Pocket-sized computer describes the post-programmable calculator / pre-smartphone pocket-sized portable-office hardware devices that included the earlier DOS-based palmtops and subsequent Windows-CE handhelds, as well as a few other terms, primarily covering the 1980s through 2007.

Sometimes called Pocket-sized computing devices, they were a series of internally different  devices, and included Handheld ("Pocket-sized handheld computing device"), and the earlier-introduced Palmtop
("Pocket-sized palmtop computing device") and "pocket-sized palmtop computer." The New York Times used the term "palmtop/handheld."

The media called "the first computer that fits in your palm and weighs less than a pound" and its early day competitors a palmtop. Although the word "handheld" was used before Microsoft's 1996 introduction of Windows CE, a lawsuit by Palm, Inc pushed Microsoft's use of the new term Handheld PC.

Timeline summary
 1973 - The first portable computer, the MCM/70, was introduced. It weighed about 9 kg.
 1975 - The second portable computer, the IBM 5100, was introduced. It weighed 50 pounds (24 kg).
 1977 - The original TRS-80 was introduced. It used an 8-bit Z-80 processor.
 1980 - The term Pocket computer began in 1980 with the popular acceptance of the oddly-named TRS-80/Tandy Pocket Computer. It was not a TRS-80, and was the first of 8 models named PC-1 through PC-8. The TRS-80 Pocket Computer PC-1 was a rebadged Sharp PC-1211. that used two 4-bit processors.
 1981 - The first IBM Personal Computer
 1989 - The first Palmtop PC, using a 16-bit X86 processor
 1996 - The first Handheld PC

Neither the Palmtop PC nor the Handheld PC were pocket computers. As late as March 1981 a "computer small enough to fit in a coat pocket" had yet to be introduced.

Market acceptance
The first hand-held device compatible with desktop IBM personal computers of the time was the DIP Pocket PC aka Atari Portfolio in 1989.  The term "Handheld PC" described the product first introduced in 1989 by Atari as "the first computer that fits in your palm and weighs less than a pound." The full version of the ad ran as eight pages  and showed the device in actual size, including one page topped by a hand placing an Atari Portfolio(tm) into a suit inner lapel pocket.

Other early models were the Poqet PC of 1989 and the Hewlett Packard HP 95LX of 1991. Other DOS-compatible hand-held computers also existed. Some handheld PCs use Microsoft's Windows CE operating system, with the term also covering Windows CE devices released by the broader commercial market.

Despite the arrival in the early 2010s of devices lacking keyboards, demand for used pocket computers remained strong. The PsiXpda Ultimate Pocket Computer from 2009; the GPD Win from 2016; the Gemini from 2018 and the eponymous GPD Pocket commercial offerings continue to supply this market while the crowd-funded open source hardware Pandora and Pyra maintain small-scale production and ongoing development.

A combination of price and size makes them useful both for business and education; they also target the "games" market.

Nomenclature
By the mid 1990s, the New York Times referred to these portable office devices as:
 Palmtop computer
 Handheld computer
 Pocket-size computer
 Palmtop PC
 Personal Digital Assistant (PDA)
 Personal Intelligent Communicator (PIC)

Pocket computer was another term used. Subsequently, another publisher's "10 awesome handheld computers from yesteryear" included "1991 - HP 95LX pocket computer" even though HP called it a palmtop and  called it a handheld PC. As recently as 2017, these terms were intermixed.

Comparison among alternatives
Early Palmtops, beginning with
Atari's 1989 Portfolio, used Intel-compatible x86 processors and a mostly IBM-compatible PC architecture and BIOS. Their operating system was DOS-like.

By the late-1990s, non-Intel processors and other operating systems were used for some devices, using Microsoft's Windows CE operating system, even as the term Handheld was growing.

The term PC was helpful, since many Palmtop PCs and Handheld PCs came with some personal-computer, PDA and office applications pre-installed in ROM, and most of them could also run generic, off-the-shelf PC software with minimal if any modifications. Some could also run other operating systems such as GEOS, MINIX 2.0, Windows 1.0-3.0 (in Real mode only), or Linux.

Most palmtop PCs were based on a static hardware design for low power consumption and instant-on/off without a need to reboot. Depending on the model, the battery could power the device from several hours up to several days while running, or between a week and a year in standby mode. Combined with the instant-on/off feature, a battery would typically last from a week up to several months in practical use as PDA.

Handheld computer, Palm PC, Palmtop and Personal Digital Assistant (PDA) were used concurrently and almost interchangeably. to describe these pocket-sized computing devices.  The acronym PIM referred to Personal Information Manager, a similar type of device that often came with a stylus interface instead of a keyboard. None of these, at the time, were intended to replace the PC.

Non-Wintel (Palm-top/Palm-size/Pocket computer)
Not all of the pocket-sized hardware was/is used for Windows/Intel systems.

At one point the Windows CE market share was less than 10%. Terms used included:
 Internet tablets -or-
 Tablet computers.

Not all Windows-running devices had a keyboard. If they matched all of the hardware requirements except for lacking a keyboard they were known as:
 Windows Tablet PCs
 Windows CE Tablet PCs

A list of handheld/pocket Linux computers
Some of them ran/run Linux.

History
Each term had a role:

Palmtop PC

Palmtop PCs from 1989 through 1996 included:
DIP Pocket PC (DIP DOS 2.11, 1989)
Atari Portfolio (DIP DOS 2.11, 1989)
Poqet PC Classic (MS-DOS 3.3, 80C88, 1989)
Poqet PC Prime (MS-DOS 3.3, 80C88)
Poqet PC Plus (MS-DOS 5.0, NEC V30)
ZEOS Pocket PC (MS-DOS 5.0, 1991)
Sharp PC-3000 (MS-DOS 3.3, 1991)
Sharp PC-3100 (MS-DOS 3.3, 1991)
 Hewlett-Packard:
95LX (1991) - MS-DOS 3.22, NEC V20
 MS-DOS 5.0, 80186-compatible HP Hornet:
 100LX (1993)
 200LX (1994)
 1000CX (1995)
 700LX (1996)

Handheld PC

The Handheld PC was a late 1990s hardware design for personal digital assistant (PDA) devices running Windows CE.  It provided the appointment calendar functions usual for any PDA.

The intent of Windows CE was to provide an environment for applications compatible with the Microsoft Windows operating system, on processors better suited to low-power operation in a portable device.

Originally announced in 1996, the Handheld PC was distinct from  the Palm-size, Pocket PC, or smartphone in that the specification provided for larger screen sizes as well as a keyboard.

Personal Digital Assistant (PDA)

Psion's 1984-introduced handheld palmtop device was the first Personal Digital Assistant (PDA). Two years later the Psion Organizer
 was followed by the Psion Organizer II and other pocket-sized computers.

Other, less expensive devices of this type were Palm Inc's Palm Pilot and various Pocket PCs running Windows CE. Their main era was the 1990s, and included the Apple Newton.

Personal Information Manager (PIM)

Both by goal and by marketing, the audience for the "Personal Information Manager (PIM)" was the individual, not the corporation. Market research showed that people "wanted a device that would straddle the telephone and computer."

Until the smartphones of the 2010s, the goal of what an AT&T study called "an intelligent cellphone" was still pending.

See also
 Sub-notebook, IBM- and x86- compatible, clamshell design, but larger than palmtop PCs
 Psion netBook, ARM-based clamshell design
 generic Netbook, IBM- and x86- compatible, legacy-free, clamshell design typically much larger than a pocket
 Ultra-mobile PC, IBM- and x86- compatible, legacy-free, not necessarily clamshell design
 Pen computing, using a pen/stylus rather than a keyboard, joystick or mouse
 ActiveSync, Application for synchronizing hand-held devices and Windows PCs
 Smartbook
 EPOC, operating system of Psion's x86 and ARM -based palmtops and pocket computers.
 Windows CE, one operating system of Palm-sized PCs.
 Windows Mobile, one operating system of Pocket PCs.
 HP Jornada, A line of Handheld, Palm-size and Pocket PCs.
 Atari Portfolio, the first (1989)
 Palm (PDA)

References

External links
  List of DOS based palmtop PCs]

Personal digital assistants
Handheld personal computers

Pocket-sized computer


A elevação orográfica ocorre quando uma massa de ar é forçada a partir de uma baixa elevação para uma altitude mais elevada. Na medida em que a massa de ar ganha altitude, ela esfria adiabaticamente, o que pode elevar a umidade relativa a 100% e criar nuvens e, sob certas condições, a precipitação.

Efeitos da elevação orográfica

Precipitação
A precipitação induzida por elevação orográfica ocorre em muitos lugares em todo o mundo. Os exemplos incluem:
 A Serra do Mar no sul e sudeste Brasileiros
 O Mogollon Rim no centro do Arizona;
 O declive ocidental da Sierra Nevada na Califórnia;
 As montanhas perto de Baja California North - especificamente La Bocana para Laguna Hanson;
 As encostas de barlavento de Khasi e Jayantia Hills (ver Mawsynram) no estado de Meghalaya na Índia;
 As Terras Altas Ocidentais do Iêmen, que recebem, de longe, a maior parte da chuva na Arábia;
 Os Ghats Ocidentais que correm pela costa oeste da Índia;
 A Cordilheira australiana Oriental e do Sudeste, que força a elevação do ar úmido proveniente do oceano a leste;
 As montanhas da Nova Zelândia, que enfrenta um fluxo predominante no oeste do Mar da Tasmânia;
 As montanhas do oeste da Tasmânia que também enfrentam um fluxo predominante no oeste;
 O sul dos Andes, que enfrenta um fluxo predominante no oeste do Oceano Pacífico;
 O Noroeste dos Estados Unidos e o Canadá (Oregon, Washington, Colúmbia Britânica e Sul do Alasca) vêem o fluxo normal do oeste do Pacífico norte. Nos locais virado para o mar das montanhas costeiras mostram mais de 140 polegadas (mais de 3,5 m) de precipitação por ano. Essas localidades estão ao lado das montanhas que estão no caminho dos sistemas de tempestade e, portanto, recebem a umidade efetivamente espremida das nuvens.

 A região do país de esqui de Nova York e Pensilvânia, particularmente com efeitos de neve em lago;
 Transilvânia, Carolina do Norte, que obtém a maior precipitação de qualquer lugar no leste dos Estados Unidos (90 polegadas [2.300 mm]);
 As montanhas dos Apalaches na Virgínia Ocidental (particularmente as encostas do oeste);
 O litoral leste de Madagascar;
 Montanha da Mesa, Cidade do Cabo,África do Sul. A massa de ar fria do Atlântico flui sobre a face noroeste até 3.500 pés (1.100 m) acima do nível do mar e é atendida pela cálida massa de ar do Oceano Índico do lado de trás do sudeste da montanha formando o famoso "Pano de mesa";
 Oppland, Noruega;
 O Front Range Foothills of Northern, no Colorado - a oeste de Boulder a Golden, quando as tempestades passam. As tempestades de inverno podem produzir 5-6 pés (1,5-1,8 m) de neve.

Sombra de chuva
As maiores quantidades de precipitação encontram-se ligeiramente a favor dos ventos predominantes nos cumes das cadeias de montanhas, onde aliviam e, portanto, o levantamento para cima é maior. Quando o ar desce do lado da montanha, aquece e seca, criando uma sombra de chuva. No lado soturno das montanhas, às vezes a menos de 25 milhas (25 milhas) das zonas de alta precipitação, a precipitação anual pode chegar a 200 mm (8 polegadas) por ano.

Áreas onde este efeito é observado incluem:
 O Himalaia bloqueia a umidade do Planalto Tibetano;
 O Deserto de Atacama, no Peru e Chile;
 A suíça e Rio Ródano;
 Áreas a leste da Faixa de Cascade, no Noroeste do Pacífico (Washington e Oregon);
 Áreas a leste das Montanhas Olímpicas no estado de Washington, (i.e. Sequim, Washington);
 A Grande Bacia dos Estados Unidos, a leste da Sierra Nevada;
 Cadeias montanhosas da costa do Pacífico;
 A Cordilheira Pacífica;
 O Vale Central;
 As Pradarias Canadenses;
 Todas as Ilhas Havaianas. Toda a ilha de Kaho'olawe está na sombra da chuva de Maui;
 O Nordeste da Inglaterra está na sombra da chuva dos Pennines, combinado com o vento predominante da Grã-Bretanha do Sudoeste. Isso explica as diferenças significativas entre as chuvas no Noroeste e Nordeste.
 O deserto da Judéia na Terra de Israel e do Mar Morto.

Ventos de leeward
Os ventos de Downslope ocorrem do lado de sotavento de barreiras de montanha quando uma massa de ar estável é transportada sobre a montanha por ventos fortes que aumentam em força com altura. A umidade é removida e o calor latente é liberado à medida que a massa de ar é levantada orograficamente. À medida que a massa de ar desce, é aquecida por compressão. O vento quente da foehn, conhecido localmente como o vento Chinook, os ventos de Berg ou Diablo ou Nor'wester, dependendo da região, fornece exemplos desse tipo de vento e são conduzidos em parte pelo calor latente liberado pela precipitação induzida por elevação orográfica.

Uma classe similar de ventos, os ventos Sirocco, Bora e Santa Ana são exemplos em que o levantamento ortográfico tem efeito limitado, uma vez que há umidade limitada para remoção nas massas do Saara ou de outras massas de ar; Sirocco, Bora e Santa Ana são impulsionados principalmente pelo aquecimento de compressão (adiabático).

Nuvens associadas
Como o ar flui sobre a barreira da montanha, a elevação orográfica pode criar vários efeitos de nuvem.
 O nevoeiro orográfico é formado à medida que o ar sobe a encosta e, muitas vezes, envolve o cume. Quando o ar está úmido, parte da umidade cai no declive do vento e no cume da montanha.
 Quando há um vento forte, uma nuvem de estandarte é formada a favor do vento nas encostas superiores de montanhas isoladas e íngremes. É criado pelas áreas de baixa pressão nos vórtices a favor do vento que se desenham no ar relativamente úmido das encostas mais baixas da montanha. Esta redução na pressão em comparação com o ar circundante aumenta a condensação, da mesma maneira que os vórtices de ponta de asa de uma aeronave. A nuvem mais famosa forma-se rotineiramente a sotavento do Matterhorn.

