José Antonio Abreu (født 7. maj 1939, død 24. marts 2018) var en venezuelansk dirigent, pianist, økonom, aktivist og politiker, bedst kendt for sin tilknytning til musikskolen El Sistema. For sit arbejde med musik blev han i 2009 hædret med en Latin Grammy Trustees Award, en hæder der gives til personer, der har bidraget til latinamerikansk musik, uddelt af The Latin Recording Academy.

Akademisk karriere og politik
Abreu blev født i Valera og tog eksamen i økonomi med summa cum laude fra Andrés Bello Katolske Universitet. Han er flere steder tilskrevet en Ph.D. i oliebrancheøkonomi, men en undersøgelse fra 2017 har ikke været i stand til at verificere denne information, der efterfølgende blev fjernet fra El Sistemas hjemmeside. Han sad kortvarigt i deputeretkammeret i Kongressen fra 1963. Her fungerede han som planlægningsleder af Cordiplan. Efter sin politiske karriere arbejdede han som professor i økonomi og jura på Simón Bolívar-universitetet og på Andrés Bello, hvor han blev uddannet. I 1988 vendte han tilbage til politik, da han blev kulturminister og præsident for det nationale kulturråd.

Musik
Abreu begyndte at studere musik hos Doralisa Jiménez de Medina i Barquisimeto. Senere kom han i 1957 på Escuela de Música José Ángel Lamas i Caracas, hvor han studerede klaver hos Moisés Moleiro, orgel og cembalo hos Evencio Castellanos og komposition hos Vicente Emilio Sojo. Han tog eksamen i orgel og komposition i 1964. I 1967 modtog han den nationale symfoniske musiks pris for sine musikalske evner. I 1975 grundlagde han El Sistema, officielt kaldet Fonden for Nationalt Netværk for børne- og ungdomsorkestre i Venezuela.

Dette var en nyskabende ungdomsuddannelsesmetode, hvori musikken var den vigtigste vej til at social og intellektuel fremgang. Abreu modtog den Nationale Musikpris i 1979 for sit arbejde med El Sistema. Under hans opsyn har El Sistema medvirket i udvekslings- og samarbejdsprogrammer med Canada, Spanien, USA og øvrige latinamerikanske lande.

Hæder og priser
Abreu og El Sistema har vakt stor opmærksomhed, og det har givet en række internationale priser, hvoraf nogle er nævnt herunder.

I 1993 modtog El Sistema den prestigefyldte IMC-UNESCO Internationale Musikpris i institutionskategorien. UNESCO udpegede desuden Abreu som særlig ambassadør for udvikling af et globalt netværk for orkestre og kor for børn og unge i 1995. UNESCO udpegede også Abreu som goodwill-ambassadør i 1998, og han modtog Right Livelihood Award i 2000. Den venezuelanske afdeling af B'nai B'rith tildelte ham deres menneskerettighedspris i 2008. I 2009 modtog han Polar Music Prize, hvor begrundelsen blandt andet lød: "... Abreu created the music network El Sistema, which has given hundreds of thousands the tools to leave poverty. José Antonio Abreu's successful creation has promoted traditional values, like respect, fellowship and humanity," og i 2010 fik han Erasmusprisen.

Referencer

Musikere fra Venezuela
Økonomer fra Venezuela
Politikere fra Venezuela

José Antonio Abreu


An Eragrostis stenostachya in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Eragrostis stenostachya in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis stenostachya


U-21 Europamesterskabet i fodbold 2004 blev spillet på fire forskellige stadioner i Tyskland fra den 27. maj til den 8. juni 2004. Turneringen blev vundet af Italien, der slog Serbien og Montenegro i finalen med 3-0.

De tre bedst placerede hold i turneringen kvalificerede sig samtidigt til at repræsentere Europa ved sommer-OL 2004 sammen med værtslandet Grækenland.

Gruppespil

Gruppe A

Gruppe B

Slutspil

Overblik

Semifinaler

Olympisk play-off

Finale

Målscorere

4 mål
  Alberto Gilardino
  Johan Elmander
3 mål
  Hugo Almeida
  Markus Rosenberg
2 mål
  Benjamin Auer
  Daniele De Rossi
  Giuseppe Sculli
  Danko Lazović
1 mål
  Alexander Hleb
  Raman Kirenkin
  Pavel Kirylchyk
  Aleh Shkabara
  Niko Kranjčar
  Mario Lučić
  Eduardo da Silva
  Thomas Hitzlsperger
  Bastian Schweinsteiger
  Cesare Bovo
  Giampiero Pinzi

1 mål, fortsat
  Carlitos
  Luis Lourenço
  Carlos Martins
  Pedro Oliveira
  Jorge Ribeiro
  Hugo Viana
  Branislav Ivanović
  Goran Lovre
  Miloš Marić
  Dejan Milovanović
  Simon Vukčević
  Stefan Ishizaki
  Jon Jönsson
  Babis Stefanidis
  Tranquillo Barnetta
  David Degen
  Baykal Kulaksızoğlu
  Johan Vonlanthen

Selvmål
  Kim Jaggy (for Sverige)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Resultatarkiv  på UEFA.com
 RSSSF Resultatarkiv på rsssf.com

EM i fodbold
Fodbold i 2004

U/21 Europamesterskabet i fodbold 2004


Leprosy je drugi studijski album američkog death metal-sastava Death. Album je 16. studenoga 1988. godine objavila diskografska kuća Combat Records. Jedini je album skupine na kojem je gitaru svirao Rick Rozz i prvi je na kojem se pojavio bubnjar Bill Andrews.

O albumu
Prije snimanja albuma grupi su se pridružili gitarist Rick Rozz i bubnjar Bill Andrews, a napustio ju je Chris Reifert.

Album je snimljen u studiju Morrisound Recording u Tampi na Floridi u travnju 1988. godine. Nakon objave albuma grupi se pridružio basist Terry Butler, koji je naveden na albumu iako na njemu nije svirao. Rick Rozz napustio je sastav 1989. godine, a zamijenio ga je James Murphy, s kojim je sastav snimio album Spiritual Healing.

Leprosy je posljednji album sastava snimljen u stilu brutalnog death metala, a tekstovi pjesama, kao što je bio slučaj s prethodnim uratkom Scream Bloody Gore, govore o krvoproliću. Na sljedećim su albumima tekstovi introspektivniji u usporedbi s tekstovima na prvim dvama albumima. Leprosy je također jedan od prvih albuma na kojem je Scott Burns radio kao inženjer zvuka. Na sljedećim albumima skupine, ali i na uradcima Deicidea, Obituaryja, Sepulture i Cannibal Corpsea, Burns je bio producent.

Obrade
Nizozemski melodični death metal sastav Callenish Circle snimio je obradu pjesme "Pull the Plug", koja je objavljena kao skladba na posebnoj inačici albuma Flesh Power Doninion, a engleski blackened death metal sastav Akercocke snimio je obradu pjesme "Leprosy". Norveški blackened death metal sastav Zyklon snimio je obradu pjesme "Pull the Plug", koja se pojavila kao dodatna skladba na albumu Aeon. Finski thrash metal sastav Mokoma snimio je obradu pjesme "Open Casket" na finskom jeziku pod imenom "Avoin Hauta" i objavio je na EP-u Vildes Vuodenaika. Američki sastav Revocation također je snimio obradu pjesme "Pull the Plug".

U death metal izdanju njemačkog časopisa Rock Hard Leprosy se pojavio na prvom mjestu popisa 25 najvažnijih death metal albuma. Deluxe izdanje albuma objavljeno je u travnju 2014. godine.

Popis pjesama

Osoblje
Death
Chuck Schuldiner – gitara, vokali, bas-gitara
Bill Andrews – bubnjevi
Rick Rozz – gitara
Terry Butler – bio je naveden na albumu kao basist iako na njemu nije svirao
Ostalo osoblje
Edward J. Repka – omot albuma
Scott Burns – inženjer zvuka
Michael Fuller – mastering
J. B. Stapleton – fotografije (sastava)
Frank White – fotografije (uživo)
Dan Johnson – produkcija
David Bett – umjetnički direktor

Izvori

Albumi iz 1988.
Albumi sastava Death

Leprosy


Das Commune-de-Paris-Bataillon war ein weitgehend französisch-belgisches Bataillon der Internationalen Brigaden im Spanischen Bürgerkrieg. In dem Commune-de-Paris-Bataillon dienten auch einige englische und nordamerikanische Kompanien. Der Name ist eine Hommage an die französische revolutionäre Regierung der Pariser Kommune von 1871.

Geschichte

Die ersten kommunistischen französischen Milizionäre

Die ersten französischen Freiwilligen kamen in den ersten Monaten des Spanischen Bürgerkrieges unorganisiert über die Pyrenäen nach Barcelona. Vornehmlich kämpften sie an der Aragon-Front.
Einige dieser Freiwilligen reihten sich in die internationale Centuria der katalanischen Partei PSUC ein. Die ersten fünfzehn Franzosen, die sich einreihten, kamen nach dem 3. August 1936 in Barcelona an. Sie bildeten mit weiteren internationalen Freiwilligen den Keim der späteren kommunistischen internationalen Centurien, wie zum Beispiel der Centuria Thälmann und der Centuria Giustizia e Libertà.

Des Weiteren formierte sich in Madrid eine internationale Milizeinheit innerhalb des Fünften Regimentes mit dem Namen Commune de Paris. Bekannte Organisatoren des kommunistischen Fünften Regimentes waren die Italiener Vittorio Vidali und Luigi Longo sowie der französische Oberst Vincent. Kommandeur einer Sparte mit der internationalen Milizeinheit Commune de Paris wurde Enrique Líster.

Centuria Commune de Paris
Am 11. September 1936 kämpfte die internationale Centuria Commune de Paris etwa 60 Kilometer nördlich von Madrid in der Sierra de Gredos bei La Granja de San Ildefonso mit der italienischen Centuria Gastone Sozzi sowie der Centuria Giustizia e Libertà. Kommandant der Centuria Commune de Paris war der frühere französische Offiziere Jules Dumont. Am 25. Oktober wurde die Centuria Commune de Paris wegen hoher Verluste mit der Centuria Dąbrowski vereinigt.

Commune-de-Paris-Bataillon
Nach dem Beschluss der spanischen Volksregierung wurden die Milizeinheiten zu Bataillonen umorganisiert. Ab dem 25. Oktober gehörte das Commune-de-Paris-Bataillon neben dem Garibaldi-Bataillon, dem Dąbrowski-Bataillon, dem Thälmann-Bataillon, dem späteren Edgar-André-Bataillon und einer Artilleriebatterie zur IX. Brigada Móvil de Choque. Am 1. November 1936 erfolgte des Weiteren die Umgruppierung der IX. Brigada Móvil zur XI. Internationale Brigade. Am 6. Januar erhielt das Commune-de-Paris-Bataillon mit dem Thälmann-Bataillon den Befehl, Stellungen bei Las Rozas de Madrid zu halten. Aufgrund der Aufreibung des Thälmann-Bataillons beorderte José Miaja die XIII. Brigade Enrique Lísters von der Madrider Südfront und die XIV. Internationale Brigade von der Córdobafront.

XI. Internationale Brigade
In Albacete, dem zentralen Stützpunkt und Ausbildungslager der Internationalen Brigaden, erfolgte Ende Oktober die Neuformierung des Commune-de-Paris-Bataillons. Es erhielt die Bezeichnung No 2. Am 4. November 1936 wurden die in Albacete aufgestellten Bataillone, das Commune-de-Paris-Bataillon, das Edgar-André-Bataillon und das Dąbrowski-Bataillon und mit einer britischen Maschinengewehr-Kompanie zur Madrider Front beordert. Der Kommandeur der Brigade war Manfred Stern, besser bekannt als General Emilio Kléber. Der Generalinspekteur der Brigade Thälmann war André Marty. Der Kommandant des Commune-de-Paris-Bataillon war Jules Dumont. Am späten Abend des 8. November erreichte die Brigade mit 1.900 Mann Madrid.

Schlacht um Madrid

Casa de Campo

Am 8. November 1936, auf dem Höhepunkt der Kämpfe um Madrid zogen die drei Bataillone mit einer Parade über die Gran Vía zur Front mit Rufen "Hoch lebe Russland". Am Abend bezog das Commune-de-Paris-Bataillon mit dem Edgar-André-Bataillon Stellungen im Casa de Campo. Francophone Frontkämpfer, die die Kämpfe am Tajo überlebt hatten, wurden in das Bataillon eingegliedert. Am folgenden Tag, dem 9. November, zog General Emilio Kléber die XI. Internationalen Brigade im Casa de Campo zusammen und befahl einen Angriff in den Abendstunden. Der Angriff zog sich bis in den Morgen des 10. November hinein. Als die Kämpfe abflauten, waren die nationalen Truppen aus ihren Stellungen gedrängt worden, die geplante schnelle Eroberung Madrids war gescheitert, und die XI. Internationale Brigade hatte ein Drittel ihrer Soldaten verloren.

Umgruppierung der XI. Internationalen Brigade
Nach einer von der Comandancia (Brigadeführung) aufgestellten Liste war das Commune-de-Paris-Bataillon bis zum 3. Dezember 1936 Teil der XI. Internationalen Brigade. Laut dieser Liste war in der XI. Internationalen Brigade neben dem Commune-de-Paris-Bataillon auch das Edgar-André-Bataillon, das Dąbrowski-Bataillon, das Thälmann-Bataillon, eine französisch-belgische Batterie, eine spanische Batterie, ein Kavallerie-Peloton und eine Panzerabwehrgruppe eingruppiert. Im Zuge der Umgruppierung der Internationalen Brigaden zur Sprachhomogenisierung wurde die XI. Internationalen Brigade neu gruppiert. Am 4. Dezember 1936 ging die Führung der XI. Internationalen Brigade von General Kleber auf Hans Kahle und Ludwig Renn über. Die Brigade hatte nach der Umgruppierung die folgende Zusammensetzung:

I.   Edgar-André-Bataillon
II.  Commune-de-Paris-Bataillon
III. Thälmann-Bataillon
IV.  Asturias-Heredia-Bataillon

Boadilla del Monte / Las Rozas
Im Dezember 1936 versuchten die Truppen von Franco die Straße nach A Coruña im Nordosten von Madrid abzuschneiden, um Madrid weiter einzukreisen. Die nationalistische Offensive begann am 3. Dezember und wurde am 13. Dezember intensiviert. Kurz vor der Einnahme von Boadilla del Monte am 14. Dezember wurden die XI. und die XII. Internationale Brigade in den Kampf geworfen. General Kléber sandte das Commune-de-Paris-Bataillon nach Pozuelo de Alarcón und das Edgar-André-Bataillon mit dem Thälmann-Bataillon nach Las Rozas. Nach der Einnahme von Boadilla del Monte und Villanueva de la Cañada beendeten die Nationalisten die Offensive. Am 3. Januar unternahmen die Nationalisten einen neuerlichen Versuch, die Straße von Madrid nach A Coruña zu sperren. Am 4. Januar erreichten die Nationalisten die ersten Häuser des Ortes Las Rozas de Madrid an der Eisenbahnstrecke. Am 5. Januar griffen die Nationalisten erneut an und erreichten die Straße von Madrid nach Coruna, aber den internationalen Brigaden gelang es ihre Stellungen zu halten. Bei diesen Kämpfen wurde das Thälmann-Bataillon aufgerieben.

