A Prince for Christmas is a 2015 American made-for-television Christmas romantic drama film produced and directed by Fred Olen Ray and starring Viva Bianca, Kirk Barker and Aaron O'Connell.  The film was originally called Small Town Prince and premiered on Starz network on November 29, 2015.

Storyline
The king and queen of the European kingdom of Balemont (Maxwell Caulfield and Kelly Le Brock) arrange a marriage for their son and heir, Prince Duncan (Kirk Barker) fixing the wedding for Christmas Day, however, Duncan is dismayed and a week before the unhappy day he runs away incognito to the small town of Aurora in the United States, changing his name to David. Arriving there in the snow, he goes for a meal in a diner and literally bumps into Emma (Viva Bianca) a single woman who owns and operates the business, who has just broken up with her intended, Todd (Aaron O'Connell), Emma is also responsible for looking after her teenage sister, Alice, as their parents have both died.

David dates Emma and falls in love, however, after a whirlwind romance, Emma finds out who David really is from a newspaper article about the imminent wedding of Prince Duncan to Isabelle de Montavia and she angrily sends him away. He returns home to Balemont, but persuades his parents to cancel the planned wedding, and on Christmas Eve he returns for Emma.

Todd, a car salesman, remains interested in Emma. On discovering that Duncan has wooed her while about to marry Isabelle, Emma has the notable line "Two men in my life, and the honest one turns out to be the used car salesman!"

Reception
The Movie Scene calls the film "another movie which reworks the Prince from Europe masquerading as a normal guy in America and meeting a young woman who inevitably works in the small town diner." However, its review goes on to welcome embellishments to the storyline, with Emma looking after her sister and not celebrating Christmas, which was when their parents had both died. It also calls the film "visually beautiful", with snow covered streets and wood-panelled interiors, describes Barker and Bianca as having a lot of eye appeal, and applauds Barker's well-spoken but unpompous prince, so that the film "does deliver a picture perfect look of a small town at Christmas with plenty of snow and Christmas decorations."

Cast
Viva Bianca as Emma
Kirk Barker as Prince Duncan
Aaron O'Connell as Todd
Maxwell Caulfield as King of Balemont
Kelly LeBrock as Queen Ariana
Mark Lindsay Chapman as Geoffrey
Brittany Beery as Alice
Wendy Egloff as Wendy
Gregory Nyburg as Skate Attendant
Richard Lounello as Kenny

Allusions
A line in the film spoken by Emma, "Snow melts, lights go down, it's all just an illusion", is used as a chapter heading in Lauren Rosewarne's study Analyzing Christmas in Film: Santa to the Supernatural (2017).

See also
 List of Christmas films

Notes

External links

 A Prince for Christmas trailer at youtube.com

2015 television films
2015 films
2015 romantic drama films
2010s Christmas drama films
American Christmas drama films
American romantic drama films
Christmas television films
Films about princes
Films directed by Fred Olen Ray
Films set in Europe
Films set in New York (state)
Films shot in New York (state)
Erie County, New York
American drama television films
2010s English-language films
2010s American films

A Prince for Christmas


Kaliwatan sa murag-anay ang Hirtitermes spinocephalus. Una ning gihulagway ni Oshima ni adtong 1914. Ang Hirtitermes spinocephalus sakop sa kahenera nga Hirtitermes, ug kabanay nga Termitidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Uk-ok
Hirtitermes

Hirtitermes spinocephalus


John Rudolph Sutermeister (ur. 1803, zm. 1826) – prawnik i poeta amerykański. Urodził się w Curaçao. Był luteraninem. Studiował prawo w Rhinebeck. Jest autorem między innymi wierszy A Contrasted Picture, A Lament (także The Lament) i Faded Hours.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Amerykańscy poeci XIX wieku
Urodzeni w 1803
Zmarli w 1826

John Rudolph Sutermeister


Il palazzo di Valfonda, anticamente detto anche di Gualfonda, si trova a Firenze al numero 9 dell'omonima via. Si estende a ridosso dei binari della stazione di Santa Maria Novella, accanto alla palazzina reale, costruita sui terreni di quello che era uno dei giardini privati più vasti e belli della città, che si estendeva per circa 12 ettari su un'area che da via Valfonda arrivava sino alla Fortezza da Basso da un lato e dall'altro fino a via della Scala per lambire gli Orti Oricellari e gli orti della basilica di Santa Maria Novella.

Storia
Il palazzo venne edificato dalla famiglia Bartolini-Salimbeni verso il 1520, probabilmente ad opera dell'architetto già impiegato nell'altro palazzo di famiglia di via Tornabuoni, cioè Baccio d'Agnolo. All'abbellimento del palazzo contribuirono comunque anche altri numerosi artisti di primo piano, quali Benedetto da Rovezzano, Andrea Sansovino e Giovanni della Robbia, che dotarono la residenza di un notevole corredo scultoreo.

Il nome del palazzo, e dell'omonima via, deriverebbe dall'antica presenza di un piccolo avvallamento del terreno dato dallo scorrere del fosso di Campo Corbolini, la piazza su cui affacciavano le case della famiglia Corbolini.

Il grande giardino si estendeva su un'area che da via Valfonda arrivava alle mura e la Fortezza da Basso, poi fino a via della Scala a lambire gli Orti Oricellari e gli Orti di Santa Maria Novella.

Nel 1558 il palazzo venne acquistato da Chiappino Vitelli il Giovane, capitano di Ventura nominato capo delle milizie toscane da Cosimo I de' Medici. In seguito il palazzo passò alla famiglia di ricchi banchieri di origine germanica dei Riccardi, che fece ristrutturare e ampliare il palazzo da Gherardo Silvani.

Tra le numerose feste e ricevimenti che si sono nel tempo tenuti in questo luogo di delizie si ricordano i festeggiamenti del 1600 in occasione della partenza per le nozze di Maria de' Medici, destinata al futuro re di Francia Enrico IV. Fra gli ospiti illustri che lo visitarono si annotano letterati, poeti, artisti, scrittori, ecc. I Riccardi erano grandi mecenati e collezionisti di antichità e di libri rari e quando nel 1659 acquistarono il Palazzo Medici in via Larga portarono con sé tutte le loro prestigiose raccolte.

A inizio Ottocento l'edificio fu acquistato da uno Strozzi-Ridolfi e poi dai Giuntini. A metà del secolo il bellissimo giardino venne espropriato e distrutto per fare spazio alla nuova Stazione Maria Antonia ed agli edifici annessi.

Alla fine degli anni trenta del Novecento la villa fu acquistata dall'Unione degli industriali, che fecero ristrutturare e ampliare alcune parti del palazzo dall'architetto Gherardo Bosio.

Dal secondo dopoguerra il palazzo è sede di Confindustria Firenze.

Descrizione
Il palazzo oggi ha un prospetto un po' rustico e relativamente semplice su via Valfonda, tipico dei Casini, ovvero delle ville di città, caratterizzate da due soli piani e dal fatto di esser circondati da ampi giardini.

Il prospetto è composto da una lunga facciata con un portale centrale decorato dal solo profilo a bugnato sporgente, e una fila di finestre su entrambi il lati. Al piano superiore un'altra fila di finestre architravate corre lungo una cornice marcapiano, sovrastate ciascuna da un oculo dell'ultimo piano di servizio. A sinistra si estende un antico loggiato.

Il prospetto posteriore, quello che dava sul giardino, è più interessante e presenta due corpi laterali rialzati, mentre la parte centrale è coronata da un grande stemma. Sul giardino si estendeva una grande loggia, oggi chiusa da vetrate, che faceva da tramite tra interno ed esterno. Anche il cortile interno cinquecentesco è tamponato oggi da vetrate.

Al pian terreno, che in questo genere di costruzioni faceva da piano nobile, essendo predisposto come residenza della famiglia padronale, si trovano ancora alcune sale con le decorazioni originarie, come la sala degli Stucchi, con lunette dipinte da Jacopo Chiavistelli con scene di feste nelle ville dei Riccardi, in particolare quella per la partenza di Maria de' Medici per la Francia. Nelle lunette i Riccardi fecero inserire dipinti delle loro proprietà visti a volo d'uccello, secondo una moda tipicamente seicentesca.

Al pian terreno in una sala si trova lAurora di Francesco Furini. In una stanza vicina il soffitto è decorato dalla tela di Jacopo Vignali con lAllegoria del Mecenatismo. Interessanti sono anche le tre tele di Francesco Conti con le Allegorie di Pace, Fama e Fede Cattolica, inserite sui soffitti di altrettante stanze entro sfarzose cornici di stucchi. In una di queste stanze i peducci delle volte presentano l'insegna commerciale dei tre papaveri dei Bartolini Salimbeni. Vicino al giardino del retro, una saletta che forse un tempo era una loggetta aperta presenta nella volta a botte affreschi a grottesche e unAssunta, in pessimo stato di conservazione e bisognosi di un restauro che ne permetta la lettura altrimenti molto compromessa, opere forse del Volterrano.

Uno scalone monumentale porta al primo piano, dove è presente una grande sala dal soffitto doppiamente alto, dove si aprono alcune delle piccole finestre circolari che si vedono sulla facciata. In una sala al primo piano un affresco attribuito a Annibale Gatti presenta unAllegoria della Poesia e della Musica: Il Gatti fu uno dei pittori in sodalizio con l'architetto Giuseppe Poggi, infatti questa zona al primo piano venne risistemata verso la metà dell'Ottocento.

Il giardino

Oggi il giardino della villa non è che una pallida eco di quello grandioso che è stato un tempo. Circondato da un muro di recinzione, presenta alcune aiuole geometriche all'italiana e alcune essenze arboree.

Anticamente da questo punto si dipanavano viali stellari che conducevano agli estremi del giardino e permettevano suggestive vedute prospettiche decorate da fontane, statue e altri elementi.

Note

Bibliografia
Sandra Carlini, Lara Mercanti, Giovanni Straffi, I Palazzi parte seconda. Arte e storia degli edifici civili di Firenze, Alinea, Firenze 2004.

Altre immagini

Altri progetti

Valfonda

Palazzo di Valfonda


Punta ang Tanjung Salumimi (Inindonesyo: Tandjung Salumimi) sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa Sulawesi Tengah, sa amihanang bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod.

Ang yuta sa Tanjung Salumimi kabungtoran sa habagatang-sidlakan. Sa amihang-kasadpan, dagat ang pinakaduol sa Tanjung Salumimi. Kinahabogang dapit sa palibot ang Morowo Bae,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa habagatan sa Tanjung Salumimi. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Tanjung Salumimi medyo hilabihan populasyon..

Hapit nalukop sa lasang ang palibot sa Tanjung Salumimi.  Ang klima tropikal nga kasalupan. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Oktubre, sa  °C, ug ang kinabugnawan Marso, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Hulyo, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Septiyembre, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga lawis sa Sulawesi Tengah

Tanjung Salumimi


Kaliwatan sa ito ang Platyallabes tihoni. Una ning gihulagway ni Max Poll ni adtong 1944. Ang Platyallabes tihoni sakop sa kahenera nga Platyallabes, ug kabanay nga Clariidae. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa kinaminosang kalabotan.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Aprika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Aprika
Platyallabes

Platyallabes tihoni


O Hotel Ritz em Londres, conhecido simplesmente como Ritz Hotel, é um hotel localizado em Londres, Reino Unido. Foi o primeiro hotel da empresa hoteleira Ritz Development Company e um dos mais luxuosos da cidade. Tem 5 estrelas e é um dos hotéis mais famosos do mundo.

O hoteleiro suíço César Ritz, ex-gerente do Hotel Savoy, abriu o hotel em 24 de maio de 1906. O edifício é neoclássico no estilo de Luís XVI construído caindo na Belle Époque para se assemelhar a um bloco de estilo parisiense, em galerias que conscientemente evocam a Rue de Rivoli. Os seus arquitetos eram Charles Frederic Mewes, que anteriormente havia projetado o Hôtel Ritz de Paris e Arthur Davis, com a cooperação de engenharia do engenheiro sueco Sven Bylander. Foi a primeira estrutura de aço estrutural substancial em Londres.

O Ritz foi gerido pessoalmente por muitos anos. Contratou o mundialmente famoso chef Auguste Escoffier para fornecer comida que combinasse com a opulência da decoração do hotel, que tem uma campainha especial colocada na entrada pelo porteiro, que assim poderia notificar a equipe da chegada iminente da realeza. O Ritz é conhecido por seu serviço de catering, bem como suas salas de conferência para executivos e diretores de empresas multinacionais.

O hotel foi durante algum tempo propriedade da família Bracewell-Smith, que tinha uma participação em outros hotéis, como o Park Lane Hotel, situado nas proximidades. No entanto, a crise do petróleo no início da década de 1970 afetou o negócio familiar e eles tiveram que vender o hotel à Trafalgar House em 1976 por 2,75 milhões de libras.

Mais tarde, a empresa David e Frederick Barclay comprou o hotel à Trafalgar House durante a crise que atingiu o país por 80 milhões de libras, em outubro de 1995, por meio de investimentos na empresa Ellerman. Passaram oito anos e foram utilizados 40 milhões de libras para a restauração da casa.

A ex-primeira-ministra do Reino Unido Margaret Thatcher morreu no Ritz Hotel depois de sofrer um acidente vascular cerebral aos 87 anos de idade, em 8 de abril de 2013.

