Lille danser er en dansk børnefilm fra 2017 instrueret af Nils Holst-Jensen.

Handling
Kærlighedshistorie, der udspiller sig i starten af 1900-tallet på en balletkostskole for unge piger. En kold novembernat ser 13-årige Martha sin værelseskammerat styrte i døden. Tilsyneladende er Martha blot et uskyldigt vidne, men i løbet af de følgende dage viser det sig, at hun ved mere, end hun fortæller betjent Winckler. For Martha bærer på en stor hemmelighed. Filmen er en Lolita-inspireret historie om forbudt kærlighed, der får tragiske konsekvenser.

Medvirkende

 Karoline Hamm
 Bjarne Henriksen
 Solbjørg Højfeldt
 Peter Plaugborg

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2017

Lille danser


Świerszcz za kominem () – rosyjski film niemy z 1915 roku w reżyserii Borisa Suszkiewicza zrealizowany według inscenizowanego w pierwszym studiu MChT-u opowiadania Karola Dickensa (premiera spektaklu odbyła się w 1914 roku). Film nie zachował się do naszych czasów.

Obsada
 Michaił Czechow
 Grigorij Chmara
 Marija Durasowa
 Marija Uspienska
 Jewgienij Wachtangow

Przypisy

Bibliografia

Filmowe adaptacje utworów Charlesa Dickensa
Rosyjskie filmy zaginione
Rosyjskie adaptacje filmowe
Rosyjskie filmy czarno-białe
Rosyjskie filmy nieme
Rosyjskie filmy z 1915 roku

Świerszcz za kominem (film 1915)


TV Unesp é uma emissora de televisão brasileira sediada em Bauru, cidade do estado de São Paulo. Opera no canal 46 UHF, e é afiliada à TV Cultura. Pertencente à Universidade Estadual Paulista, a emissora integra junto com a Rádio Universitária Unesp FM o Centro de Rádio e Televisão Cultural e Educativo. Seus estúdios estão localizados no bairro Jardim Contorno, e seus transmissores estão localizados no Jardim Ouro Verde.

História
A primeira transmissão da emissora aconteceu em 4 de novembro de 2011.

Primeira emissora universitária 100% digital criada no Brasil, a TV Unesp trabalha com equipamentos de última geração e está atenta às tendências do mercado audiovisual. O canal conta também com outros diferenciais, como pesquisa e aplicação de novas formas de trabalhar cenários virtuais, implementação de interatividade dentro dos programas, estreitamento de relações com o público através das mídias sociais, internet, disponibilização de conteúdos on demand e utilização de figurino e maquiagem adequados à tecnologia HD, inovando a forma de se pensar e fazer televisão no Brasil.

Com o intuito de levar uma programação de qualidade para o público e cumprir seu papel enquanto instituição de ensino superior, a TV Unesp é um espaço aberto a um novo grupo de pesquisas que envolve TV digital, novas tecnologias, projetos educacionais e culturais, trazendo para o público uma experiência audiovisual única.

Em 18 de dezembro de 2019, a emissora firmou contrato de parceria com a TV Cultura, da qual passou a ser afiliada, substituindo a TV Brasil.

Sinal digital

 Transição para o sinal digital
Com base no decreto federal de transição das emissoras de TV brasileiras do sinal analógico para o digital, a TV Unesp, bem como as outras emissoras de Bauru, cessou suas transmissões pelo canal 45 VHF em 28 de março de 2018, seguindo o cronograma oficial da ANATEL.

Ligações externas

Universidade Estadual Paulista Júlio de Mesquita Filho
Unesp
Canais de televisão de Bauru
Canais de televisão universitários do Brasil
Canais de televisão fundados em 2011
Fundações em São Paulo em 2011

TV Unesp


Corona 107 – amerykański satelita rozpoznawczy przeznaczony do wykonywania zdjęć powierzchni Ziemi. Trzydziesty pierwszy statek serii KeyHole-4A tajnego programu CORONA. Kapsuły powrotne odzyskano w locie nad Pacyfikiem 14 (1031 -1) i 18 (1031-2) kwietnia 1966 roku. Z powodu awarii i zacięcia się filmu nie był on przesyłany do kapsuły 1031-2.

Opis

Głównym komponentem satelity były dwie szerokokątne kamery wyprodukowane przez Itek Corporation, z obiektywem o ogniskowej 610 mm, ze średnicą soczewek 180 mm. Kamery obsługiwały czarno-białą błonę fotograficzną o szerokości 70 mm wyprodukowaną przez firmę Eastman Kodak. Uzyskiwana rozdzielczość zdjęć dochodziła do 170 linii na 1 milimetr filmu. Film po naświetleniu był przesuwany za pomocą zestawu rolek do odpowiedniej kapsuły. Na początku misji naświetlony film był przekazywany do kapsuły nr 1, która następnie oddzielała się od satelity, lądowała na spadochronie w rejonie Pacyfiku i była przechwytywana podczas opadania przez specjalnie do tego przystosowany samolot. Następnie cykl powtarzano w odniesieniu do kapsuły nr 2.

Stabilizację satelity zapewniał system składający się z dodatkowej kamery i silników korekcyjnych. Kamera ta skierowana na wybrane gwiazdy, gwarantowała, że główne kamery szerokokątne są skierowane w kierunku Ziemi. W przypadku wykrycia tendencji do utraty kontaktu z gwiazdami, uruchamiane były silniczki korekcyjne.

Misja
Misja rozpoczęła się 7 kwietnia 1966 roku, kiedy rakieta Thor Agena D wyniosła z kosmodromu Vandenberg na niską orbitę okołoziemską 31. satelitę z serii KH-4A. Po znalezieniu się na orbicie KH-4A 31 otrzymał oznaczenie COSPAR 1966-029A. Śledzeniem i sterowaniem satelitą zajmował się naziemny ośrodek Satellite Test Center w Sunnyvale.

Kapsuła 1031-1 lądowała na Pacyfiku 14 kwietnia po siedmiu dniach na orbicie i 113 okrążeniach Ziemi, 1031-2 lądowała 18 kwietnia po wykonaniu 177 okrążeń. Film, który miał trafić do kapsuły 1031-2, w wyniku awarii i chwilowego braku jego naprężenia między rolkami transportującymi, uległ deformacji i nie trafił do kapsuły lądownika.

Jakość wykonanych zdjęć była lepsza niż w kilku poprzednich misjach.

Satelita spłonął w atmosferze 26 kwietnia 1966 roku.

Przypisy

Bibliografia

Amerykańskie satelity rozpoznawcze
Loty kosmiczne w 1966

Corona 107


Kaliwatan sa ito ang Cetopsidium orientale. Una ning gihulagway ni Vari, Ferraris ug Keith ni adtong 2003. Ang Cetopsidium orientale sakop sa kahenera nga Cetopsidium, ug kabanay nga Cetopsidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Habagatang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Habagatang Amerika
Cetopsidium

Cetopsidium orientale


Spodsbjerg Klint er en 30 meter høj moræneklint på det nordvestlige hjørne af Halsnæs på Sjælland. Klinten har ingen relation til byen Spodsbjerg på Langeland.

Afgrænsning
Klinten strækker sig fra stranden Trekanten i Hundested i vest til landsbyen Kikhavn i øst. Nord for klinten findes en stenstrand, der grænser op til Kattegat.