 A borda a sotavento de uma extensa massa de nuvens orográficas pode ser bem distinta. No lado de sotavento da montanha, o ar que flui para baixo é conhecido como vento de foehn. Como parte da umidade que se condensou no topo da montanha se precipitou, o foehn (ou föhn) é mais seco, e o menor teor de umidade faz com que a massa de ar descendente se aqueça mais do que esfriara durante a subida. A linha de corte distinta que se forma ao longo e paralela à linha da crista é às vezes conhecida como uma parede foehn (ou parede föhn). Isso ocorre porque a borda parece parada e muitas vezes parece ter uma borda abrupta semelhante a uma parede. Uma parede de foehn é uma característica comum ao longo do Front Range das Montanhas Rochosas do Colorado.
 Às vezes, uma nuvem de rotor é formada a favor do vento e abaixo do nível da crista. Tem a aparência do tipo de nuvem cumulus esfarrapada mas é causada por um vórtice horizontal turbulento, isto é, o ar é muito áspero.
 As nuvens lenticulares são nuvens estacionárias em forma de lente que são formadas a favor do vento pelas montanhas, se a massa de ar estiver próxima do ponto de orvalho. Eles são normalmente alinhados em ângulo reto com a direção do vento e são formados em altitudes de até .
 Uma nuvem de tampa é uma forma especial da nuvem lenticular com uma base baixa o suficiente para se formar ao redor e cobrir o pico, cobrindo-a.
 Uma nuvem de arco de chinook é uma extensa nuvem de ondas. Tem esse nome especial na América do Norte, onde está associado ao vento Chinook. Forma-se acima da cordilheira, geralmente no início de um vento chinook, como resultado do levantamento orográfico ao longo do intervalo. Aparece quando visto do vento para formar um arco sobre a cordilheira. Uma camada de ar limpo a separa da montanha.

Veja também
 Convecção atmosférica
 Frente de ar

Referências

Fenômenos meteorológicos

Elevação orográfica


An Baryssinus in uska genus han Coleoptera. An Baryssinus in nahilalakip ha familia nga Cerambycidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Baryssinus

Baryssinus


An Prasinoxena astroteles in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Edward Meyrick hadton 1938. An Prasinoxena astroteles in nahilalakip ha genus nga Prasinoxena, ngan familia nga Pyralidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prasinoxena

Prasinoxena astroteles


Anna Maria Łoś (ur. 18 marca 1958 we Wrocławiu, zm. 9 stycznia 2018 tamże) – polska fotografka i fotoreporterka.

Życiorys
Jedna z założycieli Niezależnej Agencji Fotograficznej "Dementi" (1982–1991) powstałej po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce. Działając w konspiracji agencja dostarczała serwis fotograficzny dla polskiej prasy niezależnej wychodzącej poza zasięgiem cenzury oraz prasy zagranicznej za pośrednictwem agencji Reuters, AP i AFP.

Współautorka wystaw fotograficznych agencji "Dementi" prezentowanych w mieszkaniach i kościołach w ramach "niezależnego obiegu kultury" tj. bojkotu galerii państwowych przez środowiska artystyczne.

Fotoreporterka i fotoedytorka "Gazety Wyborczej" we Wrocławiu (1993–2002), współpracowała z "Newsweek Polska", "Przekrój", "Polityka", "Marie Claire" (2002–2004).

Związana z wrocławskim środowiskiem teatralnym, systematycznie fotografowała spektakle Teatru Współczesnego, Teatru Polskiego i kolejne edycje Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Dialog (1999–2006).

Współzałożycielka i członek zarządu Fundacji Niezależnej Agencji Fotograficznej "Dementi" (2007–2013). Członek zarządu Oddziału Dolnośląskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, skarbnik oddziału (2004–2010).

W 2006 odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Została pochowana na cmentarzu Ducha Świętego przy ul. Bardzkiej we Wrocławiu.

Wystawy
 2018 – 2019 – wystawa indywidualna fotografii teatralnej, Muzeum Teatru im. Henryka Tomaszewskiego
 2021 – 2022 – wystawa grupowa "Jedyne. Nieopowiedziane historie polskich fotografek", Dom Spotkań z Historią

Nagrody
 1999 – Nagroda specjalna dziennika "Rzeczpospolita" za najlepsze zdjęcie polityczne roku w Konkursie Polskiej Fotografii Prasowej
 1990 – Nagroda Niezależnej Fundacji Popierania Kultury Polskiej "Polcul"
 1988 – Nagroda Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich dla Dziennikarzy Niezależnych im. Eugeniusza Lokajskiego

Przypisy

Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
Pochowani na Cmentarzu Ducha Świętego we Wrocławiu
Polscy fotoreporterzy
Urodzeni w 1958
Zmarli w 2018
Artyści związani z Wrocławiem
Dziennikarze związani z Wrocławiem
Ludzie urodzeni we Wrocławiu

Anna Łoś


Ang Syūray ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Siyōray, bukid, Wilāyat-e Ghaznī,
 Syōray (bukid sa Apganistan, Wilāyat-e Zābul),
 Syūray (bukid sa Apganistan), Wilāyat-e Ghaznī,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Syūray


Kaliwatan sa alibangbang ang Characoma glaucopasta. Una ning gihulagway ni George Francis Hampson ni adtong 1912. Ang Characoma glaucopasta sakop sa kahenera nga Characoma, ug kabanay nga Nolidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Characoma

Characoma glaucopasta


Henri Coudray SJ (ur. 22 czerwca 1942 w Pont-de-Beauvoisin) – francuski duchowny rzymskokatolicki działający w Czadzie, w latach 2009–2020 wikariusz apostolski Mongo.

Życiorys
Wstąpił do zakonu jezuitów i w nim złożył śluby wieczyste 2 marca 1980. Studiował teologię w Rzymie, literaturoznawstwo w Paryżu oraz arabistykę i teologię islamu w Lyonie. Od 1964 przebywa w Czadzie.

Święcenia kapłańskie przyjął 30 czerwca 1973. W 1980 został nauczycielem języka arabskiego w Abéché, zaś w latach 1984-1989 był mistrzem jezuickiego nowicjatu w Abidżanie. Po powrocie do Czadu został proboszczem w Mongo, zaś w latach 1995-2000 kierował parafią w Marjan Daffak. W 2000 został wikariuszem biskupim dla wschodniej części archidiecezji Ndżamena.

12 grudnia 2001 został mianowany prefektem apostolskim Mongo, zaś 3 czerwca 2009, po podniesieniu prefektury do rangi wikariatu apostolskiego, jej wikariuszem. Sakrę biskupią przyjął 29 listopada 2009 z rąk arcybiskupa Ndżameny, Matthiasa N'Gartéri Mayadi. 14 grudnia 2020 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z pełnionej funkcji.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Czadyjscy biskupi katoliccy
Francuscy biskupi katoliccy
Francuscy jezuici
Urodzeni w 1942

Henri Coudray


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Hypocophoides indicus. Una ning gihulagway ni Bolívar, I. ni adtong 1900. Ang Hypocophoides indicus sakop sa kahenera nga Hypocophoides, ug kabanay nga Anostostomatidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Indya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Hypocophoides
Insekto sa Indiya

Hypocophoides indicus


Dominicas parlament er den lovgivende magt i Dominica. Det består af House of Assembly of Dominica og Dominicas præsident. Reglerne for parlamentet er fastsat i kapitel 3 i Dominicas forfatning.

The House of Assembly eller kort "the House" (Huset) består af:
 21 repræsentanter som vælges ved parlamentsvalg i 21 enkeltmandsvalgkredse. Den kandidat som får flest stemmer i en valgkreds, bliver valgkredsen repræsentant i Huset
 9 senatorer. Disse kan være udpegede af præsidenten, som skal udpege 5 senatorer efter råd fra premierministeren og 4 senatorer efter råd fra oppositionslederen i parlamentet. Alternativt kan repræsentanterne vælge de 9 senatorer. I parlamentet sammensat efter parlamentsvalget i 2022 er senatorerne udpegede.
 Donimicas statsadvokat (Attorny General) er født medlem af Huset.
 Huset vælger en formand (Speaker) som kan, men ikke behøver at være medlem i forvejen. Hvis den valgte formand ikke var medlem af Huset i forvejen, indtræder vedkommende som nyt medlem.

Der er således enten 31 eller 32 medlemmer af House of Assembly.

Valgretsalderen ved parlamentsvalg er 18 år, og valgbarhedsalderen er 21 år. Valgperioden er maksimalt 5 år. Præsidenten, efter råd fra premierministeren, har til enhver tid ret til at opløse parlamentet og udskrive nyvalg.

Referencer

Parlamenter
Parlament

Dominicas parlament


Chodź ze mną – trzeci singel polskiego rapera Sitka. promujący album zatytułowany Wielkie Sny. Wydawnictwo, w formie digital download ukazało się 1 października 2015 roku własnym nakładzie.

Utwór wyprodukowany przez Jorguś Killer został zarejestrowany we wrocławskim Dobre Ucho Studio we współpracy z realizatorem Mateuszem "Grrracz" Wędrowskim. Kompozycja była promowana teledyskiem, które wyreżyserowało studio Dirt Video.

Notowania

Certyfikat

Przypisy

Single Sitka
Single hip-hopowe
Single wydane w roku 2015

Chodź ze mną


O Quebra-mar de Cabedelo (popularmente conhecido como Dique de Cabedelo) é localizado na extremidade norte da restinga de Cabedelo, no litoral da Paraíba, Brasil, no encontro das águas do rio Paraíba com o Oceano Atlântico. A região do quebra-mar é conhecida como Praia do Dique ou também como Praia de Santa Catarina dada a sua proximidade com o Forte de Santa Catarina do Cabedelo, grande ponto turístico da cidade. Situa-se nas proximidades do começo da Rodovia Transamazônica (BR-230).

A popularização do denominação "dique" para o quebra-mar se deve a um evento carnavalesco (conhecido como "Carnaval do Dique") que ocorria na região na década de 80, já que um dique é uma obra com a finalidade de represamento de água a fim de manter porções de terra seca; enquanto que um quebra-mar tem a função de proteger uma área das ondas do mar. A construção do quebra-mar teve como objetivo a proteção do Porto de Cabedelo das ondas do Oceano Atlântico, no qual, se faz necessário uma barreira contra o avanço do mar na região portuária. Sem a construção do quebra-mar, possivelmente a área das instalações portuárias já teriam sido largamente danificadas pelo avanço das marés. Exemplo disso são alguns paredões da Fortaleza de Santa Catarina que foram destruídos pela força das águas.

O quebra-mar tem uma extensão de 400 metros e faz parte do conjunto da infra-estrutura portuária sob a supervisão da Marinha do Brasil, através da Capitania dos Portos da Paraíba.

O encontro das águas do oceano com o rio cria o fenômeno conhecido como "Pororoca da Paraíba". A praia no entorno é reconhecida pelo surfista paraibano e ex-campeão brasileiro e mundial de surf amador Fábio Gouveia como uma região muito favorável para a prática do esporte. O quebra-mar também é frequentemente visitado para fins turísticos para apreciação do pôr-do-sol e da região da foz do rio Paraíba, além de práticas de pesca.

Geografia de Cabedelo
Cabedelo

Quebra-mar de Cabedelo


Kaliwatan sa ito ang Bathyclarias foveolatus. Una ning gihulagway ni Jackson ni adtong 1955. Ang Bathyclarias foveolatus sakop sa kahenera nga Bathyclarias, ug kabanay nga Clariidae. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa kinaminosang kalabotan.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Aprika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Aprika
Bathyclarias

Bathyclarias foveolatus


Blestiaszczij  – radziecki niszczyciel projektu 56, zmodyfikowany według projektu 56PŁO. W służbie od 30 września 1955 do 6 sierpnia 1987 roku, aktywny na Morzu Czarnym, Oceanie Spokojnym i Indyjskim.

Budowa i opis techniczny

Budowa i stan pierwotny
"Blestiaszczij" został zbudowany (pod numerem 1201) w Stoczni im. 61 Komunardów w Mikołajowie, stępkę położono 20 lutego 1953 roku. Okręt został zwodowany 27 listopada, zaś do służby wszedł po testach, 30 września 1955 roku.

Niszczyciel charakteryzował się całkowitą długością 126 metrów (117,9 m na linii wodnej), szerokość wynosiła 12,76 metra, zaś zanurzenie maksymalnie 4,2 metra. Wyporność jednostki to: 2667 ton (standardowa), 2949 ton (normalna) i 3249 ton (pełna).

Napęd stanowiły 2 turbiny parowe TW-8 o mocy 72 000 KM oraz 4 kotły parowe wodnorurkowe KW-76. Jednostka rozwijała prędkość maksymalną 38 węzłów. Przy 14 węzłach mogła ona pokonać 3850 mil morskich.

Uzbrojenie artyleryjskie okrętu składało się z 2 podwójnych dział SM-2-1 kalibru 130 mm L/58 i 4 poczwórnie sprzężonych działek przeciwlotniczych SM-20 ZIF kalibru 45 mm L/76. Niszczyciel dysponował 6 miotaczami bomb głębinowych Burun. Uzbrojenie torpedowe stanowiły 2 pięciorurowe wyrzutnie kalibru 533 mm. Okręt mógł zabierać na pokład również miny morskie.

Załogę okrętu stanowiło 284 ludzi, w tym 19 oficerów.

Modyfikacje
Okręt zmodernizowano zgodnie z projektem 56PŁO – prace prowadzano od 6 lutego 1958 do 10 marca 1960 roku w stoczni Siewmorzawod Nr 201 w Sewastopolu.

Zmiany wprowadzono głównie w uzbrojeniu okrętu. Dziobową wyrzutnię torpedową przystosowano do walki z okrętami podwodnymi, rufową wyrzutnię zdemontowano.
Zamiast miotaczy bomb głębinowych Burun zamontowano 4 rakietowe miotacze RBU-2500.

W trakcie remontu, już po głównej modernizacji, jako broń przeciwko rakietom lecącym na niskim pułapie, na okręcie zamontowano 2 lub 4 podwójne automatyczne działka 2M-3M kalibru 25 mm.

Opisane zmiany zwiększyły wyporność okrętu – standardową do 3140, pełną do 3680 ton. Maksymalna prędkość jednostki spadła do 34 węzłów. O 32 osoby zmniejszyła się liczba załogantów.

