiliz şair (d. 1809)
 1893 - Ford Madox Brown, İngiliz ressam (d. 1821)
 1912 - Auguste Beernaert, Ekim 1884 ilâ Mart 1894 tarihleri arası görev yapmış Belçika'nın 14. başbakanı (d.1829)
 1923 - Damat Ferid Paşa, Osmanlı diplomat ve devlet adamı (d. 1853)
 1930 - Samed Ağa Ağamalıoğlu, Sovyet devlet adamı ve sosyalist devrimci (d. 1867)
 1932 - Tokadîzâde Şekib Bey, Osmanlı-Türk şair ve siyasetçi (d. 1871)
 1951 - Otto Fritz Meyerhof, Alman asıllı doktor ve biyokimyacı (d. 1884)
 1953 - Vera Muhina, Sovyet heykeltıraş (d. 1888)
 1959 - Bernard Berenson, Amerikalı sanat tarihçisi (d. 1865)
 1962 - Tod Browning, Amerikalı senarist ve film yapımcısı (d. 1880)
 1962 - Peter-Paul Goes, Alman aktör (d. 1914)
 1964 - Kozma Togo, Türk karikatürist (d. 1895)
 1968 - Sabri Esat Siyavuşgil, Türk şair, yazar ve psikolog (d. 1907)
 1969 - Doğan Nadi Abalıoğlu, Türk gazeteci ve yazar (d. 1913)
 1969 - Walter Hagen, Amerikalı golfçü (d. 1892)
 1981 - Enver Sedat, Mısırlı asker, siyasetçi ve Mısır'ın 3. Cumhurbaşkanı (Nobel Barış Ödülü sahibi) (d. 1918)
 1985 - Nelson Riddle, Amerikalı aranjör, besteci, grup lideri ve orkestratör (d. 1921)
 1989 - Bette Davis, Amerikalı aktris (d. 1908)
 1990 - Bahriye Üçok, Türk tarihçi ve siyaset bilimci (d. 1919)
 1992 - Denholm Elliott, İngiliz sinema ve tiyatro oyuncusu (d. 1922)
 1993 - Nejat Eczacıbaşı, Türk iş insanı (d. 1913)
 1999 - Gorilla Monsoon, Amerikalı eski profesyonel güreşçi ve spor spikeri (d. 1937)
 1999 - Amalia Rodrigues, Portekizli fado şarkıcısı ve aktris (d. 1920)
 2000 - Richard Farnsworth, Amerikalı oyuncu ve dublör (d. 1920)
 2002 - Claus von Amsberg, Kraliçe Beatrix'in eşi (d. 1926)
 2008 - Paavo Haavikko, Fin şair, roman ve oyun yazarı (d. 1931)
 2010 - Tarık Minkari, Türk cerrah ve yazar (d. 1925)
 2011 - Diane Cilento, Avustralyalı aktris ve yazar (d. 1933)
 2014 - Feridun Buğeker, Türk millî futbolcu (d. 1933)
 2014 - Igor Mitoraj, Polonyalı heykeltıraş (d. 1944)
 2014 - Marian Seldes, Amerikalı oyuncu (d. 1928)
 2015 - Christine Arnothy, Macar yazar (d. 1930)
 2015 - Kevin Corcoran, Amerikalı oyuncu, yapımcı ve yönetmen (d. 1949)
 2015 - Árpád Göncz, Macar akademisyen ve siyasetçi (d. 1922)
 2016 - Peter Denton, İngiliz futbolcu ve çalıştırıcı (d. 1946)
 2016 - Walter Greiner, Alman teorik fizikçisi (d. 1935)
 2016 - Alan Hodgson, İngiliz kriketçi (d. 1951)
 2016 - Marina Sanaya, Eski Rus-Sovyet artistik buz patencisi (d. 1959)
 2017 - Roberto Anzolin, Eski İtalyan millî futbolcu (d. 1938)
 2017 - Darsi Ferrer Ramírez, Kübalı doktor ve gazeteci (d. 1969)
 2017 - Marek Gołąb, Eski Polonyalı halterci (d. 1940)
 2017 - Ralphie May, Amerikalı stand-up komedyen ve oyuncu (d. 1972)
 2017 - Judy Stone, Amerikalı kadın gazeteci, yazar ve film eleştirmeni (d. 1924)
 2018 - Don Askarian, Ermeni kökenli film yapımıcısı, yönetmen ve senarist (d. 1949)
 2018 - Eef Brouwers, Hollandalı gazeteci, yönetici ve sunucu (d. 1939)
 2018 - Montserrat Caballé, Katalan kökenli İspanyol kadın soprano ve opera sanatçısı (d. 1933)
 2018 - Viktoriya Marinova, Bulgar araştırmacı gazeteci ve televizyoncu (d. 1988)
 2018 - Don Sandburg, Amerikalı oyuncu, gösteri sanatçısı ve yapımcı (d. 1930)
 2018 - Scott Wilson, Amerikalı oyuncu (d. 1942)
 2019 - Vlasta Chramostová, Çek oyuncu (d. 1926)
 2019 - Ezequiel Esperón, Arjantinli futbolcu (d. 1996)
 2019 - John Mbiti, Kenya doğumlu Anglikan din adamı, filozof, siyasetçi, akademisyen ve yazar (d. 1931)
 2019 - Karen Pendleton, Amerikalı oyuncu ve insan hakları aktivisti (d. 1946)
 2020 - Herbert Feuerstein, Alman gazeteci, komedyen ve aktör (d. 1937)
 2020 - Oļegs Karavajevs, Leton eski millî futbolcu (d. 1961)
 2020 - Bunny Lee, Jamaikalı müzik yapımcısı ve reggae müzisyeni (d. 1941)
 2020 - Süleyman Mahmud, Libyalı rütbeli asker (d. 1949)
 2020 - Johnny Nash, Amerikalı reggae ve soul müziği sanatçısı (d. 1940)
 2020 - Nusretullah Vahdet, İranlı komedyen, aktör ve film yönetmeni (d. 1935)
 2020 - Eddie Van Halen, Hollandalı müzisyen, söz yazarı ve yapımcı (d. 1955)
 2020 - Wladimir Yordanoff, Fransız-Bulgar aktör (d. 1954)

Tatiller ve özel günler
 İstanbul'un Kurtuluşu

1006
06

6 Ekim


«Somebody That I Used to Know» —en español: «Alguien a quien solía conocer»— es una canción del cantante y compositor Gotye, que cuenta con la colaboración de la cantante neozelandesa Kimbra. Esta canción fue lanzada como segundo sencillo de su tercer álbum de estudio Making Mirrors, el .
El día 2 de septiembre del 2013 la revista Billboard publicó su lista Hot 100 55th Anniversary: The All-Time Top 100 Songs donde se ubicó en la posición n.º 29.

Antecedentes
La canción fue compuesta por Gotye, y refleja sus experiencias vividas en relaciones amorosas. Tuvo gran aceptación de la crítica musical y se convirtió en todo un éxito en 2011 en varias partes del mundo, y particularmente en Australia, donde ha superado el récord de 8 semanas consecutivas en la primera posición que poseían los Savage Garden en el año 1997, con el sencillo «Truly Madly Deeply».

Acusación de plagio
Gotye fue demandado por plagio después de que algunos expertos defendieran el gran parecido con la canción "Seville" (1967) del autor brasileño Luiz Bonfá. En 2013 el cantante australiano admitió haber plagiado parte de la canción de Luiz Bonfá. Llegó a un acuerdo con los herederos de Bonfá para cederles el 45% los beneficios de la canción y tuvo que pagarles cerca de 1 millón de dólares.

Anexo a esa demanda, el intro de este tema tuvo acusaciones por ser idéntico al de Under My Thumb de The Rolling Stones, publicada en Aftermath (1966), con créditos de Keith Richards y Mick Jagger. Originalmente, lo más característico de la canción es el sonido del bajo con efecto fuzz por parte del bajista Bill Wyman y Brian Jones tocando el riff con la marimba, el cual suena exactamente igual en Somebody That I Used to Know, pero con el tempo ligeramente más acelerado.

Versiones
Fue versionada por la banda canadiense de indie Walk off the Earth con la que obtuvo el disco de platino en su país natal gracias a esta versión. Darren Criss y Matt Bomer realizaron su versión en un capítulo de la serie Glee. La banda de pop rock Mayday Parade junto al cantante Vic Fuentes también grabaron su versión la cual fue incluida en el compilado Punk Goes Pop 5, alcanzando el puesto número 18 en el Rock Songs de la Billboard.
El 1 de julio del 2012, apareció en la Final de la Eurocopa 2012, después de que España recibiera el trofeo. El 28 de septiembre del 2012, la banda de rock sinfónico Within Temptation presentó su versión en Q-Music Bélgica como parte del proyecto Within Temptation Friday.  El 14 de octubre del 2012, Shakira interpretó esta canción en un concierto en Baku Crystal Hall a sus 6 meses de embarazo.