Integration von Spaniern in das Commune-de-Paris-Bataillon
Nach Ludwig Renn erfolgte Ende Januar 1937, aufgrund der Verluste der XI. Internationalen Brigade, die Integration von 900 Spaniern in die Brigade. Die Einbindung der Spanier erfolgt dadurch, dass in jede der vier Kompanien der drei internationalen Bataillone, dem Edgar-André-Bataillon, dem Commune-de-Paris-Bataillon und dem Thälmann-Bataillon ein spanischer Zug integriert wurde. Nach der Integration der Spanier bestand die XI. Internationale Brigade mit dem spanischen Asturias-Heredia-Bataillon zur Hälfte aus Spaniern.

Schlacht am Jarama
Das Bataillon kämpfte des Weiteren im Februar 1937 in der Schlacht am Jarama. Am 17. Februar befahl General Miaja der XI., XII. XIV. und XV. Internationale Brigade einen großen Gegenangriff. Diese vier Internationalen Brigaden hielten die Front von Arganda del Rey bis Morata de Tajuña. Der einzige Erfolg war, dass die nationalistischen Truppen im nördlichen Teil des Kampfgebietes vor Arganda del Rey zurückweichen mussten. Die Internationalen Brigaden erlitten bei diesen Angriffen hohe Verluste.

Schlacht von Guadalajara
Ab dem 8. März 1937 kämpfte das Commune-de-Paris-Bataillon in der Schlacht von Guadalajara.

XIV. Internationale Brigade
Am 9. März 1937 erfolgte eine Integration von internationalen Milizionären durch italienische Gastone-Sozzi-Brigadisten. Das Commune-de-Paris-Bataillon hatte damit wieder eine Sollstärke von ca. 1000 Brigadisten. Bis Oktober 1937 erfolgte die Neustrukturierung der XIV. Internationalen Brigade. Der Brigade wurden das spanische Domingo-Germinal-Bataillon, das Henri-Barbusse-Bataillon, das Henri-Vuillemin-Bataillon von der XIII. Internationalen Brigade, das Six-Février-Bataillon der XV. Internationalen Brigade, das neu aufgestellte Pierre-Brachet-Bataillon, das ehemalige La-Marseillaise-Bataillon (Ralph-Fox-Bataillon) und das Commune-de-Paris-Bataillon zugeteilt. Das Commune-de-Paris-Bataillon hatte sechs Kompanien, mit den Namen: Compañía Ametralladoras, Primera Compañía, Segunda Compañía, Tercera Compañía, Columna Británica und Zapadores.

Aufgrund der Nord-Offensive Francos entschlossen sich die Republikaner dazu, eine Entlastungsoffensive bei Segovia (Segovia-Offensive) durchzuführen. Zwischen dem 30. Mai und 4. Juni 1937 versuchten republikanische Einheiten mit der XIV. Internationalen Brigade den Berg Cabeza Grande (1428 m) bei der Stadt Segovia einzunehmen. Die operative Führung bei der Segovia-Offensive hatte General Walter, der Kommandeur der XIV. Internationalen Brigade. Die Republikaner konnten Cruz de la Gallega einnehmen und stießen weiter zum Berg Cabeza Grande vor, um von diesem Berg die Straße nach Segovia unter direkten Artilleriebeschuss nehmen zu können. General Walter befahl der XIV. Internationalen Brigade, durch einen Frontalangriff den Berg Cabeza Grande einzunehmen, der aber in sich zusammenbrach. Bei der Segovia-Offensive führte der Hauptmann Duchesne die Strafkompanie der XIV. Internationalen Brigade mit äußerster Brutalität. Er griff sich willkürlich fünf Brigadisten und schoss sie nacheinander mit der Pistole in den Hinterkopf. Des Weiteren befahl General Walter auf alle zu schießen, die sich zurückzogen. In seinem Bericht, den er nach der Segovia-Offensive nach Moskau schickte, schrieb er: "Die XIV. Internationale Brigade ließ sich im Laufe von fünf Tagen heldenhaft, aber widerstandslos niedermetzeln." Nach der Enthebung Walters ordnete Oberst Moriones den Rückzug in die Ausgangsstellungen an. Nach seinen Angaben fielen bei der Segovia-Offensive 3000 Soldaten, darunter befanden sich 1000 Brigadisten der XIV. Internationalen Brigade.

Im Oktober 1937 war das Bataillon an einem Angriff auf Cuesta de la Reina beim Fluss Jarama beteiligt. Der Angriff endete mit einem eklatanten Misserfolg und einer großen Anzahl von Verletzten. In der Nacht des 25. Juli 1938, während der Schlacht am Ebro, war das Commune-de-Paris-Bataillon an einem Ablenkungsmanöver bei Campredó beteiligt, wobei das Bataillon fast gänzlich aufgerieben wurde. Nach der Niederlage bei Campredó wurde das Bataillon mit der XIV. Internationalen Brigade nach einer Ruhephase rekonstituiert. Am 8. September oder 8. Oktober 1938 erfolgte die Eingruppierung in die XII. Internationale Brigade.

XII. Internationale Brigade
Das Commune-de-Paris-Bataillon wurde rekonstituiert aus den Verwundeten des Bataillons sowie den 180 überlebenden Brigadisten nach der Niederlage bei Campredó. Kommandeur wurde Henri Rol-Tanguy. Ende Juli wurde das Bataillon zum Ebro zurückbeordert, wo es Stellungen bei der Stadt Mora d'Ebre einnahm. Des Weiteren erfolgte die Eingruppierung des Bataillons in die XII. Internationalen Brigade. Bei der Schlacht am Ebro kämpfte die 45. Division zudem beim Berg von Cavalls, östlich von Gandesa, und verteidigte am 15. August mit der 35. Division die Berge von Pàndols.

Am 24. September 1938 musste die Regierung der Spanischen Republik, unter anderem wegen Druckes des Völkerbunds, die internationalen Brigaden auflösen. Das Commune-de-Paris-Bataillon war bis zu diesem Zeitpunkt Teil der XII. Internationalen Brigade (Garibaldi).

Weblinks
 Flaggen des Commune-de-Paris-Bataillons: Associació Catalana de Vexil.lologia, XIV Brigada Internacional Batalló Comunne de Paris (spanisch), abgerufen am 13. Mai 2012
 John Cornford: The Commune de Paris Battalion, 11th International Brigade (englisch), abgerufen am 13. Mai 2012

Einzelnachweise

Internationale Brigaden
Französische Militärgeschichte
Spanien

Commune-de-Paris-Bataillon


Olaylar
 Yunanistan'daki Veba salgını binlerce insanı öldürdü.
 Rhium Deniz Muharebesi gerçekleşti.
 Sofokles'in Kral Oedipus adlı oyunu sahnelendi.

Doğumlar

Ölümler
 Perikles, Antik Yunanistan'da, Atinalı soylu, asker ve devlet adamı (d. MÖ 495)

MÖ 429


Den spanske flue (originaltitel: Die spanische Fliege) er en tysk farce, der er skrevet i 1913 af Franz Arnold og Ernst Bach.

Eksterne henvisninger
 Den spanske flue  hos NRK

Skuespil fra 1913
Skuespil fra Tyskland

Den spanske flue


جبل أساما  هو مجموعة بركانية نشطة في وسط جزيرة هونشو، الجزيرة الرئيسية في اليابان. يعتبر أنشط بركان في جزيرة هونشو. يبلغ ارتفاع الجبل 2568 متر فوق سطح البحر ويقع على الحدود بين محافظتي غونما وناغانو.

ثار البركان آخر مرة في فبراير 2009 نافثا غباره إلى ارتفاع 2 كم وراميا بالحجارة إلى مسافة 1 كم في محيطه.

معرض صور

مراجع

النشاط البركاني في القرن 18
براكين اليابان
براكين اندساسية
براكين غونما
براكين مركبة
براكين ناغانو
براكين نشطة
براكين VEI-5
جبال اليابان
جبال غونما
جبال ناغانو

جبل أساما


Soyuz 14, tarihte ilk insanlı askeri uzay uçuşu. Sovyetler Birliği tarafından gerçekleştirildi.

Soyuz 14, Salyut 3 uzay istasyonu ile kenetlendi ve kozmonotlar çalışmalarını bu istasyonda sürdürdüler. Görev aslında gizli bir askeri uzay uçuşuydu, Salyut 3 istasyonu gerçekte askeri Almaz uzay istasyonu projesine dahil insanlı bir casus uydusuydu. Bu durum uzun süre gizli tutuldu, ancak perestroyka'dan sonra kamuoyu tarafından öğrenildi.

Mürettebat, Salyut 3'ün askeri görevler için uygunluğunu sınadılar. Ayrıca uzay istasyonunun güneş panelleri gibi sistemlerinin çalışıp çalışmadığını denetlediler. Kozmonotlar ağırlıksız ortamın daha önce Soyuz 9 uçuşunda ortaya çıkan olumsuz etkilerini gidermek için her gün günde 2 saat idman yaptı. Bu sayede dünyaya döndüklerinde Soyuz kapsülünden yardım almaksızın çıkabildiler.

İki haftalık uçuş boyunca mürettebat uzaydan casusluk faaliyetleri ve biyomedikal deneyler gerçekleştirdiler. Tüm görev hedeflerinin başarıldığı açıklandı.

Mürettebat
 Yuri Artyuhin (1. uçuşu)
 Pavel Popoviç (2. uçuşu)

14
İnsanlı uzay araçları
1974'te Sovyetler Birliği
1974'te uzay çalışmaları

Soyuz 14


Antonio Gadea Raga (Valencia, 3 de febrero de 1965) es un pintor figurativo español, de estilo anacronista, con obra en museos españoles como el Instituto Valenciano de Arte Moderno (IVAM) de Valencia y en el Centro Atlántico de Arte Moderno (CAAM) de Las Palmas de Gran Canaria.

Carrera
Abandonó su inclinación inicial al estudio de las ciencias para emprender la carrera de Bellas Artes en la Facultad de San Carlos (Universidad Politécnica de Valencia). Se licenció en 1988. Durante este periodo de estudios se vinculó al profesor y pintor José San León. Desarrolló desde muy temprano un estilo propio influenciado por el informalismo español, con el que obtuvo reconocimiento de la crítica local y numerosos premios.

Al concluir sus estudios comenzó a trabajar como artista en exclusiva para la galería "Val i 30", dirigida por Vicente García Cervera. En esta galería fundada en 1966, una de las más prestigiosas de Valencia y con una amplísima trayectoria en el ámbito nacional y europeo (grupo El Paso, Equipo Crónica, Eduardo Arroyo...), se produjo el progresivo reconocimiento de la poética de Gadea.

De la abstracción a la figuración
La evolución estilística de Antonio Gadea es atípica: en lugar de pasar de la figuración a la abstracción, como habían hecho muchos artistas del , él ha emprendido el camino inverso. En los años 80 trabajó una pintura abstracta que puede recordar a Tàpies y Miquel Barceló, con tanteos gestuales y matéricos, y en la década siguiente emprendió un giro hacia la figuración tradicional, deudora de los viejos maestros.

Según sus propias palabras, Gadea comenzó dentro de la abstracción informalista ortodoxa, y con posterioridad fue añadiendo signos caligráficos, textos y figuración esquemática. Inmerso en esta fase, Gadea participó en la Expo 92 de Sevilla, en la muestra Artistas en la Mediterránea auspiciada por la Comunidad Valenciana.

Dioses de ayer, hoy
A partir de 1993 abandona la pintura informal y emprende un proceso de investigación centrado en la recuperación de la pintura tradicional europea en un sentido amplio: procesos y técnicas de grandes maestros, figuración clásica y uso alegórico de las mitologías occidentales; éstas se entrecruzan conviviendo en un universo de revisiones.

En sus representaciones Gadea aborda el conflicto entre lo clásico y lo moderno, pues las divinidades alegóricas conviven con destacadas obras del arte moderno en paradójica concurrencia. En su cuadro El juicio de Paris (2007), una Venus metálica de Giacometti disputa el protagonismo a las tres bellezas míticas (si bien una de ellas es poco convencional: tiene el pelo rapado). En El rey Midas o la invención del cubismo (2003; Vizcaya, col. part.) el protagonista va a tocar y convertir en oro una escultura pétrea de formas descoyuntadas. En Santa Vanguardia (Valencia, IVAM), el Arcángel Miguel pintado por Rafael Sanzio (Louvre) aplasta a un pintor tradicional, esgrimiendo a modo de lanza un tubo fluorescente alusivo a Dan Flavin. De este encuentro de elementos anacrónicos que aúna surrealismo, parodia y acertijo, surge el misterio que seduce al espectador.

Crisol de influencias
Desde el punto de vista de la Historia del Arte, Antonio Gadea constituye un epígono de la reacción antivanguardista europea que surgió en el periodo de entreguerras. Esta "vuelta al orden" ha marcado, a lo largo del último siglo, una vía con diversas variantes locales y generacionales de las que podemos destacar: el periodo neoclásico de Picasso, la Nueva objetividad alemana, el realismo mágico holandés, la neofiguración inglesa e incluso, en los años 80, la "Pittura Anacronista" italiana. Antonio Gadea delata claras deudas de esta última, que igualmente inspiró a varios artistas de la Nueva figuración madrileña: Guillermo Pérez Villalta, Carlos Alcolea, Chema Cobo, Carlos Franco... Hay que recalcar que esta corriente, si bien figurativa, interpreta la realidad de manera personal, alejándose del realismo e hiperrealismo.

