An Labeo fuelleborni in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Franz Martin Hilgendorf ngan P. Pappenheim hadton 1903. An Labeo fuelleborni in nahilalakip ha genus nga Labeo, ngan familia nga cyprinidae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Labeo

Labeo fuelleborni


Sara Krnjić (Novi Sad, 15 de julho de 1991) é uma basquetebolista profissional sérvia, medalhista olímpica.

Carreira
Sara Krnjić integrou Seleção Sérvia de Basquetebol Feminino, na Rio 2016, conquistando a medalha de bronze.

Ligações externas
Tamara Radočaj em fiba.com

Basquetebolistas da Sérvia
Basquetebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2016
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2016

Sara Krnjić


Oluwaseyi Babajide "Sheyi" Ojo (Hemel Hempstead, 19 de junho de 1997) é um futebolista profissional inglês que atua como ala-esquerdo. Atualmente, defende o .

Em 2011, quando Ojo tinha apenas 14 anos, ele foi contratado pelo  por € 2,5 milhões, o que fez dele o jogador com menos de 15 anos mais caro da história.

Carreira

MK Dons e Liverpool
Ojo ingressou nas categorias de base do Milton Keynes Dons em 2007, aos 10 anos de idade. Em 2011, o  contratou o jovem atacante por 2 milhões de libras. Com isso, ele se tornou o jogador sub-15 anos mais caro da história.

Promoção ao time principal e empréstimos a Wigan e Wolverhampton
Promovido ao elenco principal dos Reds em 2014, foi emprestado ao Wigan Athletic em fevereiro de 2015. Sua estreia oficial pelos Latics foi contra o Bournemouth, pela EFL Championship, a Segunda Divisão inglesa. Durante o período de empréstimo, foram 11 partidas disputadas. Em agosto, foi novamente emprestado, desta vez para o Wolverhampton Wanderers, atuando em 17 jogos e marcando 2 gols.

Volta ao Liverpool e novo empréstimo
Em janeiro de 2016, o Liverpool reintegrou Ojo ao elenco, e o ala-esquerdo fez sua estreia oficial pelos Reds no empate em 2 a 2 com o Exeter City, pela terceira fase da Copa da Inglaterra. Seu primeiro gol pela equipe foi contra o mesmo Exeter, no replay (jogo de volta) vencido pelo Liverpol por 3 a 0.

A estreia na Premier League foi em março do mesmo ano, contra o Southampton, entrando no lugar de Joe Allen aos 42 minutos do segundo tempo. Duas semanas depois, atuou pela primeira vez como titular, na partida frente ao Stoke City, dando uma assistência para o gol de Daniel Sturridge.

Em agosto de 2017, Ojo foi emprestado ao Fulham para disputar a Segunda Divisão do Campeonato Inglês.

Cardiff City
Em 13 de julho de 2022, Ojo foi contratado pelo  por duas temporadas, após sete anos no .

Carreira internacional
De origem nigeriana, Ojo atua pelas equipes de base da Seleção Inglesa desde 2011, e também é considerado elegível para representar as Super-Águias

Tendo integrado o elenco que disputou a Copa do Mundo Sub-20 realizada na Coreia do Sul, jogou apenas uma vez como titular, ficando o restante da competição no banco de reservas e entrando como substituto. Na decisão, entrou no lugar de Kieran Dowell na vitória por 1 a 0 sobre a Venezuela, que deu o primeiro título internacional ao English Team desde a Copa de 1966.

Títulos

Seleção Inglesa
Copa do Mundo FIFA Sub-20: 2017

Futebolistas da Inglaterra
Futebolistas afro-britânicos
Ingleses de ascendência nigeriana
Futebolistas do Liverpool F.C.
Futebolistas do Wolverhampton Wanderers F.C.
Futebolistas do Wigan Athletic F.C.
Futebolistas do Fulham F.C.
Futebolistas do Stade de Reims
Futebolistas do Rangers Football Club
Futebolistas do Cardiff City Football Club

Sheyi Ojo


Bungtod ang Dolok Sulu-sulu sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa Sumatera Utara, sa kasadpang bahin sa nasod,  km sa amihanan-kasadpan sa Jakarta ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Dolok Sulu-sulu, o  ka metros sa ibabaw sa naglibot nga tereyn. Mga  ka kilometro ang gilapdon sa tiilan niini.

Ang yuta palibot sa Dolok Sulu-sulu lain-lain. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa amihanan-kasadpan sa Dolok Sulu-sulu. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Tongging,  km sa amihanan sa Dolok Sulu-sulu.

Hapit nalukop sa lasang ang palibot sa Dolok Sulu-sulu. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Dolok Sulu-sulu medyo gamay nga populasyon.  Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Mayo, sa  °C, ug ang kinabugnawan Enero, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Disyembre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Hunyo, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga bungtod sa Sumatera Utara
Mga bungtod sa Indonesya nga mas taas kay sa 1000 metros ibabaw sa dagat nga lebel

Dolok Sulu-sulu


Sándor Noszály (ur. 16 marca 1972 w Budapeszcie) – węgierski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk z Barcelony (1992) i Atlanty (1996).

Kariera tenisowa
Zawodowym tenisistą został w 1988 roku.

W grze pojedynczej Noszály uczestniczył we wszystkich turniejach wielkoszlemowych oprócz US Open. W przeciągu swojej kariery nie wygrał zawodów zaliczanych do cyklu ATP World Tour i niższej rangi ATP Challenger Tour.

W grze podwójnej Węgier wygrał tytuł ATP Challenger Tour w 1994 roku w Taszkencie wspólnie z Karimem al-Alamim.

Noszály w latach 1989–1996 reprezentował Węgry w Pucharze Davisa. Bilans zawodnika w turnieju wynosi 15 zwycięstw w 16 porażek w singlu oraz 4 przegrane mecze w deblu.

Reprezentował swój kraj na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie (1992) i Atlancie (1996) w konkurencji gry pojedynczej. Za każdym razem odpadał w 1 rundzie, w Barcelonie pokonany przez Marka Koevermansa, a w Atlancie przez Olega Ogorodova.

W rankingu gry pojedynczej najwyżej był na 95. miejscu (19 września 1995), a w klasyfikacji gry podwójnej na 192. pozycji (29 maja 1995).

Pięciokrotnie został uznany najlepszym tenisistą roku na Węgrzech: w 1989, 1990, 1991, 1993 i 1995.

Życie prywatne
Ma córkę Szonję (ur. 2003), jednak niedługo po narodzinach córki rozstał się z matką dziecka, Ildikó. W 2008 roku związał się z aktorką Henriett Novák, z którą w 2010 roku wyjechał do USA. W 2013 roku para rozstała się. Jego ojciec, Sándor Noszály senior, był skoczkiem wzwyż i olimpijczykiem z 1960, a siostra Andrea również uprawiała tenis.

Przypisy

Bibliografia

Urodzeni w 1972
Ludzie urodzeni w Budapeszcie
Węgierscy tenisiści
Węgierscy olimpijczycy
Uczestnicy Letnich Igrzysk Olimpijskich 1992
Uczestnicy Letnich Igrzysk Olimpijskich 1996

Sándor Noszály


O Raptors 905 é um clube de basquetebol profissional canadense sediado em Mississauga, Ontario. É afiliado ao Toronto Raptors. Eles jogam na Conferência Leste na NBA Development League (NBA D-League), uma liga pra jogadores em desenvolvimento para subir à National Basketball Association (NBA).

História
Foi fundado em 2015.

Ligações externas
Oficial homepage
Official NBA Development League website

Clubes de basquetebol do Canadá
Ontário

Raptors 905


An Vanmanenia lineata in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Fang hadton 1935. An Vanmanenia lineata in nahilalakip ha genus nga Vanmanenia, ngan familia nga Balitoridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanmanenia

Vanmanenia lineata


Kraniebrud - eller 'er du ikke lidt for ung til at optegne dine erindringer?' er en dansk børnefilm fra 2017 instrueret af Mads Hedegaard.

Handling
En mand og noget af en families fortælling, der opstår og bryder sammen indenfor hukommelsens ganske begrænsede, opfindsomme og bevægelige rammer. En historie om et kranie der brydes og må heles igen. Ligesom fortiden, der må skrues sammen igen, både for den unge og for den gamle. Hvordan ses en oplevelse i lyset af en tidligere? Hvordan ses den tidligere i lyset af den nye? Hvordan formes et liv af de mange møder, der sker i løbet af det? Og hænger det hele egentligt overhovedet sammen?

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2017


Óli Mortensen (føddur 7. februar 1996) er ein føroyskur svimjari, ið svimur við Havnar Svimjifelag og fyri Føroyar. Hann svimur m.a. frísjimjing á longu teinunum og á styttri teinum og firvald. Hann hevur vunnið FM, DM, Danish Open og gull, silvur og bronsu á Oyggjaleikum.

Lívsleið innan svimjing

Norðurlendska Meistarastevnan 2017
Óli luttók á Norðurlendsku Meistarastevnuni í desember 2017. Hann luttók í einari kapping, har hann vann gull í 1500 metrum frí. Hann setti persónligt met og gjørdist besti svimjarin á stevnuni tá hugt verður at FINA stigum. Hann fekk 830 FINA stig fyri úrslitið í 1500 frí.
 Gull í 1500 metrar frí við tíðini 15:02.27, ið var personligt met.

DM á stuttgeil 2017
 Gull í 800 m frí við tíðini 7:53.68, ið var persónligt met.
 Silvur í 1500 m frí við tíðini 15:12.12.

FM á stuttgeil 2017
Óli vann flest gullheiðursmerki av øllum á FM á stuttgeil 2017 í Havn í november 2017. Hann vann 13 gull í einstaklingakappingum og 3 gull í liðkappingum. Tað at vinna 16 gullheiðursmerki á FM var nýtt meg, gamla metið var 15 gull, tað átti Pál Joensen, áðrenn Óli tók metið á FM á stuttgeil 2017.

DM á langgeil 2017
 Gull í 1500m frí við tíðini 15:58.11
 Silvur í 800m frí við tíðini 8:19.06
 Bronsu í 400m frí við tíðini 4:01.63

Oyggjaleikir 2017
 Gull í 1500 m frí við tíðini 15:59,77
 Gull í 200 m frí
 Gull í 200 metrar firvald við tíðini 2:01,46, ið var nýtt føroyskt met.
 Bronsu í 4x50 m blandað. Hinir á liðnum vóru: Marius Ihlen Gardshodn, Alvi Hjelm, Róland Toftum. Svumu við samlaðu tíðini 1:44,97.
 Bronsu í 4x50 m frí. Hinir á liðnum vóru: Alvi Hjelm, Róland Toftum, Rókur Trygvason. Svumu við samlaðu tíðini

Danish Open 2017
 Silvur í 400 m frí við tíðini 3:57.61
 Gull í 800 m frí við tíðini 8:13.24
 Gull í 1500 m frí við tíðini 15:45.66

DM á stuttgeil 2016 í Esbjerg
 Gull í 800 m frí við tíðini 7:57.56, ið var persónligt met.

Danish Open 2016
Gull í 800 metrum frí við tíðini 8:10.94, ið var persónligt met.
Bronsu í 1500 m frí við tíðini 15:38.41
Nr. 5 í 400 m frí við tíðini 3:56.76

Oyggjaleikir 2015
Silvur í 1500 m frí við tíðini 15:34.06
Silvur í 400 m frí við tíðini 3:54.65
Bronsu í 200 m frí við tíðini 1:52.03
Bronsu í 200 m firvald við tíðini 2:04.21
Bronsu í 4x100 m blandað við tíðini 3:50.51 hinir vóru: Alvi Hjelm, Róland Toftum og Pál Joensen
Bronsu í 4x100 m frí við tíðini 3:26.31, ið var nýtt landsliðsmet. Hinir vóru: Pál Joensen, Eyðbjørn Joensen og Róland Toftum

FM í svimjing 2015
Óli sett nýtt føroyskt met í 200 firvald við tíðini 2:03.69.
Gull í 200 firvald við tíðini 2:03.69
Silvur í 1500m frí við tíðini 15:29.40
Silvur í 4X100m Frísvimjing við tíðini 3:36.04, hinir vóru: Marius Ihlen Gardshodn, Janus Hofgaard og Birni Sigvardsen.
Silvur í 4X100m Blandað við tíðini 4:03.67, hinir vóru: Marius Ihlen Gardshodn, Niels Nattestad og Janus Hofgaard.
Bronsu í 200m Blandað við tíðini 2:10.45.

Reykjavík International Games 2015
Óli setti nýtt føroyskt met í finaluni í 200 m firvald við tíðini 2:09.45, tað var 17. januar 2015.
Gull í 400 frí við tíðini 4:05.02
Silvur í 200 frí við tíðini 1:57.45

Amsterdam Swim Cup 2014' á langgeil
 Bronsu í 800 metrum frí við tíðini 8:16.50
 Nr. 10 í 400 metrum blandað við tíðini 4:41.42, ið var nýtt juniormet. Magnus Jákupsson átti gamla metið.

Danish Open 2014
Óli luttók á Danish Open í Keypmannahavn í døgunum 27. - 30. mars 2014. Hann setti trý nýggj føroysk juniormet og gjørdist nummar 6 av øllum í 1500 m frí, sum var hansara besta úrslit í kappingini.
Nr. 6 í 1500 m frí við tíðini 15:59.02, sum var nýtt føroyskt juniormet, hann svam næstskjótast í innleiðandi riðlinum, men svam somikið skjótt, at hann fekk betri plasering enn nakrir av teimum ið svumu í beinleiðis finaluni. Óli átti sjálvur gamla metið á 16:08.20.
Svam 800 m frí við tíðini 8:20.55, sum var nýtt føroyskt juniormet
Svam 400 m frí við tíðini 4:02.25 sum var nýtt føroyskt juniormet

EM 2013 á stuttgeil í Herning
 Svam 200 m frí víð tíðini 1:54:94
 Svam 1500 m frí við tíðini 15:34.74

Kvalifiseraður til EM 2013 í 400 m frí fyri seniorar
EM svimjikapping var í Herning í desember 2013. Óli kláraði kravtíðina til hesa kapping, sum er 4.02.18. Hann svam við tíðini 3.56.52.