Video musical
El video fue dirigido, producido y editado por Natasha Pincus, imprimiéndole al clip, un recurso visual bien logrado. Empieza mostrando el pie de Gotye, imagen sube revelando que esta desnudo y comienza a cantar, poco a poco se va cubriendo su cuerpo a través de figuras en animación Stop motion, en donde Gotye le canta a Kimbra después de haber terminado una relación y lo trata como un extraño. Luego se denota como se va perdiendo la figura de Gotye en el fondo y como Kimbra se torna en un curso inverso, vuelve a su posición original y la pintura desaparece de su cuerpo, demostrando que ambos se han separado.

Formatos

 Descarga digital

Posicionamiento en las listas

Semanales

Certificaciones

Anuales

Premios y nominaciones

El sencillo «Somebody That I Used to Know» fue nominado en distintas ceremonias de premiación. A continuación, una lista de las candidaturas que obtuvo:

{| class="wikitable"
|-
!style="width: 2em"| Año
! style="width: 18em"|Ceremonia de premiación
! style="width: 19em"|Premio
! style="width: 3em"|Resultado
! style="width: 3em"|Ref.
|-
|rowspan=6 | 2011
!rowspan=6 | ARIA Music Awards
|Mejor vídeo
|rowspan=8
|rowspan=6 |
|-
|Ingeniería del año
|-
|Productor del año
|-
|Mejor artista masculino
|-
|Mejor lanzamiento pop
|-
|Sencillo del año
|-
|rowspan=7 | 2012
!rowspan=2 | APRA Music Awards
|Canción del año
|rowspan=2 |
|-
|Trabajo australiano más reproducido
|-
!rowspan=2 | Teen Choice Awards
|Mejor canción rock
|rowspan=5
|
|-
|Mejor canción de ruptura
|
|-
!rowspan=2 | MTV Video Music Awards
|Vídeo del año
|rowspan=2 |
|-
|Mejor edición
|-
!MTV Europe Music Awards
|Mejor canción
|
|-
|rowspan=2 | 2013
!rowspan=2 |Premios Grammy de 2013
|Grabación del año
|rowspan=2
|rowspan=2 | |-
|Mejor interpretación vocal de pop dúo/banda
|-
|}

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de Gotye (en inglés).
 Página oficial de Kimbra (en inglés).
 Muestra de audio de «Somebody That I Used To Know» en Wikimedia.

Baladas pop
Canciones de 2011
Sencillos de Gotye
Canciones en inglés
Sencillos certificados de diamante por la Recording Industry Association of America
Sencillos certificados de triple platino por la Recording Industry Association of America
Sencillos certificados de quíntuple oro por la Bundesverband Musikindustrie
Sencillos certificados de multi platino por la Federación de la Industria Musical Italiana
Sencillos certificados de doble platino por la British Phonographic Industry
Sencillos certificados de doble platino por la IFPI de Austria
Sencillos certificados de doble platino por la IFPI de Dinamarca
Sencillos certificados de doble platino por la Belgian Entertainment Association
Sencillos certificados de doble platino por la Recording Industry Association of New Zealand
Sencillos certificados de platino por Productores de Música de España
Sencillos certificados de platino por la IFPI de Suecia
Sencillos de 2011
Sencillos de rock alternativo
Sencillos número uno en Australia
Sencillos número uno en Alemania
Sencillos número uno en Austria
Sencillos número uno en Bélgica
Sencillos número uno en Billboard Hot 100
Sencillos número uno en Billboard Pop Songs
Sencillos número uno en Billboard Adult Contemporary
Sencillos número uno en la Dance Club Songs de Billboard
Sencillos número uno en Canadian Hot 100
Sencillos número uno en Dinamarca
Sencillos número uno en Francia
Sencillos número uno en Finlandia
Sencillos número uno en Irlanda
Sencillos número uno en Israel
Sencillos número uno en Italia
Sencillos número uno en Nueva Zelanda
Sencillos número uno en Países Bajos
Sencillos número uno en Reino Unido
Sencillos número uno en Suecia
Canciones número uno de LOS40 (España)
Canciones virales
Sencillos número uno en Billboard Digital Songs
Sencillos número uno en Billboard Alternative Songs

Somebody That I Used to Know


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 Strabon, Antik Yunan'da bir tarihçi, coğrafyacı ve filozof (d. MÖ 64)

als:20er#24

24


Belleville este un oraș localizat la gura de vărsare a râului Moira în Ontario, Canada.

Climă

Note

Legături externe

 City of Belleville

Orașe din provincia Ontario

Belleville, Ontario


Włodzimierz Czacki (Poryck, 16 de abril de 1834 – Roma, 8 de março de 1888) foi um escritor, diplomata e cardeal polonês da Igreja Católica.

Biografia
Era filho do Conde Wiktor Kazimierz Czacki (1801-1853) com Pelagia Sapieha (1809-1892). Ele tinha o título de conde. Era parente do cardeal Adam Stefan Sapieha. Estudou no Liceu Krzemieckiego, de Varsóvia, no Pontifício Ateneu Romano de Sant'Apollinare e no Pontifício Colégio Polonês, em Roma.

Recebeu a tonsura em 6 de outubro de 1867, de Antonio Grech-Delicata-Testaferrata-Cassia, bispo titular de Calidonia, em sua capela particular. Recebeu as duas primeiras ordens menores em 13 de outubro de 1867, de Pietro de Villanova Castellacci, arcebispo titular de Petra na Palestina, vice-gerente de Roma, em sua capela particular e as duas últimas ordens menores em 30 de outubro de 1867, do mesmo arcebispo na mesma capela. Recebeu o subdiaconato em 17 de novembro de 1867, do cardeal Karl August Reisach, em sua capela particular e o diaconato em 24 de novembro de 1867, de Alessandro Franchi, arcebispo titular de Tessalônica, secretário da Sagrada Congregação dos Bispos e Regulares, em sua capela particular.

Foi ordenado padre em 30 de novembro de 1867, na capela do Palazzo Odescalchi, por Alessandro Franchi. Foi secretário do Papa Pio IX. Em 1868, foi nomeado Camareiro Privado de Sua Santidade. Foi Secretário da Sagrada Congregação de Estudos. Foi consultor no Concílio Vaticano I, entre 1869 e 1870. Nomeado Secretário da Sagrada Congregação dos Assuntos Eclesiásticos Extraordinários, em 15 de março de 1877. Prelado Doméstico de Sua Santidade, 20 de fevereiro de 1878. Trabalhou na finalização das políticas que tratavam da Kulturkampf em 1878. Condecorado com a Real Ordem de Carlos III, em 1879. Admitido na Ordem Soberana de Malta, como oficial de justiça grã-cruz de graça magistral, em 31 de março de 1879.

Nomeado arcebispo titular de Salamina em 12 de agosto de 1879 pelo Papa Leão XIII, foi consagrado em 17 de agosto, na Igreja de São Luís dos Franceses por Flavio Chigi, arcipreste da Arquibasílica de São João de Latrão, coadjuvado por Angelo Bianchi, secretário da Sagrada Congregação dos Bispos e Regulares e por Placido Petacci, bispo auxiliar de Sabina.

Foi nomeado como núncio apostólico na França em 19 de setembro de 1879; impediu a ruptura da Concordata entre a Santa Sé e o governo francês e evitou a liquidação de certas ordens religiosas no país.

Foi criado cardeal pelo Papa Leão XIII, no Consistório de
25 de setembro de 1882, recebendo o barrete vermelho e o título de cardeal-presbítero de Santa Pudenciana em 15 de março de 1883.

Entre suas obras estão Polsce e Państwie Kościelnym (1860); Les catoliques et l'Église de Pologne (1863); Rome et la Pologne (1864), Kościół i postępowość (1868), bem como artigos defendendo a autoridade do papa e sua infalibilidade, e vários volumes de poesia.

Faleceu em 8 de março de 1888, em Roma; ele sofria de problemas de saúde e o inverno acelerou sua morte repentina. Embora se sentisse indisposto na noite anterior à sua morte, ainda assim levantou-se à hora habitual, celebrou missa e foi trabalhar e por volta das 14h disse que se sentia cansado e retirou-se para seu gabinete. Depois de quatro horas, sua equipe, preocupada porque era um descanso mais longo do que o habitual e não recebendo resposta, entrou no gabinete e o encontraram sentado em um sofá, sem sinais de vida; o médico foi chamado com urgência e constatou que o cardeal havia morrido cerca de três horas antes.

