Nikola Šumonja (Zagreb, 26. svibnja 1865. — Karlovac, 1927.), hrvatski je kulturni i prosvjetni djelatnik srpskog podrijetla.

Životopis
Nikola Šumonja je rođen u Zagrebu 1865. godine. U Srijemskim Karlovcima je završio šest razreda gimnazije, gdje je uz Tihomira Ostojića, Jovana Maksimovića, Radoslava Markovića i druge uređivao i pisao pripovjetke za list Sloga, čiji je bio jedan od osnivača i koji je izdavala ilegalna, istoimena družina karlovačkih đaka. Posljednji broj ovog rukopisnog lista uređivao je 1884. godine.

Srpsku učiteljsku školu je završio u Karlovcu 1885. godine. Odmah je izabran za učitelja Srpske muške osnovne škole u Sarajevu, gdje je radio od 1. rujna 1885. godine do 1. ožujka 1887. godine.

S još tri mlada mlada sarajevska učitelja Srpske muške škole (Nikola Kašiković, Božidar Nikašinović, Steva Kaluđeričić) došao je na ideju o pokretanju časopisa zabavno-poučnog, namijenjen široj čitalačkoj publici. Časopis Bosanska vila je pokrenut u Sarajevu 16. prosinca 1885. godine, kao prvi književni časopis u povijesti bosanskih Srba. Iako je prvi urednik bio Božidar Nikašinović i ostali osnivači su učestvovali u suradnji oko izdavanja časopisa. Šumonja je bio zadužen za kratku prozu, podlistak i književne bilješke.

Osim u Bosanskoj vili, njegovi radovi su objavljivani i u Javoru, Srpskom zabavniku, Stražilovu, Nevenu, Ilustrovanim novinama, Slovincu, Vijencu, Srpskom kolu, Narodnoj biblioteci, Novom vaspitaču i drugim listovima.

Nakon što je Božidar Nikašinović, položio učiteljski ispit i otišao na učiteljsku službu u Mostar, te završenih birokratskih procedura prijenos dužnosti urednika i nakladnika, Šumonja je rujna 1886. preuzeo uređivanje Bosanske vile. Posao koji mu je predstojao nije bio ni malo lak.

Ambiciozan i naklonjen književnom radu, uspio je pridobiti znatan broj suradnika, vodeći prepisku s mladim piscima iz redova đaka Karlovačke gimnazije i bogoslovije.

U času kada je preuzimao uredništvo, list je kasnio gotovo dva mjeseca, dijelom zbog pretrpanosti tiskare, a još više, zbog odlaska starog urednika. Mlad i poduzimljiv, predlagao se da se izdavanjem pojednih brojeva svakih osam dana nadoknadi zaostalo izlaženje i izdavanje lista što prije dovede u red.

Tokom njegovog uredništva pojavili su se novi stalni suradnici Stari Jovo Hadži N. Besarović, sa svojim putopisima i Sava Kosanović sa svojim memoarskim bilješkama, kao i više novih suradnika, većinom početnika, ali i pisaca koji su uživali ugled. U jednom od brojeva objavljen je i opis ramazanske večeri, autora Mustafe Hilmije Muhibić, pokazujući tada, ali i mnogo puta kasnije, da se i pored toga što se radi o srpskom časopisu, ostavlja mogućnost predstavljanja književnog umijeća sunarodnika drugih etničkih skupina, doprinoseći na taj način izgradnji suživota i rušenju vjerskih i etničkih stereotipa, putem upoznavanja kulture i tradicija drugih. Istovremeno je podsticao nedovoljno neodvažne stvaraoce, pretežno svećenike, učitelje i trgovce u opisivanju svojih krajeva i narodnih običaja, uredno sređujući i objavljujući njihove radove, čuvajući tako dragocene starine od zaborava. Izdavši zaostale brojeve, Šumonja je unaprijedio i materijalno učvrstio list. Uvećan broj pretplatnika je omogućio redovno izlaženje lista. Do kraja 1886. godine broj pretplatnika Bosanske vile je narastao na 800. Za nešto više od pola godine, koliko je uređivao list, izašlo je 17 brojeva lista, 14 u prvoj i tri u drugoj godini izlaženja. Zahvaljujući raznovrsnosti priloga, tokom tog razdoblja popularnost lista je porasla, kako među srpskim, tako i među slovenskim, hrvatskim i češkim pretplatnicima.

To nije promaklo budnom oku austrougarskih vlasti, koje su ga pozvale na odsluženje trogodišnjeg vojnog roka. U pismu koje je 8. prosinca 1886. godine uputio svom drugu iz đačkih dana, Radoslavu Markoviću, pisao je kako će "otići pod pušku, jer su ovdje bacili na me oko, pa će me se ovako na lak način ratosiljati".

U oproštajnoj poruci čitaocima Bosanske vile zapisao je:

U notici tiskanoj na istoj strani, prijateljima i poznanicima, s kojima nije mogao posebno da se oprosti, ostavio je svoju adresu.

Očigledno je da je poziv bio hitan i da je odmah morao da napusti Sarajevo radi odlaska u vojsku u Karlovac. Ovakav potez vojnih vlasti iznenadio je i upravu sarajevske škole, jer je od 1. lipnja 1885. godine bio stalni učitelj u Muškoj osnovnoj školi u Sarajevu.

Iako su prema Privremenom vojnom zakonu učitelji bili oslobođeni vojne službe i samo su tokom raspusta odlazili na vojne vježbe, regrutovan je kolovoza 1886. godine. Školski odbor sarajevske crkveno-školske općine je intervenirao preko Zemaljske vlade kod Ratnog vojnog ministarstva da se učitelj Nikola Šumonja oslobodi od obveze služenja vojnog roka, jer je potreban u školi, pa 1. listopada 1886. godine nije stupio na vojnu dužnost kao i ostali obveznici.

Prave razloge za ovakav potez vlasti, uređivačko i književno angažiranje u Bosanskoj vili, ipak je bilo lako naslutiti. Osnovna je pretpostavka da se vlastima najviše zamjerio kada je u 20. broju lista uvrstio svoju pripovijetku "Pod gvozdenim krstom", u kojoj je oslikao stradanje običnih ljudi, prilikom ulaska Austrougarske u Bosni i Hercegovinu. Već nakon objavljivanja prve epizode, ova pripovijetka s jasnom tendencijom protiv okupacije je zabranjena, pošto je Benjamin Kallay uveo oštru cenzuru na otkrivene komentare političkog režima. Što se nije smjelo reći u bosanskohercegovačkim novinama, slato je u Srbiju ili u srpske novine u Vojvodini, gdje je austrougarska uprava bila daleko umjerenija. Tako je pripovjetka kolovoza i rujna 1887. u cjelini objavljena u novosadskom Javoru, čiji je vlasnik bio Jovan Jovanović Zmaj. Vojni rok je služio godinu dana. Nakon toga je primljen za učitelja u Srpskoj osnovnoj školi u Petrinji. Godine 1890, u Zagrebu je s odličnim uspjehom položio ispit za učitelja građanskih škola i iste godine postao je učitelj vježbaonice pri Srpskoj ženskoj učiteljskoj školi u Gornjem Karlovcu. U Karlovcu je uveo Svetosavske besjede, srpske javne zabave s programom.

Visoki školski savez postavio ga je 1. rujna 1895. godine za profesora, a od 12. prosinca 1896. godine za direktora Srpske pravoslavne muške učiteljske škole u Pakracu. Rukovodio je školskom praksom i bio je nadzornik internata učiteljske škole. Funkciju ravnatelja je obavljao do 1921. godine.

Od 1922. do umirovljenja 1926. je radio kao ravnatelj Državne učiteljske škole u Gospiću.

Preminuo je 1927. godine, boraveći kod kćerke, koja je radila kao profesor u Karlovcu. Sahranjen je na pravoslavnom groblju na Dubovcu u Karlovcu.

Izvori

Vanjske poveznice

Nikola Šumonja


Málaya Sadóvaya - es un cuadro del pintor ruso soviético Aleksandr Semiónov. La pintura representa la vida de las calles de Leningrado a finales de 1970 con signos típicos de su época.

Descripción

El cuadro fue pintado por el artista, cinco años antes de su muerte, y se convirtió en una de las más famosas de sus obras. Se dice que en ese año el artista estaba en su mejor momento.

En el cuadro, se ve la avenida Nevsky Prospekt y después se ve el monumento a Catalina II (del escultor Mikeshin M., M. Chizhov, y los arquitectos V. Schröter, D. Grimm), ubicado en el parque que tiene su nombre.

En el fondo, se ve la majestuosa fachada del Teatro Alexandrinski, del arquitecto Carlo Rossi, con una columnata, un pórtico y la cuadriga de Apolo en el ático de la fachada principal. En 1999, después de la reconstrucción de la calle, se convirtió en una zona peatonal. Estaba pavimentada con baldosas, eliminado la división en las aceras y el pavimento, se construyó una fuente, bancos y farolas de iluminación. Por lo tanto, el cuadro da una idea de la forma ha perdido una de las más bellas calles de San Petersburgo - Leningrado.

Historia

Por primera vez el cuadro fue expuesto en 1987 en los salones de la Unión de Artistas de Leningrado para una exposición póstuma de las obras de Aleksandr Semiónov. A continuación, la exposición se muestra en las ciudades de la región de Leningrado. A mediados de la década de 1990, la cuadro fue exhibida en exposiciones en San Petersburgo de arte soviética 1950-1980 período. A principios de la década de 1980 se publicó la reproducción del cuadro de la Casa Editorial para la distribución de masa en la URSS. En 2005 una compañía estadounidense Soicher-Marin, Inc. produjo una pintura de carteles, que fue distribuido en los EE.UU. y en todo el mundo. En 2007 la pintura «Malaja Sadovaja» fue reproducida en el libro de «Realismo socialista desconocido. La Escuela de Leningrado». Además, fue colocada por los editores en la solapa de este libro.

Referencias

Véase también
 Arte soviético
 Académicos Dacha

Fuentes
 Александр Михайлович Семёнов. Выставка произведений. Л., 1987.
 Ленинградские художники. Живопись 1950—1980 годов. Каталог. СПб., 1994. С.4.
 Живопись 1940—1990 годов. Ленинградская школа. Выставка произведений. СПб., 1996. С.4.
 Цыганов А. Чтобы собирать такие картины, надо быть немного романтиком // Невское время. 1996, 13 марта.
 Федоров С. Весна в городе и натюрморт с вербами // Смена. 1996, 6 марта.
 Справочник членов Ленинградской организации Союза художников РСФСР. Л., Художник РСФСР, 1980.
 Sergei V. Ivanov. Unknown Socialist Realism. The Leningrad School. Saint Petersburg, NP-Print Edition, 2007. P.56. ISBN 5-901724-21-6, ISBN 978-5-901724-21-7.

Enlaces externos
 El cuadro «Malaja Sadovaja» en el sitio «Unknown Socialist Realism. The Leningrad School» (Inglés).
 Painting «Malaya Sadovaya street» in the Book «Unknown Socialist Realism. The Leningrad School» (Inglés).
 Aleksandr Semiónov (1922-1984) en el sitio «Unknown Socialist Realism. Quests and Discoveries» (Inglés).
 Sergei V. Ivanov. Acerca de paisajes urbanos de Leningrado por Aleksandr Semiónov (Rus)

Escenas de género
Cuadros de 1979
Unión Soviética en 1979
Arte de paisaje urbano

Malaja Sadovaja (Semiónov)


Sakız ağacı (Pistacia lentiscus), sakız ağacıgiller familyasından bir ağaç türü. Akdeniz bölgesinin doğal bitkisidir. Türkiye'de Batı ve Güney Anadolu'da, Kanarya Adaları, ve Sakız Adası'nda yetişir.

Morfolojik özellikleri

Nisan-Mayıs ayları arasında, yeşilimsi renkte çiçekler açar. 1–3 m yüksekliğinde, sık dallı, çalı görünüşündedir ve kışın yapraklarını dökmez. Gövdeleri dik ve silindir biçiminde olup, sağlamdır. Kabukları esmer renkli ve reçine kanalları ihtiva eder. Meyveleri ufak, yuvarlak ve kırmızımsı siyah renklidir.

Kullanımı
Bitkinin dal ve gövdesinin yaralı yerlerinden akan reçinenin pıhtılaşmasıyla "mastik" adı verilen sakız elde edilir. Toplanan bu usare 2-4 haftada katılaşır. İlk başlarda donuk yeşil renkte olan reçine, daha sonraları soluk sarı renkli, kolaylıkla kırılabilen parça ve damlalar haline gelir. Özel bir kokusu ve tadı vardır. Eter ve etanolde çözünür. Sakız içinde uçucu yağ, mastisik asit, mastisin ve acı maddeler bulunmaktadır. Eskiden balgam söktürücü olarak kullanılmıştır. Diş etlerini kuvvetlendirmek ve ağız kokusunu gidermek için kullanılır. Sanayide yapıştırıcı, cila olarak ve parfümeride kullanılır. Tatlılara, özellikle muhallebi, sütlaç gibi sütlü tatlılara katılır. Sakız, yiyeceklere güzel bir tat ve koku verir. Güveç ekmek hamuruna çeşni katmak için de kullanılır. Ayrıca Bulgaristan'da mastika adıyla bilinen rakı sakızdan yapılmaktadır.
Türkiye'de Sakız ağaçları ile ayrıntılı bilgiyi Çeşme Tarım İlçe Müdürlüğü'nden edinmek mümkündür.

Sağlık etkileri
Sakızın çiğnenmesi Helicobacter pylori'e karşı etkili olduğu, ve bu bakterinin neden olduğu ülser, yani mide kanamasına ve mide kanseri tehlikesine karşı faydalı olduğu, Huwez F.U., Thirlwell D., Mastic Gum kills Helicobacter pylori, New-England Journal of Medicine, 339:1946, Dec. 24, 1998, dergisinde ileri sürülmüştür.

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar
 Rehber Ansiklopedisi

Pistacia
Akdeniz florası
Batı Asya'daki çevre
Avrupa ağaçları
Fas florası
İspanya florası
Kuzey Afrika florası
Lübnan florası
Orta Doğu florası
Yunanistan florası
Yunan mutfağı
Baharat bitkileri
Ağaç
Avrupa'daki bahçe bitkileri
Afrika'daki bahçe bitkileri
Asya'daki bahçe bitkileri
Peyzaj ağaçları
Dioik bitkiler
1753'te tanımlanan bitkiler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Sakız ağacı


An Carex erawinensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Korotky. An Carex erawinensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex erawinensis


Izmjeničnolisna žutina (pomama, vraničnik, lat.  Chrysosplenium alternifolium), višegodišnja je biljka iz porodice Saxifragaceae .

Raširenost
Raste u Sjevernoj i Srednjoj Europi, Sjevernoj Americi, mnogim dijelovima Azije (Malezija, Mongolija, Kina, Japan). U Alpama se diže na do 2000 metara iznad razine mora i prodire do Arktika.

Raste po vlažnim i sjenovitim mjestima, u šumama pokraj jaraka, između grmlja na livadama ,na plavljenim mjestima, uz rijeke, jezera i potoke, po močvarama. Preferira tlo bogato mineralima i humusom .

Opis
Rhizom tanak, svjetlo smeđi, s brojnim lateralnim korijenima.
Ima po Jednu stabljiku, rijetko nekoliko, uspravnu, visoka 5-15 cm, gola ili ispod s rijetkim dlakama, s 1-3 alternativna lista.
Listovi su alternativni, mesnati, svijetlo zeleni.

Kemijski sastav
Nadzemni dio biljke sadrži ugljikohidrate ( sedoheptulozu ) leukoantocianidine. Listovi sadrže fenole i njihove derivate(arbutin do 0,56%).

Jestivost i primjena u narodnoj medicini
Posve mladi listovi i peteljke se mogu koristiti kao povrće .

U narodnoj medicini različitih naroda, biljka se koristi kao protupalno sredstvo, diuretik, ekspektorans, djeluje adstrigentno, hemostatski, tonik je, stimulira apetit.

Dodatna literatura
Grlić,Lj. Samoniklo jestivo bilje,Zagreb 1980.