Geologi
Klinten stod tilbage, da ismasserne i 16-tusindtallet før vor tidsregning smeltede bort. Inden da havde isen transporteret blågråt ler fra Sydnorge og senere brunt ler fra Mellemsverige. Den resulterende lagdeling har tidligere været tydligere, men er blevet svær at observere efter, at kystsikring mod Kattegat har stoppet jordskred.

Det omkringliggende område

I klintens vestlige ende befinder sig Hundested Skanse. Lidt længere mod øst findes Knud Rasmussens Hus.

Øverst på klinten findes Spodsbjerg Fyr og et klitlandskab.

I klinten fandtes tidligere kystbatteriet Spodsbjerg Batteri. Batteriet opførtes i 1917, men rømmedes kort efter. Under Anden Verdenskrig etablerede de tyske styrker på ny et kystbatteri bemandet med 100 soldater. Det tyske kystbatteri var udstyret med fire 12½ cm kanoner med 18 kilometers rækkevidde samt fire flakskyts. Mindre betonelementer fra kystbatteriet findes fortsat i og nedenfor klinten.

Området oven for klinten er delvist fredet i flere omgange, første gang i 1950.

Havet ud for er en del af Natura 2000-område nr. 153 Havet og kysten mellem Hundested og Rørvig.

Kilder og henvisninger

Hundested
Fredede arealer i Danmark

Spodsbjerg Klint


Julio Curatella (27. februar 1911 - 1995) var en argentinsk roer.

Curatella var en del af den argentinske toer uden styrmand, der vandt bronze ved OL 1936 i Berlin. Hans makker i båden var Horacio Podestá. Argentinerne blev besejret af tyskerne Willi Eichhorn og Hugo Strauß, der vandt guld, mens danske Harry Larsen og Peter Richard Olsen fik sølv. Tolv år senere var han med ved OL 1948 i London, hvor han stillede op i disciplinen firer uden styrmand.

OL-medaljer
 1936:  Bronze i toer uden styrmand

Referencer

Eksterne henvisninger

Roere fra Argentina.Olympiske medaljevindere i roning
Olympiske bronzemedaljevindere fra Argentina
Medaljevindere ved sommer-OL 1936

Julio Curatella


Manitou BF S.A. – francuski producent maszyn budowlanych i rolniczych z sidzibą w Ancenis we Francji.

Historia
W 1953 roku Braud nawiązał współpracę z innym lokalnym producentem materiałów budowlanych Faucheux, zmieniając nazwę firmy na Braud & Faucheux. Linia produktów firmy została rozszerzona o pierwsze dźwigi, a zakłady produkcyjne firmy zostały rozbudowane, aby zaspokoić popyt spowodowany ciągłym ożywieniem gospodarczym Francji.
W 1957 roku Marcel Braud zaprezentował pierwszy terenowy projekt wózka widłowego.
W 1972 roku wspólnie z japońską Toyotą zostaje utworzona spółka CFM (Compagnie Française de Manutention) w celu dystrybucji elektrycznych wózków widłowych we Francji
W 1981 roku marka staje się nazwą firmy, która odtąd nazywa się Manitou BF.
W 1989 roku rozpoczęto produkcję ładowarek teleskopowych dla rolnictwa Maniscopic serii MLT.
W 1998 roku następuje podpisanie umowy z firmą New Holland na produkcję ładowarek teleskopowych serii LM w fabryce w Rennes.
W 2014 roku rozpoczęto kooperację z firmą Deutz AG.

Przypisy

Przedsiębiorstwa we Francji
Producenci maszyn budowlanych
Producenci maszyn rolniczych

Manitou BF


Kaliwatan sa insekto ang Buceronirmus zonatus. Una ning gihulagway ni Piaget ni adtong 1881. Ang Buceronirmus zonatus sakop sa kahenera nga Buceronirmus, ug kabanay nga Philopteridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Buceronirmus

Buceronirmus zonatus


Årdal – wieś w zachodniej Norwegii, w okręgu Sogn og Fjordane, w gminie Gloppen. Wieś leży u ujścia rzeki Årdalselva, na wschodnim brzegu jeziora Breimsvatnet, przy norweskiej drodze krajowej nr 694. Årdal znajduje się 9 km na południe od miejscowości Re i około 28 km na południowy wschód od centrum administracyjnego gminy – Sandane.

W 2001 roku wieś liczyła 63 mieszkańców.

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Årdal szczegółowa mapa na Norgeskart.no
 Årdal na kart.gulesider.no

Wsie w Norwegii
Miejscowości w okręgu Sogn og Fjordane

Årdal (Gloppen)


The Ghana women's national football team represents Ghana in women's association football and is administered by the Ghana Football Association (GFA); the association is affiliated to the Confederation of African Football (CAF). Football has been played in the country since 1903, organised by the national association since 8 September 1957. In 1991, the Black Queens were "hurriedly assembled" ahead of their first official match during the qualifying rounds for the 1991 FIFA Women's World Cup, a 5–1 defeat against Nigeria on 16 February 1991 — the first women's association football match on African ground.

The team's largest victories came on 29 March 1998 and 11 July 2004 when they defeated Guinea by 11–0 and 13–0, respectively. Their worst loss is 11–0 against Germany on 22 July 2016. Between 1991 and 2020, Ghana played 140 international matches, resulting in 76 victories, 28 draws and 36 defeats.

Results

1991

1995

1998

1999

2000

2002

2003

2004

2006

2007

2008

2010

2011

2012

2014

2015

2016

2017

2018

2019

2020

2021

2022

Matches

Legend

Record by opponent

References

Results
Women's national association football team results
African Women's national association football team results

Ghana women's national football team results


.
Sony Dynamic Digital Sound (em Japonês: ソニーダイナミックデジタルサウンド, Hepburn: Sonī Dainamikku Dejitaru Saundo?, abreviado para SDDS)
é um sistema de som para cinemas, desenvolvido pela Sony. Som digital comprimido que é gravado nas extremidades da película de 35mm. O sistema suporta até oito canais independentes de som: cinco canais frontais, dois canais de som surround e um único canal de sub-graves. O sistema de oito canais é semelhante a sistemas de som magnéticos de 70 mm como o Cinerama e Cinemiracle. Os cinco canais frontais são úteis para grande cinema, auditórios, onde a distância angular entre o centro e a esquerda/direita canais podem ser consideráveis. SDDS decodificadores de fornecer a capacidade de downmix para menos canais, se necessário.
 Veja também a Lista de 8 canais SDDS de filmes.

Técnico

 Formato Original usado: 8 mícrons (micrómetros) praça de dados bits, 16 bits por canal de áudio de 8 canais de áudio, 2 relógio de faixas, 2 guia de faixas para o alinhamento com o filme.
 Formato Final utilizado: 24 micrómetros praça bits de dados.

Leitor

O leitor é montado em cima de um projetor 35mm. O filme é colocado através do leitor antes que ele passa a imagem de abertura.

Decodificador
O decodificador SDDS é instalado no equipamento de som rack. O descodificador recebe as informações do leitor e as converte em sinais de áudio encaminhado para o cinema de alta potência. O decodificador é responsável por uma série de processos que devem ser executadas antes que o áudio é recuperado. Ao lado, os erros causados por riscos ou danos para o filme são corrigidos usando redundante de erro de recuperação de dados. SDDS é projetado para processar som inteiramente no domínio digital, ignorando qualquer analógico existente.

Ligações externas
 SDDS site Oficial
Codecs de áudio
Produção de som para filmes

Sony Dynamic Digital Sound


Paraneoplazmatski antigen Ma2 je protein koji je kod ljudi kodiran genom  PNMA2.

Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 364  aminokiseline, а molekulska težina  41.509 Da.