Velado na igreja de Santi XII Apostoli, onde se realizou o funeral às 10 horas do dia 10 de março de 1888, celebrado por Elia Bianchi, arcebispo titular de Nicósia; a absolvição final foi dada pelo cardeal Carlo Sacconi, decano do Sacro Colégio dos Cardeais, com dezenove cardeais presentes. Seu corpo, colocado em um simples caixão de carvalho, foi sepultado temporariamente no túmulo da família Odescalchi no cemitério Campo di Verano. Nos anos 1888-1891, seus amigos construíram, segundo o projeto do escultor Pius Weloński, um monumento de mármore multicolorido com a figura do falecido cardeal fundido em bronze, que se encontra na ala direita de sua igreja titular de Santa Pudenziana.

Seus restos mortais foram perdidos e graças às investigações conduzidas por monsenhor Władysław Kosinski, ex-reitor do Santuario Madre delle Grazie della Mentorella, seu túmulo foi encontrado. Depois que o Papa João Paulo II autorizou a transferência de seus restos em 1981, eles foram levados para sua igreja titular, onde uma cerimônia presidida pelo cardeal Agostino Casaroli, secretário de Estado, ocorreu em 25 de março de 1982. Concelebraram a eucaristia com o cardeal o bispo auxiliar de Cracóvia Julian Grobłcki, monsenhor Janusz Bołonek, do Conselho para os Assuntos Públicos da Igreja, monsenhor Józef Michalik, reitor do Pontificio Collegio Polacco, monsenhor Kosinski, que fez a homilia e vários outros sacerdotes e religiosos. O caixão foi colocado na cripta da família Caetani.

Ligações externas

Naturais do oblast de Volínia
Núncios apostólicos na França
Cardeais da Polônia
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII
Cavaleiros da Ordem Soberana e Militar de Malta
Cavaleiros da Real Ordem de Carlos III

Włodzimierz Czacki


Maria Natalia Lafourcade Silva ( født 26. februar 1984 i Mexico City, Mexico) er en mexicansk pop-rock sanger og sangskriver , der siden sin debut i 2003 har været en af de mest succesfulde sangere på pop-rock-scenen i Latinamerika. Hendes bands navn er Natalia y La Forquetina. Lafourcade s stemme er kategoriseret som lyrisk sopran.

Biografi
Lafourcades forældre var musikere. Hendes far er den chilenske musiker Gastón Lafourcade og hendes onkel er forfatter Enrique Lafourcade.

Hun gik på Instituto Anglo Español, en katolsk skole, hvor hun studerede maleri, fløjte, teater, musik, skuespil, klaver, guitar, saxofon og sang. Da hun var 10 år, sang hun i en Mariachi-gruppe.

Hun voksede op i Coatepec, Veracruz, Mexico, hvor hun studerede musik med sin mor, Maria del Carmen Silva Contreras, hvor de efterlignede kunstnere som Gloria Trevi - og Garibaldi. Hendes mor studerede klaver med speciale i musikalsk pædagogik og er skaberen af Macarsi Metoden for musikalsk uddannelse og integrerende og menneskelige udvikling af børn og pædagoger. Maria brugte selv metoden, for at hjælpe Natalia med sin musik og træning, efter hun var sparket i hovedet af en hest.

I 1998 blev Natalia en del af en pige-trio kaldet Twist. Gruppen fungerede dog ikke, og den blev opløst året efter.

Da Natalia var 17år, gav Loris Ceroni hende muligheden for at være i en pop/rock-gruppe under hans vejledning. Lafoucade tøvede, og Ceroni opfordrede hende til at blive selvstændig. Ceroni producerede sin første LP i samarbejde med Sony Music. Den blev indspillet i Italien og var co-written med Aureo Baqueiro. Musikeren Sabo Romo spillede med på to af sangene. Albummet Natalia Lafourcade er en blanding af pop, rock, bossa-nova og latin-rytmer. Albummet indeholder sangene "Busca Un Problema", "Elefantes", "Te Quiero Dar", "Mírame, Mírate", og hendes største hit, "En El 2000".

I 2003 blev hun nomineret til en Latin Grammy i kategorien 'Bedste Nye Kunstner' for sit debutalbum. Derudover medvirkede hun også på soundtracket til den mecikanske film Amar te duele og "Un Pato" filmen, Temporada de patos. Lafourcade blev nomineret til Rock New Artist til 16th Lo Nuestro Awards, men det var den mexicanske sangerinde Alessandra Rosaldo, der løb med prisen.

I 2011 vandt hun prisen for 'Bedste Nye Producer of the Year'-award i Indie-O Music Awards, for arbejdet med Carla Morrison's 'Mientras tu dormías' album.

Den musikalske fremgang
I 2005 udgav hun Casa, hendes andet album, men denne gang som Natalia y La Forquetina, altså navnet på hendes band. Det meste af albummet er produceret af Café Tacuba's Emmanuel del Real, og albummet præsenterer en mere moden, rock-orienterede lyd, mens den stadig bevarer lyden af pop og bossa-nova i flere af numrene som singlen "Ser Humano" (pop-rock) og opfølgeren "Casa" (pop-bossa-nova). Aureo Baqueiro vendte tilbage og producerede de få segmenter af numrene, der ikke blev fremstillet af del Real.

I juni 2006, efter en tur gennem Mexico og USA, meldte Lafourcade, at hun ville forlade La Forquetina for igen at arbejde som solist. Natalia y la Forquetinas sidste show blev spillet d. 18. august 2006 i San Luis Potosi. Efter gruppens opløsning, vandt albummet Casa prisen til Latin Grammy for 'Best Rock Album by a Duo or Group with Vocal' i September.

I det samme år, 2006, udkom der en dokumentar om bandet, der viste gruppens tur mellem byerne og deres rejser. Den blev vist på MTV Tr3s i efteråret 2007.

Natalia Lafourcade har også sunget sammen med andre kunstnere. Disse omfatter Liquits' "Jardin", Kalimbas "Dia de Suerte", Kontrol Machetes "El Apostador" og Reiks gengivelse af en Lafourcade sang "Amarte Duele". Sammen med sit tidligere band har hun også medvirket i forskellige udgivelser med ikke tidligere udgivne numre som "Y Todo Para Que" på Intocables X og på Tin Tan hyldest album, Viva Tin Tan, med hittet "Piel Canela". I 2011 lavede hun musikvideoen "Quisiera Sabel" sammen med Los Daniels.

Tilbage til solo-arbejde
Efter mere end et år fra Natalia gik fra La Forquetina indspillede hun et instrumental-album kaldet The 4 Seasons of Love (Kærlighedens 4 årstider). Hun skrev også teksten til "Tu y Yo" fra Ximena Sariñanas selvbetitlede album.

I 2008 optrådte hun på Julieta Venegas' MTV Unplugged.

I 2009 udgav hun albummet Hu Hu Hu, der endte i top 10 i Mexico. Albummet blev produceret af Emmanuel del Real (den samme, der producerede "Casa" i 2005), Marco Moreno og Ernesto García. Det blev nomineret til 'Best female Pop Vocal Album' til Latin Grammy Awards 2009 (vundet af Laura Pausini) og 'Bedste Latin-Pop-album' til Grammy Awards 2010 (vundet af La Quinta Estación). Club Fonograma kaldte albummet det 2. bedste i 2009, og det 7. bedste i dette årti.

I 2012 udgav hun et hyldest album til Agustín Lara kaldet Mujer Divina.

Hendes næste album, Hasta La Raíz, blev udgivet i marts 2015. "Nunca Es Suficiente" (Det er aldrig nok), og den første single fra det album, blev udgivet den 10. februar samme år. Nummeret "Hasta La Raíz" blev nr. 5 på 'the Virale 50 Globale Spotify Chart' og nummer 1 på 'the Virale 50 México Chart'.

Diskografi

Awards og nomineringer

Grammy Awards
Grammy Awards er en hyldest af National Academy of Recording Arts and Sciences i USA ved at anerkende fremragende præstation indenfor musik-industrien.

Latin Grammy Awards
En Latin Grammy Award er en hyldest af den latinske Academy of Recording Arts & Sciences ved at anerkende fremragende præstation i musik-branchen.

Galleri

Henvisninger

Eksterne henvisninger

Sangere fra Mexico
Singer-songwritere
Personer fra Mexico City
Mexikanere i 1900-tallet
Mexikanere i 2000-tallet

Natalia Lafourcade


was a town located in Nakashima District, Aichi Prefecture, Japan. As of 2003, the town had an estimated population of 13,374 and a population density of 1,514.61 persons per km². The total area was 8.83 km².

On April 1, 2005, Heiwa, along with the town of Sobue (also from Nakashima District), was merged into the expanded city of Inazawa.

Dissolved municipalities of Aichi Prefecture
Inazawa

Heiwa, Aichi


Washington Island liegt etwa zehn Kilometer nordöstlich der Nordspitze der Door-Halbinsel zwischen der Green Bay und dem eigentlichen Michigansee.

Sie gehört zum Door County im US-Bundesstaat Wisconsin.
Auf der Insel leben das ganze Jahr über etwa 660 Menschen.
Die Fläche beträgt 60,89 km² und umfasst über 92 Prozent der Landfläche der Stadt Washington sowie deren gesamte Bevölkerung.
Die unincorporated community Detroit Harbor befindet sich ebenfalls auf der Insel.