Ritz
Atrações turísticas de Londres
Arquitetura eduardiana em Londres
Construções de Westminster

Hotel Ritz (Londres)


A partir de 1580, missionários franciscanos e jesuítas fundaram diversas reduções no território que atualmente corresponde ao Paraguai e adjacências (sudoeste do Brasil e região do chaco, que incluí o sudeste da Bolívia e o Norte da Argentina). O principal objetivo dessas reduções era evangelizar os nativos e integrá-los ao Império Espanhol.

As primeiras reduções foram fundadas por franciscanos em 1580, no território que atualmente corresponde ao Paraguai e procuravam evangelizar nativos da etnia guarani. A partir de 1609, os jesuítas começaram a fundar reduções e houve uma diminuição da ação dos franciscanos entre os nativos da região que somente seria retomada após a expulsão dos jesuítas do Império Espanhol em 1767.

No início, as reduções se concentraram entre os guaranis e incluíam regiões que atualmente pertencem ao sudoeste do Brasil que na época pertenciam ao Império Espanhol. As reduções formadas em território brasileiro foram destruídas pela ação dos bandeirantes e pelas Guerras Guaraníticas.

Posteriormente, foram fundadas reduções para evangelizar outras etnias como os chiquitos que habitavam o sudeste da Bolívia (ver: Missões jesuíticas entre os Chiquitos). Também foram fundadas reduções para evangelizar diversas etnias que habitavam o norte da Argentina na região do chaco.

Ação dos franciscanos

Alonso de San Buenaventura e Luís de Bolaños, no dia 8 de fevereiro de 1580, fundaram a redução de "San Lorenzo de los Altos", nas proximidades de Assunção, entre nativos da etnia guarani.

Em 1599, a administração de todas as reduções dos fundadas pelos franciscanos, com exceção da de Itá, foi tranferida para o clero secular, pelo Bispo Vásquez de Liano.

A partir a expulsão dos jesuítas, em 1767, franciscanos vinculados ao Colégio Franciscano de Tarija, na Bolívia, começaram a fundar reduções na região do Chaco, principalmente entre nativos da etnia chiriguana, no chaco boliviano, no território em forma de meia-lua que se estendia da atual Cochabamba, passava por Santa Cruz de la Sierra e também abrangia a Província de Salta. Nessa etapa, destacou-se Francisco del Pilar.

A ação dos franciscanos foi interrompida pelas Guerras de Independência na década de 1810 e somente retomada em 1848.

Ação dos jesuítas

Antes de fundar as reduções entre os guaranis, os jesuítas tinham fundado a Redução de Juli, em 1576, que tinha como objetivo evangelizar nativos da etnia aimará, que residiam nas margens do Lago Titicaca.

O primeiro jesuíta a atuar entre os nativos da região teria sido Alonso de Barzana que, em 1593, depois de ter atuado entre os lules e matarás na Província de Tucumán, se dirigiu à cidade Corrientes.

Em 9 de fevereiro de 1604, foi criada a Província Jesuítica do Paraguai, que teve como primeiro superior Diego Torres Bollo, que entre 1581 e 1585 dirigiu os trabalhos na Redução de Juli. Diego chegou à Assunção em 1607, acompanhado de treze padres.

Em 4 de abril de 1609, foi concedido, às missões jesuíticas na região, o "Real Patronato", que colocava os nativos reduzidos a salvo dos encomiendeiros. Essa concessão foi reforçada por uma ordem expedida em 26 de novembro daquele ano, pelo Governador das Províncias do Rio da Prata e do Paraguai.

Em 29 de dezembro de 1609, com o apoio do governador Hernandarias, foi fundada a primeira redução jesuítica da região: "San Ignacio Guazú", por Marcial de Lorenzana e Francisco de San Martín, entre os guaranis liderados pelo cacique Arapizandú.

Muitas reduções foram fundadas em territórios que atualmente pertencem ao sudoeste do Brasil, mas essas foram destruídas pela ação dos bandeirantes. A ação destrutiva somente foi contida a partir de março de 1641, quando guaranis, armados com armas de fogos, derrotaram bandeirantes nas proximidades do Morro Mbororé, na Província de Misiones, na Argentina (Batalha de M'Bororé).

Em 1645, o Vice Rei do Peru permitiu o armamento dos nativos reduzidos.

A partir de 1691, foram fundadas reduções de nativos da etnia chiquitana (chiquitos).

Em 1744, a Companhia de Jesus realizou um censo que indicou que existiam 84.000 nativos em reduções sob sua administração na região.

No dia 27 de fevereiro de 1767, foi expedida pelo Rei Carlos III uma ordem de expulsão dos jesuítas do Império Espanhol.

Lista das reduções no Paraguai e adjacências

Ver também
 Missões religiosas no Estado do Maranhão e do Grão-Pará

Missões jesuíticas
História do Paraguai

Ligações Externas

 Historia de la Provincia del Paraguay de la Compañía de Jesús

Reduções no Paraguai e adjacências


Lysets vogtere () er en russisk spillefilm fra 2006 af Timur Bekmambetov.

Medvirkende
 Konstantin Khabenskij som Anton
 Marija Porosjina som Svetlana
 Vladimir Mensjov som Gesser
 Viktor Verzhbitskij som Zavulon
 Dmitrij Martynov som Jegor

Referencer

Eksterne henvisninger

Russiske film fra 2006

Lysets vogtere


Mašvina je naseljeno mjesto u sastavu općine Rakovica, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazila se u sastavu stare općine Slunj.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Mašvina je imala 4 stanovnika.

Napomena: Sadrži podatke za bivše naselje Donja Mašvina koje je od 1890. do 1948. iskazivano kao naselje. U 2001. smanjeno izdvajanjem naselja Jamarje, Lipovac i Stara Kršlja. U 1880. te u 1981. i 1991. sadrži podatke za naselje Lipovac, a 1981. i 1991. podatke za naselja Jamarje i Stara Kršlja.

Popis 1991.

Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Mašvina je imalo 191 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:

Literatura

  Savezni zavod za statistiku i evidenciju FNRJ i SFRJ, popis stanovništva 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. i 1991. godine.
 Knjiga: "Narodnosni i vjerski sastav stanovništva Hrvatske, 1880-1991: po naseljima, autor: Jakov Gelo, izdavač: Državni zavod za statistiku Republike Hrvatske, 1998., , ;

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Hrvatskoj
Naselja u Karlovačkoj županiji

Mašvina


Kaliwatan sa insekto ang Anacroneuria iguaque. Una ning gihulagway ni Maria del Carmen Zúñiga ug Bill P.Stark ni adtong 2006. Ang Anacroneuria iguaque sakop sa kahenera nga Anacroneuria, ug kabanay nga Perlidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Colombia

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Anacroneuria
Insekto sa Kolombiya

Anacroneuria iguaque


I Falangeriformi (Phalangeriformes ) sono uno dei due sottordini in cui viene suddiviso l'ordine dei Diprotodonti. Le specie del sottordine sono note anche con il nome comune di opossum australiani o possum (per distinguerli dagli "opossum" delle americhe).  Il sottordine comprende 63 specie di marsupiali nativi di Australia, Nuova Guinea e Sulawesi.

Descrizione
Tutti i Falangeriformi sono dotati di lunghe code. Il loro rappresentante più piccolo, l'opossum pigmeo della Tasmania (Cercartetus lepidus), ha una lunghezza testa-corpo di 7 cm e pesa 10 g, ed è la specie più piccola dell'ordine dei Diprotodonti. Quelli più grandi, i cuschi orsini (genere Ailurops), possono superare i 7 kg di peso.

Biologia
I Falangeriformi hanno generalmente abitudini notturne e almeno in parte arboricole. Tutte le specie vivono in habitat forestali, e alcune di esse si sono stabilite anche in ambienti urbani. Da un punto di vista alimentare, si va da erbivori od onnivori generici (come il tricosuro volpino, Trichosurus vulpecula) a specie specializzate nel nutrirsi di foglie di eucalipto (il petauro gigante, Petauroides volans), insetti (l'opossum pigmeo di montagna, Burramys parvus) e nettare (l'opossum del miele, Tarsipes rostratus).

Tassonomia
Le 63 specie viventi di Falangeriformi sono suddivise in 6 famiglie e 21 generi:

Superfamiglia Phalangeroidea
 Famiglia Burramyidae
 Genere Burramys (1 specie)
 Genere Cercartetus (4 specie)
 Famiglia Phalangeridae
 Sottofamiglia Ailuropinae
 Genere Ailurops (2 specie)
 Sottofamiglia Phalangerinae
 Tribù Phalangerini
 Genere Phalanger (13 specie)
 Genere Spilocuscus (5 specie)
 Tribù Trichosurini
 Genere Strigocuscus (2 specie)
 Genere Trichosurus (3 specie)
 Genere Wyulda (1 specie)

Superfamiglia Petauroidea
 Famiglia Pseudocheiridae
 Sottofamiglia Hemibelideinae
 Genere Hemibelideus (1 specie)
 Genere Petauroides (1 specie)
 Sottofamiglia Pseudocheirinae
 Genere Petropseudes (1 specie)
 Genere Pseudocheirus (2 specie)
 Genere Pseudochirulus (8 specie)
 Sottofamiglia Pseudochiropsinae
 Genere Pseudochirops (5 specie)
 Famiglia Petauridae
 Genere Dactylopsila (3 specie)
 Genere Dactylonax (1 specie)
 Genere Gymnobelideus (1 specie)
 Genere Petaurus (6 specie)
 Famiglia Tarsipedidae
 Genere Tarsipes (1 specie)
 Famiglia Acrobatidae
 Genere Acrobates (1 specie)
 Genere Distoechurus (1 specie)

Note

Bibliografia
 Possums and Gliders — Australia Zoo

 Urban Possums — ABC (Science), Australian Broadcasting Corporation
 Ruedas, L.A. & Morales, J.C. 2005. Evolutionary relationships among genera of Phalangeridae (Metatheria: Diprotodontia) inferred from mitochondrial data. Journal of Mammalogy 86(2):353–365.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Diprotodonti

Phalangeriformes


Chouara Tannery (sometimes spelled Chouwara) is one of the three tanneries in the city of Fez, Morocco. It is the largest tannery in the city and one of the oldest. It is located in Fes el Bali, the oldest medina quarter of the city, near the Saffarin Madrasa along the Oued Fes (also known as the Oued Bou Khrareb). Since the inception of the city, the tanning industry has been continually operating in the same fashion as it did in the early centuries. Today, the tanning industry in the city is considered one of the main tourist attractions. The tanneries are packed with round stone vessels filled with dye or white liquids for softening the hides. The leather goods produced in the tanneries are exported around the world.

History
Local tradition generally holds that the Chouara Tannery, as well as the Sidi Moussa Tannery southwest of the Zawiya of Moulay Idris, date from the city's foundation by Idris II (beginning of the 9th century). Historical texts make reference to the Sidi Moussa Tannery more definitely in the early 12th century, but the age of the Chouara Tannery is more unclear and the earlier history of either tannery is not firmly established. Modern historians have said that there isn't clear evidence for where the city's earliest tanneries were located but that tanneries did likely exist soon after the city's foundation and would likely have been located near the main river or near other natural water sources just as they are today.

Historical sources show that the tanneries were a major industry even in the city's early history and tied to a large part of its economy. The products of the city's tanneries were also prestigious enough that they were reportedly exported all the way to Baghdad. Al-Jazna'i claims that the Almohads (late 12th to early 13th century) counted a total of 86 tanning workshops in the city, while a later source claims that there were around a hundred in the Marinid period (late 13th to 15th centuries). The tanneries, including the Chouara Tannery, continued to be expanded or modified on several occasions even into modern times. In addition to the Chouara and Sidi Moussa Tanneries, the Ain Azliten Tannery, located in the north of the city, was also created at the end of the 18th century.

Description
The most notable feature of Chouara and the other local tanneries is the numerous stone vats filled with different colored dyes and white liquids. Hides of cows, sheep, goats, and camels are processed by first soaking in a series of the white liquids – made from various mixtures of cow urine, pigeon feces, quicklime, salt, and water – in order to clean and soften the tough skins. This process takes two to three days and prepares the hides to readily absorb the dyes. They are then soaked in the dyeing solutions, which use natural colorants such as poppy for red, indigo for blue, and henna for orange. After the dyeing, they are dried under the sun. The resulting leather is then sold to other craftsmen, who use it to produce Morocco's famed leather goods, such as bags, coats, shoes, and slippers, prized for their high quality. The entire leather production process comprises manual labor only and involves no modern machinery, and has retained methods unchanged since medieval times.

Pollution and health concerns

Tanneries have historically always been treated as polluting areas due to the waste runoff and the strong smells that they create. Since the 19th century the tanneries have made extensive use of chromium in order to aid the tanning process. Certain types of chromium are toxic and the tanneries also produce various other organic wastes, which has resulted in large amounts of pollution contaminating the soil and the rivers downstream from them. Tannery workers and other locals have long complained of adverse health effects, with the most serious cases leading to cancer and early deaths. In the 21st century a widescale project led by Aziza Chaouni was launched to rehabilitate the Fez River by improving its urban environment and attempting to control the amount of pollution. At one point the project had proposed to end or curtail the operations of the Chouara Tannery and relocate the tanning industry to another location where its pollution could be managed more safely, while the tanneries themselves would be converted to a different economic model or potentially reused as a public space. In the end, however, the tanneries were restored and left in place.