Vanjske poveznice

Izvori

Samoniklo jestivo bilje
Ljekovito bilje

Izmjeničnolisna žutina


كباب ملوكي وهي نوع من أنواع الكباب ويتميز بتنوع مكوناته حيث بالإضافة إلى الكباب يحتوي على الباذنجان المقلي ،الفلفل الأخضر المقلي والبصل المقلي لذلك سمي بالكباب الملوكي.

طريقة التحضير

 يعمل الكباب على شكل الاصابع ويقلى في الزيت ويحضر أيضا كل من الباذنجان والبصل والفلفل الأخضر ويقطع على شكل حلقات ويقلى في الزيت.
 ثم يقلى اثنان من الخبز (العيش) المتوسط الحجم في الزيت (يحمر فقط بشكل خفيف).
 يوضع إحدى الخبزين في صينية الفرن الدائرية ويرص عليها الكباب والباذنجان والفلفل الأخضر والبصل ثم يوضع عليها الخبز الثاني.
 يحضر صلصة مكونة من معجون الطماطم المذاب في كوبين من الماء ويضاف إليها الملح والفلفل والبهارات المختلفة مثل الكاري حسب الرغبة  ويسخن ثم يضاف على الخبز الذي يحتوي بداخله على الكباب ويوضع في الفرن برجة حرارة 220 درجة مئوية حتى تنتهي الصلصة.
 ويخرج من الفرن ويقطع ويقدم.

مطبخ عراقي

كباب ملوكي


18873 Larryrobinson este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18873 Larryrobinson este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Everstar de M. Abraham și G. Fedon. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 9,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

18873 Larryrobinson


Andreea Cosma () este o deputată română, aleasă în 2016, validată pe 16 ianuarie 2017, în urma votului pe lista PSD (a șaptea pe listă, loc neeligibil) și datorită renunțării a doi colegi la locul eligibil, primarul localității Cornu, Cornel Nanu (locul doi pe listă) respectiv Ludmila Sfârloagă (locul patru pe listă), vicepreședinte al Consiliului Județean Prahova. Este reprezentantă a circumscripției electorale nr. 31 Prahova.

Politiciana este, de asemenea, notar public în cadrul Camerei Notarilor Publici Ploiești din anul 2002.

Formare
Membră a Academiei Europene de Relații Economice și Culturale cu sediul în Roma (2017)
Absolventă al Institutului Diplomatic Român, București "Politică externă și diplomație" (2017)
Colegiul Național de Apărare, București - "Securitate și bună guvernare" (2017)
Cursuri de formare profesională în cadrul Institutului Notarial Român (2001 ‐ 2002)
Facultatea de Drept, Specializarea Drept, București (1993 - 1997)

Controverse
În decembrie 2015, Andreea Cosma a fost trimisă în judecată de DNA Ploieși în dosarul privind vânzarea la prețuri subevaluate a unor terenuri ale cazărmii Ciuperceasca. În ianuarie 2017, acest dosar a fost declinat în favoarea ÎCCJ. De-a lungul timpului, conform procurorilor, notarul public Andreea Cosma Saad a intermediat returnări "ilegale" de TVA, creditări ale unor firme "fictive" cu scopul evaziunii fiscale și "spălării de bani" proveniți din "activități ilegale", prejudiciul fiind estimat la 35 milioane Euro.

Familie, date personale
Este fiica fostului președinte al Consiliului Județean Prahova, Mircea Cosma, membru important al PSD Prahova, și sora deputatului PSD Vlad Cosma.

În 2010 s-a casătorit cu Rami Saad, cetățean libanez, cu care are o fiică.

A avut o scurtă "carieră" muzicală (R&B) sub numele de scenă "Deea".

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Note

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1975
Nașteri pe 4 mai
Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat
Ploieșteni

Andreea Cosma


Schitul Lacu (în , "schitul din văgăună") este o comunitate monahală idioritmică de la Muntele Athos (Grecia), una din cele mai vechi vetre monastice românești din Sfântul Munte. Este amplasată în partea de nord-est a peninsulei Athos, într-o vale străbătută de râul Morfonou și înconjurată de o pădure de castani. Aici se află 15 chilii în care locuiesc călugări români. Biserica schitului are hramul Sfântul Mare Mucenic Dimitrie Izvorâtorul de Mir.

Schitul Lacu aparține Mănăstirii Sfântul Pavel (în ), una din cele douăzeci de mari mănăstiri care guvernează în mod tradițional teritoriul autonom al Sfântului Munte Athos. El se află din punct de vedere spiritual sub jurisdicția Patriarhiei Ecumenice de Constantinopol, la fel ca toate comunitățile mănăstirești din muntele Athos.

Așezare geografică
Schitul Lacu este situat în partea de nord-est a peninsulei Athos, între Turnul Amalfion și Mănăstirea Sfântul Pavel (la o jumătate de oră distanță de mers pe jos de la mănăstire, peste munte). Se întinde pe valea Lacu (în , care înseamnă "văgăună sălbatică"), care urcă spre pantele vârfului Aton (2033 m). Schitul este situat la o altitudine de aproximativ 280 m, între Marphonou și Antiathon.

Istoric
Se cunosc foarte puține informații despre istoria schitului românesc Lacu. Conform tradiției, începând din secolul al X-lea trăiau acolo călugări ce proveneau din mănăstirea veche Amalfion (una din cele trei mănăstiri de pe Muntele Athos ce săvârșeau slujbele religioase după ritul latin), care după Marea Schismă ce a avut loc în anul 1054 între Biserica Răsăriteană și Biserica Apuseană a fost trecută sub autoritatea Marii Lavre și s-a ruinat. În secolul al XIV-lea câțiva călugări sârbi au încercat să revitalizeze acel loc și au împrumutat bani de la Mănăstirea Vatopedu în acest scop, dar nu au reușit să-i mai restituie. Astfel, la sfârșitul secolului al XIV-lea, Mănăstirea Vatopedu a cedat acel teren Mănăstirii Sfântul Pavel în schimbul altor proprietăți.

Unele inscripții din anul 1606 arată că acolo au trăit pentru o perioadă călugări slavi, probabil de origine sârbă. La mijlocul secolului al XVIII-lea au început să vină aici călugări din Principatul Moldovei; potrivit evidențelor păstrate, cei 30 de monahi ce viețuiau aici în anul 1754 erau de origine moldovenească. În jurul anului 1760 ieromonahul Daniil de la Mănăstirea Neamț a organizat obștea de aici ca schit și a construit o biserică de lemn cu hramul Sfântului Mare Mucenic Dimitrie. Slujbele religioase se țin de atunci în limba română. În acea vreme existau în Muntele Athos aproximativ 24 de colibe românești și aproape 100 de pustnici români.

În anul 1821, după începerea Războiului de Independență al Greciei, călugării moldoveni și munteni au încetat să mai vină în Grecia, pe măsură ce situația a devenit tot mai periculoasă, în timp ce călugării bătrâni s-au întors în țara lor de origine sau au murit. Începând de prin anii 1830, Schitul Lacu cunoaște o perioadă de înflorire. Au început să vină călugări noi, iar schitul a ajuns să adăpostească până la 90 de călugări în 24 de colibe. Potrivit "Proschinitarului" călugărului Serafim, viețuiau în anul 1843 la schitul Lacu 32 de monahi români originari din mănăstirile Cernica și Căldărușani și existau, în plus, cinci chilii cu paraclise și 16 colibe.

Printre călugării români care au trăit la Schitul Lacu s-a aflat și monahul Alipie, viitorul ieroschimonah Antipa de la Calapodești (1816-1882), ce a sosit aici în anul 1837 și a trăit timp de 15 ani după aspra rânduială athonită, mutându-se apoi la Mănăstirea Esfigmenu. El a fost canonizat de Biserica Ortodoxă Română și de Biserica Ortodoxă Rusă.

Călugării valahi și moldoveni au primit constant sprijin financiar din partea guvernului lor, trăind acolo în liniște fără a crea probleme politice sau etnice. A fost construită o bisericuță cu hramul "Adormirea Maicii Domnului" în cimitirul schitului (1849) și o moară de apă (1860). Biserica schitului era mică, iar comunitatea creștea, astfel că în anul 1898 a început zidirea unei biserici centrale (kiriakon) mai încăpătoare cu hramul Sfântul Dimitrie, pe cheltuiala călugărului Iustin. Lucrările de construcție au fost finalizate în anul 1904, când biserica a fost completată cu pridvorul și clopotnița. Clădirea arhondaricului a fost construită cam în aceeași perioadă. Astfel, la începutul secolului al XX-lea exista în jurul bisericii un complex de 24 de chilii și colibe, în care trăiau peste 120 de monahi.

Criza generată de instalarea comunismului în România care a făcut ca relațiile României cu mănăstirile de la Muntele Athos să fie mult îngreunate, dar și drumul greu accesibil, au făcut ca Schitul Lacu să intre într-o perioadă de declin. Numărul călugărilor a scăzut, iar chiliile au fost părăsite și au început să se ruineze. În anul 1989, când a avut loc căderea comunismului de la putere, aici nu se mai aflau decât vreo doi-trei călugări.

La mijlocul anilor 1990, când mai rămăsese aici doar un singur călugăr bătrân, s-a reînceput repopularea schitului Lacu cu călugări veniți în principal de la schitul românesc Prodromu, dar și de la mănăstirile din România. Biserica centrală și chiliile au fost treptat reparate, iar drumul prin pădure a fost îmbunătățit. Cu toate acestea, distanța mare de drumul principal face ca pelerinii de la Schitul Lacu să fie puțini. În prezent, mai mult de jumătate din chilii sunt locuite, iar celelalte se află încă în ruină.

Note

Vezi și
 Muntele Athos
 Agiou Pavlou, mănăstirea de care aparține Schitul Lacu
 Schitul Prodromu, altă comunitate monahală românească de pe Muntele Athos

Bibliografie
 Pimen Vlad, Sfântul Munte Athos - Grădina Maicii Domnului, ediția a II-a, Schitul Lacu, Muntele Athos.

Muntele Athos
Schituri din Grecia

Schitul Lacu


Elvida es un melodramma u ópera en un acto con música de Gaetano Donizetti y libreto en italiano de Giovanni Schmidt. La ópera se escribió como pieza de ocasión para el cumpleaños de la reina María de las Dos Sicilias. Se estrenó el 6 de julio de 1826 en el Teatro de San Carlos en Nápoles, pero «impresionó poco al público». Después de tres representaciones, la pieza quedó olvidada hasta que se volvió a representar y grabar en 2004.

Personajes

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Gaetano Donizetti
Óperas de 1826
Óperas en italiano
Óperas ambientadas en España
Óperas estrenadas en Nápoles

Elvida


(Hiroshima, Japón, 19 de marzo de 1969) es un músico, compositor, diseñador, modelo y productor japonés, conocido por haber sido cofundador y guitarrista de la influyente banda rock visual kei Malice Mizer de 1992 a 2001. En 1999 fundó la casa de moda Moi-même-Moitié con la que ha logrado popularizar el movimiento gothic lolita. En 2002, después de la separación de Malice Mizer, formó la banda de metal gótico Moi dix Mois y produjo el debut del dúo de música electrónica visual kei Schwarz Stein. En 2008, Mana produjo el debut de la cantante y chelista japonesa Kanon Wakeshima y sus dos primeros álbumes en los años 2009 y 2010.

Biografía
Mana nació el 19 de marzo en Hiroshima. A una edad temprana, sus padres, quienes eran profesores de música, lo introdujeron a la música clásica. Inspirado por Mötley Crüe comenzó a componer música cuando estaba en la escuela secundaria y aprendió a tocar la batería inspirado por  Tommy Lee, también ha declarado estar influenciado principalmente por la cultura francesa, y la cantante canadiense de pop francés Mylène Farmer. De adolescente tenía aversión a todas las cosas "femeninas" y se describía a sí mismo como un "macho" con una actitud destructiva. Su nombre artístico es escrito ocasionalmente con el kanji . Sus fanáticos se refieren a él como  .

En noviembre de 1999 ganó el 4º premio especial de Nail Queen, una competencia sobre el cuidado y la mejor decoración de las uñas.

En enero de 2011 fue invitado a participar como columnista en el magazín de videojuegos Game Lab y en 2016 editó una edición especial compilatoria de todas sus columnas.

Carrera musical

1986-1992: pre-Malice Mizer
Su primera banda conocida fue el grupo underground Ves.tearge en 1986, y más tarde se unió al grupo punk , que estuvo activo desde 1988 hasta 1989. Fue conocido tanto en Ves.tearge como en Girl'e con el sobrenombre de Serina, y también fue guitarrista de ambas bandas. Comenzó a descubrir su "lado femenino" durante este período y comenzó a evitar los estándares sociales de género. En 1990 se unió a  como bajista, una banda de rock gótico  en la que también fue miembro el guitarrista Közi, en esta banda empezó a desarrollar un sonido similar al que luego tendría Malice Mizer. Matenrō se separó a finales de abril de 1992.

1992-2001: Malice Mizer
En agosto de 1992 después de abandonar Matenrō, Mana y Közi fundaron la banda de rock visual kei Malice Mizer. Mana era el guitarrista principal de la banda, compositor principal, coreógrafo y director artístico general. La banda contó con el apoyo del sello de música indie, Midi:Nette, con el que se publicó la mayor parte del trabajo de la banda. En 1997 después de haber logrado reconocimiento Malice Mizer firmó con el sello Nippon Columbia para la producción de su tercer álbum merveilles, publicado en marzo de 1998, con el que alcanzaron una gran fama y la cúspide de su carrera, siendo reconocidos como uno de los grandes del visual kei. Después de nueve años de carrera la banda se separó en diciembre de 2001 dejando un mensaje de despedida en su página web. En septiembre de 2018 Malice Mizer tuvo una reunión oficial para celebrar su 25 aniversario y rendir tributo a la memoria de Kami, quien fue baterista de la banda y falleció en 1999. Al evento fueron invitados a participar músicos cercanos a la banda, entre ellos Kamijo como vocalista y Sakura como baterista.

2002-presente: Moi dix Mois
En marzo de 2002 Mana fundó su proyecto en solitario, Moi dix Mois, una banda de metal gótico visual kei, Moi dix Mois en francés significa literalmente "mis diez meses" refiriéndose a los diez meses del embarazo en calendario lunar.
Mana ha declarado ser el único miembro permanente, así como el único compositor y letrista. La marca de ropa de Mana, Moi-même-Moitié, es la encargada de diseñar el vestuario que utilizan los miembros del proyecto para presentaciones en vivo y sesiones de fotos. En julio de 2004 el club oficial de fanáticos de Mana abrió al extranjero, algo que no es usual entre artistas japoneses, seguido de la publicación de su música en el Europa. En marzo de 2005 logró internacionalizar su carrera al celebrar una gira con Moi dix Mois en Alemania y Francia. En julio de 2009 Moi dix Mois actuó por primera vez en Estados Unidos, siendo invitados de honor en el Anime Expo 2009. En abril de 2012 el proyecto regresó a Estados Unidos acompañado por Kanon Wakeshima para el Sakura-Con 2012. En julio anunciaron su primera gira por Latinoamérica, como parte de una serie de conciertos por la celebración del décimo aniversario del proyecto, pero la gira fue cancelada debido a problemas logísticos.

Carrera empresarial

Moi-même-Moitié
En 1999, Mana crea su propia marca de moda, Moi-même-Moitié, que presenta 2 líneas de diseño llamadas Elegant Gothic Lolita y Elegant Gothic Aristocrat. La marca pronto estableció una de las más amplias coberturas en el movimiento de moda japonés Gothic Lolita. Mana continua apareciendo regularmente en la publicación más conocida de este movimiento, la Gothic & Lolita Bible (publicación destinada a las jóvenes japonesas que siguen la corriente de moda Lolita), modelando sus propios diseños y dando información sobre sus otros proyectos.

Schwarz Stein
En 2002, Mana firmó con el dúo Electro Dark Schwarz Stein para producirlos en Midi:Nette. A pesar de su gran éxito el dúo se separó en marzo de 2004, y desde entonces busca bandas para firmar y producir.