Służba
"Blestiaszczij" pierwsze lata swojej służby spędził na Morzu Czarnym. W 1960 roku został przebazowany na Daleki Wschód, wszedł w skład Kamczackiej Flotylli Wojennej. Na przełomie lat 60. i 70. trzykrotnie pełnił służbę wojskową przez kilkumiesięczne okresy, również na Oceanie Indyjskim. Uczestniczył w manewrach Okiean (kwiecień 1970 roku). Niszczyciel odbył wizyty zagraniczne do Jugosławii (dwukrotnie), Egiptu, Kambodży, Północnego Jemenu, Etiopii i na Mauritius.

W rezerwie od 10 lutego 1982 roku, skreślony z listy okrętów 6 sierpnia 1987 roku, osadzony na dnie w pobliżu Wyspy Rosyjskiej, zezłomowany we Władywostoku w latach 1988–1989.

Okręt nosił kolejno numery burtowe: 79, 82, 812, 870, 421, 405, 408 i 449.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Niszczyciele projektu 56
Okręty zbudowane w stoczni Mykołajiwśkyj sudnobudiwnyj zawod

Blestiaszczij (1953)


An Macrauzata maxima in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Inoue hadton 1960. An Macrauzata maxima in nahilalakip ha genus nga Macrauzata, ngan familia nga Drepanidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Macrauzata

Macrauzata maxima


Aspalathus modesta is 'n plant wat hoort tot die genus Aspalathus. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en kom op die  Baviaanskloofberge voor.

Bronne
 Science Direct
 Plants of the World Online

Aspalathus
Flora van Suid-Afrika
Endemiese plante van Suid-Afrika

Aspalathus modesta


Remígio de Reims (; ; ; ; ;  e , São Remígio, para os católicos), foi Bispo de Reims e Apóstolo dos Francos, (Cerny-en-Laonnois,  437 – Reims, 13 de janeiro de 533). Em 25 de dezembro de 496 ele batizou Clóvis I, Rei dos Francos. Este batismo, que levou os francos à conversão à Igreja Católica, foi um grande marco para a Igreja e um dos acontecimentos mais importante na história europeia.

A vida
A tradição indica que Remígio nasceu em Cerny-en-Laonnois, perto de Laon, Picardia, na alta sociedade galo-romana. Ele é tido como filho de Emilius, Conde de Laon e de Celina, filha do Bispo de Soissons, região que Clóvis conquistou em 486. Ele estudou em Reims e em breve se tornou tão conhecido por sua inteligência, santidade e grande destaque, que foi eleito Bispo de Reims, com 22 anos, apesar de ainda ser um leigo.

Remígio pertencia a uma tradicional família da nobreza romana, que teve a oportunidade de participar da expansão do Império Romano do Ocidente pela Gália, como era chamado o território francês. Naquela época, a região, que era toda pagã e constantemente assolada por sucessivas invasões dos bárbaros, vinha sendo governada pelo povo franco, mais tarde conhecido como francês, conhecidos por serem grandes combatentes.

A história do retorno dos vasos sagrados (nomeadamente, os Vasos de Soissons), que haviam sido roubados da igreja de Soissons, testemunha as relações de amizade existentes entre ele e Clóvis, Rei dos Francos, a quem Remígio converteu ao Cristianismo, com a ajuda de São Gastão (ou São Vedasto) e Santa Clotilde de Borgonha, a princesa que foi esposa de Clóvis. Mesmo antes de abraçar o Cristianismo, Clóvis tinha concedido benefícios a Remígio e aos Cristãos de Reims, e depois de sua vitória sobre os alamanos na Batalha de Tolbiac (provavelmente em 496), ele pediu que Remígio o batizasse em Reims (em 25 de dezembro de 496), na presença de uma grande multidão de francos e alamanos; de acordo com São Gregório de Tours, cerca de  francos foram batizados juntamente com Clóvis.

O rei Clóvis concedeu a Remígio trechos de territórios, nos quais Remígio estabeleceu muitas igrejas. Ele ergueu os bispados em Tournai; Cambraia; Thérouanne, onde, pessoalmente, ordenou o primeiro bispo em 499; em Arras, onde instalou São Vedasto; e em Laon, que Remígio ofereceu a Gumbando, marido de sua sobrinha. Em 530, Remígio consagrou Medardo, Bispo de Noyon. Princípio, irmão de Remígio, foi Bispo de Soissons e também se correspondeu com Sidônio Apolinário, cujas cartas denotam um sentido literário galo-romano altamente culto, compartilhado entre todos os três.

Os cronistas de "Gália Cristã" registraram que várias doações foram feitas para Remígio por nobres francos que ele apresentou à catedral de Reims.

Apesar de Remígio nunca ter participado em qualquer dos concílios da igreja, em 517 ele realizou um sínodo em Reims, em que, depois de um discussão acalorada, ele converteu um bispo que tinha orientação ariana.

Algumas obras autênticas de Remígio permanecem e outras se perderam: sua "Declamations" foi admirada por Sidônio Apolinário, em uma carta endereçada a Remígio, mas estão perdidas. Quatro cartas sobreviveram: uma contendo a sua defesa, em uma controvérsia com seus pares episcopais, duas escritas para Clóvis, e uma quarta para o Bispo Falco de Tongeren. O "Testamento de São Remígio" é apócrifo. Uma breve e estritamente lendária era anteriormente atribuída a Venâncio Fortunato. Outra, de acordo com Tiago de Voragine, foi escrita por Inácio, bispo de Reims. Uma carta parabenizando o Papa Hormisda, sobre a sua eleição (523) é apócrifa, e "a carta em que o Papa Hormisda parece ter nomeado-o vigário do reino de Clóvis é provavelmente falsa; presume-se ter sido uma tentativa de Incmaro de Reims de reforçar suas pretensões para a elevação de Reims para a primazia, com o suposto argumento envolvendo Remígio".

Um comentário sobre as Epístolas Paulinas (Villalpandus, 1699) não é seu trabalho, mas de Remígio de Auxerre.

As relíquias de São Remígio foram mantidas na Catedral de Reims, de onde Incmaro transladou para Épernay durante as invasões viquingues e dali, em 1099, para a Abadia de Saint-Rémy. Sua festa é celebrada no dia 1 de outubro.

Remígio e a Ampola Santa

São Remígio é conhecido pela lenda do batismo de um moribundo pagão, que pediu o batismo a São Remígio. Quando se constatou que não havia Óleo dos Catecúmenos ou de Crisma disponíveis para a administração adequada da cerimônia de batismo, São Remígio ordenou que se esvaziasse e colocasse dois frascos em um altar e, após orar diante deles, os dois teriam sido milagrosamente preenchidos, com os necessários Óleo dos Catecúmenos e de Crisma.

Aparentemente, quando o sepulcro contendo o corpo de São Remígio foi aberto no reinado de Carlos, o Calvo, e Incmaro  era arcebispo de Reims, dois pequenos frascos foram encontrados, cujo conteúdo exalava um cheiro aromático não reconhecido pelos presentes. Na época em que Remígio morreu, a antiga arte da perfumaria ainda era conhecida e praticada (antes do colapso do Império Romano), mas era desconhecida no Império Carolíngio, quatrocentos anos mais tarde. Estes frascos podem ter sido, originalmente, garrafas de unguentos, usados para cobrir o cheiro do cadáver de São Remígio durante seu funeral. Mas a memória dos dois frascos milagrosamente preenchidos da história do Batismo de Moribundo Pagão, e o incomum, aparentemente sobrenatural aroma desses dois frascos encontrados enterrados com São Remígio, sugeriram aos presentes que estes frascos foram milagrosamente preenchidos como indicava a lenda.

Deve ser lembrado também que não era incomum que cálices e outros vasos sagrados serem enterrados com altos clérigos.

Incmaro habilmente combinou a descoberta (1) dos dois frascos, (2) a Lenda do Moribundo Pagão e (3) a memória histórica de que São Remígio batizou Clóvis, na Legenda da Santa Ampola, (isto é, de que a Crisma utilizada por Remígio quando batizou Clóvis foi milagrosamente fornecida pelo Céu). Incmaro usou a nova lenda para reforçar a sua afirmação de que sua arquiepiscopal de Reims (como possuidora dessa crisma celestial) deveria ser reconhecida como o local divinamente escolhido para todas as unções dos reis franceses. O destino do segundo frasco é incerto. Tem sido sugerido que, desde a forma original da lenda, este teria sido o frasco que contém o Óleo dos Catecúmenos e as coroações francesas ordenam a prescrição do Óleo dos Catecúmenos, em vez da crisma, que posteriormente, foi utilizada para ungir as rainhas da França. É possível que um frasco atualmente identificado por alguns dos legitimistas Bourbon como a Santa Ampola é, na verdade, este segundo frasco.

Ver também
 Lista de santos católicos

Referências

Leitura complementar
 Jacobus de Voragine, A Lenda de Ouro, 1 de outubro: "São Remigius."

Ligações externas
 A Vida de São Remigius, Bispo de Reims e Apóstolo dos Francos
 Philip Schaff, "The New Schaff-Herzog - Enciclopédia de Conhecimento Religioso," entrada pela R. Hauck
 Da vida de São Remigius
 Colunata Estátua na Praça de São Pedro
Nascidos em 437
Mortos em 533
Santos do século VI
Bispos do século VI
Sepultados na Abadia de Saint-Remi
Bispos francos
Santos merovíngios

Remígio de Reims


Tichy là một đô thị thuộc tỉnh Béjaïa, Algérie. Dân số thời điểm năm 2002 là 14.35 người.

Tham khảo

Xem thêm

Khu dân cư ở tỉnh Béjaïa
Đô thị của Algérie

Tichy


Marfino (Russies: Марфино) is 'n dorpie in Astrachan-oblast, Rusland. Dit is die setel van die gelyknamige Marfino Plaaslike Munisipaliteit wat nog twee kleiner nedersettings, Koedrino en Watazjka, insluit. Soos baie ander nedersettings in Wolodarski-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.

Demografie
Volgens Sensus 2010 het Marfino 2 273 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.

Verwysings

Nedersettings in Astrachan-oblast

Marfino (Astrachan-oblast)


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Hueikaeana ornata. Una ning gihulagway ni Andrey Vasil'evich Gorochov ni adtong 2008. Ang Hueikaeana ornata sakop sa kahenera nga Hueikaeana, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Sabah (estado)

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Sabah (estado)
Hueikaeana

Hueikaeana ornata


An Charadrius forbesi in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Shelley hadton 1883. An Charadrius forbesi in nahilalakip ha genus nga Charadrius, ngan familia nga Charadriidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Charadrius

Charadrius forbesi


EXM – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Exmouth Gulf (Australia)

Exm


Kaliwatan sa insekto ang Archipsocopsis aneura. Una ning gihulagway ni André Badonnel ni adtong 1948. Ang Archipsocopsis aneura sakop sa kahenera nga Archipsocopsis, ug kabanay nga Archipsocidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Congo
 Anggola
 Kotidaybor
 Madagascar

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Congo
Insekto sa Anggola
Insekto sa Kotidaybor
Archipsocopsis
Insekto sa Madagaskar

Archipsocopsis aneura


Vulstmaskebi (Hylaeus angustatus) er en bi-art, som først blev beskrevet af Schenck 1861. Vulstmaskebi indgår i slægten maskebier (Hylaeus), og familien korttungebier (Colletidae). Ingen underarter er opført i Catalogue of Life.

Beskrivelse
Arten er en lille (4,5 - 5,5 mm), cylindrisk, overvejende sort bi. Begge køn har dog gul maskering i ansigtet, hannen mere rigeligt end hunnen. Arten har sit danske navn på grund af en vulst (bule), som den har rundt om brystet.

Økologi
Vulstmaskebiens habitat er frem for alt skovområder, hvor den gerne findes hvor der er sandforekomster. Den er generalist med hensyn til fødeplanter, men kan lide at flyve til arter i slægterne stenurt og høgeurt, samt arterne stribet torskemund (Linaria repens) og kløvplade (Berteroa incana). Larvereder er ofte sat op i tørre plantestængler.

Udbredelse
Arten findes i store dele af Central- og Mellemeuropa, herunder Skandinavien og i sydøst på tværs af Tyrkiet og Mellemøsten til Armenien.

I Danmark er vulstmaskebien uhyre sjælden. I 1971 blev der fundet to eksemplarer på Anholt, men da den ikke siden kunne genfindes, blev det antaget, at der havde været tale om strejfere fra Sverige. I juli 2022 blev et enkelt eksemplar fundet i Grib Skov i Nordsjælland, hvilket tolkes som om, at forsøg på naturgenopretning i skoven har båret frugt.

Ifølge den finske rødliste er arten stærkt truet i Finland, hvor den kun er observeret få lokaliteter, såsom nær Karleby og på Åland. I Sverige er arten derimod klassificeret som levedygtig, og spredt over hele landet undtagen i bjergområderne og de indre skove i Lapland. Den er også ret almindelig i Norsk Østlandet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Maskebier

Vulstmaskebi


Posljednji stećci i prvi nišani je kulturološki fenomen na teritoriji Bosne i Hercegovine tokom druge polovine XV i prve polovine XVI stoljeća.

Posljednji stećci
Od ukupnog broja stećaka, čije podizanje je počelo u XII stoljeću, 95,5 % su ležeći – ploče, sanduci i sljemenjaci. Oko 4,5% su uspravni stećci, od toga 3,9 stubovi i 0,6% krstače.  Po vremenu nastanka, uspravni stećci spadaju u kraj perioda stećaka. Teritorij i vrijeme njihovog nastanka kao i neka druga svojstva potvrđuju da su nastali pod uticajem muslimanskih nišana. U velikom broju slučajeva u nekropolama sa stećcima su stara muslimanska groblja sa nišanima, koji su, sa druge strane, po svojim osobinama u mnogo čemu slični stećcima.
Teritorijalna bliskost i svaka druga sličnost se vremenski odnosi na period druge polovine XV i prve polovine XVI stoljeća. To je vrijeme kada je srednjovjekovna bosanska država izgubila samostalnost i došla pod vlast Osmanskog carstva.

Najznačajnija je, međutim, činjenica da se u to vrijeme sami stećci, kao nadgrobnici domaćih kršćana i sljedbenika Crkve bosanske, klešu i postavljaju uspravno. Tako, uz ležeće oblike – ploče, sanduke i sljemenjake – sada počinju da se postavljaju stele, stubovi, obelisci i prelazni oblici ka nišanima. Oblici stećaka orijentalnog porijekla značili su njihovo završno poglavlje. Novi oblici, uz znak krsta, postali su trajni grobni znak.
Krstače su pretežno originalno oblikovane, sa velikom okruglom glavom i tek naznačenim poprečnim krakovima. Najviše ih je u zeničko – travničkom području.
Lagano prodiranje nišana na istočna područja Bosne i Hercegovine tokom XV stoljeća, koje je moguće pratiti i brojnim natpisima na nišanima, kulminiralo je u nišanu brojnih razmjera iz Donjih Bakića kod Olova čiji harmonični ukras pripada onom po kojem se prepoznaju stećci, uklesani u ovoj namjeni, možda posljednji put.