References

11th-century establishments in Africa
Buildings and structures in Fez, Morocco
Berber architecture
Tanneries

Chouara Tannery


CDN eller cdn har flere betydninger:
 Canada (canadisk, engelsk ) - et nordamerikansk land
  - et kvarter i Montreal, Quebec, Canada
 Indholdsleveringsnetværk - fra engelsk

CDN


Ang Rottor ngalan niining mga mosunod:

Awstriya

 Rottor (tumoy sa bukid sa Awstriya), Salzburg, Politischer Bezirk Tamsweg,

Swisa

 Rottor (tumoy sa bukid sa Swisa), Kanton Glarus, Glarus,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Awstriya
Pagklaro paghimo ni bot Swisa

Rottor


An Ramularius pygmaeus in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Aurivillius hadton 1908. An Ramularius pygmaeus in nahilalakip ha genus nga Ramularius, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha:
 Mozambique.
 Zimbabwe.

Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ramularius

Ramularius pygmaeus


Kaliwatan sa tambod ang Synodus macrops. Una ning gihulagway ni Tanaka ni adtong 1917. Ang Synodus macrops sakop sa kahenera nga Synodus, ug kabanay nga tambod. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Tambod
Tambod sa Kadagatang Indyan
Tambod sa Ostralya
Synodus

Synodus macrops


Hin Amerikanska Kollveltingin, ið vardi frá 1765 til 1783, rakk hæddarpunktinum, tá amerikumenn tóku sær rætt til at siga upp trúskap sín til bretska kongahúsið. Umboðsmenn fyri øll trettan hjálondini ("Second Continental Congress") samtyktu amerikansku frælsisyvirlýsingina í Philadelphia tann 4. juli 1776. Í seinnu helvt av 1700-talinum tók ein tjóðskaparrørsla seg upp í øllum Vesturheiminum.

Ónøgd niðursetufólk

Byrjanin til ta amerikonsku sjálvstýristilgongdina skal síggjast í ljósinum av, at bretar mettu, at tað var neyðugt at skatta koloniirnar fyri at kunna fíggja umsitingina av teimum. Bretska krúnan legði eina røð av skattum á koloniirnar, men mótstøðan var hørð og umfatandi. "The East India Company" fekk einarætt frá bretsku stjórnini at flyta te úr Kina beinleiðis til síni umboð í USA, og hetta førdi við sær, at niðursetuhandilsmenninir ikki fingu lut í hesum lønandi handli. Tann 16. desember í 1773 skipaðu nøkur niðursetufólk fyri sokallaðu Boston Tea Party sum eitt mótmæli ímóti bretsku atferðini. Hetta gjørdist byrjanin til harða stríðið millum niðursetufólkið og bretsku ta stjórnina. Bretar kravdu frið og landaskil, men amerikumenn kravdu frælsi.

Byrjan av frælsiskrígnum og Frælsisyvirlýsingin

Í september í 1774 varð stevna hildin í Philadelphia í Pennsylvania, sum nevndist "First Continental Congress". Allar koloniirnar uttan Georgia sendu umboð til stevnuna. Endamálið við stevnuni var at bøta um sambandið við ta ensku stjórnina, men hetta eydnaðist ikki, og í apríl mánaði í 1775 vóru niðursetufólk í Massachusetts í bardaga við bretar við Concord og Lexington. Frælsiskríggið brast á. Stríðið spjaddist og uppreistur var veruleiki, og krav um fullveldi varð endaliga orðað 4. juli í 1776 í tiltiknu Frælsisyvirlýsingini, ið staðfesti natúrrættindi hjá mannaættini og fullveldið hjá teimum amerikonsku statunum. Thomas Jefferson orðaði yvirlýsingina, sum í stóran mun er grundað á tey politisku ástøðini hjá enska heimspekinginum John Locke .

Frælsiskríggið vardi longri enn væntað. Tað byrjaði 19. apríl í 1775, tá ið niðursetumenn og bretsk herlið brustu saman við Lexington og kríggið endaði 19. oktober 1781, tá ið Chares Cornwallis við heri sínum gav seg yvir í Yorktown, Virginia. Bretar, sum eisini vóru í kríggi við fleiri evropisk lond, máttu lúta fyri frælsishugaðu niðursetufólkunum. Í 1783 viðurkendi Stóra Bretland fullveldið hjá teimum 13 koloniunum.

Samgongusáttmálin

Meginlandsstevnan (enskt: Continental Congress), sum var sett saman av umboðum frá øllum statum, viðurkendi í november í 1777 "Articles of Confederation", ið komu í gildi í mars 1781 eftir at statirnir høvdu góðtikið skjalið. Samgongusáttmálin ásetti sambandið millum einstøku statirnar og nýggju meginstjórnina. Sáttmálin staðfesti, at statirnir vóru sjálvstøðugir og at meginstjórnin einans var ein miðil hjá statunum at ráða og stýra í samstarvi (sokallað konfederatión). Óttin fyri eini sterkari meginstjórn, eins og tann bretska, er endurspeglaður í samgongusáttmálanum. Alt valdið var hjá kongressini, sum var sett saman av umboðum frá statunum. Tann nýggi sáttmálin og tann nýggja stjórnin hóvdu sínar veikleikar. Eingin forseti var, einki tjóðardómsvald var, og kongressin hevði ikki rætt at áleggja skatt, men noyddist at biðja um pening frá statunum. Tingið hevði heldur ikki rætt at stýra handli. Tað var næstan ómøguligt at bøta um veikleikarnar, tí broytingar kundu einans fremjast, um allir trettan statirnir atkvøddu fyri broytingunum.

Tørvur á eini nýggjari skipan

Krøv um broytingar var úrslit av eini maktarleysari meginstjórn og búskaparkreppu í 1780-árunum. Fleiri politiskir leiðarar mettu, at trupulleikarnir í 1780-árunum vóru úrslit av veikleikunum í samgongusáttmálanum, serliga vantandi evnini hjá meginstjórnini av fáa skil í lag í fleiri statum. Sambært James Madison (16. mars 1751 – 28. juni 1836) , sum av fleiri verður mettur at vera faðir at teirri amerikonsku stjórnarskipanini, og øðrum var loysnin at seta eina nýggja meginstjórn á stovn og at smíða eina nýggja stjórnarskipan. Hann metti, at neyðugt var at seta á stovn eina sterka samveldisstjórn, men hann bar ótta fyri, at ein sterk samveldisstjórn kundi misnýta valdið og fremja ágang ímóti borgarunum. Tí var neyðugt, í teirri nýggju skipanini, at tryggja, at valdið ikki varð miðsavnað. Fyri at forða fyri valdsmiðsavnan og valdsmisnýtslu, skuldi tann politiska skipanin býtast í tríggjar partar - tað lóggevandi, útinnandi og dømandi valdið. Eitt slíkt valdsbýti var alneyðugt sambært James Madison.

Stjórnarskipanarstevnan

Í 1786 bjóðaði Virginia statunum til stevnu í Annapolis, Maryland fyri at endurskoða og betra um handilsviðtøkur. Umboð frá einans fimm statum møttu upp. James Madison og Alexander Hamilton vóru millum umboðini. Seinni høvdu hesir avgerandi ávirkan á stjórnarskipanarsmíðið. Stevnan samtykti at kalla saman til stevnu árið eftir í Philadelphia, Pennsylvania. Tólv av trettan statum møttu upp í mai mánaði í 1787. Nógv vitborið fólk var savnað. Nógvir høvdu høga útbúgving og fleiri dugdu væl latín og grikskt. Stevnan varð hildin, fyri afturlatnum hurðum, frá mai til september. Høgt virdu leiðararnir Benjamin Franklin og George Washington tóku lut í stevnuni, og var George Washington einmælt valdur til stevnuforseta, men veruliga leiðslan kom frá einum lítlum bólki av ídnum tjóðskaparmonnum - Alexander Hamilton frá New York, James Madison frá Virginia og James Wilson frá Pennsylvania.

The Great Compromise

Ta fyrstu vikuna legði Edmund Randolph frá Virginia uppskot fram, sum James Madison hevði tilevnað, við broytingum, sum kundu koma ístaðin fyri ta veiku samgonguna av statum og seta á stovn eina dygdargóða meginstjórn heldur enn at endurskoða samgongusáttmálan (enskt upprunaheiti: Articles of Confederation). Umboðini vóru samd um at skifta orð um uppskotið, ið nevnist Virginia-ætlanin. Endamálið við ætlanini var at skapa eina sterka meginstjórn. Lóggávutingið skuldi hava vald at kolldøma statslógir. Nýggja stjórnarskipanin skuldi geva stjórnini størri myndugleika yvir statunum og fólkinum. Stjórnarvaldið skuldi býtast í tríggjar sjálvstøðugar deildir - lóggávudeild, útinnandi deild og dómsdeild.

Teir smáu statirnir góðtóku ikki Virginia-ætlanina, tí teir bóru ótta fyri, at áhugamál teirra fóru ikki at verða røkt. Sambært Virginia-ætlanini átti umboðanin í lóggávutinginum at verða avgjørd av skattaupphæddini, sum bleiv rindað til meginstjórnina. William Paterson úr New Jersey legði fram, umboðandi smáu statirnar, eitt alternativt uppskot til tess at varðveita sterka leiklutin hjá statunum. Alternativið verður kallað New Jersey-ætlanin. Allir statir skuldu, sambært uppskotinum, hava somu umboðan í einum eittkamar tingi. Hetta uppskot fekk ikki undirtøku, men smáu statirnir høvdu tó nóg nógvan stuðul til tess at fáa í lag eina neyðloysn viðvíkjandi spurninginum um umboðan í lóggávutinginum. Ein nevnd varð vald til at loysa ósemjuna, og úrslitið gjørdist "The Great Compromise". Sambært hesum uppskoti skuldi umboðanin í umboðsmannatinginum verða grundað á fólkatalið í statunum, meðan umboðanin í senatinum var líka hjá øllum statunum, nevniliga tveir senatorar hvør. Nógvar aðrar ósemjur vóru, og fleiri aðrar neyðsemjur vóru gjørdar áðrenn stjórnarskipanaruppskotið varð latið úr hondum í september í 1787. Eftir at New Hampshire sum nýggjundi staturin góðkendi stjórnarskipanina, kom hon í gildi 4. mars í 1789.

Orðaskiftið

Tá ið stjórnarskipanin varð latin statunum til góðkenningar, byrjaði eitt stórt alment orðaskifti. Tey, sum vóru ímóti stjórnarskipanini, nevndir antifederalistar, mettu, at nýggja stjórnarskipanin tók ov nógv vald frá einstøku statunum og gjørdi samveldisstjórnina alt ov sterka, so at persónliga frælsið, ið tey høvdu stríðst fyri, fór at koma í vanda. Til tess at koma hesum ákærunum til lívs, lovaðu federalistarnir, teir, sum stuðlaðu stjórnarskipanini, at staðfesta hesi frælsisrættindi eftir at nýggja stjórnarskipanin var staðfest.

Úrslitið gjørdist tey fyrstu tíggju ískoytini til stjórnarskipanina, nevnd "Bill of Rights", og komu hesi í gildi 15. desember í 1791. Besta próvførslan fyri teirri amerikonsku stjórnarskipanini er savnað í "The Federalist Papers", ið var ein røð av greinum, sum vóru prentaðar í bløðum í New York frá oktober 1787. Greinarnar vórðu skrivaðar undir dulnevninum Publius. Høvundarnir vóru Alexander Hamilton, James Madison og John Jay, sum høvdu havt stóra ávirkan í stjórnarskipanarsmíðinum og vóru ídnir talsmenn fyri teirri nýggju stjórnarskipanini. "The Federalist Papers" vísir ikki bara, hvussu stjórnarskipanarsmiðirnir fataðu skipanina, tá ið teir skrivaðu hana, men eisini hvussu fólkið í USA fataði nýggju grundleggjandi lógina, tá ið tey góðkendu hana.

Ávirkan av teirri amerikonsku stjórnarskipanini

Teir amerikonsku stjórnarskipanarsmiðirnir evnaðu til eina skipan, sum var eitt gjøgnumbrot í áhaldandi stríðnum fyri frælsi. Tann amerikanska stjórnarskipanin hevur havt stóra ávirkan á sera nógvar stjórnarskipanir kring heimin. Eyðsæð er, at einki land merkti avleiðingarnar av kollveltingini so beinleiðis sum Frakland gjørdi. Nógvir heryvirmenn tæntu í USA um tað mundið og fingu íblástur frá hertænastuni. Nevnast kann tann ungi Marquis de Lafayette, vinur Washingtons, sum, eftir at hava stríðst í USA, kom heim til Fraklands við einum ynski um frælsi og eini republikanskari sannføring. Hann var ein av teimum, ið stríddist fyri frælsi og javnrættindum í Fraklandi. Í 1789 varð Mannarættindayvirlýsingin samtykt í Fraklandi, og staðfesti hon politisk og borgarlig rættindi. Í september í 1791 fekk Frakland, eftir eina ógvusliga kollvelting, sína egnu stjórnarskipan, sum m.a. avmarkaði valdið hjá kongi. Thomas Jefferson rættaði eina kladdu av fronsku Mannarættindayvirlýsingini frá 1789, sum verður mett at vera eitt av teimum týdningamiklastu mannarættindaskjølum, sum eru skrivað. Hetta er bert eitt av fleiri dømum um ta amerikonsku ávirkanina á franska stjórnarskipanarsmíðið.