Cronología
 Ves.tearge – Batería (secundaria) (1986–1987)
  – Guitarra, sintetizador (1988–1990)
  – Bajo (1990–1992)
 Malice Mizer – Guitarra, sintetizador (1992–2001)
 Moi dix Mois – Guitarra, programador (2002–presente)

Músico de sesión
 Art Marju Duchain – Guitarra (1996)
 Mana's Not Dead – Batería (2007)
 Schwarz Stein 15th Anniversary – Guitarra, teclado (2017)

Discografía

Con Girl'e
c. 1989: Girl'e

Con matenrō
c. 1991: matenrō
c. 1992: U-RA-GI-RI...

Con Malice Mizer

 1994: memoire DX
 1996: voyage
 1998: merveilles
 2000: bara no seidō

Con Moi dix Mois

 2003: Dix Infernal
 2004: Nocturnal Opera
 2006: Beyond the Gate
 2007: Dixanadu
 2010: D+Sect

Enlaces externos
 Página de las guitarras de Mana en ESP
 Página web de Moi dix Mois

Notas

Referencias

Mana
Guitarristas de heavy metal
Guitarristas de Japón
Mana
Músicos Visual kei
Diseñadores de moda de Japón
Miembros de Malice Mizer
Nacidos en Hiroshima

Mana (músico)


Louis Jacob van Zyl (20 de julio de 1985, Bloemfontein, Provincia del Estado Libre), también conocido como L.J. van Zyl, es un atleta sudafricano que es especialista en las carreras de los 400 metros vallas. Tiene el récord de Sudáfrica de los 400 metros vallas con un tiempo de 47.66 segundos. Es tres veces campeón africano de este evento, y representó a su país en los Juegos Olímpicos de Pekín 2008.

Fue el campeón de los mundiales junior en 2002 y se clasificó para la final del Campeonato del Mundo de 2005, a la edad de 20 años. Su progresión comenzó cuando consiguió la medalla de oro en los Juegos de la Mancomunidad de 2006.

Palmarés

Marcas personales

Enlaces externos

Atletas de Sudáfrica
Atletas en los Juegos Olímpicos de Pekín 2008
Atletas en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
Atletas en los Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016
Alumnado de la Universidad de Pretoria
Nacidos en Bloemfontein
Vallistas
Sudafricanos del siglo XXI

Louis Jacob van Zyl


Trihopterele din România numără peste 260 de specii din 19 familii. Unele specii sunt cunoscute în popor cu denumirea de frigane.  Majoritatea speciilor, circa 168, sunt înregistrate în Banat, datorită nivelului mai înalt de cercetare a acestor insecte din regiune. În Transilvania au fost identificate  87 de specii, în Câmpia Română - 77 de specii, în Crișana - 36 de specii și în Moldova - doar 8 specii.

Subordinul Spicipalpia

Suprafamilia Rhyacophiloidea

Familia Rhyacopiilidae
 Rhyacophila aquitanica Mc Lachlan, 1879
 Rhyacophila cibinensis Botoșăneanu & Marinkovic, 1967
 Rhyacophila confinium Botoșăneanu, 1957
 Rhyacophila doehleri Botoșăneanu, 1957
 Rhyacophila fagarasiensis Botoșăneanu, 1964
 Rhyacophila fasciata Hagen, 1859
 Rhyacophila fischcri Botoșăneanu, 1957
 Rhyacophila flava Klapalek, 1898
 Rhyacophila furcifera Klapalek, 1904
 Rhyacophila glarcosa Mc Lachlan, 1867
 Rhyacophila kirnminsbna Botoșăneanu, 1958
 Rhyacophila laevis Pictet, 1834
 Rhyacophila mocsaryi Klapalek, 1898
 Rhyacophila motasi Botoșăneanu, 1957
 Rhyacophila nubila (Zetterstedt, 1840)
 Rhyacophila obliterata Mc Lachlan, 1863
 Rhyacophila orghidani Botoșăneanu, 1952
 Rhyacophila philopotamoides orientis Schmid, 1970
 Rhyacophila polonic Mc Lachlan, 1879
 Rhyacophila tristis Pictet, 1834
 Rhyacophila valkanovi Botoșăneanu, 1957

Suprafamilia Hydroptiloidea

Familia Glossosomatidae
 Glossosoma boltoni Curtis, 1834
 Glossosoma confonnis Neboiss, 1963
 Glossosoma discophorum Klapalek, 1902
 Synafophora intermedia (Klapalek, 1892)
 Synagapetus armatus (Mc Lachlan, 1879)
 Synagapetus iridipennis Mc Lachlan, 1879
 Synagapetus moselyi (Ulmer, 1938)
 Agapetus belareca Botoșăneanu, 1957
 Agapetus delicatulus Mc Lachlan, 1884
 Agapetus fuscipes Curtis, 1834
 Agapetus laniger (Pictet, 1834)
 Agapetus ochripes Curtis, 1834
 Agapetus rectigonopoda Botoșăneanu, 1957

Familia Hydroptilidae
 Stactobia caspersi Ulmer, 1950
 Stactobia maclachlani Kimmins, 1949
 Stactobiella risi (Felber, 1908)
 Orthotrichia angustclla (Mc Lachlan, 1865)
 Orthotrichia costalis (Curtis, 1834)
 Orthotrichia mclitta Malicky, 1976
 Ithytrichia lamcllaris Eaton, 1873
 Oxyethira falcata Morton, 1893
 Oxyethira flavicornis (Pictet 1834)
 Hydroptila forcipata (Eaton, 1873)
 Hydroptila lotensis Mosely, 1930
 Hydroptila occulta (Eaton, 1873)
 Hydroptila pulchricornis (Pictet, 1834)
 Hydroptila simulans Mosely, 1920
 Hydroptila sparsa Curtis, 1834
 Hydroptila tineoides Dalman, 1819
 Hydroptila vectis Curtis, 1834
 Agraylea multipunctata Curtis, 1834
 Agraylea sexmaculata Curtis 1834
 Allotrichia pallicornis (Eaton, 1873)
 Tricholciochiton fagesii (Guinard, 1 879)

Subordinul Annulipalpia

Superfamilia Philopotamoidea

Familia Philopotamidae
 Philopotamus montanus (Donovan, 1813)
 Philopotamus variegatus (Scopoli, 1763)
 Wormaldia occipitalis (Pictet, 1834)
 Wormaldia triangulifera Mc Lachlan, 1878
 Wormaldia pulla (Mc Lachlan, 1878)
 Wormaldia subnigra Mc Lachlan, 1865

Suprafamilia Hydropsychoidea

Familia Hydropsychidae
 Diplectona atra Mc Lachlan, 1878
 Hydropsyche angustipennis (Curtis, 1834)
 Hydropsyche botosanenui Marinkovic, 1966
 Hydropsyche bulbifera Mc Lachlan, 1878
 Hydropsyche bulgaromanorum Malicky, 1977>
 Hydropsyche contubernalis Mc Lachlan, 1865
 Hydropsyche emarginata Navas, 1923
 Hydropsyche fulvipes (Curtis, 1834)
 Hydropsyche instabilis (Curtis, 1834)
 Hydropsyche modesta Navas, 1925
 Hydropsyche ornatulata Mc Lachlan, 1878
 Hydropsyche pellucidula (Curtis, 1834)
 Hydropsyche saxonica Mc Lachlan, 1 884
 Hydropsyche sinuata Botoșăneanu& Mrinkovic, 1966
 Hydropsyche tabacarui Botășeanu, 1960.
 Cheumatopsyche lepida (Pictet, 1834)

Familia Polycentropodidae
 Neureclipsis bimaculata  (Linne, 1785)
 Plectrocnemia brevis Mc Lachlan, 1871
 Plectrocnemia conspersa (Curtis, 1834)
 Plectrocnemia kisbelai Botoșăneanu, 1976
 Plectrocnemia minima Klapalek, 1899
 Polycentropus excisus Klapalek, 1894
 Polycentropus flavomaculatus (Pictet, 1834)
 Polycentropus irroratus Curtis, 1835
 Polycentropus schmidi Novak & Botoșăneanu, 1965
 Holocentropus dubius (Rambur, 1842)
 Holocentropus picicornis (Stephens, 1836)
 Holocentropus stagnalis (Al barda, 1874)
 Cyrnus crenaticornis (Kolenati, 1858)
 Cymus trimaculatus (Curtis, 1834)

Familia Psychomyiidae
 Psychmyia pusilla (Fabricius, 1781)
 Lype phaeopa (Stephens, 1836)
 Lype reducra (Hagen, 1868)
 Tinodes kimminsi Sykora, 1962
 Tinodes pallidulus Mc Lachlan, 1878
 Tinodes polifurculatus Botogrneanu, 1956
 Tinodes raina Botogfneanu, 1960
 Tinodes rostocki Mc Lachlan, 1878
 Tinodes unicolor (Pictet, 1834)
 Tinodes waeneri (Linne, 1758)

Familia Ecnomidae
 Ecnomus tenellus (Rambur, 1842)

Subordinul Integripalpia

Superfamilia Phyrganeoidea

Familia Phyrganeidae
 Trichostegia minor (Curtis, 1834)
 Agrypnia pagetana Curtis, 1835
 Agrypnia picta Kolcnati, 1848
 Agrypnia varia (Fabricius, 1793)
 Phryganea bipunctata Retzius, 1783
 Phryganea grandis Linne
 Oligotricha striata (Linne, 1758)
 Hagenella clathrata (Kolenati, 1848)
 Oligostomis reticulata (Linne, 1761)

Suprafamilia Limnephiloidea

Familia Brachycentridae
 Brachycentrus montanus Klapalek, 1892
 Brachycentrus subnubilus Curtis, 1834
 Brachycentrus (Oligoplectrum) macularum (Fourcroy, 1785)
 Micrasema minimum Mc Lachlan, 1876

Familia Limnephilidae
 Ironoquia dubia (Stephens, 1837)
 Apatania carpathica Schmid, 1954
 Apatania carpathica carpathica Schmid
 Apatania carpathica motasi Botoșăneanu
 Drusus annulatus (Stephens, 1837)
 Drusus biguttatus (Pictet, 1834)
 Drusus brunneus Klapalek, 1898
 Drusus buscatensls Botoșăneanu, 1960
 Drusus carpathicus Dziedzielewin, 191
 Drusus discolor (Rambur, 1842)
 Drusus romanicus Murgoci & Botoșăneanu
 Drusus tenellus (Klapalek, 1898)
 Drusus trifidus Mc Lachlan, 1868
 Ecclisopteryx dalecarlica Kolenati, 1848
 Ecclisopteryx guttulata (Pictet, 1834)
 Ecclisopteryx madida (Mc Lachlan, 1867)
 Limnephilus affinis Curtis, 1834
 Limnephilus auricula Curtis, 1834
 Limnephilus binoratus Curtis, 1834
 Limnephilus bipunctatus Curtis, 1834
 Limnephilus centralis Curtis, 1834
 Limnephilus coenosus Curtis, 1834
 Limnephilus decipiens (Kolenati, 1848)
 Limnephilus extricatus Mc Lachlan, 1865
 Limnephilus flavicornis (Fabricius, 1789)
 Limnephilus flavospinosus (Stein, 1 874)
 Limnephilus fuscicornis Rambur, 1842
 Limnephilus griseus (Linne, 1759)
 Limnephilus hirsurus (Pictet, 1834)
 Limnephilus ignavus Mc Lachlan, 1865
 Limnephilus lunarus Curtis, 1834
 Limnephilus nigriceps (Zetterstedt, 1840)
 Limnephilus polirus Mc Lachlan, 1865
 Limnephilus rhombicus Linne, 1758
 Limnephilus sparsus Curtis, 1834
 Limnephilus stigma Curtis, 1834
 Limnephilus viltatus (Fabricius, 1798)
 Colpotaulius incisus (Curtis, 1834)
 Grammotaulius nigmpunctarus (Retzius, 1783)
 Grammotaulius nitidus (Muller, 1764)
 Glyphotaelius pellucidus (Retzius, 1783)
 Nemotaulius punctatolineatus (Retzius, 1783)
 Anabolia furcata Brauer, 1857
 Anabolia laevis (Zetterstedt, 1840)
 Anabolia nemosa (Curtis, 1834)
 Phacopteryx brevipennis (Curtis, 1834)
 Rhadicoleptus alpestris (Kolenati, 1848)
 Potamophylax cingulatus (Stephens, 1837)
 Potamophylax jungi Mey, 1976
 Potamophylax latipennsis (Curtis, 1834)
 Potamophylax lucruosus (Pill. & Mitt., 1793)
 Potamophylax millenii (Klapalek, 1 898)
 Potamophylax nigricomis (Pictet, 1834)
 Potamophylax pallidus (Klapalck, 1900)
 Potamophylax rotundipennis (Brauer, 1857)
 Acrophylax vernalis Dziedzielewin, 1912
 Chionophyhx aamohoricus (Dziedzielewicz, 1911)
 Chionophylax mindszentyi Schmid, 1951
 Halesus digitatus (Schrank, 1781)
 Halesus mbricollis (Pictet, 1834)
 Halesus tesselatus (Rambur, 1842)
 Melampophylax mucoreus (Hagen, 1861)
 Melampophylax nepos (Mc Lachlan, 1880)
 Isogamus aequalis (Klapalck, 1907)
 Isogamus lineatus (Klapalek, 1903)
 Pamchiona picicornis (Pictet, 1834)
 Stenophylax lateralis (Stephens, 1837)
 Stenophylax mitis Mc Lachlan, 1875
 Stenophylax nycterobius (Mc Lachlan, 1875)
 Stenophylax permistus Mc. Lachlan, 1895
 Stenophylax sequax (Mc Lachlan, 1875)
 Stenophylax testaceus (Gmelin, 1789)
 Stenophylax vibex meridiorientalis Malicky, 1980
 Stenophylax vibex vibex (Curtis, 1834)
 Mesophylax impunctatus Mc Lachlan, 1884
 Allogamus auricollis (Pictet, 1834)
 Allogamus dacicus Schmid, 1951
 Allogamus uncatus (Brauer, 1857)
 Chaetopteryx biloba Botoșăneanu, 1960
 Chaetopteryx cissylvanica Botoșăneanu, 1960
 Chaetopteryx major Mc Lachlan, 1876
 Chaetopteryx polonica Dziedzielewicz, 1889
 Chaetopteryx sahlbegi Mc Lachlan, 1876
 Chaetopteryx schmidi Botoșăneanu, 1957
 Chaetopteryx subadiata Klapalek, 1907
 Psilopteryx curviclavata Botoșăneanu, 1957
 Psilopteryx psorosa (Kolenati, 1860)
 Psilopteryx psorosa carpathica Schmid, 1952
 Psilopteryx psorosa gutinensis Mey & Bots., 1985
 Psilopteryx psorosa retezatica Bots. & Schn., 1978
 Psilopteryx psorosa transsylvanica Mey & Bots., 1985
 Chaetopterygopsis maclachlani Stein, 1874
 Chaetopterygopsis sisestii Botoșăneanu, 1961
 Annitella lateroproducta (Botoșăneanu, 1952)
 Annitella obscurata (Mc Lachlan, 1876)
 Annitella transsylvanica Murgoci, 1957

Familia Goeridae
 Goera pilosa (Fabricius, 1775)
 Lithax niger (Hagen, 1859)
 Lithax obscums (Hagen, 1859)
 Sifo graellsi Pictet, 1 865
 Silo nigricornis (Pictet, 1834)
 Silo pallipes (Fabricius, 1781)
 Silo piceus (Brauer, 1 857)

Familia Uenoidae
 Thremma anomalum Mc Lachlan, 1876

Familia Lepidostomatidae
 Lepidostoma himm (Tabricius, 1781)
 Lasiocephala basalis (Kolenati, 1848)
 Crunoecia irrorata (Curtis, 1834)
 Crunoecia monospina Botoșăneanu, 1960