Washington Island ist die größte Insel einer Inselkette, welche die Green Bay vom Hauptsee des Michigansees trennt.
Ein wichtiger Wirtschaftsfaktor der Insel stellt der Tourismus dar.

Die Insel wird von der Door-Halbinsel durch die schmale Passage Porte des Morts getrennt.

Nordöstlich der Insel liegt Rock Island mit dem Rock Island State Park.

Geschichte
Washington Island ist die größte Insel einer ganzen Inselkette, welche einen Teil der Niagara-Schichtstufe bilden und von der Door-Halbinsel in Wisconsin bis zur Garden-Halbinsel in Ober-Michigan reicht.

Die meisten Leute, welche sich auf der Insel niederließen, waren skandinavische Immigranten, insbesondere Isländer.
Heute zählt Washington Island zu den ältesten isländischen Gemeinden in den Vereinigten Staaten und größten außerhalb von Island.

Verkehr
Zwei Fährverbindungen führen zur Washington Island.
Einmal täglich fährt eine Fracht-, Auto- und Passagierfähre von Northport Pier am Nordende des Wisconsin Highway 42 auf der Door-Halbinsel nach Detroit Harbor.
Die Fahrzeit beträgt 30 Minuten.
Eine weitere Passagierfähre verbindet Gills Rock mit Washington Island und benötigt dafür 20 Minuten.

Der Washington Island Airport, ein kleiner öffentlicher Flugplatz mit zwei Graspisten, befindet sich auf der Insel.

Einzelnachweise

Weblinks
 Washington Island Chamber of Commerce
 WashingtonIsland.com
 Door County Chamber of Commerce
 Washington Island Ferry Line Departing from Northport Pier
 The Island Clipper Departing from Gills Rock
 Washington Island Airport Information

Seeinsel
Michigansee
Insel (Wisconsin)
Insel (Nordamerika)
Door County

Washington Island (Michigansee)


Ian Kevin Curtis (15 Temmuz 1956, 18 Mayıs 1980) şarkıcı, söz yazarı ve besteci. Manchester, İngiltere`de dünyaya geldi, Hurdsfield ve Macclesfield hayatını geçirdi.

1977`de kurulan Joy Division grubunun vokalisti ve söz yazarıydı. Grubun adı Warsawdı. 1978 de Joy Division olarak değiştirildi. Grubun diğer üyeleri okul arkadaşları Peter Hook, Stephen Morris ve Bernard (Dicken)Albrecht'ti. 1979 da topluluk çarpıcı ritimleri ve şarkı sözleri ile büyük ilgi uyandıran ilk albümü Unknown Pleasures'ı piyasaya sürdü. Şöhretleri gün geçtikçe büyüyordu ve önlerinde hazırlıkları hemen tamamlanmış bir Amerika turnesi ve ikinci albümleri Closer vardı. Ancak, sara nöbetlerinin ve kötü evliliğinin bunalımından kendini kurtaramayan Curtis 18 Mayıs 1980 günü kendini asarak yaşamına son verdi.

Anton Corbijn'in yönettiği Control adlı film Joy Division ve Ian Curtis'i anlatır. Film büyük ilgi toplamanın yanı sıra 2007 Cannes Film Festivali Yönetmenler Haftası'nın açılış filmi olmuştur.

1956 doğumlular
1980 yılında ölenler
İngiliz erkek şarkıcılar
İngiliz besteciler
İngiliz söz yazarları
İntihar eden müzisyenler
Post punk müzisyenleri

Ian Curtis


Cimitirul ostașilor români și germani din Bordești este un sit aflat pe teritoriul satului Bordești, comuna Bordești.

Note

Galerie

Monumente istorice din județul Vrancea


Mehmed Rüşdi (1811, Ayancık - 1882, Manisa), Osmanlı sadrazamı. Mütercim Mehmed Rüşdi Paşa olarak da bilinir.

Şubat 1811'de Sinop'a bağlı Ayancık kazasında doğdu. Kayıkçı Hasan Ağa'nın oğludur. Üç yaşlarında iken ailesi İstanbul'a gelip yerleşti. 1826 yılında Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılmasından sonra Tophâne'de açılan Asâkir-i Muntazama Yedinci Tertip Taburu'na girdi. Özel hocalardan Arapça ve Farsçanın yanı sıra Fransızca öğrendi. Fransızca öğrenmesi memuriyet kademelerinde hızla yükselmesine zemin hazırladı. Hüsrev Paşa'nın aracılığı ile bazı askerî nizamnâmelerin Türkçeye tercümesi işiyle meşgul olmak üzere serasker tercümanlığına getirildi. Bundan dolayı "Mütercim" lakabıyla şöhret buldu. Kolağası rütbesiyle Rumeli, Anadolu ve Suriye'de dokuz yıl hizmet gördükten sonra 1839 yılında miralay, 1843 yılında Rumeli ordusunda mirliva oldu; ardından Dâr-ı Şûrâ-yı Askerî'ye üye yapıldı. 1845 yılında ferik rütbesine terfi ettirildi ve redif kuvvetlerinin kuruluşuyla görevlendirildi. 1847 yılında Hassa Ordusu müşirliğine, ardından Haziran 1848 tarihinde Dâr-ı Şûrâ-yı Askerî reisliğine, Mayıs 1851 tarihinde seraskerliğe ve 23 Mayıs 1853 tarihinde yeniden Hassa Ordusu müşirliğine getirildi. Bu görevinde altı ay kadar çalıştıktan sonra istifa etti. Ekim 1854 tarihinde Meclis-i Tanzîmat üyesi ve arkasından Haziran 1855 tarihinde ikinci defa serasker oldu. Kasım 1856 tarihinde azledildikten sonra kısa sürelerle yeniden seraskerlik, Tophâne müşirliği, Meclis-i Âlî üyeliği ve reisliği görevlerinde bulundu.

Kıbrıslı Mehmed Emin Paşa'nın azliyle 24 Aralık 1859 tarihinde sadrazamlığa getirildi. Ancak Victoria'nın padişaha yazdığı bir mektupta Mehmed Emin Paşa'nın azlinden üzüntü duyduğunu belirtmesi ve bu arada saray erkânının kendisi aleyhinde bulunması yüzünden 27 Mayıs 1860 tarihinde azledildi. 1860 yılı ortalarında Meclis-i Hazâin reisi ve Eylül 1861'de dördüncü defa serasker tayin edildi. 2 Ocak 1863 tarihinde Seraskerlik görevinden ayrılınca bir süre mâzul kaldı. Temmuz 1865 tarihinde Meclis-i Âlî üyeliğine, ardından 30 Nisan 1866 tarihinde Meclis-i Vâlâ reisliğine ve kısa bir süre sonra da 5 Haziran 1866 tarihinde ikinci defa sadrazamlığa getirildi. Girit isyanının şiddetlendiği bu sırada bir Yunan savaşının patlak vermesinden ve Rusya'nın işe karışacağından endişelenerek 11 Şubat 1867 tarihinde görevinden istifa etti ve beşinci defa seraskerliğe getirildi. bu görevi bir yıl sürdü. 11 Kasım 1870 tarihinde Meclis-i Âlî üyesi ve 25 Eylül 1871 tarihinde Adliye nâzırı oldu. Ancak Sadrazam Mahmud Nedim Paşa'nın önceki Adliye Nâzırı Şirvanizade Mehmed Rüşdi Paşa ile Zabtiye Müşiri Hüsnü Paşa, Mâbeyin Başkâtibi Emin Bey, Divitçi İsmâil Paşa ve Serasker Hüseyin Avni Paşa'yı yargılamadan sürgünle cezalandırmak istemesine Tanzimat prensiplerine aykırı olduğu gerekçesiyle itiraz ettiğinden bir ay sonra azledildi. 19 Ekim 1872 tarihinde üçüncü defa getirildiği sadaretten 15 Şubat 1873 tarihinde istifa etti. İstifasının sebebi, Hariciye Nâzırı Mısırlı Halil Şerif Paşa'yı Mısır hidivinin ısrarına ve rüşvet teklifine rağmen azletmek istememesidir. Fakat istifası kabul edilmeyerek azledildi. Medrese öğrencilerinin gösterileri yüzünden görevinden uzaklaştırılan Mahmud Nedim Paşa'nın yerine 12 Mayıs 1876 tarihinde dördüncü defa sadrazamlığa getirildi. Sultan Abdülaziz'in, "Sizi halk istediği için görevlendirdim" demesi kendisinin padişah tarafından bu makama isteksizce getirildiği şeklinde yorumlandı. Onun sadrazamlığı ile birlikte Osmanlı Devleti'nde yeniden İngiltere yanlısı bir politika hâkim oldu.