World Cup 2013 í Moskva, Dubai og Qatar
Óli luttók á World Cup í Moskva, Dubai og Doha í Qatar í oktober 2013.
Nr. 13 av 19 í 1500 m frí við tíðini 15:31.79 (í Moskva 13. okt.)
Nr. 16 av 23 í 1500 m frí við tíðini 15:41.15 (í Dubai 18. okt.)
Nr. 17 í 400 m blandað við tíðini 4:35.73 (í Dubai 17. okt.)
Nr. 17 av 25 í 400 m frí við tíðini 3:56.38. (Í Qatar 20. okt.) Um hugt verður eftir teimum sum eru føddir í 1996 og yngri, so gjørdist hann nummar 3 av 5. Tíðin  3:56.38 var nýtt persónligt met.

EJM 2013 í Poznan
Nr. 14 í 4x100 m frí við tíðini 3:47.78, hinir vóru: Eyðbjørn Joensen, Alvi Hjelm og Markus Joensen
Nr. 17 í 1500 m frí, dreingir 17-18 ár, við tíðini 16:13.45
Nr. 20 í 800 m frí, dreingir 17-18 ár, við tíðini 8:25.69
Nr. 50 í 400 m frí við tíðini 4:10.85 (dreingir, føddir 1995 og 96).

FM 2013
Føroyameistarastevnan varð hildin í Havn í mai 2013.
Silvur í 1500 m frí við tíðini 15:50.17 (Gull í kappingini fyri juniorar, bert Pál Joensen var frammanfyri Óla í kappingini fyri menn)
Bronsu í 200 m rygg við tíðini 2:11.08
Gull í 4x100 m blandað við tíðini 3:58.82
Gull í 4x100 m frí við tíðini 3:34.53
Silvur í 400 m frí við tíðini 3:58.86 	(gull í kappingini fyri juniorar, sum var sama kapping)
Silvur í 800 m frí við tíðini 8:21.56 (gull í kappingini fyri juniorar, sum var sama kapping)
Bronsu í 200 m frí menn við tíðini 1:54.36 (silvur í kappingini fyri juniorar)

Íslandsmeistarastevna 2013
Óli og Bartal Hestoy luttóku á Íslandsmeistarastevnu á langgeil í apríl 2013. Báðir vunnu heiðursmerki og settu føroysk juniormet.
Gull og juniormet í 800 frí við tíðini 8:30.32 (metið hjá honum var 8:31.34)
Silvur í 400 frí við tíðini 4:07.48
Silvur og juniormet í 1500 frí við tíðini 16:08.20 (metið hjá honum var 16:09.16)
Bronsu í 400 blandað við tíðini 4:45.85

Reykjavík International Games 2013
Gull í 400 m frí við tíðini 4:06.44
Silvur í 1500 m frí við tíðini 16:09.16, sum var nýtt føroyskt juniormet.

NJM 2012 í Vaasa
Bronsu í 1500 m frí við tíðini 15:24.32

NMU 2012
Silvur í 1500 m frí við tíðini 16:17.10

Íslandsmeistarastevnan á langgeil 2012
Silvur og juniormet í 1500 m frí við tíðini 16:18.15
Bronsu og juniormet í 400 m frí við tíðini 4:06.74

Undir 16 minuttir í 1500 m frí og gullnál
Á Ægir-stevnu í februar 2012 eydnaðist tað Óla at svimja 1500 m frí undir 16 minuttir, og var hann tá annar føroyingurin ið hevði megna tað. Bert Pál Joensen hevði megnað tað áður. Óli svam við tíðini 15.53.39, sum gav honum eina gullnál.

Keldur

Føroyskir svimjarar
Føðingar í 1996

Óli Mortensen


Kaliwatan sa lumot ang Rimularia furvella. Una ning gihulagway ni William Nylander ug William A. Mudd, ug gihatagan sa eksakto nga ngalan ni Hannes HertelugGerhard Walter Rambold. Ang Rimularia furvella sakop sa kahenera nga Rimularia, ug kabanay nga Trapeliaceae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Kadagatang Artiko
 Uropa ug Asya
 Amihanang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Abungawg-uhong
Abungawg-uhong sa Kadagatang Artiko
Abungawg-uhong sa Uropa
Abungawg-uhong sa Amihanang Amerika
Rimularia

Rimularia furvella


Mimosiphonops là một chi động vật lưỡng cư trong họ Siphonopidae, thuộc bộ Gymnophiona. Chi này có 2 loài và không bị đe dọa tuyệt chủng.

Các loài
 Mimosiphonops reinhardti Wilkinson & Nussbaum, 1992
 Mimosiphonops vermiculatus Taylor, 1968

Tham khảo

Siphonopidae
Caeciliidae

Mimosiphonops


Kaliwatan sa lumot ang Collema japonicum. Una ning gihulagway ni Johannes Müller Argoviensis, ug gihatagan sa eksakto nga ngalan ni Auguste-Marie Hue. Ang Collema japonicum sakop sa kahenera nga Collema, ug kabanay nga Collemataceae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 kasarangan nga Asya
 tropikong Asya
 Aprika
 Madagascar
 Oseyaniya
 Melanesia
 Pederadong Estados sa Micronesia
 Oseyaniya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Abungawg-uhong
Abungawg-uhong sa Asya
Abungawg-uhong sa Aprika
Abungawg-uhong sa Oseyaniya
Abungawg-uhong sa Melanesia
Abungawg-uhong sa Pederadong Estados sa Micronesia
Collema
Abungawg-uhong sa Madagaskar

Collema japonicum


Bulboureterska žlijezda ili Cowperova  žlijezda (prema engleskom anatomu Williamu Cowperu) jedna je od dvije male egzokrine žlijezde u reproduktivnom sistemu mnogih muških sisara (od svih pripitomljenih životinja, nema ih samo kod pasa). Oni su homologni sa Bartholinovim žlijezdama. Bulbouretheral žlijezde su odgovorne za proizvodnju preejakulatne tekućine koja se naziva Cowperova tečnost (kolokvijalno, presperma), koja se izlučuje tokom seksualnog uzbuđenja, neutralizirajući kiselost uretera u pripremi za prolazak spermatozoida.

Položaj
Bulbouretarske žlijezde nalaze se sgtraga i bočno od membranskog dijela uretera u dnu penisa, između dva sloja fascije urogenitalne dijafragme, u dubokoj perineumskoj kesi. Oni su zatvoreni poprečnim vlaknima mišića sfinktera uretera membranaceae.

Struktura

Bulbuoureterske žlijezde su složene tubulo-alveolske žlijezde, kod ljudi, svaka približno veličine graška . Kod čimpanzi nisu vidljivi tokom disekcije, ali se mogu naći na mikroskopskom pregledu. Kod veprova, duge su preko 18 cm, prečnika 5 cm. Sastoje se od nekoliko lobula koje zajedno drži vlaknasti prsten. Svaka lobula se sastoji od niza aktinskih niti, obloženih stupacima  epitelnih ćelija, koji se otvaraju u jedan izlučni kanal. Ovaj kanal je dug otprilike 2,5 cm i otvarase u bulbuski ureter na bazi penisa. Žijezde se postupno smanjuju s porastom dobi.

Funkcija
Tokom seksualnog uzbuđenja, bulboureterska žlijezda doprinosi do 4 ml tečnosti . Izlučevina je bistra tekućina bogata mukoproteinima koji pomažu podmazivanje distalnog uretera i neutraliziraju kiselinsku mokraću koja ostaje u mokraćnoj cijevi.

Prema jednom preliminarnom istraživanju, tečnost bulboureterske žlijezde ne sadrži nijednan spermatozoid, dok je druga studija pokazala da su neki muškarci ispuštali spermu u potencijalno značajnim količinama (u rasponu od malog broja do 50 miliona spermatozoida po ml) u preejakulacijsku tekućinu, potencijalno dovodeći do začeća od uvođenja preejakulata. Međutim, izvor sperme je zaostalo ili preejakulatorno curenje iz testisa u vas deferens, a ne od same bulboureterske žlijezde.

Galerija

Reference

Vanjski linkovi

Reproduktivni sistem
Andrologija
Muški reproduktivni sistem

Bulboureterska žlijezda


Tân Thuận là một xã thuộc huyện Vĩnh Thuận, tỉnh Kiên Giang, Việt Nam.

Địa lý
Xã Tân Thuận có vị trí địa lý:
Phía đông giáp thị trấn Vĩnh Thuận
Phía tây giáp huyện U Minh Thượng
Phía nam giáp xã Vĩnh Thuận
Phía bắc giáp xã Vĩnh Bình Nam.

Xã Tân Thuận có diện tích 43,86 km², dân số năm 2020 là 9.402 người, mật độ dân số đạt 214 người/km².

Hành chính
Xã Tân Thuận được chia thành 8 ấp: Kinh 1, Kinh 1A, Kinh 2, Kinh 2A, Lò Rèn, Thắng Lợi, Vĩnh Lộc 1, Vĩnh Lộc 2.

Lịch sử
Ngày 24 tháng 5 năm 1988, Hội đồng Bộ trưởng ban hành Quyết định 92-HĐBT về việc tách 3 ấp của xã Vĩnh Thuận cũ hợp với xã Thuận Bắc và 2 ấp của xã Bình Điền thành xã Tân Thuận.

Ngày 31 tháng 5 năm 1991, Ban Tổ chức Chính phủ ban hành Quyết định số 288-TCCP về việc:
Giải thể xã Tân Thuận nhập một phần vào xã Vĩnh Thuận
Sáp nhập phần còn lại của xã Tân Thuận hợp với xã Minh Thuận Đông và Minh Thuận Nam thành xã Minh Thuận.

Ngày 18 tháng 3 năm 1997, Chính phủ ban hành Nghị định số 23-CP về việc thành lập xã Tân Thuận trên cơ sở 4.033 ha diện tích tự nhiên và 10.164 nhân khẩu của xã Vĩnh Thuận.

Chú thích

Tham khảo

Tân Thuận, Vĩnh Thuận


Lynn-Marie Cranage rođena 5. novembra 1970. je nekadašnja australijska biatlonka.

Karijera

Olimpijske igre
Cranage nije nastupila na Zimskim olimpijskim igrama.

Svjetska prvenstva

Cranage je nastupila na četiri Svjetska prvenstva od SP 1991. do SP 1997, ali nije osvojila ni jednu medalju. Najbolji rezultat joj je 50-o mjesto na SP 1991. u utrci na 7,5 km, kada je s pet promašaja i zaostatkom od 7:50.8 min bila sporija od pobjednice Grete Ingeborg Nykkelmo. U ekipnim utrkama nije nastupala.

Svjetski kup
Prvi nastup u takmičenjima Svjetskog kupa u biatlonu, Lynn-Marie Cranage je imala u sezoni SK 1990/91. 17. januara 1991. u njemačkom Ruhpoldingu u utrci na 15 km, kada je osvojila 56-o mjesto. Najbolji rezultat bilo joj je 40-o mjesto 19. januara 1991. u Ruhpoldingu u istoj sezoni u utrci na 7,5 km, kada je s tri promašaja i zaostatkom od 2:40.4 min bila sporija od pobjednice Myriam Bédard. U ekipnim utrkama je nastupila samo jednom, u Ruhpoldingu u sezoni 1991/92, kada je s Kerryn Rim i Sandra Paintin-Paul osvojila predzadnje 12-o mjesto u utrci štafete.

Napomene

Reference

Vanjski linkovi

 Zvanična banka podataka IBU-a

Australijski biatlonci
Rođeni 1970.

Lynn-Marie Cranage


An Dolichoprosopus incensus in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Francis Polkinghorne Pascoe hadton 1866. An Dolichoprosopus incensus in nahilalakip ha genus nga Dolichoprosopus, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dolichoprosopus

Dolichoprosopus incensus


Lăpușata là một xã thuộc hạt Vâlcea, România. Dân số thời điểm năm 2002 là 2498 người.

Chú thích

Tham khảo

Xem thêm

Xã của hạt Vâlcea

Lăpușata


Manuel Rojas Balbi (Guadalajara, 13 de março de 1978) é um ator mexicano de televisão, cinema e teatro.

Biografia
Manuel Balbi, começou seus estudos de atuação na cidade de San Luis Potosí aos 16 anos em uma oficina de acrobacia e como suporte em uma oficina de teatro do Instituto Mexicano de Segurança Social (IMSS) na capital de Potosí. Em 1996, aos 18 anos, mudou-se para a Cidade do México, depois de ser aceito na escola de atuação da empresa de telecomunicações Televisa, o Centro de Educação Artística (CEA). Durante três anos, ele estuda, já de maneira profissional, atuando na aula de teatro, televisão, filme e análise de texto, história de teatro, psicologia, estilos de dança, jazz, clássico, expressão corporal, vocalização e voz corporal. Atores renomados, como Rosa María Bianchi, Salvador Sánchez (ator) e Flora Dantus, entre outros, eram seus professores. Outros estudos realizados por Manuel Balbi incluem oficinas em Casazul, da Argos Comunicación, ministradas por Teresina Bueno, Clarisa Maleiros e Margie Bermejo. Em 2002, estudou técnicas cinematográficas com o ator Luis Felipe Tovar na academia El Set.