Tann amerikanska stjórnarskipanin gav ikki bara íblástur til onnur lond um tað mundið, tá ið skipanin varð sett á stovn. Í meira enn tvær øldir hevur tann amerikanksa stjórnarskipanin ávirkað og givið íblástur til stjórnarskipanir í óteljandi londum .

Hygg eisini at

 USA.

Keldur

Amerikonsk søga

Amerikanska Kollveltingin


Parrina è la denominazione dei seguenti vini a denominazione di origine controllata, prodotti nella provincia di Grosseto.

 Parrina bianco
 Parrina rosato
 Parrina rosso
 Parrina rosso riserva

Parrina


Fríði Karlsson Justesen a.k.a. FridiNaTor
FridiNaTor er ein víðagitin føroyingur. Hann eitur Fríði Karlsson Justesen, býr í Rituvík, men er føddur í og er upprunaliga av Strondum.

Lívssøga
FridiNaTor er komikari, telduspælari og filantropistur. Hann gekk í skúla frá tí hann var 7, og bleiv liðugur við 9. flokk í 2016. Hann byrjaði at ganga í 10. flokki í 2016, men gavst, og fór at arbeiða ístaðin. Hann hevur havt arbeiði hjá Pidda á Toftum, og arbeiðir javnan í Á á Glyvrum. Eftir at fyrsta hálvárið í 2017 var farið, byrjaði hann á Tekniska Skúlanum í Klaksvík, har hann skal ganga inntil 26. juni 2020.

Frítíð
Hann nýtir frítíð sína, til at arbeiða, spæla spøl, filma, og at granska.

FridiNaTor granskar sera nógv um "PlayStation 4", um eyka møguleikar, og hvussu mann fær forbetra mest møguligt. Hann skrivar eisini javnan við stór feløg, so sum PlayStation og Steam, og kemur við góðum ráðum, og roynir alt tað nýggjasta hjá teimum, sum ikki er komið út enn.

Á youtube kanalini leggur hann, millum annað, filmsbrot um spøl, og ymiskar stuttfilmar. Tá hann, í samband við skúlan, ger filmar ella reklamur, plagar hann eisini at leggja tað út á kanalina. Innihaldið er sum oftast á enskum, av tí at meginparturin av fylgjarum hansara eru útlenskir, men viðhvørt leggur hann stutt brot, ið eru á føroyskum.

Samband
Heimasíðan hjá FridiNaTor er: http://fridinator.fo , men hon er ikki altíð aktiv.

Tó er FridiNaTor á flestu sosialu miðlum. Hann er á:

Twitter - https://twitter.com/FridiNaTor/

Youtube - https://youtube.com/FridiNaTor/

Facebook - https://www.facebook.com/fridikarlssonjustesen?fb_dtsg_ag=AdziAVqHQ8WsgyLnRRbFgiD48LLV3ZblI2r6ejYM1ymo-g%3AAdxJZEj_FFlDDrUGSnYEvseo2SqjBZo3wWNKBausddsffQ

Fridinator


An Megacyllene proxima in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni François Louis Nompar de Caumont de Laporte ngan Hippolyte Louis Gory hadton 1841. An Megacyllene proxima in nahilalakip ha genus nga Megacyllene, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha:
 Paraguay.
 Venezuela.

Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Megacyllene

Megacyllene proxima


Kaliwatan sa ito ang Silurichthys hasseltii. Una ning gihulagway ni Pieter Bleeker ni adtong 1858. Ang Silurichthys hasseltii sakop sa kahenera nga Silurichthys, ug kabanay nga Siluridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Malaysiya
Silurichthys
Isdangtunay sa Singapur

Silurichthys hasseltii


A arginase (EC 220.127.116.11) é uma enzima que catalisa a hidrólise da l-arginina em l-ornitina e uréia [1]. Está presente nos mais diversos organismos vivos, como bactéria, fungos, plantas, invertebrados e vertebrados. A maioria, invertebrados, plantas, bactérias e leveduras, têm apenas uma forma de arginase que está localizado em mitocôndrias. Vertebrados e outros animais que metabolizam o excesso de nitrogênio como uréia expressam uma segunda isoforma citosólica. Essas isoformas são denominadas arginase tipo 1 e arginase tipo 2 [2]. A arginase tipo 1, tem um pI alto, está localizado no citosol, é mais abundante no fígado, e é o principal responsável pela destoxificação da amônia como uréia. O gene que codifica esta isoenzima está mutado na hiperargininemia humana. A segunda isoenzima, tem um pI neutro, está localizada na matriz mitocondrial e está envolvida principalmente na produção de ornitina como um precursor de prolina e glutamato. Parece ser expressa na maioria, mas não em todos os tecidos e em quantidades quase iguais. As duas isoenzimas são imunologicamente distintas e são codificadas por dois genes separados. A grande semelhança em todas as propriedades cinéticas e algumas propriedades físico-químicas medidas implica um alto grau de similaridade estrutural no sítio ativo, mas a falta de reatividade cruzada imunológica e hibridação cruzada de DNA implica diferenças substanciais de composição em outras partes das moléculas de enzima [3].

Estrutura e função
A arginase é uma metaloenzima com um centro de manganês binuclear responsável pela ativação de uma molécula de água que é usada para atacar o substrato de l-arginina. Esses dois átomos de manganês são essenciais para a atividade enzimática, uma vez que a dissociação reversível de um deles gera uma enzima com metade de sua atividade catalítica. A enzima ativa requer que o centro de manganês binuclear para formar uma ponte de metal para atividade enzimática máxima [4-8]. Esta especificidade ocorre devido ao elevado número de ligações de hidrogénio entre substrato e enzima. A N-hidroxi-L-arginina (NOHA), um intermediário da biossíntese de NO, é um inibidor moderado da arginase. A estrutura cristalina do seu complexo com a enzima revela que desloca o íon de hidróxido de ligação de metal e faz a ponte do agrupamento binuclear de manganês[9].
Essa enzima apresenta um importante papel biológico no do ciclo da uréia e na biossíntese da arginina (Figura 1). Usando a l-arginina como substrato, a argininase catalisa uma reação de hidrólise, gerando como produto a l-ornitina e uréia. A l-ornitina, por sua vez, pode servir como precursora da biossíntese de poliaminas, tendo um papel fundamental para diversos eventos celulares. A arginase ainda pode competir com o óxido nítrico sintase (NOS II) pelo mesmo substrato. Dessa maneira, a arginina ainda pode participar de uma via metabólica alternativa pela ação da NOS II gerando metabólitos extremamente reativos que podem causar danos em lipídeos, proteínas e DNA (Figura 2 [10].

Ensaio enzimático

Uma das maneiras mais comuns de se avaliar a atividade enzimática da arginase é através da quantificação de uréia decorrente da hidrólise da l-arginina. Utilizando um espectrofotômetro é possível observar a formação de uréia no comprimento de onda de 540nm [11].

Purificação da arginase

Para a purificação da arginase utilizam-se vários passos que podem variar de acordo com a espécie estudada. Para a purificação da arginase de fígado humano e eritrócitos as etapas incluem a precipitação com acetona e sulfato de amônia. Em seguida, as frações são submetidas à cromatografia de troca iônica usando DEAE-celulose. Em sua última etapa, é realizada a filtração em gel [12].

Efeito do pH na Arginase

O pH ótimo da arginase de granulócitos e linfócitos de humanos foi estimado por Reyero e colaboradores após avaliar a atividade dessa enzima em diferentes valores de pH. Eles observaram que o valor de pH ótimo para ambas as células foi de 8,5. Nesse valor de pH, os valores de Km foi de 3,1mM e 2,7mM para a arginase de granulócitos e de linfócitos, respectivamente [13].

Inibidores e importância clínica

O estudo de inibidores enzimáticos pode levar ao desenvolvimento racional de novos fármacos que venham desempenhar um papel terapêutico para diversas doenças. Um aumento da expressão da arginase pode desencadear alguns problemas fisiológicos, levando, por exemplo, para um caso de doença falciforme. Nesse caso, a hemólise crônica de hemácias falciformes libera hemoglobina livre e arginase, enzima que utiliza o substrato usado para a produção de NO. A depleção de substrato e o sequestro de NO causam redução local desta substância e vasoconstrição. O fenômeno de vasoconstrição, por sua vez, retarda o fluxo sangüíneo e favorece a falcização das hemácias falciformes. Além de produzir NO, as células endoteliais liberam endotelina-1, um peptídeo pró-inflamatório e potente vaso-constritor de grandes e pequenas artérias e veias [14,15].
Nesse contexto, Iyamu e colaboradores sugeriram que o uso da cloroquina poderia se ligar ao sítio ativo da arginase e inibir competitivamente a sua atividade. Em seus experimentos eles realizaram um ensaio no qual foi possível avaliar a atividade da arginase de eritrócitos falciformes na ausência e na presença da cloroquina. O inibidor demonstrou valores de Ki de 23µM e 41µM para valores de pH de 6,8 e 7,4, respectivamente. Eles também definiram valores de Km e Vmax nas diferentes condições de pH, apresentando Km (mmol/l) de 2,08 e 1,81 e Vmax (mmol/l) de 650 e 560 para valores de pH de 6,8 e 7,4 [14].

Referências

1.       http://www.chem.qmul.ac.uk/iubmb/enzyme/EC3/5/3/1.html;

2.       Ruth B. Caldwell, Haroldo A. Toque, S. Priya Narayanan, R. William Caldwell. Arginase: an old enzyme with new tricks. Trends Pharmacol Sci. 2015; 36(6). 395 – 405.

3.       Grody WW, Dizikes GJ, Cederbaum SD. Human arginase isozymes. Isozymes Curr Top Biol Med Res. 1987; 13. 181 – 214;

4.       Reczkowski RS, Ash DE. EPR evidence for binuclear manganese(II) centers in rat liver arginase. J Am Chem Soc. 1992; 114 (27). 10992 – 4;

5.       Kanyo ZF, Scolnick LR, Ash DE, et al. Structure of a unique binuclear manganese cluster in arginase. Nature, 1996; 383. 554 – 7;

6.       Pace CN, Buonanno A, Simmons-Hansen J. Steady-state kinetic studies of arginase with an improved direct spectrophotometric assay. Anal Biochem, 1980; 109. 261–5;

7.       Scolnick LR, Kanyo ZF, Cavalli RC, et al. Altering the binuclear manganese cluster of arginase diminishes thermostability and catalytic function. Biochemistry, 1997; 36. 10558–65;

8.       Greenberg DM. Enzymes of protein metabolism: arginase. Methods Enzymol, 1955; 2. 368–74;

9.       Reczkowski RS, Ash DE. Rat liver arginase: kinetic mechanism, alternate substrates, and inhibitors. Archives of Biochemistry and Biophysics. 1994; 312(1). 31–7;

10.   Bronte V, Zanovello P. Regulation of immune responses by L-arginine metabolism. Nat Rev Immunol, 2005; 5(8). 641-54;

11.  Corraliza IM, Campo ML, Soler G, Modolell M. Determination of arginase activity in macrophages: a micromethod. J Immunol Methods. 1994; 174(1-2). 231 – 5.

12.   Berüter J, Colombo JP, Bachmann C. Purification and properties of arginase from human liver and erythrocytes. Biochem J. 1978; 175(2). 449-54;

13.  Reyero C, Dorner F. Purification of arginases from human-leukemic lymphocytes and granulocytes: study of their physicochemical and kinetic properties. Eur. J. Biochem. 1975; 56. 137-147;

14.   Iyamu EW, Ekekezie C, Woods GM. In vitro evidence of the inhibitory capacity of chloroquine on arginase activity in sickle erythrocytes. Br J Haematol. 2007; 139(2). 337 – 43;

15.  Zago MA, Silva-Pinto AC. The pathophysiology of sickle cell disease: from the genetic mutation to multiorgan disfunction. Rev. Bras. Hematol. Hemoter. 2007; 29(3). 207 – 214.

Genes no cromossoma 6
Genes no cromossoma 14

Arginase


The Women's Herald Sun Tour is an annual professional road bicycle racing event for women in Australia. It is held in conjunction with the Herald Sun Tour.

Winners

Classification leaders' jerseys

References

Cycle races in Australia
Recurring sporting events established in 2018
2018 establishments in Australia
Women's road bicycle races
Annual sporting events in Australia

Women's Herald Sun Tour


Caio Petrônio () foi um senador romano nomeado cônsul sufecto em 25 no lugar de Cosso Cornélio Lêntulo. Era neto do triúnviro monetário Públio Petrônio Turpiliano e provavelmente neto do prefeito do Egito Públio Petrônio. Públio Petrônio, cônsul sufecto em 19, era provavelmente seu irmão mais velho.

Carreira
Petrônio é atestado apenas numa inscrição fragmentada na qual ele mencionado juntamente com "M. Asin[ius Agrippa?]" com cônsul em 25. Outras inscrições encontradas no Egito atestam propriedades de Públio e Caio na província, provavelmente reminiscentes da época do avô deles, prefeito da província.

Bartolomeo Borghesi defende que Caio Petrônio é também Caio Petrônio Umbrino, que aparece antes de 25 como curator locorum publicorum iudicandorum, o que é improvável especialmente porque na primeira metade do século I, todos os Petrônios são do ramo da gente Petrônia sem cognome.