Suprafamilia Leptoceroidea

Familia Leptoceridae
 Athripsodes albifmns (Linne, 1759)
 Athripsodes aterrimus (Stephens, 1836)
 Athripsodes bilineams (Linne', 1758)
 Athripsodes cinereus (Curtis, 1834)
 Athripsodes commutatus (Rostock, 1874)
 Athripsodes leucophaeus (Rambur, 1842)
 Ceraclea (Ceraclea) albogutmta (Hagen, 1 860)
 Ceraclea (Ceraclea) fulva (Rambur, 1842)
 Ceraclea (Ceraclea) nigronervosa (Retzius, 1783)
 Ceraclea (Ceraclca) senilis (Burmeister, 1838)
 Ceraclea (Athripsodina) annulicomis (Stephens, 1 836)
 Ceraclea (Athripsodina) aurea (Pictet, 1834)
 Ceraclea (Athripsodina) dissimilis (Stephens, 1 836)
 Ceraclea (Athripsodina) riparia (Albarda, 1 874)
 Mysacides azurea (Linne, 1761)
 Mystacides longicomis (Linne, 1759)
 Mysacides nigra (Linne, 1758)
 Triaenodes bicolor (Curtis, 1834)
 Ylodes conspersus (Rambur, 1842)
 Ylodes kawraiskii (Martynov, 1909)
 Ylodes simulans (Tjeder, 1929)
 Oecetis furva (Rarnbur, 1 842)
 Oecetis intima Mc Lachlan, 1877

Referințe

Bibliografie
Ciubuc, Constantin.  Checklist of Romanian Trichoptera (Insecta). In: Travaux du Museum National d'Histoire Naturelle "Grigore Antipa". Vol. XXXIII, 1993, pp. 11-147.
 Bănăduc, Angela; Radu, Georgiana. Caddisfly (Insecta, Trichoptera) assemblages in the Vișeu River basin (Romania). In: Transylvanian Review of Systematical and Ecological Research, 10(1), 2010, pp. 83-92.
 Dumbravă-Dodoacă, M.; Ogrin, M.-F.; Putzschler, J.-A; Pârvulescu, L. The distribution of caddisfly fauna (Insecta: Trichoptera) in Aninei Mountains (southwestern Romania). In: Analele Universității din Oradea. Fascicula Biologie. Tom. XVII/1, 2010, pp. 95-99.
 Pârvu, Mălina; Pârvulescu, Lucian. The Diversity of Caddisflies (Insecta, Trichoptera) Species in TimiȘ River Catchment Area (Western Romania). In: Transylvanian Review of Systematical and Ecological Research. Volume 15, 2014, pp. 133–144.
Pîrvu, M.; et al. Spatial ecology of Hydropsyche incognita (Trichoptera: Hydropsychidae) in the Carpathians. In: European Journal of Entomology, 112 (1), 2015, pp. 106–113. 2015 doi: 10.14411/eje.2015.006 ISSN 1210-5759 (print), 1802-8829 (online)
Pîrvu, Mălina; Pacioglu, O. The ecological requirements of caddisflies larvae (Insecta: Trichoptera) and their usefulness in water quality assessment of a river in south-west Romania. Knowledge and Management of Aquatic Ecosystems, (2012) 407, 03.
Glenn B. Wiggins. The Caddisfly Family Phryganeidae (Trichoptera). Toronto: University of Toronto Press, 1998. 306 p.

Trihoptere, România
Tricoptere
Listă, România

Listă de trihoptere din România


හිමිකාරීත්වය සහ පාලනය

පුද්ගලයන්ගෙන් සමන්විත පුද්ගල සහ වෙනත් නෛතික ආයතනවලට (සංවිධාන සහ වෙනත් සංස්ථා වැනි) ඡන්දය ප‍්‍රකාශ කිරීමට සහ සංස්ථාවේ කොටස්වලින් ලබෙන ලාභය බෙදාගනීමට අයිතියක් ඇත. ඒ අනුව ලාභය මුල්කරගත් සංස්ථාවල කොටස් තොග පවත්වාගෙන යන මෙම ඡුන්දහිමියන් කොටස් හිමියන් හෝ තොග හිමියන් ලෙසට හඳුන්වයි. තොග හිමියන් නොමති විට සංස්ථාවක්, තොග නොවන සංස්ථාවක් ලෙසට පැවතිය හැකිය. ඒ වගේම එවන් වූ අවස්ථාවක තොග හිමියන් වෙනුවට, සංස්ථාවේ කටයුතු සඳහා ඡන්දය ප‍්‍රකාශ කිරීමට අයිතිය ඇති සාමාජිකයන් පිරිසකගෙන් සංස්ථාව සමන්විත වේ. තොග නොවන සංස්ථාව ලාභය ලබීමේ අරමුණකින තොරව කටයුතු කරන්නේ නම් එය ලාභ නොලබන සංස්ථාවක් ලෙසට හඳුන්වනු ලබේ. නොඑසේ නම් ලාභය අරමුණු කර නොගත් සංස්ථා ලෙසට හඳුන්වනු ලැබේ.

	වෙනත් ආකාරයකින් සංස්ථාව යන්න හඳුනාගැනීමේදී, සංස්ථාව වූ කලී නිශ්චිත වූ නීතිමය තත්ත්වයක් සහිත සහ වෙනත් ස්ථාපිත නොවූ සාමාන්‍ය ව්‍යාපාරයකට, පුද්ගල කණ්ඩායමකට හෝ ස්වේච්ඡා සමාගමකට නොලැබෙන ආකාරයේ විශේෂ වරප‍්‍රසාදයන් ලැබෙන පුද්ගල සමූහයකි.

	ඊළඟ ඡේදවලින් කියවෙන කරුණුවලදී තොග සංස්ථාවල තොග හිමියන් හැඳින්වීමටත් තොග නොවන සංස්ථාව සාමාජිකයන් හැඳින්වීමටත් "සාමාජිකයන්" යන පදය භාවිත කරනු ලැබේ.

ලෝකය තුළ සංස්ථාපිත පාලන රටාවලියේ පුළුල්වූ පංති දෙකක් දක්නට ලැබේ. ලොව වැඩි ප‍්‍රමාණයක් තුළ, සංස්ථා පාලනය සිදුකරන්නේ එහි කොටස් හිමියන් විසින් ඡුන්දයෙන් පත්කරගන්නා ලද අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයක් විසිනි. ජර්මනිය වැනි රටවල සංස්ථාවේ පාලනය කොටස් දෙකකට බෙදනු ලැබේ. එහිදී නෛතිකමය හෝ වෙනත් බල අධිකාරිමය බලයකින් තෝරා පත්කරනු ලබන අධීක්ෂක මණ්ඩලයක් සහ එම අධීක්ෂක මණ්ඩලය විසින් තෝරාගනු ලබන කළමනාකරණ මණ්ඩලයක් වශයෙන් කොටස් දෙකක් දක්නට ලැබේ. තවද ජර්මනියේ එයටම ආවේණික වූ පාලන ක‍්‍රමයක්ද දක්නට ලැබේ. භාගයක් සේවක නියෝජිතයන්ගෙන් සමන්විත අධීක්ෂක මණ්ඩලයක් මගින් පාලනය කරනු ලබන එම ක‍්‍රමවේදය සම නීර්ණය (කෝ ඩිටර්මිනේෂන්) යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබේ.
සංස්ථා සම්බන්ධතා කළමණාකරණය සඳහා ප‍්‍රධාන විධායක නිලධාරි, සභාපති, භාණ්ඩාගාරික සහ වෙනත් පදවිලත් තනතුරු සාමාන්‍යයෙන් තෝරාගනු ලබන්නේ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයක් විසිනි.

කොටස් හිමියන්ගේ බලපෑම්වලට අමතරව බංකුවල සිදුවන ආකාරයට ණය හිමියන්ද සංස්ථා කොටස් වශයෙන් පාලනය කිරීමට හැක. නැවත ලබාගැනීමේ අරමුණින් සංස්ථාවකට ණය මුදල් දීමෙන් පසුව, අධ්‍යක්ෂක මණ්ඩලයේ එක් අයෙක් හෝ වැඩි ගණනක් ඇතුළත්ව තමාටද සංස්ථාවේ සාමාජිකයෙකු ලෙසට එහි පොලී අනුපාතය සමාන ලෙස පාලනය කිරීමට ණය හිමියාට ඉල්ලූම් කළ හැක. සමහර නෛතිකමය හෝ වෙනත් බල අධිකාරිමය සාධකයන් තුළින් ජපානය, ජර්මනිය වැනි රටවල විශේෂයෙන් බැංකු තමන්ගේ කොටස් සංස්ථාව තුළම රඳවා තබාගැනීමට කටයුතු කර තිබේ. අනෙත් අතට ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, එක්සත් රාජධානිය වැනි රටවල බැංකු, වෙනත් නෛතිකමය සාධකයන් හරහා තමන්ගේ කොටස් බාහිර සංස්ථාවලට ලබාදීම තහනම් කොට තිබේ.

සමහර අය සංස්ථාවල සාමාජිකයන්ට (ලාභය අරමුණු කර නොගත් සංස්ථා) අවශේෂ පොලියක් ලබාගන්නට යැයි ද කියනු ලැබේ. තවද සංස්ථාවක පැවැත්ම අවසාන වන විට එහි ණය හිමියන්ට සහ සෙසු අයට අදාල පොලී ආදිය ගෙවා දැමීමෙන් අනතුරුව සංස්ථාවේ වත්කම් එහි සාමාජිකයන්ට ලැබිය යුතුයි. මේ ආකාරයට සංස්ථාවක් තුළ පමණක් ආයෝජනය කිරීම අවදානමක් සහිත විය හැකියි. නමුත් විවිධ ලෙසට විවිධ තැන්වල කරනු ලබන ආයෝජන කළඹක් තුළින් එම අවධානම අඩුකර ගත හැකිය. ඊට අමතරව වගකීම් සීමාසහිත නීති රීති පද්ධතියක් යටතේ කොටස් හිමියන්ට වාසි ලැබේ. තවද කොටස් හිමියන් වගකිව යුතු වන්නේ ඔවුන් විසින් දායකවී තිබෙන කොටස්වල වටිනාකමට පමණි. කෙසේ වුවද මෙම ක‍්‍රමය යොදාගත හැක්කේ ලාභය අරමුණු කරගත් සංස්ථාවලට පමණි. ලාභය මුල්කර නොගත් සංස්ථාවල සාමාජිකයන් හට අවශේෂ වාසීන් ලැබීමට අවසරයක් නොලැබේ.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Corporation#Ownership_and_control

සංස්ථා-හිමිකාරීත්වය සහ පාලනය


Međimurska trikotaža Čakovec, poznata i po kratici MTČ, bivša hrvatska tekstilna tvornica, jedna od najvećih u zemlji u toj djelatnosti, koja se bavila proizvodnjom i prodajom trikotažnih proizvoda. Osnovana 1923. godine u Čakovcu kao dioničko društvo braće Graner, čakovečkih poduzetnika židovskog podrijetla, koje je proizvodilo vrpce i čarape, nakon Drugog svjetskog rata (1945/46. godine) je nacionalizirana, 1995. pretvorbom usklađena s tada važećim Zakonom o trgovačkim društvima, a 1996. restrukturirana i podijeljena na više trgovačkih društava, od kojih je većina, uključujući matično društvo, do 2016. prestala postojati.

Osnovni podaci
MTČ je bio industrijski gigant, druga najveća tvrtka u Međimurju po broju zaposlenika, kojih je u vrijeme najveće konjunkture 80-tih godina 20. stoljeća bilo oko 3.500, dok je istodobno najveći bio Građevni kombinat "Međimurje" Čakovec s preko 8.000 zaposlenih. Kao Međimurska trikotaža d.d. Čakovec upisana je u sudski registar s nadnevkom 30. studenog 1995. godine, s temeljnim kapitalom u iznosu od 91.777.000,00 njemačkih maraka (DEM). Taj je temeljni kapital bio podijeljen na 183.554 dionice od kojih je svaka imala nominalnu vrijednost 500,00 DEM.

Podjelom MTČ-a na više trgovačkih društava, koja je izvršena 1996. godine, došlo je do složenih promjena s prijenosom dionica, pri čemu je MTČ d.d. je postao holding kompanija, u čijem su vlasništvu bila sva druga trgovačka društva iz grupe MTČ, oblikovana kao društva s ograničenom odgovornošću. Ona su potom preoblikovana u dionička društva. Izvršeno je niz promjena, pa je smanjen temeljni kapital i broj dionica, tako da su mali dioničari bili vlasnici 26.370 dionica ili 42,2% temeljnog kapitala, a Hrvatski fond za privatizaciju 36.082 dionice ili 57,8% temeljnog kapitala. Nekoliko godina kasnije, 2001. godine, vlasnička struktura MTČ d.d. je bila drukčija: mali dioničari su posjedovali 14.369 dionica (23,0%), Privatizacijski i investicijski fond Pleter njih 15.599 (25,0%), a većinu ostalih dionica kupilo je nekoliko privatnih osoba (pojedinačno od oko 6.000 do 9.000 (s udjelima od oko 10-14,5%), od kojih su neke bile zaposlene u MTČ-u. Sljedećih godina došlo je daljnjih promjena u vlasničkoj strukturi, poslovanje je sve više rezultiralo gubitkom, te je to naposlijetku dovelo do prestanka postojanja MTČ-a d.d. i većine ostalih tvrtki iz grupacije.

Podatci o poslovanju govore da je, primjerice, u razdoblju 1996.-2001. godine MTČ-ova aktiva smanjena s 198,15 milijuna kuna (koliko je iznosila 1996.) na 139,04 mil. kn (2001.). U toj aktivi je istodobno udjel dugotrajne imovine pao s 120,85 mil. kn na 71,23 mil. kn. U pasivi tvrtke, koja je isto kao i aktiva u promatranom razdoblju pala s 198,15 mil. kn na 139,04 mil. kn, udjel upisanog kapitala je iznosio 112,41 mil. kn, a pričuve su smanjene s 28,31 mil. kn na 16,77 mil. kn. Silazni trendovi pokazuju da je u tom razdoblju poslovanje s dobiti preraslo u poslovanje s gubitkom. Tako su ostvareni ukupni prihodi 1996. godine bili u visini od 126,89 mil. kn, a ukupni rashodi 125,99 mil. kn, što je značilo dobit od oko 900 tisuća kuna. Znakovito je da su pet godina poslije, 2001., ukupni prihodi iznosili samo 103,36 mil. kn, ukupni rashodi 125,37 mil. kn, a negativni poslovni rezultat, odnosno gubitak, koji je proizašao iz toga 22,01 mil. kn.

Povijest
Povijest Međimurske trikotaže Čakovec seže do 1923. godine, kada je utemeljena tvornica vrpci i vezica za cipele, koja je počela s radom u siječnju te godine. Njeni utemeljitelji su bili braća Hinko, Moritz i Maks Graner, čakovečki poduzetnici židovskog podrijetla. Sljedeće godine tvornica, koja je nosila naziv "Braća Graner", proširila je poslovanje na proizvodnju čarapa te zaposlila nekoliko desetaka radnika. U tridesetim godinama u tvornicu je investiralo nekoliko novih poduzetnika, a počela je i proizvodnja trikotažnih artikala, tako da je ta tvrtka bila jedna od većih u svojoj branši u srednjoj Europi.

Nakon smrti posljednjeg od braće 1936. godine, vlasnikom postaje Hinkov sin Miroslav Graner. Krajem Drugog svjetskog rata on je razvlašten, a nova komunistička vlast je tvornicu nacionalizirala, promijenivši joj 1946. ime u Međimurska trikotaža Čakovec. U tvornici je u prvim poslijeratnim godinama bilo zaposleno oko 500 radnika, a proizvodilo se donje rublje, gornja odjeća, čarape, pozamanterijski proizvodi (vrpce, vezice i sl.) te pletivo u metraži. Osim u Čakovcu, osnovani su pogoni i u nekim drugim međimurskim naseljima (Mursko Središće, Kotoriba, Turčišće), a broj djelatnika se stalno povećavao pa ih je tako 1962. godine bilo 1.940, a u 80-im godinama 20. stoljeća oko 3.400.

Tijekom socijalističkog razdoblja u bivšoj zajedničkoj državi MTČ je organiziran kao "radna organizacija" (RO) koja je obuhvaćala više "osnovnih organizacija udruženog rada" (OOUR). U tadašnjim medijima objavljen podatak o fizičkom obujmu proizvodnje u MTČ-u govorio je da je na tržištu prisutno više od 10 milijuna trikotažnih proizvoda, 11 milijuna pari čarapa i više nego 100 milijuna metara proizvoda pozamanterije MTČ-a. Poduzeće je u svojim OOUR-ima raspolagalo pogonima za proizvodnju sirovog pletiva, doradu pletiva (uključujući bojanje) te njegovo skladištenje, imalo je modelarnicu (u kojoj su se izrađivali uzorci i modeli gotovih proizvoda), krojačnicu, šivaonicu, pakiraonicu i skladište gotove robe, pogone za proizvodnju čarapa i pozamanterije, kao i pogone za transportne, tehničke i pomoćne poslove, među kojima servis za održavanje strojeva i opreme, te radnički restoran.