Filmografia

Televisão
 100 días para enamorarnos (2020)
 El dragón (2019-2020) Héctor Bernal
 Falsa identidad (2018) Eliseo Hidalgo Virrueta
 Por amar sin ley (2018-2019)  Leonardo Morán
 José José (2018)  Nacho
 Guerra de ídolos (2017)  David
 El señor de los cielos (2014-2017)   Rodrigo Rivero Lanz
 El Mariachi (2014) Víctor Cruz
 Fortuna (2013)  Jerónimo Durán
 La patrona (2013) Fernando Beltrán Guerra
 Rosa diamante (2012)   Gabriel Robles
 Morir en martes 2(2011)  Santiago Vázquez
 Las Aparicio (2010)   Mauro
 Vuélveme a querer (2009)  Rafael Mejía
 Deseo prohibido (2008)  Juan Antonio Zedeño
 La viuda de Blanco (2006)  Megateo Díaz
 Decisiones:
 Profesora de Química (2005)  Nicolás
 La hija del pecado (2005)  Ángel
 La tormenta (2005)  Jesús Niño Camacho Segura
 Gitanas (2004)  Mirko

Filmes
(2014) Casi Treinta. Emilio
(2012) Chiapas, The Heart of Cofee. Eduardo
(2010) De día y de noche. Urbano Libra
(2010) Seres: Génesis Graco
(2002) Sangre Joven. Arkanes

Teatro
 La Caja (2012/2013) Lorenzo
 I Love Romeo y Julieta (2012) Paris
 12 Princesas en Pugna (2012) Pizzero y enfermero
 Hairspray. Comedia musical (2010) Link Larkin
 Hamelin (2008-2009) Pablo Rivas
 El Loco y la Camisa (2014-2015) "Mariano"
 Maldito amor (2016) "Joaco"
 Somos eternos (2016) "El"
 Limítrofe (2016-2017) "ortorexico, guadalupano, amigo de Oliver"
 Doblada al español. Microteatro (2014-2015) "Chris"
 La visita. Teatro en corto (2015) "Hijo"
 Primero Dios. Teatro en corto (2017) "Jesús"

Prêmios
Prêmio revista Telenovelas de Bulgaria como melhor ator de elenco por sua participação na telenovela La viuda de Blanco Bulgaria, 2007.

Ligações Externas

Atores do México
Naturais de Guadalajara (México)

Manuel Balbi


O Grupo B da Copa do Mundo FIFA de 2018, a vigésima primeira edição do torneio de futebol organizado pela Federação Internacional de Futebol (FIFA) e que ocorreu na Rússia, reuniu as seleções de Portugal, da Espanha, do Marrocos e do Irã. Seis das treze cidades-sede do torneio abrigaram jogos do grupo. A primeira partida, aconteceu em 15 de junho, entre Marrocos e Irã, com a seleção iraniana a ganhar. Os dois melhores colocados do grupo avançaram as oitavas de final.

Equipes

Encontros anteriores em Copas do Mundo
 Marrocos x Irã: Nenhum encontro
 Portugal x Espanha:
 2010, oitavas de final: Espanha 1–0 Portugal
 Portugal x Marrocos:
 1986, fase de grupos: Portugal 1–3 Marrocos
 Irã x Espanha: Nenhum encontro
 Irã x Portugal:
 2006, fase de grupos: Portugal 2–0 Irã
 Espanha x Marrocos: Nenhum encontro

Classificação

Partidas

Marrocos vs. Irã

Portugal vs. Espanha

Portugal vs. Marrocos

Irã vs. Espanha

Irã vs. Portugal

Espanha vs. Marrocos

Disciplina

Os pontos por fair play teriam sido usados como critério de desempate se duas equipes tivessem empatadas em todos os demais critérios de desempate. Estes foram calculados com base nos cartões amarelos e vermelhos recebidos em todas as partidas do grupo da seguinte forma:

primeiro cartão amarelo: menos 1 ponto;
cartão vermelho indireto (segundo cartão amarelo): menos 3 pontos;
cartão vermelho direto: menos 4 pontos;
cartão amarelo e cartão vermelho direto: menos 5 pontos;

Apenas uma das deduções acima seria aplicada a um jogador em uma única partida.

Ligações externas
 2018 FIFA World Cup Group B, FIFA.com

Copa do Mundo FIFA de 2018

Copa do Mundo FIFA de 2018 – Grupo B


San Francisco Javier foi fundada como uma redução jesuítica entre os chiquitos, no dia 31 de dezembro de 1691, pelo padre José de Arce y Rojas, acompanhado pelo irmão Antônio de Rivas. Inicialmente era conhecida como "San Francisco Javier de los piñocas".

A redução sofreu diversos deslocamentos até que em 1708 foi instalada em seu lugar definitivo, na época em que era dirigida pelo padre Francisco Lucas Cavallero.

Em 1730, foi fundada um escola de música barroca no lugar.

A Igreja do lugar, foi originalmente construída em 1752. Essa Igreja em estilo barroco foi restaurada entre 1987 e 1993.

Atualmente, a principal atividade econômica é a agricultura. No local também ocorrem eventos culturais, como concertos de música barroca que tem atraído turistas para o lugar.

As construções históricas do local foram reconhecidas pela Unesco como parte do Patrimônio Cultural da Humanidade.

Cidades fundadas por jesuítas

San Javier (Bolívia)


Omer Mohamed Bakhit (24 de novembro de 1984) é um futebolista sudanês que atua como defensor.

Carreira
Omer Mohamed Bakhit representou o elenco da Seleção Sudanesa de Futebol no Campeonato Africano das Nações de 2008.

Jogadores da Seleção Sudanesa de Futebol
Jogadores da Copa das Nações Africanas de 2008
Naturais de Cartum

Omer Mohamed Bakhit


Maroa é um filme de drama venezuelano de 2006 dirigido e escrito por Solveig Hoogesteijn. Foi selecionado como representante da Venezuela à edição do Oscar 2007, organizada pela Academia de Artes e Ciências Cinematográficas.

Elenco

Tristán Ulloa
Yorlis Domínguez
Elba Escobar

Ligações externas

Filmes em língua espanhola
Filmes da Venezuela

Maroa (filme)


Pastor garafiano é uma raça espanhola de cães de pastoreio originária de La Palma nas ilhas Canárias. Seu nome deve-se à cidade de Garafía, onde foi mais popular. A raça foi reconhecida pela "Real Sociedad Canina de España" em 2003.

Breve resumo histórico
Desde as suas origens, tem sido associado ao pastoreio, especialmente pastoreio de cabras, atividade para a qual demonstra aptidão especial, embora no presente tenha-se tornado muito valorizado como animal de companhia.

Durante certo tempo, esta raça esteve à beira da extinção devido à miscigenação com outras raças de cães. Os cruzamentos sucessivos, especialmente a partir da década de 1960 com outras raças de cães pastoreiros, evidenciaram a necessidade de trabalhar para sua recuperação e seleção dos poucos espécimes puros da raça que os pastores da ilha mantiveram. Para evitar esse desaparecimento, criou-se o Grupo de trabalho para a recuperação do Pastor garafiano, que se tornaria a Associação Espanhola do Cão Pastor Garafiano(http://www.aeppg.es/). Entre os objetivos da associação está o desenvolvimento de censos, a criação de núcleos de reprodução, a participação em exposições de cães, etc.

Ver também
 Padrão da raça (em espanhol)
 Lista de raças de cães
 Pastor da mantiqueira

Ligações externas
 Real Sociedad Canina de España (RSCE) (em espanhol)
 Asociación Española Perro Pastor Garafiano (AEPPG)

Raças de cães
Cães pastores e boiadeiros
Raças de cães originárias da Espanha

Pastor garafiano


Zophorame là một chi nhện trong họ Barychelidae.

Các loài
Các loài trong chi gồm:

 Zophorame covacevichae Raven, 1994
 Zophorame gallonae Raven, 1990
 Zophorame hirsti Raven, 1994
 Zophorame simoni Raven, 1990

Chú thích

Tham khảo

Barychelidae

Zophorame


Tătărăștii de Jos là một xã thuộc hạt Teleorman, România. Dân số thời điểm năm 2002 là 4357 người.

Chú thích

Liên kết ngoài

Xã của hạt Teleorman

Tătărăștii de Jos


Prauliusz z Jerozolimy (zm. 422) – duchowny chrześcijański, biskup jerozolimski (Aelia Capitolina) w latach 417–422.

Bibliografia
 Catholic-hierarchy

Biskupi i patriarchowie Jerozolimy w czasach jedności chrześcijan
Urodzeni w IV wieku
Zmarli w 422

Prauliusz z Jerozolimy


Et overvågningskamera kan producere billeder eller optagelser til overvågning eller andre private formål. Kameraer kan enten være videokameraer eller digitale stillbilleder . Walter Bruch var opfinderen af CCTV-kameraet. Hovedformålet med et CCTV-kamera er at fange lys og omdanne det til et videosignal. En CCD-sensor (charge-coupled device) understøtter et CCTV-kamera. CCD'en konverterer lys til et elektrisk signal, og signalbehandling konverterer derefter dette elektriske signal til et videosignal, der kan optages eller vises på skærmen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Se også
Videoovervågning
Overvågning
Sikkerhed
Sikkerhedsteknologi

Overvågningskamera


Estradiol (grč. οἶστρος – oistros = spolna inspiracija, nadahnuće).  + –diol = hemijski naziv i sufiks koji ukazuje da je ovaj oblik steroida i hormona  vrsta alkohola  sa  dvije  hidroksilne  grupe. ili preciznije, 17β-estradiol,  je  steroidni  estrogeni  spolni hormon, prvenstveno ženski. Imenovan je po značaju za regulaciju estrusnog i menstruacijskog ženskog reprodukcijskog ciklusa.

Estradiol je bitan je za razvoj i održavanje ženskih spolnih tkiva, a također ima značajan uticaj na mnoga ostala tkiva, uključujući i koštano.

Iako su razine estrogena kod muškaraca niže nego kod žena, oni ustvari kod njih imaju osnovnu funkciju. Estradiol se nalazi u većini kičmenjaka, kao i mnogih rakova, insekata, riba i drugih životinja.

Estradiol se proizvodi posebno u folikulima jajnika, ali i u drugim endokrinim (koje proizvode hormone) i neendokrinim tkivima (npr. uključujući i masno tkivo, jetru, nadbubrežne žlijezde, dojke i neuronska tkiva). Estradiol sebiosintetizira od progesterona (u dva koraka od holesterola), preko međuproizvoda  pregnenolona).  Jedan principski  put onda pretvara progesteron  u njegov  17-hidroksi derivat, 17-hidroksprogesteron, a zatim u Δ4-androstenedion, preko sekvencnih citohroma P450-kataliziranih  oksidacija. Akcija enzima  aromataza na Δ4-androstenedion stvara estron, a ona je dehidrogenazna,  što daje naziv spoja: 17β-estradiol. Alternativno, Δ4-androstenedion se može pretvoriti u androgen: testosteron, što se može pretvoriti direktno u 17β-estradiol.

Biosinteza i lokalizacija

Estradiol, kao i drugi steroidi, potiče od holesterola. Nakon što se bočni lanac otcijepi pomoću Δ5 ili Δ4-ubacivanja, Δ 4-androstenedion je ključni posrednik. Jedan dio Δ4-androstenediona se pretvara u testosteron, koji  zatim  prelazi u estradiol, pomoću  enzima aromataze. U alternativnom putu, Δ4-androstenedion se aromatizira u estron, koji se opet naknadno pretvara u estradiol.

Tokom reprodukcijskih godina, kod većine žena,  estradiol proizvode zrnaste (granulaste) ćelije  jajnika do aromatizacije Δ4-androstenediona (proizvedeni u teka follikulnim ćelijama) u estron. Ovaj se zatim se pretvara iz estrona u estradiol pomoću enzima 17β-hidroksisteroid dehidrogenaza. Manje količine estradiola također proizvodi nadbubrežni korteks, i, kod muškaraca, testisi.

Estradiol se ne proizvodi  samo u gonadama, nego i drugdje, posebno u masnim ćelijama. Proizvodi  se aktivni prekursor za estradiol, a to se nastavljaju i nakon menopauze. Estradiol se također proizvodi i u mozgu iarterijskim zidovima, iako se ne može lahko prenijeti iz krvotoka u mozak. Međutim, kao jedan od dva glavna aktivni metabolita, testosteron se može proizvesti i u mozgu (iz ovog hormona). Drugi je dihidrotestosteron (DHT), koji je, u muškaraca, jači androgen od testosterona.

Kao što je gore pomenuto, biosinteza estradiola je uočena u mnogim drugim vrstama životinja, ali i takvim biljkama kao što je Phaseolus vulgaris (grah)

Mehanizam djelovanja
Estradiol djeluje prvenstveno kao agonist estrogenih receptora (ER),  koji je jedarni receptor stereoidnih hormona. Postoje dva podtipa ER:
estrogenski receptor alfa (Erα) i
estrogenski receptora beta (Erβ), a estradiol se  potentno veže i aktivira na oba. Rezultat aktivacije ER je modulacija gena  i njegova ekspresija u ER-ekspresijskim   ćelijama, što  je dominantni  mehanizam kojim estradiol ostvaruje svoje biološke efekte u tijelu. Estradiol također djeluje kao agonist  mmembranskih receptora estrogena, kao što su GPER, a nedavno je otkriven i jedarni receptor za estradiol, preko kojeg se mogu ostvariti razni brzi, negenomski efekti. Za razliku od  ER, čini  se  da je  GPER  selektivan za estradiol, a pokazuje vrlo nizakafinitet za druge unutrašnje estrogene, kao što su estron i estriol.

U  standardnom  putu E2, estradiol ulazi u citoplazmu, gdje izaziva odvajanje od proteina toplinskog šoka (HSP). Estradiol se  onda veže za HSP pa mogu homodimerizirati  (oblik strukture se dva HSP i dvije estradiolske molekule), a zatim se vežu za specifične domene na jezgru (estrogenski odgovorni elemen, ERE), omogućavajući transkripciju  gena koja se zatim  može odvijati  satima i danima.

Metabolizam
U plazmi, estradiol je u velikoj mjeri vezan za SHBG, a također za albumin. Samo mali dio,  od oko 2,21% (± 0,04%) je slobodan i biološki aktivan, a preostali je konstantan u cijelom menstruacijskom ciklusu. Isključivanje podrazumijeva  konverziju u manje aktivne estrogene, kao što su estron i estriol. Estriol je glavni mokraćni metabolit. Estradiol je konjugiran u jetri:  kao  sulfat i glukoronid  i, kao takav, izlučuje se  putem bubrega. Neki od konjugata koji su topivi u vodi, izlučuju se putem žučnih kanala, a dijelom i reapsorbiraju (nakon hidrolize) iz gastrointestinalnog trakta. Ova unutarjetrena cirkulacija doprinosi održavanju razine estradiola.

U jetri, estradiol se  nespecifično metabolizira pomoću  enzima CYP1A2, CYP3A4 i CYP2C9,  putem  2-hidroksilacije u 2-hidroksiestradiol, a prema CYP2C9, CYP2C19 i CYP2C8, 17β-hidroksi dehidratacijom u estron.