Encontramos en la pintura de Antonio Gadea una voz propia, exponente de la reacción frente al nuevo vanguardismo que es protegido por una tupida red curatorial e institucional; corriente que domina el circuito de galerías y ferias, pero que no puede encubrir su fracaso de falta de conexión con la sociedad. Por el contrario, Gadea busca «seducir» al espectador al modo de los viejos maestros, aunando belleza formal y mensaje. Gadea es un autor "de culto", debido a su distanciamiento de las estéticas más publicitadas y a su corta producción, sujeta a un moroso proceso creativo.

Actividad docente
Gracias a sus conocimientos en técnicas y materiales pictóricos, Antonio Gadea ha desarrollado una actividad docente en paralelo a su labor creativa. Ya en 1994-95, con apenas veinte años de edad, impartió clases de pintura en la cárcel de Picasent. Posteriormente ha trabajado en la Universidad Politécnica de Valencia: en 2003-04 dando clases sobre Colorantes y Barnices en la carrera de Restauración, y en 2009-10 como profesor asociado. En el periodo 2006-10 fue también profesor asociado de la Universidad de Zaragoza.

Exposiciones y premios
Durante su carrera artística, Antonio Gadea ha realizado numerosas exposiciones y ha participado en ferias internacionales. Como artista fijo de la galería "Val i 30", ha concurrido varias veces en ARCO (periodo 1990-2004) y lo sigue haciendo en la feria paralela Art Madrid. También se pueden citar exposiciones individuales y colectivas en: Madrid (galería Estampa, 1996), Barcelona (galería René Metrás, 1992), Utiel (Casa de Cultura, 1993), Pamplona (galería Clío, 1994), Las Palmas de Gran Canaria (Las Tentaciones de san Antonio, Centro Atlántico de Arte Moderno, 2006), París (galería Bellint, 1989 y 1990), Toulouse (galería Pierre-Jean Meurisse, 1989)...

Entre los premios obtenidos cabe destacar: en 1992, el XIX premio Bancaja (el más prestigioso de Valencia) y en 1994, el premio de la 55ª Exposición Nacional de Artes Plásticas de Valdepeñas (Ciudad Real), la más antigua que sigue en activo en España. Pérez Villalta formó parte del jurado que falló a favor de Gadea, quien así se sumó a un historial de premiados que incluye a Pancho Cossío, Antonio López, Juan Barjola y Alfredo Alcaín. En diciembre de 2004 se expuso en el Museo de Santa Cruz de Toledo una retrospectiva de participantes en dicho certamen: 56 obras, entre ellas la de Gadea; esta exposición fue inaugurada por el presidente autonómico José María Barreda y contó con la presencia de varios artistas, como Antonio López.

Museos y colecciones
Obras de Antonio Gadea figuran en colecciones e instituciones de prestigio: IVAM de Valencia (Santa Vanguardia, Tobías y el ángel en la senda vanguardista), Colección Testimoni de La Caixa, Centro Atlántico de Arte Moderno de Las Palmas de Gran Canaria (Las tentaciones de san Antonio), Universidad Politécnica de Valencia... así como en colecciones particulares dispersas por España: Madrid, Sevilla, Bilbao... Pero posiblemente el núcleo más amplio de su producción se exhibe en Pedralba (Valencia), en el centro Pedralba 2000 gestionado por su galería habitual, "Val i 30".

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial de Antonio Gadea
 Antonio Gadea comenta una de sus obras en Vimeo.
 Obras de Gadea, en la web de su galería habitual, "Val i 30"
 Página web del museo Pedralba 2000

 Artículo del periódico ABC sobre la feria ARCO de 2001, citando a Antonio Gadea

Pintores de España del siglo XX
Alumnado de la Universidad Politécnica de Valencia
Nacidos en Valencia
Pintores de la provincia de Valencia

Antonio Gadea


Varín este o comună slovacă, aflată în districtul Žilina din regiunea Žilina, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 3.815 locuitori.

Istoric
Localitatea Varín este atestată documentar din 1223.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Varín


Acción Cultural Española (AC/E) es una empresa pública creada para difundir la cultura española, dentro y fuera del territorio nacional español. Los objetivos de AC/E son promocionar y difundir las diversas realidades culturales de España, articular proyectos de las instituciones culturales españolas y promover la "Marca España" en el exterior. La empresa está participada al 100% por la Dirección General del Patrimonio del Estado.

Historia de AC/E
Acción Cultural Española (AC/E) nace de la fusión de las tres sociedades estatales preexistentes, dedicadas a promover y difundir la cultura española y la "Marca España" tanto dentro como fuera del país.
Estas sociedades fueron:
 Sociedad Estatal de Conmemoraciones Culturales (SECC).
 Sociedad Estatal para la Acción Cultural Exterior (Seacex).
 Sociedad Estatal para Exposiciones Internacionales (SEEI).

El origen de esta institución parte de la fusión de estas tres sociedades  adoptada en el Consejo de Ministros del 30 de abril de 2010. AC/E fue constituida como tal el 21 de diciembre de 2010, sustituyendo a las sociedades preexistentes y su fundación se enmarca en el Plan de Racionalización del Sector Público Empresarial, cuyo objetivo principal era la reducción del gasto del Estado y el saneamiento de la Administración Pública.

Las tres sociedades previas ceden sus fines a esta nueva institución:
 SECC tenía como objetivo recuperar, actualizar y difundir, dentro y fuera de España, nuestra memoria histórica, cultural y científica a través de actividades y proyectos de muy diversa índole que incluían exposiciones, congresos, ciclos de conferencias, música, teatro, cine, documentales y publicaciones.
 Seacex era un agente público cuyo objetivo era mejorar el posicionamiento de la cultura española en el exterior, aumentar y consolidar la presencia de la creación española contemporánea en el panorama internacional y ofrecer marcos de relación entre creadores y profesionales que promuevan redes de trabajo sostenibles.
 SEEI ha sido la entidad encargada de la presencia de España en las exposiciones internacionales y universales aprobadas por la Oficina Internacional de Exposiciones (BIE por sus siglas en francés). Su última empresa fue la organización de la presencia y el Pabellón de España en la Exposición Universal Shanghái 2010.

Objetivos
Acción Cultural Española (AC/E) es un instrumento ágil y eficaz para proyectar la imagen de España como país moderno e innovador, diverso y plural en su cultura, dinámico en la producción artística y orgulloso de su legado histórico.
Los objetivos de AC/E son:
 Promocionar y difundir las diversas realidades culturales de España dentro y fuera de nuestras fronteras.
 Articular los proyectos de las diferentes comunidades autónomas e instituciones culturales en todo el territorio nacional.
 Promover proyectos que impliquen a creadores, científicos e industrias culturales y creativas en el exterior siguiendo las directrices geográficas del Plan de Acción Cultural en el Exterior (PACE).

Enlaces externos
 Acción Cultural Española (AC/E).

Cultura de España
Empresas públicas de España
Grupo Patrimonio

Acción Cultural Española


Fodé Ballo-Touré (Conflans-Sainte-Honorine, 3 de janeiro de 1997) é um futebolista franco-senegalês que atua como lateral-esquerdo. Atualmente, joga pelo , emprestado pelo , e pela Seleção Senegalesa.

Carreira
Após jogar nas categorias de base do AS Éragny e do Paris Saint-Germain, Ballo-Touré atuou no time B deste último, entre 2014 e 2017, quando seu contrato se encerrou. Sua estreia na Ligue 1 foi com a camisa do , na vitória por 3 a 1 sobre o . Pelos Dogues, foram 47 jogos (45 pela primeira divisão, um pela Copa da França e outro pela Copa da Liga Francesa).

Em janeiro de 2019, assinou com o Monaco, onde chegou à final da Copa da França de 2020–21, terminando com o vice-campeonato. Com a camisa do time do principado, o lateral-esquerdo participou de 74 partidas (63 pela Ligue 1 e outras 11 pelas Copas nacionais).

Em julho de 2021, Ballo-Touré assinou com o  até 2025.

Carreira internacional
Nascido em Conflans-Sainte-Honorine e com origem senegalesa, nos arredores de Paris, Ballo-Touré possui também ascendência malinesa. Ele chegou a defender as seleções de base da França, porém optou em jogar pela Seleção Senegalesa principal, fazendo sua estreia em março de 2021, num empate sem gols contra o Congo.

Convocado para a Copa das Nações Africanas de 2021, atuou como titular na estreia contra a Guiné e saiu do banco de reservas contra o Malaui, ambos na primeira fase. Ele ainda atuou nas oitavas-de-final contra Cabo Verde, entrando no lugar de Saliou Ciss (repetindo a substitução feita no jogo anterior), quando os Leões da Teranga venciam por 1 a 0,acompanhando os demais jogos no banco de reservas até a decisão contra o Egito, que terminou com vitória senegalesa nos pênaltis por 4 a 2.

Títulos
Milan
 Campeonato Italiano: 2021–22

Seleção Senegalesa
 Copa das Nações Africanas: 2021

Ligações externas
 Perfil de Fodé Ballo-Touré - OGol.com.br

Naturais de Conflans-Sainte-Honorine
Futebolistas do Senegal
Futebolistas da França
Senegaleses de ascendência francesa
Futebolistas da Association Sportive de Monaco Football Club
Futebolistas do LOSC Lille
Futebolistas da Associazione Calcio Milan
Futebolistas do Fulham F.C.
Jogadores da Seleção Senegalesa de Futebol
Jogadores do Campeonato Africano das Nações de 2021
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

Fodé Ballo-Touré


Aznar je baskijsko ime. Izvedeno je od baskijske riječi  "azenar(i)" (suvremeni baskijski: azeri u značenju lisica). Danas je kao osobno ime zastarjelo i rijetko u uporabi, no i dalje postoji kao prezime.

Poznari Aznari
Aznar Antso, gaskonjski vojvoda
Aznar I. Galíndez, grof  Aragonije
Aznar II. Galíndez, grof Aragonije
Manuel Aznar Zubigaray, španjolski diplomat
Manuel Aznar Acedo, španjolski novinar
José María Aznar, bivši španjolski premijer

Aznar
Aznar

Aznar


An Paspalum monostachyum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Vasey ngan Alvin Wentworth Chapman. An Paspalum monostachyum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paspalum

Paspalum monostachyum


Peresyp  es un posiólok del raión de Temriuk del krai de Krasnodar del sur de Rusia. Está situado en la península de Tamán, sobre un estrecho cordón litoral entre el  limán Ajtanizovski y el mar de Azov, 20 km al oeste de Temriuk y 147 km al oeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 776 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Ajtanízovskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net
 Plaza y de club de cultura de la localidad en Panoramio
 Vista de la localidad en Panoramio
 Litoral del mar de Azov en Peresyp en Panoramio

Localidades del raión de Temriuk del krai de Krasnodar

Peresyp


අයනික බන්ධනයක් යනු ස්ථිති විද්‍යුත් ආකර්ෂණ යට‍තේ කැටායන සහ ඇනායන අතර ඇතිවිය හැකි රසායනික බන්ධන වර්ගයකි. එනම් ප්‍රතිවිරුද්ධ ලෙස ආරෝපිත අයන අතර ආකර්ෂණයෙන් සෑදෙන බන්ධනයක් වේ.

ලෝහ ඉලෙක්ට්‍රෝන එකක් හෝ කිහිපයක් මුදාහරිමින් ස්ථායී ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාසයක් සහිත ධන ආරෝපිත අයන හෙවත් කැටායන සාදයි. මෙසේ ලෝහවලින් ඉවත් කරන ඉලෙක්ට්‍රෝන අලෝහවලට ඇතුළු වී ස්ථායී ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාසයක් සහිත සෘණ ලෙස ආරෝපණය වූ අයනයන් අතර ඇතිවන ස්ථිති විද්‍යුත් ආකර්ශන බල හේතුවෙන් මෙම අයන එක්වීමෙන් ද බන්ධන සාදනු ලැබේ.

උදාහරණයක් ලෙස සාමාන්‍ය මේසලුණු හෙවත් සෝඩියම් ක්ලෝරයිඩ් සලකා බැලු විට, සෝඩියම් හා ක්ලෝරීන් එකතු වීමේදී සෑම සෝඩියම් පරමාණුවක්ම ඉලෙක්ට්‍රෝන එක බැගින් ඉවත් කරමින් කැටායන () සාදන අතර සෑම ක්ලෝරීන් පරමාණුවක්ම ඉලෙක්ට්‍රෝනය බැගින් ලබාගනිමින් ඇනායන () සාදයි. මෙසේ සෑදුණු අයන එකිනෙක සමග 1:1 අනුපාතයට ආකර්ෂණය වීමෙන් සෝඩියම් ක්ලෝරයිඩ් (NaCl) සාදනු ලැබේ.

පරමාණුවලින් ඉලෙක්ට්‍රෝන ඉවත් වීම තාප අවශෝෂක ක්‍රියාවකි. මේ හේතුවෙන් අයන වැඩි ශක්තියක් ලබා ගනී. බන්ධන බිදීමේදීත් හෝ ඉලෙක්ට්‍රෝන එකකට වැඩි ප්‍රමාණයක් එක් කර ගනිමින් ඇනායන සෑදීමේදී ද ශක්ති විපර්යාස සිදුවිය හැකිය. කෙසේ වුවත් අයන එකිනෙකට ආකර්ෂණය වීමේදී ඒවා සතු ශක්තීන් මුක්ත කරයි.

නිදහස් පරමාණුවලට වඩා බැදුනු පරමාණුවල ශක්තිය අඩුවූ විට අයනික බන්ධන ඇති වනුයේ ප්‍රතික්‍රියාවේ සමස්ත ශක්ති විපර්යාසය වාසිදායක නම් පමණි. ශක්ති විපර්යාසය විශාලවත්ම සෑදෙන බන්ධනයේ ප්‍රබලතාවය ද වැ‍ඩිවේ. ලෝහවල විද්‍යුත් සෘණතාවය අඩුවීම හා අලෝහවල විද්‍යුත් සෘණතාව වැඩිවීම හේතුවෙන් ලෝහවලින් ඉලෙක්ට්‍රෝන පිටකරගන්නාවූ ද අලෝහ මගින් ඉලෙක්ට්‍රෝන ලබාගන්නා වූ ද ආකාරයේ ප්‍රතික්‍රියාවල ශක්ති වෙනස වඩාත් වාසිදායක වේ.