Reference

Dopunska literatura

Geni na hromosomu 8
Ljudski proteini
Proteomika

PNMA2


Mesterskabsserien 1939-40 var den 27. sæson om Danmarksmesterskabet i fodbold for herrer organiseret af DBU. Mesterskabet blev vundet af KB.  Det var KBs ottende danske mesterskab, og dermed ny rekord. KB blev mestre i næstsidste runde den 19. maj 1940 i Københavns Idrætspark efter at have spillet 2-2 mod Køge BK.
Fremad Amager sluttede på andenpladsen, hvilket var klubbens bedste placering nogensinde.<p>

Afslutningen af turneringen var præget af mange udsatte kampe p.g.a. Tysklands besættelse af Danmark d. 9. april. Turneringen blev derfor først færdigspillet i slutningen af juni 1940. Undtagen opgøret i Aarhus mellem AGF og HIK, hvor HIK ikke havde mulighed for at stille hold. HIK blev dømt som taber og rykkede dermed ned i stedet for AGF.<p> DBU besluttede dog at suspendere nedrykningen af HIK, da det stod klart, at det ikke ville være muligt at gennemføre en landsdækkende turnering på samme måde den følgende sæson.

Mesterskabsserien

Kilder

Fodboldturneringer i Danmark

Mesterskabsserien 1939-40


Danska Superligan 2013–14 var tann 24. sesongin av Donsku Superliguni, ið avgerð Danska fótbóltsmeistaraheitið.

Lið
AC Horsens og Silkeborg IF endaðu 2012–13 sesongina á 11. og 12. plássi, og fluttu niður í næstbestu deildina.

Í staðin fyri liðini ið fluttu niður, fluttu vinnarin av 1. deild Viborg FF og nummar tvey FC Vestsjælland upp í Superliguna.

Staðseting

Superligan
2013
2014

Danska Superligan 2013-14


An Apogon taeniophorus in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Regan hadton 1908. An Apogon taeniophorus in nahilalakip ha genus nga Apogon, ngan familia nga Apogonidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Apogon

Apogon taeniophorus


Kaliwatan sa isda ang Kumba musorstom. Una ning gihulagway ni Merrett ug Iwamoto ni adtong 2000. Ang Kumba musorstom sakop sa kahenera nga Kumba, ug kabanay nga Macrouridae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
habagatan-kasadpang Kadagatang Pasipiko

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Pasipiko
Kumba

Kumba musorstom


Mimusops occidentalis is 'n plant wat deel is van die Sapotaceae familie.

Verwysings

occidentalis

Mimusops occidentalis


Lăpuș-bjergene (, ) er en gruppe bjerge i de østlige Karpater, beliggende i de nordlige rumænske distrikter Maramureș og Bukovina. Den maksimale højde af disse bjerge er omkring 1.800 moh. En flod også med navnet  Lăpuş løber gennem dalen.

Referencer

Bjerge i Rumænien

Lăpuș-bjergene


NKC – codice aeroportuale IATA dell'Aeroporto Internazionale di Nouakchott (Mauritania)
 nkc – codice ISO 639-3 della lingua nkongho
 NKC – codice ISO 3166-2:MR di Nouakchott (Mauritania)

Nkc


Philoponella nasuta là một loài nhện trong họ Uloboridae.

Loài này thuộc chi Philoponella. Philoponella nasuta được Tord Tamerlan Teodor Thorell miêu tả năm 1895.

Chú thích

Tham khảo

Philoponella

Philoponella nasuta


Thomas Le Clear (Owego, 17 de março de 1818 — Rutherford, 26 de novembro de 1882) foi um pintor americano.

Biografia
Le Clear vendeu suas primeiras pinturas, cópias de uma pintura de São Mateus, quando tinha 12 anos. Começou a dedicar-se à arte profissionalmente antes de ter qualquer instrução formal. Aprendia estudando sozinho os quadros de outros artistas. Aos 14 anos, em 1832, mudou-se para a cidade de London, no Canadá, com seu pai, onde continuou a dedicar-se a pintura. Mais tarde, pintou retratos em Elmira e Rochester, antes de ir morar em Nova York, em 1839, quando tinha 21 anos. Lá estudou vários anos com o pintor Henry Inman. De 1844 a 1860, viveu em Buffalo, onde foi um dos membros fundadores da Academia de Belas Artes de Buffalo. Retornou a Nova York no começo da década de 1860, sendo lá eleito como acadêmico na Academia Nacional de Desenho.

Le Clear morreu de Pleurisia em 26 de novembro de 1882, em sua casa na localidade de Rutherford, Nova Jérsei.

Naturais de Nova Iorque (estado)
Pintores dos Estados Unidos

Thomas Le Clear


Kaliwatan sa lumot ang Bryoria glabra. Una ning gihulagway ni Józef Motyka, ug gihatagan sa eksakto nga ngalan ni Irwin Murray BrodougDavid Leslie Hawksworth. Ang Bryoria glabra sakop sa kahenera nga Bryoria, ug kabanay nga Parmeliaceae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Kadagatang Artiko
 Amihanang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Abungawg-uhong
Abungawg-uhong sa Kadagatang Artiko
Abungawg-uhong sa Amihanang Amerika
Bryoria

Bryoria glabra


Cosmarium stichochondrum là một loài Song tinh tảo trong họ Desmidiaceae, thuộc chi Cosmarium.

Chú thích

Tham khảo

Cosmarium

Cosmarium stichochondrum


Santa Cecília là một đô thị thuộc bang Paraíba, Brasil. Đô thị này có diện tích 227,838 km², dân số năm 2007 là 6694 người, mật độ 29,4 người/km².

Tham khảo

Liên kết ngoài
 Cơ sở dữ liệu các đô thị của Brasil
Inwonertallen 2009

Đô thị bang Paraíba

Santa Cecília


Attualmente milita nel gruppo punk Rancid dal 2006, è stato dal 2001 al 2006 percussionista degli Used.

Biografia
Nasce a Pocatello, nello stato dell'Idaho. Suo padre si suicidò quando Branden era undicenne, e questa tragedia segnò la vita del ragazzo: egli trovò nella strada la sua migliore amica, e nello skateboard specialmente, una valvola di sfogo e di ribellione, dai suoi problemi. A 16 anni decise di imparare a suonare la batteria, quasi esclusivamente in onore e ricordo del padre, anch'egli divenuto batterista intorno a quell'età. Fu tra i fondatori degli Used, con i quali arrivò al successo con ben due dischi di platino. Il 12 settembre 2006 fu annunciato che Branden non era più il batterista del gruppo, per un desiderio della band, a quanto pare, di "dimostrare di poter andare avanti anche senza lui". Il nuovo batterista fu Dan Whitesides. Il 3 novembre dello stesso anno fu annunciato che Branden era il nuovo batterista dei Rancid. Con essi partecipò interamente al tour 2006 del gruppo, in sostituzione del grande Brett Reed.

Collegamenti esterni

Branden Steineckert


Greg Walker  is Regius professor of rhetoric and English literature at the University of Edinburgh. He is a graduate of the University of Southampton. His specialist field is the history of literature and drama in the late-medieval period and the sixteenth century. Before taking up the Regius Chair he was the Masson Professor of English at Edinburgh. Before that he was Professor of Early-Modern Literature and Culture and Director of the Medieval Research Centre at the University of Leicester. Between 1986 and 1989 he was a British Academy Postdoctoral Research Fellow at Southampton and has also taught at the Universities of Queensland and Buckingham. He was the Head of Edinburgh's School of Literatures, Languages and Cultures between 2008 and 2011.