Razine  i mogućnosti  estrogena
Kao što samo ime govori, estradiol, ponekad skraćeno E2, u molekulskoj strukturi  ima dvije  hidroksil ne grupe; njegovi srodnici estron (E1) i estriol (E3) imaju jedan, odnosno tri, a esterol (E4) ima četiri. Na osnovu jedinstvene hemijske strukture, estradiol je (po estrogenom učinku) oko 10 puta  moćniji nego estron i oko 80 puta moćaniji od estriola. U reprodukcijskim  godinama žena, njegova razina u serumu je  nešto veći od estrona , osim u ranoj fazi folikulske faze  menstruacijskog ciklusa. Prema tome, estradiol se može smatrati dominantnim  estrogenom tokom reproduktivnog razdoblja žene, u smislu apsolutne razine u serumu i estrogene aktivnosti. U trudnoći, estriol postaje dominantan cirkulacijski estrogen, a to je jedino vrijeme u kojem se estetrol javlja u tijelu, dok za vrijeme menopauze dominira estron (oba na osnovu razine u serumu).

Estradiol u produkciji muškaraca, nastaje od testosterona,  koji je prisutan u serumskim razinama koje se  otprilike mogu  porediti sa onima u postmenopauzi žena (14-55 naspram <35 pg/mL, respektivno).

Estradiol hemihidrat
Estradiol hemihidrat (INN) (brend nazivi: Climara, Estraderm, Estralis, Estrasorb, Estreva, Estring, Estrofem, Estrogel, Vagifem i mnogi drugi) ili oestradiol hemihidrat je hemihidratni oblik estradiola. U smislu biološke aktivnosti i bioekvivalencije, estradiol i njegovi hemihidrati su identični, a jedina razlika (približno 1%)  je u potenciji po težini (zbog prisustva molekule vode (u obliku hemihidratne supstance) i sporiji su od  administracije lijeka sa određenim formulacijom od hemihrdrata. To je zato što je  estradiol hemihidrat  više hidriran od bezvodnog  estradiola, pa je zato vrlo je nerastvorljiv u vodi, što rezultira  u sporijom  stopom apsorpcije, sa specifičnim formulacijama, kao što su Vagifem, tablete za vaginu. Pokazalo se također da  estradiol hemihidrat  može dovesti do manje bioraspoloživosti u obliku  tableta za vaginu, u odnosu na druge aktuelne estradiolske formulacije kao što su vaginalne  kreme.

Mjerenje
Kod žena, serumski estradiol se mjeri u kliničkim laboratorijama, a  prije svega, zavisi od aktivnosti jajnika. Kao takav,  koristi se  u otkrivanju osnovne estrogene aktivnosti  kod žena sa amenorejom ili menstruacijskim poremećajima, te u stanjima hipoestrogenosti i menopauze. Osim toga, praćenjem estrogena tokom terapije (ne)plodnosti,  procjenjuje se rast folikula i koristi u praćenju djelotvornosti liječenja. Tumori  koje proizvode estrogeni će uporno pokazivati visoku razinu  estradiola i drugih estrogena. U prijevremenom pubertetu, razine estradiola su neprimjereno povećane.

Rasponi
Individualne  laboratorijske rezultate treba uvijek  tumačiti  pomoću opsega  iskustava laboratorije  koje je izvršila test. Profil raaspona koji  označava biološku fazu može se koristiti u pažljivo praćenom menstrualnom ciklusu u odnosu na druge markere svoje  biološke progresije, s vremenskom skalom kojom  se sabija ili rasteže na brže ili sporije raspone, kako  ciklus napreduje u odnosu na prosječnu vrijednost tokom ciklusa.

Profil raspona koji  označava  međuciklusnu  varijabilnost više odgovara za korištenje u nekontroliranom ciklusu sa poznatim terminom  samo početka  menstruacije, ali kada je žena tačno zna svoju prosječnju dužinu ciklusa i vrijeme ovulacije, i to onu  prosječnu redovnu, a sa vremenskom  skalom koja  se sabija ili rasteže na ono  kolika je prosječna dužina ženskog ciklusa kraća ili duža, od prosjeka populacije.

Profil raspona koji  označava varijabilnost među ženama više odgovara za  korištenje  kada su nepoznati  prosječna dužina ciklusa i vrijeme ovulacije, ali je poznat samo početak menstruacije.

U normalnom menstruacijskom ciklusu, razine estradiola treba mjeriti tipski  <50 pg/ml tokom menstruacije, a raste sa razvojem  folikula (vrhunac: 200 pg / ml), pada  kratko na ovulaciji, a ponovo raste toom luteusne faze za drugi vrhunac. Na kraju luteusne faze, razine estradiola opadaju na menstruacijsku razinu,  ukoliko nema  trudnoće.

Za vrijeme trudnoće, nivo estrogena, uključujući i estradiol, raste postojano prema terminu porođaja. Izvor ovih estrogena je posteljica, koja aromatazira prohormon  proizveden u  nadbubrežnoj žlijezdi fetusa.

Djelovanje

Ženska reprodukcija
Kod žena, estradiol djeluje kao hormon rasta  tkiva reproduktivnih organa, podržavajući sluznice vagine, vratne žlijezde u endometriju, i sluznice jajovoda. Poboljšava rast zida maternice. Izgleda  da je estradiol potreban i za održavanje oocita  u jajniku. Tokom menstruacijskog ciklusa, razina estradiola raste  u produkciji folikulskog  okidača, preko pozitivne povratne sprege, hipotalamusa, što dovodi do skokovitog porasta lutwinizirajućeg hormona  i izazivanja ovulacije. U luteusnoj  fazi, estradiol, zajedno sa progesteronom, priprema endometrij za implantaciju. Tokom trudnoće,  količina estradiola se  povećava zbog posteljične proizvodnje.

U babuna, blokiranje proizvodnje estrogena dovodi do gubitka trudnoće, što ukazuje da estradiol ima ulogu u njenom održavanju. Istražuje se uloga estrogena u procesu pokretanja porođaja. Akcije estradiola su potrebne prije ekspresije progesterona u luteusnoj fazi.

Razvoj spola
Razvoj sekundarnih spolnih oznaka kod žena je pod kontrolom  estrogena, preciznije, estradiola. Ove promjene se pokreću u vrijeme puberteta, a većina se poboljšava  tokom reprodukcijskih  godina; postaju manje izražene sa smanjivanjem podrške estradiola  nakon menopauze.  Prema tome, estradiol utiče  razvoj dojke, a odgovoran je i za promjene u ubliku tijela, utičući  na kosti, zglobove i taloženje masti.  Estradiol  modificira  strukturu  masti i sastav kože.

Muška reprodukcija
Efekat estradiola (i estrogena općenito) na mušku  reprodukciju  je složen. Estradiol se proizvedi djelovanjem aromataza,  uglavnom u Leydigovim ćelijama testisa kod sisara, ali i  u nekim spolnim ćelijama  i u Sertolijevim ćelijama nezrelih sisara.

Dok su neki studije početkom 1990-tih tvrdile da postoji  veza između globalnog opadanja  broja spermatozoida i estrogena u okruženju, kasnije  nisu našle takve veze, niti dokaz općeg pada broja spermatozoida.

Suzbijanje proizvodnje estradiola u podgrupama  neplodnih  muškarca mogu poboljšati nalaze analize  sjemena.
Muškarci s određenim spolnim hromosomima, kao što je Klinefelterov sindrom, će imati višu razinu  estradiola.

Kosti
Estradiol ima veliki utjecaj na kosti. Osobe  bez njega (ili drugih estrogena) će postati visoki i evnuhoidni, jer se  epifize zatvaraju kasnije ili se ne mogu održati. Struktura kostiju je također pogođena, što  rezultira početkom osteopenije i osteoporoze. Žene poslije menopauze također imaju ubrzan gubitak koštane mase, uzrokovan nedostatkom estrogena.

Jetra
Estradiol ima kompleksne efekte na jetru. To može dovesti i  do holestaze. Utiče na proizvodnju više proteina, uključujući i lipoproteine, vezujuće proteine, proteine odgovorne za zgrušavanje krvi.

Mozak
Estrogeni se mogu proizvesti i u mozgu od steroidnih prekursora. Kako su antioksidansi, nađeno je da imaju neurozaštitne  funkcije. Pozitivna i negativna povratna sprega menstruacijskog ciklusa uključuju jajnički estradiol kao link na hipotalamusni sistem za reguliranje gonadotropina.

Smatra se da estrogen  ima značajnu ulogu u mentalnom zdravlju žena, kako je predloženo, sa linkovima  između nivoa hormona, raspoloženja i blagostanja. Iznenadna kap ili fluktuacije u, ili dugim periodima menstruacije,  koji uzrokuju nisku razinu  estrogena mogu biti u korelaciji sa značajnim padom raspoloženja.  Pokazalo se da je klinički oporavak od depresije nakon poroda, perimenopauze, a i u postmenopauzi, osnažen nakon povećanja razine estrogena:  stabiliziran  i/ili obnovljen.

Nedavnim proučavanjem  obima seksualnog dimorfizma moždane strukture u transžena, nakon jednomjesečnog tretmana estradiolom nisu pronađene promijene tipske strukture ženskog mozga, sugerirajući da  estradiol ima značajan udio u spolnoj diferencijaciji mozga, prije rođenja i tokom života. Još nije poznato koliko ovaj proces ima značajnu ulogu u spolnom ponašanju čovjeka, ali posmatranja kod životinja pokazuju takve veze.

Krvni sudovi
Estrogen utiče na određene krvne sudove.  Poboljšanje u arterijskom  protoku krvi je pokazao u srčanim arterijama.

Onkogeni
Estrogen je osumnjičen za aktiviranje određenih onkogena, jer podržava određene oblike  raka, posebno raka dojke i raka endometrija. Osim toga, nekoliko dobroćudnih  ginekoloških  uvjeta ovise o estrogenima, kao što su endometrioza, leiomiom TA maternice i krvarenje maternice

Trudnoća
Učinci estradiola, skjupa sa  estronom i  estriolom, u  trudnoći  su manje jasni. Mogu izazvati odliv krvi, miometrijski rast, stimulirati rast dojki, mekšanje grlića maternice, promovirati ispoljavanje miometrijskih  oksitocinskih  receptora.

Medicinska upotreba

Hormonska kontracepcija
Moćniji hemijske derivat estradiola, etinil estradiol je glavna komponenta hormonske kontracepcije. Kombinirani oblici hormonske kontracepcije sadrže etinil estradiol i progestin, a oba doprinose inhibicije gonadotropin  oslobađajućeg hormona (GnRH), luteinizirajućeg hormona (LH), i hormona za stimulaciju folikula (FSH), što ih čini  primjenljivim u kontroli rađanja,  sprečavanju ovulacije i na taj način i trudnoće. Druge vrste hormonske kontrole rađanja sadrže samo progestin, a ne etinil estradiol.

Zamjenska hormonska terapija

Menopauzna
Ako je razina  estradiola u krvi niska, žene doživljavaju  teške nuspojave (obično početkom menopauze ili nakon ooforektomije),  kada se može propisati zamjenska hormonska terapija (HRT). Takva terapija je obično u kombinaciji sa progestinom, kako bi se smanjio rizik od raka endometrija.

Transsekksuslne žene

Estrogenska terapija se također primjenjuje kao dio zamjenske hormonske terapije za transspolne žene.  Daje se (preko kože) estradiol viših koncentracija,  tokom početnog i prelaznog tretmana; upotreba estradiola  se nastavlja u nižim dozama za održavanje ženske razine hormona, prema oznakama odabranog spola.

Ostale upotrebe
Estrogenske  terapije se  mogu koristiti i u liječenju neplodnosti  kod žena kada postoji potreba da se razvije prihvatljivost za  spermu  u  sluzi grlića maternice  ili pripremanje  maternice. Ovo se često propisuje u kombinaciji sa klomifenom.

Hormonsko liječenje je upotrebljivo i u tretiranju uznapredovalog raka prostate, kao i pojave simptoma raka dojke.

Estradiol se također upotrebljava za stimuliranje ženskog  puberteta,  kao i u tretmanu odloženog puberteta uzrokovanog  hipogonadizmom  ili  Turnerovim sindromom.

Otklanjanje  estrogena
Stanje koje izaziva  hipoestrogenizam može biti od koristi u određenim situacijama, u kojima estrogen doprinosi neželjenim efekatima, npr., pojedinih oblika raka dojke, ginekomastije, preranog zatvaranja epifize i inhibirane feminizacije u hormonskoj terapiji za transmuškarce. Razine estrogena se mogu smanjiti tako što se inhibira proizvodnja  pomoću GnRH analoga  ili blokade enzima aromataza pomoću inhibitora aromataze, kao što su anastrozol ili estrogen receptor  i antagonisti, npr.  tamoksifen ili fulvestrant.

Poređenje puteva administracije
Različiti putevi  administracije estradiola daju različite efekte u tijelu,  zbog razlika u količini estradiola kojem je izložena  jetra.

Kada se uzima oralno, većina estradiola se u jetri pretvara u estron, već tokom [[metabolizam|prvog prolaza metabolizma. Transkožni  estradiol, u obliku flastera ili gela zaobilazi uticaj na jetru  i metabolizam i stoga teče na sličan, ali još potpuniji način u odnosu na podjezičnu upotrebu. Za  estradiolske  flastere  (obloge), uočeno je  da se ne povećava rizik od krvnih ugrušaka.

Estradiol, u prolijeku u  obliku estera, kao što su estradiol kipionat ili estradiol valerat, mogu se davati putem depo injekcija. Potkožne i intramišićne injekcije estradiol kipionata imaju potenciju i  sličnu  farmakokinetiku (tj. trajanje).