අයනික බන්ධන තනිව නොපවතී. සෑම අයනික බන්ධනයකම යම් ප්‍රමාණයක් සහසංයුජ හෝ ලෝහක බන්ධන පවතී. පරමාණු දෙක අතර විද්‍යුත් සෘණතා වෙනස විශාලවත්ම බන්ධනයේ අයනික ස්වභාවය ද වැඩිවේ. අයනික සංයෝග විලීන හෝ ද්‍රාවණ තත්වයන්හිදී විද්‍යුතය සන්නයනය කරයි. සාමාන්‍යයෙන් මෙවැනි සංයෝගවල ද්‍රවාංක ඉතා ඉහළ අතර ජලයේ ද්‍රාව්‍ය ලෙස පැවතීමට වැඩි නැඹුරුතාවයක් දක්වයි.

අයනික බන්ධන හා සහ සංයුජ බන්ධන අතර ඇති වෙනස්කම්

අයනික බන්ධන ඇති වනුයේ ප්‍රතිවිරුද්ධ අයනවල ආකර්ෂණය හේතුවෙනි. නමුත් සහසංයුජ බන්ධන ඇති වනුයේ පරමාණු අතර ඉලෙක්ට්‍රෝන හවුලේ තබා ගැනීමෙනි. සහ සංයුජ බන්ධන ඇති විට පරමාණුවල අණුක ආකෘතිය VSEPR නියම අනුව නිර්ණය කර ඇත. නමුත් අයනික ද්‍රව්‍යවල ආකෘතිය සන්නිපාතක ආචරණය අනුව සැකසී ඇත.

විද්‍යුත් සන්නායකතාව

අයනවලට නිදහසේ චලනය වෙමින් විද්‍යුත් ආරෝපණ ඇනෝඩයේ සිට කැතෝඩය වෙතට ගෙන යා හැකි බැවින් අයනික ද්‍රව්‍ය විද්‍යුතය සන්නයනය කරයි. මෙසේ අයනික ද්‍රව්‍ය විද්‍යුතය සන්නයනය කරනුයේ ඒවා විලීන තත්වයේ පවතින විටය. විලීන අවස්ථාවේ දී පරමාණු සචල වීමත් එවිට ඉලෙක්ට්‍රෝනවලට සෘජුවම අයනික ද්‍රව්‍ය හරහා ගලායාමට හැකිවීමත් මීට හේතුවේ.

අයන ලෙසින් පවතින ද්‍රව්‍ය

රසායන විද්‍යාව

අයනික බන්ධන


An Greigia leymebambana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harry Edward Luther. An Greigia leymebambana in nahilalakip ha genus nga Greigia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Greigia

Greigia leymebambana


, known professionally as , is a Japanese hip hop recording artist and DJ who made his first appearance in 1995. Zeebra is a former member of the hip-hop group King Giddra, which also included DJ Oasis and K Dub Shine. He went on to pursue a solo career shortly after in 1997, and signed with the Future Shock record label.

Zeebra is one of the most popular rappers in Japan, and his popularity is not specific to either gender. He appears not only in hip-hop magazines, but also in fashion and street culture magazines. He often features in and produces other rappers' songs, and appears in their videos. He has also performed live with various rappers from America.

In 1998 Zeebra undertook his first solo tour. He became recognized as an individual rapper for the first time, making hip-hop more familiar to Japanese listeners. In the same year he started the radio program in Japan, titled Beats to the Rhyme. One of Zeebra's songs was used in a Nike promotion video for NBA Japan games. The following year Zeebra released the single "Mr. Dynamite", the first hip-hop single to break into the top 50 on the Japanese pop charts. In June 2000, he released his new album Based on a True Story, which sold 250,000 copies. At the end of that year Zeebra started his first Japan tour, the first hip-hop event to sell out. In 2001 Zeebra released the single "Never Enuff", the theme song for a Japanese movie called Brother, directed by Takeshi Kitano and starring Claude Maki and Omar Epps. In 2002 he temporarily rejoined King Giddra, but has been doing solo work since 2003 and has released many songs. At present, he is producing songs not only for rap artists, but also for pop stars like Namie Amuro.

Early life
Zeebra was born and raised in Tokyo. During his childhood, he lived in the United States for a brief time while trying to become a professional tennis player.

He is the grandson of businessman Hideki Yokoi, former president of the Hotel New Japan. The hotel's flagship property in central Tokyo caught fire in 1982, disgracing Hideki Yokoi and causing Zeebra to be bullied by his classmates. Zeebra eventually dropped out of high school during his first year.

He married around the age of 20 and fathered two sons, Kento and Ren Yokoi, before divorcing his first wife. Ren is a DJ who plays a mixture of House and Techno, where he is also a main MC for Tokyo Scene; Tokyo's radio show by Inter FM 89.7. He kept custody of both sons, and later remarried to Miwa Nakabayashi, to whom he fathered two daughters, Kanon and Rima Nakabayashi of NiziU. In November 2020, Zeebra and Nakabayashi announced their divorce.

Pioneer of Japanese Hip Hop

Zeebra began his hip hop career in 1993, joining the rap group King Giddra. Zeebra, along with his group King Giddra, played an important role in the development of the Japanese hip hop scene.  In the mid 1990s, King Giddra, then an underground rap group, began addressing social issues of the time.   King Giddra's 1995 album "The Power from the Sky" discussed contemporary issues, particularly the economic recession and the inability of many Japanese college graduates to find employment.  Zeebra addressed this issue of working towards a good education and being unable to find employment in his song "Bullet of Truth".  Through their music, Zeebra and King Giddra "challenged youth not only to recognize the difficulties faced by Japanese society but also to speak up about them."

King Giddra's popularity grew in Japan. In 1996, he recorded his first solo track "Untouchable" produced by Gang Starr producer DJ Premier.  By 1997 Zeebra left King Giddra to start a solo career, appearing frequently in trendy hip hop and street culture magazines and TV shows about hip hop. In 1999 he released the single "Mr. Dynamite", which became the first hip-hop single to make it into the top 50 on the Japanese Oricon pop charts.  Through his early and newer work, Zeebra became one of the most popular and influential, yet controversial, Japanese hip hop artists.

In 2008, after the MTV Video Music Awards Japan Ceremony, an unhappy Zeebra went onto YouTube and published a video criticizing the MTV Japan for not appreciating musicians.

Discography

Albums
[1998.06.17] "The Rhyme Animal"
[2000.06.14] "Based on a True Story"
[2002.05.29] "The First Struggle"
[2003.09.18] "Tokyo's Finest"
[2006.02.15] "The New Beginning"
[2007.10.17] "World of Music"
[2011.12.14] "Black World/White Heat"
[2013.11.20] "25 to Life"

Singles
[1997.07.25] "Mappiruma"
[1998.12.16] "The Rhyme Animal Remix E.P.1"
[1999.02.24] "The Rhyme Animal Remix E.P.2"
[2000.03.23] "Mr. Dynamite"
[2001.01.25] "Neva Enuff" feat. Aktion
[2001.08.08] "Baby Girl"
[2003.01.22] "Big Big Money" feat. Hiro
[2003.04.23] "Supatech (What's My Name)"
[2003.07.30] "Perfect Queen"
[2005.06.01] "Street Dreams"
[2005.09.21] "Oh Yeah"
[2006.12.06] "Stop Playin' A Wall"
[2007.07.18] "My People" feat. Miliyah Kato
[2007.09.19] "Not Your Boyfriend" feat. Jesse (RIZE)
[2008.03.05] "Bushido"
[2010.03.17] "Butterfly City" feat. RYO the SKYWALKER, Mummy-D & DOUBLE
[2010.11.17] "Fly Away"
[2011.07.27] "Blue" feat. AI
[2013] "I Do It"
[2013] "Mr. Miyagi"

Compilations
[2008.9.17] The Anthology
[2010] "Z – The Best of Zeebra"
[2013.12.25] "100 Feat-Zeebra 25th Anniversary Box"

Awards and nominations
2002
 MTV Video Music Awards Japan – Best Video from a Film – Neva Enuff (feat. Aktion)

2003
 MTV Video Music Awards Japan – Best Hip Hop Video – F.F.B. (with King Giddra)

2004
 MTV Video Music Awards Japan – Best Hip Hop Video – Touch The Sky (Winner)
 MTV Video Music Awards Japan – Best Male Video – Touch The Sky

2006
 MTV Video Music Awards Japan – Best Hip Hop Video – Street Dreams

2008

 MTV Video Music Awards Japan – Best Hip Hop Video – Not Your Boyfriend (feat. Jesse (RIZE))

Music videos
1997
"真っ昼間" (Daytime)

1998
"PARTEECHECKA" [Bright Light Mix]

2000
"ZEUS 2000" (feat. Sugar Soul)
"MR.DYNAMITE"
"Children's Story"

2001
"Neva Enuff" (feat. AKTION)
"Baby Girl"
"城南ハスラー 2" (Seongnam Hustler 2) (feat. DABO, UZI, GKMARYAN)

2002
"UNSTOPPABLE" (Zeebra with K Dub Shine & DJ OASIS as 'King Giddra')
"FFB" (Zeebra with K Dub Shine & DJ OASIS as 'King Giddra')
"911" (Remix) (Zeebra with K Dub Shine & DJ OASIS as 'King Giddra')
"Generation Next" (Zeebra with K Dub Shine & DJ OASIS as 'King Giddra')

2003
"Big Big Money" (feat. HIRO [from 'Full of Harmony]')
"Supatech (What's My Name?)"
"Perfect Queen"
"Touch The Sky"
"GOLDENMIC" (w/ DJ MASTERKEY)

2005
"Street Dreams"
"Oh Yeah!"

2006
"Do What U Gotta Do" (feat. Namie Amuro, AI & Mummy-D [from 'RHYMESTER'])
"Stop Playin 'A Wall"

2007
"My People" (feat. Kato Miliyah)
"Not your Boyfriend" (feat. JESSE [from 'RIZE])"
"Shinin' Like A Diamond" (feat. May J & Sphere of Influence)2008
"Bushido"
"Jackin '4 Beats"

2010
"Butterfly City" (feat. Double, RYO the SKYWALKER & Mummy-D [from 'RHYMESTER'])"Fly Away"

2011
"Gang On The Backstreet" (feat. TOKYO SKA PARADISE ORCHESTRA)"Blue" (feat. AI)2012
"Money In My Pocket" (feat. NaNa)2013
"Moonlight"
"Young Soldier"
"Mr. Miyagi"

2014
"Hate That Booty" (feat. Y's & KOHH)"Diamond In The Sand" (feat. May J)''

References

External links

 Official Zeebra Myspace
 Biography at Pony Canyon
 Biography at Ariola Japan/Sony Music
 Official Zeebra website
 Official Zeebra website by Ariola Japan/Sony Music
Japanese Hip-Hop by Ian Condry (MIT)

1971 births
Japanese rappers
Living people
Pony Canyon artists
Sony Music Entertainment Japan artists

Zeebra


est un geyser de type « cône » situé dans le  dans le parc national de Yellowstone aux États-Unis.

Il fait partie du groupe de geysers  qui inclut Fountain Geyser, Morning Geyser,  et  et est facilement accessible puisque situé à proximité d'une route du parc et le long d'une promenade.

 entre généralement en éruption en séries de longue durée. Durant celles-ci, les éruptions sont relativement fréquentes et durent moins d'une minute. Son comportement est influencé par Fountain Geyser situé à proximité et beaucoup plus gros. Les éruptions de  se produisent généralement toutes les , la fréquence augmentant à l'approche d'une éruption de . Pendant la plupart des éruptions de ,  entre en éruption toutes les . Une fois  inactif,  s'arrête généralement.  commence souvent une nouvelle série d'éruptions entre les éruptions de , en général au milieu de l'intervalle.

 est un geyser de type « cône » ayant au moins cinq évents qui giclent l'eau dans différentes directions (vertical, incliné et sous-horizontal). Les évents produisent des quantités variables d'eau et de vapeur pendant environ . L'eau de l'évent central atteint généralement  lors d'une éruption.

Notes et références

Liens externes

Geyser dans le comté de Teton (Wyoming)
Geyser dans le parc national de Yellowstone

Jet Geyser


Adenodolichos, biljni rod iz porodice mahunarki smješten u podtribus Cajaninae. Postoji dvadesetak vrsta zelenog raslinja, polugrmova i grmova raširenog po tropskoj Africi.

Vrste
 Adenodolichos acutifoliolatus Verdc.
 Adenodolichos baumii Harms
 Adenodolichos bequaertii De Wild.
 Adenodolichos brevipetiolatus R.Wilczek
 Adenodolichos caeruleus R.Wilczek
 Adenodolichos exellii Torre
 Adenodolichos grandifoliolatus De Wild.
 Adenodolichos harmsianus De Wild.
 Adenodolichos helenae Buscal. & Muschl.
 Adenodolichos huillensis Torre
 Adenodolichos kaessneri Harms
 Adenodolichos katangensis R.Wilczek
 Adenodolichos mendesii Torre
 Adenodolichos nanus N.E.Br.
 Adenodolichos oblongifoliolatus R.Wilczek
 Adenodolichos pachyrhizus De Wild.
 Adenodolichos paniculatus (Hua) Hutch.
 Adenodolichos punctatus (Micheli) Harms
 Adenodolichos rhomboideus (O.Hoffm.) Harms
 Adenodolichos rupestris Verdc.
 Adenodolichos salvifoliolatus R.Wilczek
 Adenodolichos upembaensis R.Wilczek

Izvori

Phaseoleae

Adenodolichos


Atreque () ou Etreque () é um rio que nasce nas montanhas do nordeste do Irã (antigo Coração), e flui a oeste por 480 quilômetros, desaguando no canto sudeste do mar Cáspio, no Turcomenistão.