Published Books
 John Heywood: comedy and survival in Tudor England (2020)
 Reading literature historically: drama and poetry from Chaucer to the Reformation (2013)
 Writing under tyranny: English literature and the Henrician Reformation (2005)
 The private life of Henry VIII (2003)
 The politics of performance in early Renaissance drama (1998)
 Persuasive fictions: faction, faith, and political culture in the reign of Henry VIII (1996)
 Plays of persuasion: drama and politics at the court of Henry VIII (1991)
 John Skelton and the politics of the 1520s (1988)

Walker is a Fellow of the Royal Historical Society, the English Association, the Society of Antiquaries of London, the Agder Academy of Arts and Sciences (Norway), and the Royal Society of Edinburgh, and an elected member of Academia Europaea. He was a member of the AHRC Council and chaired its Advisory Board or ten years from 2010 to 2020.

He is a former Chair of the Council for College and University English (what is now University English) and a member of the RAE subpanel for 2008 and the 'Impact' pilot panel in 2010, and was Deputy Chair of the English Language and Literature sub-panel for REF 2014. He chaired the English Language and Literature sub-panel for REF 2021.

He is co-editor, with Elaine Treharne, of the Oxford Textual Perspectives monograph series (Oxford University Press), and he co-edited, with Martin Stannard, the series, Studies in European Cultural Transition (Ashgate).

Among his other roles are: Chair of the Judges for the James Tait Black Drama Prize; Dean of the Scottish Universities International Summer School; Member of the English Association Higher Education Committee and a Trustee of the English Association; Member of the Advisory Council of the Institute for English Studies, London; Member of the judging panel, The RHS Sir John Neale Essay Prize, 2015-2021.

References

Academics of the University of Edinburgh
Academics of the University of Leicester
Fellows of the Royal Historical Society
Alumni of the University of Southampton
Year of birth missing (living people)
Living people

Greg Walker (academic)


Pam Patsley (born March 1, 1957) is an American businesswoman. She is the former executive chairman of MoneyGram. She previously served as its chief executive officer.

Early life
Patsley was born circa 1957 in St. Louis, Missouri. Her parents were schoolteachers. She graduated from the University of Missouri with a bachelor's degree in accounting.

Career
Patsley began her career as an accountant for KPMG in Dallas, Texas. She became the chief financial officer of First USA in 1985, and later the president and chief executive officer of Paymentech. She served as the president of First Data International from 2002 to 2007.

Patsley succeeded Philip Milne as the chief executive officer of MoneyGram in September 2009. She has served as its executive chairman since January 1, 2016. She is one of the highest paid female business executives in the world. She is expected to be succeeded by MoneyGram's CEO, W. Alexander Holmes, in February 2018.

Patsley serves on the boards of directors of the Hilton Grand Vacations Company, Texas Instruments and Dr Pepper Snapple Group. She served on the board of the Molson Coors Brewing Company from 1996 to 2009.

Personal life
With her husband Gary and their son Philip, Patsley resides in Highland Park, Texas.

References

Living people
Businesspeople from St. Louis
People from Highland Park, Texas
University of Missouri alumni
American women business executives
American chairpersons of corporations
21st-century American women
1957 births

Pam Patsley


Kaliwatan sa alibangbang ang Hellinsia ossipellis. Una ning gihulagway ni Walsingham ni adtong 1897. Ang Hellinsia ossipellis sakop sa kahenera nga Hellinsia, ug kabanay nga Pterophoridae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Dominica

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Dominica
Hellinsia

Hellinsia ossipellis


An Tigrisoma fasciatum in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni George Such hadton 1825. An Tigrisoma fasciatum in nahilalakip ha genus nga Tigrisoma, ngan familia nga Ardeidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tigrisoma

Tigrisoma fasciatum


Biografia
Nata in Cina, ma a 9 mesi, la famiglia si trasferisce negli Stati Uniti, dove studia alla High School di Pittsburgh e in seguito alla Carnegie Mellon University.

Debutta nella soap opera Così gira il mondo, dove dal 1988 al 1991 interpreta il ruolo di Lien Hughes, successivamente partecipa a film come Il circolo della fortuna e della felicità, Street Fighter - Sfida finale nel ruolo di Chun-Li e Complice la notte.

Ma la notorietà le arriva quando interpreta, dal 1995 al 2004, la dottoressa Jing-Mei "Deb" Chen nella serie televisiva E.R. - Medici in prima linea. Accetta di doppiare l'eroina Disney del film Mulan e presta inoltre la sua voce per Final Fantasy: The Spirits Within e per il videogioco Kingdom Hearts II.

Ha ricoperto il ruolo dell'agente Lin Mei nella serie TV Vanished e ha partecipato al film horror Che la fine abbia inizio.
È stata impegnata sul set di Stargate Universe, la terza serie di Stargate dove interpreta Camile Wray, rappresentante dell'IOA, e in quello di Agents of S.H.I.E.L.D. dove interpreta il ruolo dell'agente Melinda May.

Nel 2019 è stata scelta per interpretare la cacciatrice di taglie/assassina Fennec Shand nella serie televisiva The Mandalorian; riprende poi il ruolo (seppure sotto forma di doppiaggio) nella serie animata Star Wars: The Bad Batch. Da fine 2021 è co protagonista (al fianco di Temuera Morrison) nella serie TV spin-off The Book of Boba Fett.

Filmografia parziale

Attrice

Cinema
 Il circolo della fortuna e della felicità (The Joy Luck Club), regia di Wayne Wang (1993)
 Street Fighter - Sfida finale (Street Fighter), regia di Steven E. de Souza (1994)
 Complice la notte (One Night Stand), regia di Mike Figgis (1997)
 Che la fine abbia inizio (Prom Night), regia di Nelson McCormick (2008)
 Push, regia di Paul McGuigan (2009)
 Super Cyclone, regia di Liz Adams (2012)
 April Rain - Pioggia di proiettili (April Rain), regia di Luciano Saber (2014)
 Mulan, regia di Niki Caro (2020) - cameo

Televisione
 Così gira il mondo (As the World Turns) - serial TV (1988-1991)
 Law & Order - Unità vittime speciali (Law & Order: Special Victims Unit) - serie TV, episodio 6x02 (2004)
 E.R. - Medici in prima linea (ER) - serie TV, 118 episodi (1995-2004)
 Vanished - serie TV, 13 episodi (2006)
 Private Practice - serie TV, episodio 2x05 (2008)
 Boston Legal - serie TV, episodio 5x08 (2008)
 Due uomini e mezzo (Two and a Half Men) - serie TV, 5 episodi (2007-2010)
 Stargate Universe - serie TV (2009-2011)
 Eureka - serie TV, 7 episodi (2011-2012)
 Agents of S.H.I.E.L.D. - serie TV (2013-2020)
 The Mandalorian - serie TV, 4 episodi (2019-2020)
 The Book of Boba Fett - miniserie TV, 7 episodi (2021)
  Young Sheldon - in alcune puntate

Web
 Agents of S.H.I.E.L.D.: Slingshot – serie Web (2016)