Doziranje i razine
Oralni mikronizirani estradiol, u dnevnoj dozi od 1 mg, a u koncentracije estradiola i estrona  30-50 pg / mL i 150-300 pg / mL, dok dnevna doza od 2 mg u serumu proizvodi od 50 -180 pg / mL i 300-850 pg / mL estradiola i estrona.  Vaginski  mikronizirani estradiol postiže daleko veći omjer prelaza estradiola u estron, uz dnevnu dozu od 0,5 mg, što rezultira razinom estradiola i estrona  od 250 pg/mL i 130 pg/mL. Za ostale estrogene koji nisu uzeti  na usta, odnos estradiola u estrona je  slično poboljšan. Uz transkožni unos, estradiolski flasteri  pružaju dnevnu dozu od 0,05 mg (50 mikrograma), postižući razinu estradiola i estrona od 30-65 pg/mL i 40-45 pg/ mL, dok 0,1 mg (100 g) postiže odgovarajuće razine od 50- 90 pg/mL i 30-65 pg/mL estradiola i estrona. Još jedna transkožna formulacija, estradiolni  gel, uz dnevnu dozu od 1,5 mg, proizvodi nivo estradiola od 40-100 pg/mL i razinu  estrona  od 90 pg/mL, dok 3 mg/dnevno rezultatira u odgovarajućim estradiolskim i estronskim  razinama od  60-140 pg/mL i 45-155 pg/mL. Oralna primjena  estradiola u plazmi proizvodi omjer prijelaza estradiola u estron od oko 1:5 do 1:7. while transdermal administration of estradiol via patch or gel results in a ratio of about 1:1.

Jedna  4 mg-ska  doza unutarmišićnom (im) injekcijom  estradiol kipionata  ili estradiol valerata rezultira u maksimalnom iznosu  plazmatskog  estradiola od oko 250 pg/mL i 390 pg/m, sa razinama  pada na 100 pg/mL (što je osnova za estradiol kipionat) od 12-14 dana. Jednostruka  2.5 mg unutarmišična injekcija  estradiol benzoata u osoba tretiranih GnRH analogom (koje imaju minimalnu baznu  razinu  estrogena) rezultiralo je razinom estradiola u serumu od >400 pg/mL u  24 sata post-administracije. Razlike u serumskoj razini estradiola postignute ovim različitim estradiolnim  estrima  mogu se objasniti njihovim različitim stopama apsorpcije, kao i njihovom  trajanju i postignućem da bude obrnuto srazmjerni. Na primjer, estradiol benzoat, koji ima najkraće trajanje (4-5 dana sa jednom dozom od 5 mg), proizvodi najvišu razinu  estradiola, dok estradiol kipionat, koji ima najduže trajanje (~ 11 dana sa jednom dozom od 5 mg), proizvodi najnižu razinu  estradiola)

Istraživanja  u kombinaciji visoke doze i.m. estradiol valerata i [[hidroksiprogesterok kaproata kod žena (opisano kao  režim "lažne trudnoće"), sa specifičnim dozama od 40 mg i 250 mg  sedmično, utvrđeno je da dovede do razine estradiola u serumu od  3028-3226 pg / mL nakon tri mjeseca i 2491-2552 pg / mL nakon šest mjeseci liječenja u odnosu na početne od 27,8-34,8 pg / mL.
U odnosu na gore opisane, normalne menstruacijske  razine u ciklusu serumskog estradiola žena u postmenopauzi su 40 pg / mL u ranoj folikulskoj  fazi do 250 pg/mL , na sredini ciklusa i 100 pg / mL tokom sredine luteusne  faza  serumske  razine estrona u toku menstruacijskog  ciklusa, u  rasponu od 40-170 pg / mL, koji  je paralelan  sa serumskim estradiolom. Kod žena u postmenopauzi, razina  serumskog  estradiola je ispod 15 pg / ml, a prosječne razine estrona su oko 30 pg / ml; odnos estradiol-estron je obrnut na manje od 1:1.

Kanceri
Estradiol  je povezan sa  razvojem  i napredovanjem raka,  kao što su rak dojke, rak jajnika i rak endometrija. Ciljna tkiva  efekata estradiola su  uglavnom u interakciji sa dva jedarna receptora pod nazivom α receptor estrogena (ERα) i β receptor estrogena (ERβ). Jedna od funkcija tih receptora estrogena je modulacija  ekspresije gena.

Kada se estradiol vezuje za ERS  komplekse receptora, veže se za specifične sekvence DNK, što može da izazove oštećenja, ubrza  podjelu ćelija i replikaciju DNK. Eukariotske ćelije, na oštećenje DNK, će odgovoriti stimulacijom ili ugrožavanjem  G1, S, ili G2 faze ćelijskog ciklusa za pokretanje popravke  DNK. Kao rezultat toga, javlja se ćelijska transformacija i napredovanje proliferacije  raka.

Interakcije
Fenobarbital iz kantariona (Hypericum perforatum ), karbamazepin i rifampicin smanjiuju  razine estrogena, kao što je estradiol, ubrzavanjem njihovog metabolizma, dok  eritromicin, klaritromicin , ketokonazol, itrakonazol, ritonavir i sok od grejpfruta mogu usporiti metabolizam, što dovodi do povećane razine estradiola  u krvnoj plazmi.

Kontraindikacije
Estradiol treba izbjegavati kada se dijagnosticira abnormalno  genitalno krvarenje,  te u slučaju da je poznato prisustvo, sumnjivo  ili postoji u rodoslovu  rak dojke, pri tretmanu za metastatske bolesti, ako se zna ili sumnja na estrogen-ovisnu  neoplaziju, te bolesti kao  duboka venska tromboza , plućna embolija ili postoji historija  ovih uvjeta, aktivne ili nedavne arterijske tromboembolije, kao što su moždani udar, infarkt miokarda, disfunkcija jetre ili bolest. Estradiol ne treba da  uzimaju osobe  ljudi s preosjetljivosti / alergijeama  ili one koje su trudne ili se sumnja da su trudne.

Spisak formulacija
 Gel: Estrogel, Estrasorb, Estraderm
 Oralne verzije: estradiol (Estrace), estradiol hemihidrat (Estrofem), estradiol acetat (Femtrace), estradiol valerat (Estrofem, Progynova)
 Kožni flasteri: Alora, Climara, Minivelle, Vivelle-Dot, Menostar, Estraderm
 Vrhunski sprejevi: EvaMist
 Mehlemi: Divigel, Estrasorb Topical, Elestrin
 Injekcije: Estradiol benzoate, Estradiol cypionate, Estradiol valerate
 Vaginalni mehlemi: Ulazna vaginalna krema
 Vaginalni prsten: Estprsten (estradiol), Damski prsten  (estradiol acetat)
 Vaginalna tableta: Vagifem (estradiol hemihidrat)
 Estradiol kombiniran sa progestinom: CombiPatch (transkožni), Activella (oralno), AngeliQ (oralno)

Neželjeni efekti
Negativni uticaji, koji se mogu javiti kao rezultat upotrebe estradiola, a  povezani su sa estrogenom i/ili progestinskom  terapijom, uključuju promjenekao što su  inavaginskoo krvarenje, dismenoreja, povećanje u veličini materičnog leiomata, vaginitis uključujući vaginalnu kandidijazu, promjene u  sekreciji grlića maternice  i cervikalni ektropion, rak jajnika, hiperplazija endometrija, rak endometrija, iscjedak iz bradavice, galaktoreja, fibrocistne promjene dojke i rak dojke.

Kardiovaskularni efekti su bol u grudima, duboka i površna venska tromboza, plućna embolija, tromboflebitis, infarkt miokarda, moždani udar, povećan krvni pritisak, gastrointestinalni efekt:   (mučnina i povraćanje, abdominalni grčevi, nadutost, dijareja, dispepsija, [[dizurija] ], gastritis, olestatska žutica, povećana učestalost bolesti žučne kese, pankreatitis ili proširenje jetre (hemangiom).

Kožni  štetni efekti uključuju hloazam ili melazam, koji se može nastaviti bez obzira na prekid uzimanja  lijeka. Ostali efekti na koži uključuju eritem multiforme, eritem nodosum, otitis media, hemoragija i njena erupcija, gubitak vlasišta kose, svrab  ili osip.

Negativni efekti za oči  uključuju retinitis  i pojave kao što su vaskularna tromboza, strmiju krivinu rožnjače  ili intoleranciju  na kontaktne leće.

Nepovoljni  efekti u centralnom nervnom sistemu mogu uključivati tegobe kao  glavobolja, migrena, vrtoglavica, horea, nervoza / anksioznost, poremećaj raspoloženja , razdražljivost, i pogoršanje epilepsije.

Ostali štetni efekti mogu uključivati promjene u težini, smanjenje tolerancije  ugljikohidrata, pogoršanje porfirije, te pojavu promjena kao što su:  edem, artralgija, bronhitis, grčevi u nogama, hemoroidi, promjene u libidu, urtikarija, angioedem, anafilaktičke reakcije, sinkopa, zubobolja, poremećaj zuba, urinarna inkontinencija, hipokalcemija, pogoršanje astme, povećani trigliceridi.

Također pogledajte
Hormon
 Estrogen
Menstruacijski ciklus
 Maternica
 Jajnik
 Nadbubrežna žlijezda
Trudnoća
 Fetus

Reference

Vanjski linkovi

 Estradiol MS Spectrum
 Estrogens  - Lab Tests Online

Alkoholi
Životinjski reprodukcijski sistem
Dioli
Estrogeni
Fenoli
Spolni hormoni
Steroidi
Transseksuslnost i medicina

Estradiol


Eugeniusz Mirecki (ur. 20 grudnia 1875, zm. 28 kwietnia 1933) – pułkownik inżynier uzbrojenia Wojska Polskiego.

Życiorys
Urodził się 20 grudnia 1875. Ukończył studia z tytułem inżyniera mechanika. Był filistrem korporacji akademickiej "Welecja".

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia podpułkownika uzbrojenia ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem Okręgowego Zakładu Uzbrojenia II i w tym czasie był zastępcą kierownika Zbrojowni nr 2 w Warszawie, gen. bryg. Bolesława Siestrzeńcewicza. W 1928 jako podpułkownik uzbrojenia był w kadrze oficerów artylerii, skierowany do Departamentu Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych. Później awansowany do stopnia pułkownika i przeniesiony w stan spoczynku.

Był członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Mechaników Polskich, pełnił funkcję sekretarza generalnego Towarzystwa Wojskowo-Technicznego.

Zmarł 28 kwietnia 1933. Został pochowany 2 maja 1933 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B19-3-3). Miał dzieci.

Ordery i odznaczenia

 Złoty Krzyż Zasługi (24 maja 1929)

Przypisy

Bibliografia

Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
Polscy inżynierowie mechanicy
Polscy korporanci
Pułkownicy uzbrojenia II Rzeczypospolitej
Urodzeni w 1875
Wojskowi związani z Warszawą
Zmarli w 1933

Eugeniusz Mirecki


Esta lista de governantes atuais por tempo no cargo engloba os governantes incumbentes de Estados não-monárquicos que estão no poder há, no mínimo, dez anos; sejam chefes de Estado ou chefes de governo. No entanto, exclui-se sumariamente chefes de monarquias, governantes depostos ou já falecidos e governantes que assumiram o poder mais de uma vez alternadamente. Sendo assim, lista contabiliza somente mandatos ininterruptos.

Alguns indivíduos listados abaixo não representam necessariamente figuras de maior poder proeminência em seus respectivos países. Alguns governantes listados governam de forma não contínua, sendo considerada a data de posse ou ascensão ao cargo presente. São desconsiderados cargos anteriores ou simultâneos de menor tempo de duração.

Lista

Ver também
 Lista de chefes de Estado e de governo atuais
 Lista de monarcas atuais por tempo de reinado

governantes

Lista de governantes atuais por tempo de governo


Ved folketingsvalget den 22. november 1966 blev indvalgt medlemmer fra følgende partier:

På Grønland blev frem til 1979 udelukkende valgt kandidater uden for partierne.

De valgte medlemmer

Parti- og personskift i perioden 1966-68

Personskift

medlemmer
1966

Folketingsmedlemmer valgt i 1966


Open Bar é o extended play (EP) de estreia do cantor e drag queen brasileira Pabllo Vittar. O EP foi lançado no dia 2 de dezembro de 2015 em formato físico e digital pela gravadora independente BMT Produções Artísticas e conta com seis faixas, que são versões em português de canções de Major Lazer, DJ Snake, Diplo, Beyoncé, Ellie Goulding e Rihanna.

"Open Bar" foi lançada como carro-chefe do EP, seguida por "Minaj" e "Amante" sendo lançadas como segundo e terceiro singles do EP, respectivamente.

Produção
Open Bar foi produzido por Rodrigo Gorky, Mulú, Maffalda, Strausz e Masa. O vídeo musical do carro-chefe do EP, "Open Bar" ficou a cargo de Leocádio Rezende, que fez a direção de arte, roteiro e direção-geral. Diplo, produtor da faixa original, elogiou a versão brasileira através de seu perfil no Twitter.

Controvérsia

Com exceção da faixa "Open Bar", as músicas do EP foram removidas de todas as plataformas de streaming e venda digital por esbarrarem nos direitos autorais, uma vez que o projeto utiliza samplers em todas as faixas, das quais nenhuma delas havia sido cedida pelos produtores originais, categorizando-as como plágio. Apenas "Open Bar" foi liberada por Diplo após o ocorrido.

Lista de faixas

Turnê

Para divulgar o EP, Pabllo embarcou na turnê Open Bar Tour, que teve início em 2015 e se estendeu por 2016.

Datas da turnê

Esta tabela não contém todos os shows da turnê.

Ligações externas

Álbuns de Pabllo Vittar
EP de estreia
EP de 2015
EPs em língua portuguesa

Open Bar (EP)


Khuất Xá là một xã thuộc huyện Lộc Bình, tỉnh Lạng Sơn, Việt Nam.

Xã Khuất Xá có diện tích 27,72 km², dân số năm 1999 là 4.565 người, mật độ dân số 165 người/km².

Theo thống kê năm 2019, xã Khuất Xá có diện tích 27,72 km², dân số là 5.306 người, mật độ dân số 191 người/km².

Chú thích

Tham khảo

Khuất Xá


An Leptura bocakorum in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Holzschuh hadton 1998. An Leptura bocakorum in nahilalakip ha genus nga Leptura, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leptura

Leptura bocakorum


The 2002 GP Ouest-France was the 66th edition of the GP Ouest-France cycle race and was held on 25 August 2002. The race started and finished in Plouay. The race was won by Jeremy Hunt of the  team.

General classification

References

2002
2002 in road cycling
2002 in French sport
August 2002 sports events in France

2002 GP Ouest-France


Den blå orkidé er en dansk spillefilm fra 2019 instrueret af Carl Marott.