Família
É possível que Caio Petrônio tenha sido pai de Petrônia, esposa de Galeu Tetieno, e pai adotivo de Caio Petrônio Pôncio Nigrino, cônsul em 37.

Ver também

Bibliografia

 , especialmente 106, nota 2.

 Prosopographia Imperii Romani (PIR²) (1998) P 266, P 267

{{DEFAULTSORT:Gaius Petronius]}}
Petronii
Cônsules do Império Romano
Ano de nascimento desconhecido
Nascidos no século I a.C.
Ano de morte desconhecido
Mortos no século I
Romanos antigos do século I

Caio Petrônio


L'edizione 2002-03 della Welsh Premier League vide la vittoria finale del Barry Town.

Capocannoniere del torneo fu Graham Evans (Caersws), con 24 reti.

Classifica finale

Verdetti
 Barry Town Campione del Galles 2002-03.
 Welshpool Town e Llanelli retrocesse.

Calcio nel 2002
Calcio nel 2003
Campionato gallese di calcio

Welsh Premier League 2002-2003


Informatica
La sigla MP3 è utilizzata per indicare il seguente standard di audio digitale:
 MPEG-1/2 Audio Layer 3

Musica
 MP3 – album di M. Pokora del 2008
 MP3 – singolo di Mondo Marcio del 2010
 MP3 – album di Emilia del 2023

Videogiochi
 Mario Party 3 – videogioco della Nintendo

Altro
 Lettore MP3 – dispositivo per la riproduzione di musica digitale registrata in formato MP3
 Piaggio MP3 – scooter a tre ruote prodotto dalla Piaggio

MP3 (disambigua)


NCU – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Nukus (Uzbekistan)

Ncu


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Scelimena mellioides. Una ning gihulagway ni Deng, W.-a. ni adtong 2016. Ang Scelimena mellioides sakop sa kahenera nga Scelimena, ug kabanay nga Tetrigidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Sichuan Sheng

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Sichuan Sheng
Scelimena

Scelimena mellioides


Kaliwatan sa alibangbang ang Torodora chlorobapta. Una ning gihulagway ni Edward Meyrick ni adtong 1931. Ang Torodora chlorobapta sakop sa kahenera nga Torodora, ug kabanay nga Lecithoceridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Torodora

Torodora chlorobapta


Porcellio baidensis là một loài chân đều trong họ Porcellionidae. Loài này được Viglianisi, Lombardo & Caruso miêu tả khoa học năm 1992.

Chú thích

Tham khảo

Porcellio

Porcellio baidensis


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Amytta abbreviata. Una ning gihulagway ni Max Beier ni adtong 1967. Ang Amytta abbreviata sakop sa kahenera nga Amytta, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Kenya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Kenya
Amytta

Amytta abbreviata


An Estoloides aquilonius in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Linsley ngan Chemsak hadton 1984. An Estoloides aquilonius in nahilalakip ha genus nga Estoloides, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Estoloides

Estoloides aquilonius


Kaliwatan sa isda ang Vinciguerria nimbaria. Una ning gihulagway ni Jordan ug Williams ni adtong 1895. Ang Vinciguerria nimbaria sakop sa kahenera nga Vinciguerria, ug kabanay nga Phosichthyidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Florida
Isdangtunay sa Tinípong Bángsà
Isdangtunay sa Cuba
Isdangtunay sa Gulpo sa Mehiko
Vinciguerria

Vinciguerria nimbaria


Mike Sanford may refer to:

Mike Sanford Sr. (born 1955), American football coach
Mike Sanford Jr. (born 1982), American football coach

Mike Sanford


Stari grad Zvornik je utvrđenje i naselje iz kojeg se razvilo današnje naselje i općinski centar Zvornik, Bosna i Hercegovina

Lokacija
Utvrđenje Stari grad Zvornik sagrađen je na teško pristupačnom planinskom masivu Mlađevcu, na izlazu Drine iz klisure u plodnu ravnicu, gdje se razvilo civilno naselje. Na sjeveru je Mlađevac ograničen donjim tokom Bjelobarske rijeke, na istoku Drinom, na zapadu potokom Mekinjom i putem koji vodi u selo Sultanoviće, a na jugu donjim tokom rijeke Jošanice.

Historija
Područje Zvornika bilo je u okviru ranosrednjovjekovne župe Podrinje ili Sapna, koja je zauzimala geografsku cjelinu između rijeke Drine  i krajnjih istočnih izdanaka planine Majevice. U kasnom srednjem vijeku Zvornik je bio posebna župa za koju su se povremeno otimali bosanski, ugarsko-hrvatski i srpski vladari. Njegovom privrednom usponu, osim blizine Srebrenice, doprinio je i povoljan položaj na raskrsnici važnih puteva za Bosnu, Srbiju i Mađarsku. U periodu između 1410 - 1430. godine Zvornik se razvio u važno trgovačko središte.

Definitivnim padom srpske despotovine 1459. godine pod osmansku vlast su potpali i njeni dijelovi na lijevoj obali Drine, tj. rudarsko Podrinje i dijelovi usorske oblasti, vjerovatno još početkom 1460. godine. Zvornički sandžak osnovan je oko 1480. godine. Nastao je odvajanjem zapadnih dijelova Smederevskog sandžaka u srednjem Podrinju, i nekih područja sjeveroistočnog dijela Bosanskog sandžaka.  Konačni teritorijalni oblik ovaj sandžak je dobio 1521. godine padom Šapca i Beograda pod osmansku vlast.

U vojno - administrativnom pogledu Zvornički sandžak je od osnivanja pa do 1541. godine pripadao Rumelijskom pašaluku. Kada je osnovan Budimski pašaluk, Zvornički sandžak je ušao u njegov sastav. Kada je 1580. godine osnovan Bosanski pašaluk, Zvornički sandžak je pripao njemu.

Osmanska posada bila je raspoređena u zvorničkoj tvrđavi sve do 1878. godine, kada se austro-ugarska posada smjestila samo u Gornji grad i tu ostala do kraja prvog svjetskog rata 1918. godine. U tom periodu Donji grad je počeo da propada. U Gornjem gradu bila je i posada Jugoslovenske vojske sve do 1934. godine. Posljednji koji su koristili zvorničku tvrđavu bili su Nijemci za vrijeme Drugog svjetskog rata.

Opis dobra
Danas se u ruševinama na površini od 49.000 m2 raspoznaju Gornji, Srednji i Donji grad.

Srednjovjekovni period

Srednji grad sa Velikom kulom je prvi podignut u graditeljskoj cjelini starog zvorničkog grada. Prvobitno to je bio tipično srednjovjekovni kompleks sa pravougaonom kulom i malim oborom oko nje. Zaravan duga 60 m, na kojoj je kula sagrađena, bila je sa svih strana, osim sa sjeverne, okružena nepristupačnim strminama. Dvorište kule je opasano masivnim i do 2,0 m debelim zidovima.

Kula je kasnije dobila kružni oblik, početkom primjene vatrenog oružja, prije uspostavljanja osmanske uprave. Visina kule, koja se prema vrhu znatno sužava, iznosi od 18 do 20 m, a obim više od 50 m. U drugom svjetskom ratu Nijemci su probili zidove u donjem dijelu kule, te je unutrašnjost zatrpana porušenom zidnom masom. Kula je zidana od pritesanog kamena iz okoline. Gornji dio kule, u visini od 4 do 7 m, dozidan je kasnije. Pri samom vrhu su prozorski otvori. U blizini otvora su ostaci  puškarnica.

Novi način ratovanja, upotreba vatrenog oružja i potreba da se ovaj kompleks bolje zaštiti doveli su do razvoja Gornjeg grada. Ovaj dio grada leži na platou okruženom visokim zidom. Pri vrhu platoa podignut je glavni odbrambeni štit u kom je vjerovatno bila i jedna kula. Na sjeverozapadnoj strani ovog štita je bio iskopan poprečni jarak. Na krajnjoj istočnoj strani platoa, na najdominantnijem mjestu, stajao je bastion ili jedna od kula. Sa južne strane od ovog bastiona vodio je put do Velike kule. Put je bio zaštićen sa obje strane visokim zidom koji je sačuvan, uglavnom, u tragovima i do visine od 1,0 m. Bastioni su nekada stajali i na pristupačnijim stranama platoa, ali su se sačuvali  samo južni. U ovakvom obliku grad je stajao do 1433. godine, kada ga je zauzeo despot Đurađ Branković.

Osmanski period
U osmanskom periodu,  grad je dodatno utvrđen i proširen izgradnjom Donjeg grada. Zauzimao je površinu od 7.600 m². Uz rijeku Drinu, u prvim godinama osmanske uprave, sagrađena je osmerougaona kula koja je povezana zidovima sa ostatkom utvrđenja u sjevernom dijelu: kapijskom kulom, tabijom i jednim malim redutom. Kao građevinski materijal Osmanlije su koristile stećke sa obližnje nekropole. Kula je zatrpana do 8,0 m visine. Na vrhu je prostorija sa pet topovskih otvora i kamin. Sjeverno od ove sagrađena je još jedna kapijska kula. Grad je dalje utvrđen po strmim liticama izgradnjom različitih uporišta koja su povezana zidovima. Tako je  zatvoren krševiti prostor u obliku trougla, poznat kao Srednji i Donji grad. Dio koji se prostirao pored rijeke bio je zaštićen kapi-kulama. U ovakvom obliku grad je trajao do početka 16. vijeka. Evlija Čelebija u svom Putopisu pominje Carevu džamiju. Džamija je bila situirana između sjeverne kapijske kule i Velikog kazamata, gdje su pronađeni njeni temelji. Uz Drinu je ojačan ranije podignuti bedem, dug 300 m. U njemu su bili ugrađeni dva mala bastiona, prsobran, veliki broj puškarnica i topovskih otvora. U Donjem gradu je sagrađen veliki kazamat u stijeni.

Gornji grad je u osmanskom periodu pretrpio značajne prepravke. Zauzimao je površinu od 8.000 m2. Oko njega je iskopan duboki jarak, gotovo uspravnih strana,  obzidan tesanim kamenom. Sa istočne strane jarci su bili zatvoreni kapijama (dimenzija 2,30 x 2,10 m) sa polukružnim nadvratnicima.  Do sjeverne kapije nalazila se glavna ulazna kapija u Gornji grad, koja je u osmanskom periodu poznata pod nazivom "Jedrenska". Na mjestu ranije srednjovjekovne kule izgrađen je Veliki bastion, dva manja i popravljena je cisterna. Pod ovim bastionima je bilo sklonište sa tajnim izlazom. U unutrašnjosti Gornjeg grada bio je sagrađen veliki broj objekata za stanovanje, kancelarije i skladišta, te jedna manja džamija. Svi ovi objekti su porušeni nakon 1878. godine.

Austrougarski period
Ovaj period obilježen je intervencijama koje se, uglavnom, odnose na rušenje objekata Starog grada, a u manjoj mjeri na izgradnju. Karavanski put u Donjem gradu nije više zadovoljavao pojačani intenzitet saobraćaja usljed čega dolazi do manjih intervencija na sjevernoj kapiji, zaziđivanja južne kapije i proboja bedema za prolaz puta. U Gornjem gradu Austrija je za potrebe svoje vojske izgradila kasarnu dimenzija 60,0 x 13,0 m. Objekat je imao podrum sa cisternom, prizemlje i sprat. Ulaz je bio na istočnoj strani. Do sprata je vodilo spoljno stepenište. Na sjevernoj strani je stajao bunker nad čijim se ulazom i danas nalazi ploča sa natpisom.

Po završetku prvog svjetskog rata vrše se daljnje intervencije na proširenju puta. Proširuje se prolaz kroz sjevernu kapiju, znatno nasipa unutrašnji prostor grada, podiže niveleta puta i gotovo u cijelosti ruši južna kapija. Ovim radovima su znatno devastirani Donji grad i Stari grad Zvornik u cjelini.

Stari grad Zvornik je proglašen za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.

Literatura
 Hamdija Kreševljaković, "Naše starine" I, Sarajevo, 1953, 7-45 -Stari bosanski gradovi,
 Hamdija Kreševljaković, Izabrana djela I, izdavač "Veselin Masleša", Sarajevo, 1991 -Kapetanije u Bosni i Hercegovini
 Desanka Kovačević-Kojić, Sarajevo, 1978 -Gradska naselja srednjovjekovne bosanske države

Reference

Z
Nacionalni spomenici u Zvorniku

Stari grad Zvornik


Królowe Dzikiego Zachodu (fr. Les pétroleuses) – francuski western komediowy z 1971 w reżyserii Christiana-Jaque'a. Główne role zagrały: Claudia Cardinale i Brigitte Bardot.

Zdjęcia do filmu powstały w Tabernas w Hiszpanii.