Hrišćanski nišani
Nad izvjesnim brojem hrišćanskih grobova toga vremena stoje spomenici koji se ni po čemu ne razlikuju od nišana osim što je na njima isklesan krst ili natpis po kojem se zna da je ukopani bio hrišćanin (pripadnik katoličanstva, pravoslavlja ili Crkve bosanske). Takvi nadgrobnici  se nazivaju hrišćanski nišani.

Najčešće su to uspravne ploče sa zaobljenjem na vrhu. Ispod oblog dijela imaju često dva zaobljena ispupčenja. Na nekim se ne nalazi ni znak krsta.

Spomenici ovog tipa redovno se nalaze u krajevima koji su ranije bili udaljeni od osmanskih naselja. Umjesto stećaka, nadgrobne spomenike nišanskog oblika, pa i bez znaka krsta, zadržavajući još bojažljivo poneki običajni simbolični znak sa ranijih stećaka, podizali su hrišćani, u novim istorijskim uslovima.
Iz pregleda spomenika pod imenom hrišćanski nišan može se, s više ili manje postepenosti, uočiti  prelaz iz ležeće forme stećka, preko uspravne masivne prizmatične forme, na nišanski oblik, do na kraju i na sam pravilan krst.

Pojava nišana u Bosni
Nišani su nadgrobnici koji se podižu pripadnicima islamske vjeroispovjesti. Naziv je uzet iz turskog i perzijskog jezika a ima i druga značenja (meta, orden i dar).

Arapi, kao prvi nosioci islama, nisu poznavali nadgrobnike u obliku nišana. Turci Seldžuci su svoje nadgrobnike klesali u obliku stela raznih oblika. Oblik stele Seldžuci su preuzeli od  Gruzijaca i Armena, a ukrašavanje iz Perzije. Drugim riječima seldžučka stela je kombinacija armensko-gruzijskog nadgrobnika udruženog sa centralno-azijskim i perzisko-islamskim kulturnim naslijeđem. Stele se završavaju ravno ili kao krov na dvije ili tri vode.
Drugi tip nišana - nišan sa turbanom - u svojoj osnovi je originalan seldžučki tip nadgrobnika.
Sedžučki nišani bili su ukrašavani simbolima i figuralnim motivima.
Dolaskom Osmanlija i pojavom islama, nišani postaju nova vrsta nadgrobnika u Bosni.
Liberalno seldžučko gledanje na predstave živih bića, doprinijelo je stvaranju povoljne klime da nišani, iako objekti islamske umjetnosti,  u Bosni prihvate figuralne predstave stećaka, naročito kao izraz ukorijenjene klesarske tradicije stećaka. U tom periodu je jasno zajedništvo stećaka i nišana. Sami klesari muslimanskih nišana bili su hrišćani a tek u kasnijem periodu i sami muslimani izrađuju nišane sasvim drugačijih oblika.

Oblici
Dolazak islama i sam proces islamizacije nije zatirao narodne običaje i navike  stanovnika nekadašnjeg Bosanskog kraljevstva. Ova faza obuhvata vremenski period od 15. pa do sredine 17.
stoljeća.

Nišani iz ovog perioda se znatno razlikuju po svojim formama i oznakama na njima od čisto osmanlijskih nišana zastupljenih u drugim reginoma i od nišana iz kasnijeg perioda. Odlikuju se jednostavnošću  u izradi sa primjesama klesarskih tradicija srednjovjekovne Bosne. Mogu se  svrstati u tri grupe:
 U prvu i po svemu sudeći najstariju grupu spadaju nišani forme većih obeliska sa prikraćenim piramidama pri vrhu, na kojima je ispupčenje slično jabuci
 Nišani oblika većih rustičnih stela, a završavaju se slično uspravnim stećcima sa krovom na dvije vode
 Treću grupu bi sačinjavali nišani sa nevješto izvedenim turbanima, gdje ima čak slučajeva da klesar, ne poznavajući još nišan sa turbanom, stavlja turban direktno na stelu.

Sve tri spomenute vrste nišana su brojno zastupljene, posebno u centralnoj i istočnoj Bosni, dok ih je manje u ostalim krajevima. Svi imaju zajedničke osobine: arhaičnih su oblika, dosta grubo klesani.

Stećak (obelisk, stub, nišan) u Donjim Bakićima (Olovo)
U naselju Bakići kod Olova na lokalitetu Vlaškovac nalazi se, kao dio historijske cjeline i  obelisk (stub, nišan). Proglašen je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.

Dimenzije obeliska su: visina od postolja do četvrtaste piramide 300 cm, do kamene kugle 365 cm i od postolja do samog vrha 410 cm. Visina piramide je 65 cm, visina kamene kugle 45 cm.

Spomenik je i bogato ukrašen simboličnim predstavama na sve četiri strane, a ukrasi su podijeljeni po poljima. Mjesto oštrih ivica spomenik ima sa svih strana tordiranu vrpcu kao ornament, koja služi i za diobu ukrasnih polja.

Svi ukrasi su rađeni u vidu reljefnih ispupčenja. Osnovni motivi na obelisku su: S-motivi i životinjski lik  sa štitom. Potom dolaze spiralni zavoji, grozdovi i tačkice. Kompozicija životinjskog lika sa štitom bi trebalo da označava heraldički znak, ponavlja se na sve četiri strane i jedan je od rijetkih na spomenicima ove vrste u Bosni i Hercegovini.

Nišan Mahmuta Brankovića
Nišan Mahmuta Brankovića iz Petrova polja u Brankovićima kod Rogatice je u obliku obeliska , visok 3 m, prenešen u Zemaljski muzej Sarajevo. U natpisu se kaže da je poginuo u boju na Despotovo, da je sahranjen na svojoj baštini (porodično nasljedno imanje) u Polju (napisano je pole jer tada u ćirilici nije bilo slova lj), i na kraju se blagosilja majstor koji je nišan izradio. U ovom natpisu spomenik se zove biljeg. Spomenik je podignut na vlastitom zemljištu, a ne na zajedničkom, što je znak da su u to doba izdiferencirane porodice koje su htjele da imaju porodično groblje i znak da se nije poštovao hrišćanski običaj o pokopavanju uz crkve i na lokalitetima koji su zvanično osvećeni u tu svrhu.

Mahmut Branković, prema narodnom predanju, potječe iz despotske porodice Brankovića koja je prešla na islam. To se vidi i po zajedničkim heraldičkim motivima lava. To znači da je jedan član te vlastelinske kuće prešao na islam i istakao se u borbama sa Vukom Grgurevićem kod Sarajeva kada je i poginuo. Spomenik je podignut oko 1480. god. Brankovića ima i danas u Rogatici.

Nišan Radivoja Oprašića
Nišan Radivoja Oprašića bio je podignut na lokalitetu Biljeg, naselje Oprašić, Rogatica i prenijet u Zemaljski muzej u Sarajevu. To je obelisk u obliku pravilne četverostrane prizme sa prikraćenom piramidom i loptom na vrhu. Ukrašen je motivima lava, mača, topuza, koplja sa zastavicom, diska, polumjeseca i polujabuke.

O Radivoju Oprašiću nema historijskih podataka, ali po detaljima nišana vidi se da je bio pripadnik bosanskog plemstva. Po motivima lava se zaključuje da je kao i Mahmut Branković pripadao feudalnoj porodici Brankovića. Po dolasku Osmanlija, postao je njihov funkcioner, priznat mu je društveni status i ostao u staroj vjeri.

Staro groblje Harem
Staro groblje zvano Harem kod trnovskog naselja Turovi najilustrativnije oslikava starost istoimenog naselja. Na ovom prostoru brojne su nekropole srednjovjekovnih nagrobnih spomenika. U Haremu se nalazi stari nišan na čijoj jednoj strani jasno se prikazuje muškarac u srednjovjekovnoj kratkoj haljini (čiju ilustraciju možemo vidjeti na stećcima), dok su mu pored glave sunce i mjesec kao simboli dvije slike svijeta. S druge strane je uklesana zemlja. Uz ovaj nišan su raštrkani stari šehidski nišani na kojima su jasno uklesani mačevi, sablje i sjekire i buzdovani.

Najveći nišan je na Pašinom mezaru. Vjeruje se da je tu pokopan izvjesni Solan paša koji se protivio sultanovoj volji i koji je skončao u podrumu vratničke tvrđave u Sarajevu. Uspomena na njega je ostala u nazivu Pašine planine koja se nalazi u neposrednoj blizini. Zanimljivo je da nišane ovdašnji mještani svake godine kreće zbog čega se ističu svojom bjelinom. Niko ne zna zašto se kreće, ali svi znaju da je to tradicija i običaj. Ovaj dio groblja je značajno mjesto u selu i po tome što se ispred njih ispraćaju djeca i rodbina, gosti i svatovi.

Ukrašavanje
Nišani 15 i 16 vijeka se odlikuju velikim dimenzijama i reljefnim motivima nastalim pod utjecajem klesarske tradicije stećaka. Dolazak novog kulturnog utjecaja sa Istoka veoma teško i sporo je potiskivao stare forme i
običaje. Ukrasi na prvim nišanima su čista dekoracija, simboli ili figuralne predstave. Obično su plitko plastični u odnosu na pozadinu ili su samo urezani. Sve su predstave nejednako klesane, uglavnom jednostavno i grubo, mada ima i fino klesanih.

Na lokalitetima područja Sarajeva, Trnova, Kalinovika, Rogatice, Olova, Sokoca, Nevesinja, Prozora, Travnika i Glamoča postoje 29 nišana na čijim stranicama su figuralni motivi. U 24 slučaju su životinjski motivi: ptica, konj, jelen, srna, pas, zmija, lav i vepar. Ljudske figure se javljaju u 19 slučajeva.

Dekorativni motivi su: polumjesec, luk sa strijelom, polulopta (jabuka), čomaga (didovski štap), tordirania vrpca, i motivi rata, lova i turnira (sjekira, balta, sablja, bajrak).

Natpisi
Nišani toga vremena nemaju natpise na orijentalnim jezicima, već na bosanskoj ćirilici (bosančica), kakvi se javljaju i na stećcima. Zna se za sedam natpisa na nišanima pisanih bosančicom.

Svi nišani sa natpisima imaju dosta zajedničkog sa stećcima, a malo zajedničkog sa kasnije podizanim nišanima. Pisani su istim pismom i slovima istog oblika. I u natpisima stećaka i u natpisima nišana zastupljen je isti izvorni narodni jezik. Zajednički su im karakteristični izrazi kao što su: ASE, ASIE, SIE, BAŠTINA, BILEG i dr. Pisani su istim tehničkim postupkom. Nišani su klesani u istim radionicama, a ponegdje je isti i majstor - klesar. U vezi sa ovim je zanimljiv arhivski podatak o jednom klesaru iz Sarajeva. Godine 1528 spominje se taščija (klesar) Mahmut, sin Vukmanov, koji živi i radi u Sagr Hadži Alijinoj mahali u Sarajevu. Mahmut je, prešavši na islam, nastavio očev zanat. Iz svega navedenog proizilazi zaključak da je umjetnički uticaj stećaka na nišane sa natpisima bosančicom bio veoma jak.

Preostali nišani sa epitafima na bosanskoj ćirilici: Radilovića nišan u Čadovini, Nišan Skendera iz Fatnice, Nišan Sulimana Oškupice iz Dumanjića, nišan iz Govedovića (Kalinovik).

Literatura
 Šefik Bešlagić, Sarajevo: "Veselin Masleša", 1982. STEĆCI – KULTURA I UMJETNOST
 Drago Vidović,  SIMBOLIČNE PREDSTAVE NA STEĆCIMA

Reference

Rogatica
Olovo
Stećci

Posljednji stećci i prvi nišani


HUXA er ungmannafelagið hjá Fólkaflokkinum. HUXA stendur fyri "Høgravendur Ungdómur X við A". Felagið stuðlar móðirflokkinum, men er eitt sjálvstøðugt felag og hevur tískil eisini sín egna politikk innan ymisku samfelagsøkini. HUXA er eitt liberalt, konservativt og demokratiskt ungmannafelag.

Nevnd
Nevndin síðan Landsfundin 20.Jan 2023:

 Formaður: Rói Johannesen
 Næstforkvinna: Jessica Cazabon Celibashi
 Skrivari: Maria Müller
 Kassameistari: Rúni Hammer
 Nevndarlimur: Naomi Pauladóttir Olsen
 Tiltakslimur: Eyðstein Zachariasen
 Tiltakslimur: Oddur Norðberg
 Tiltakslimur: Fríði Leitisskarð
 Tiltakslimur: John Bærendsen

Slóðir úteftir
 Facebook - HUXA

Politikkur
Føroysk politisk ungmannafeløg

HUXA


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Gryllotalpa coarctata. Una ning gihulagway ni Walker, F. ni adtong 1869. Ang Gryllotalpa coarctata sakop sa kahenera nga Gryllotalpa, ug kabanay nga Gryllotalpidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Gryllotalpa

Gryllotalpa coarctata


Eksekutive funktioner,  udøvende funktioner,  det eksekutive system  eller  kognitiv kontrol  er udtryk, der bruges af psykologer og neurologer til at beskrive en løst defineret samling af hjerneprocesser, der styres af frontallappen. De eksekutive funktioner et overordnet begreb for kognitive processer, som regulerer, kontrollerer og administrerer andre kognitive processer og er bl.a. ansvarlige for planlægning, kognitiv fleksibilitet, abstrakt tænkning, regeludformning, iværksættelse af nødvendige handlinger og hæmning af uhensigtsmæssige handlinger, samt udvælgelse af relevant sensorisk information.

De eksekutive funktioner er svækkede ved afhængighed, uopmærksomhed, hyperaktivitet, autisme og en række andre lidelser i centralnervesystemet.