Handling

Medvirkende
 Joachim Fjelstrup
 Julie Grundtvig Wester
 Shelly Levy
 Al Agami

Eksterne henvisninger

Spillefilm fra Danmark
Danske film fra 2019

Den blå orkidé


Moraea variabilis is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos en renosterveld is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van die Koue Bokkeveld tot by Ceres voor. Die plant het tans 'n voorkomsgebied van 651 km² en het 50% van sy habitat verloor weens die aanlê van wingerde, vrugteboorde en uie-boerdery.

Bronne
 SANBI rooilys
 Plants of the world online

Flora van Suid-Afrika
Endemiese plante van Suid-Afrika
variabilis

Moraea variabilis


Yves Pomeau () é um físico francês. Trabalha com hidrodinâmica, teoria da elasticidade e dinâmica não-linear (teoria do caos).

Pomeau foi diretor de pesquisa do Centre national de la recherche scientifique (CNRS) na École normale supérieure. Após aposentar-se esteve na Universidade do Arizona.

Pomeau descobriu com Paul Manneville em 1979 o fenômeno da intermitência na teoria do caos quando de pesquisas numéricas do atrator de Lorenz. Com Pierre Bergé e outros pesquisaram ambos o fenômeno também em convecção de Rayleigh-Bénard. Em 1986 desenvolveu com Uriel Frisch e Brosl Hasslacher um modelo de gás em grade das equações de Navier-Stokes na hidrodinâmica (modelo FHP).

Em 1987 foi eleito membro correspondente da Académie des Sciences. Recebeu o Prêmio Paul Langevin de 1981 e a Medalha Boltzmann de 2016.

Obras
com Pierre Bergé, Monique Dubois-Gance Des rythmes au chaos, Paris, Odile Jacob 1994
com Bergé, Monique Dubois, Paul Manneville Intermittency and Rayleigh-Benard convection, Journal de Physique, Lettres, Volume 41, 1980, L 341
com Bergé, Christian Vidal Order within chaos- towards a deterministic approach to turbulence, Wiley 1984 (Original francêsOrdre dans le chaos, Hermann, Paris 1984)
com Bergé, Vidal: L'espace chaotique, 1998
com P. Manneville Intermittent transition to turbulence in dissipative dynamical systems, Comm. Math. Phys., Volume 74, 1980, p. 189-197
com Brosl Hasslacher, Uriel Frisch: Lattice gas automata for the Navier Stokes equation, Physical Review Letters, Volume 56, 1986, p. 1505
com Basile Audoly: Elasticity and Geometry: From hair curls to the nonlinear response of shells. Oxford University Press, Oxford 2010, x + 586 pages, ISBN: 978-0-19-850625-6.
com Minh-Binh Tran: Statistical Physics of Non Equilibrium Quantum Phenomena, Springer Nature 2019, ISBN 978-3-030-34393-4

Ligações externas
Página pessoal
Página na Academie des Sciences
Pomeau, Manneville Transition to Turbulence, Scholarpedia

Membros da Academia de Ciências da França
Físicos da França
Físicos do século XX

Yves Pomeau


O correntão é uma técnica de desmatamento controversa que possibilita a rápida retirada da vegetação nativa por meio da utilização de correntes presas a tratores, em geral um par de grandes tratores de esteiras como os Caterpillar D8. No Brasil seu uso é considerado crime ambiental por lei, mas em agosto de 2016 foi autorizada no estado de Mato Grosso  através da revogação de um artigo pela Assembleia Legislativa do estado. Acerca do emprego de tal técnica, o diretor de Proteção Ambiental do Ibama, Luciano Menezes Evaristo afirmou que "do 'correntão' não escapa nada, nem fauna, nem árvore", no contexto de que, segundo dados de satélites coletados pelo Inpe, 80% do desmatamento na Amazônia Legal ocorreu no Mato Grosso em abril, ou seja, 480 quilômetros quadrados.

Ligações externas
Uso de correntão é liberado para abertura de áreas florestais no Mato Grosso

Agricultura e meio ambiente
Desastres ambientais

Correntão


Brachypelma baumgarteni, còn gọi là Mexicaanse oranje vogelspin (Vẻ đẹp cam Mexico) là một loài nhện trong họ Theraphosidae. Loài này phân bố ở Trung Mỹ và là loài đặc hữu của bờ biển Thái Bình Dương thuộc Michoacan, Mexico.

Mô tả
Loài này tương tự như B. klaasi, nhưng nó có màu đỏ hơn patellae. B. baumgarteni được cho là giống lai nuôi nhốt của B. smithi lai với B. boehmei, bởi vì trong một thời gian dài không có mẫu vật nào được báo cáo là nhân giống thành công trong điều kiện nuôi nhốt. Theo các phân tích di truyền, họ hàng gần nhất của nó là B. boehmei.

Phân bổ
Loài này thường sống ở khu vực sông Balsas thuộc biên giới phía đông và biên giới phía bắc là Sierra Madre del Sur, chúng thích môi trường rừng nhiệt đới.

Bảo tồn
Năm 1985, Brachypelma smithi (khi đó do chưa phân biệt với B. hamorii) nên được đưa vào CITES Phụ lục II và vào năm 1994, tất cả các loài Brachypelma còn lại đã được thêm vào, do hạn chế thương mại quốc tế. Tuy nhiên, một số lượng lớn nhện tarantula đánh bắt trong tự nhiên vẫn tiếp tục bị buôn lậu ra khỏi Mexico, bao gồm cả các loài Brachypelma.

Tham khảo

Liên kết ngoài
 – ảnh chụp ngoài tự nhiên

Brachypelma
Theraphosidae
Nhện đặc hữu Mexico
Nhện mô tả năm 1993

Brachypelma baumgarteni


Tyraneczek białobrzuchy (Myiornis albiventris) – gatunek małego ptaka z podrodziny klinodziobków (Triccinae) rodziny muchotyranikowatych (Pipromorphidae). Gatunek słabo poznany, występujący w Ameryce Południowej, według IUCN nie jest zagrożony wyginięciem.

Zasięg występowania
Tyraneczek białobrzuchy występuje lokalnie u podnóża stoków wschodnich Andów w środkowym i wschodnim Peru (Junín, Huánuco, Pasco, Ayacucho oraz wschodnim Puno) i północnej Boliwii (La Paz, Cochabamba oraz zachodnim Santa Cruz). Od 2010 roku gatunek ten obserwowany jest w południowo-wschodnim Ekwadorze.

Taksonomia
Gatunek po raz pierwszy opisali w 1894 roku niemiecki ornitolog Hans von Berlepsch i polski zoolog Jan Sztolcman, nadając mu nazwę Orchilus albiventris. Jako miejsce typowe odłowu holotypu Berlepsch i Sztolcman wskazali La Merced na wysokości 2600 stóp (ok. 790 m) w Peru. Holotypem był samiec odłowiony przez Jana Kalinowskiego 10 września 1890 roku.

Tworzy nadgatunek z M. auricularis, z którym czasami bywa uważany za konspecyficzny. Gatunek monotypowy.

Etymologia
Nazwa rodzajowa:  muia, μυιας muias – mucha; ορνις ornis, ορνιθος ornithos – ptak. Epitet gatunkowy:  – biały; venter, ventris – brzuch.

Morfologia
Długość ciała 7 cm; masa ciała 5–6 g. Bardzo mały ptak o krępym ciele i dużej głowie. Obrączka powiekowa koloru płowobiałego, na pokrywach usznych znajduje się szarawa opaska w kształcie półksiężyca ciągnąca się od nasady dzioba do skroni; czoło i ciemię koloru oliwkowego, czub głowy zabarwiony brązem. Skrzydła śniade z jasnooliwkowożółtymi krawędziami; ogon śniady. Gardło i górna część piersi białawe, z lekkimi, szarymi plamkami, reszta dolnych części ciała biała, zabarwiona żółtawooliwkowym kolorem na bokach i podbrzuszu. Tęczówka czerwona, dziób czarniawy, nogi cieliste. Od podobnego tyraneczka uszatego (M. auricularis) różni się mniej widoczną, półksiężycową opaską na pokrywach usznych, bledszym podbródkiem i nieco krótszym ogonem. Brak dymorfizmu płciowego. Młode ptaki nieopisane.

Ekologia
Tyraneczek białobrzuchy prowadzi osiadły tryb życia, zamieszkując wilgotne niskogórskie i podgórskie lasy i ich krawędzie, na wysokości 400–1200 m n.p.m. Odzywa się równymi, szybkimi  sekwencjami nut o brzmieniu "dr-rrrrrrrrrr". Odżywia się owadami; szuka ich w dolnych i środkowych piętrach lasu. Często siedzi na otwartej przestrzeni kilka centymetrów od liści, wykonując szybkie uderzenia, gdy wypatrzy w nich zdobycz. Brak informacji na temat okresu lęgowego.

Status i ochrona
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody od 2004 roku jest zaliczany do kategorii LC ( – najmniejszej troski). Globalna wielkość populacji nie jest znana, ale gatunek ten jest określany jako "dość pospolity" do rzadkiego. Uważa się, że gatunek ten straci 13,4–18,5% odpowiedniego siedliska w granicach swojego zasięgu przez trzy pokolenia (co odpowiada 11 latom) na podstawie modelu wylesiania Amazonii. Dlatego podejrzewa się, że populacja tego ptaka spadnie w ciągu trzech pokoleń o 25%. W Boliwii występuje w Rezerwacie Biosfery Pilón Lajas i Parku Narodowym Madidi.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Muchotyranikowate
Ptaki Ameryki Południowej
Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1894 roku

Tyraneczek białobrzuchy


La cappella dei Visconti o di San Tommaso si trova tra le cappelle del fianco destro della chiesa milanese di Sant'Eustorgio, la quarta entrando sul fianco destro.

Storia
Questa cappella venne aperta nel 1297, per Matteo Visconti, vicario imperiale e capitano del Popolo a Milano, il cui ritratto in bassorilievo si trova sulla fronte esterna della cappella, sul fianco meridionale di Sant'Eustorgio.

La cappella era realizzata secondo un impianto a piccola aula, sul quale si modellano le successive cappelle di questo lato (ad essa precedente è quella verso il presbiterio, le altre sono ad essa successive). Era originariamente affrescata, e di queste pitture restano solo in parte quelle della volta e delle parti superiori delle pareti.

Gli affreschi della volta (i quattro evangelisti)
Le pitture più antiche sono quelle della volta. Risalgono queste agli anni tra il secondo decennio del Trecento e il 1330; l'autore, per l'espressività delle loro figure, sembra provenire dall'ambito emiliano, fattore evidenziato anche dal modo di definire la ricca varietà delle pieghe dei panneggi.

Nelle quattro vele definite dai costoloni della crociera stanno le figure dei quattro Evangelisti, inseriti in architetture prospetticamente viste. Si tratta di una prospettiva ancora ai suoi esordi, che se da una parte si richiama a Giotto, presente a Milano in quegli anni alla corte di Azzo Visconti, presenta al confronto ancora numerosi errori o incertezze nella rappresentazione spaziale. Forse la difficoltà maggiore l'artista la incontrò nell'inserire la figura umana nell'ambiente architettonico, dato che qui essa appare o troppo compressa o quasi galleggiante nello spazio prospettico, senza che i suoi piedi riescano a poggiare saldamente sul terreno come avviene per la figura di Giotto.

La tomba di Stefano Visconti e Valentina Doria

Il monumento risale al 1359 e fu realizzato da maestri campionesi della cerchia di Bonino da Campione: il monumento si presenta allo stato attuale privo di alcune parti sottratte nei secoli al complesso. L'opera può essere idealmente suddivisa in tre parti: le colonne tortili che reggono il complesso, il sarcofago e l'edicola. Il sarcofago è ornato con i bassorilievi della Madonna col Bambino in trono tra santi e Stefano e Valentina Visconti, ed è sormontato da una statua della Vergine. L'edicola è retta da colonne tortili identiche a quelle che reggono tutto il complesso e termina in una cuspide con ai lati due sculture di Angeli e al centro un Cristo benedicente. Il complesso si presenta come un tipico lavoro del gotico già maturo del secondo Trecento dei maestri campionesi.

Gli affreschi delle pareti

Gli affreschi delle pareti della cappella sono successivi a quelli con gli evangelisti sulla volta. Erano stati scialbati, e vennero riscoperti e riportati alla luce scrostando un successivo intonaco nel restauro del 1868. Appartengono alla seconda metà del Trecento, successivi di poco alla collocazione del monumento sepolcrale di Stefano Visconti e Valentina Doria.

La prima pittura eseguita è quella, accanto al timpano del monumento funebre e al centro della parete, del Biscione visconteo, semplice simbolo araldico e coeovo alla tomba.

Sopra di esso, nella lunetta sotto la crociera, è un San Giorgio. Il santo guerriero appena fuori dalle mura della città è col suo cavallo sopra il drago che sta trafiggendo con la sottile lancia. A destra sta la principessa e a sinistra dalle mura della città i nobili osservano con curiosità la scena. Tale affresco viene attribuito al Maestro di Lentate, artista individuato in una serie di affreschi dell'oratorio visconteo di Lentate sul Seveso. Questa pittura non mostra caratteri specifici e si risolve nella figura araldica del santo, patrono tra l'altro di Genova, da dove veniva Valentina Doria (nell'impostazione la composizione si rapporta infatti ai San Giorgio eseguiti in Genova, per Palazzo San Giorgio ad esempio).

Sulla parete opposta è l'affresco più complesso, soprattutto dal punto di vista contenutistico. Raffigura il trionfo di San Tommaso, ed è relativo alla conduzione domenicana di Sant'Eustorgio (chiesa dal 1227 definitivamente assegnata ai Domenicani). A San Tommaso era dedicata questa cappella Visconti, e in questo quadro si sottolineava il supporto teologico alla scelta dei Duchi di Milano.

L'autore si identifica con Anovelo da Imbonate, o con un maestro vicino a Giusto de' Menabuoi. Questa raffigurazione rappresenta il livello più elevato del ciclo pittorico della cappella, pittoricamente per i suoi riferimenti giotteschi, filtrati dai discepoli del grande pittore, soprattutto Giottino, o dai contatti con Giusto de Menabuoi o Giovanni da Milano, e teologicamente per i riferimenti non tutto ancora chiari.