Durumun sakinleşmesiyle padişahın Mahmud Nedim Paşa'yı tekrar sadârete getirmek istemesi saltanat değişikliğine gidilmesi fikrine kuvvet verdi. Böylece onun sadrazamlığı döneminde önemli makamlara gelen Midhat Paşa, Hüseyin Avni Paşa ve Şeyhülislâm Hayrullah Efendi, Sultan Abdülaziz'i tahttan indirdiler. Bununla beraber konuşmalarında bu olayı benimsemediğini, hatta padişahı uyarmaya teşebbüs ettiğini, fakat sonuçta arkadaşlarıyla birlikte hareket etmek mecburiyetinde kaldığını söylemekteydi. V. Murad'ın cülûsu ve Sultan Abdülaziz'in ölümü sırasındaki karışıklıkları önlemeye çalıştı. Sultan Murad'ın saltanatı süresince onun hastalığı dolayısıyla ülkeyi adeta padişahsız idare etti. Birlikte davranmalarına rağmen devletin yapısında meydana getirilecek değişiklikler konusunda Midhat Paşa ile aynı düşüncede değildi. Ahmed Cevdet Paşa ile beraber, akıllı bir padişahın olması halinde Kānûn-ı Esâsî'ye gerek olmadığı, Tanzimat ilkelerinin yeterli sayıldığı görüşünü savunmaktaydı. Bu sırada yapılan Kānûn-ı Esâsî tartışmalarında en sert muhalefeti gösterdi. Bu yüzden yeni padişahın cülûsunu ilân eden hatt-ı hümâyunda meşrutiyet vaadinin yer almasını engelledi. Ona göre halk seçim sistemine dayanan bir rejim için henüz yeterli olgunlukta değildi. Kānûn-ı Esâsî'de padişahın yetkilerinin sınırlandırılmasına karşı çıktı ve Kānûn-ı Esâsî'ye dış baskılar yüzünden muvafakat ettiğini belirtti.

II. Abdülhamid'in saltanatının ilk anlarında makamını koruduysa da padişahın devlet işleriyle yakından ilgilenmesinden rahatsız oldu. Öte yandan padişah da onu yeterli görmemekte, ayrıca Sultan Abdülaziz'in ölümü dolayısıyla kendisine güven duymamaktaydı. 19 Aralık 1876 tarihinde Rusya ile savaş ortamına girildiği, Kānûn-ı Esâsî hazırlıkları ve Tersane Konferansı ile ilgili çalışmaların yoğunlaştığı bir sırada ihtiyarlığını ve rahatsızlığını ileri sürerek istifa etti. İki padişahın tahtan indirilip ve iki padişahın tahta çıktığı dördüncü sadâreti yedi ay sekiz gün sürdü. Mart 1878 tarihinde Meclis-i Âlî üyeliğine getirildi. 28 Mayıs 1878 tarihinde Çırağan Baskını üzerine azledilen Mehmed Sadık Paşa'nın yerine beşinci defa sadârete getirildi. Kıbrıs'ın elden çıkmasına muhalif olduğu halde adanın İngilizlere devriyle ilgili son formaliteler onun sadrazamlığına rastladı. Padişahın güvenini kaybeden Sadık Paşa'yı Dahiliye Nâzırı yapmak istemesi ve Ali Suavi'nin adamlarını affettirme çabası içine girmesi II. Abdülhamid'in hakkındaki endişelerini arttırdığından yedi gün sonra azledildi. Şubat 1879 tarihinde Manisa'daki çiftliğinde oturmasına izin verildi. Sultan Abdülaziz'in ölümüyle ilgili olarak kurulan Yıldız Mahkemesi'nde yargılanmak üzere tutuklanmasına karar verildi. Ancak o sırada ağır hasta olduğundan İstanbul'a sevki sakıncalı görülerek İzmir'e götürülüp orada üç gün süreyle sorgulandı ve ardından Manisa'ya getirildi. Mahkeme neticesinde herhangi bir ceza almadı. Nisan 1882'de Manisa'da öldü ve Hatuniye Camii bahçesine defnedildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Buz, Ayhan (2009) " Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Danișmend, İsmail Hâmi (1971),Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul: Türkiye Yayınevi
 Kuneralp, Sinan (1999) Son Dönem Osmanlı Erkan ve Ricali (1839 - 1922) Prosopografik Rehber,  İstanbul:ISIS Press,, ISBN 9784281181.
 İnal, İbnülemin Mehmet Kemal, (1964) Son Sadrazamlar 4 cilt, Ankara: Millî Eğitim Basimevi,  (Dergah Yayinevi 2002) (Google books ,
 Tektaş, Nazim (2002), Sadrâzamlar Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı, İstanbul:Çatı Yayınevi (Google books:

Osmanlı sadrazamları
Tophane Müşirleri
1811 doğumlular
1882 yılında ölenler
Ayancık doğumlular
Manisa'da ölenler
Osmanlı mareşalleri
Osmanlı çevirmenleri
Meclis-i Vâlâ-yı Ahkâm-ı Adliye reisleri

Mütercim Mehmed Rüşdi Paşa


Estação de Todos os Santos é a temporada cristã ocidental que abrange o tríduo da Véspera de Todos os Santos (Halloween), Dia de Todos os Santos (All Hallows 's Day) e Dia de Finados. Na língua inglesa é chamada de Allhallowtide, também existe outras palavras que são Hallowtide, Allsaintstide e Hallowmas.

O período começa em 31 de outubro anualmente. Estação de Todos os Santos é um "tempo para lembrar os mortos, incluindo mártires, santos e todos os cristãos fiéis que partiram."
A data atual de Estação de Todos os Santos e, portanto, também de sua vigília (Véspera de Todos os Santos) foi estabelecida por Roma, talvez pelo Papa Gregório III (731-741) e foi tornada obrigatória em todo o Império Franco por Luís, o Piedoso em 835. Em outros lugares, outras datas foram observadas ainda mais tarde, com a data na Irlanda sendo 20 de abril. No início do século 11, a data moderna do Dia de Finados foi popularizada, depois que o Abade Odilo estabeleceu como um dia para os monges de Cluny e mosteiros associados rezarem pelos mortos.

Etimologia
A palavra Allhallowtide foi usada pela primeira vez em 1471, é derivada de duas palavras: a palavra do inglês antigo hallow, que significa "sagrado", na verdade também pode significar "santos", e a palavra Tide, que significa tempo ou estação (como Tempo Pascal e Quadra Natalícia ). A última parte da palavra Hallowmas é derivada de duas palavras: Hallow significa "santo" ou "sagrado" e Mas veio de palavra Mass que significa Missa, finalmente significando Missa dos Santos.

História
A atitude cristã em relação à morte de mártires é exemplificada pela primeira vez no Novo Testamento, que registra que, após a decapitação de São João Batista, seus discípulos o sepultaram respeitosamente. Estêvão foi igualmente "dado um enterro cristão por seus companheiros cristãos depois de ter sido apedrejado até a morte por uma turba". Dois dos Padres Pós-Nicenos, Efrém, o Sírio, assim como João Crisóstomo, ambos escreveram sobre a importância de honrar os mortos; o teólogo Herman Heuser escreve que na Igreja primitiva, os dias de festa dos mártires eram observâncias locais, com igrejas sendo construídas nos locais onde seu sangue era derramado. Frances Stewart Mossier explica que isso mudou durante a perseguição aos cristãos no Império Romano, dizendo que:Esse arranjo funcionou muito bem no início, mas logo havia mais mártires do que dias no ano e, portanto, um dia foi designado em homenagem a todos eles e chamado de Dia de Todos os Santos. Isso ocorreu por volta do ano 610 d.C. O dia do ano em que o festival ocorreu pela primeira vez foi em primeiro de maio, e não foi senão duzentos anos depois que ele foi alterado para 1º de novembro, o dia que agora observamos. Os cristãos daquela época tinham o hábito de passar a noite anterior ao Dia de Todos os Santos pensando na vida boa e útil daqueles em cuja honra o dia era guardado e orando para que fossem como eles. As missas eram realizadas nas igrejas, e velas e incenso eram queimados diante dos quadros e estátuas dos santos. Foi para eles um dos dias mais sagrados e significativos de todo o ano.  Após o estabelecimento do Dia de Todos os Santos e sua vigília, Véspera de Todos os Santos no século 8 d.C, Odilo de Cluny popularizou o dia para orar pelo Dia dos Finados, formando o terceiro dia do tríduo de Estação de Todos os Santos. Ela pode ser pensado que os primeiros três dias de Estação de Todos os Santos podem ter se originado como uma lembrança ritualística do dilúvio em que na primeira noite, a véspera do Dia dos Todos os Santos lembra a maldade do mundo antes do dilúvio, a segunda noite que celebra os salvos que sobreviveram ao dilúvio e a última noite celebra aqueles que repovoariam a Terra.