Bibliografia

Atreque
Atreque
Atreque
Atreque
Fronteira Irão-Turquemenistão
Afluentes do mar Cáspio

Rio Atreque


La manea es un tamal grande, típico del estado de Tabasco, México, el cual está elaborado de masa revuelta con cilantro, perejíl, tomate, cebolla, y con carne de res, de peppa, o pollo deshebrada. La manea es uno de los tamales tabasqueños típicos y de los más consumidos en la entidad, y junto con los Chanchamitos, el tamal de caminito, y el de chipilín entre otros, que forman parte importante de la gastronomía de Tabasco.

Estos tamales se pueden encontrar prácticamente en todos los mercados públicos del estado, así como en restaurantes de comida típica tabasqueña o con vendedores ambulantes, fijos y semi fijos que recorren las calles de las ciudades tabasqueñas. Como la mayoría de los tamales tabasqueños, la "manea" se come cualquier día del año, y es muy consumido durante las celebraciones del Día de muertos y en rezos, tanto en las ciudades como en las comunidades rurales de Tabasco.   1 E esc sec tec Nº7

Preparación
Se cuece la carne con un poco de agua y sal; una vez cocida, se escurre y en una cazuela o sartén se deshebra. Al mismo tiempo, se cuece el maíz con cal y después de que está bien cocido, se lava y se muele, la masa resultante se bate con manteca de Peppa y se le agregan perejil, cilantro, tomate, cebolla y chile dulce previamente sofritos. Se revuelve la masa hasta que alcanza una consistencia suave, y se le coloca la carne deshebrada, para volver a revolver la masa.

Posteriormente se colocan las porciones en una hoja de plátano y se envuelven, para ponerlas a cocer en agua y sal. Después de unas tres horas, la manea está lista para servirse acompañada de salsa de tomate.

Para hacer la salsa de tomate (opcional), se licúa tomate, cebolla, chile y sal; se calienta manteca y se añade al licuado; para posteriormente dejarlo hervir.

Véase también

 Gastronomía de Tabasco
 Gastronomía de México
 Tamal

Gastronomía de Tabasco
Gastronomía de México
Tamales de México

Manea


«Enae Volare Mezzo» es el tercer sencillo publicado por Era extraído del álbum Era.

Otra versión de este tema (Enae Volare) apareció como parte de la banda sonora de la película Les Visiteurs, y aparecería más tarde en el álbum The Mass.

Listado

 CD sencillo
 «Original version» — 3:45
 «Cathar Rhythm» — 3:17

 CD maxi sencillo
 «Remix» — 3:47
 «Enae Volare» — 3:07
 «Original version» — 4:25

Sencillos de 1998

Enae Volare Mezzo


Pompiliu Ciobanu (n. 15 iunie 1878, Roșia Montană, comitatul Alba de Jos, Regatul Ungariei – d. 1962, Timișoara) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A urmat studiile secundare în Sibiu, Universitatea și Academia Superioară de Comerț și Industrie în Budapesta.

A fost ales în primul Parlament al României-Întregite, cu programul Partidului Național Român din Ardeal și Banat, ca deputat. În calitate de parlamentar a prezidat comisia aleasă de Parlament pentru codificarea Reformei Agrare din Ardeal și Banat, Vechiul Regat și Basarabia și ca delegat al blocului parlamentar Național-Țărănist, a elaborat proiectul de codificare al regimului de apă.
În anul 1942 a fost numit atașat comercial la Budapesta, unde a întocmit proiectul de înființare și funcționare a Camerei de Comerț Româno-Maghiare și Maghiaro-Române.

A scris și a tipărit cărți, precum: ,,Creditul Nostru, ,,Probleme Economice (1922), Producția aurului și reforma monetară (1928) și ,,Unirea Banatului și încorporarea Timișoarei la România Mare (1934).
A fost delegat din partea Cercului Becicherecu-Mic, la Marea Adunare Națională de la Alba – Iulia din 1 decembrie 1918 la care s-a decretat unirea Transilvaniei cu România.

A fost avocat în baroul din Timișoara.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților. Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, Editura Academiei Române, București, 2005.
 Ioan I. Șerban (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1878
Decese în 1962
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Avocați români
Transilvăneni
Români din Austro-Ungaria
Deputați români
Membri PNȚ

Pompiliu Ciobanu


شلال مادهابكوندا  هو واحد من أعلى الشلالات في بنغلاديش، بارتفاع إجمالي . ويقع ضمن منطقة ، التابعة . يعد هذا المكان من الأماكن السياحية في بنغلاديش، ويعود ذلك للطبيعة المحيطة بالشلال ووجوده.

التاريخ
خلال رحلة صيد استكشافية إلى تلال باتاريا، أراد رجا جوفاردهان من غور (حكم في 1250-1260) إنشاء مكان راحة للمسافرين. فوجد راهبًا اسمه مادابيشوار يتأمل تحت الشلالات. وتكريما للراهب، سُميت الشلالات «شلالات مادهابكوندا».

المواصلات
يمكن الوصول براً إلى الشلال من مدينة سيلهيت أو ، أو عبر وسائل النقل العامة، حيث يوجد قطار يصل حتى تلك المحطة.

المنظر الجمالي
يمكن للزوار الاستمتاع بمنظر الطبيعة، والجمال الأخضر لحديثة الشاي والتلال، ورؤية مناظر طبيعية من مزارع وأشجار ليمون في الطريق الموصل للشلال.

معرض الصور

المراجع

شلالات بنغلاديش
مناظر طبيعية
شلالات آسيا

شلال مادهابكوندا


Das Bankhaus A. Levy &. Co. war ein Kölner Kreditinstitut, das bis zu seiner Liquidation im Jahr 1936 eine bedeutende Rolle für die Kreditwirtschaft weit über die Kölner Region hinaus spielte.

Gründungsphase
Über die Gründungsphase des jüdischen Bankhauses A. Levy &. Co. ("Levybank") ist wenig bekannt. Gründer Abraham Levy (* 1797) war mit Eva Hirtz verheiratet und arbeitete 1844 als Kassendiener beim Kölner Bankhaus Sal. Oppenheim. Er arbeitete sich zum selbständigen Börsenmakler empor und begründete 1858 ein bescheidenes Bankgeschäft unter dem Namen A. Levy. Ihr Sohn Hermann Löb-Levy (* 1825, † 1873) war seit 1852 mit Johanna Coppel verheiratet (* 1832, † 1902), deren ebenfalls jüdische Eltern in Solingen eine Stahlwaren- und Waffenfabrik betrieben. Aus der Ehe gingen 4 Kinder hervor (Albert, Elise, Fanny und Louis), von denen Louis Heymann (später Hermann) Levy das Friedrich-Wilhelm-Gymnasium (Köln) und für zwei Semester die Handelshochschule in Antwerpen besuchte, bevor er nach dem frühen Tode seines Vaters 1873 in die väterliche Bank eintrat und dort seit 1877 als Teilhaber fungierte. Das Kölner Bankwesen war damals führend im Westen. Hier residierten insbesondere Bankhaus J. D. Herstatt (seit 1782), Sal. Oppenheim (1789), Bankhaus J. H. Stein (1790) oder der A. Schaaffhausen'scher Bankverein (seit 1791).

Aufstieg der Bank
Nach der Heirat mit Anna Emma Hagen (aus der Familiendynastie Akku Hagen) nahm Louis Hermann Levy 1893 deren Geburtsnamen Hagen an und nannte sich fortan Louis Hagen. Er unterstützte mit seiner Bank die aufstrebende rheinisch-westfälische Industrie mit einer Art frühem Investmentbanking, indem er neben Emissionsfinanzierungen vor allem Unternehmensgründungen und Fusionen von Unternehmen förderte.

Die Gründung der Kölner Land- und Seekabelwerke AG im Mai 1898 erforderte hohen Kapitalbedarf, der durch die Levybank mit einer 50-prozentigen Aktienbeteiligung mit Hilfe eines Bankenkonsortiums gedeckt wurde, die vom Konsortium 1901 an Felten & Guilleaume veräußert wurde. Der Beteiligungserwerb förderte das Wachstum dieses Kölner Unternehmens. Dadurch erregte Louis Hagen Aufmerksamkeit in der westdeutschen Industrie. Auch den Zusammenschluss des Hörder Bergwerks- und Hütten-Vereins mit der Phoenix AG für Bergbau und Hüttenbetrieb (1906) trieb der Kölner Bankier entscheidend voran. Häufig kooperierte die Levybank mit dem bereits etablierten Bankhaus Sal. Oppenheim & Cie., so auch bei der Sanierung des Scherl-Verlags (1913). Louis Hagens Bank hatte Verbindung zu den Vereinigten Stahlwerken van der Zypen & Wissener Eisenhütten AG, Eschweiler Bergwerksverein und Felten & Guilleaume. Die Levybank leitete 1904 die Interessengemeinschaft zwischen dem A. Schaaffhausen'scher Bankverein mit der Dresdner Bank ein, sorgte für die Fusion der Kölnische Maschinenbau-AG mit der Berlin-Anhalter-Maschinenfabrik [Bamag] (Mai 1909), der Carlswerk AG mit der A. E. G. (1915) oder für die Angliederung der Zechen "Nordstern" und "Zollverein". 1923 favorisierten Oppenheim und Levy eine Interessengemeinschaft zwischen den Versicherungen Allianz und Colonia, die jedoch nicht zustande kam. Die Phoenix AG für Bergbau und Hüttenbetrieb befand sich 1925 in einer Unternehmenskrise, die durch Liquiditätskredite von der Darmstädter und Nationalbank und dem Bankhaus Levy abgewendet werden konnte. Die in Köln gegründete Deutsch-Südamerikanische Telegraphengesellschaft benötigte 27,65 Millionen Mark für die Überseekabelverlegung nach Pernambuco, an der sich die Levybank in einem Bankenkonsortium mit einer Konsortialquote von 4,63 % beteiligte. Das Bankhaus A. Levy stieg innerhalb kurzer Zeit in den Finanzmärkten des Reiches auf und gehörte spätestens seit 1926 durch die Aufnahme in das Reichsanleihekonsortium zum "Adelsstand" des deutschen Bankwesens. Durch Vermittlung der Levybank erwarb Ende 1927 Friedrich Flick gemeinsam mit August Thyssen Aktien im Wert von 75 Millionen Reichsmark an der Phoenix AG. Die Verbindung zu Flick war intensiv, denn die Levybank stellte gemeinsam mit dem Kölner Bankhaus J. H. Stein dem wachsenden Flick-Konzern Akzeptkredite und Rembourskredite zur Verfügung und war mit dem Bankhaus Stein zu insgesamt 6 % am Flick-Anleihekonsortium beteiligt.

Bankenkrise und Zeit des Nationalsozialismus
Das in eine Unternehmenskrise geratene Bankhaus Sal. Oppenheim sah sich noch 1922 gezwungen, mit dem Bankhaus A. Levy & Co. zusammenzuarbeiten. Die Bankiers wählten dafür die Form einer "Interessengemeinschaft" und konnten so die wirtschaftliche Lage ihrer Banken stabilisieren. Louis Hagen verfügte inzwischen über 68 Aufsichtsratsmandate und besaß deshalb viele Informationen über deutsche Unternehmen. Er wurde durch den Zusammenschluss Teilhaber bei Sal. Oppenheim und blieb es bis zu seinem Tod im Jahre 1932. Sal. Oppenheim erhoffte sich von der Interessengemeinschaft, zu gesunden. Hagens Bank erhielt mit diesem Zusammenschluss Zutritt zum angesehensten und solidesten Privatbankhaus in Köln. Anfangs waren beide Banken in der Montanindustrie tätig. So besaßen sie in einem Bankenkonsortium, das zur Kapitalerhöhung der Rheinischen AG für Braunkohlenbergbau gegründet worden war, eine Quote von 21 % und lagen damit vor der Deutschen Bank. Hagen hatte im November 1930 den langjährigen Vorstand der Rheinischen Braunkohlenwerke, Paul Silverberg, zum Kommanditisten des Bankhauses und Mandatar der Hagen-Erben bestimmt.

1928 setzte die Weltwirtschaftskrise ein. Als sie sich verschärfte, beschloss Simon Alfred von Oppenheim im Januar 1931, Robert Pferdmenges als Teilhaber des Bankhauses Sal. Oppenheim einzustellen. Deutschlandweit refinanzierten die Banken ihre mittel- und langfristigen Industrie- und Kommunalkredite durch kurzfristige Auslandsguthaben. Diese bestanden aus Guthaben in Fremdwährung, die im August 1931 mindestens 50 Millionen Reichsmark bei der Levybank erreichten und von den Auslandsgläubigern zurückgefordert wurden. Daraus entstand eine Liquiditätskrise bei den deutschen Banken, da viele Kredite und Großkredite nicht zu mobilisieren waren. Nachdem Louis Hagen im Oktober 1932 verstorben war, musste der bis dahin ahnungslose Teilhaber Paul Silverberg feststellen, dass Hagen der Bank A. Levi durch Spekulationen während der Weltwirtschaftskrise Valutaschulden von über 200 Millionen Reichsmark hinterlassen hatte und eine Überschuldung herbeiführten. Als Hagens Nachfolger trat im November 1932 der Prokurist Hermann Leubsdorff als Teilhaber ein. Diese Schulden lösten jährliche Zahlungen von 30 Millionen Reichsmark aus, die A. Levy nicht leisten konnte. Die hieraus entstehende Liquiditätskrise bedrohte über die Interessengemeinschaft auch Oppenheim, so dass man sich im November 1932 entschloss, diese Gewinn- und Verlustgemeinschaft aufzuheben. Das Bankhaus Sal. Oppenheim war laut Interessengemeinschaftsvertrag verpflichtet, die Bank A. Levy nach dem Tode von Hagen zu übernehmen.