San Tommaso sta seduto al centro della composizione, sul trono visto prospetticamente, con la veste bianca e nera dell'Ordine, la mano benedicente, il libro aperto simbolo della Dottrina (analoghi riferimenti al libro aperto sono nei santi in bassorilievo sul fronte del sottostante sarcofago di Stefano e Valentina). Si propone una esemplificazone della Summa Teologica di Tommaso; in alto nel Cielo volteggiano gli Angeli, al centro sta il Cristo Benedicente, tutt'intorno i simboli degli Evangelisti e i Profeti ancora con il Libro aperto in mano a mostrare i loro riferimenti al Sacro Testo. Il trono di San Tommaso è affiancato dai Dottori della Chiesa, seduti nei seggi che lo attorniano (San Girolamo col cappello rosso da cardinale, rappresentante della scienza religiosa e teologica, Sant'Agostino, ecc. Sotto a queste figure sono i Santi che simboleggiano l'apprendimento, e in positivo e in negativo: un monaco discepolo di Tommaso sulla destra, e dalla parte opposta alcuni eretici, come quello visto di spalle con abiti orientali e il cappello a larghe tese. Altri busti di profeti sono dipinti a monocromo sulla cornice che racchiude questo quadro principale, che mostrano i loro cartigli srotolati.

L'elemento preso a riferimento nel campo ereticale era Averroè, il che spostava il clima nella disputa intellettuale. Va inoltre notato come il personaggio vestito all'orientale che lo rappresenta stia tra coloro che apprendono quali studenti la scienza - nel caso l'Aristotelismo - da Tommaso. L'averroismo contendeva alla tomistica la supremazia sull'interpretazione di Aristotele, e la sua corrente di pensiero era in Italia condotta da pensatori quali Taddeo di Parma ed Angelo da Arezzo, che sulle orme del pensiero portato all'Università di Parigi da Giovanni di Jandun, avevano portato questo insegnamento nell'Università di Bologna, e nello stesso periodo si era affermata anche una corrente averroistica all'Università di Padova. Si trattava pertanto di una disputa essenzialmente teologica, pertanto la scena poteva essere più pacata rispetto al caso in cui si fossero considerati degli elementi albigesi, o la stessa lotta agli eretici Catari, dove Tommaso sarebbe apparso invece in posizioni di violenta repressione sull'eresia (ad esempio nell'atto di schiacciare un eretico). Il clima va inoltre probabilmente ricondotto ad un'operazione di riconciliazione, operata dai Domenicani di Sant'Eustorgio, la cui autorevolezza era assicurata dall'aver contato tra i loro membri San Pietro Martire, tra la chiesa ufficiale e i Visconti, massimi esponenti del ghibellinismo italiano, dei quali nel 1320 il pontefice Giovanni XXII aveva scomunicato per eresia nel 1320 l'arcivescovo Giovanni con i fratelli, tra cui appunto Stefano Visconti, sepolto in questa cappella.

Sotto il quadro principale sta una rassegna di Santi, inseriti in una serie di arcatelle dipinte, il cui disegno rimanda a quello dell'arco del monumento funebre dirimpettaio per l'ornamento lobato dal ricamo di semicerchi. Tra questi santi sono San Giovanni Battista, Santa Caterina, San Lazzaro, Sant'Enrico, un Santo Cavaliere, un Santo Abate, un Santo Vescovo. Per lo stile sarebbero cronologicamente riconducibili agli anni '70 del Trecento.

Il crocifisso dipinto

La cappella ospitava un'altra opera del tardo XIII secolo, precedente alla sua costruzione e quindi originariamente posta in altra collocazione, opera che riveste una notevole importanza nella storia della chiesa di Sant'Eustorgio.
Si tratta del crocifisso oggi spostato sopra all'altare maggiore, dipinto su legno del tipo del Cristo Patiens, opera di un ignoto maestro operante tra Padova e Venezia tra il 1270 e il 1315. Esso fu portato in Sant'Eustorgio nel 1288 da Fra Gabio da Cremona e collocato inizialmente al centro della chiesa dove appunto è stato ricollocato in tempi recenti.
L'autore è stato individuato nello stesso pittore che aveva affrescato a Padova la cappella Dotto nella chiesa degli Eremitani, al suo tempo noto come una delle maggiori personalità attive nell'area veneta tra la fine del XIII e l'inizio del XIV secolo, nell'epoca che precede la rivoluzione giottesca.
Appartenente alla generazione cronologicamente prossima o subito successiva a quella di Cimabue, questo artista sa collegare la tradizione bizantina del Cristo Patiens alle nuove esigenze plastico-spaziali delle innovazioni cimabuesche, facendo sua la meniera di rendere il modellato mediante le ombreggiature sfumate. Nei particolari inoltre si stacca decisamente dall'elegante ma tendenzialmente astratta linearità bizantina, ad esempio nel panneggio, e si concentra nella restituzione naturalistica di una serie di particolari naturalistici, ad esempio il sangue che lentamente sta impregnando il perizoma, colando in due strisce verticali.
Il riferimento tipologico era quello del Cristo Patiens, la cui diffusione era stata avviata dagli ordini Mendicanti, soprattutto quello Francescano. In questo caso abbiamo uno dei pochi esempi rimasti dell'adozione della medesima tipologia da parte dell'Ordine Domenicano, del quale illustre predecessore era stato il crocifisso di Giunta Pisano in San Domenico a Bologna, del 1250-1254.
Sull'onda dell'emozione che l'arrivo di questa croce aveva portato in Sant'Eustorgio e in genere in Milano, fu eseguita, sempre in Sant'Eustorgio, la riproduzione della sua tipologia, quella del Cristo Patiens nell'affresco, di cui resta un frammento, dipinto all'interno della chiesa, sul settimo pilastro a destra della navata centrale.

Di questo dipinto non ne rimane che un frammento, nel quale però si legge bene il volto del Cristo Patiens. Dietro al suo capo emerge l'asse della Croce con il cartello, simmetricamente disposti sul retro due angeli lo sorreggono. Il volto, benché sintetizzato, riproduce quello della croce lignea della cappella Visconti; rispetto a questa viene meno il naturalismo spinto, troviamo per esempio la chioma senza le definizioni particolareggiate delle ciocche schiacciate dalla corona di spine e appiccicate al corpo per un misto di sudore e sangue, e anzi genericamente descritta dalle linee ondulate alla maniera grafica corrente; tuttavia l'esempio precedente comporta l'accentuazione del carattere patetico dell'espressione, che procede oltre i limiti delle inibizioni formali bizantineggianti. La datazione per questo frammento è collocata attorno al 1290; e l'autore sarebbe stato identificato con il cosiddetto maestro di San Giovanni in Conca.

Note

Bibliografia

Voci correlate
 Visconti
 Bernabò Visconti
 Galeazzo II Visconti

Altri progetti

Visconti (famiglia)
Visconti
Romanico lombardo

Cappella dei Visconti


Michael Poettoz  (born August 21, 1998)  is an alpine skier representing Colombia. Poettoz was born in Cali and was adopted by a French family when he was aged 21 months. Poettoz grew up and learned how to ski in Les Carroz d'Araches, France.

Career

2016
Poettoz became the first Colombian to compete in the Winter Youth Olympics in Lillehammer, Norway. In the slalom event, Poettoz did not finish the first run. In the giant slalom, Poettoz finished 35th in the first run with a time of 1:24.70. Poettoz, however, did not finish the second run.

2017
In 2017, Poettoz became the first ever person to be born in Colombia to qualify for the Winter Olympics.

2022
Poettoz competed for Colombia at the 2022 Winter Olympics.

See also
Colombia at the 2016 Winter Youth Olympics
Colombia at the 2018 Winter Olympics
Cynthia Denzler - First Colombian to compete at the Winter Olympics, in 2010

References

1998 births
Living people
Colombian male alpine skiers
Sportspeople from Cali
French adoptees
French people of Colombian descent
Alpine skiers at the 2018 Winter Olympics
Alpine skiers at the 2022 Winter Olympics
Olympic alpine skiers for Colombia
Alpine skiers at the 2016 Winter Youth Olympics

Michael Poettoz


Kaliwatan sa insekto ang Triozocera katherinensis. Una ning gihulagway ni Jeyaraney Kathirithamby ni adtong 1990. Ang Triozocera katherinensis sakop sa kahenera nga Triozocera, ug kabanay nga Corioxenidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Triozocera

Triozocera katherinensis


One Last Ride - L'ultima corsa (One Last Ride) è un film del 2003 del regista Tony Vitale

Trama
Michael sembra aver ottenuto tutto dalla vita: una moglie bellissima, Gina, che sta per dare alla luce il loro primogenito, una carriera sicura e di successo, una bella casa e un amico fidato, Carmine, che darebbe la vita per lui. Un solo vizio fin da ragazzo: le scommesse alle corse. Ha già perso tutto in quella che credeva essere la corsa del secolo. I debiti aumentano, il suo strozzino rivuole i soldi, Michael è disperato. La scommessa come parabola della vita, il rischio come opportunità, nell'accezione più anglosassone del termine.

Collegamenti esterni

Film drammatici

One Last Ride - L'ultima corsa


Ang Islas del Puerto ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Islas del Puerto (lawis), Provincia de Buenos Aires,
 Islas del Puerto (pulo), Provincia de Buenos Aires,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina

Islas del Puerto


An Diptychus sewerzowi in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Kessler hadton 1872. An Diptychus sewerzowi in nahilalakip ha genus nga Diptychus, ngan familia nga cyprinidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diptychus

Diptychus sewerzowi


An Syrastrena in uska genus han Lepidoptera. An Syrastrena in nahilalakip ha familia nga Lasiocampidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Syrastrena

Syrastrena


Trzęsienie ziemi w Armenii (1679) – trzęsienie ziemi, które miało miejsce 4 czerwca 1679 w okolicach ormiańskiego miasta Erywań, ówcześnie będącego częścią Iranu.

Wiele budynków zawaliło się na skutek wstrząsów. W Erywaniu całkowitemu zniszczeniu uległa tamtejsza forteca, a także następujące kościoły: Katoghike, św. Pawła i Piotra, św. Zorawora.

Miasto Kanaker (obecnie część Erywania) zostało całkowicie zniszczone, a klasyczna świątynia w Garni zawaliła się. Zniszczone zostały kościoły i klasztory tj. Hawuc Tarr, klasztor św. Sarkisa w Uszi, Geghard, Chor Wirap.

Przypisy

Trzęsienia ziemi w Armenii
Historia Armenii
Trzęsienia ziemi w Iranie
Historia Erywania

Trzęsienie ziemi w Armenii (1679)


Kahenera sa mga ito ang Pseudotothyris. Ang Pseudotothyris sakop sa kabanay nga Loricariidae.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Pseudotothyris

Pseudotothyris


E. Antoinette Hale was an American painter.

Hale was born in Roanoke, Virginia. She attended Virginia State University where she graduated with a degree in sociology. She became a social worker. She took painting classes in Los Angeles, California at the defunct L & E School of Fine Arts in the 1970s.

She started painting full-time when she retired. Her work has been exhibited at the Harrison Museum of African American Culture, Mary Baldwin University and Virginia Tech.

Curators at the Harrison Museum of African American Culture call Hale "one of the most important artists working in the Roanoke Valley in the late 20th century."

Notable collections
The Debutante, 1986, Taubman Museum of Art, Roanoke, Virginia

References

Artists from Roanoke, Virginia
Virginia State University alumni
American social workers
American women painters
Possibly living people
Year of birth missing

Antoinette Hale


:

 Lješnica (Bijelo Polje), grad u općini Bijelo Polje
 Lješnica (Petnjica), naselje u općini Petnjica

:

 Lješnica (Kučevo), naselje u općini Kučevo, Braničevski okrug

Lješnica


Ornithoctonus costalis là một loài nhện trong họ Theraphosidae.

Loài này thuộc chi Ornithoctonus. Ornithoctonus costalis được Joachim Schmidt miêu tả năm 1998.

Chú thích

Tham khảo

Ornithoctonus

Ornithoctonus costalis


A Copa Valais de 2013 foi a 1ª edição dessa competição organizada pela Matchworld Football S.A.. Realizou-se entre os dias 6 e 13 de julho na cidade de Valais, na Suíça. Todos os jogos foram disputados no Estádio de Tourbillon. Cada equipe disputou números diferentes de partidas (um ou dois), o número total de pontos foi dividido por dois, referente ao número de jogos disputados.

O campeão da edição inaugural foi o , que venceu o  por 3 a 0 em sua única partida.

Classificação

Jogos

Premiação

Campeão

Artilharia

 2 gols (1)
  Bas Dost (VfL Wolfsburg)

 1 gol (8)
  Diego (VfL Wolfsburg)
  Hamouma (Saint-Étienne)

  Iturbe (Porto)
  Izmaylov (Porto)
  Jackson (Porto)
   (Sion)
  Lopes (VfL Wolfsburg)
  Naldo (VfL Wolfsburg)

 1 Gol contra (1)
  André Marques (para o Olympique de Marseille)

Ligações externas
Site Oficial

2013

Copa Valais de 2013


Serin/treonin-protein kinaza PLK4, znana i kao pololika kinaza 4 jest enzim koji je kod ljudi kodiran genom  PLK4 sa hromosoma 4. Homolog Drosophila je SAK, homolog C. elegans je zyg-1, a homolog kod  roda Xenopus je Plx4.

Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 970 aminokiselina, а molekulska težina  108.972 Da.

 Struktura
PLK4 sadrži N-terminalni domen kinaze (ostaci 12-284) i C-terminalni lokalizacijski domen (ostaci 596-898). Ostali pololiki članovi kinaza sadrže po dva C-terminalna polo kutijska domena (PBD). PLK4 sadrži ove dva domena uz treći PBD, koji olakšava oligomerizaciju, ciljanje i promovira transautofosforilaciju, ograničavajući duplikaciju centriola, jednom po ćelijskom ciklusu.

 Funkcija PLK4'' kodira člana polo porodice serin/treonin protein kinaza. Protein se nalazi na centriolaama — kompleksnim strukturama zasnovanim na mikrotubula makoje se nalaze u centrosomima — i reguliše duplikaciju centriola tokom ćelijskog ciklusa. Prekomjerna ekspresija PLK4 rezultira amplifikacijom centrosoma, a nokdaun PLK4 rezultira gubitkom centrosoma.