Tríduo de Estação dos Todos os Santos

Véspera de Todos os Santos e Halloween

A Véspera de Todos os Santos (All Hallows 'Eve), muitas vezes também chamada de Halloween (devido a influência cultural norte-americana), é o primeiro dia da Estação de Todos os Santos, ocorre em 31 de Outubro. De acordo com alguns estudiosos, a Igreja Cristã absorveu algumas práticas celtas associadas ao Samhain e cristianizou a celebração a fim de facilitar a conversão dos celtas ao cristianismo; outros estudiosos sustentam que a observância cristã da Véspera de Todos os Santos surgiu completamente independente do Samhain. Na véspera de Todos os Santos, alguns acreditavam que o véu entre o mundo material e a vida após a morte se diluíra. Alguns cristãos costumam fazer uma visita ao cemitério neste dia, onde flores e velas são frequentemente colocadas em preparação para o Dia de Todos os Santos (All Hallows' Eve em inglês).

O Halloween à maneira norte-americana (ou Dia das Bruxas), teve a sua origem nas Ilhas Britânicas, a partir de uma mistura dos costumes cristãos de Véspera de Todos os Santos e doSamhain celta, posteriormente sendo trazido para América do Norte pelos colonizadores britânicos e irlandeses, tornando se um de feriados mais celebrados na América do Norte.

É celebrado em 31 de Outubro, existindo entre os canadenses e estadunidenses o costume das crianças irem nas portas da vizinhança para pedir os doces, pessoas usarem fantasias para festejar, exibição de atrações assombradas, etc.

Algumas igrejas protestantes norte-americanas também celebram nesse dia, como Jesusween, a origem norte- americana, o Dia de Reforma Protestante e a Véspera de Todos os Santos.

Dia de Todos os Santos
O segundo dia de Estação de Todos os Santos é conhecido como Dia de Todos os Santos, ocorre em 1º de novembro. O Dia de Todos os Santos é um dia sagrado para homenagear todos os santos e mártires, conhecidos e desconhecidos. Dia de Todos os Santos é "um dia sagrado cristão universal", mas tem uma importância especial na Igreja Católica Romana, Igreja Ortodoxa, Igrejas Anglicanas, Igrejas Luteranas, Igrejas Metodistas e algumas outras igrejas protestantes.

No Dia de Todos os Santos, muitos cristãos visitam cemitérios para colocar flores e velas nos túmulos de seus entes queridos. Esta é uma prática comum em países como Espanha, Polônia, Filipinas, bem como certas partes dos Estados Unidos fortemente influenciadas pelo catolicismo romano, como a Luisiana e Marilândia.

Dia dos Finados
O terceiro dia da Estação de Todos os Santos é conhecido como Dia dos Finados ou Dia dos Fiéis Defuntos, e também é chamado de "Comemoração de Todos os Defuntos". O Dia dos Finados se concentra em homenagear todos os cristãos fiéis "que são desconhecidos na comunhão mais ampla da igreja, especialmente membros da família e amigos". No entanto, hoje, o Dia de Todos os Santos e o Dia de Finados se fundiram, e muitos cristãos se lembram de todas as almas mortas ou "santos" no Dia de Todos os Santos.

A observância do Dia de Finados "foi espalhada por toda a Europa" por Odilo de Cluny no início do século XI. Como a Véspera de Todos os Santos e o Dia de Todos os Santos, os membros da família frequentemente vão à missa e visitam os túmulos de seus entes queridos falecidos, colocando flores e velas acesas lá. O dia é celebrado em igrejas católicas romanas, católicas ortodoxas, anglicanas, metodistas, luteranas e outras igrejas protestantes.

Historicamente, na França, no Dia de Finados, "as fraternidades funerárias eram especialmente ativas na decoração do cemitério, e em todos os lugares os padres lideravam uma procissão ao redor do cemitério e abençoavam os túmulos."

No México, é conhecido como Dia dos Mortos.

Festas de outubro
Efemérides em honra dos mortos

Estação de Todos os Santos


Cambuci est un district situé dans la région centrale de la ville de São Paulo. Le recensement de 2000 fait état d'une population de  pour le district. Il s'agit d'un quartier à prédominance résidentielle de la capitale, avec quelques points de forte concentration commerciale et de services, notamment autour du Largo do Cambuci, rue do Lavapés, rue Clímaco Barbosa, rue da Independência et avenue Lins de Vasconcelos.

Ce district (et aussi le quartier principal) est nommé d'après le fruit homonyme, une composante de la forêt atlantique, la couverture végétale d'origine de la région.

Le quartier est desservi par la ligne 10 de la CPTM (Gare de Juventus–Mooca) et par l'Expresso Tiradentes de la SPTrans.

Formation
Le district de formation ancienne, Cambuci était l'entrée de la municipalité de São Paulo pour ceux qui montaient la montagne et passaient par le ruisseau du Lavapés, qui porte ce nom précisément parce que c'était, à l'époque, où les pieds se lavaient et se reposaient pendant un certain temps, en donnant à manger et à boire aux bêtes de somme avant d'entrer dans la zone urbaine. À partir de 1850, un petit noyau de fermes et quelques commerces se sont formés autour du sentier, culminant avec la construction de la chapelle de Notre-Dame de Lourdes en 1870, réplique de l'original français, aujourd'hui rattaché à l'actuelle église de la Gloire. Dans les , la ville traversait une phase de croissance intense et de nouvelles rues reliaient les quartiers de Liberdade, Glória au Cambuci, comme la rue Luís Gama, qui, inaugurée en 1882, reliait Mooca et Cambuci.

Dans les premières décennies du , Cambuci abritait des immigrants, en particulier des Italiens, qui travaillaient comme ouvriers dans les usines de la région, et fut l'un des berceaux de l'anarchisme et des grèves. Lors de la révolte pauliste de 1924, l'église fut occupée par les forces rebelles, dirigées par le général Isidoro Dias Lopes, qui tentaient de renverser le président Arthur Bernardes. L'église était un point stratégique car elle était située sur un haut lieu, d'où il était possible de voir le mouvement des troupes dans la ville. Cambuci a été l'un des quartiers les plus touchés par les combats : les forces loyalistes ont détruit la tour d'ardoise, endommagé l'autel et laissé des perforations dans les murs.

Actuellement, c'est un quartier majoritairement de classe moyenne, avec une prédominance de quartiers résidentiels.

Le quartier est devenu le centre des développeurs et des constructeurs dans le boom immobilier à São Paulo, car il est proche du centre-ville et présente encore un coût foncier viable, permettant plusieurs appartements de classe moyenne lancements de  carrés.

Limites
 Nord : Avenue do Estado, Rua Antonio de Sá
 Est : Ligne 10 de la CPTM, Avenue do Estado, Avenue Tereza Cristina et Avenue Doutor Ricardo Jafet
 Sud : Rue Coronel Diogo et Rue Basílio da Cunha
 Ouest : Rue Muniz de Sousa, Rue Paulo Orozimbo, Avenue Lacerda Franco, Rue Alves Ribeiro, Rue Miguel Teles Júnior, Rue Francisco Justino Azevedo, Rue Lavapés, Rue Teixeira Mendes, Rue Otto de Alencar, Place Nina Rodrigues, Avenue Prefeito Passos, Rue Antônio de Sá, Avenue do Estado, Rue da Figueira et Rue Alexandre Levi.

Districts limitrophes
 Sé (minimum) (Nord-Ouest).
 Brás (Nord).
 Mooca (Est).
 Ipiranga (Sud-Est).
 Vila Mariana (Sud).
 Liberdade (Ouest).

Voir aussi
 Liste des districts de São Paulo
 Population des districts de São Paulo (Recensement 2010)
 Zone territoriale des districts de São Paulo (IBGE)
 Télécommunications à São Paulo

Notes et références

District à São Paulo

Cambuci (São Paulo)


Pacairigua je rijeka u Venezueli. Pritoka je rijeke Caucagua i pripada karipskom slijevu.

Izvori

Rijeke u Venezueli
Pritoke Caucague

Pacairigua


El Azar (Przypadek en la versión original en polaco, Blind Chance en inglés) es un drama psicológico escrito y dirigido por el director polaco Krzysztof Kieslowski. La película polaca del año 1981 es una de las primeras obras del gran director.