Obsada
 Claudia Cardinale – Marie Sarrazin
 Brigitte Bardot – Louise ("Frenchie King")
 Michael J. Pollard – szeryf
 Patrick Préjean – Luc
 Georges Beller – Marc
 Oscar Davis – Matthieu
 Riccardo Salvino – Jean
 Patty Shepard – "Mżawka" (Petite-Pluie)
 Teresa Gimpera – Caroline
 France Dougnac – Elisabeth
 Emma Cohen – Virginie
 Henri Czarniak – Doc Miller
 Leroy Haynes – Marquis
 Walerij Inkiżynow – "Plujący Byk"
 Micheline Presle – ciotka Amelia
 Jacques Jouanneau – pan Letellier
 Denise Provence – pani Letellier
 Clément Michu – Charvet
 Cris Huerta

Zarys fabuły
Terytorium Nowego Meksyku, rok 1880. W okolicach francuskojęzycznego miasteczka Bougival Junction działa banda niejakiego Frenchie Kinga. W rzeczywistości pod pseudonimem tym ukrywa się piękna Louise, która wraz z czterema siostrami: Mżawką, Caroline, Elisabeth i Virginie dokonuje zuchwałych napadów rabunkowych. Pewnego dnia w jej ręce wpada prawo własności pewnego rancza na którego terenie znajdują się, jak się okaże złoża ropy naftowej. Chęć przejęcia cennej posiadłości ma też Marie Sarrazin, która nieopodal prowadzi farmę wraz z czterema braćmi: Lukiem, Markiem, Matthieu i Jeanem. Obie panie rozpoczynają zaciętą walkę o przejęcie złóż ropy.

Bibliografia

Francuskie filmy z gatunku western
Francuskie filmy komediowe
Parodie filmowe
Francuskie filmy z 1971 roku

Królowe Dzikiego Zachodu


A Primeira Expedição a Fiji realizada pelos Estados Unidos ocorreu em outubro de 1855 durante uma guerra civil nas ilhas. Em resposta aos supostos ataques incendiários contra o agente comercial estadunidense em Lautoka, na ilha de Viti Levu, a Marinha dos Estados Unidos enviou um navio de guerra para exigir uma compensação de Seru Epenisa Cakobau, o Vunivalu de Bau e autoproclamado Tui Viti (Rei de Fiji).

Bibliografia

História das Fiji
Expedições punitivas dos Estados Unidos
Conflitos em 1855
Marinha dos Estados Unidos no século XIX

Primeira Expedição a Fiji


An Ciconiidae in uska familia han Aves. An Ciconiidae in nahilalakip ha ordo nga Ciconiiformes, classis nga Aves, phylum nga Chordata, ngan regnum nga Animalia. An familia nga Ciconiidae in naglalakip hin 30 ka mga species, sumala ha Catalogue of Life.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ciconiidae

Ciconiidae


"We Say Yeah" is a song originally performed by Cliff Richard & The Shadows. It was initially released in December 1961 on "The Young Ones" soundtrack album and a few weeks later the B-side to "The Young Ones" single. Both reached number 1 in their respective UK charts. In France however, it was "We Say Yeah" instead of "The Young Ones" that made the singles chart, reaching number 14.

Johnny Hallyday version ("Dis-moi oui")

The song was adapted into French (under the title "Dis-moi oui") by Ralph Bernet and Claude Carrère and recorded by French singer Johnny Hallyday. He included it on his 1963 album Johnny Hallyday (commonly known as Les Bras en croix) and also released on the EP "Les Bras en croix".

Track listing
Les bras en croix, 7-inch EP Philips 432.908 BE (1963, France, Spain, etc.)

A1. "Les bras en croix" (2:13)
A2. "Quitte-moi doucement" ("Break It to Me Gently") (2:30)
B1. "Quand un air vous possède" ("When My Little Girl Is Smiling") (2:17)
B2. "Dis-moi oui" ("We Say Yeah") (2:07)

Charts

References

External links
 Johnny Hallyday — Les Bras en croix (EP) on Discogs

1962 songs
1963 singles
Cliff Richard songs
Johnny Hallyday songs
Columbia Records singles
Philips Records singles
Songs written by Hank Marvin
Songs written by Bruce Welch

We Say Yeah


Patuljasti šnauceri (minijaturni šnaucer, mali šnaucer)
su mali, elegantni, snažno građeni, oštrodlaki psi. Izgledaju kao umanjeni srednji šnauceri ali bez odlika patuljatosti. Ime su dobili po karakterističnim brkovima i bradi.

Historija pasmine
Patuljasti šnaucer potiče iz Njemačke, s područja Bavarske i Sudeta. Prema nekim tvrdnjama šnauceri predstavljaju jednu od najstarijih pasmina pasa. Šnaucera možemo uočiti na Rembrantovim slikama iz 17. vijeka. U prvim poznatim zapisima s početka 18. vijeka prepoznat je mali do srednji veliki pas sa seoskih imanja gdje je služio kao čuvar imanja i štala, tamanitelj štetočina, čak i kao odličan čuvar stada. Šnauceri su bili anatomski gotovo jednaki "pinčerima", jedino ih je razlikovala dužina dlake, ali glavna karakteristika - njihov naglašeni karakteristični oblik tijela i naglašena brada ostali su isti do danas. Kao čuvari imanja i štala razvili su sklonost prema lovu na miševe i štakore tako da ih neki još i danas nazivaju "štakorašima". Čak i danas je ta osobnost lova na štakore ostala jako izražena kod patuljastog šnaucera. Kako bi ih zažtitili od ugriza štakora ljudi su im nekada kupirali uši i rep. Prema najranijim zapisima postojali su različiti varijeteti boja od hrđavosmeđe, harlekin pa sve do sivkastih poput vuka. Upravo ta sivkasta divlja boja održala se do današnjih dana i taj rudimentarni gen imaju šnaucer biber- sol boje.

Izgled
Patuljasti šnauceri su mali, elegantni ali snažno građeni, oštrodlaki psi. Njihova pojava treba da oslikava pojavu umanjenog srednjeg šnaucera bez odlika patuljatosti. Kupiranje ušiju i repa zabranjeno je od 1987.

Građa
Svi patuljasti šnauceri moraju biti prividno kvadratne građe. Kostur  je čvrst, a dlaka oštra i ravna. Glava je snažna i izdužena, punih vilica, makazastog zagriza. Nosnica je puna, crne boje kao i usne, bez obzira na boju dlake. Oči su tamne, srednje veličine, ovalne i usmjerene ravno prema naprijed (sa živahnim pogledom). Uši su preklopljene, visoko postavljene. Vrat šnaucera mora biti snažan, mišićav i plemenito zakrivljen, ne smije biti kratak ni debeo. Prsa su duboka, a leđa ravna u blagom padu prema sapima. Rep je prirodan, visoko nošen. Šnaucer se mora kretati u dugačkom i snažnom iskoraku.

Dlaka
Dlaka patuljastog šnaucera je čvrsta, gusta i oštra. Ne linja se pa je dlaku potrebno trimati i šišati.
Mogu biti crne, biber- sol, crno srebrne i bijele boje.

Temperament i ponašanje
Karakter patuljastog šnaucera određen je temperamentom njegovog većeg rođaka – srednjeg šnaucera i ponašanjem malog psa. Patuljasti šnaucer je inteligentan, hrabar i neustrašiv, živahan mali pas, izuzetno dobro prilagođen životu u stanu ali i odličan pas pratilac i čuvar. Tolerantni su i nježni prema djeci i veoma odani vlasniku. Izuzetno su inteligentni i vole učiti. Prema najnovijim referentnim studijama rangiranja 131 pasmine pasa po visini inteligencije, patuljasti šnauceri se nalaze na 12. mjestu.

Reference

Vanjski linkovi
http://www.fci.be/en/nomenclature/MINIATURE-SCHNAUZER-183.html
http://patuljastisnaucer.com

Rase pasa

Patuljasti šnaucer


Kaliwatan sa insekto ang Frankliniella vulcanoperotensis. Una ning gihulagway ni Johansen ni adtong 2000. Ang Frankliniella vulcanoperotensis sakop sa kahenera nga Frankliniella, ug kabanay nga Thripidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Mehiko

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Mehiko
Frankliniella

Frankliniella vulcanoperotensis


Ia BLứ là một xã thuộc huyện Chư Pưh, tỉnh Gia Lai, Việt Nam.

Xã Ia Blứ có diện tích 191,15 km², dân số năm 2006 là 4.688 người, mật độ dân số đạt 25 người/km².

Chú thích

Liên kết ngoài

Ia Blứ


Comando Combatente Unificado (em inglês Unified Combatant Command) é a designação de um comando do Departamento de Defesa dos Estados Unidos que é composto por forças de, pelo menos, dois departamentos militares. Estes comandos estão estabelecidos para providenciar um eficiente sistema de comando e controle das forças militares dos Estados Unidos, independentemente do ramo ou do serviço, em paz ou em guerra. Eles estão organizados em termos geográficos (conhecido por "área de responsabilidade") ou em termos funcionais, como uma operação especial, projeção de poder ou transporte. A criação e organização destes comandos de combate unificados está definida legalmente no Título 10 do Código dos Estados Unidos, entre as secções 161 e 168.

O Plano de Comando Unificado (UCP) estabelece as missões, responsabilidades de comando e áreas geográficas de responsabilidade dos comandos combatentes. Cada vez que o Plano de Comando Unificado é atualizado, a organização dos comandos combatentes é revisada quanto à eficiência e eficácia militar, bem como o alinhamento com a política nacional.

Governo dos Estados Unidos

Unified Combatant Command


An Taratretis derwentensis in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Last hadton 1978. An Taratretis derwentensis in nahilalakip ha genus nga Taratretis, ngan familia nga Pleuronectidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taratretis

Taratretis derwentensis


Kaliwatan sa alibangbang ang Draconia basipleta. Una ning gihulagway ni Warren ni adtong 1905. Ang Draconia basipleta sakop sa kahenera nga Draconia, ug kabanay nga Thyrididae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Draconia

Draconia basipleta


The Last Sessions is a two-volume album by Sonny Stitt. Recorded six weeks before he died, this was his last full album.

References

1984 albums
Sonny Stitt albums

The Last Sessions (Sonny Stitt album)


Bal i forsamlingshus er en dansk dokumentarisk optagelse fra 1920.

Handling
Dansescener inde i forsamlingshus. Damer og herrer udendørs går med hinanden under armen i en lang række. Muntert selskab af opstemte personer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentariske optagelser
Danske film fra 1920

Bal i forsamlingshus


Movico – jednostka osadnicza w Stanach Zjednoczonych, w stanie Alabama, w hrabstwie Mobile.

CDP w stanie Alabama

Movico


An Schoenionta javanicola in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Stefan von Breuning hadton 1954. An Schoenionta javanicola in nahilalakip ha genus nga Schoenionta, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenionta

Schoenionta javanicola


Izmena eller Forræderi () er en russisk spillefilm fra 2012 af Kirill Serebrennikov.

Plot
To  bekendte får at vide, at deres ægtefæller er kærester. Denne opdagelse får dem til at handle på en måde, som de ikke tidligere ville have turdet.

Referencer

Medvirkende
 Albina Dzjanabajeva
 Dejan Lilic
 Franziska Petri
 Artūrs Skrastiņš
 Svetlana Mamresjeva

Eksterne henvisninger

Russiske film fra 2012
Dramafilm fra Rusland

Izmena


An Batrachorhina madagascariensis in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Thomson hadton 1868. An Batrachorhina madagascariensis in nahilalakip ha genus nga Batrachorhina, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Batrachorhina

Batrachorhina madagascariensis


An Pterolophia inaequalis in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Fabricius hadton 1801. An Pterolophia inaequalis in nahilalakip ha genus nga Pterolophia, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterolophia

Pterolophia inaequalis


An Trimma volcana in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Richard Winterbottom hadton 2003. An Trimma volcana in nahilalakip ha genus nga Trimma, ngan familia nga Gobiidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trimma

Trimma volcana


Lema Mabidi (Kinshasa, 11 de junho de 1993) é um futebolista profissional congolês que atua como meia.

Carreira
Lema Mabidi representou o elenco da Seleção da República Democrática do Congo de Futebol no Campeonato Africano das Nações de 2015.

Títulos
 RDC
 Campeonato Africano das Nações: 2015 - 3º Lugar.

Jogadores da Seleção da República Democrática do Congo de Futebol
Jogadores da Copa das Nações Africanas de 2015

Lema Mabidi


Dania var en hjuldamper, bygget i Storbritannien som Quentin Durward i 1823. Skibet blev i 1827 købt af en dansk forretningsmand og indsat i rutefart mellem København og Jylland/Fyn med navnet Dania. Senere blev ruten flyttet til Aarhus-Kalundborg. Hjuldamperen blev solgt til ophugning i 1841.

Under britisk flag

I den skotske by Leith (der nu er en forstad til Edinburgh) var der stolte traditioner for skibsbygning. Et af byens ældste værfter var Sime & Rankine, og i juli 1823 afleverede de hjuldamperen Quentin Durward til R. Ogilvie og G. Crichton fra Leith. Navnet var taget fra titlen på en populær bog af Walter Scott, der udkom i 1823. Skibets første beskrevne tur med passagerer - i august 1823 - var den lange sejlads mod nord og vest fra Leith via Aberdeen, Inverness, Caledonian Canal, Fort William, Tobermory, Staffa, Giant's Causeway, Coleraine, Campbeltown og Kyles of Bute til Glasgow. Ved ankomsten blev skibet sat til salg. Salget blev ikke til noget, så i september 1823 tog Quentin Durward endnu en lang tur med passagerer, denne gang fra Greenock via Dublin, Plymouth og Portsmouth til Brighton. Ved ankomsten blev skibet straks indsat på en rute mellem Brighton og Dieppe i Frankrig. I april 1824 blev Quentin Durward chartret af Leith & Dundee Steam Packet Co i Leith, og det indledte samme måned sejlads på ruten mellem Leith og Dundee. I april 1826 var hjuldamperen tilbage i den Engelske Kanal, hvor den blev indsat på en rute mellem Newhaven og Grangemouth, men allerede den følgende måned blev skibet købt af The Brighton & Dieppe Steam Packet Co. i Brighton og begyndte igen besejling af ruten mellem Brighton og Dieppe.. I juni 1827 blev hjuldamperen købt af kaptajnløjtnant Laurits Christensen og navnet blev ændret til Dania. På trods af sin sømilitære rang havde Christensen - fornavnet ses også stavet Lauritz - været uden for nummer (À la suite) siden 1814 og havde drevet forretning i Ostindien fra 1816 til 1826. Som sælger var på skødet anført skibsmægleren Richard Thornton.