Doppiatrice
 Mulan, regia di Tony Bancroft e Barry Cook (1998)
 Final Fantasy (Final Fantasy: The Spirits Within), regia di Hironobu Sakaguchi e Motonori Sakakibara (2001)
 House of Mouse - Il Topoclub (House of Mouse) - serie TV animata, episodio 3x03 (2002)
 Mulan II, regia di Darrell Rooney e Lynne Southerland (2004)
 The Batman - serie TV animata, 15 episodi (2004-2005)
 Kingdom Hearts II - videogioco (2005)
 Ralph spacca Internet (Ralph Breaks the Internet), regia di Phil Johnston e Rich Moore (2018)
 Star Wars: The Bad Batch - serie TV animata, 2 episodi (2021)

Doppiatrici italiane
Nelle versioni in italiano delle opere in cui ha recitato, Ming-Na Wen è stata doppiata da:
Laura Lenghi in Agents of S.H.I.E.L.D., Nashville, The Mandalorian, The Book of Boba Fett
Giò Giò Rapattoni in E.R. - Medici in prima linea (st. 8-11), Law & Order - Unità vittime speciali
Cristina Boraschi in Street Fighter - Sfida finale, Complice la notte
Rossella Acerbo in E.R. - Medici in prima linea (st. 1)
Sabrina Duranti in E.R. - Medici in prima linea (st. 6-7)
Irene Di Valmo in Due uomini e mezzo
Silvia Tognoloni in Hong Kong '97
Mavi Felli in Il circolo della fortuna e della felicità
Antonella Baldini in Vanished
Micaela Incitti in Mulan
Francesca Fiorentini in Awkwafina è Nora del Queens
Come doppiatrice, viene sostituita da:
Laura Lenghi in Mulan, Mulan II, House of Mouse: Il Topoclub, Ralph spacca Internet, Star Wars: The Bad Batch
Micaela Esdra in Final Fantasy
Cristiana Rossi in The Batman

Altri progetti

Collegamenti esterni

Attori di Stargate
Attori televisivi cinesi
Attori televisivi statunitensi
Sino-americani
Studenti della Carnegie Mellon University College of Fine Arts

Ming-Na Wen


A Letônia participou dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2018, realizados na cidade de Pyeongchang, na Coreia do Sul.

O país fez sua décima primeira aparição em Olimpíadas de Inverno, sendo que participa regularmente desde os Jogos de 1992, em Albertville. Sua delegação foi composta de 34 atletas que competiram em nove esportes.

Medalhas

Desempenho

Feminino

Masculino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Misto

Individual

Largada coletiva

Masculino

Letonia
2018
Desporto na Letônia em 2018

Letônia nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2018


Kofaktor F430 je prostetska grupa enzima metil koenzim M reduktaze. Javlja se jedino u metanotrofih Archaea. Ovaj enzom katalizuje otpuštanje metana u finalnom koraku metanogeneze:
 + HS–CoB →  + CoB–S–S–CoM

Kontekst korfina
U prirodnim procesima se više koriste tetrapiroli, kao što su  hemovi, hlorofili i kobalamin.
F430 je najreduciraniji tetrapirol u prirodi, sa samo pet dvostrukih veza. Ova specifična tetrapirolna izvedenica  se naziva korfin. Zbog relativnog nedostatka konjugiranog nezasićenja, on je žut, umjesto intenzivno ljubičasto-crven, kao kod nezasićenijih tetrapirola. Također je  jedini tetrapirolni derivat u prirodi koji sadrži nikl. Ni(II) je suviše mali za N4 mjesto vezanja korfina, te pripadajući   makrociklus dobija  neplanarnu strukturu.
Njegova struktura se određuje  prema kristalografije X-zrakama i NMR spektroskopiji.

F430 metanotrofnih  bakterija: Kompletna konfiguracija se dobije analizom putem  X-zraka:  12,13-diepi-F430 pentametil ester i na NMR spektroskopiji.

F430 javlja u posebno visokim koncentracijama u archaea,  za koje se smatra da s imaju obrnutu metanogenezu. Organizmi koji ispoljvaju  ovu izuzetnu  reakciju,  sadrže 7% masenog nikla u proteinima.

Također pogledajte
 Kofaktor

Reference

Vanjski linkovi

Kofaktori
Tetrapiroli
Spojevi nikla

Kofaktor F430


Zizzygonium magellanensis là một loài chân đều trong họ Paramunnidae. Loài này được Winkler miêu tả khoa học năm 1994.

Chú thích

Tham khảo

Zizzygonium

Zizzygonium magellanensis


Kaliwatan sa insekto ang Coloceras santhomae. Una ning gihulagway ni João Tendeiro ni adtong 1973. Ang Coloceras santhomae sakop sa kahenera nga Coloceras, ug kabanay nga Philopteridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Coloceras

Coloceras santhomae


Kuman là một xã trong quận Fier thuộc hạt Fier, Albania. Dân số năm 2005 là 7381 người.

Chú thích

Tham khảo

Khu dân cư ở hạt Fier

Kuman


Paulo de Almeida, mais conhecido como Paulinho (Campos dos Goytacazes, 15 de setembro de 1933 — Campos dos Goytacazes, 8 de novembro de 2013), foi um futebolista brasileiro. Atuou como atacante no Flamengo, pelo qual se sagrou artilheiro do Campeonato Carioca de 1955, pelo Palmeiras e na Argentina pelo River Plate e pelo Estudiantes.

Carreira

Flamengo
Nascido em Campos dos Goytacazes, norte do estado do Rio de Janeiro, Paulinho foi levado ainda na adolescência ao Flamengo. Jogador versátil, tinha facilidade de jogar por todas as posições do ataque, especialmente pela ponta-direita, meia-direita ou no centro do ataque.

Fez suas primeiras partidas pelo Flamengo em 1951, aos 17 anos, na equipe mista que incluía alguns juvenis e disputou o Torneio Municipal. Mais tarde, em 1953 e 1954, voltou a ser utilizado em amistosos e durante o Torneio Rio-São Paulo, no qual o clube deu vez a jogadores jovens ou menos utilizados do elenco.

Mas sua estreia pelo Campeonato Carioca, então a principal competição da temporada, só se daria em janeiro de 1955, na penúltima rodada do returno da competição, na vitória de 3 a 0 sobre o Madureira. Na ocasião, Paulinho substituía o titular Joel, que fraturara a perna na partida anterior, contra o Vasco, numa dividida com o goleiro cruzmaltino Victor González.

Paulinho seria o titular da ponta-direita também no jogo seguinte, contra o Bangu, e em todas as cinco partidas do terceiro turno, vencido por antecipação pelo Flamengo, que se sagrou, com isso, bicampeão carioca. Na partida que valeu a conquista, vitória por 2 a 1 sobre o Vasco em 12 de fevereiro de 1955, o jogador marcou o segundo gol rubro-negro, o do título.

Na campanha do terceiro título do tri carioca, conquistado apenas em abril de 1956, participou de 29 dos 30 jogos, sendo ponta-direita em 19 deles, centroavante em nove e até ponta-esquerda em uma partida (a da estreia, contra o Canto do Rio). Só ficou de fora justamente da terceira e última partida da decisão, 4 a 1 contra o America, por motivos até hoje polêmicos: segundo algumas fontes, ele teria sido barrado por indisciplina pelo técnico Fleitas Solich. Já outras afirmam que o jogador estaria lesionado.

Neste Campeonato Carioca de 1955, também se consagraria o artilheiro da competição, com 23 gols, incluindo três na goleada de 6 a 1 sobre o Fluminense, a maior do clássico no Maracanã, em 17 de dezembro daquele ano.

O bom desempenho valeria a convocação para a Seleção Brasileira que excursionaria pela Europa, logo após o término do campeonato. Na volta, manteve-se como titular da meia-direita do Flamengo durante o Carioca de 1956, no qual o clube terminou na terceira colocação, empatado em pontos com o Botafogo.