Sinopsis
La película presenta tres versiones de la vida del protagonista, Witek Dlugosz, que cambia dependiendo del azar y los distintos destinos que este produce.
Witek Dlugosz nace en Poznań, en junio del año 1956. Durante el parto muere su madre y su hermano gemelo. Su padre participa en las Protestas de Poznań del mismo año. Los dos se trasladan a Łódź, donde Witek empieza sus estudios de Medicina. Durante el quinto curso el padre del protagonista muere, lo que le da un impulso para dejar sus estudios y marcharse a Varsovia a rehacer su vida. A partir de aquí se nos muestran tres versiones de la vida de Witek, dependiendo de si el joven pierde o toma el tren. En la primera versión el protagonista sube al tren en el último momento, donde conoce a un viejo miembro del Partido Comunista, Werner. El activista le anima a Witek a afiliarse al partido. La política toma el control total sobre su vida para, al final, decepcionarle. En la segunda versión el protagonista no solo pierde el tren sino también termina arrestado, ya que se pelea con un guardia de la estación. Witek condenado a prestar servicio a la Comunidad, conoce a un joven, que le permitirá contactar con miembros de oposición política (Solidarność). En la tercera ocasión el protagonista vuelve a perder el tren, lo que le da la oportunidad para encontrarse con su amiga de estudios. En esta versión el director deja la temática política y religiosa. El protagonista se casa y termina los estudios para vivir una vida relajada, junto a su amada. Todas las versiones terminan en el aeropuerto de Varsovia, Okęcie, de donde Witek viaja al extranjero. En la primera y en la segunda situación las huelgas del año 1980 frustran la salida del avión, mientras que en la tercera Witek sube al avión que estalla justo después de la salida…

Realización
El Azar, realizado en el año 1981 fue denunciado por censura de la ley marcial. La película pudo ser estrenada seis años más tarde (en el año 1987) en el Festival de Cannes, pero fue presentada fuera del concurso. El director del festival prohibió la participación de la película por la razón de que su contenido era demasiado complicado y confuso para el público. La reacción del director de la película fue muy rápida. Kieslowki recortó un par de las escenas políticas, que supuestamente podrían ser incomprensibles. De esta manera obtuvo una película censurada que envió con una nota ¨para la censura francesa¨. No obstante la decisión del director del festival no se cambió.

Reparto

Premios
Festival Internacional de Cine de Moscú (1987).
 El premio de la Asociación de los Cineastas Soviéticos.
Festival del Filme Polaco de Gdynia (1987).
 El premio al mejor guion para Krzysztof Kieslowski.
 El premio al mejor actor para Bogusław Linda.

Véase también
 Trois Couleurs: Roug
 La doble vida de Verónica
 Krzysztof Kieslowski

Enlaces externos
 http://www.filmweb.pl/film/Przypadek-1981-897
 http://www.filmpolski.pl/fp/index.php/122075

Bibliografía
 Kickasola, Joseph G. The films of Kieślowski Kieślowski: the liminal image. The Continuum International Publishing Group Inc. New York, 2006.
 Haltof, Marek. The cinema of Krzysztof Kieślowski: variations on destiny and chance. Wallflower Presz. Great Britain, 2004.

Películas de Polonia

El azar


Xenoperdix é um género de aves da família Phasianidae.

Espécies
São reconhecidas duas espécies:

 Perdiz-das-udzungwa, Xenoperdix udzungwensis
 Perdiz-de-rubeho, Xenoperdix obscuratus

Phasianidae

Xenoperdix


Marcelo Lima (Feira de Santana, 1989) é um jornalista e quadrinista brasileiro.

Graduado em Jornalismo pelo Instituto de Letras da Universidade Federal da Bahia, é também pesquisador sobre histórias em quadrinhos. Foi um dos vencedores da 10ª Feira HQ do Piauí, na categoria Roteiro. Escreveu, entrou outros, o roteiro das HQs Kuei e a Senhora de Sárvar (com Joel Santos) e foi editor da revista baiana Área 71.

Em 2010, junto com Marcos Franco, foi corroteirista do romance gráfico independente Lucas da Vila de Sant'anna da Feira, ilustrado por Hélcio Rogério. Por este livro, Hélcio ganhou em 2011 o Prêmio Angelo Agostini de melhor lançamento independente.

Em 2019, Marcelo lançou a adaptação em quadrinhos de O Bicho Que Chegou a Feira, de Muniz Sodré. Com arte de Allan Alex, Alex Genaro, Eduardo Schloesser, Hugo Canuto e Naara Nascimento, o livro foi publicado após a premiação no Ano 2 do Selo Literário João Ubaldo Ribeiro, da Prefeitura de Salvador.

Alunos da Universidade Federal da Bahia
Roteiristas de histórias em quadrinhos do Brasil
Homens ganhadores do Prêmio Angelo Agostini
Naturais de Feira de Santana
Jornalistas da Bahia
Brasileiros do século XX
Brasileiros do século XXI

Marcelo Lima


Fiat-Ansaldo M13/40 var en italiensk kampvogn fra 2. verdenskrig, som var udformet til at afløse Fiat L3, Fiat L6/40 og Fiat M11/39 i den italienske hær i begyndelsen af 2. verdenskrig. Den var mest anvendte italienske kampvogn under krigen. Konstruktionen var påvirket af den britiske Vickers 6-Ton og var baseret på et modificeret chassis fra den tidligere Fiat M11/39. Produktionen af M11/39 blev stoppet for at M13/40 kunne blive sat i produktion. Navnet hentyder til "M" for Medio (middel) i overensstemmelse med den italienske klassifikation af kampvogne på daværende tidspunkt, 13 ton var den planlagte vægt, og 1940 det første produktionsår.

Specifikationer
M13 blev bygget af nittede stålplader. Pansrignen var 30 mm på fronten (ligesom M11), 42 mm på tårnets forside (30 mm på M11), 25 mm på siderne (M11 havde kun 15 mm), 6 mm på bunden, hvilket gjorde den sårbar overfor miner, og 15 mm ovenpå. Besætningen på 4 var placeret i et kamp-rum foran i køretøjet, mens motoren var i bag og gearkassen foran. Kører og maskingeværskytte/radiooperatør var i køretøjets underdel mens vognchef/skytten og laderen var i tårnet.
Det Vickers inspirerede drivsystem havde to bogier med otte par små hjul på hver side med bladfjeder affjedring. Kæderne var af stål og var forholdsvis smalle. Samlet set blev dette system anset for at give en god mobilitet i bjergrige egne, hvor fremtidige kampe forventedes. I ørkenen, hvor de fleste M13'er rent faktisk blev indsat, var mobiliteten mindre tilfredsstillende. Kampvognen havde en 125 hk dieselmotor. Dette var en fornyelse, som mange lande endnu ikke havde indført, da dieselmotorer var fremtiden for kampvogne med lavere omkostninger, større rækkevidde og mindre risiko for brand, sammenlignet med benzinmotorer.

Kampvognen hovedskyts var en 47 mm gun, en kampvognsudgave af den vellykkede Cannone da 47/32 M35 panserværnskanon. Den kunne gennembryde omkring 45 mm panser på 500 meters afstand. Dette var tilstrækkeligt til at gennembryde de britiske lette og Cruiser kampvogne, som den mødte i kamp, men ikke de tungere infanteri kampvogne. Kampvognen kunne medbringe 104 granater af panserbrydende og højeksplosiv type. M13 var også udstyret med tre eller fire maskingeværer: et coaksialt sammen med hovedskytset og to monteret i fremadrettede kugler. Et fjerde maskingevær var i nogle tilfælde monteret oven på tårnet til brug som antiluftskyts. Der var to periskoper til rådighed for vognskommandør/skytten og en Magneti Marelli RF1CA radio var også en del af standardydstyret.

Operationel brug
M13/40 blev brugt i felttoget i Grækenland i 1940 og 1941 og i Ørkenkrigen. M13/40 blev ikke brugt på Østfronten; Italienske styrker på Østfronten var kun udstyret med Fiat L6/40 og Semovente 47/32 kampvogne. Fra 1942 erkendte den italienske hær, at M13/40 manglede ildkraft og anvendte Semovente 75/18 selvkørende artilleri sammen med kampvognene i deres pansrede enheder.

Første kampe
De første af over 700 M13/40 blev leveret i et antal af 60–70 måned frem til efteråret 1940. De blev sendt til Nordafrika for at kæmpe med briterne, men de fleste enheder var opstillet hurtigt, og manglede derfor sammenhæng, kampvognene var ikke blevet udstyret med radioer (hvilket gav dem et alvorligt taktisk handicap overfor svagere fjender) og deres besætninger havde næsten ingen træning (i 1940 fik besætningerne 25 dages træning med egentlige kampvogne og derpå sendt til fronten). Ilddåben kom med en særlig enhed Babini gruppen. Da de kom forsent til at kæmpe i september-offensiven var denne enhed klar i december til Operation Compass en britisk offensiv. Kampvogne i 3. bataljon var tilstede under slaget ved Bardia, hvor australierne i løbet af to dages kampe - 3.-4. januar 1941 - led tab på 456 mens italienerne mistede 40.000 (1.000 døde, 3.000 sårede og 36.000 fangne). Yderlige kampe fandt sted ved Derna, hvortil 5. bataljon netop var ankommet. Den 6.-7. februar nåede den britiske offensiv så langt frem at Babini gruppen forsøgte at åbne en breche i de britiske linjer i slaget ved Beda Fomm i et forsøg på give afskårne italienske tropper mulighed for at trække sig tilbage langs den libyske kyst. Angrebene slog fejl og alle deres kampvogne gik tabt. De sidste seks overlevende kampvogne kørte ind i en mark nær den lokale britiske kommandopost. De blev ødelagt en efter en af en enkelt 40 mm panserværnskanon. Mange kampvogne gik tabt under felttoget som følge af artilleribeskydning frem for andre kampvogne. Et antal erobrede M11 og M13 kampvogne blev genbrugt af den australske 2/6. kavaleriregiment og 6. Royal Tank Regiment, indtil foråret 1941 hvor de løb tør for brændstof og de blev ødelagt.