Under dansk flag
Den 8. juni bekendtgjorde Christensen i Den til Forsendelse med de Kongelige Rideposter privilegerede Danske Statstidende i en annonce, at han havde købt dampskibet, som havde "30 opredte Senge" og lige var blevet kobberforhudet. Han beskrev også, at skibet skulle have to sejladser om ugen, den ene mellem København og Aarhus, og den anden skiftevis København-Aalborg og København-Fredericia. Dania afsejlede fra London med Laurits Christensen som skipper den 17. juni og var den 21. juni i Frederikshavn. Christensen havde været udstationeret i byen - mens den stadig hed Fladstrand - under Englandskrigene, og nu tog han sig tid til at anløbe stedet og vise det nye dampskib frem for interesserede indbyggere.

Danias første tur med passagerer i Danmark var søndag den 24. juni 1827, mellem Toldboden i København og Bellevue - i øvrigt i konkurrence med Caledonia - og første tur over Kattegat afgik mod Aalborg den 30. juni. Ved ankomsten til Aalborg blev der arrangeret en ekstra tur på Limfjorden, så de lokale kunne se skibet an. Der blev annonceret flittigt i både københavnske og jyske aviser, og det fremgik, at der blev sejlet til Aarhus hver onsdag morgen, og retur torsdag aften, mens der blev sejlet skiftevis til Aalborg og Fredericia om lørdagen, med retur mandag aften. På ruten til Aalborg blev der lagt ind ved Hals, mens man på turen til Fredericia lagde ind ved Bogense. På alle ture var der stop i Helsingør. Turen til Aalborg var den dyreste og kostede mellem 10 Rigsbankdaler på første klasse og 3 Rbd. for en dæksplads. Dækspladserne var forbeholdt "Soldater, Matroser, Bønder og Tjeneste-tyende". Overfartstiden var beregnet til 18 timer "med Undtagelse af Stormveir". I det danske postvæsen var man nervøse for, at passagererne ulovligt ville medtage breve og dermed underminere forretningen, men Generalpostdirektionen bestemte sig alligevel for, at publikum kunne markere på brevene, hvis de skulle sendes med dampskib til Jylland, og det meddelte man i Statstidende den 16. juli 1827. På illustrationer af Dania ses skibet derfor med det kongelige monogram i flaget, som officielt postskib.

Det varede ikke længe, før Christensen måtte se i øjnene, at den ambitiøse sejlplan med to ugentlige dobbeltture ikke kunne gennemføres i længden. På turen til og fra Aalborg 11. til 14. august, var Dania ude i så hårdt vejr, at man blev nødt til at aflyse afgangen til Aarhus den 15. august, fordi skibet "saavel med Hensyn til Maskinerie som Folk, behøvede et Par Dages Hvile for igjen at komme i fuldkommen Orden". Herefter opgav Christensen ruten til Aalborg og sejlede i stedet kun én tur om ugen i september, skiftevis til Aarhus og Fredericia. På turene til Fredericia var man - ud over Helsingør og Bogense - også begyndt at anløbe Strib.

Dania fik nye ejere 28. januar 1828 i form af et interessentskab, hvor grosserer Mathias Wilhelm Sass ejede en tredjedel og bestred posten som bestyrende reder. Sejlplanen med skiftevise afgange til Aarhus og Fredericia fortsatte, og første tur i 1828 afgik til Aarhus den 5. maj. Fra 1829 blev ruten omlagt så man hver uge sejlede til Aarhus, og derefter videre til Strib og Fredericia. Retur samme vej. I 1834 blev skibets maskineri fornyet på Frederiksværk Maskinfabrik, og Dania var klar til sommersæsonen i juni 1834. Ruten blev igen omlagt, så man nu udelukkende sejlede København-Aarhus på den ugentlige afgang.  I 1836 ansøgte skibets reder, grosserer Sass om eneretten til sejlads mellem Kalundborg og Aarhus, omfattende såvel sejl- som dampskibe. Han ville benytte Dania på ruten, og der skulle således ikke længere være et dampskib på ruten mellem Aarhus og København. Han fik eneretten i 15 år, men skulle til gengæld love at anskaffe et nyt skib til afløsning for Dania på ruten til Kalundborg i 1840. Det nye skib, hjuldamperen Christian VIII blev som aftalt bygget i 1840. Det fik installeret maskineriet fra Dania og dermed var det slut for dette skib, der havde sejlet sin sidste planmæssige tur i november 1839 og blev ophugget i København i 1841.

Noter

Eksterne henvisninger

 Once upon a time in Denmark (a danish shipmail route) - norbyhus.dk

Skibe fra Danmark
Hjuldampere
Skibe bygget i Storbritannien

Dania (skib, 1823)


An Aegoidus calligrammus in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Bates hadton 1885. An Aegoidus calligrammus in nahilalakip ha genus nga Aegoidus, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aegoidus

Aegoidus calligrammus


Kaliwatan sa isda ang Brachygalaxias gothei. Una ning gihulagway ni Hans-Jürgen Busse ni adtong 1983. Ang Brachygalaxias gothei sakop sa kahenera nga Brachygalaxias, ug kabanay nga Galaxiidae. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa kapos sa datos.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Tśile

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Tśile
Brachygalaxias

Brachygalaxias gothei


Guy Williams é um supervisor de efeitos visuais estadunidense. Foi indicado ao Oscar de melhores efeitos visuais na edição de 2018 por Guardians of the Galaxy Vol. 2, na edição de 2014 por Iron Man 3 e na edição de 2013 por Marvel's The Avengers.

Ligações externas

Especialistas em efeitos especiais

Guy Williams (efeitos visuais)


Kaliwatan sa alibangbang ang Pseudobazisa perculta. Una ning gihulagway ni William Lucas Distant ni adtong 1897. Ang Pseudobazisa perculta sakop sa kahenera nga Pseudobazisa, ug kabanay nga Lymantriidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Pseudobazisa

Pseudobazisa perculta


Kahenera sa mga karpa ang Hypsibarbus. Ang Hypsibarbus sakop sa kabanay nga karpa.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Karpa
Hypsibarbus

Hypsibarbus


Miagrammopes thwaitesi là một loài nhện trong họ Uloboridae.

Loài này thuộc chi Miagrammopes. Miagrammopes thwaitesi được Octavius Pickard-Cambridge miêu tả năm 1870.

Chú thích

Tham khảo

Miagrammopes

Miagrammopes thwaitesi


Kaliwatan sa isda ang Copella meinkeni. Una ning gihulagway ni Axel Zarske ug Jacques Géry ni adtong 2006. Ang Copella meinkeni sakop sa kahenera nga Copella, ug kabanay nga Lebiasinidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Habagatang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Habagatang Amerika
Copella

Copella meinkeni


Kaliwatan sa lumot ang Collema occultatum. Una ning gihulagway ni Francesco Baglietto. Ang Collema occultatum sakop sa kahenera nga Collema, ug kabanay nga Collemataceae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Kadagatang Artiko
 Uropa ug Asya
 kasarangan nga Asya
 Aprika
 Madagascar
 Amihanang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Abungawg-uhong
Abungawg-uhong sa Kadagatang Artiko
Abungawg-uhong sa Uropa
Abungawg-uhong sa Asya
Abungawg-uhong sa Aprika
Abungawg-uhong sa Amihanang Amerika
Collema
Abungawg-uhong sa Madagaskar

Collema occultatum


Tom Pajic is an American football coach and administrator.  He served as the head coach at Quincy University in Quincy, Illinois from 2012 to 2016, compiling a career record of 19–35.

Pajic was a senior offensive analyst for the Temple University football team in 2018.

Head coaching record

References

External links
 Temple profile

Year of birth missing (living people)
Living people
Bloomsburg Huskies football coaches
Bloomsburg Huskies football players
Fordham Rams football coaches
Gettysburg Bullets football coaches
Hofstra Pride football coaches
Missouri State Bears football coaches
Quincy Hawks football coaches
Temple Owls football coaches
Wilkes Colonels football coaches

Tom Pajic


Poa secunda là một loài cỏ trong họ hòa thảo, thuộc chi poa.

Hình ảnh

Chú thích

Tham khảo

Poa
Thực vật Argentina
Thực vật Chile
Thực vật México
Thực vật Alaska
Thực vật Arizona
Thực vật Bắc Dakota
Thực vật Oregon
Thực vật Bắc Mỹ
Thực vật Nam Mỹ
Thực vật được mô tả năm 1830

Poa secunda


Nicolas Planque (born 9 November 1976) is a French lightweight rower. He won a gold medal at the 2004 World Rowing Championships in Banyoles with the lightweight men's eight.

References

1976 births
Living people
French male rowers
World Rowing Championships medalists for France

Nicolas Planque


As Filipinas participaram dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2018, realizados na cidade de Pyeongchang, na Coreia do Sul.

O país fez sua quinta aparição em Olimpíadas de Inverno, sendo a segunda consecutiva. Dois atletas representaram o país: o esquiador alpino Asa Miller, e o patinador artístico Michael Christian Martinez.

Desempenho

Masculino

Filipinas
2018
Desporto nas Filipinas em 2018

Filipinas nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2018


An Carlana eigenmanni in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Meek hadton 1912. An Carlana eigenmanni in nahilalakip ha genus nga Carlana, ngan familia nga Characidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carlana

Carlana eigenmanni


Ang Kōh-e Safēdār ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Kōh-e Safēdār (bukid sa Apganistan, Wilāyat-e Ghōr),
 Kōh-e Safēdār (tagaytay), Farāh,
 Kōh-e Safēdār (bukid sa Apganistan, Farāh, lat 33,32, long 64,05),

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Kōh-e Safēdār


Vincent Mojwok Nyiker (25 January 1933 – 5 January 2018) was a Roman Catholic bishop.

Mojwok Nyiker was born in the Sudan and was ordained to the priesthood in 1962. He served as the bishop of the Roman Catholic Diocese of Malakal, South Sudan from 1979 to 2009.

He died in Khartoum in 2018.

Notes

1933 births
2018 deaths
20th-century Roman Catholic bishops in South Sudan
21st-century Roman Catholic bishops in South Sudan
South Sudanese Roman Catholic bishops
Roman Catholic bishops of Malakal

Vincent Mojwok Nyiker


An Tetraglenes phantoma in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Gerstaecker hadton 1871. An Tetraglenes phantoma in nahilalakip ha genus nga Tetraglenes, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Kenya. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tetraglenes

Tetraglenes phantoma


1916 (MCMXVI) var sambært gregorianska kalendaranum eitt skotár, ið byrjaði á einum leygardegi.

Hendingar

 1. januar - The British Royal Army Medical Corps nýtur fyri fyrstu ferð, givið blóð, sum hevur verið kølt niður og goymt til í neyðstøðu.
 11. februar - Emma Goldman verður handtikin, fyri at halda fyrilestur um kynsliga fyribyrging í USA.
 28. februar - Løgtingsval
 7. mars - Týska bilverksmiðjan BMW verður sett á stovn.
 29. apríl - Uppreistur ímóti bretsku stjórnini í Írlandi, sum byrjaði um páskirnar 1916, hevur miseydnast. Uppreisturin vardi bert í seks dagar.
 21. mai - England flytur klokkuna til summartíð fyri fyrstu ferð.
 15. juli - Flogfarsverksmiðjan Boeing verður sett á stovn undir navninum Pacific Aero Products.
 21. august - Peru boðar frá neutraliteti í fyrra veraldarbardaga.
 13. september - Mary, ein sirkusfílur, verður hongd í Tennessee í Amerika, fyri at óvart hava valdið deyða djórapassara síns.
 16. oktober - Fyrsta kynsliga fyribyrgingarstovan opnar í Amerika.
 7. november - Woodrow Wilson verður endurvaldur til forseta í Amerika.

Ókend dagseting
 apríl - Ljós sløkkjarin verður uppfunnin av William J. Newton og Morris Goldberg
 Summar OL í Berlin verður avlýst vegna fyrra veraldarbardaga.