Oppenheims Teilhaber Pferdmenges erreichte zunächst, dass diese Übernahme ausgesetzt wurde. Anschließend bemühte er sich mit Silverberg, den Konkurs von A. Levy zu verhindern. Die Erben wurden gedrängt, aus ihrem Erbe zum Erhalt der Bank beizutragen. Zudem vereinbarten die Gesellschafter von Oppenheim, die beiden Banken auf eigene Rechnung weiterzuführen und im Jahr 1935 erneut über das Schicksal von A. Levy zu beraten. Damit die Sanierungsmaßnahmen Erfolg haben konnten und Sal. Oppenheim nicht gefährdet würde, durfte die Illiquidität der Bank Levy nicht bekannt werden. Pferdmenges trat als Teilhaber auch in die Levybank ein, um deren Probleme mit seiner Persönlichkeit und dem Gewicht der Bank Sal. Oppenheim zu lösen. Er erbat mit Silverberg von der Reichsbank die Erlaubnis zu einer "stillen Liquidation". Das Reichbankdirektorium akzeptierte diesen Vorschlag. Denn eine Insolvenz von Levy und möglicherweise von Oppenheim hätte zu einem neuen Bankenkrise führen können, nachdem die Deutsche Bankenkrise vom Juni 1931 gerade überwunden war. Zwischen 1933 und 1935 erholten sich die Wertpapiere an den Börsen wieder, so dass eine Besserung bei der Levybank eintrat. Ein sehr hoher Gewinn aus einem vor Jahren abgeschlossenen Geschäft nach dem Sturz des US-Dollars glich einen Großteil der Bankverluste aus. Für die Erben und die Gesellschafter blieb aber 1936, als die Levybank geschlossen wurde, kaum etwas übrig. Auch die Bank Oppenheim verlor ihr in die Levybank eingebrachtes Kapital. Der Oppenheim-Teilhaber Friedrich Carl von Oppenheim stellte nach dem Krieg klar, dass die Auflösung der Bank A. Levy nicht durch die nationalsozialistische Verfolgung verursacht worden war, sondern dass die stille Liquidierung wegen der maroden Bank unausweichlich war. Die Krise des Bankhauses Levy war allein auf das fragwürdige Geschäftsgebaren Louis Hagens zurückzuführen und hätte auch ohne "Arisierung" eintreten müssen.

Ende 1933 emigrierte Silverberg, ein Protestant jüdischer Herkunft, in die Schweiz. Die Krisensituation der Levybank konnte nur durch erheblichen finanziellen Aufwand vom Bankhaus Oppenheim und den Hagen-Erben stabilisiert werden. Das Bankhaus A. Levy wurde bis zum 31. Dezember 1935 fortgeführt, um Gerüchte über einen bevorstehenden Konkurs zu vermeiden. Schließlich wurden sämtliche Konten, Konsortialbeteiligungen und Wertpapierbestände auf Sal. Oppenheim übertragen. Am 1. Januar 1936 wurden die Hagen-Erben aus der Gesellschafter-Haftung entlassen.

Im "Deutschen Volkswirt" vom 31. Januar 1936 wurde die Eingliederung des Bankhauses A. Levy in das Bankhaus Sal. Oppenheim & Cie. ausdrücklich aufgrund der sich ergebenden und genutzten "Gelegenheit ..., durch die jetzt vorgenommenen personellen Änderungen den Rest des nichtarischen Charakters zu beseitigen", begrüßt. Brisant war ein Runderlass vom 27. März 1933 vom Kölner OB Günter Riesen, dem Nachfolger Konrad Adenauers als Kölner OB. Riesen, ein ausgewiesener Kämpfer der NS-Bewegung, war seit Mai 1925 Prokurist der Levybank und verbot nun "jüdischen Unternehmen", in Zeitungen zu inserieren, wovon insbesondere die Levybank und Oppenheim betroffen waren. Am 31. Dezember 1938 ist das Bankhaus Levy auf Hagens Erben übergegangen und am 10. Januar 1939 endgültig liquidiert worden.

Durch die Verschmelzung auf Oppenheim befürchtete der "Völkische Beobachter" am 23. Januar 1936 die Entstehung einer "rein jüdischen Bank" großen Formats, und noch im Januar 1936 mussten die jüdischen Teilhaber Wilhelm Chan und Otto Kaufmann (Oppenheim) und Hermann Leubsdorf (Levybank) ihre Gesellschafterstellung aufgeben. Robert Pferdmenges führte das Bankhaus Oppenheim treuhänderisch für die Familie Oppenheim während des Zweiten Weltkriegs. In einer Mitteilung der Wirtschaftsgruppe Privates Bankgewerbe vom 10. März 1939 an das Reichswirtschaftsministerium hieß es: "Die Firma Levy ist am 31. Dezember 1938 auf den Sohn des bisherigen Inhabers Max Rudolf Levy, der Mischling ist, übertragen. Die Firma ist laut Mitteilung des Herrn Reichskommissars vom 10. Januar 1939 in Liquidation getreten." Mit der Übernahme der Aktiva und Passiva durch Oppenheim war der Name des Bankhauses A. Levy & Co. 1939 aus der Bankenwelt verschwunden.

Einzelnachweise

Ehemaliges Kreditinstitut (Köln)
Altstadt-Nord
Wirtschaft (Rheinprovinz)
Unternehmen (Preußen)
Arisiertes Unternehmen
Gegründet 1858
Aufgelöst 1936
Hagen (Familie)

Bankhaus A. Levy & Co.


Yannick Lintz, née en 1964 à Haguenau, est une conservatrice générale du patrimoine française, spécialiste d'art islamique et d'art asiatique.

Parcours

Après une thèse en histoire, elle se consacre à la conservation patrimoniale, dans un premier temps à Genève, puis à Agen, au musée des Beaux-Arts.

Yannick Lintz travaille au musée du Louvre à partir de 2004 ; elle devient directrice du département des arts de l'Islam du musée du Louvre en 2013 à la suite de Sophie Makariou.

En 2021-2022, elle est la commissaire de l'exposition multi-sites Arts de l'Islam.

En 2022, elle est nommée présidente du musée Guimet, succédant à Sophie Makariou.

Décoration
  (2022)

Références

Liens externes

Conservateur français de musée
Naissance en 1964
Naissance à Haguenau
Département des arts de l'Islam du Louvre
Conservateur au musée du Louvre

Yannick Lintz


Sophie Menter (født 29. juli 1846 i München, død 23. februar 1918 i Stockdorf ved München) var en tysk pianistinde. Hun var datter af violoncellisten Joseph Menter.

Sophie Menter studerede først ved konservatoriet i sin fødeby, senere under Tausig og Liszt, og udviklede sig til en første rangs virtuos, hvis overlegne teknik og varme, fuldblodige temperament stiller hende i klasse med de ypperste klaverheroer. I 1872 giftede hun sig med violoncellisten David Popper, fra hvem hun senere blev skilt; 1886 blev hun ansat som lærerinde ved konservatoriet i Sankt Petersburg. På sine mange koncertrejser besøgte hun 1882, 1885 og 1892 København.

Kilder

Pianister fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Tyskere i 1900-tallet
Personer fra München

Sophie Menter


Cadwallon is a Welsh name derived from the Common Brittonic *Katuwellaunos (Proto-Celtic *Katu-welnā-mnos) "The One Who (-mnos) Leads (welnā-) in Battle (katu-)". The same name belonged to the Catuvellauni who lived in what is now Hertfordshire, one of the most powerful British polities in the Late Iron Age who led the resistance against the Romans in 43 CE and possibly against Caesar in 55 and 54 BCE as well.

Cadwallon is not to be confused with Caswallon, which derives from *Kađđi-welnā-mnos (the same name as Cassivellaunus), meaning "The Passionate Leader". Note that in Cornish, both Katuwellaunos(/Catuvellaunus) and Kađđiwellaunos(/Cassivellaunus) give the form Kaswallon, which adds to the confusion.

Cadwallon may refer to:
 Cadwallon Lawhir ap Einion (reigned early 6th century), King of Gwynedd
 Cadwallon ap Cadfan (reigned early 7th century), King of Gwynedd
 Cadwallon ab Owain (died ), prince of Deheubarth
 Cadwallon ab Ieuaf (died 986), King of Gwynedd
 Cadwallon ap Gruffydd (12th century), son of Gruffudd ap Cynan
 Cadwallon ap Madog (12th century), ruler of Maelienydd
 Cadwallon (role-playing game), a 2006 game published by Rackham
 Cædwalla of Wessex (c. 659 – 689), King of Wessex (Cædwalla is the Old English spelling of Cadwalla (< Brythonic *Katuwallios), an alternative form of the same name.)

See also
 Cathal

Cadwallon


Pierre Escourrou, né le  à Carcassonne et mort le  à Carcassonne, est un joueur de rugby à XIII dans les années 1950 et 1960 évoluant au poste de troisième ligne.

Biographie
Il effectue sa carrière sportive au sein du club de Carcassonne entrecoupée par une période au Bataillon de Joinville entre 1957 et 1959 et Limoux entre 1962 et 1964. Il remporte avec le club de Carcassonne le titre de Championnat de France en 1966 et 1967 ainsi que le titre de Coupe de France en 1961, 1967 et 1968, côtoyant lors de ces succès des joueurs tels Jean Barthe, Louis Vergé, Robert Médus, Louis Poletti et Jean Cabrol.

Il connaît par ailleurs une sélection en équipe de France le  contre la Grande-Bretagne aux côtés de Pierre Lacaze, Claude Mantoulan et Robert Eramouspé.

Après sa carrière sportive, il est durant deux années aux côtés du sélectionneur de l'équipe de France Roger Garrigue entre 1978 et 1980 dont notamment la double confrontation victorieuse contre l'Australie de décembre 1978.

En juin 1978, Roger Garrigue est nommé sélectionneur de l'équipe de France, Pierre Escourrou aux côtés de José Calle, Jean-Pierre Clar, André Vadon et Gérard Dautant l'aident dans cette tâche.

Palmarès

 Collectif :
 Vainqueur du Championnat de France : 1966 et 1967 (Carcassonne).
 Vainqueur de la Coupe de France : 1961, 1967 et 1968 (Carcassonne).
 Finaliste du Championnat de France : 1956 et 1968 (Carcassonne).
 Finaliste de la Coupe de France : 1960 et 1965 (Carcassonne).

Détails en sélection

En club

Notes et références

Liens externes

International français de rugby à XIII
Joueur de l'AS Carcassonne XIII
Naissance en février 1937
Naissance à Carcassonne
Décès à 84 ans
Décès en janvier 2022
Décès à Carcassonne

Pierre Escourrou


Crkva u Razićima bila je kršćanska crkva srednjovjekovne humske Komske župe. Podignuta je u 12. stoljeću u Razićima pored obale Neretve. Važnošću je bila ispred one na Biskupu gdje je bila obiteljska grobnica Sankovića. Pored crkve bilo je groblje. Na grobove su postavljani stećci. Zbog kriva tumačenja u 19. i 20. povjesničari i arheolozi su pripisivali bogumilima, no ta je teza srušena na prijelazu 20. u 21. stoljeće te crkva može biti samo od bosanskih krstjana ili katolička.

Izvori

Crkve u Bosni i Hercegovini

Crkva u Razićima


පරිගණක අපරාධ කරුවන් යනු පරිගණක (computers) තුලට සහ පරිගණක ජාලයන් (computer networks)තුලට බලෙන් අතුළු වී ඒවා විනාශ කර නීතියේ රැහනට හසුවු පුද්ගලයින් වේ. පරිගණක අපරාධ (computer crimes) යනු ඉතා පුළුල් ව විහිදෙන අපරාධ ක්‍රියාකාරකම් පවතින ක්ෂේත්‍රයකි.මෙම අපරාධ ක්‍රියාකාරකම් ලෙස තොරතුරු තාක්ෂණයේ යටිතල පහසුකම් වල දුර්වලතාවයන්, අනවසර පරිශීලනයන්, නීත්‍යානුකූල නොවන අන්තර් නිරොදනයන්(එනම් පරිගණක තුලට හො ඉන් පිටතට හො පරිගණක පද්ධතිය තුල පොදු නොවන සම්ප්‍රේෂණයන් සිදුවීම), දත්ත සදහා අතුරු බාධනයන්(අනවසර හානිකිරීම් ,මකාදැමීම්, වියැකීම්,වෙනස් කිරීම් හෝ දත්ත මර්දනය කිරීම්), පද්ධති අතුරු බාධනය වීම්(ආදානය කිරීම් මගින්, සම්ප්‍රේෂණය මගින්, හානි වීමෙන්, මකාදැමීමෙන්, වෙනස් කිරීම සහ දත්ත මර්දනය කිරීම මගින් සිදුවන බාධා කිරීම් ), උපකරණ වැරදි ලෙස භාවිත කිරීම්, වංචා කිරීම් (or identity theft) සහ ඉලෙක්ට්‍රොනික ප්‍රොඩාවන් ගත හැක.

ආරම්භයේදී වයිට් හැට් හැකර්ස්
(white hat hackers).අනුගමනය කල අවිධිමත් නීති ආචාරධර්ම නිසා හැකර් (hacker) උපසංකෘතිය සහ පරිගණක පිළිබද අපරාධ කරුවන් සෙවීම ඉතා කලාතුරකින් සිදුවිය. හැක් කිරීම(hacking) සිදුකරන පුද්ගලයා එයට පොළඹ වන්නේ කළාව සහ දේශපාලණය හේතුවෙනි. නමුත් බොහෝ විට එම අපරාධය සිදුකරන උපක්‍රමය ගැන සැලකිල්ලක් නොදක්වයි. වයිට් හැට් හැකර්ස් පරිගණක ආරක්ෂණ ඒකකයට පැමිණියද ඔවුන් කිසිදු හානියක් එයට සිදු නොකරයි. ඔවුන් පද්ධතිය තුලට පැමින නිදහසේ සැරිසරමින් එය අධ්‍යනය කරයි. එමගින් ඔවුන් පද්ධතිය තුල පවතින එලෙක්ට්‍රොනික ආරක්ෂණය පිළිබදව ඉතා තියුනු දැනුමක් ලබා ගනී. පරිගණක කර්මන්තය පරිණත වීමත් සමඟ මෙම පුද්ගලයින් තනි තනි වශයෙන් තම ලාභය උදෙසා ද්වේෂ සහගත සිතින් යුතුව(black hats) මෙම පද්ධති වලින් අයුතු ප්‍රයොජන ලබාගැනීමට වෑයම් කරයි.