Kognitive processer

Eksekutive funktioner omfatter grundlæggende kognitive processer som opmærksomhedskontrol, kognitiv hæmning, hæmmende kontrol, arbejdshukommelse og kognitiv fleksibilitet. Højere ordens eksekutive funktioner er samtidig brug af flere grundlæggende eksekutive funktioner og inkluderer planlægning og flydende intelligens$ som f.eks. ræsonnement og problemløsning.

Eksekutive funktioner udvikler og ændrer sig gradvist over en persons levetid og kan forbedres løbende. Tilsvarende kan de kognitive processer blive negativt påvirket af en række begivenheder, som påvirker et individ. Neuropsykologiske tests bruges til at måle eksekutive funktioner, og de anvendes normalt som en del af en mere omfattende vurdering for at diagnosticere neurologiske og psykiatriske lidelser.

"Kolde" og "varme" komponenter

De eksekutive funktioner deles i "kolde" og "varme" komponenter.

De kognitive processer og adfærdsmæssige kompetencer, som omfatter verbale ræsonnementer, problemløsning, planlægning, sekventering, evnen til at opretholde opmærksomhed, modstand mod interferens, udnyttelse af feedback, multitasking, fleksibilitet og evnen til at håndtere nyheder, er blevet kaldt den "kolde" komponent af de eksekutive funktioner, fordi deres tilsvarende kognitive processer har tendens til ikke at involvere megen følelsesmæssig ophidselse og er relativt "mekanistisk" eller "logisk" baseret.

På den anden side betragtes de eksekutive funktioner, der involverer mere "følelsesmæssige", "tro" eller "ønsker", såsom oplevelsen af belønning, straf, regulering af den sociale adfærd og beslutningstagninger, der involverer følelsesmæssig og personlig fortolkning, som "varme" komponenter.

Den populære beskrivelse

De udøvende funktioner er evner, som hjælper dig med at få tingene gjort. Disse færdigheder styres af et område af hjernen kaldet frontallappen og hjælper dig med at:

 administrere tid,
 være opmærksom,
 skifte fokus,
 planlægge, organisere og administrere tid,
 huske detaljer,
 undgå at sige eller gøre det forkerte,
 gøre ting baseret på din erfaring,
 multitaske og
 tænke kreativt.

Når de udøvende funktioner ikke fungerer, som de skal, er din adfærd mindre kontrolleret. Dette kan påvirke din evne til at:

 arbejde eller gå i skole,
 gøre tingene selvstændigt og
 vedligeholde relationer.

Eksekutiv dysfunktion

Nogle mennesker er født med en svag eksekutiv funktion. Mennesker med ADHD, depression eller med vanskeligheder med indlæring har ofte problemer med de eksekutive funktioner. En skade på forsiden af hjernen kan skade evnen til koncentration. Skader fra Alzheimers sygdom eller slagtilfælde kan også forårsage problemer.

Mikrobiologi

I de senere år har forskning tydet på, at bakteriesammensætningen af tarmens mikrobiom har en bemærkelsesværdig effekt på hjernens funktion og neurologisk sundhed. Ikke bare bestemte bakteriers, men også bakteriofagers tilstedeværelse er korreleret med de eksekutive funktioner i dyreforsøg.

Henvisninger

Kognitionspsykologi
Kognition

Eksekutive funktioner


Kaliwatan sa insekto ang Kladothrips xiphius. Una ning gihulagway ni Mound, Crespi ug Kranz ni adtong 1996. Ang Kladothrips xiphius sakop sa kahenera nga Kladothrips, ug kabanay nga Phlaeothripidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Ostralya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Ostralya
Kladothrips

Kladothrips xiphius


An Phaeoura aetha in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Frederick H. Rindge hadton 1961. An Phaeoura aetha in nahilalakip ha genus nga Phaeoura, ngan familia nga Geometridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phaeoura

Phaeoura aetha


An Rhodoneura abacha in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Paul E. Whalley hadton 1971. An Rhodoneura abacha in nahilalakip ha genus nga Rhodoneura, ngan familia nga Thyrididae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhodoneura

Rhodoneura abacha


Marc Lüders (født 1963 i Hamborg) er en tysk billedkunstner.

Biografi

I 1986 blev han uddannet fra Fachhochschule für Gestaltung i Hamborg og 1994 i antropologi og filosofi i Mainz. I 2002 fik han arbejdslegat af Deutschen Akademie Rom, Villa Massimo, Casa Baldi i Olevano Romano. Siden 2005 underviser han i maleri på Hochschule für Angewandte Wissenschaften og er siden 2009 medlem af Freie Akademie der Künste i Hamborg.

Udstillinger (udvalg)

Han har bl.a. udstillet på Hamburger Kunsthalle (2001, 2011), Kunsthalle Bern (2001), Museum of Contemporary Photography Chicago (2005), Wilhelm-Hack-Museum Ludwigshafen (2005), Dortmunder Kunstverein (2006), Kunsthalle Villa Kobe – Halle an der Saale (2003), DZ Bank Kunstsammlung Frankfurt (2013), The Brno House of Art Brünn (2007), Kunstmuseum Bochum (2014), Märkisches Museum Witten (2017), Levy Galerie Hamborg (2003, 2008, 2015), pablo's birthday gallery New York (2007, 2008, 2012), alexanderlevy Galerie Berlin (2010, 2013, 2016), Galerie Mathias Güntner Hamborg (2013)

Samlinger
 Museum of Contemporary Photography, Chicago
 Nord/LB Hannover
 DZ Bank Kunstsammlung, Frankfurt am Main
 The New York Public Library

Udgivelser
 Marc Lüders SYSTEM PLURAL. Tekst af Wolf Jahn. Udgiver: Thomas Levy. Forlag: Kerber Verlag Bielefeld. 2015, .
 Let's talk about. Galerie Mathias Güntner. LÜDERS. Tekst af Dagrun Hintze. Udgiver: Galerie Mathias Güntner. Hamborg 2013
 Marc Lüders. Photopicturen. Tekst af Ute Bopp-Schumacher. Forlag: Wunderhorn Verlag 2011, .
 Marc Lüders. Erfindung der Realität. Tekster af Stefan Berg og Luminata Sabau. Forlag: Hatje Cantz, Stuttgart 2010, .
 East Side Gallery. Tekster af Jane Ursula Harris og Ludwig Seyfarth. Forlag: Kerber Verlag, Bielefeld 2009, .
 Figuren im falschen Film – Die Bilder des Hamburger Künstlers Marc Lüders. In: ART – Das Kunstmagazin, December 2006, s. 62–68. .
 Marc Lüders. Kerber Verlag, Bielefeld 2004. .
 Thomas Levy (Udgiver): Marc Lüders – Photopicturen. Forlag: Kerber Verlag, Bielefeld 2003. .
 Marc Lüders – Standpunkte. Hamburger Kunsthalle, Hamborg 2001, .

Referencer

Eksterne henvisninger
 Interview Marc Lüders - Spiegelberger Stiftung

Malere fra Tyskland
Personer fra Hamborg
Tyskere i 1900-tallet
Tyskere i 2000-tallet

Marc Lüders


An Pseudocheilinus in uska genus han Actinopterygii. An Pseudocheilinus in nahilalakip ha familia nga Labridae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pseudocheilinus

Pseudocheilinus


A lista de representantes permanentes nas Nações Unidas inclui os representantes permanentes dos Estados membros e observadores dos Estados não membros, bem como das organizações internacionais, acreditados na Organização das Nações Unidas (ONU).

A ONU tem a sua sede na cidade de Nova Iorque.

Ver também
 Lista de representantes permanentes nas Nações Unidas em Genebra
 Lista de representantes permanentes nas Nações Unidas em Nairobi
 Lista de representantes permanentes nas Nações Unidas em Viena

Ligações externas
 United Nations – Organização das Nações Unidas
 UNRIC – Centro Regional de Informação das Nações Unidas

Representantes permanentes
Nacoes Unidas


Gengenbach è una città tedesca di  abitanti, situata nel Land del Baden-Württemberg.

Storia
Città dell'Ortenau, fu fondata ai margini della Foresta Nera nel XIII secolo e riconosciuto borgo fortificato (Oppidum) nel 1231. Nel 1360 fu riconosciuta come città libera dell'Impero, acquistando così successivamente voto al Reichstag, nel Banco delle città imperiali sveve. La cittadina si sviluppò intorno ad una celebre abbazia che ebbe titolo principesco e che acquistò il diritto di voto al Reichstag nel 1751. Dopo numerose occupazioni e distruzioni, specie francesi, nel 1803 perse la propria indipendenza, venendo annessa dal Granducato del Baden. Al momento della sua annessione aveva un'estensione urbana di circa km² 14 e una popolazione di oltre 2.600 abitanti.

Curiosità

Gengenbach è il punto di partenza del sentiero della Foresta Nera Gengenbach-Alpirsbach e si trova sul Kinzigtäler Jakobusweg (una via di pellegrinaggio) e sul Kandelhöhenweg (un sentiero escursionistico), passando per molti punti di riferimento. Inoltre, la città si trova sul percorso di vacanza della Deutsche Fachwerkstraße.

La città fu sede dell'Abbazia di Gengenbach, fondata nell'VIII secolo; la chiesa associata, la Stadtkirche Sankt Marien, fu ricostruita dopo il 1689 e contiene numerosi affreschi del XVIII secolo.

Gengenbach è stata utilizzata come ambientazione di Düsseldorf nel film di Tim Burton " La fabbrica di cioccolato".

Note

Voci correlate
 Schwarzwaldbahn

Altri progetti

Collegamenti esterni

Comuni del circondario dell'Ortenau
Libere città imperiali del Sacro Romano Impero

Gengenbach


Præsidentvalget i USA 1964 var det 45. præsidentvalg i USA's historie.

Valget blev afholdt den 3. november 1964. Den siddende amerikanske præsident Lyndon B. Johnson slog hans republikanske modkandidat Barry Goldwater. Med 61,1% af stemmerne vandt Johnson den største sejr nogensinde siden det stort set ubestridte valg i 1820.

Johnson overtog præsidentembedet efter hans forgænger John F. Kennedys blev myrdet i Dallas, Texas den 22. november 1963

Mens præsidentens valgkamp støttede sig op af hans gennemførelse af Borgerrettighedsloven af 1964 (the Civil Rights Act of 1964), og en række tiltag mod fattigdom i USA, kollektivt kendt som 'the Great Society', støttede Goldwater lav-skat, mindre regering idéen.

Selvom Goldwater støttede tidligere forsøg på at vedtage Borgerrettighedsloven i 1957 og 1960 og sågar den 24th Amendment der ulovliggjorde kopskat, modsatte han sig Borgerrettighedsloven af 1964. Det gjorde han fordi han følte afsnit 2 overtrådte individuel frihed og staternes retligheder.

Lyndon B. Johnson vandt 44 stater og Washington D.C., som ved dette valg afgav 3 valgmænd. Det var første gang at Washington D.C. gav valgmænd ved et valg. Forbundshovedstaden havde fået tildelt 3 valgmænd i valgmandskollegiet, efter vedtagelsen af den 25th Amendment til den amerikanske forfatning den 29. marts 1961. Distriktet fik valgmænd som om det var en stat, for at borgere i Washington D.C. også havde stemmeret til præsidentvalgene. Dog kunne distriktet aldrig få flere valgmænd end den mindst folkerige stat.

1964
USA 1964

Præsidentvalget i USA 1964


Kaliwatan sa insekto ang Euphaleropsis isitis. Una ning gihulagway ni Everard Charles Cotes ni adtong 1893. Ang Euphaleropsis isitis sakop sa kahenera nga Euphaleropsis, ug kabanay nga Psyllidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Sri Lanka
 Guangxi Zhuangzu Zizhiqu
 West Bengal
 State of Bihār

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Sri Lanka
Insekto sa Guangxi Zhuangzu Zizhiqu
Insekto sa West Bengal
Insekto sa State of Bihār
Euphaleropsis

Euphaleropsis isitis


Cantuaria abdita là một loài nhện trong họ Idiopidae.

Loài này thuộc chi Cantuaria. Cantuaria abdita được Raymond Robert Forster miêu tả năm 1968.

Chú thích

Tham khảo

Cantuaria

Cantuaria abdita


Una parte delle canzoni che accompagnano il telefilm Nikita, sono suddivise nelle musiche composte appositamente da Sean Callery per il telefilm, CD messo in commercio nel 2001, nella sigla composta da Mark Snow e nell'album musicale ufficiale della serie che è stato pubblicato da TVT Records nel giugno del 1998.
Un'ulteriore collezione estesa, suddivisa in tre CD, tratta sempre dall'album musicale ufficiale pubblicato da TVT Records, è stata poi realizzata nel 2001 a beneficio dei fan della serie che così hanno avuto l'opportunità di ascoltare per intero anche altre musiche utilizzate in "La Femme Nikita" ma che non erano state incluse nell'album ufficiale.