Palmeiras
No ano seguinte, depois de atuar em alguns amistosos pelo Flamengo, entre eles a vitória por 6 a 4 sobre os húngaros do Honved, de Puskas, Kocsis e Czibor, no Maracanã, foi negociado pelo Rubro-Negro com o Palmeiras no fim de março, pelo valor de Cr$ 1 milhão mais a renda de dois amistosos entre os clubes.

Sua estreia pelo Palmeiras aconteceu em 27 de abril de 1957, marcando o gol alviverde num empate em 1 a 1 diante do Vasco no Maracanã, pelo Torneio Rio-São Paulo. Pelo clube paulista, atuaria até 1959, disputando 109 partidas e marcando 42 gols, um deles marcado num jogo histórico do futebol brasileiro, em que o Alviverde perdeu por 7 a 6 para o Santos. Na ocasião, marcou de pênalti o terceiro gol palmeirense na partida.

No futebol argentino
Durante a disputa do Campeonato Paulista de 1959, insatisfeito com a reserva e incompatibilizado com o técnico Osvaldo Brandão, foi sondado pelo River Plate, transferindo-se no início do ano seguinte. Pelo clube de Buenos Aires disputou a temporada de 1960. Pelo Campeonato Argentino daquele ano, marcaria apenas quatro gols, o primeiro deles de pênalti num empate em 1 a 1 no clássico diante do Boca Juniors, em 17 de abril. O River terminaria com o vice-campeonato, dois pontos atrás do Independiente.

Em abril de 1961, após desentendimento com o técnico José Ramos, acabou negociado com o Estudiantes. Naquela temporada, o clube de La Plata escaparia do rebaixamento na última rodada ao empatar em 1 a 1 com o Lanús.

Seleção Brasileira
Convocado pelo técnico Flávio Costa para a excursão que a Seleção faria pela Europa entre abril e maio de 1956, entrou em campo em seis das sete partidas, sendo cinco como titular, sempre na função de ponta-direita. Substituiu o vascaíno Sabará no empate em 1 a 1 com a Suíça em Zurique e depois assumiu a camisa 7 de titular nos jogos contra a Áustria (3 a 2), a Tchecoslováquia (0 a 0), a Itália (0 a 3), a Turquia (1 a 0) e a Inglaterra (2 a 4). Neste último, em Wembley, marcou um dos dois gols brasileiros no jogo (o outro foi de Didi).

Morte
Paulinho morreu aos 80 anos de idade em 8 de novembro de 2013, em Campos dos Goytacazes, cidade em que nasceu, vitimado por um enfisema pulmonar. O ex-atacante morava em Atafona, litoral de São João da Barra. Meses antes, tinha sido homenageado em evento na sede social do Flamengo, reencontrando velhos companheiros de time, como Zagallo, Evaristo de Macedo, Índio e Esquerdinha.

Títulos
 Flamengo
 Campeonato Carioca: 1954 e 1955
 Torneio Quadrangular da Argentina: 1953
 Torneio Internacional do Rio de Janeiro: 1954
 Taça dos Campeões Estaduais: 1956

 Palmeiras
 Campeonato Paulista: 1959

Naturais de Campos dos Goytacazes
Futebolistas do estado do Rio de Janeiro
Futebolistas do Clube de Regatas do Flamengo
Futebolistas da Sociedade Esportiva Palmeiras
Futebolistas do Club Atlético River Plate
Futebolistas do Club Estudiantes de La Plata
Jogadores da Seleção Brasileira de Futebol

Paulo de Almeida (1933–2013)


Cistin je oksidirani dimerni oblik aminokiseline cisteina i ima formul (SCH2CH(NH2)CO2H)2.  To je bijela čvrsta supstanca koja je slabo topljiva u vodi. Služi za dvije biološke funkcije: kao mjesto redoks reakcija i mehanička veza koja omogućava proteinima da zadrže svoju  trodimenzijsku strukturu.

Formiranje i reakcije
Čest je u mnogim namirnicama poput jaja, mesa, mliječnih proizvoda i cjelovitih žitarica, kao i kože, rogova i kose. Nije bilo prepoznato da potiče iz proteina, dok nije izoliran iz rogova goveda u 1899. Ljudska kosa i koža sadrže približno 10-14% masenog udjela cistina. Otkrio ga je William Hyde Wollaston, 1810.

Redoks
Nastaje od oksidacije dvije molekule cisteina, što rezultira stvaranjem disulfidne veze. U ćelijskoj strukturi, ostaci cistina (koji se nalaze u proteinima) postoje samo u nereduktivnim (oksidativnim) organelama, poput sekretornog puta (endoplazmatski retikulum, , Golgijev aparat, lizosomi i vezikule) i vanćelijskim prostorima (npr. ECM). U reduktivnim uslovima (u citoplazmi, jedru, itd.) prevladava cistein. Disulfidna veza se lahko redukuje, dajući odgovarajući tiolski cistein. Tipski tioli za ovu reakciju su merkaptoetanoli ditiotreitol::(SCH2CH(NH2)CO2H)2  +  2 RSH  →  2 HSCH2CH(NH2)CO2H  +  RSSR
Zbog mogućnosti razmjene tiol-disulfida, prehrambene koristi i izvori cistina identični su onima koji su uobičajeniji za cistein. Disulfidne veze brže se cijepaju na višim temperaturama.

Poremećaji na bazi cistina
Prisustvo cistina u urinu često ukazuje na nedostatke reabsorpcije aminokiselina. Izvješteno je da se kod pasa javlja cistinurija.
Izlučivanje visokog nivoa kristala cistina kod ljudi može biti pokazatelj cistinoze, rijetke nasljedne bolesti.

Biološki transport
Cistin služi kao supstrat za  cistin-glutamatni antiporter. Ovaj transportni sistem, koji je visoko specifičan za cistin i glutamat, povećava koncentraciju cistina unutar ćelije. U ovom sistemu se anionski oblik cistina transportuje u zamjenu za glutamat. Cistin se brzo reducira u cistein.  Cisteinski predlijekovi, npr. acetilcistein, induciraju oslobađanje glutamata u vanćelijski prostor.

Cistinski dodaci prehrani za kosu
Suplementi cisteina se ponekad plasiraju na tržište kao proizvodi protiv starenja sa tvrdnjama o poboljšanoj elastičnosti kože. Tijelo lakše apsorbira cistein nego cistin, pa većina dodataka sadrži cistein, a ne cistin. N-acetil-cistein (NAC) se bolje apsorbira od ostalih dodataka cisteinu ili cistinu.

Također pogledajte

 Lantionin
 Tercijarna struktura proteina
 Cistinoza

Reference

Vanjski linkovi

 Organski disulfidi
 Sumporne aminokiseline
 Neproteinogene aminokiseline

Cistin


Psydrax salignus is 'n struik of 'n plant wat deel is van die Rubiaceae familie. Die spesie is endemies aan Australië en kom in die deelstate Noordelike Gebied en Queensland voor.

Subspesies
Die spesie het twee subspesies:
 Psydrax salignus f. filiformis S.T.Reynolds & R.J.F.Hend.
 Psydrax salignus f. salignus

Bron
 Plants of the World Online

salignus
Flora van Australië
Endemiese plante van Australië

Psydrax salignus


Giochi d'estate é um filme de drama suíço de 2011 dirigido e escrito por Rolando Colla. Foi selecionado como representante da Suíça à edição do Oscar 2012, organizada pela Academia de Artes e Ciências Cinematográficas.