Kao meta lijeka protiv raka

Inhibitori enzimske aktivnosti PLK4 imaju potencijal u liječenju raka. PLK4 inhibitor R1530 podregulira ekspresiju kinaze mitozne kontrolne tačke BubR1, što zauzvrat dovodi do poliploidije, čineći ćelije raka nestabilnim i osjetljivijim na emoterapiju. Nasuprot tome, normalne ćelije su otporne na efekte R1530 koji izazivaju poliploidiju.

Drugi inhibitor PLK4, CFI-400945, pokazao je efikasnost na životinjskim modelima raka dojke i jajnika.

Za još jedan inhibitor PLK4, centrinon, prijavljeno je da iscrpljuje centriole u ljudskim i drugim tipovima ćelija kičmenjaka, što je rezultiralo zaustavljanjem ćelijskog ciklusa ovisnog o p53 u G1-fazi. Inhibicija PLK4 upotrebom hemijske genetičke strategije potvrdila je ovo p53-zavisno zaustavljanje ćelijskog ciklusa u G1-fazi.

PLK4 je također identificiran kao potencijalna terapijska meta za maligne rabdoidne tumore, meduloblastome i moguće, druge embrionske tumore mozga.

Interakcije i supstrati
Dokumentirane  podloge za PLK4 uključuju STIL, GCP6, Hand1, Ect2, FBXW5, i  samog sebe (putem autofosforilacije). Autofosforilacija PLK4 rezultira ubikvitinacijom i naknadnim uništavanjem proteasoma.

Pokazalo se da PLK4 ulazi u interakcije sa stratifinom.

Reference

Dopunska literatura

Vanjski linkovi

EC 2.7.11
Geni na hromosomu 4
Enzimi
Ljudski proteini
Proteomika

PLK4


An Nemacheilus olivaceus in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni George Albert Boulenger hadton 1894. An Nemacheilus olivaceus in nahilalakip ha genus nga Nemacheilus, ngan familia nga Balitoridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nemacheilus

Nemacheilus olivaceus


La Madonna Benois è un dipinto a olio su tavola trasportato su tela (48x31 cm) di Leonardo da Vinci, databile al 1478-1482 circa e conservato nel Museo dell'Ermitage di San Pietroburgo.

Storia
L'opera deve il suo nome alla famiglia che ne fu a lungo proprietaria, i Benois, che a sua volta l'aveva acquistata nel 1824 ad Astracan, da un mercante d'arte di nome Aleksandr Aleksandrovič Sapožnikov. Si trova nel museo russo dal 1914.

Descrizione e stile
L'opera, di sicura autografia leonardesca, mostra la Madonna col Bambino sullo sfondo di una stanza scura, rischiarata sul fondo da una bifora aperta sul cielo. Maria sta seduta, regge in una mano un fiore e tiene sulle ginocchia il figlio che prova ad afferrarlo, cercando di coordinare i movimenti e con lo sguardo concentrato, come tipico dei bambini piccoli. Secondo taluni, i quattro petali del fiore sarebbero un'allegoria della futura crocifissione. Il modello iconografico più immediato è la Madonna di Domenico Veneziano nella collezione Berenson. Maria è particolarmente giovane e, contrariamente alla tradizione iconografica, sorride guardando la tenera goffaggine del figlio e instaurando con lui un rapporto di serena familiarità. Il gruppo sacro mostra quindi una svolta stilistica nel soggetto, che evita di ricalcare gli schemi tradizionali affidandosi piuttosto a un accurato studio dal vero, particolarmente evidente nella realistica fisionomia del Bambino. Mancano gli abbellimenti delle proporzioni che ritraevano i fanciulli come uomini in miniatura ed estremamente naturale appare la gestualità o il tenero incarnato infantile.

Con quest'opera appare evidente come la strada artistica di Leonardo inizi a divergere da quella dei pittori fiorentini di spicco, come Botticelli, Ghirlandaio e Perugino: per lui infatti il dipinto non è più un "esercizio di maestria", tanto più apprezzabile quanto più si riconosca la tecnica, l'abilità e lo stile del pittore, ma piuttosto un modo per interpretare e conoscere la natura. Al posto del nitido disegno dei fiorentini, prezioso ma innaturale, Leonardo contrappone un delicatissimo "sfumato", con cui l'artista coglie i valori atmosferici e la mutevolezza dei lineamenti e dei contorni, soggetti alla mutevolezza delle psicologie e del cosmo.

Note

Voci correlate
Madonna del Garofano

Altri progetti

Collegamenti esterni

Benois
Dipinti nell'Ermitage

Madonna Benois


Kaliwatan sa murag-anay ang Spinitermes trispinosus. Una ning gihulagway ni Hagen ni adtong 1858. Ang Spinitermes trispinosus sakop sa kahenera nga Spinitermes, ug kabanay nga Termitidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Uk-ok
Spinitermes

Spinitermes trispinosus


Drepanepteryx ramosa là một loài côn trùng trong họ Hemerobiidae thuộc bộ Neuroptera. Loài này được Makarkin miêu tả năm 1991.

Chú thích

Tham khảo

Drepanepteryx

Drepanepteryx ramosa


Dalen Mmako (born 12 June 1996) is a South African cricketer. He made his first-class debut for Northerns in the 2017–18 Sunfoil 3-Day Cup on 18 January 2018. He made his List A debut for Northerns in the 2017–18 CSA Provincial One-Day Challenge on 21 January 2018.

References

External links

1996 births
Living people
South African cricketers
Northerns cricketers
Place of birth missing (living people)

Dalen Mmako


Baya Bouzar (em árabe , باية بوزار ), conhecida também por Biyouna (13 de setembro de 1952 (65 anos) é uma cantora, dançarina e actriz argelina, nascida em Belcourt, hoje Belouizdad, Argel, Argélia.

Biografia
Como ela teve uma paixão muito cedo por cantar, ela foi membro de vários grupos: primeiro no grupo de Fadhéla Dziria onde tocou pandeiro, outro que dirigiu com sua parceira Flifla e, finalmente, onde estava a principal vocalista e se tornou solicitada para recepções de casamento.

Aos 17 anos, ele começou a tocar em alguns dos maiores cabarés da cidade e às 19 anos começou a dançar em Copacabana.

Carreira de atuação
No mesmo ano, o director Mustapha Badie deu-lhe um papel de canto em sua primeira telenovela, "La Grande Maison (1973)". Este show foi adaptado de uma novela de Mohammed Dib. Ela tornou-se famosa graças a esse papel.

Ele apareceu em dois filmes argelinos: "Leila e os outros", de Sid Ali Mazif em 1978, e "El vecino", de Ghaouti Bendedouche, em 2000. Ele também fez alguns shows para apenas uma mulher.

Em 1999, Nadir Moknèche ofereceu-lhe o papel de Meriem em "Harem de Madame Osmane", que ela produziu na França. Este filme foi seguido por Viva Laldjéri em 2003. Entre 2002 e 2005, Biyouna conseguiu uma trilogia baseada no tema do Ramadão chamado Nass Mlah City .

Ele apareceu no último filme de Nadir Mokneche, Délice Paloma, onde interpretou o personagem principal, a mafiosa Madame Aldjeria. Em 2006, ela interpretou o papel de Coryphée em Electra de Sophocles com Jane Birkin em uma ópera dirigida por Philippe Calvaio. Em 2007, ele teve um pequeno papel no filme argelino "Rendez-vous avec le destin".

Em 2009, ela actuou em La Celestina no "Vingtième Théâtre" em Paris. Para o Ramadão de 2010, Biyouna foi uma das estrelas em uma comédia transmitida pela Nessma TV, "Nsibti Laaziza".

Carreira musical
Enquanto isso, ela continuou sua carreira como cantora e em 2001 lançou o álbum "Raid Zone", produzido com o compositor John Bagnolett. Após o sucesso deste álbum e sua participação na Ópera de Casbah de Jérome Savary, ela lançou outro álbum chamado Blonde dans la casbah. Ela estava planeando esse álbum por um tempo. Biyouna aproveitou seu tempo, escolhendo cuidadosamente um repertório franco-argelino que explorou ambas as culturas.

Vida pessoal
Ela mora com seu marido e quatro filhos em um subúrbio de Argel.

Discografia
2001: Raid Zone
2007: Blonde dans la Casbah

Simples
"Pamela" (2001)
"Les yeux noirs" (2002)
"In her eyes" (2002)
"Tu es ma vie" (2002)
"Maoudlik" (2003)
"Taali" (2006)
"Une Blonde Platine dans la Casbah "  (2007)
"Demain tu te maries" (2007)
"Merci pour tout (c'que j'n'ai pas)" (2007)
"El Bareh" (2008)
"Tsaabli ouetmili" (2008)

Filmografia

Cinema

Tv

Teatro

Ligações externas

Biyouna
Delice Paloma
Biyouna, a argelina de Belcourt
Biyouna, uma artista em liberdade
Retrato de Mondomix Biyouna
Retrato de Africultura

Atrizes da Argélia
Cantores da Argélia

Baya Bouzar


Biografia
Secondo il cronista Arnolfo, Liprando era figlio di un prete, dettaglio importante in un periodo in cui Milano era piagata dalle lotte tra i patarini, che si opponevano al concubinaggio e ad altre pratiche del clero giudicate inadatte a uomini di religione, e coloro che difendevano le tradizioni della Chiesa milanese. Liprando divenne prete a sua volta, membro del clero decumano della città,  e probabilmente si unì al movimento patarino.

Il 5 aprile, giovedì santo, dell'anno 1075, il capo dei patarini Erlembaldo Cotta rifiutò per la seconda volta l'olio crismale consacrato da preti a suo dire simoniaci, e i canonici della cattedrale rifiutarono a loro volta di celebrare i riti in modo diverso dalla tradizione. Il giorno di Pasqua pertanto Liprando si offrì volontario e impose il crisma di Erlembaldo ai catecumeni, battezzandoli. Durante gli scontri che seguirono di lì a pochi giorni, nei quali i patarini vennero cacciati da Milano, Liprando fu catturato da uomini della fazione avversaria che gli tagliarono il naso e le orecchie, sfigurandolo per sempre. Fu accolto a Bergamo nel monastero di Astino dove morì forse il 6 gennaio, giorno dell'Epifania, e dove gli furono celebrate solenni esequie e dove fu sepolto.<

Il prete Liprando era titolare della chiesa di San Paolo in Compito.

Nel 1965, Enzo Jannacci gli ha dedicato la canzone Prete Liprando e il giudizio di Dio, su testo di Dario Fo, pubblicata nell'album Enzo Jannacci in teatro.

Note

Bibliografia
 Arnolfo, Gesta archiepiscoporum mediolanensium
 Pietro Verri, Storia di Milano (1798), tomo I, cap. VI

Voci correlate
 Pietro Igneo

Collegamenti esterni

Storia di Milano

Liprando


An Myonebrides in uska genus han Coleoptera. An Myonebrides in nahilalakip ha familia nga Cerambycidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Myonebrides

Myonebrides


Cassius Jackson Keyser (Rawson, Ohio,  – Nova Iorque, ) foi um matemático estadunidense com profundas inclinações filosóficas.

Vida
A educação superior inicial de Keyser foi na North West Ohio Normal School (atual Ohio Northern University), tornando-se depois professor escolar. Em 1885 casou com Ella Maud Crow de Ridgeway, Ohio. Completou um segundo grau de bacharel (BSc), na Universidade do Missouri em 1892. Após lecionar lá, na New York State Normal School (atual Universidade do Estado de Nova Iorque em New Paltz) e na Universidade Washington em St. Louis, foi estudante de pós-graduação na Universidade Columbia, onde obteve um MA em 1896 e um Ph.D. em 1901. Passou o resto de sua carreira na Universidade Columbia, tornando Adrain Professor of Mathematics (1904–1927) e chefe do departamento (1910–16). Aposentou-se em 1927.

Keyser foi um dos primeiros nos Estados Unidos a apreciar as novas direções dos fundamentos da matemática, fundamentadas nas obras dos europeus como Richard Dedekind, Georg Cantor, Giuseppe Peano, Henri Poincaré, David Hilbert, Ernst Zermelo, Bertrand Russell e Alfred North Whitehead. Foi também um dos primeiros a apreciar a importância matemática e filosófica de seu colega Charles Sanders Peirce. Alfred Korzybski, fundador da semântica geral, nomeou Keyser como uma grande influência.

Junto com a New International Encyclopedia e seu colega da Universidade Columbia John Dewey, Keyser ajudou a fundar a American Association of University Professors (AAUP). Foi fellow da Associação Americana para o Avanço da Ciência e membro da American Mathematical Society.

Obras
Mathematics and the Question of the Cosmic Mind, with Other Essays.
1914. Science and Religion: The Rational and the Super-Rational
1916. The Human Worth of Rigorous Thinking. Columbia Univ. Press.
1922. Mathematical Philosophy, a Study of Fate and Freedom.
1932. The meaning of mathematics.
1935. A glance at some of the ideas of Charles Sanders Peirce.
1935. Three great synonyms: Relation, transformation, function.
1936. Panthetics.
1938. A mathematical prodigy: history and legend.
1938. Roger Bacon.
1938. Benedict Spinoza.
1939. The Role of Mathematics in the tragedy of our modern culture.
1941. Charles Sanders Peirce as a pioneer. Internet Archive Eprint. A lecture given on May 18, 1935 at the Galois Institute of Mathematics at Long Island University.
1942. Thinking about thinking.
1947. Mathematics as a culture clue.
1952. The rational and the superrational: studies in thinking.
2005. Mathematics. Michigan Historical Reprint Series.
2005. Mathematical Philosophy: A Study of Fate and Freedom (Lectures for the Educated Laymen). Michigan Historical Reprint Series.

Leitura adicional

Ligações externas

Biography on the website of Bowling Green State University

Professores da Universidade Columbia
Filósofos dos Estados Unidos
Escritores de ciência dos Estados Unidos
Jornalistas dos Estados Unidos
Matemáticos dos Estados Unidos do século XIX
Matemáticos dos Estados Unidos do século XX
Alunos da Universidade Columbia

Cassius Jackson Keyser