U pletionici MTČ-a su pletaći strojevi iz končanog prediva proizvodili brojne vrste pletiva u metraži različite širine, od pamučnog finorebrastog, preko supreme (single jerseya) i interlocka, do pletenog frotira, pliša i drugih, koja su rađena iz mješavine pamuka i umjetnih vlakana (acetatnih, poliesterskih i poliamidnih). Iz tih materijala su se krojili i šivali raznovrsni gotovi trikotažni proizvodi, od  benkica preko štramplica do kombinezona za bebe, zatim dječje, žensko i muško donje rublje, pidžame i spavaćice, T-majice, maje s polo-kragnom, trenirke, športski dresovi i mnogi drugi artikli.

Početkom 90-ih godina 20. stoljeća i uspostavom samostalne Republike Hrvatske dogodila se velika promjena, jer je dotadašnje takozvano društveno poduzeće MTČ privatizirano. Postupak pretvorbe i privatizacije se zbog svoje složenosti odvijao nekoliko godina pa je Međimurska trikotaža Čakovec upisana u sudski registar Okružnog privrednog suda u Varaždinu, pod brojem registarskog uloška 1-154, kao Međimurska trikotaža dioničko društvo, Čakovec, a rješenjem Trgovačkog suda u Varaždinu od 30. studenoga 1995. provedeno je usklađenje općih akata sa Zakonom o trgovačkim društvima.

Ubrzo nakon toga slijedilo je cijepanje jedinstvene tvrtke na njih nekoliko, najprije u obliku društava s ograničenom odgovornošću, a zatim kao dioničkih društava, među kojima su bili MTČ d.d. Čakovec, MTČ Tvornica rublja d.d. Čakovec, MTČ Tvornica čarapa d.d. Čakovec, MTČ Tvornica dječje trikotaže d.d. Prelog, MTČ Tvornica konfekcije d.d. Kotoriba, MTČ Tvornica trikotaže d.d. Štrigova, MTČ tvornica športske odjeće d.d. Čakovec i MTČ Međunarodna špedicija i transport d.d. Čakovec.

Sljedećih godina dogodile su se daljnje organizacijske promjene, a poslovanje je davalo sve slabije rezultate, javljao se sve češće gubitak, da bi na kraju većina tvrtki koja je u nazivu nosila ime MTČ završilo u stečaju i naposlijetku u likvidaciji. Poslovni prostori i zemljište likvidiranih tvrtki prodani su na dražbi, a neki tvornički objekti su nakon prodaje novim vlasnicima srušeni.

Nasljeđe
Od trgovačkih društava proisteklih iz nekadašnjeg poduzeća MTČ, danas je aktivna samo "MTČ Tvornica trikotaže d.d." Štrigova, koja proizvodi skoro isključivo dječju odjeću i artikle za bebe. U Murskom Središću je tamošnja MTČ-ova tvornica za proizvodnju vrpci, vezica i čipki promijenilo vlasnika i preimenovana u Pozamanterija - m.t.č. d.o.o., pod kojim nazivom i danas posluje, a u Čakovcu postoji tvrtka Enigma design d.o.o., koja proizvodi i prodaje trikotažne proizvode robnih marki MTČ i Enigma, pretežno muško i žensko donje rublje.

Vidi još
 Tekstilna industrija
 Dodatak:Popis tvrtki tekstilne industrije u Hrvatskoj

Izvori

Vanjske poveznice
 Srušena zgrada bivšeg MTČ-a u Čakovcu
 Sudski procesi vezani za propast MTČ-ovih tvornica

Hrvatski proizvođači odjeće
Čakovec

Međimurska trikotaža Čakovec


Daniel Solsona Puig (Cornellá de Llobregat, Barcelona, España, 18 de enero de 1952), deportivamente conocido como Solsona, es un exjugador de fútbol español que se desempeñaba como centrocampista. Es conocido por su etapa como jugador del Espanyol y del Valencia.

Trayectoria
Sus mejores años como jugador se dieron en el Real Club Deportivo Espanyol y en el Valencia Club de Fútbol. En este último alcanzó su mayores logros al ganar la Copa del Rey en 1979 y la Recopa de Europa en 1980.

En 1983, fichó por el Sporting Club de Bastia, un equipo francés. Posteriormente continuó su aventura francesa en el Stade Rennais Football Club y en el Racing Club de Pariís.

En 1987 regresó a España para jugar en la Unió Esportiva Sant Andreu, último club antes de retirarse en 1990. Posteriormente, también fue secretario técnico del Real Club Deportivo Espanyol.

Como entrenador sólo ejerció en equipos de las categorías regionales o territoriales como en el Can Vidalet de Esplugas, el Sant Quirtze, el Vilassar o el Vilanova. Además de ejercer una temporada como segundo entrenador de la Unió Esportiva Lleida, que dirigiría Paco Bonachera en Segunda B.

Por otra parte, su vinculación con el fútbol siguió como contertulio del programa de televisión La portería, de BTV y como columnista en el diario deportivo As.

Actualmente es analista y comentarista radiofónico en RAC1.

Selección nacional
Jugó siete partidos internacionales con la Selección de fútbol de España entre 1973 y 1981.

Clubes

Palmarés

Torneos nacionales

Torneos internacionales

Referencias

Enlaces externos

Futbolistas de la provincia de Barcelona
Futbolistas de la selección de fútbol de España en los años 1970
Futbolistas de la selección de fútbol de España en los años 1980
Futbolistas del Real Club Deportivo Espanyol en los años 1970
Futbolistas del Valencia Club de Fútbol en los años 1970
Futbolistas del Valencia Club de Fútbol en los años 1980
Futbolistas del Racing Club de France Football
Futbolistas del Sporting Club de Bastia
Futbolistas del Stade Rennes Football Club
Entrenadores de la Unió Esportiva Sant Andreu
Futbolistas de la selección de fútbol de Cataluña
Entrenadores de fútbol de Cataluña
Entrenadores de la Unió Esportiva Vilassar de Mar
Comentaristas de fútbol de España
Nacidos en Cornellá de Llobregat

Daniel Solsona


Roberto Luiz Rodrigues de Oliveira (Rio de Janeiro, 8 de dezembro de 1956), mais conhecido como Roberto Monteiro, é um político brasileiro, filiado ao Partido Liberal.
Nas eleições de 2022, foi eleito deputado federal pelo Rio de Janeiro com 94.221 votos (1,07% dos válidos).

Pastor da Igreja Assembleia de Deus, é pai de Gabriel Monteiro, também político.

Pastores protestantes do estado do Rio de Janeiro
Membros da Assembleia de Deus
Membros do Partido Liberal (2006)
Naturais da cidade do Rio de Janeiro
Deputados federais do Brasil pelo Rio de Janeiro
Pentecostais do Brasil

Roberto Monteiro


Nibøl Sogn (på tysk Kirchspiel Niebüll) er et sogn i det nordvestlige Sydslesvig, tidligere i Bøking Herred (Tønder Amt), nu Nibøl Kommune i Nordfrislands Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Nibøl Sogn findes flg. stednavne:
 Gade (Gath)
 Langstoft eller Langstofte
 Nibøl (tidligere på dansk også Nybøl, Niebüll)
 Sønderende
 Ullebøl (Uhlebüll)

Litteratur
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 181

Eksterne henvisninger
 Nibøl Menighed / Kirchengemeinde Niebüll

Sogne i Sydslesvig

Nibøl Sogn


Wicker Park may mean:

Wicker Park (film), a 2004 film directed by Paul McGuigan
Wicker Park (soundtrack), the accompanying film soundtrack
Wicker Park, Chicago, a neighborhood in the West Town community area outside of the Chicago Loop
Wicker Park (Chicago park), an urban park in the Wicker Park neighborhood outside of Chicago's West Town

Wicker Park


Noua Zeelandă a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 199 de sportivi, care a concurat în 20 de sporturi. Cu un total de 18 medalii – cel mai bun rezultat din istoria sa –, inclusiv patru de aur, Noua Zeelandă s-a aflat pe locul 19 în clasamentul final. A ocupat locul 4 în clasamentul neoficial de medalii pe cap de locuitor.

Participanți
Delegația neozeelandeză a cuprins 199 de sportivi: 100 bărbați și 99 de femei (rezervele la fotbal, handbal, hochei pe iarbă și scrimă nu sunt incluse). Cel mai tânăr atlet din delegație a fost gimnasta Courtney McGregor (17 ani), cel mai bătrân a fost călăreța Julie Brougham (62 de ani).

Medalii

Medaliați

Medalii după sport

Natație

Note

Referințe
 Noua Zeelandă la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Noua Zeelandă la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Ved Havet er en dansk stumfilm fra 1909 instrueret af Ole Olsen.

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1909

Ved Havet (film)


Bonaventura (Asıl ismi: Giovanni da Fidanza - 1217, Bagnoregio, Toskana –  15 Temmuz 1274, Lyon) fransisken Kardinal, mistik, Skolastik felsefenin düşünürlerinden Fransisken tanrıbilimci. 1482'de Papa IV. Sixtus tarafından Aziz ilan edilmiştir. 1588 Papa V. Sixtus tarafından Kilise Doktoru ilan edilmiştir. Yortusu 15 Temmuzdadır.

Fransisken olarak
Sosyal bilimler uzmanlığını aldıktan sonra 1244 yılında Fransisken tarikatına katılmış ve İskender Halensis'in yönetimi altında üniversite eğitimi gördü. Üstat oldu ve Thomas Aquinas ile aynı günde Paris üniversitesi'nde dersler vermeye başlamıştır.

1257 yılında Fransiskenlerin Genel vekili olarak seçilmiştir, bu seçim sonrasında Paris üniversitesi'ndeki kürsüsünü bırakmıştır. Genel vekililiği boyunca tarikatını Kilise içinden gelen çeşitli saldırılara karşı savunmak zorunda kalmıştır. Çoğu ruhban, Fransiskenlerin katı yoksul hayatından rahatsızlık duymaktaydı. Yine de tarikat Papa'nın desteğini almaya devam etmiştir.

1274 yılında Papa X. Gregorius Bonaventura'yı ikinci Lyon konsilinde kardinalliğe aday göstermiş, ancak konsilin sonlanmasından iki gün sonra ölmüştür.

Eserleri
Bonaventura'nın eserleri genellikle iki kategoriye ayrılır: Daha teolojik olanlar; Scriptum super libros Sententiarum Petri Lombardi, Breviloquium, Hexameron üzerinde harmanlamalar, Üçlü Birlik Gizemi Üzerine Tartışmalı Sorular gibi ve spiritüel eserleri; inerium mentis in Deum, ya Üçlü Yol, ya da Dört Spiritüel Egzersiz Üzerine Soliloquy gibi.

Teolojik eserleri
1250 ve 1252 yılları arasında teolojisini temellerini anlattığı en ünlü eseri Scriptum super libros Sententiarum Petri Lombardi (Petrus Lombardus'un Cümleleri üzerine Yorumlar) kitabını yazmıştır. O'na göre teoloji Tanrı ile birlik, huzur ve barışa daha iyi girmenin bir yoluydu. Teolojik düşünceleri müjdelemeyi mükemmelleştirme arayışına sıklıkla odaklanmıştır.

Bonaventura'nın Breviloquim adlı eseri, Thomas Aquinas'ın Compendium theologiae'sine paraleldir. Aynı dönemde yani 13. yy'ın ikinci yarısında yazıldıkları gibi, aynı yerde yani Paris'te yazılmışlardır. Bonaventura'da öğrencilerinin, Katolik inancının bir özetini yazması isteği üzerine kitabı kaleme almıştır.

Bonaventura Hexameron üzerinde harmanlamalar'u kendisi gibi fransisken rahiplerine, hristiyan inancı üzerine çalışırken ve düşünürken felsefi bilgiyi  ve Kutsal Yazıların bilgeliğinin teolojik anlaşılmasını birleştirerek kullanabilmelerinde yardımcı olması amacıyla yazmıştır.

Spiritüel eserleri
Fransiskenlerin genel vekili olduğunda ruhani/mistik/münzevilik üzerine eserler yazmaya başlamış, Assisi'li Aziz Françesko'nınki gibi yoksulluk ve dua üzerine odaklı bir ruhani reform hakkında ısrarcı olmuştur. Spiritüel eserleri arasındaki başyapıtı şüphesiz Itinerarium mentis in Deum (Zihnin Tanrı'ya Yolculuğu)'dur. Bu eserinde Bonaventura ruhun yaratılıştan Tanrı'ya uzanan ve mistik bir ölümle biten sarmal şeklindeki gerekli yükselişini betimlemiştir.

Bonaventura ayrıca Fransisken tarikatının kurucusu Assisi'li Aziz Françesko'nın hayatını da kaleme almış ve daha sonra bu eseri azizin resmi hagiografisi olmuştur.

1269 yılında yazılmış Fakirler için Savunma adlı eserinde dilenmenin, müjdelemenin özgün bir yolu olduğu hakkında güçlü bir savunma yazmıştır.

Teolojisi

Bonaventura öncelikli olarak teolog kimliği ile tanınır. Kendisi teolojiyi bir bilgelik arayışı olarak görmüş, teolojinin sadece spekülatif değil, aynı zamanda uygulanabilir olduğunu düşünmüştür. Asıl hedefin be teolojinin nihayetinin; iyi olmak olduğunu ve Tanrı ile mistik birliğe girmeye yardımcı olması gerektiğini belirtmiştir. Teoloji yapmak için öncelikle Tanrı'ya dair inancın tam olması gereklidir. Otonom bir sebep, O'na göre sadece yanılgıya götürecektir Yine O'na göre felsefenin hizmet ettiği şey ve nihai hedefi teolojidir (Hexameron VII:13). Yine O'na göre felsefenin hizmet ettiği şey ve nihai hedefi teolojidir. Felsefe gibi teoloji, bir bilimdir çünkü bilgiyi düzenler ve bu sayede anlaşılabilir kılar.

Teolojisi Assisi'li Aziz Françesko ve Augustinus'tan etkilendiği kadar, Areopagit Diyonisyus, Boethius, Fioreli Yohakim, Aziz Viktorlu Richard, Aristoteles, Ibn Cebirol'dan da etkilenmiştir. Teolojisi güçlü bir biçimde Mesihmerkezcidir, O'na göre Mesih, teolojinin ontolojik temelidir.

Tanrı hakkında
Augustinus gibi, Bonaventura da teolojisini Tanrı'nın varlığının reddedilemezliği yargısı ile başlatır. O'na göre Tanrı'nın varlığında duyulabilecek herhangi bir şüphe sadece insandaki bir kusurdan kaynaklı olabilir. Tanrı bilgisi daima O'na olan sevgiye bağımlıdır çünkü sevgi aracılığı ile Tanrı bilinebilmektedir.

İsa hakkında
Bonaventura için Mesih gerçekliğin merkezidir. Mesih'in gerçekliğin merkezinde olması teması son kitabı olan Altı Yaratılış Günü Harmanlamaları'da gelişmiş olarak bulunmaktadır. Oğul, İsa olarak enkarne olduğunda, İsa yaratılmış evrenin ve zamanın merkezi konumunu almıştır.

Bonaventura için Mesih, takip edilmesi gerekn örnektir, Mesih'in taklit edilmesi, O'nun fakirliğinin, alçakgönüllülüğünün ve merhametinin benimsenmesinden başka bir şey değildir. Bonaventura göre Assisi'li Aziz Françesko Mesih'e benzeme konusunda liderlik konumunda bir örnek olmuştur. Bunun manifestosu da Françesko'nın vücudunda oluşmuş olan stigmatalardır.