Elenco

 Fiorella Campanella - Marie
 Armando Condolucci - Nic
 Alessia Barela - Adriana
 Antonio Merone - Vincenzo

Ligações externas

Filmes em língua italiana
Filmes da Suíça

Giochi d'estate


An Typocaeta togoensis in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Karl Adlbauer hadton 1995. An Typocaeta togoensis in nahilalakip ha genus nga Typocaeta, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Togo. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Typocaeta

Typocaeta togoensis


Kaliwatan sa insekto ang Diclidophlebia pilosa. Una ning gihulagway ni Burckhardt, Aléné ug Ouvrard ni adtong 2006. Ang Diclidophlebia pilosa sakop sa kahenera nga Diclidophlebia, ug kabanay nga Liviidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Tanzania
 Kenya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Kenya
Diclidophlebia (Liviidae)
Insekto sa Tansaniya

Diclidophlebia pilosa


Croce aristata là một loài côn trùng trong họ Nemopteridae thuộc bộ Neuroptera. Loài này được Klug miêu tả năm 1838.

Chú thích

Tham khảo

Croce

Croce aristata


A barragem de Tellico é uma barragem construída pela Tennessee Valley Authority (TVA), no Condado de Loudon, Tennessee, no rio Little Tennessee, mesmo acima do principal ramo do rio Tennessee. Represa as águas do rio formando um lago artificial, a albufeira Tellico. Tem uma capacidade de armazenamento superior a 400000 dam3.

A construção da barragem foi controversa e marca um ponto de viragem nas atitudes da América face à construção de barragens. Até a década de 1960 e 1970, poucos questionavam o valor da construção de uma barragem; na verdade, as barragens eram consideradas como representativas do progresso e da capacidade tecnológica. Durante o século XX, os Estados Unidos construíram milhares de barragens. Na década de 1950, a maioria dos melhores potencial locais para barragens nos Estados Unidos havia sido já utilizados, e tornou-se cada vez mais difícil justificar novas barragens, mas agências do governo como a TVA, o Bureau of Reclamation, e o Corpo de Engenheiros do Exército continuaram a construir novas barragens. Na década de 1970, a era da construção de barragens terminou. A barragem de Tellico ilustra a mudança de atitudes no país em relação às barragens e o meio ambiente.

Referências

Tellico

Barragem de Tellico


An Xiphorhynchus erythropygius in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Philip Sclater hadton 1860. An Xiphorhynchus erythropygius in nahilalakip ha genus nga Xiphorhynchus, ngan familia nga Furnariidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 X. e. aequatorialis
 X. e. erythropygius
 X. e. insolitus
 X. e. parvus
 X. e. punctigula

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Xiphorhynchus

Xiphorhynchus erythropygius


Un ducato, detto anche ducea in alcuni territori dei regni di Napoli e Sicilia, era una circoscrizione amministrativa governata da un militare di alto livello  () investito del potere politico da parte di un'autorità superiore. Tuttavia, fino ai secoli centrali del Medioevo il titolo di duca faceva riferimento esclusivo al comando militare, infatti, le fonti riportano diversi casi di "duchi" al comando di marche o contee.

Nell'Europa occidentale, solitamente, il titolo ducale era uno dei titoli più alti all'interno della gerarchia nobiliare, quindi l'appannaggio di un ducato spesso veniva riservato a un parente stretto del sovrano, come un figlio cadetto, un nipote o un fratello del re, o comunque un alleato che gli fosse fidato e vicino. Proprio in virtù di questo loro grande prestigio, in diversi casi, ad esempio nel caso dei ducati bizantini e longobardi e dei ducati originari del Sacro Romano Impero, i duchi e le duchesse vantarono una grande autonomia rispetto ai sovrani.

Ducati in Italia

Alto Medioevo
I Longobardi che conquistarono l'Italia erano guidati da una forte aristocrazia militare, i cui membri portavano il titolo di dux. I duchi si spartirono il territorio, ponendosi a capo di circoscrizioni che presero da loro il nome di ducati. Il potere dei duchi longobardi era tale da aver il diritto di eleggere il proprio sovrano o, nel caso estremo del periodo dei Duchi, di decidere di farne a meno. Il fatto che i Longobardi non conquistarono la penisola italiana secondo una strategia ben definita, portò a un'occupazione frammentata e disomogenea, che alla lunga frazionò il regno in due metà: la Langobardia Maior e la Langobardia Minor. In genere, l'autorità centrale che i sovrani longobardi esercitavano da Pavia riusciva a imporsi soltanto nei più piccoli ducati della Langobardia Maior; viceversa, i due grandi ducati della Langobardia Minor, il ducato di Benevento e il ducato di Spoleto, mantennero sempre una maggiore autonomia.

A seguito della conquista longobarda, la frazione della prefettura del pretorio d'Italia rimasta in mano ai Romani venne riorganizzata. La prefettura del pretorio venne sostituita dall'esarcato, mentre le province vennero sostituite da ducati. Ad ogni modo, sia l'esarca che i duchi, come i loro omologhi longobardi, erano essenzialmente comandanti militari. Le successive conquiste longobarde e la Promissio Carisiaca fatta da Pipino a papa Stefano II portarono alla progressiva scomparsa dei ducati romei dall'Italia centro-settentrionale, confinandoli all'Italia meridionale. L'unica eccezione fu il Ducato di Venezia, che finì per diventare la Repubblica di Venezia.

La conquista franca nel 774 consentì a Carlo Magno, riconosciuto come sovrano dai duchi, di governare sulla Langobardia Maior e sul ducato di Spoleto, mentre il ducato di Benevento rimase sostanzialmente autonomo. Inizialmente, l'aristocrazia ducale longobarda mantenne il proprio potere, ma la rivolta di Rotgaudo del 776 spinse il re dei Franchi e dei Longobardi a sostituire i duchi con funzionari pubblici (), di fatto trasformandoli in contee, secondo l'uso carolingio.

Il meridione d'Italia, diviso tra i ducati campani e i principati longobardi nati dal frazionamento del ducato di Benevento, oscillò a lungo tra la sfera d'influenza dell'Impero carolingio (dalla seconda metà del X secolo sostituito dal Sacro Romano Impero) e dell'Impero romano d'Oriente, fino a che tutta l'area non venne conquistata dai Normanni nell'XI secolo. Nel 1059 lo Stato normanno degli Altavilla ricevette dal papa il titolo di Ducato di Puglia e Calabria. Dal 1130, quando il papa creò il Regno di Sicilia, il titolo di duca di Puglia fu spesso conferito all'erede al trono.

Dal Basso Medioevo all'Età moderna
La situazione dei ducati italiani mutò nel corso del Basso Medioevo, in quanto il ducato di Spoleto fu inglobato nello Stato della Chiesa nel 1198, mentre, a partire dal 1395, alcune signorie dell'Italia centro-settentrionale cominciarono ad ottenere il titolo ducale dall'imperatore o dal papa. Complessivamente, i principali ducati eretti dopo il 1395 furono i seguenti:
 Ducato di Sinagra;
 Ducato di Milano dal 1395, feudo imperiale;
 Ducato di Savoia dal 1416, che aveva la sovranità sul Piemonte, feudo imperiale;
 Ducato di Urbino dal 1443;
 Ducato di Modena dal 1452, feudo imperiale;
 Ducato di Ferrara dal 1471;
 Ducato di Camerino dal 1515;
 Ducato di Mantova dal 1530, feudo imperiale;
 Ducato di Firenze dal 1530, poi Granducato di Toscana, feudo imperiale fino al 1648, poi dal 1737 al 1766;
 Ducato di Castro dal 1537;
 Ducato di Parma dal 1545;
 Ducato di Sabbioneta dal 1577, feudo imperiale;
 Ducato del Monferrato dal 1575, feudo imperiale;
 Ducato di Mirandola dal 1619, feudo imperiale;
 Ducato di Guastalla dal 1621, feudo imperiale;
 Ducato di Massa dal 1664, feudo imperiale;
 Ducato di Lucca dal 1815.