"La Femme Nikita album ufficiale"
Titolo originale "La Femme Nikita Soundtrack"

Tracce
 Mark Snow: Main title (ogni episodio)
 Enigma: Beyond the invisible ("Rescue/Soccorso")
 Mono: Silicone ("Last Night/Julia")
 Depeche Mode: Love thieves ("Mercy" & "Hard Landing/Grazia & Il ritorno")
 Morcheeba: Fear and love ("Off profile/La rivale")
 Hednoize: Loaded gun ("Off profile/La rivale")
 DJ Krush: Skin against skin featuring Deborah Anderson ("Mandatory refusal/Fermate Michael")
 Beverly Klass: Temple ("Escape/Fuga")
 Afro Celt Sound System: Inion/Daughter ("Noise/Rumori di fondo")
 Curve: Chinese Burn ("Mandatory refusal/Fermate Michael")
 Vibrolux: Drown ("Voices/Voci")
 Morphine: Hanging on a curtain ("Missing/Scomparso")
 Fluke: Absurd ("Double date/Lisa")
 GusGus: Gun ("Adrian's garden/Adriana")
 Keoki: Majick - Cirrus remix ("War/Guerra")

Sean Callery album "La Femme Nikita"
Titolo originale "La Femme Nikita: the original score by Sean Callery"

Tracce
 New Life ("Nikita/Nikita")
 Get Over It ("Spec Ops/Agente speciale")
 Defection ("Up The Rabbit Hole/Alla luce del sole")
 Swinging Cages ("War/Guerra")
 Push The Button, Nikita ("On Borrowed Time/Tempo rubato")
 Saying Goodbye ("Walk On By/Roberta")
 Everything Happened So Fast ("Time To Be Heroes/Il tempo degli eroi")
 Bathtub For Two ("Third Party Rip-Off/Il terzo incomodo")
 Lab Nerds ("On Borrowed Time/Tempo rubato")
 Leaving Paris ("I Remember Paris/Ricordando Parigi")
 Searching For Michael ("Looking For Michael/Cercando Michael")
 Waterfront Shootout ("All Good Things/Scelte difficili")
 Reunited ("Hard Landing/Il ritorno")
 Nikita Contacting The Spirit World ("Psychic Pilgrim/Il figlio")
 Always trust Your Father ("A Time For Every Purpose/Ogni cosa a suo tempo")
 Michael and Nikita's Love Theme (Michael e Nikita canzone d'amore)

"La Femme Nikita album collezione estesa"
Titolo originale "The La Femme Nikita Extended Soundtrack Album Collection"

Tracce
 Mark Snow: Main Title (ogni episodio)
 Chainsuck: Big Mistake ("Nikita/Nikita")
 Everything But The Girl: No Difference ("There are no missions/Non ci sono più missioni")
 Hooverphonics: Eden ("Under the influence/Libero arbitrio")
 Craig Armstrong feat & Elizabeth Frazer: This love ("All good things/Scelte difficili")
 Tristan Psionic: All of the Important Things I've Done ("Charity/Carità")
 Garbage: Crush ("Double date/Lisa")
 Morcheeba: Howling ("Gray/Il Sig.Gray")
 Merlin: Last Playboy Interview ("Friend/Amiche")
 Moon Socket: Expressions of Loneliness ("Love/Amore")
 Sister machine Gun: Red ("Treason/Tradimento")
 Thrive: Revenge ("Slipping into darkness/Scivolando nel buio")
 In the Nursery: Precedent ("Innocent/Innocente")
 Rose Chronicles: Blood Red ("Nikita/Nikita")
 Lamb: Gorecki ("Cat and mouse/La replicante")
 GusGus: Is Jesus Your Pal ("Opening night jitters-Gates of hell/Una morte annunciata-Ai cancelli dell'inferno")
 Mono: Life in Mono ("Double Date/Lisa")
 Moa: Can't Forget You ("Threshold of Pain/Amare e tradire")
 Sianspheric: Watch Me Fall ("Charity/Carità")
 Mandalay: Enough Love ("Let no man put asunder/Il figlio")
 Tara MacLean: Evidence ("Escape/Fuga")
 Rob Zombie: Living Dead Girl ("Time to be heroes/Il tempo degli eroi")
 Hardknox: Attitude ("Time to be heroes/Il tempo degli eroi")
 In the Nursery: Woman ("Obsessed/Ossessione")
 The Experiment: The Cost of Freedom ("In Through the Out Door/La scoperta")
 Hooverphonics: This Strange Effect ("On borrowed time/Tempo rubato")
 Rhea's Obsession: Cun Lacoudhir ("Escape/Fuga")
 Kill Transmission: Dying Wish ("Time to be heroes/Il tempo degli eroi")
 Sarah McLachlan: I Love You ("Up the rabbit hole/Alla luce del sole")
 Lunatic Calm: Leave You Far Behind ("Getting out of reverse/Ti salverò dall'oblio")
 Coldplay: Spies ("A time for every purpose/Ogni cosa a suo tempo")
 Autour de Lucie: Immobile   ("A time for every purpose/Ogni cosa a suo tempo")

Collegamenti esterni

Nikita (serie televisiva 1997)
Nikita (serie televisiva)

Colonna sonora di Nikita


Donna con pere è un'opera realizzata nel 1909 dal pittore spagnolo Pablo Picasso e conservata al Museum of Modern Art
di New York.
Quest'opera è realizzata con la tecnica dell'olio su tela e misura cm 92x73,1.

Il soggetto della composizione è Fernanda, modella nonché amante di Picasso.

Collegamenti esterni
 L'opera nel sito ufficiale del Museum of Modern Art.

Dipinti di Pablo Picasso
Dipinti nel MoMA
Ritratti pittorici femminili

Donna con pere


An Zitha rivulata in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Moore hadton 1884. An Zitha rivulata in nahilalakip ha genus nga Zitha, ngan familia nga Pyralidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zitha

Zitha rivulata


An Atherinella milleri in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Bussing hadton 1979. An Atherinella milleri in nahilalakip ha genus nga Atherinella, ngan familia nga Atherinopsidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Atherinella

Atherinella milleri


枻出版社(エイ出版社、えいしゅっぱんしゃ)は、東京都世田谷区玉川台2丁目に本社を置く日本の出版社。シンボルマークは木と地球の絵を並べたもの(「枻」の字の図案化)。月刊誌の他はムックが多かった。2021年2月に民事再生法の適用を申請し、その直前から刊行していた雑誌類の多くが他の出版社に譲渡された。

沿革
1973年 - 東京都港区虎ノ門に資本金200万円で本社設立。
1983年 - ライダースクラブ事業部を株式会社ライダースクラブとして分離設立。
1995年 - 本社を世田谷区玉川台に移転。
1996年 - 資本金を2,000万円に増資。
1998年 - 資本金を4,000万円に増資。
2000年 - 資本金を7,000万円に増資。事業体制強化のため、株式会社ライダースクラブと株式会社東邦出版社を合併。存続会社を枻出版社とする。
2001年 - 資本金を1億円に増資。
2002年 - 東京・自由が丘に飲食店「パームスカフェ自由が丘」を開店。
2004年
沖縄スタイル編集部を株式会社沖縄スタイルとして分離設立。
北欧中古家具専門店「スカンジナビアン・ファニチャーサービス」をオープン。
2005年
東京・用賀に飲食店「カフェ&ダイニング用賀倶楽部」をオープン。
本社を世田谷区用賀に移転。
2006年 - ネット事業部を株式会社サイドリバーとして分離設立。
2007年
代表取締役社長に角謙二が就任。
台湾に樂活文化事業股份有限公司を設立。
2008年
東京・碑文谷に飲食店「碑文谷テラス」を出店。
株式会社サイドリバーを吸収、枻出版社サイドリバー事業部とする。
2018年
ディスカバー・ジャパン事業部門を、株式会社ディスカバー・ジャパンに事業譲渡。
2020年 - 有限会社ワキに「ESダイアリー」を譲渡。
2021年
2月5日、枻出版社の一部の出版事業、及びピークスの全事業を株式会社ドリームインキュベータが設立した(新)ピークスに譲渡。
2月9日、東京地方裁判所に民事再生法の適用を申請し、同日、保全・監督命令を受けた。負債57億8800万円。
2月10日、「RIDERS CLUB」などオートバイ雑誌3誌を実業之日本社へ譲渡する契約を締結。
2月11日、「ライトニング」などの一部出版物並びに「グリル&ダイニング 用賀倶楽部」などの飲食店事業を株式会社ヘリテージへ譲渡する契約を締結。
3月19日、関連会社であった玉川台管財(旧社名:ピークス(旧社))が東京地方裁判所から破産手続開始決定を受ける。
6月1日、「世田谷ライフmagazine」「湘南スタイルmagazine」「RETRIEVER」「ハワイスタイル」など定期誌並びに、実用書籍など一部の出版事業を、株式会社EDITORSに譲渡。

主な定期刊行物

刊行中の主な雑誌・ムック

 GXRパーフェクトマニュアル
 DUCATI MAGAZINE
 BMW BOXER Journal
 HONDA BIKES
 Sportster Custom Book
 RC WORLD
 湘南スタイル
 つくばスタイル
 田園都市生活
 世田谷ライフマガジン
 ハワイスタイル
 Yogini
 RETRIEVER
 ステーショナリーマガジン
 The Sound of Singles SR
 CAMERA magazine
 写ガール
 楽園ゴルフ

他社へ譲渡された雑誌
実業之日本社とヘリテージへは東京地方裁判所の許可が得られ次第譲渡される予定。

新・ピークスへ譲渡
 PEAKS
 BiCYCLE CLUB
 NALU
 ランドネ
 EVEN
 フィールドライフ
 RUNING Style
 SALT WORLD
 flick! digital(ウェブ配信雑誌)
 サーフトリップジャーナル
ほか

実業之日本社へ譲渡
 RIDERS CLUB
 CLUB HARLEY
 BikeJIN/培倶人

ヘリテージへ譲渡
 ライトニング
 2nd
 CLUTCH Magazine
 趣味の文具箱
 Preppy
 Men's preppy
 カリフォルニアスタイル

株式会社ディスカバー・ジャパンへ譲渡
 Discover Japan

休刊・廃刊の主な雑誌・ムック

 WindSurfer(1999年 - 2009年)
 everblue(2003年 - 2011年)
 沖縄スタイル(2004年 - 2009年)
 カヌーライフ(2008年 - 2012年)
 コーラルフィッシュ(2005年 - 2011年)
 東京生活(2004年 - 2008年)
 トップ堂(2001年 - 2014年)
 BASS WORLD(1996年 - 2014年)
 BANZAI(2000年 - 2001年)
 Vintage Guitar(2000年 - 2005年)
 flick!(2002年 - 2013年)
 北欧スタイル(2002年 - 2013年)
 ミニカーファン(2003年 - 2010年)
 RC AIR WORLD(1998年 - 2013年)
 REAL DESIGN(2006年 - 2012年)
 ロードバイクライフ(2005年 - 2011年)
 WILDERNESS(2013年 - 2017年)

不祥事
2015年10月、同社がエッセイストの葉石かおり著の書籍『うまい日本酒の選び方』の内容の一部を、同氏の許諾を得ずに再編集・流用し、別のムック『日本酒入門』として発売していたことが判明した。その後同社は『日本酒入門』を全冊回収し、また同年12月9日には全国4紙に謝罪広告を掲載したことで、同氏と和解した。

関連会社
 ピークス株式会社(デザイン・編集・広告企画制作等)
 株式会社沖縄スタイル(雑誌及び書籍の編集・広告営業)

脚注

外部リンク
 枻出版社

廃
かつて存在した日本の出版社
自動車に関する出版社
1973年設立の企業
経営破綻した企業(東京都)

枻出版社


"Kristine" Tine "Sundtoft" (født 19. april 1967 i Lillesand) er en norsk politiker i Høyre. Hun var miljøminister og klima- og miljøminister i  Solberg-regeringen fra 16. oktober 2013 til 16. december 2015. Sundtoft var 2. suppleant for Aust-Agder 1989-1993.

Referencer

Eksterne links

Politikere fra Venstre
Stortingsrepræsentanter fra Venstre (Norge)
Personer fra Lillesand

Tine Sundtoft


An Gisilia in uska genus han Lepidoptera. An Gisilia in nahilalakip ha familia nga Cosmopterigidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gisilia

Gisilia


La First Division 1897-1898 è stata la 10ª edizione della massima serie del campionato inglese di calcio e concluso con la vittoria dello , al suo primo titolo.

Capocannoniere del torneo è stato George Wheldon (Aston Villa) con 21 reti.

Stagione
In questa stagione nessuna squadra fu retrocessa in Second Division perché, dopo che i test-match con le promuovende dalla Second Division furono fatti disputare con esiti polemici (bastò infatti uno zero a zero premiando entrambe le contendenti) e per la loro formula cervellotica, la Lega decise di annullarli per sempre e portare, dall'anno successivo, il campionato a 18 squadre.

Squadre partecipanti

Classifica finale

Legenda:
      Campione d'Inghilterra.
 Ai Test-match.

Regolamento:
Due punti a vittoria, uno a pareggio, zero a sconfitta.

Squadra campione

Risultati

Tabellone

Calendario

1º settembre 1897

2 settembre 1897

4 settembre 1897

11 settembre 1897

18 settembre 1897

25 settembre 1897

27 settembre 1897

2 ottobre 1897

4 ottobre 1897

7 ottobre 1897

9 ottobre 1897

16 ottobre 1897

23 ottobre 1897

30 ottobre 1897

1º novembre 1897

6 novembre 1897

8 novembre 1897

13 novembre 1897

20 novembre 1897

27 novembre 1897

4 dicembre 1897

11 dicembre 1897

18 dicembre 1897

18 dicembre 1897

25 dicembre 1897

27 dicembre 1897

28 dicembre 1897

29 dicembre 1897

1º gennaio 1898

3 gennaio 1898

8 gennaio 1898

15 gennaio 1898

17 gennaio 1898

22 gennaio 1898

5 febbraio 1898

7 febbraio 1898

12 febbraio 1898

19 febbraio 1898

22 febbraio 1898

26 febbraio 1898

5 marzo 1898

12 marzo 1898

19 marzo 1898

21 marzo 1898

26 marzo 1898

29 marzo 1898

31 marzo 1898

2 aprile 1898

4 aprile 1898

8 aprile 1898

9 aprile 1898

11 aprile 1898

12 aprile 1898

14 aprile 1898

16 aprile 1898

23 aprile 1898

30 aprile 1898

Test-match

Statistiche

Squadra

Primati stagionali
 Maggior numero di vittorie: Sheffield United (17)
 Minor numero di sconfitte: Sheffield United (5)
 Migliore attacco: Derby County eWolverhampton (57 reti segnate)
 Miglior difesa: Sunderland (30 reti subite)
 Miglior media goal: Sheffield United (1,806)
 Maggior numero di pareggi: West Bromwich (10)
 Minor numero di pareggi: Bolton (4)
 Maggior numero di sconfitte: Bolton (15)
 Minor numero di vittorie: West Bromwich,Blackburn (7)
 Peggior attacco: Bolton (28 reti segnate)
 Peggior difesa: Stoke City (55 reti subite)
 Peggior media goal: Bolton (0,683)

Note

Bibliografia

Voci correlate
 Second Division 1897-1898
 FA Cup 1897-1898

Collegamenti esterni

Calcio nel 1897
Calcio nel 1898
1898

First Division 1897-1898


Omaggio a Puvis de Chavannes (Paysage avec "Le Pauvre Pêcheur" de Puvis de Chavannes) è un dipinto a olio su tavola (17,5x26,5 cm) realizzato nel 1881 dal pittore Georges-Pierre Seurat. È conservato nel Musée d'Orsay di Parigi.

Seurat prese spunto da "Il povero pescatore" un dipinto di Pierre Puvis de Chavannes. Il dipinto fu realizzato sul retro di un altro quadro "Paesaggio a Saint Ouen", esposto al Metropolitan Museum di New York; le due tavole furono separate il 9 maggio 1950 per essere vendute.