List

Bókmentir
A Portrait of the Artist as a young Man hjá James Joyce

Ítróttur

Fótbóltur

Føðingar
 5. apríl - Gregory Peck, amerikanskur sjónleikari (d. 2003)
 17. apríl - Sirimavo Bandaranaike, srilankiskur forsætisráðharri (d. 2000)
 22. apríl - Yehudi Menuhin, amerikanskur violinleikari (d. 1999)
 28. apríl - Ferruccio Lamborghini, italskur bilframleiðari (d. 1993)
 14. juni - Georg Henrik von Wright, finskur heimspekingur (d. 2003)
 13. september - Roald Dahl, bretskur rithøvundur (d. 1990)
 26. oktober - François Mitterrand, franskur forseti (d. 1996)
 9. desember - Kirk Douglas, amerikanskur sjónleikari (d. 2020)

Andlát
16. oktober - Daniel Jacob Danielsen, føroyskur trúboðari og prædikumaður (f. 1871 )
 22. november - Jack London, amerikanskur rithøvundur (f. 1876)
 29. desember - Grigorij Rasputin, russiskur munkur (f. 1869)

1916


Dzhanik Fayziev (født den 30. juli 1961 i Tasjkent i Sovjetunionen) er en russisk og usbekisk filminstruktør, skuespiller og manuskriptforfatter.

Filmografi
 Turetskij gambit (Турецкий гамбит, 2005)
 Avgust. Vosmogo (Август. Восьмого, 2012)
 Legenda o Kolovrate (Легенда о Коловрате, 2017)
 Vratar galaktiki (Вратарь Галактики, 2020)

Referencer

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Rusland

Dzhanik Fayziev


Kaliwatan sa alibangbang ang Rhamnosa plumbifusa. Una ning gihulagway ni George Francis Hampson ni adtong 1905. Ang Rhamnosa plumbifusa sakop sa kahenera nga Rhamnosa, ug kabanay nga Limacodidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Rhamnosa

Rhamnosa plumbifusa


Farther Along è un album del gruppo folk rock statunitense The Byrds, pubblicato nel novembre 1971 su etichetta Columbia Records.

Descrizione
Per la maggior parte, l'album fu registrato e prodotto dagli stessi Byrds a Londra, Inghilterra, nel corso di cinque intensi giorni di lavoro in studio nel luglio 1971. Venne pubblicato velocemente come una sorta di risposta alle reazioni negative e al fallimento commerciale del precedente album Byrdmaniax, un tentativo di stemperare le pessime recensioni ricevute sulla stampa musicale (specialmente negli Stati Uniti).

Byrdmaniax era stato pubblicato con pesanti aggiunte di orchestrazioni e cori, che il produttore discografico Terry Melcher aveva inserito nell'album, presumibilmente senza il consenso della band. Il gruppo era rimasto insoddisfatto del risultato e Farther Along era inteso come la loro risposta a quella che percepivano come la sovrapproduzione di Melcher, nonché un tentativo di dimostrare che potevano produrre un album che consideravano superiore a Byrdmaniax. Il biografo dei Byrds Johnny Rogan ha suggerito che la rapidità con la quale il gruppo pianificò e registrò Farther Along ebbe come risultato un LP che scontentò la band stessa e che non riuscì a riparare il danno alla loro reputazione.

Alla sua pubblicazione, l'album raggiunse la posizione numero 152 nella classifica Billboard Top LPs e fallì l'entrata nella UK Albums Chart. Un singolo estratto dal disco, America's Great National Pastime, fu pubblicato il 29 novembre 1971, ma passò inosservato.

Tracce

 Tiffany Queen - 2:40 - (Roger McGuinn)
 Get Down Your Line - 3:26 - (Gene Parsons)
 Farther Along - 3:01 - (trad. arr. Clarence White)
 B.B. Class Road - 2:16 - (Gene Parsons/S. Dawson)
 Bugler - 3:06 - (L. Murray)
 America's Great National Pastime - 2:57 - (Skip Battin/Kim Fowley)
 Antique Sandy - 2:13 - (Roger McGuinn/Skip Battin/Gene Parsons/Clarence White/J. Seiter)
 Precious Kate - 2:59 - (Skip Battin/Kim Fowley)
 So Fine - 3:38 - (J. Otis)
 Lazy Waters - 3:32 - (B. Rafkin)
 Bristol Steam Convention Blues - 2:39 - (Gene Parsons/Clarence White)

Formazione
The Byrds
Roger McGuinn – chitarra, voce
Clarence White – chitarra, mandolino, voce
Skip Battin – basso, pianoforte, voce
Gene Parsons – batteria, chitarra, armonica, pedal steel guitar, banjo, voce

Note

Collegamenti esterni

Farther Along


Heteroconis bifurcata là một loài côn trùng trong họ Coniopterygidae thuộc bộ Neuroptera. Loài này được Meinander miêu tả năm 1990.

Chú thích

Tham khảo

Heteroconis

Heteroconis bifurcata


Skommel is 'n proses om die volgorde van speelkaarte deurmekaar te maak om 'n element van toeval in kaartspeletjies in te bring. Nadat die deler die kaarte geskommel het, word die pak dikwels deur die persoon aan sy regterkant gesny om te voorkom dat eersgenoemde die kaarte op 'n manier geskommel het om homself te bevoordeel.

Metodes

Oorhands
Een van die maklikste maniere om kaarte skommel is oorhands. Johan Jonasson skryf: "Die oorhandse skommel is die skommeltegniek waar jy geleidelik die pak van, sê, jou regterhand na jou linkerhand verskuif deur groepies kaarte op 'n slag van die bokant van die pak met jou duim te skuif." Gewoonlik word die pak byvoorbeeld in die linkerhand gehou en die meeste kaarte word in die regterhand opgeneem tussen die duim en ander vingers. Die kaarte word dan oor die klein groepie gelig wat in die linkerhand oor is. Klein groepies kaarte word uit die regterhand vrygestel sodat dit op die groter wordende pak in die linkerhand val. Die proses word verskeie kere herhaal. Hoe kleiner die groepies en hoe meer die herhalings, hoe beter word die kaarte geskommel.

Blaai
Nog 'n algemene metode is die "blaaimetode" (Engels: riffle, dovetail shuffle of leafing the cards) waar die helfte van die pak in elke hand gehou word met die duime na binne. Die duime laat dan kaarte vry sodat hulle ineengestrengel op die tafel beland. Dit kan ook gedoen word deur die twee helftes plat op die tafel neer te sit met hulle hoeke wat aan mekaar raak. Die kante van die kaarte word dan naby die hoeke met die duime opgelig en die twee helftes word inmekaar laat val. Hulle word daarna in mekaar gedruk. Hoewel dié metode moeiliker is, word dit dikwels in casino's gebruik omdat die kans kleiner is dat die gesigkante van die kaarte tydens die skommelproses gesien kan word.

Die Gilbert–Shannon–Reeds-model verskaf 'n wiskundige model van die uitslag van die blaaimetode. Dit vorm die basis van die aanbeveling dat kaarte sewe keer so geskommel word om hulle behoorlik te meng.

Hopies
Kaarte word in 'n aantal hopies uitgedeel en die hopies word dan op mekaar gestapel. Hoewel dit nie die kaarte baie deurmekaarmaak nie, verseker dit dat kaarte wat op mekaar gelê het nou geskei is. In sommige variasies word die kaarte in elke rondte in 'n lukrake rigting uitgedeel om die doeltreffendheid van die skommel te vergroot.

Corgi
Dit is ook onder baie ander name, soos die beginnerskommel, bekend. Dit beteken dat kaarte bloot onderstebo op die tafel uitgesprei en met die hande rondgeskuif word. Die kaarte word dan bymekaargemaak en in een stapel gedruk. Dit is nuttig vir beginners, maar vereis 'n groot tafel om die kaarte op rond te skuif. Dit moet minstens 'n minuut lank so geskommel word.

Masjiene
Casino's het dikwels skommelmasjiene op hulle tafels. Dit het verskeie voordele, soos dat kaarte op 'n ingewikkelder manier geskommel kan word en daarom is dit moeiliker vir 'n speler om voorspellings te maak. Die masjiene word versigtig ontwerp en is gewoonlik rekenaarbeheer. Hulle spaar ook tyd en verhoog dus die winsgewendheid van die tafel.

Verwysings

Skakels

Speelkaarte

Skommel (speelkaarte)


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Segestes unicolor. Una ning gihulagway ni Ludwig Redtenbacher ni adtong 1892. Ang Segestes unicolor sakop sa kahenera nga Segestes, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Palau

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Segestes
Insekto sa Belaw

Segestes unicolor


Nella liturgia della Chiesa cattolica e di altre confessioni cristiane, si dice turiferario il ministrante che ha l'incarico di portare il turibolo.

Il turiferario può essere accompagnato da un navicelliere, che tiene la navetta portaincenso o navicella con l'incenso da mettere nel turibolo.

Compiti
Il turiferaio, nella messa di rito romano svolge i seguenti compiti:

 Ingresso: Porta il turibolo nella processione iniziale, arrivati all'altare porge il turibolo al celebrante con il quale quest'ultimo incensa l'altare.
 Vangelo: Porta il turibolo fino all'ambone, passa quest'ultimo al celebrante che incensa l'evangelario. Attende accanto al celebrante fino alla fine della proclamazione del Vangelo.
 Offertorio: Porge il turibolo al celebrante il quale incensa l'altare e le offerte. Successivamente incensa il celebrante e l'assemblea con tre tiri doppi .
 Consacrazione: Con l'aiuto del navicelliere infonde un po' di incenso nel turibolo. Si reca, insieme al navicelliere, davanti all'altare e qui attende in ginocchio il momento dell'elevazione. All'elevazione incensa le Sacre Specie fermandosi con le braccia al petto ogni tre colpi.

Note

Voci correlate
 Turibolo
 Navetta portaincenso
 Incenso
 Incensazione
 Ministrante

Altri progetti

Ministeri della Chiesa cattolica

Turiferario


Sherwood Nature Reserve is a protected nature reserve located near Woolgoolga in the north coast region of New South Wales, Australia.

92 tree species have been recorded in the sub tropical rainforest at Woolgoolga Creek. Significant tree species include blue quandong, white booyong, hoop pine, blush bloodwood, strangler fig, red carabeen, bangalow palm, sugarbark, grey myrtle, coachwood and maiden's blush.

The rainforest at Woolgoolga Creek is a known habitat of the rare mottled tree snail. The bird life here is amazing, so this place is a mecca for bird watchers. 50 species of native animals have also found refuge, such as:  brush-tailed rock wallaby , powerful owl, leaf-tailed gecko, giant barred and long-nosed potoroo.

The reserve incorporates the former Woolgoolga Creek Flora Reserve, originally dedicated in 1917 as part of Wedding Bells State Forest and subsequently gazetted as a flora reserve in 1971. The area was intensively logged during the early 1900s when a tramway to Woolgoolga was in operation. Rainforest logging ceased in 1917 and hardwood logging ceased in the 1940s. The eastern end of the reserve includes areas cleared for hardwood plantation during the 1960s. Flooded gum was the most common species planted with some trial planting of Bunya pine. This section of reserve also previously had several banana plantations, which were established in the early 1900s. The banana plantations were in operation until the late 1960s, when they were replaced with hardwood plantations.

See also

 Protected areas of New South Wales
 High Conservation Value Old Growth forest

References

Forests of New South Wales
Nature reserves in New South Wales

Sherwood Nature Reserve


Lipovača (prezime), prezime

Bosna i Hercegovina:

 Lipovača (Šipovo), naselje u općini Šipovo

Hrvatska:

 Lipovača (Rakovica), naselje u općini Rakovica, Karlovačka županija
 Lipovača (Vukovar), naselje grada Vukovara, Vukovarsko-srijemska županija

Lipovača


Kahenera sa mga isda ang Glandulocauda. Ang Glandulocauda sakop sa kabanay nga Characidae.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Galeriya sa hulagway

Isdangtunay
Glandulocauda

Glandulocauda


Al-Kubajba (arab. القبيبة, Al-Qubayba) – miejscowość w Autonomii Palestyńskiej, w muhafazie Jerozolima, około 11 km na płn-zach. od Jerozolimy. Jest to ważny ośrodek chrześcijańskich pielgrzymek.

Historia

Założona przez krzyżowców jako Parva Mahomeria, wzmiankowana w 1159. Od XIII wieku zaczęła być identyfikowana z biblijnym Emaus i stawała się celem coraz liczniejszych chrześcijańskich pielgrzymek. Od 1335 franciszkanie zaczęli wznosić tu Bazylikę św. Kleofasa nad domniemanymi pozostałościami domu tego świętego. Ta Bazylika pozostaje do dzisiaj ważnym ośrodkiem pielgrzymkowym. Znajduje się tu również Beit Emmaus (Dom Emmaus), dom opieki zbudowany przez salwatorianki oraz meczet. Miejscowość zamieszkują wyłącznie Arabowie (Palestyńczycy).

Przypisy

Kościół katolicki w Autonomii Palestyńskiej
Wsie w muhafazie Jerozolima

Al-Kubajba (Jerozolima)


Mili Smith (født 1. marts 1998) er en britisk curlingspiller .

Hun repræsenterede Storbritannien under vinter-OL 2022 i Beijing, hvor hun tog guld i kvindernes turnering.

Referencer

Eksterne henvisninger

Curlingspillere fra Storbritannien
Personer fra Perth (Skotland)
Curlingspillere ved vinter-OL 2022
Medaljevindere ved vinter-OL 2022
Olympiske mestre fra Storbritannien
Olympiske medaljevindere i curling

Mili Smith


The men's high jump event at the 1991 Pan American Games was held in Havana, Cuba on 10 August.

Results

References

Athletics at the 1991 Pan American Games
1991

Athletics at the 1991 Pan American Games – Men's high jump