පරිගණක වරද කරුවන් බිහිවීම හෝ හැක් කිරීම්(hacking) මුලින්ම ආරම්භ වුයේ 1983 වර්ශයේ දී මිල්වොකී (Milwaukee) නම් නගරයේ අංක 414(414 area code) පළාතෙන් ආවරණය වූ The 414s නැමති නඩුවෙනි. මෙහි දී තරුණයන් හය දෙනෙකු ඉහල පැති පෙනුම් (high-profile)පවතින පරිගණක පද්ධති කිහිපයක් තුලට කඩා වැද ඇත. ඒවා අතර Los Alamos National පර්යේෂණාගාරය, Sloan-Kettering පිළිකා මධ්‍යස්ථානය සහ Security Pacific බැංකුවද පවතී. 1983 මැයි මස පළමු වන දා 414 න් කෙනෙකු වන ගැරල්ඩ් වොන්ඩ්‍රා(Gerald Wondra) ව අවුරුදු දෙකක පරිවාස කාලයක් සදහා තීන්දු කර ඇත. වර්ෂ 2009 දී අවුරුදු 5ක් පමණ දිගම බන්ධනාගාර කාළසීමාව උරුම වුයේ සොම්බී පරිගණක(zombie computers) සිය ගණනක් නිර්මාණය කල ජේන්සන් ජේම්ස් ඇචීටා(Jeanson James Ancheta) ටය. මෙම පරිගණක මගින් ඔහු ඔහුගේ ලංසු තැබීම් අති විශාල ඩොට් ජාලයක් හෙවත් ඩොට්නෙට්ස්(botnets) හරහා සිදුකර ඇත.  පසුව ඔහු මෙම ඩොට්නෙට්ස් ඉහල ලංසු තබන්නන් හට "Denial-of-service (DoS)" වලින් ආක්‍රමණ කිරීම් සදහා විකුණා ඇත.

පරිගණක අපරාධකරුවන්

අමතර බලන්න
[[Timeline of computer security hac
ker history]]

උපුටා ගැනීම්

අමතර සබඳතා
Hacker High: 10 Stories of Teenage Hackers Getting into the System

Hacking (computer security)
Convicted computer criminals
Computer crimes

පරිගණක අපරාධකරුවන්ගේ පෙළගැස්ම


La orizont, această constelație... este o colecție de povestiri e editată de Lucian Hanu. A apărut în 1990 în colecția Fantastic Club a editurii Albatros. Este ultimul volum publicat în colecția Fantastic Club; pe prima copertă nu apar însemnele colecției (triunghiul). Câteva povestiri au apărut și în colecția de povestiri Anatomia unei secunde (Antologie S.F. a Cenaclurilor din Timișoara): "Maidanul cu extratereștri", "Zece secunde". Povestirea "Eternul purgatoriu" de Mihnea Columbeanu a apărut anterior în almanahul Anticipația din 1988. "Zece secunde" a apărut anterior în Alfa - O antologie a literaturii de anticipație românești (1983).

Cuprins
Volumul conține o prefață de Lucian Hanu și 24 de povestiri scrise.
 Ruxandra Andrian Ceciu - "Arconax"
 Ovidiu Bufnilă - "Șapte oameni cu joben"
 Mihnea Columbeanu - "Eternul purgatoriu"
 Constantin Cozmiuc - "Maidanul cu extratereștri"
 Dorin Davideanu - "Zece secunde"
 Dan D. Farcaș - "Incidentul de la sera 123"
 Bogdan Ficeac - "Inorogul"
 Silviu Genescu - "Într-o zi, curând..."
 Ștefan Ghidoveanu - "Atenție, folosiți scările!..."
 György Györffy - "Preț de o clipă, nemuritori..."
 Răzvan Haritonovici - "Concertul"
 Oswald Hörer - "O carte de vizită"
 Cătălin Ionescu - "Loser"
 Bogdan Ivan - "Lumea ruaiiilor"
 Cristian Lăzărescu - "Aleea din noapte"
 Marcel Luca - "Caroline Project"
 Cornel Marandiuc - "Și dacă vin păstorii?"
 Lucian Merișca - "Tic-tac"
 Maria Nicolae-Dumitrescu - "Un copil iubea o floare"
 Mirela Paciugă - "Error"
 Viorel Pîrligras - "Cordoba stelelor"
 Ștefan Sgandăr - "Vânătoarea"
 Cristian Mihail Teodorescu - "Pedalați și fiți fericit"
 Dănuț Ungureanu - "Ploi târzii"

Note

Legături externe
La orizont această constelație la isfdb.org

Vezi și
 1990 în literatură
 Lista antologiilor de povestiri științifico-fantastice românești
 Lista cărților științifico-fantastice publicate în România după 1989
 Lista volumelor publicate în Colecția Fantastic Club

1990 în științifico-fantastic
Cărți din 1990
Colecții de povestiri științifico-fantastice
Povestiri de Ovidiu Bufnilă
Povestiri de Mihnea Columbeanu
Povestiri de Dorin Davideanu
Povestiri de Silviu Genescu
Povestiri de Ștefan Ghidoveanu
Povestiri de Viorel Pîrligras

La orizont, această constelație...


Cumberland County may refer to:

Australia
 Cumberland County, New South Wales
 the former name of Cumberland Land District, Tasmania, Australia

Canada
Cumberland County, Nova Scotia

United Kingdom
Cumberland, historic county
Cumberland (unitary authority), non-metropolitan county and district

United States
 Cumberland County, Illinois
 Cumberland County, Kentucky
 Cumberland County, Maine
 Cumberland County, New Jersey
 Cumberland County, New York
 Cumberland County, North Carolina
 Cumberland County, Pennsylvania
 Cumberland County, Tennessee
 Cumberland County, Republic of Vermont
 Cumberland County, Virginia

Fictional places
 Cumberland County, Wyoming, next door county to the setting of the Longmire television series and novels by author Craig Johnson

See also
 Cumberland (disambiguation)
 Cumberland County College

Cumberland County


ක්‍රි.ව. 2005 ශ්‍රී ලංකාවේ  මුළු ජනගහනය වූ 20,263,723 න් 8% ක් මුස්ලිම් ජනගහනය වන අතර එයින් 93% ක් ශ්‍රී ලංකා යෝනකවරු වෙති. සංඛ්‍යාවෙන් වැඩි මෙම බලවත් පිරිස ෂාෆි මස්හබයට අයත් සුන්නි මුස්ලිම්වරුන් වේ. ශ්‍රී ලංකා යෝනකවරු අනුගමනය කරන්නේ 8 වැනි සහ 15 වැනි සියවස අතර කාලයේ වෙළෙඳාම සඳහා ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණ පදිංචි වූ අරාබි මුතුන්මිත්තන්ගේ ජීවන පිළිවෙතයි. මුල් කාලයේ අරාබි වෙළෙන්දන් භාවිතා කළ අරාබි භාෂාව පසු කාලීනව භාවිතයෙන් ඉවත් වූ නමුත් සමහර අරාබි වචන සහ වාක්‍ය කණ්ඩ අදත් එදිනෙදා ව්‍යවහාර කරන භාෂාව භාවිතයේ පවතී. මෑත අතීතය දක්වාම යෝනකවරු තම මව් භාෂාව ලෙස භාවිතා කළ අර්වි භාෂාව ද භාවිතයෙන් ඉවත් වී කථාවට පමණක් සීමා විය. වර්තමාන ශ්‍රී ලංකා යෝනකවරු තම මූලික භාෂාව ලෙස දෙමළ භාෂාව භාවිතා කළ ද එහි අරාබි භාෂාවෙන් උපුටාගත් වචන බොහෝමයක් ගැබ් වී ඇත. යෝනකවරුන්ට සිංහල භාෂාව පිළබඳව මනා නිපුණත්වයක් ඇති අතර ශ්‍රී ලාංකීය බහුතරයක් සිංහල කථා කරන්නන් ඉන්දු යුරෝපීය ආභාෂයට අනුවය. ඒ නිසා යෝනකවරුන් සිංහල හා දෙමළ යන භාෂා දෙකටම අදාළ සංස්කෘතීන් අතර නිවැරදි භාෂාමය භාවිතය ඌණ වූ තත්ත්වයක පසුවෙති. මුල් අවධියේ ශ්‍රී ලංකා යෝනකවරු මුහුදු බඩ ප්‍රදේශවල වෙළෙඳ කටයුතුවල නිරත වී සිටි අතර ඔවුන්ගෙන් සමහර අය කෘෂිකාර්මික කටයුතුවල ද නිරත වුහ. ඔවුන් තම මුතුන් මිත්තන් අනුගමනය කළ ඉස්ලාමීය ජීවන පිළිවෙත අනුගමනය කළද සමහර අවස්ථාවල දී දකුණු ආසියාතික සංස්කෘතික පිළිවෙත් ද අනුගමනය කළහ. පෘතුගීසින් මෙරට ආක්‍රමණය කර මුහුදු බඩ ප්‍රදේශවල පදිංචිවීමෙන් පසු මුස්ලිම්වරුන්ගේ එදිනෙදා ජීවන කටයුතුවලට බාධා එල්ල වන්නට විය. මෙනිසා බොහෝ දෙනා තම මුතුන් මිත්තන් ජීවත්ව සිටි කඳුකර ප්‍රදේශවලට සංක්‍රමණය වුහ. නැඟෙනහිර යෝනකවරු (ශ්‍රී ලංකාවේ නැඟෙනහිර වෙරළබඩ වෙසෙන යෝනකවරු) මුල සිටම ගොවිතැනින්, මාළු ඇල්ලීමෙන් සහ වෙළෙඳාම් කිරීමෙන් තම ජීවන මඟ සකසා ගත්හ. නිරිත දිග ඉන්දියාවේ රාජ්‍ය ප්‍රාන්තය වන කේරල ආභාසය නිසා ස්ත්‍රීයගේ මූලිකත්වයෙන් පවුල් ජීවිතය සකස් කරගෙන කටයුතු කළත් ඔවුන් තමන්ගේ එදිනෙදා කටයුතු සියල්ලම ඉටු කර ගන්නා ලද්දේ ඉස්ලාමීය නීති රීතිවලට අනුකූලවය.

ශ්‍රී ලංකා යෝනකවරු


Limbile Macedoniei de Nord corespund diverselor grupuri etnice. Limbile oficiale ale Macedoniei de Nord sunt macedoneana și albaneza, prima având statut exclusivist în instituții precum armată, relații externe. Statul macedonean recunoaște oficial cinci limbi ale minorităților naționale: turca, romani, sârba, bosniaca și aromână (numită în ). Până în 2019 limba albaneză era considerată tot o limbă minoritară, după care a devenit limbă co-oficială cu macedoneana.

Statistici
Conform recensământului din 2002, Macedonia de Nord avea o populație de 2.022.547 cetățeni. 1.344.815 de macedoneni au declarat că vorbesc macedoneana, 507.989 că vorbesc albaneza, 71.757 că vorbesc turca, 38.528 că vorbesc romani, 6.884 că vorbesc aromâna, 24.773 că vorbesc sârba, 8.560 că vorbesc bosniaca și 19.241 că vorbesc alte limbi.

Unele limbi minoritare sunt cooficiale, împreună cu macedoneana, la nivel local în comunele (opštini) în care sunt vorbite de cel puțin 20% din populație. Astfel, albaneza este cooficială în Tetovo, Brvenica, Vrapčište și alte comune. Turca este cooficială în Centar Župa și Plasnica. Romani în Šuto Orizari și aromâna în Crușova, deși este vorbită de doar ~10% din populație. Sârba este cooficială în Čučer-Sandevo. Bosniaca este singura limbă minoritară recunoscută care nu este oficială la nivel local în nicio comună.

Politica lingvistică
Politica lingvistică a Macedoniei de Nord este reglementată prin Articolul 7 al Constituției Republicii Macedonia de Nord și de Legea Limbilor. Conform Constituției:

Limbile oficiale

Macedoneana
Macedoneana () este o limbă slavă de sud, vorbită ca limbă maternă de circa 1,4-2,5 milioane de oameni, în principal în Macedonia de Nord, dar și de diaspora macedoneană. Este limbă oficială în Macedonia de Nord și limbă minoritară recunoscută în unele părți din Albania, România și Serbia.

 a fost implementată ca limbă oficială a Republicii Socialiste Macedonia în 1945

prin politica statului iugoslav de a crea o conștiință națională diferită băștinașilor bulgari la acea vreme. De atunci a început să dezvolte o tradiție literară. Mare parte din normele acestei limbi au fost elaborate în aceeași perioadă.

Albaneza
Albaneza () este o limbă indo-europeană vorbită de circa 7,3 milioane de oameni din toată lumea, în special în Albania și Kosovo, dar și în alte zone ale Peninsulei Balcanice unde există populație albaneză, inclusiv în vestul Macedonia de Nord, în sudul Muntenegrului, sudul Serbiei și în Grecia. Albaneza este vorbită și în comunități vechi de secole  împrăștiate prin sudul Greciei, sudul Italiei,Sicilia, Ucraina și de diaspora albaneză. În Macedonia de Nord, albaneza se vorbește în nord-vestul și sud-vestul țării.

Limbi minoritare
În Macedonia de Nord cinci limbi sunt recunoscute oficial ca limbi minoritare. În comunele unde o limbă minoritară este vorbită de cel puțin 20% din populație, acea limbă are statut co-oficial alături de macedoneană. Patru din cele cinci limbi minoritare recunoscute sunt co-oficiale în unele comune, singura care nu are acest statut nicăieri fiind bosniaca.

Turca
Turca () este cea mai vorbită dintre limbile turcice, cu peste 70 de milioane  de vorbitori nativi. Ei se află predominant în Turcia, cu grupuri mai mici prezente în Germania, Bulgaria, Macedonia de Nord, Ciprul de Nord, Grecia, și ale părți din Europa de Est, Caucaz și Asia Centrală. Mici comunități vorbitoare de turcă se găsesc în unele locuri din Macedonia de Nord, cum ar fi Vrapčište, Skopje, Gostivar etc.

Romani
Romani () este una din limbile romilor, și aparține ramurii indo-ariene a familiei de limbi indo-europene. Există multe dialecte divergente de romani, uneori considerate a fi limbi separate. Cele mai mari sunt  (circa 900.000 de vorbitori), romani balcanică (700.000),  (500.000) și  (300,000). În Macedonia de Nord, se vorbește romani balcanică. Šuto Orizari este cea mai mare așezare vorbitoare de romani.