Üçlü-Birlik hakkında
Bonaventura Üçlü-Birlik hakkındaki teolojisini tüm ana kitaplarında geliştirmiştir. Konu üzerine ilhamını ağırlıklı olarak Aziz Viktorlu Richard ve Augustinus'tan almıştır. Üçlü-Birlik'in kim olduğunu anlamak için gizeme ortak olma aracılığıyla Tanrı tarafından aydınlatılmamız gerekmektedir.

Aziz Viktorlu Richard ile aynı argümanı kullanarak, Bonaventura de Tanrı'nın tek olduğunu ve Tanrı'nın üçlü kişiliği olmasını, sevginin ne olduğunu açıklayarak kanıtlar. Sevgi tanım itibarı ile paylaşmak ve vermektir. Tanrı'da sevgi olduğundan (1.Yuh 4:8-16) paylaşmak ve vermek istemektedir.)İlk prensip olarak Baba Tanrı, nihai kaynak ve kökeni olarak tüm yüce sevgisini kendi evladına, onunla birlikte sonsuz olan Oğul'a akıtmaktadır. O'nun sevgisi Oğul'u  meydana getirmektedir. Ve aralarındaki karşılıklı sevgi bir üçüncüsünde barınmaktadır, Kutsal Ruh'ta. Kutsal Ruh, Baba ve Oğul arasındaki sevgiyi taşımaktadır. (I Sent d. 10a) Bu nedenle Kutsal Ruh'un bir diğer adı da sevgidir.

Yaratılış hakkında
Bonaventura için Yaratılış ve Kurtuluş aynı paranın iki yüzüdür. Yaratılış, sonlu varlığın, olgunluğa  ve tamama ulaşmış olan hayata yani kurtuluşa doğru hareketidir.   O'na göre dünya uçsuz bucaksız bir nehirdir ve  akıntısını Tanrı'nın doğurgan sevgisinden alır, ve başlangıç noktası olan Tanrı'ya döner. Aydınlanmış bir göz için, tüm yaratılmış dünya, insanı Tanrı'ya götüren bir yola dönüşür ve bu sayede Yaratılışın nihayetine ulaştırır.

Kaynakça

1217 doğumlular
1274 yılında ölenler
Viterbo ili doğumlular
Fransiskenler
Fransisken ruhanilik
Kilise Doktoru
13. yüzyıl Hristiyan aziz ve azizeleri
Hristiyan aziz ve azizeleri
Katolik aziz ve azizeleri
Hristiyan mistikler
Katolik mistikler
Hristiyan ilahiyatçılar
Katolik ilahiyatçılar
İtalyan Fransiskenler
İtalyan ilahiyatçılar
İtalyan aziz ve azizeler
İtalyan filozoflar
Orta Çağ filozofları
13. yüzyıl İtalyan filozofları

Bonaventura


Europski susret misijskih animatora djece, susret katoličkih misijskih animatora djece. Održava se svake druge godine počevši od 1973. godine. Na susretima predstavnici zemalja sudionica raspravljaju o razvoju misijskog pastorala za djecu kao i mogućnosti da djeca postanu protagonisti unutar svojih župa. 2018. je susret bio na temu "Djeca zajedno žive u zajedničkom svijetu – Tragovima sv. Pavla' i održao se na Malti. Hrvatsku i Bosnu i Hercegovinu ovih godina predstavlja Ines Sosa Meštrović. Zbog toga što su nacionalne uprave Papinskih misijskih djela Hrvatske i Bosne i Hercegovine posljednjih godina napravili su veliki razvoj u misijskoj animaciji djece te Papinskog misijskog djela svetog Djetinjstva, Ines Sosa Meštrović imenovana je u nadzorni odbor toga vijeća.

Izvori

Katoličanstvo


ක්‍රීඩා එන්ජිම පැමිණීමට පෙර ක්‍රීඩා තනි භාවිත ලෙස පැවතිණ. එනමුත් පසුකාලිනව දියුණුවූ ක්‍රීඩාවලට බාධාවූ මත ප්‍රමාණය, ග්‍රාපික තිව්‍රතාවය වැනි කරුණු නිසා ක්‍රීඩා එන්ජිම වර්ධනය වීමට පටන් ගත්තේය. පසුකාලීනව දියුණුවූ ක්‍රීඩා නිර්මාණ අමතර සම්පත් ප්‍රයෝජනයට ගනිමින් වර්ධනය විය. මෙලෙස 1980 කාලයේ නිර්මානය වූ ක්‍රීඩා එන්ජිම ඉතා සුළු ග්‍රාපික දත්ත සහිතව වර්ධනය වීමට පටන් ගත්තේය.

ක්‍රීඩා එන්ජිම යන වචනය 1990 මැද භාගයේදී පමණ භාවිතයට පැමිණියේය. විශේෂයෙන්ම "ෆර්ස්ථ පර්සන් ජුටර්ස්" වැනි ත්‍රිමාණ ක්‍රීඩා සම්බන්ධව මෙම වචනය භාවිතා විය. අනිකුත් වර්ධකයන් තමන්ගේම ග්‍රාපික, චරිත, ආයුධ හා මට්ටම් යොදාගත්තේය.

පසුකාලීනව වර්ධනය වූ ක්‍රීඩා (ක්වෙක් III ඇරිනා, එපික් ගේම්ස්, අන්රියල් වැනි) වල් එන්ජිම හා සංයුක්ත වෙන වෙනම වර්ධනය විය. එවන් තාක්ෂනයන් වලට බලපත්‍ර ලබාදීම මඟින් සමහර ක්‍රීඩා වර්ධකයන් අමතර ආදායම් සොයාගන්නා ලදී. නැවත පාවිච්චි කල හැකි එන්ජිම අනුගාමී ක්‍රීඩා වේගවත් කිරීම හා සරල කිරීමට අඩුම තරමින් උපයෝගි වේ. මෙය ක්‍රීඩා කර්මාන්තය තුල තරඟකාරි වාසියක් ගෙන දේ.

නූතන ක්‍රීඩා එන්ජිම වල ප්‍රවාචනය, පිටපත් රචනය, මුද්‍රණය හා මට්ටම් නිර්මාණය වවල බලවත් වෙන්කර දැක්වීමක් සිදුවේ. අදවන විට බොහෝ ක්‍රීඩා දියුණු කරන කණ්ඩායම් වල බොහෝ ක්‍රීඩා වර්ධක ශිල්පින් සේවයේ යෙදේ.

ෆර්ස්ට් පර්සන් ෂූටර් ක්‍රීඩා තවදුරටත් තුන්වෙනි පාර්ශව ක්‍රීඩා එන්ජිම පරිශීලකයන් අතර ප්‍රචලිතව පවතින අතර අනිකුත් වර්ගවලද යොදා ගනී. උදාහරණ ලෙස RPG මොරොවින්ඩ් හා MMORG ඩාර්ක් ඒජ් ඔෆ් කැම්ලට් යන ක්‍රීඩා නෙල්මර්ස් එන්ජිම මත රඳාපවති. ක්‍රීඩා එන්ජිම මුලින්ම ගෘහස්ථ ක්‍රීඩා කොන්සෝල ලෙස වර්ධනය විය. උදාහරණ ලෙස රෙන්ඩර් වෙයාර් එන්ජිම, ග්‍රැන්ඩ් තෙජ්ථ මටො හා බ්‍රර්න් අවුට් ක්‍රීඩාවල යෙදේ.

නූතන ක්‍රීඩා බොහෝ තාත්වික තලයට බහු-මධ්‍යය පද්ධති නිසා පත්වී තිබේ. මෙවන් ක්‍රීඩා ප්‍රවාචන, ප්‍රවාහන, ශ්‍රව්‍යය හා භෞතික උපාංග වලින් යුක්තය. උදාහරණ ලෙස අධිධාවන ක්‍රීඩා (නීඪ ෆොස්පීච් වැනි) ගත හැක.

1990 දී ප්‍රථමයෙන් භාවිත වුවද 1980 ට පෙර තිබු සියෙරා හි AGI හා SCI පද්ධති, ලුකස් ආට්ස් SCUMM පද්ධතිය හා ඉන්සෙන්ටීව් මෘදුකාංග වල ෆ්‍රි‍ස්කේප් එන්ජිම කෙසේවුවත් මෙම ක්‍රීඩා එන්ජිම තුන්වැනි පාර්ශවයේ නිපැයුම් වල භාවිතා වී නොමැත.

ක්‍රීඩා එන්ජිම - ඉතිහාසය


An Encyclia randii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Lucien Linden ngan Émile Rodigas, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paulo Campos Porto och Alexander Curt Brade. An Encyclia randii in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Encyclia

Encyclia randii


Molly Nilsson (née à Stockholm le ) est une autrice-compositrice-interprète et musicienne suédoise. Elle est propriétaire d'un label indépendant, Dark Skies Association, fondé en 2009. Molly Nilsson réside à Berlin depuis 2004.

Débuts
Molly Nilsson a grandi à Stockholm. Elle démarre son activité créative dans la bande dessinée et l'écriture. Rapidement, elle commence des expérimentations avec le clavier d'un ami et passe de la création visuelle à la composition musicale.

Musique

Molly Nilsson déménage à Berlin pour continuer la musique. Elle travaille au vestiaire du Berghain et économise pour écrire de la musique pendant les weekends. En 2008 elle sort son premier album These Things Take Time sur CD-R à seulement . En 2009, elle sort un nouvel album auto-produit, Europa.

En 2011, elle gagne en notoriété lorsque John Maus reprend sa chanson "Hey Moon" pour son album We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves.

Molly Nilsson produit et interprète sa musique seule, bien qu'elle coédite une grande partie de sa musique sur Dark Skies Association et Glasgow's Night School Records. Son style présente des arrangements minimalistes de synthétiseurs et de rythmes de batterie et est souvent décrit comme dark pop ou lo-fi synth-pop. Elle évoque la solitude comme une expérience nécessaire et importante dans son processus créatif. Lors de performances live, Nilsson chante souvent par-dessus un CD de sa propre musique.

Discographie

Albums
 These Things Take Time (2008)
 Europa (2009)
 Follow the Light (2010)
 History (2011)
 The Travels (2013)
 Sólo Paraíso (2014)
 Zenith (2015)
 Imaginations (2017)
 2020 (2018)
 Extreme (2022)

Singles
 Ugly Girl / Wrong Boy (2016)
 About Somebody / Quit (In Time) (2017)
 Hey Moon / Silver (2021 - charity re-release for Black Lives Matter)

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1984
Naissance à Stockholm
Musicienne suédoise
Chanteuse suédoise
Auteure-compositrice-interprète suédoise

Molly Nilsson


Das Amt Beelitz war ein 1992 gebildetes brandenburgisches Amt, in dem sich elf Gemeinden und die Stadt Beelitz im damaligen Kreis Potsdam-Land (heute Landkreis Potsdam-Mittelmark, Brandenburg) zu einem Verwaltungsverbund zusammengeschlossen hatten. Der Sitz der Amtsverwaltung war in der Stadt Beelitz. Das Amt Beelitz wurde 2001 mit dem Zusammenschluss der amtsangehörigen Gemeinden zur neuen Stadt Beelitz wieder aufgelöst. Es hatte Ende 2001 12.258 Einwohner.

Geographie
Das Amt Beelitz grenzte im Norden an die Ämter Werder und Schwielowsee, im Nordosten an die amtsfreie Gemeinde Seddiner See und das Amt Michendorf, im Südosten an die Ämter Trebbin und Nuthe-Urstromtal, im Süden an die Ämter Treuenbrietzen und Niemegk und im Westen an die Ämter Brück und Lehnin.

Geschichte
Am 23. Juni 1992 erteilte der Minister des Innern seine Zustimmung zur Bildung des Amtes Beelitz mit Sitz in der Stadt Beelitz. Als Zeitpunkt des Zustandekommens wurde der 26. Juni 1992 festgelegt. Folgende Gemeinden des damaligen Kreises Potsdam-Land waren darin zusammengeschlossen (in der Reihenfolge ihrer Nennung im Amtsblatt):

 Rieben
 Zauchwitz
 Schlunkendorf
 Schäpe
 Reesdorf
 Salzbrunn
 Buchholz
 Elsholz
 Busendorf
 Fichtenwalde
 Wittbrietzen
 Stadt Beelitz

Es hatte zu Ende 1992 9 721 Einwohner.

Zum 1. Juli 1998 änderte die Gemeinde Buchholz bei Treuenbrietzen ihren Namen zu Buchholz bei Beelitz.

Die heutige Großgemeinde entstand durch den Zusammenschluss der Stadt Beelitz mit den Orten des ehemaligen Amtes Beelitz am 31. Dezember 2001. Das Amt Beelitz wurde zum selben Zeitpunkt aufgelöst.

Amtsdirektor
Amtsdirektor und zugleich Bürgermeister der Stadt Beelitz war von 1992 bis 2001 Thomas Wardin.

Einzelnachweise

Beelitz
Landkreis Potsdam-Mittelmark
Beelitz

Amt Beelitz


මහා යෙලෝස්ටෝන් පරිසර පද්ධතිය යනු පෘථිවියේ උතුරු සෞම්‍ය කලාපයේ අවසානයට ඉතිරිව පවතින විශාල, බොහෝදුරට යථාස්ථ පරිසර පද්ධතීන්  අතුරින් එකකි. එහි කොටසක් යෙලෝස්ටෝන් ජාතික වන උද්‍යානයේ පිහිටා ඇත. කළමණාකරනය පිළිබඳ පවතින විරෝධයන් විවාදාත්මක වී ඇත. පරිසර පද්ධති කළමණාකරණය ප්‍රචලිත කරන සංරක්ෂණ කණ්ඩායම් වල ප්‍රධාන භූමි භාගයකි යෙලෝස්ටෝන් පරිසර පද්ධතිය  යනු භූදර්ශන පරිසර විද්‍යාව සහ භූ විද්‍යාව සඳහා ලෝකයේ අග්‍රගන්‍ය විද්‍යාගාරයක්  වන අතර ලෝකයේ  කීර්තිමත් විනෝදය සඳහා වූ භූමි භාගයක්ද වේ. එමෙන්ම එය යෙලෝස්ටෝන්හි වෙසෙන සතුනට නිවසකි

ඉතිහාසය

යෙලෝස්ටෝන් ජාතික  වනෝද්‍යානයේ මායිම්  1872දී ප්‍රදේශයේ සියලු භූතාප ද්‍රෝණි ඇතුලත් කිරීමේ අදහසින් අභිමතානුකූල ලෙස අඳින ලද අතර වෙනත් භූ දර්ශණ කිසිවක් ඇතුලත් කර නොනන්නා ලදී. කෙසේ උවත් 1970 දශකයේදී අලු පැහැ වලසුන්ගේ(Ursus arctos) හැසිරීමේ සීමාව සළකුණු කිරීම මහා යෙලෝස්ටෝන්  වනෝද්‍යානයේ ප්‍රථම අවිධිමත්,අවම, සීමා සළකුණු කිරීමයි. එය අවම වශයෙන් 16000km2 (අක්කර 4000000 ) ක් විය . එතැන් සිට මේ මහා පරිසර පද්ධතියේ ප්‍රමාණය ක්‍රමයෙන් විශාල විය.  වර්ෂ  1994දී කරන ලද අධ්‍යයනයකින් එහි ප්‍රමාණය 768890km2 (අක්කර 1900000 )ක් ලෙස වර්තා විය. සමස්ථයක් ලෙස මහා යෙලෝස්ටෝන් වනෝද්‍යානයේ ඒකාබද්ධ පාලක මණ්ඩල ප්‍රදානීන් කියන පරිදි එහි ප්‍රමාණය 80000 km2 (අක්කර 20000000 ) දක්වා වැඩිවී ඇත.

එක්සත් ජනපදයේ පොදු ඉඩම්, වනෝද්‍යාන හා විනොඅදාත්මක කටයුතු පිළිබඳ මන්ත්‍රී මණ්ඩල නියෝජිතයින්ගේ අනුකාරක සභාවන් 1985දී යෙලෝස්ටෝන් වනෝද්‍යානය පිළිබඳව ඒකාබද්ධ අනුකාරක සභාවක් පවත්වන ලදී.එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1986දී පර්යේෂණ සේවය පිළිබඳ සම්මේලනය හා  නියොජිත ආයතන අතර සමායෝජනයේ අඩු ලුහුඬුකම් සහ ප්‍රදේශයේ අත්‍යාවශ්‍ය අගයන් අන්තරාදායක තත්වයක පවතින බවට වර්තාවක් ඉදිරිපත් කලේය.