Altri progetti

Collegamenti esterni
Scheda dell'opera dal sito del Musée d'Orsay

Dipinti di Georges Seurat
Dipinti nel Museo d'Orsay
Nature morte

Omaggio a Puvis de Chavannes


Aram Hačaturjan (; ; Tbilisi, 6. juna 1903 — Moskva, 1. maja 1978) bio je sovjetsko-armenski kompozitor na čija je dela često uticala armenska i gruzijska narodna muzika, te muzika Kavkaza. Odabir njegovih djela proglašen je Svjetskom dokumentarnom baštinom UNESCO-a 2013. godine.

Biografija
Aram Hačaturjan odrastao je u Tbilisiju kao sin armenske knjigoveške obitelji i od ranog djetinjstva bio je fasciniran armenskom, gruzijskom i azerbajdžanskom muzikom u svom kraju. Tokom školskih dana svirao je tenor rog. Naučio je ruski jezik i otišao u Moskvu 1922. na studij biologije. Nakon samo nekoliko mjeseci, međutim, prebacio se na Glazbeno-pedagoški institut Gnesin i tamo upisao svirati violončelo. Nakon tri godine prelazi u klasu kompozicije, a 1926. već je tiskana njegova prva skladba. Zatim je prešao na Moskovski konzervatorij, gdje je studirao kod Nikolaja Mjaskovskog i Mihaila Gnesina. Godine 1933. završio je studij u dobi od 30 godina i oženio svoju studijsku kolegicu Ninu Makarovu. Njegovi nećaci Karen Hačaturjan i Emin Hačaturjan također su bili kompozitori.

Muzika
Prvo veće djelo bio mu je diplomski rad Prva simfonija iz 1934. godine. Počeo je stjecati međunarodnu slavu svojim Koncertom za klavir i orkestar iz 1936, koja se povećala njegovim Violinskim koncertom iz 1940, koji je napisao za Davida Ojstraha. Uz skladateljski rad, od 1950. koncertirao je u Njemačkoj i inozemstvu, uglavnom s vlastitim djelima. Godine 1951. imenovan je profesorom kompozicije na Moskovskom konzervatoriju, kao i na Glazbeno-pedagoškom institutu Gnesin. Bio je i dugogodišnji član organizacijskog odbora kompozitora Sovjetskog Saveza.

Politički stav
Hačaturjan je bio član Vrhovnog sovjeta Armenske SSR prvog saziva. Tokom petog saziva bio je član Vrhovnog sovjeta SSSR-a.

Djela

Baleti
 Ščastje (1939)
 Gajane (1939–41), koji uključuje poznatu Igru sabljama
 Spartak (1950–54)

Orkestarska
Simfonije
 Simfonija br. 1 (1934)
 Simfonija br. 2 (dvije verzije: 1943, 1944)
 Simfonija br. 3 (1947)
 Svita igre (1933)
 Svita iz Gajane br. 1 (1943)
 Svita iz Gajane br. 2 (1943)
 Svita iz Gajane br. 3 (1943)
 Državna himna Armenske SSR (1944)
 Ruska fantazija (1944)
 Svita iz Maskarade (1944)
 Oda u sećanju Vladimira Iljiča Lenjina (1948)
 Svita iz Staljingradske bitke (1949)
 Trijumfalna pesma, svečana pesma (1950)
 Svita iz Valensijanske udovice (1952)
 Svita iz Spartaka br. 1 (1955)
 Svita iz Spartaka br. 2 (1955)
 Svita iz Spartaka br. 3 (1955)
 Simfonijske slike iz Spartaka (1955)
 Pozdravna uvertira (1958)
 Svita iz Ljermontova (1959)

Vokalna orkestarska
 Pjesma o Staljinu (1938)
 Tri arije (Pjesma, Legenda, Ditiramb), za vokal visokog tona i orkestar (1946)
 Oda radosti, balada za solistkinje, hor, violine, harfe i orkestar (1956)
 Balada o domovini, za soliste i simfonijski orkestar (1961)

Koncertna
 Koncert za klavir (1936)
 Koncert za violinu (1940), takođe postoji i kao verzija koncerta za flautu
 Koncert za violončelo (1946)
 Koncertna rapsodija za violinu i orkestar (1961)
 Koncertna rapsodija za violončelo i orkestar (1963)
 Koncertna rapsodija za klavir i orkestar (1968)

Kamerna
 Gudački kvartet (1931)
 Trio za klarinet, violinu i klavir (1932)

Instrumentalna
 Pjesma lutajućeg Ašuga za violončelo i klavir (1925)
 Elegija za violončelo i klavir (1925)
 Komad za violončelo i klavir (1926)
 Igra br. 1 za violinu i klavir (1926)
 San za violončelo i klavir (1927)
 Pantomima za obou i klavir (1927)
 Alegreto za violinu i klavir (1929)
 Pjesma-poema (u čast Ašuzima) za violinu i klavir (1929)
 Grupna igra za bajan (1932)
 Sonata za violinu (1932)
 Nokturno iz Maskarade za violinu i klavir (1941)
 Sonata za solo violončelo (1974)
 Sonata-pesma za solo violinu (1976)

Klavirska
 Pjesma (1925)
 Pjesma (1926)
 Valcer-etida (1926)
 Andantino (1926)
 Varijacije na temu "Solfeđo" (1928)
 Sedam recitacija i fuga (1928, 1966)
 Svita (Tokata, Valcer-Kapričo, Igra) (1932)
 Igra br. 3 (1933)
 Marš br. 3 (1934)
 Budenovka, grupna igra (nedatirano)
 Koreografski valcer (1944)
 Tri komada (Ostinato, Romansa, Fantastični valcer) (1945)
 Album za djecu br. 1, 10 komada (1947)
 Valcer iz Maskarade (1952)
 Sonatina za klavir (1959)
 Sonata za klavir (1961)
 Album za djecu br. 2 (1965)
 Tokata (1932)

Scenska muzika
 Ujak Bagdasar (1927)
 Katabala (1928)
 Orijentalni zubar (1928)
 Dug časti (1931)
 Magbet (1933)
 Razrušen dom (1935)
 Divan dan (1937)
 Baku (1937)
 Valensijanska udovica (1940)
 Maskarada (1941)
 Zvonjava iz Kremlja (1942)
 Zvučni izviđač (1943)
 Poslednji dan (1945)
 Južni nevolja (1947)
 Priča o istini (1947)
 Ilja Golovin (1949)
 Proljećna struja (1953)
 Anđeo čuvar iz Nebraske (1953)
 Ljermontov (1954)
 Magbet (1955)
 Kralj Lir (1958)
 Limeni orkestar
 Borbeni marš br. 1
 Borbeni marš br. 2 (1930)
 Muzika za igru (na temu jedne armenske pesme) (1932)
 Marš br. 3 (Uzbekistanski marš) (1932)
 Igra (na temu jedne armenske pesme) (1932)
 Herojima patriotskog rata, (1942)
 Marš milicije moskovske crvene zastave (1973)

Nagrade
 Orden Lenjina: 1939, 1963, 1973.
 Orden Oktobarske revolucije: 1971.

Reference

Vanjski linkovi

Biografije, Tbilisi
Rođeni 1903.
Umrli 1978.
Sovjetski kompozitori
Armenski kompozitori
Sovjetski komunisti
Nosioci Ordena Lenjina
Nosioci Ordena Oktobarske revolucije

Aram Hačaturjan


Teopempto () foi um oficial bizantino do , ativo sob o imperador Focas . Em 605/607, é citado como prefeito urbano de Constantinopla. Nessa posição, torturou a imperatriz Constantina  em nome de Focas e a obrigou a incriminar Romano. É possível que seja o prefeito homônimo mencionado num peso de vidro.

Bibliografia

Bizantinos do século VI
Oficiais de Focas
Prefeitos urbanos de Constantinopla do século VII

Teopempto (prefeito urbano)


Around US Entertainment é uma gravadora independente fundada por Doojoon, Junhyung, Yoseob, Gikwang e Dongwoon, todos integrantes do grupo masculino Highlight que deixaram sua antiga gravadora, Cube Entertainment.

História
Depois do contrato do BEAST com a Cube Entertainment expirar, os integrantes
decidiram criar sua própria gravadora para seus futuros projetos. O nome
Around US veio de ''um desejo de serem próximos e se encontrarem com pessoas
frequentemente''. A gravadora tem como objetivo ''criar música e conteúdo que
todos irão aproveitar facilmente em qualquer lugar ao nosso redor''..

Artistas
 Highlight
 Doojoon
 Junhyung
 Yoseob
 Gikwang
 Dongwoon

Referências

Ligações externas
 Around US Entertainment - Website Oficial
 Around US Entertainment - Instagram
 Around US Entertainment - Twitter

Fundações na Coreia do Sul em 2016
Empresas de Seul
Gravadoras de música pop
Agências de talentos da Coreia do Sul

Around US Entertainment


Les Illusions fantaisistes er en fransk stumfilm fra 1909 af Georges Méliès.

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Frankrig
Franske film fra 1909

Les Illusions fantaisistes


An Paravelleda in uska genus han Coleoptera. An Paravelleda in nahilalakip ha familia nga Cerambycidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Paravelleda

Paravelleda


Corinthian League je bila amaterska nogometna liga u Engleskoj u kojoj su se takmičili klubovi iz i oko Londona. Liga je osnovana 1945. godine. U prvoj sezoni učestvovalo je 9 klubova.

Prvi pobjednik je bio Grays Athletic. Sa po tri osvojene titule Hounslow, Maidenhead United i Walton & Hersham su bili najuspješniji klubovi lige. Odigrano je ukupno 18 sezona. Liga je ukinuta 1963. godine, te je većina klubova prešla u Athenian League.

Pobjednici

Klubovi
Tokom svog postojanja u ligi se takmičilo 29 klubova:

Bedford Avenue
Carshalton Athletic
Chesham United
Dagenham
Dorking
Eastbourne
Edgware Town
Epsom & Ewell

Epsom Town
Erith & Belvedere
Grays Athletic
Hastings & St Leonards
Horsham
Hounslow Town
Leatherhead

Letchworth Town
London Fire Forces
Maidenhead United
Maidstone United
Slough Town
Tilbury
Twickenham

Uxbridge
Walton & Hersham
Wembley
Windsor & Eton
Wokingham Town
Worthing
Yiewsley

Reference

Nogometna takmičenja u Engleskoj

Corinthian League (nogomet)


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Parapellopedon instabilis. Una ning gihulagway ni Rehn, J.A.G. ni adtong 1906. Ang Parapellopedon instabilis sakop sa kahenera nga Parapellopedon, ug kabanay nga Acrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 São Paulo

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa São Paulo
Parapellopedon

Parapellopedon instabilis


An Pseustes sexcarinatus in uska species han Colubridae nga ginhulagway ni Johann Georg Wagler hadton 1824. An Pseustes sexcarinatus in nahilalakip ha genus nga Pseustes, ngan familia nga Colubridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pseustes

Pseustes sexcarinatus


Quella di sovrintendente di Gondor (nella nuova traduzione a opera di Ottavio Fatica è castaldo di Gondor) è una carica istituzionale di Gondor durante la Terza Era di Arda, l'universo immaginario fantasy ideato dallo scrittore inglese J. R. R. Tolkien. Il sovrintendente (in originale Steward) in carica durante i fatti raccontati ne Il Signore degli Anelli è Denethor II, poi Faramir, mentre informazioni dettagliate riguardo a questo ruolo si trovano nell'appendice A del romanzo, "Annali dei Re e Governatori".

La storia

L'ufficio di sovrintendente fu creato al tempo di Rómendacil I per indicare il consigliere di maggiore prestigio presso il sovrano da lui scelto in virtù della sua saggezza e onestà e al quale non era permesso andare in guerra o viaggiare all'estero.

Il primo sovrintendente di cui si abbia notizia è Húrin di Emyn Arnen, uomo di alto lignaggio numenoreano, la cui famiglia discendeva in via collaterale dalla casa di Anárion o, nelle parole di Tolkien, "gli Húrinionath non erano discendenti in linea diretta di Elendil, [ma] erano in ogni caso di origine regale".

In onore del progenitore, la Casa dei sovrintendenti divenne nota come Casa di Húrin, in quanto i re di Gondor usavano sceglierlo tra i suoi discendenti. Fu però solo a partire da Pelendur che la sovrintendenza divenne ereditaria e si trasmise usualmente da padre in figlio (o da parente a parente prossimo).

Con la scomparsa, nell'anno 2050, del re Eärnur, che partì per Minas Morgul dopo essere stato sfidato dal Re Stregone di Angmar e non fece mai più ritorno, i sovrintendenti assunsero la reggenza del regno. Ciò accadde con Mardil, detto il Buon Sovrintendente, che aveva tentato di trattenere il re e che assunse il potere durante la sua assenza, in attesa del suo ritorno: non vi erano infatti testimoni che potessero confermare che il re fosse morto davvero. Inoltre la guerra civile che aveva devastato il regno negli anni precedenti, quando il re Ondoher era morto senza eredi e i contendenti si erano massacrati nella Lotta delle Stirpi, aveva in parte decimato la casa reale e i discendenti dei númenoreani, e non si trovò quindi nessuno che fosse di sangue puro o su cui tutti fossero concordi. I sovrintendenti divennero allora sovrintendenti reggenti (o regnanti), e ressero il governo di Gondor per ventisei generazioni.

Alla fine della Terza Era, sotto la reggenza di Denethor II, il re fece finalmente ritorno: è l'epoca della guerra dell'Anello, quando Boromir figlio primogenito di Denethor partì per Gran Burrone e divenne membro della Compagnia dell'Anello, cadendo poi sulle rive dell'Anduin contro gli Orchi, e Denethor stesso morì sul rogo durante l'assedio di Minas Tirith. Aragorn, figlio di Arathorn II e capitano dei Dúnedain, erede di Isildur e dunque legittimo erede al trono, tornò in Gondor dopo la vittoria nella battaglia dei Campi del Pelennor e reclamò la corona, che gli venne consegnata, dopo la definitiva sconfitta di Sauron, da Faramir secondo figlio di Denethor.

Fu così che, il 1º maggio dell'anno 3019, Aragorn fu incoronato re dei Regni Riuniti di Arnor e Gondor con il nome di re Elessar, fondando la Casa di Telcontar (Telcontar è la traduzione del soprannome di Aragorn nel nord, Grampasso). Faramir rimase comunque sovrintendente, ed ottenne inoltre il principato dell'Ithilien.