M13 kæmpede også i Grækenland i vanskeligt terræn og i april 1941, tog M13 kampvogne fra 132. pansrede division Ariete del i Belejringen af Tobruk, uden større succes mod de britiske Matilda kampvogne. Den første vellykkede kamp for M13 var Første slag ved Bir el Gubi.

Senere brug i Ørkenkrigen

I april 1941, da Afrika Korps begyndte at ankomme, havde italienerne omkring 240 M13 og M14 kampvogne i fronttjeneste. I 1942, da de allierede begyndte at anvende Grant og Crusader III kampvogne, sammen med trukne 6-punds panserværnskanoner i deres infanterienheder, blev svaghederne i M13 udstillet. I et forsøg på at forbedre beskyttelsen tildækkede mange besætninger deres kampvogne med sandsække eller ekstra larvefødder, men det betød, at de allerede maskinsvage køretøjer blev endnu langsommere og forøgede behovet for vedligeholdelse, denne praksis, omend populær, blev ikke tilskyndet af hærlederne af samme årsag. Italienerne udstyrede mindst et kompagni i hver kampvognsbataljon med de mere kraftigt pansrede Semovente 75/18 stormartilleri.

I det andet slag ved El-Alamein blev der første gang anvendt M4 Sherman, mens omkring 230 M13 stadig blev anvendt ved fronten. Under adskillige dages kampe blev de italienske Ariete og Littorio divisioner brugt til at dække aksestyrkernes tilbagetog. Centauro blev så godt som udslette under kampene i Tunesien. På dette tidspunkt var M13/40 og M14/41 fuldstændig forældede og deres skyts var så godt som nytteløst mod fjendens M3 Lee og M4 Sherman kampvogne fra så godt som enhver afstand, mens begge kunne ødelægge en M13/40 fra en afstand. De nøjedes med at skyde mod affjedring og larvefødder og satse på ildstøtte fra Semoventi og artilleri.

Styrker og svagheder
M13/40 var en konventionel let kampvogn fra den tidlige del af krigen, sammenlignelig med andre Vickers-lignende modeller, såsom den polske 7TP og den sovjetiske T-26. Med en vægt på 13 ton havde den en pansring, som svarede til modstandernes i 1940–41. Dens 47 mm langløbede kanon var mere end en ligeværdig modstander for de britiske kampvogne i 1940–41, som havde en lignende pansring som M13; men havde en 40 mm kanon med kortere rækkevidde og ringere ballistiske præstationer. I den samme periode havde tyske kampvogne 20 mm eller 37 mm kanoner og kapløbet mellem kanoner og pansring førte først til indførelse af 50 mm kanoner i 1942. Indførelsen af den lange 47 mm kanon var formentlig den bedste egenskab ved M13. På grund af dens forholdsvis store kaliber var hovedskytsets højeksplosive granater også meget anvendelige mod trukne kanoner og infanteri og fjernede, eller i det mindste mindskede behovet i krigens første år for et egentlig støttekøretøje, sådan som Wehrmacht havde i den tidlige udgave af Panzer IV og Stug III. Dieselmotoren var en fordel, og den enkle produktion passede til den italienske industri.

Men kampvognen havde også mange alvorlige mangler, som alvorligt hæmmede dens effektivitet på slagmarken: motoren gav en god rækkevidde, men ikke stor kraft og pålidelighed. M13 kampvognen motor var den samme som den i M11, men M13 var tungere, hvilket betød lavere hastighed og større pres på motoren. Affjedringen og kæderne var pålidelige, men afstedkom forholdsvis lav hastighed, ikke meget bedre end infanteri kampvogne, såsom Matilda. Bevæbningen var tilstrækkelig i 1940–41; men fulgte ikke med den stigende pansring og ildkraft i allierede eller tyske kampvogne. Konstruktionsmetoden med niter var forældet. Flere kampvogne i perioden var skiftet over til svejset panser, da nitter kan blvie slået løs, når de bliver ramt, og flyve rundt som projektiler inden i kampvognen. Det to-mands tårn var knap så effektivt i kamp som de tre-mands tårne, som blev anvendt i mange andre kampvogne i tiden. Radioer blev ikke installeret i mange kampvogne.

De italienske historikere Filippo Cappellano og Pier Paolo Battistelli har påpeget, at kampvognens skuffende præstationer i begyndelsen af krigen, hvor dens pansring på ingen måde var tilstrækkelig, kan tilskrives besætningernes næsten totale mangel på træning (Det første center for kampvognstræning blev først etableret i 1941) og erfaring foruden manglen på en taktisk doktrin, manglen på radioer og det faktum at mange enheder blev opstillet i en fart og sendt afsted til slagmarken samt mangel på pansrede bjergningskøretøjer. De skriver, at mens de italienske besætningers træning og erfaring voksede i løbet af krigen blev kampvognenes tekniske svagheder større. Under disse omstændigheder er de imponerede af at de italienske kampvogne kunne kæmpe så længe som de gjorde.

Trods kraftig operationel slitage var M13 i brug til krigens slutning og nogle få overlevede endda ind i efterkrigsperioden. En infanteridivision ved navn "Lupi di Toscana" havde stadig M13-er i fra slutningen af 1950'erne til begyndelsen af 1970'erne i stedet for panserbiler.

Varianter
M13/40 serien var den italienske kampvogn, som blev fremstillet i det største antal. Over 3.000 blev bygget, inklusiv senere varianter såsom Fiat M14/41. Den var udstyret med en kraftigere maskine og bedre luftfiltre til brug i Nordafrika. Den sidste versino var M15/42 kampvognen, som blev produceret i 1943, med en bedre benzinmotor og længere 47/40 kanon. Den havde også tykkere pansring end de tidligere modeller. Semovente 75/18 selvkørende kanon blev bygget ved at bruge M13/40 eller M14/41 chassisser.

Semovente Comando M40 var en M13/40 kampvogn hvor tårnet var blevet erstattet med en flerdelt luge. Inde i kampvognen var der yderligere radioer og andet kommunikationsmateriel.

Henvisninger

Kilder
 Cappellano and Battistelli, Italian medium tanks, 1939–1945, Oxford : Osprey 2002,
 Pignato, Nicola, Storia dei mezzi corazzati, Fratelli Fabbri editore, 1976, II volume (pag.201)
 Maraziti, Antonio, L'Ariete a Bir-El Gobi, Storia militare n.136, jan 2005 (Albertelli edizioni), pag 4.
 Pignato 2004, Italian Armored Vehicles of World War Two, Squadron Signal Publications, p. 35.

Eksterne kilder

 M13/40, M14/41 Medium Tanks  på wwiivehicles.com
 M13/40  på onwar.com

Kampvogne
Våben fra Italien

Fiat M13/40


Sutilija, gradina na brdu Sutiliji kod Segeta Gornjeg, ponad Trogira, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Gradina Sutilija (nastala u 8. st. pr. Kr.), rimski kamenolom i crkva sv. Ilije (iz 12. st.) nalaze se na brdu sv. Ilija koje dominira nad zapadnom stranom trogirskog Malog polja. Zbog dobrog strateškog položaja, mogućnosti nadzora okolnog kopna i akvatorija Kaštelanskog zaljeva i Šoltanskog kanala, na sv. Iliji je u željezno doba podignuto veliko gradinsko naselje. Od njega je sačuvan rasuti suhozidni bedem prstenasta oblika, a na južnoj padini se nalazi podgrađe zaštićeno bokobranom. Na istočnoj i jugoistočnoj padini Sutilije nalaze se rimski kamenolomi. Riječ je o manjim kavama u kojima su vidljivi tragovi vađenja kamenih blokova. Na vrhu se nalazi romanička crkva sv. Ilije po kojem je cijelo brdo dobilo ime Sutilija.

Utvrđenih prapovijesnih naselja poput ovog s monumentalnim suhozidnim bedemima u Dalmaciji je sačuvano nekoliko stotina. Na gradini su pronađeni ulomci prapovijesne i grčke (helenističke) keramike.

Zaštita
Pod oznakom Z-3256 zavedena je u kompletu s rimskim kamenolomom i crkvom sv. Ilije kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Vanjske poveznice
Sutilija - Zaboravljeni željeznodobni grad, Građanska akcija Trogir na Facebooku, objavljeno 2. ožujka 2019.

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Sutilija (gradina)