ගැලටින්, කස්ටර්, කරිබුටාර්ගී, බ්‍රිජර් ටෙටන් සහ ශොෂොන් යනු සාමූහිකව කළමණාකරනය කරන යෙලෝස්ටෝන් පරිසර පද්ධතිය තුල ඇති වේනත් ජාතික වනාන්තරවේ. යෙලෝස්ටෝන් පරිසර පද්ධතියට පෞද්ගලිකව පවත්වාගන්නා ඉඩම් කිහිපයක් වටවී ඇති අතර ඒවා කළමණාකරනය කරන්නේ එ.ජ. රජය විසිනි.සාමාන්‍යයයෙන් නියෝඅග කර ඇති ප්‍රමණයටත් වඩා හොඳ මට්ටමකින් වාසස්ථාන ආරක්ෂා වීම සහතික කිරීමට යෙලෝස්ටෝන් වනෝද්‍යානයේ පිටතින් ජාතික වනාන්තර තුල වෙන් වෙන් වශයෙන් නොඉඳුල් වනාන්තර ප්‍රදේශ 10ක් පිහිටුවන ලදී.

මහා යෙලෝස්ටෝන් පරිසර පද්ධතිය


Zapruder is a Yiddish language surname derived from the East Slavic "запруда", referring to a weir or a dammed pond. Notable people with the name include:
 Abraham Zapruder (1905–1970), witness to the assassination of John F. Kennedy
 Alexandra Zapruder (born 1969), American author
 Matthew Zapruder (born 1967), American poet, editor, translator, and professor
 Michael Zapruder (born 1969), American musician and songwriter

Other uses
 Zapruder film
 Zapruder's other films, production company of Australian comedian Andrew Denton

Surnames of Jewish origin
Yiddish-language surnames

Zapruder


Campanula scabrella er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá N-Kaliforníu til NV-Bandaríkjanna.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula scabrella


Central Park est un hameau situé dans la province d'Alberta, dans le comté de Red Deer.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Localité désignée en Alberta

Central Park (Alberta)


බොම්බේ බේගම්ස් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ අලංකෘතා ශ්‍රීවාස්තව විසින් නෙට්ෆ්ලික්ස් සඳහා නිර්මාණය කළ ඉන්දියානු නාට්‍ය වෙබ් කතාමාලාවකි. එය ශ්‍රීවාස්තව, බෝර්නිලා චැටර්ජී සජ ඉති අගර්වාල් විසින් රචනාකොට තිබේ. මෙහි අධ්‍යක්ෂණය ශ්‍රීවාස්තව සහ චැටර්ජී විසින් සිදුකළ අතර, නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ ලොස් ඇන්ජලීස්-පාදක කරගත් චේර්නින් එන්ටර්ටේන්මන්ට් සහ එන්ඩිමොල් ශයින් ගෲප් විසිනි. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ පූජා භාට්, ශහානා ගෝස්වාමි, අමෘතා සුභාෂ් සහ ප්ලාබිතා බෝර්ඨාකූර් විසිනි. මෙය ආධ්‍යා ආනන්ද් විසින් කථනය කරනු ලබයි. මෙය නිළි පූජා භාට්ගේ රංගනයෙහි නැවත ආගමනය සනිටුහන් කරයි. මෙමඟින් මුම්බායි නගරයෙහි වෙසෙන කාන්තාවන් පස්දෙනකුගේ දිවිය නිරූපණය කෙරෙයි. 2021 මාර්තු 8 දින මෙය නෙට්ෆ්ලික්ස් ඔස්සේ මුදාහැරිණි.

චරිත නිරූපණය
 පූජා භාට්, රාණි ඉරානි ලෙස; බොම්බේ රෝයල් බෑන්ක් හි ප්‍රධාන විධායක නිලධාරිනියයි
 ශහානා ගෝස්වාමි, ෆාතිමා වාර්සි ලෙස
 අමෘතා සුභාෂ්, ලිලී ලෙස
 ප්ලාබිතා බෝර්ඨාකූර්, අයේෂා ලෙස
 ආධ්‍යා ආනන්ද්, ශායි ලෙස
 මනීශ් චෞධරි, දීපක් සංඝවී ලෙස
 රාහුල් බෝස්, මහේශ් රාඕ ලෙස
 ඉමාද් ශා, රොන් ලෙස
 විවේක් ගොම්බර්, අරිජයි ලෙස; ෆාතිමාගේ සැමියායි
 දනිශ් හුසේන්, නෞශාද් ඉරානි ලෙස; රාණිගේ සැමියායි
 නෞහීද් සයිරුසි, පියා ලෙස
 විවේක් ටන්ඩන්, සයිරස් ඩාස්ටර් ලෙස
 දීපක් අඕනි, රාජ් පර්කාර් ලෙස

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

නෙට්ෆ්ලික්ස්
ඉන්දියානු වෙබ් කතාමාලා
ඉන්දියානු නාට්‍ය වෙබ් කතාමාලා
හින්දි-භාෂා වෙබ් කතාමාලා
හින්දි-භාෂා නෙට්ෆ්ලික්ස් මුල් වැඩසටහන්කරණය
මුම්බායි පසුබිම් කරගත් රූපවාහිනී වැඩසටහන්

බොම්බේ බේගම්ස්


Taraxacum erythrospermum (sin. Taraxacum austriacum), vrsta maslačka raširenog po Euroaziji. Raste i u Hrvatskoj. Pripada sekciji Erythrosperma.

Sinonimi
 Leontodon erythrospermum (Andrz. ex Besser) Eichw.
 Leontodon erythrospermus Britton
 Leontodon laevigatus Willd.
 Taraxacum austriacum Soest
 Taraxacum austriacum var. punctatum (Richards) R.Doll
 Taraxacum laevigatum (Willd.) DC.
 Taraxacum laevigatum var. erythrospermum (Andrz. ex Besser) J.Weiss
 Taraxacum officinale var. erythrospermum (Andrz. ex Besser) Bab.
 Taraxacum officinale var. laevigatum (Willd.) Bouvier
 Taraxacum punctatum A.J.Richards
 Taraxacum scanicum Dahlst.
 Taraxacum tauricum Kotov

Izvori

Maslačak
Flora Francuske
Flora Jugozapadne Europe
Flora Jugoistočne Europe
Flora Istočne Europe
Flora Sibira
Flora Mongolije
Flora Kavkaza
Flora Kazahstana
Flora Kirgistana
Flora Hrvatske

Taraxacum erythrospermum


165347 Philplait este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
165347 Philplait este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Junk Bond Observatory de Jeffrey S. Medkeff. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 3,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 165001-166000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

165347 Philplait


este o actriță japoneză și model.

Filmografie selectivă

Filme
 Zebraman 2: Attack on Zebra City (2010)
 Watashi no yasashikunai senpai (2010)
 Rurouni Kenshin (2012)
 gachiban Ultra Max (2014)
 Tsukuroi Tatsu Hito (2015)
 My Love Story! (2015)
 Peach Girl (2015)
 Hirunaka no Ryūsei (2017)
 Teiichi's Country (2017)
 Parks (2017)
 Mix (2017)

Televiziune
 Yae no Sakura (2013) – Young Yamakawa Tokiwa
 Itsuka Kono Koi o Omoidashite Kitto Naite Shimau (2016)
 Koe Koi (2016)
 Sanada Maru (2016) – Senhime
 We Did It (2017) - Renko Aokawa
 Hanbun, Aoi. (2018) - Suzume Nireno

Note

Legături externe

Nașteri în 1999
Nașteri pe 24 septembrie
Oameni din Tokio
Actrițe japoneze
Fotomodele din Japonia
Japonezi în viață
Oameni în viață

Mei Nagano


Katalin Juhász-Nagy, née le  à Hódmezővásárhely, est une escrimeuse hongroise.

Carrière
Elle dispute les Jeux olympiques d'été de 1960 et de 1964, remportant successivement la médaille d'argent puis la médaille d'or en fleuret par équipes. Elle termine également cinquième de l'épreuve individuelle de fleuret aux Jeux de 1964.

Palmarès
 Jeux olympiques d'été
  Médaille d'or par équipes aux Jeux olympiques d'été de 1964 à Tokyo
  Médaille d'argent par équipes aux Jeux olympiques d'été de 1960 à Rome

 Championnats du monde
  Médaille d'or par équipes aux championnats du monde 1959 à Budapest
  Médaille d'or par équipes aux championnats du monde 1962 à Buenos Aires
  Médaille d'or par équipes aux championnats du monde 1967 à Montréal
  Médaille d'argent par équipes aux championnats du monde 1961 à Turin
  Médaille d'argent par équipes aux championnats du monde 1963 à Gdańsk
  Médaille de bronze en individuel aux championnats du monde 1962 à Buenos Aires
  Médaille de bronze en individuel aux championnats du monde 1963 à Gdańsk

Notes et références

Liens externes

Fleurettiste hongroise
Championne olympique hongroise
Championne olympique d'escrime
Médaillée d'argent olympique hongroise
Championne du monde d'escrime
Escrimeuse aux Jeux olympiques d'été de 1960
Escrimeuse aux Jeux olympiques d'été de 1964
Naissance en novembre 1932
Naissance à Hódmezővásárhely

Katalin Juhász-Nagy


Joachim Gradwohl (* 6. Juni 1969 in Wiener Neustadt) ist ein österreichischer Koch und Sachbuchautor.

Werdegang
Nach seiner Ausbildung im Hotel "Post" in Kirchschlag und der in Niederösterreich befindlichen Landesberufsschule für Gastgewerbe in Waldegg ging er nach Salzburg ins "Goldener Stern" der Familie Döllerer  in Golling. Von dort begann seine Karriere zu den kommenden Küchenchefs wie folgt: zum "Kurhausstüberl" unter Alfons Schuhbeck in Waging am See, weiter in das "Aubergine" unter Eckart Witzigmann in München, dann in das "Steirereck" in Wien unter Helmut Österreicher und später ins "Palme d´Or" in Cannes.

Von August 1998 bis 2001 war er Küchenchef bei den "Drei Husaren" in Wien, anschließend im "Maestro" im Wiener Konzerthaus. Von 2003 bis 2010 war er Küchenchef im "Restaurant Meinl am Graben" in Wien, wo er von Gault Millau mit "Drei Hauben" und 2007 zum Koch des Jahres ausgezeichnet wurde.

Ab Juni 2011 hatte Gradwohl die Gesamtküchenleitung des Gastro-Unternehmens "Hans Schmid" in Wien. Von September 2012 bis Mai 2013 kochte er im Wiener Restaurant "Fabios".

Seit 2013 ist Gradwohl mit einem Partyservice selbständig.

Im Jahr 2020 hat Gradwohl das Restaurant Lilli & Jojo - Das kleine Wirtshaus in Sulztal an der Weinstraße in der Südsteiermark eröffnet.

Auszeichnungen
 2007 "Koch des Jahres", Gault Millau Österreich
 2009 "Aufsteiger des Jahres", S.Pellegrino Österreich

Publikationen
 Essen Sie sich jung!- Das Anti-Aging Kochbuch. Styria Pichler Verlag 2003, ISBN 3-85431-302-0.
 Leichte Küche für Genießer - Elegant & Aromatisc. "Live"-Verlag 2007.
 Die beste Glyx-Diät. "Live"-Verlag 2007.
 Das große Julius Meinl Kochbuch. Christian Brandstätter Verlag 2009, ISBN 978-3-85033-269-9.
 Herzensküche. Styria Pichler Verlag 2011, ISBN 3-85431-572-4.

Weblinks

 Lilli & Jojo - Das kleine Restaurant
 Joachim Gradwohl Porträt im ORF

Einzelnachweise

Koch (Österreich)
Sachbuchautor (Essen und Trinken)
Österreicher
Geboren 1969
Mann

Joachim Gradwohl


İtalyanca (italiano ya da lingua italiana), çoğunluğu İtalya ve İsviçre'nin güneyindeki Ticino kantonunda yaşayan 61 milyon kişi tarafından konuşulan Hint-Avrupa dil ailesine mensup bir Latin dilidir. İtalyan asıllı göçmenlerce Amerika Birleşik Devletleri'nde, Arjantin'de, Brezilya'da, Kanada'da ve Avustralya'da da sıkça konuşulur.

Orta Çağ itibarıyla Halk Latincesi (Vulgar Latince) çeşitli dillere ayrılmıştır. Orta Çağ'ın sonunda Floransa şehrinin kültür ve edebiyat üstünlüğü etkisiyle, Toskana yazı dilinden bugünkü İtalyanca şekillenmiştir. Dilin gelişiminde Boccaccio, Dante Alighieri ve Petrarca gibi isimlerin Latince yerine Toskana ağzını kullanmalarının büyük etkisi vardır. Buna rağmen İtalyan dili, siyasi birliğin de uzun zaman tamamlanamamış olmasının da etkisiyle bölgeden bölgeye büyük farklılıklar taşır. Her bölgenin kendine özgü şivesi vardır. Buna ek olarak İtalyanca gibi Halk Latincesinden türemiş ancak İtalyancadan farklı ve karşılıklı anlaşılabilirlik göstermeyen 30 civarı dil de İtalyada bulunmaktadır. Çoğu İtalyanca konuşuru hem İtalyanca ve şivelerini, hem de kendi bölgesel dillerini (örneğin Sicilyaca veya Furlanca) konuşmaktadır.

Diğer Latin dilleriyle (Fransızca, İspanyolca, Portekizce, Rumence, Katalanca gibi) büyük benzerlikler taşır. İtalyancayı iyi bilen birisi diğer Latin dillerini de kısa zamanda öğrenebilir. İtalyanca ve Sardunyaca, Latinceden en az farklılaşmış yaşayan diller olarak nitelendirilmektedir.

İtalyanca, kelimelerin hemen hemen tamamının ünlü harfle bitmesi ve kesif vurgularıyla kendine özgü bir melodiye sahiptir. İtalyanca, Rönesans devrinde lingua franca görevini görmüş olduğundan diğer dilleri etkilemiştir ve özellikle müzik alanında terminoloji İtalyanca'dır. İtalyanca dünyanın sayılı melodik dillerinden biridir.

Tarihçe

Kökenleri

Orta Çağ'da Avrupa'da yerleşik yazı dili Latince'ydi ancak insanların büyük çoğunluğu okuma yazma bilmiyordu ve yalnızca bir avuç insan bu dili iyi biliyordu. İtalyan Yarımadası'nda Avrupa'nın çoğunda olduğu gibi çoğu yerel dilde konuşurdu. Yaygın olarak anıldıkları şekliyle bu lehçeler, resmi standartlar ve öğretilerden etkilenmeden yüzyıllar boyunca Halk Latincesi'nden gelişti. Bunlar hiçbir şekilde, kendisi bu yerel dillerden biri olarak başlayan standart İtalyanca'nın "lehçeleri" değil, İtalyanca'nın kardeş dilleridir. Karşılıklı anlaşılabilirlik, genel olarak Roman dillerinde olduğu gibi, İtalyancada da büyük farklılıklar gösterir. İtalya'nın Roman dilleri her seviyede (fonoloji, morfoloji,sözdizimi, sözlük, pragmatik) İtalyanca'dan büyük farklılıklar gösterebilir ve tipolojik olarak farklı diller olarak sınıflandırılır.