La carica
Sovrintendente era tradizionalmente il titolo del principale consigliere del re di Gondor, e si può equiparare alla carica di primo ministro o di gran visir; la carica di sovrintendente, d'altronde, esisteva già nel Medioevo in questa forma. I sovrintendenti regnanti diventarono quasi una monarchia, tanto che il titolo era ereditario, anche se, come ricorda Faramir ne Le due torri, Denethor disse un giorno a Boromir bambino che diecimila anni non sarebbero bastati perché i sovrintendenti divenissero re a tutti gli effetti.

I sovrintendenti infatti non usavano sedere sul trono, ma solo presso di esso, e non portavano lo scettro bensì un bastone bianco, simbolo del loro incarico, che, come dice l'etimologia del corrispondente termine quenya, Arandur, era quello di essere un "servitore del re". All'entrata in carica di un nuovo sovrintendente, egli giurava di «tenere lo scettro e regnare in nome del re, fino al suo ritorno», anche se queste parole divennero ben presto un puro rituale nel quale i sovrintendenti stessi non credevano (né speravano). Essi di fatto esercitavano l'intero potere dei re.

Lo stendardo dei sovrintendenti era costituito da un semplice panno bianco. Il loro sigillo era formato dalle lettere «R.ND.R» sormontate da tre stelle.

Lista di sovrintendenti di Gondor

Sotto i re
Conosciamo solo pochi nomi dei Sovrintendenti ai tempi dei Re, e cioè:
 Húrin di Emyn Arnen (?–?)
 Pelendur (1998–1999 T.E.): governò per un anno, e fu l'artefice del rifiuto di dare la corona ad Arvedui e Fíriel di Arnor
 Vorondil il Cacciatore (1999–2029 T.E.): fu il primo a portare il Corno di Gondor
 Mardil Voronwë il Costante (2029–2050 T.E.)

Sovrintendenti reggenti
Dalla caduta dei Re, i Sovrintendenti di Gondor sono stati:
 Mardil Voronwë il Costante (2050–2080 T.E.)
 Eradan (nato nel 1999, Sovrintendente dal 2080 al 2116)
 Herion (n. 2037, S. 2116–2148)
 Belegorn (n. 2074, S. 2148–2204)
 Húrin I (n. 2124, S. 2204–2244) – Ebbe due sorelle maggiori
 Túrin I (n. 2165, S. 2244–2278) – Si sposò due volte ed ebbe numerosi figli
 Hador (n. 2245, S. 2278–2395) – Nacque dalla seconda moglie di Túrin I, visse sorprendentemente centocinquant'anni
 Barahir (n. 2290, S. 2395–2412)
 Dior (n. 2328, S. 2412–2435) – Non ebbe figli, gli successe il figlio della sorella, Denethor
 Denethor I (n. 2375, S. 2435–2477)
 Boromir I (n. 2410, S. 2477–2489)
 Cirion (n. 2449, S. 2489–2567)
 Hallas (n. 2480, S. 2567–2605)
 Húrin II (n. 2515, S. 2605–2628)
 Belecthor I (n. 2545, S. 2628–2655)
 Orodreth (n. 2576, S. 2655–2685)
 Ecthelion I (n. 2600, S. 2685–2698) - Non ebbe figli, gli successe il figlio di sua zia Morwen
 Egalmoth (n. 2626, S. 2698–2743)
 Beren (n. 2655, S. 2743–2763)
 Beregond (n. 2700, S. 2763–2811)
 Belecthor II (n. 2752, S. 2811–2872)
 Thorondir (n. 2782, S. 2872–2882)
 Túrin II (n. 2815, S. 2882–2914)
 Turgon (n. 2855, S. 2914–2953)
 Ecthelion II (n. 2886, S. 2953–2984)
 Denethor II (n. 2930, S. 2984–3019)
 Faramir (n. 2983, S. 15 marzo 3019-1º maggio 3019)

Dopo il ritorno del re
Quando Re Elessar riprese il trono di Minas Tirith, i Sovrintendenti smisero di reggere il regno, tornando alla loro funzione originaria di consiglieri. I loro nomi non ci sono noti, a parte quello di Faramir (T.E. 2983 – Q.E. 82), che venne nominato Sovrintendente da Aragorn in persona. Il prologo de Il Signore degli Anelli, cita il nome di Barahir, "nipote del Castaldo Faramir", all'epoca della morte di Elessar e sotto Re Eldarion, ma non specifica se fosse Sovrintendente. Scritti minori nominano Elboron, figlio di Faramir, e suo figlio, Barahir, appunto.

Note

Bibliografia

Voci correlate
 Re di Gondor
 Re dei Regni Riuniti
 Faramir
 Denethor II

Collegamenti esterni

Liste di personaggi della Terra di Mezzo
Uomini della Terra di Mezzo

Sovrintendente di Gondor


Anno
 228 o 228 a.C.

Codici
 228 (astronomia) – Codice che designa l'osservatorio astronomico Bruno Zugna Observatory di Trieste

Matematica
 228 – numero

228 (disambigua)


Vinčanska kultura predstavlja mlađeneolitsku i ranoeneolitsku kulturu jugoistočne Evrope (između prvih vijekova 5. milenija i prvih vijekova 4. milenija p.n.e).

Lokacija
Vinčanska kultura je nazvana po lokalitetu Vinča, koje se nalazi na desnoj obali Dunava, u selu Vinča, 11 km nizvodno od Beograda. Iskopavanja započela su 1908. god.

Matična oblast Vinčanske kulture obuhvata prostor centralnog Balkana, a u trenutku kada je dostizala vrhunac podudarala se sa teritorijom koju je u mlađem i srednjem neolitu obuhvatala Starčevačka kultura.

Osobine
U neolitskoj arheologiji jugoistočne Evrope učvrstila se podjela na rani, srednji i mlađi neolit. Rani neolit je vrijeme dolaska neolitskog paketa (sa ili bez populacionih kretanja, svejedno) i hronološki se smješta oko 6000 - 5800 godine p.n.e. Srednji neolit je doba starčevačke kulture u užem smislu reči, dok je mlađi neolit vrijeme vinčanske kulture.

Nosioci vinčanske kulture imali su mješovitu ekonomiju. Osnovne djelatnosti bili su stočarstvo (govedo, svinja, ovca, koza i pas) i poljoprivreda (pšenica, ječam), ali su se bavili lovom, ribolovom i prikupljanjem divljih plodova (zova, kupina, divlje grožđe).

Najranija metalurgija bakra u Evropi potiče sa vinčanskih lokaliteta Belovode i Pločnik u Srbiji. Bila je to rana i limitirana forma proizvodnje. Izrađivali su se ukrasni detalji u proizvodnji keramike i sitnice bez upotrebne vrijednosti.

Još uvek je nerazjašnjeno značenje tajanstvenih simbola koji su urezani na keramici i figurinama vinčanske kulture. Pretpostavlja se da su bili oznake vlasništva, kaucija, piktogrami ili slikovno ili fonetsko pismo.

Ovdje se javlja i svastika koja predstavlja jedan od prvih solarnih simbola u kulturama skoro svih krajeva svijeta.

Vinčanska kultura u Bosni i Hercegovini
U sjeveroistočnoj, odnosno istočnoj Bosni, vinčanska kultura utvrđena je na području između Drine i Bosne, odnosno Usore, a na jug se širi do doline Spreče, pa dolinom Bosne do Tešnja i dolinom Drine do Goražda. Najznačajnija njena nalazišta su Gornja Tuzla i Varoš, Luka kod Koraja (Lopare), Gradina u Gornjoj Slatini-Grbaci (Šamac), Gradić u Matiću (Orašje), Donja Tuzla, Lug kod Zupčića (Goražde), Debelo brdo u Ularicama, Vinogradine u Ševarlijama (stariji sloj) i Stjenčice u Šijama (sva oko Doboja) i Malo brdo u Kaloševiću kod Tešnja. Na navedenom području, predstavljena je svojom perifernom, dosta osiromašenom varijantom, sa skromnijim sadržajem. Vodeći keramički element predstavljaju bikonične zdjele i posude na nozi, te kanelirani ornamenti.

Istočnobosansku varijantu odlikuju i neke posebnosti, nepoznate u drugim oblastima rasprostiranja vinčanske kulture (npr. šiljasto dno ili valovit obod na posudama-Gornja Tuzla).

Jedna od vrlo važnih osobina vinčanske kulture u istočnoj Bosni je i poznavanje bakra i tehnologije njegove prerade. Ova osobina je, za sada, vezana samo za naselje u Gornjoj Tuzli, gdje su, u tamošnjim slojevima III i II, pronađeni ukrasni predmeti od bakra, a u pojedinim slojevima je utvrđeno prisustvo bakarnog oksida.

Zahvaljujući njemačkom arheološkom institutu i fakultetu iz Kiela obavljena su 2009. geomagnetska snimanja u Lugu kod Goražda, koja su ustanovila naselje iz perioda Vinčanske kulture, staro više od sedam hiljada godina. Oko naselja nalazi se i jedan zaštitni jarak. Uz ostatke kuća, pronađeni su dijelovi alata, fragmenti kuhinjske keramike te niz drugih predmeta iz tog perioda. Botaničari iz Njemačke vrše i ispitivanje sastava zemljišta kako bi utvrdili i koje su se žitarice uzgajale u tom periodu s obzirom da je na ovom lokalitetu pronađen i žrvanj za mljevenje ječma.

Literatura
 Vasić, Miloje (1932). Preistorijska Vinča I [Prehistoric Vinča I]. Beograd.
 Vasić, Miloje (1936). Preistorijska Vinča II [Prehistoric Vinča II]. Beograd.
 Vasić, Miloje (1936). Preistorijska Vinča III [Prehistoric Vinča III]. Beograd.
 Vasić, Miloje (1936). Preistorijska Vinča IV [Prehistoric Vinča IV]. Beograd.

Reference

Vanjski linkovi
 Istraživanja na Lugu
 Lug

Bosna i Hercegovina u kamenom dobu
Vinčanska kultura

Vinčanska kultura


Kaliwatan sa isda ang Simpsonichthys suzarti. Una ning gihulagway ni Costa ni adtong 2004. Ang Simpsonichthys suzarti sakop sa kahenera nga Simpsonichthys, ug kabanay nga Rivulidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Habagatang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Habagatang Amerika
Simpsonichthys

Simpsonichthys suzarti


Dichochrysa pervenosa là một loài côn trùng trong họ Chrysopidae thuộc bộ Neuroptera. Loài này được Tjeder miêu tả năm 1966.

Chú thích

Tham khảo

Dichochrysa

Dichochrysa pervenosa


An Chamaeleo harennae in uska species han Reptilia nga ginhulagway ni Malcolm Largen hadton 1995. An Chamaeleo harennae in nahilalakip ha genus nga Chamaeleo, ngan familia nga Chamaeleonidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chamaeleo

Chamaeleo harennae


Santiago "Santi" Urrutia Lausarot (Miguelete, 30 de agosto de 1996) é um automobilista uruguaio. Atualmente compete na Indy Lights.

Carreira
Urrutia iniciou a carreira pilotando motos ainda na infância, disputando provas de campeonatos locais. Pouco depois, ingressou no kart, chegando a competir com o holandês Max Verstappen no Campeonato Mundial da modalidade. Em 2011, migrou para os monopostos ao correr nas divisões italiana e europeia da Fórmula Abarth até 2012.

Disputou ainda a Fórmula 3 Open Europeia em 2013 e a GP3 Series em 2014, quando foi para os Estados Unidos após o desempenho abaixo do esperado nesta última.

Título na Pro Mazda

Tendo assinado com a Team Pelfrey, Urrutia destacou-se pela regularidade, completando 16 das 17 provas da temporada 2015 na zona de pontuação, com 9 pódios e 2 poles-positions, conquistando o título com uma rodada de antecipação. Seu único abandono foi no GP de Indianápolis.

Indy Lights
Em 2016, assinou com a equipe Schmidt-Peterson Motorsports para competir na Indy Lights, conquistando o vice-campeonato, perdendo para o anglo-emiradense Ed Jones por apenas 2 pontos de desvantagem. Repetiu o desempenho na temporada seguinte, desta vez pela Belardi, sua atual equipe, desta vez ficando 20 pontos atrás do campeão Kyle Kaiser.

Pilotos de automóvel do Uruguai
Pilotos do Campeonato de Fórmula Regional das Américas
Pilotos de GP3 Series

Santiago Urrutia


神余 親綱(かなまり ちかつな)は、戦国時代から安土桃山時代にかけての武将。上杉氏の家臣。旗本衆。

生涯
神余氏は安房国の国人であったが、越後国へ移って上杉氏に仕え、親綱の祖父・昌綱の代から京都雑掌・外交官として重用されていた。

神余実綱の子として誕生。親綱も父祖の跡を継ぎ、越後国主となった長尾景虎(後の上杉謙信)の下で重用された。代官として主に京都に駐在し、朝廷や幕府との折衝の傍ら、三条西家に接近して青苧などの越後の特産品の売買に関する奉行職も勤める。特に青苧による取引は上杉氏の重要な資金源となり、謙信の関東遠征を資金面で支えた。

天文21年(1552年)5月12日、謙信が従五位下・弾正少弼に叙任されたことに対する謝儀の使者となり入洛。将軍家へ御礼の品々を献上した返礼として、義藤印判の御内書並びに備前国宗の太刀を賜り、同年6月28日に京都より帰着する。後の天文22年(1553年)秋に主君・謙信が初上洛した際には奔走の末、後奈良天皇への拝謁を成功させた。永禄元年(1558年)には帰京した室町幕府13代将軍・足利義輝を祝うための使者にもなっている。

天正5年(1577年)には、三条城主であった山吉豊守の死去に伴う山吉家減封・転封時に三条城主として取り立てられる。

主君・謙信の死後に起こった上杉氏のお家騒動である御館の乱においては、当初は木場城の山吉景長らと共に上杉景勝方に付く動きを見せたが、栃尾城主の本庄秀綱と共に上杉景虎方として参戦。その後も、景勝方の勧誘工作にも応じずに黒滝城を攻撃した。景虎が自刃した後も抵抗を続け、一旦は和議の調停を申し出るも決裂。天正8年(1580年)、景長が三条城内の旧臣に内応を誘い、それに応じた者により討たれた。

脚注

戦国武将
越後国の人物
安土桃山時代に戦死した人物
生年不明
1580年没

神余親綱