Sârba
Sârba () este un registru stadardizat al limbii sârbo-croate vorbită de sârbi, în special în Serbia, Bosnia și Herțegovina, Muntenegru, Croația și Macedonia de Nord. Este oficială în Serbia și una din limbile oficiale ale Bosniei și Herțegovinei, și este principala limbă vorbită de sârbi. Sârba se vorbește în Macedonia de Nord mai ales în comunele  (~20% din populație) și  (19%).

Bosniaca
Bosniaca () este un registru standardizat al limbii sârbo-croate, o limbă slavă de sud, vorbită de bosniaci. Ca formă standardizată a , este una din cele trei limbi oficiale din Bosnia și Herțegovina. Majoritatea vorbitorilor de bosniacă din Macedonia de Nord trăiesc în Skopje și în .

Aromâna
Aromâna  () sau vlaha este o limbă romanică de est vorbită în Europa de Sud-Est.  Unii lingviști consideră aromâna ca fiind dialect al limbi române. Vorbitorii ei sunt numiți aromâni sau  (exonim care denumește comunitățile balcanice de aromâni, megleno-români și români). Ea are multe trăsături în comun cu româna modernă, având morfologie și sintaxă similare, precum și un important vocabular comun moștenit de la limba latină. Principala diferență între română și aromână este stratul: în timp ce româna a fost influențată mai mult de limbile slave, aromâna a fost influențată mai mult de limba greacă, cu care a fost în contact strâns de-a lungul istoriei. Cea mai mare comunitate vorbitoare de aromână din Macedonia de Nord se găsește în orașul Crușova (~10% din populație). În Macedonia de Nord, limba este oficial denumită "vlahă" ().

Fiind limbă minoritară, limba aromână beneficiază de spațiu de emisie pe postul național MRT 4. De asemenea, pe pancartele unor autorități de stat este scrisă și denumirea lor în aromănă, ca de exemplu Comisiea Electoralã Di Stat pentru Comisia Electorală de Stat.

Limbajul semnelor
Limbajul semnelor macedonean (în  sau ) este un limbaj al semnelor folosit de comunitatea cu deficiențe de auz din Macedonia de Nord. Ca și alte limbaje ale semnelor, cel macedonean se bazează tot pe gesturi și mișcări ale corpului, în special cu mâinile. Numărul exact de utilizatori ai limbajului semnelor din țară nu este cunoscut, dar 6.000 de persoane au cerut difuzarea știrilor la televiziunea macedoneană în limbajul semnelor. Învățarea și utilizarea acestui limbaj, precum și drepturile comunității cu deficiențe de auz din Macedonia de Nord sunt reglementate prin lege națională.

Limbi străine
Multe persoane vorbesc o limbă străină. Majoritatea populației mai în vârstă cunoaște sârbo-croata și franceza sau germana. Rusa este și ea răspândită. În rândul populației mai tinere, engleza este extrem de comună, alături de sârbo-croată și puțină germană.

Bibliografie

Limbi vorbite în Macedonia

Limbile Macedoniei de Nord


Roberto Calara Mallari (Masantol, 27 de março de 1958) - sacerdote católico romano filipino, desde 2012 bispo de San Jose de Nueva Ecija.

Foi ordenado sacerdote em 27 de novembro de 1982 e incardinado na Arquidiocese de San Fernando. Ele foi, entre outros, o clérigo do seminário arquidiocesano, o diretor da comissão curial para a vida e a família e o secretário da comissão episcopal filipina para as famílias.

Em 14 de janeiro de 2006, o Papa Bento XVI o nomeou Bispo Auxiliar de San Fernando e Bispo Titular de Erdonia. Foi ordenado bispo em 27 de março de 2006 pelo Card. Ricardo Vidal.

Em 15 de maio de 2012, foi nomeado bispo da diocese de San José de Nueva Ecija.

Ver também

Bispos católicos das Filipinas

Roberto Calara Mallari


La Torre Bancroft es una pequeña edificación de piedra con aspecto de castillo, localizado en Salisbury Park, Massachusetts, Estados Unidos. Es una gran torre de 56 pies de altura, construida de piedra natural y granito, con aspecto de un "castillo feudal" en miniatura. Se encuentra ubicado en Salisbury Park, en la ciudad de Worcester, Massachusetts. Fue erigido en 1900, en memoria de George Bancroft. La torre fue diseñada por Earle y Fischer. El costo de construcción fue de aproximadamente 15.000 dólares. La pequeña torre aparece en el Registro Nacional de Lugares Históricos.

Esta torre fue construida por Stephen Salisbury III en honor a George Bancroft. Cuando Salisbury murió, la torre fue donada al Museo de Arte de Worcester, que a su vez lo donó al Departamento de Parques de Worcester en 1912. La torre de Bancroft fue certificada oficialmente en el Registro Nacional de Lugares Históricos el 5 de marzo de 1980.

La Torre Bancroft se encuentra en medio de un parque, en un lugar lleno de vegetación y es descrito ocasionalmente como un lugar extraño pero interesante. Actualmente se encuentra deshabitado y es un lugar frecuentado por el público en general

Placa
En la pequeña edificación se encuentra una placa que explica algunas informaciones sobre su construcción y orígenes.

Galería

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web con información sobre el castillo

Castillos de Estados Unidos

Torre Bancroft


Robert Hue, egentligt: Robert Georges Auguste Hue (født 19. oktober 1946 i Paris-forstaden Cormeilles-en-Parisis i Val-d'Oise, Île-de-France) er en fransk kommunistisk, senere demokratisk socialistisk partileder. Han var kandidat ved præsidentvalgene i 1995 og 2002.

Partileder
Robert Hue blev medlem af det franske kommunist parti (PCF) i 1962. Han forlod partiet i 2008.

Hue var partiets generalsekretær (Secrétaire national) i 1994–2001, og han var dets formand (président du PCF) i 2001–2003. Marie-George Buffet blev Robert Hue's efterfølger som kommunistisk partileder.

I 2009 blev Hue formand for det lille venstreorienterede parti den progressive bevægelse (MdP eller MDP). Fra 2012 deltager det lille parti i et parlamentarisk samarbejde med det radikale venstreparti i Nationalforsamlingen og i Senatet.

Præsidentkandidat
Ved præsidentvalget i 1995 fik Hue 8,64 procent af stemmerne, mens han fik 3,37 procent ved valget i 2002.

I maj 2016 besluttede den progressive bevægelse (MdP) at opstille Sébastien Nadot (født 1972) som partiets kandidat ved præsidentvalget i 2017. Ved fristens udløb havde partiet imidlertid ikke samlet det nødvendige antal stillere, og Robert Hue meddelte den 10. marts 2017, at partiet i stedet støttede Emmanuel Macrons valgkamp.

Medlem af Nationalforsamlingen
I 1997–2002 var Robert Hue medlem af Nationalforsamlingen.

Medlem af Europa-Parlamentet
I 1999–2000 var Robert Hue medlem af Europa-Parlamentet.

Senator
Den 1. oktober 2004 blev Robert Hue medlem af Senatet, valgt for Val-d'Oise.

Borgmester og regionsrådsmedlem
I 1977–2009 var Robert Hue borgmester for Montigny-lès-Cormeilles i Val-d'Oise. Han fortsatte i byrådet indtil 2014.

Robert Hue var medlem af regionsrådet (conseiller régional) for Île-de-France i 1986–1988 og i 1992–1993.

Hue var medlem af departementsrådet (conseiller général) for Val-d'Oise i 1988–1998.

Præsidentkandidater fra Frankrig
Medlemmer af Europa-Parlamentet fra Frankrig
Kommunister fra Frankrig
Socialister fra Frankrig
Senatorer fra Frankrig
Medlemmer af Frankrigs nationalforsamling

Robert Hue


Modellen Stella i Rom er et maleri af L.A. Schou fra 1866.

Motiv
Maleriet er en parafrase over en portrættype fra den italienske renæssance, fundamentet er skabt af Rafael, Leonardo da Vinci, Palma Vecchio og Sebastiano del Piombo.

Eksterne henvisninger og kilder

Malerier fra 1866
Malerier af L.A. Schou
Malerier fra Den Hirschsprungske Samling

Modellen Stella i Rom


As eleições diretas do Partido Social Democrata em 2008 ocorreram em Portugal e serviram para determinar quem seria o Presidente do Partido Social Democrata no mandato 2008-2010. A vencedora foi Manuela Ferreira Leite, que derrotou Pedro Passos Coelho e Pedro Santana Lopes, tornando-se a primeira mulher a ser líder de um dos grandes partidos portugueses.

Estas eleições foram convocadas após a demissão de Luís Filipe Menezes da liderança do PSD, a 17 de abril de 2008.

Numas eleições contestadas, Manuela Ferreira Leite venceu as diretas, tornando-se Presidente do PSD e vindo a contestar as eleições legislativas de 2009 contra José Sócrates.

Candidatos

Candidatos declarados

Partido Social Democrata (Portugal)
Eleições em Portugal
Eleições internas partidárias

Eleições diretas do Partido Social Democrata (Portugal) de 2008


Dmytro Zajciw (em ucraniano: Дмитро Зайців; (17 de fevereiro de 1897 – ? de dezembro de 1976) foi um entomologista ucraniano e brasileiro, notável pela sua colecção e pelas suas muitas descobertas de besouros. Ele nasceu em Velyka Mykhailivka, na Ucrânia, e faleceu em Rio de Janeiro, no Brasil. Ele foi o autor de Dois novos géneros e espécies de besouros Longhorn neotropicais (Coleoptera Cerambycidae), 1957, Contribuição para o estudo de besouros Longhorn do Rio de Janeiro (Coleoptera Cerambycidae), 1958, e foi o primeiro a descrever os géneros Adesmoides e Pseudogrammopsis, bem como as espécies Beraba angusticollis e Mionochroma subaurosum.

Entomólogos do Brasil
Mortos em 1976
Nascidos em 1897
Ucranianos

Dmytro Zajciw


هالوثان (بالإنجليزية: halothane): يُباع باسمه التجاريّ فلوثان (بالإنجليزية: fluothane)، وهو مُخدِّر عام. يمكن استخدامه لابتداء أو المحافظة على التخدير. إحدى إيجابياته هو عدم زيادة إنتاج اللعاب، وهذا مفيد خاصة للذين يصعب استخدام الأنبوب لهم. ويُستخدَم عن طريق الاستنشاق.

هو مركب كيميائي من فصيلة هاليدات الهيدروكربون، له الصيغة الكيميائية C2HBrClF3، واسمه العلمي 2-برومو-2-كلورو-1,1,1،ثلاثي فلورو الإيثان. الهالوثان سائل كثير التبخر، مخدر، غير قابل للاشتعال، وله رائحة مميزة، ويعتبر مخدرًا طبيًا جيدًا لكونه لا يسبب نزفًا شعريًا ويضمن تخديرًا مريحًا وسريعًا خلال العملية الجراحية.

وهو أحد الأدوية المدرجة في قائمة منظمة الصحة العالمية للأدوية الأساسية.
تشمل الآثار الجانبيّة: عدم انتظام ضربات القلب، وتقليل الجهد للتنفس (نقص التهوية)، ومشاكل في الكبد. يُمنَع استخدامه لأشخاص ذي المستوى العالي من بورفيرين أو لديه فرط الحرارة الخبيث سواء كانت عندهم هذه الأمراض أو أحد أفراد عائلاتهم. ليس من الواضح إن كان بالإمكان استخدامه خلال فترة الحمل وهل هو مضر للطفل أم لا، وبشكل عام لا يُوصَى باستخدامه خلال الولادة القيصريّة. هالوثان هو جزيء غير متناظر في المرآة، ويُستخدَم كمزيج راسيميّ.

الاستخدام الطبي

هالوثان هو مخدِّر فعّال، وتركيزه في الرئتين المطلوب لمنع حركة المريض هو %0.74. معامل التقاسم بين الدم والغاز (ذائبية المخدِّر العام المستنشق في الدم) لهذا الغاز هو 2.4 مما يجعله محفزًا متوسط التأثير ووقت معتدل للإفاقة منه. ليس جيدًا لتخفيف الألم، وإذا استخدم لارتخاء العضلات سيكون التأثير معتدلاً.

الآثار الجانبية
في حالات نادرة، لُوحِظ أنّ التعرض المتكرر لـ (هالوثان) في البالغين (العمر: 18-64) يسبب إصابة الكبد الشديدة. هذا يحدث لشخص واحد من كل 10,000 شخص يتعرضون لهذا المخدر. ترجع المتلازمة الناتجة إلى التهاب الكبد بسبب هالوثان، ويظن أنّ هذا بسبب تفاعلات كيميائية للدواء (هالوثان) ليتحول إلى فلوريد حمض الاسيتيك الثلاثي من خلال تفاعلات الاكسدة في الكبد. يتم أيض (تغييرات كيميائية) 20% من هالوثان المستنشق في الكبد، وما ينتج عن هذه العلملية سيتم إخراجها عن طريق البول. نسبة الوفيات لمتلازمة التهاب الكبد هي 30% - 70%. أدى التهاب الكبد إلى تقليل سريع في استخدام الدواء (هالوثان) للبالغين، واستخدام آيزوفلوران وإنفلوران بدلا منه خلال الفترة 1980-1989. خلال عام 2005، الأدوية المخدِّرة الطيّارة الأكثر استخدامًا هي آيزوفلوران وسيفوفلوران وديسفلوران.

المصادر

أدوية أساسية حسب منظمة الصحة العالمية
أدوية تخدير عام
أدوية مسحوبة من الأسواق
التهاب الكبد
بروميدات عضوية
ذيفانات الكبد
فلوريدات عضوية
كلوريدات عضوية
معدلات تفارغية موجبة لمستقبل غابا أ
مناهضات مستقبل ن-مثيل-د-أسبارتات
مناهضات نيكوتينية
منومات
ناهضات مستقبل الغلايسين
نضوب الأوزون

هالوثان


Oddane est une île dans le landskap Sunnhordland du comté de Vestland. Elle appartient administrativement à Øygarden.

Géographie

Rocheux et désertiques, à fleur d'eau, il s'agit de divers îlots épars qui s'étendent sur environ  de longueur pour une largeur approximative de .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des îles de Hordaland

Liens externes

 Fiche descriptive

Île de Vestland

Oddane