Alfabe
İtalyan alfabesinde 21 harf bulunur. J, K, W, X ve Y harfleri İtalyancada kullanılmaz, sadece yabancı kelimelerde bulunur.
{|
|A||B||C||D||E||F||G||H||I||L||M||N||O||P||Q||R||S||T||U||V||Z
|-
|a||b||c||d||e||f||g||h||i||l||m||n||o||p||q||r||s||t||u||v||z
|}

Okunuş

 C harfi a, o, u harflerinin önünde bulunduğunda k [kʰ] olarak okunurken, e ve i harflerinden önce Türkçedeki ç [ʧ] gibi okunur.
 Ch ve gh harfleri daima e ve i harflerinin önüne yazılır ve sırasıyla k ve g şeklinde okunurlar.
 G harfi a, o, u harflerinin önünde normal g olarak okunurken, e ve i harflerinden önce Türkçedeki c [ʤ] harfi gibi okunur.
 Gl, [ʎ] olarak, gn ise [ɲ] olarak okunur: "Taglia" (beden) talya olarak, "ogni" (her) onyi olarak okunur.
 H harfi İtalyancada hiçbir zaman okunmaz. Eşsesli kelimelerde anlam karışıklılığını ortadan kaldırmak için kullanılır. Örneğin "anno" (yıl) ve "hanno" (sahip olmak fiilinin 3. çoğul şahıs çekimi). Yabancı kelimelerde de okunmaz, örneğin "hotel".
 R harfi İtalyancada Türkçede olduğundan daha kuvvetli yuvarlatılır.
 Z sesi "dz" olarak, zz ise "ts" olarak okunur: "Zucchero" (şeker) dzukkero, "pizza" ise pitsa olarak okunur.

"C" ile "g" harfleri ve "Sc" kombinasyonu

Vurgu ve tonlama

Çoğu İtalyanca kelimede vurgu sondan ikinci hecededir.

Örneğin: adesso (şimdi), liceo (lise)

Bazı kelimeler ise bu kurala uymaz ve vurgu kelimenin herhangi başka hecesinde bulunabilir.

Örneğin: fragola (çilek), cinema (sinema)

 Vurgusu son hecede olan kelimelerde ünlü harfler sola yatık olan grave imi (à, è, ì, ò, ù) ile gösterilir. Bu aksanlar vurguda istisnaları gösterip, kelimenin sadece son harfine eklenir. Kelimenin başında veya ortasında olan vurgular için grave imi kullanılmaz.

Örneğin: caffè (kahve), lunedì (pazartesi)

 İmi sağa yatık olan acute imi (é) ise kelimeye aksan verir ve İtalyanca da (istisnalar dışında) kelimenin sadece son harfinde bulunur.

Örneğin: trentatré (otuz üç), perché (çünkü)

 Bazı kelimelerde ise diyakritik işaretler anlam ayırımı için önem taşır.

Örneğin: la (dişi belirteç) -  là (orada)

Dilbilgisi

İtalyancada isimlerin tamamı erkek ya da dişi olarak betimlenir. Erkek kelimeler genellikle "-o" harfiyle, dişi kelimeler ise genellikle "-a" harfiyle biter. Erkek çoğul "-i", dişi çoğul ise genellikle "-e" takısını alır. Dolayısıyla erkek çocuk "bambino", kız çocuk "bambina", erkek çocuklar "bambini", kız çocuklar ise "bambine" olarak söylenir.

Sıfatlar isimlerin cinsiyetine uyar. Bambino bello=Güzel erkek çocuk, Bambina bella=Güzel kız çocuk, Bambini belli= Güzel erkek çocuklar, Bambine belle=Güzel kız çocuklar.

Belirteçler

Fiiller
İtalyancada fiiller şahıslara göre ve zamana göre çekilir. Bu şahıslar io (ben), tu (sen), lui (erkek o), lei (dişi o ya da Siz), noi (biz), voi (siz), loro (onlar) dur. Şimdiki zamanda (Presente) fiil kökünün sonuna konan eklerle şahıslar betimlendiğinden şahıs gizli özne olarak kalabilir:

İtalyanca'da 4 geçmiş zaman, 1 şimdiki zaman, 1 gelecek zaman, 1 şart, 1 geçmiş şart olmak üzere pek çok zaman bulunur. Ancak zamanların bazıları gündelik konuşmada kullanılmaz.

Bütün Hint-Avrupa dillerinde olduğu gibi cümle dizimi özne-yüklem-tümleç şeklindedir:
 Luigi viene da casa (Luigi evden geliyor)
 Parlo con te (Seninle konuşuyorum)

İtalyanca bir pasaj

İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi, Madde 1:

 Orijinal metin: "Tutti gli esseri umani nascono liberi ed eguali in dignità e diritti. Essi sono dotati di ragione e di coscienza e devono agire gli uni verso gli altri in spirito di fratellanza."
 Türkçe: "Bütün insanlar hür, haysiyet ve haklar bakımından eşit doğarlar. Akıl ve vicdana sahiptirler ve birbirlerine karşı kardeşlik zihniyeti ile hareket etmelidirler."

Bazı İtalyanca kelimeler

 sì - evet.
 no - hayır.
 ciao - merhaba.
 grazie - teşekkür ederim.
 prego - bir şey değil.
 Come stai - Nasılsın?
 Bene - iyi
 Bello - güzel
 per favore - lütfen
 mi scusi - affedersiniz
 buonanotte - iyi geceler
 buongiorno - günaydın
 buonasera - iyi akşamlar
 arrivederci - hoşça kalın

Çekirdek aile
 il fratello - erkek kardeş/ağabey
 la sorella - kız kardeş/abla
 il padre/il papà - baba
 la madre/la mamma - anne

Birkaç ülke ve dilleri
 Italia - İtalya
 l'italiano - İtalyanca
 Turchia - Türkiye
 il turco - Türkçe
 Inghilterra - İngiltere
 l'inglese - İngilizce

İtalyanca sayılar

 1 - Uno
 2 - Due
 3 - Tre
 4 - Quattro
 5 - Cinque
 6 - Sei
 7 - Sette
 8 - Otto
 9 - Nove
 10 - Dieci
 11 - Undici
 12 - Dodici
 13 - Tredici
 14 - Quattordici
 15 - Quindici
 16 - Sedici
 17 - Diciassette
 18 - Diciotto
 19 - Diciannove
 20 - Venti
 21 - Ventuno
 22 - Ventidue
 23 - Ventitré
 28 - Ventotto
 30 - Trenta
 40 - Quaranta
 50 - Cinquanta
 60 - Sessanta
 70 - Settanta
 80 - Ottanta
 90 - Novanta
 100 - Cento
 200 - Duecento
 1000 - Mille
 2000 - duemila
 10000 - diecimila
 100000 - centomila
 1000000 - milione

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İstanbul İtalyan Kültür Merkezi

Doğal diller

İtalyanca


في الرياضيات، التكامل الخطي  يدعى أحيانًا بـتكامل المسار أو تكامل المنحنى، هو تكامل يتم فيه حساب تكامل الدالة على منحنى. وينبغي عدم الخلط بين هذا التكامل وحساب طول قوس بالتكامل.
هناك العديد من التكاملات الخطية كما أن هناك حالة خاصة من التكامل على مسار مغلق في بعدين أو المستوى العقدي هي تكامل الكفاف.

يمكن أن تكون الدالة المكاملة حقل قياسي أو حقل متجهي. قيمة التكامل الخطي عبارة عن مجموع قيم المجال عند جميع النقاط على المنحنى، يتم توزينها بدالة قياسية معينة على المنحنى (طول القوس عادة، أو بالنسبة لمجال متجه، الضرب القياسي للمجال المتجه مع متجه تفاضلي في المنحنى). هذا التوزين يميز التكامل الخطي عن التكاملات البسيطة المعرفة على فترات. العديد من الصيغ البسيطة في الفيزياء، (على سبيل المثال لحساب الشغل الميكانيكي, ) لها تماثليات طبيعية متصلة بدلالة التكاملات الخطية (). يستطيع التكامل الخطي إيجاد الشغل الميكانيكي المبذول على جسم متحرك في مجال كهربي أو جاذبية مثلًا.

تفاضل المتجه
يمكن تشبيه التكامل الخطي في تفاضل المتجه كمقياس للتأثير الكلي لمجال معطى على طول المنحنى.

التكامل الخطي لمجال قياسي
يمكن تفسير التكامل الخطي على مجال قياسي بأنه المساحة تحت المجال المنحوتة بمنحنى معين. تخيل السطح المنشأ بـz = f(x,y) والمنحنى C في المستوى x-y. يكون التكامل الخطي لـf هو المساحة الناتجة من نقش هذه النقاط على السطح C مباشرة.

تعريف
إذا كان لدينا مجال قياسي f : U ⊆ Rn → R, يعرف التكامل الخطي على منحنى C ⊂ U is
على أنه

حيث

r: [a, b] → C تقابل بارامتري للمنحنى C بحيث أن r(a) وr(b) يعطي النقاط الطرفية لـC.

الاشتقاق
باستخدام التعاريف السابقة لـf, C وصورتها البارامترية r(t) يمكن إنشاء التكامل من مجموع ريمان وذلك بتقسيم الفترة [a,b] إلى n فترة طولها Δt = (b − a)/n. وبجعل tiالنقطة الـi على [a,b], بالتالي r(ti) تعطينا موقع النقطة i على المنحنى. ونكون قد قربنا المنحنى C بمسار مضلع.

وبما أن المسافة بين كل نقطتين متجاورتين هي:

وبتعويضها في مجموع ريمان

وهذا هو مجموع ريمان للتكامل

التكامل الخطي لمجال متجه

تعريف

بالنسبة لـ مجال متجه F : U ⊆ Rn → Rn, يعرف التكامل الخطي على منحنى C ⊂ U, في اتجاه r, كما يلي:

حيث · هو الضرب القياسي r: [a, b] → C صورة التقابل البارامترية للمنحنى C بحيث r(a) وr(b) تعطي النقاط ال C.
أي أن التكامل الخطي لمجال قياسي ما هو إلا تكامل خطي لمجال متجه تكون المتجهات فيه دائمًا مماسية على الخط.

الاشتقاق

بنفس الطريقة والتعاريف السابقة، ولكن بدلًا من حساب المسافات بين النقاط، سيتم احتساب إزاحات متجهاتها, Δsi. وبحساب F عند جميع النقاط كما سبق وبأخذ الضرب القياسي مع كل إزاحة نحصل على نصيب كل جزء من
F على C. بي

نلاحظ أن متجه الإزاحة بين كل نقطتين متتابعتين على المنحنى هو

وبتعويض ذلك في مجموع ريمان نحصل على

وهي كذلك مجموع ريمان للتكامل المعرف آنفًا.

 استقلالية المسار

إذا كان المجال F هو تدرج لمجال قياسي G, أي,

فإن الاشتقاق للدالة المركبة من G و(r(t هو

والذي يكون معامل التكامل للتكامل F على (r(t. وعليه إذا علم المسار C , فإن

وبتعبير آخر، تكامل F على C يعتمد فقط على قيم G في النقاط (r(b و(r(a وهو بالتالي فهو مستقل عن المسار بينها.

 التطبيقات
تطبيقات التكامل الخطي تشمل الشغل في المجالات الميكانيكية، الكهرومغناطيسية وميكانيكا الكم.

 التكامل الخطي المركب
افرض أن U زمرة مفتوحة لعدد مركب C, γ : [a, b] → U هي منحنى ممكن التوحيد وf : U → C''' هي دالة. فإن التكامل

يمكن تعريفه على الفتري [a, b] إلى a = t0 < t1 <... < tn = b وبالنظر في التعبير

يصبح التكامل نهاية هذا المجموع عندما تقترب أطوال التقسيمات من الصفر.

إذا كانت  منحنى متصل قابل للتفاضل، يصبح التكامل الخطي

عندما تكون  منحنى مغلق فإن الصورة

تستعمل غالبًا للتكامل الخطي لـ f على طول .

 مثال

لتكن الدالة f(z)=1/z, وC هي دائرة الوحدة حول 0, والتي يمكن تمثيلها بارامتريًّا بـ eit, علمًا أن t في الفترة [0, 2π]. بالتعويض نجد أن:

حيث يمكننا استخدام حقيقة أن z يمكن كتابتها بالصورة reit حيث r هي القيمة المطلقة لـ z. هذا يثبت على 1 في دائرة الوحدة، ويكون المتغير الوحيد المتبقي هو الزاوية، والتي رمز إليها بـ t''.
يمكن التحقق من هذه الإجابة من صيغة تكامل كوشي.

ميكانيكا الكم
إن تشكيل تكامل المسار في ميكانيكا الكم في الواقع لا يشير مباشرة إلى هذا النوع من التكاملات ولكن يشير إلى التكاملات على فضاء من المسارات، لدالة لها مسار ممكن. مع ذلك تبقى هذه التكاملات ذات أهمية في نظرية الاحتمالات والسعات.

انظر أيضًا
 تكامل سطح
 تكامل حجمي

مصادر

تحليل مركب
حساب المتجهات

تكامل خط


Svjetionik Porer je svjetionik na vrhu hridi Porer, jugozapadno od Kamenjaka, najjužnijeg rta Istre.

Izgrađen je 1833. godine na vrhu hridi, gdje se iz središta prizemne stambene zgrade uzdiže kružna kamena kula visine 31 metar.

U zgradi se nalaze dva apartmana koji se mogu unajmiti za odmor. Dvorište svjetionika nastavlja se na most na kome je dizalica za podizanje brodica. Na kamenom prizemlju zgrade, betonirano je dvorište. Opskrba je po prethodnom dogovoru s opskrbnikom moguća njegovim brodom.

Nautički podaci
Svjetionik odašilje svjetlosni signal B Bl(3) 15s, a nazivni domet mu je 25 milja. Svjetionik osim svjetlosnih signala odašilje i zvučni signal; svake 42 sekunde oglasi se sirena. Nazivni domet zvučnoga signala jest 2 milje. Automatiziran je i uključen u sustav daljinskog nadzora. Na svjetioniku je stalna svjetioničarska posada.

Svjetionik na Poreru ima još jednu dodatnu funkciju. U slučaju da svjetionik na pličini Albanežu koji leži oko 2 km jugozapadno od Porera ne radi, na svjetioniku Poreru gori još jedno pomoćno svjetlo koje odašilje svjetlosni signal BCZ izo 6s s nazivnim dometom 7 do 11 milja.

Zanimljivosti
Svjetionik Porer uvršten u park minijaturnih građevina Minimundus u Austriji blizu Klagenfurta. Za model je iskorišteno 4 tisuće komada vapnenačke cigle, a gradnja je trajala šest mjeseci.

Izvori

Vanjske poveznice

Porer

Svjetionik Hrid Porer


حمض الإهليلج أو حمض الشبوليك  هو تانين بنزوبيراني مضاد للأكسدة له العديد من الاستخدامات الممكنة في مجال الطب.

وجد أنه مثبط مناعي وحامي للكبد ومثبط قوي لإنزيم الفا جلوكوسيديز وهو إنزيم يتواجد في معدة الإنسان مهم في دراسات السكري.
ولقد ثبت نشاطه ضد العنقوديات الذهبية والمبيضات البيضاء

يوجد الحمض في نباتي Terminalia citrina و الإهليلج.

مراجع

كيمياء عضوية
مضادات أكسدة فينولية

حمض إهليلج


La Basílica de San Jorge en Praga (), es la iglesia más antigua que se conserva dentro del perímetro del Castillo de Praga, en Praga, la República Checa.

Historia
La basílica fue fundada por Vratislaus I, Duque de Bohemia en 920, y está dedicada a San Jorge. La basílica fue substancialmente ampliada en 973 con la incorporación de la abadía de la orden Benedictina. Fue reconstruida tras un grave incendio en 1142.

Arquitectura
La fachada Barroca data de finales del . El interior de la basílica conserva una sobriedad y austeridad, principalmente debido a la blancura de la piedra caliza, a diferencia de las iglesias barrocas y rococó de Praga. Un bajorrelieve, en el exterior, representa a San Jorge y el dragón.

La basílica contiene las de tumbas de la dinastía de Premislidas y las reliquias de muchos santos venerados. Entre ellos, una capilla de estilo gótico dedicada a Ludmila de Bohemia alberga la sepultura de la Santa, era la abuela del rey San Wenceslao I ero y patrón del Reino de Bohemia. Los santuarios de Vratislav y Boleslao II de Bohemia están también en la basílica.

Las Abadesas de esta comunidad tienen el derecho de coronar las Reinas consorte.

El edificio acoge en la actualidad la colección de arte bohemio del  de la Galería Nacional de Praga, y también sirve como sala de conciertos.

Galería fotográfica

Referencias

Enlaces externos

Iglesias de Praga
Arquitectura de la República Checa del siglo XII
Arquitectura de la República Checa del siglo XVIII
Arquitectura prerrománica
Iglesias barrocas de la República Checa
Organizaciones fundadas en 920
Praga
Lugares de enterramientos reales

Basílica de San Jorge de Praga