Nello Stato Pontificio e nei regni di Napoli e Sicilia rispettivamente il papa e il re concedevano il titolo di duca come titolo di nobiltà, inferiore a quello di principe. Questi ducati erano feudi ai quali generalmente non era garantita alcuna autonomia o sovranità politica. Fra i primi ducati pontifici ci furono il Ducato sovrano di Latera (1489), il Ducato di Sermoneta (1503), il Ducato di Paliano (1519), il Ducato di Bracciano (1560), Ducato di Salci (1568). Tra i ducati del Regno di Napoli si possono ricordare:
 Ducato di Alvito,
 Ducato di Sora.

Ducati in Germania

Sacro Romano Impero

Nel X secolo, al tempo della Casa di Sassonia, il Regno di Germania era diviso in cinque ducati: il ducato di Lotaringia, proveniente dal regno di Lotario II, e da quattro "ducati nazionali", che rappresentavano ciascuno un popolo germanico:
 Il Ducato di Sassonia (i Sassoni);
 Il Ducato di Franconia (i Franchi Salii);
 Il Ducato di Svevia (gli Alemanni);
 Il Ducato di Baviera (i Bavari).

Il Ducato di Franconia era ereditario nella dinastia salica e con l'estinzione della stessa nel 1125 cessò di esistere. Fu ripristinato per un breve periodo da alcuni membri della casata Hohenstaufen.

Il Ducato di Svevia divenne ereditario nella famiglia Hohenstaufen. All'estinzione della stessa, nel 1268, anche il Ducato cessò di esistere. Venne anch'esso restaurato dagli Asburgo, ma dopo poco nuovamente soppresso.

Nel 977 il ducato di Lotaringia fu diviso fra un ducato di Alta Lotaringia o dell'Alto Reno (che successivamente modificherà il proprio nome in Ducato di Lorena) e un ducato di Bassa Lotaringia o del Basso Reno.
Il Ducato di Lorena rimase sempre indipendente e cessò di esistere nel 1766, quando fu annesso alla Francia.
Nel 1101 il conte di Limburgo venne investito del ducato di Bassa Lotaringia. Tuttavia, cinque anni più tardi quest'ultimo feudo gli fu tolto. Ad ogni modo, lui ed i suoi successori continuarono a chiamarsi duchi: così nacque il Ducato di Limburgo. Nel 1289 il ducato passò sotto la dominazione del Ducato di Brabante, di cui seguì le vicende storiche.

Il Ducato di Boemia, costituito nell'835, si trovava nell'orbita del Sacro Romano Impero, come altri stati dell'Europa Orientale. A dire il vero, il titolo ceco (knížectví) corrisponde alla parola slava di solito tradotta come "principato". Nel 1055 divenne ufficialmente parte dell'Impero e nel 1198 fu elevato a Regno.

Nel 976 la Carinzia fu separata dalla Baviera e nel 1012 fu eretta definitivamente in ducato. Nel 1335 fu assegnata agli Asburgo, di cui seguì le sorti.
Nel 1156, durante la guerra tra i Guelfi e gli Hohenstaufen, anche l'Austria fu eretta in Ducato d'Austria. Nel 1278 essa passò agli Asburgo e successivamente, nel 1453, fu elevata ad arciducato.

Nel 1180 la caduta in disgrazia di Enrico il leone, sempre durante la lotta contro Federico Barbarossa, ebbe per conseguenza di far staccare dal suo Ducato di Sassonia il nuovo Ducato di Vestfalia, sotto la giurisdizione del principe vescovo di Colonia e di far elevare la Stiria a ducato. Quest'ultimo ducato nel 1192 fu unito all'Austria, di cui seguì successivamente le sorti.

Nel 1181 il Ducato di Pomerania, che già esisteva come entità contesa fra sacro Romano Impero e Polonia, fu definitivamente accolto come territorio dell'Impero. Nel 1637 il ducato fu annesso alla Prussia.

Nel 1183 il Brabante fu elevato a ducato e i duchi nel 1190 ottennero anche il ducato di Bassa Lotaringia, ormai ridotto a poca cosa. Perciò da allora in avanti si parlerà semplicemente di Ducato di Brabante, che dal 1433 fu unito ai possessi borgognoni, di cui seguì le sorti.

Fra il 1187 ed il 1439 esistette il piccolo ducato di Teck.

Nel 1235 furono restituiti ai Guelfi i possedimenti allodiali che erano stati tolti nel 1180 ad Enrico il leone. Poiché però il Ducato di Sassonia era stato ormai concesso agli Ascani, questi territori furono costituiti in un nuovo ducato, chiamato di Brunswick-Lüneburg. In seguito da esso furono staccati per motivi successori i ducati di Brunswick-Wolfenbüttel, Brunswick-Grubenhagen, Brunswick-Calenberg e Brunswick-Celle.

Nel 1260 il Ducato di Sassonia venne diviso in due per motivi successori fra Sassonia-Lauenburg e Sassonia-Wittenberg.

Nel 1339 la contea di Gheldria venne elevata a ducato. Nel 1473 passò alla Casa di Borgogna e ne seguì le vicende.

Nel 1348 il Meclemburgo fu eretto in ducato. Più tardi questo feudo sarà diviso in tre distinti ducati: Meclemburgo-Schwerin, Meclemburgo-Strelitz e Ducato di Meclemburgo-Meclemburgo-Güstrow. Quest'ultimo nel 1695 tornò a Schwerin. Gli altri due ducati nel 1815 vennero elevati a granducati.

Nel 1354 la contea di Bar fu elevata a Ducato di Bar. Nel 1483 fu unita alla Lorena, di cui seguì le sorti.

Nel 1355 la contea di Lussemburgo fu elevata a ducato e nel 1437 passò alla casa di Borgogna di cui seguì le vicende. Nel 1815, infine, il Lussemburgo fu elevato a granducato.

La contea di Jülich venne elevata a ducato nel 1356, nel 1380 lo fu anche quella di Berg e nel 1417 quella di Kleve. Nel 1423 i ducati di Jülich e Berg furono riuniti sotto la stessa dinastia e nel 1521 si unì anche Kleve. Nel 1609, all'estinzione della dinastia, Kleve fu assegnato al Brandeburgo, Jülich e Berg al Palatinato-Neuburg.

Nel frattempo, nel 1364 anche la contea di Carniola, che già apparteneva agli Asburgo, fu elevata a ducato.

Nel 1410 furono creati tre ducati per i cadetti del Palatinato: Palatinato-Neumarkt (nel 1448 annesso al Palatinato-Mosbach), Palatinato-Mosbach (nel 1499 riunito al ramo principale) e Palatinato-Simmern (che nel 1559 ereditò titolo e terre del ramo principale e nel 1569 si estinse, confluendo nel Palatinato-Neuburg). Nel 1444 fu creato anche il Palatinato-Zweibrücken che sopravvisse autonomo fino al 1799 e quindi divenne parte del Palatinato. Nel 1505 fu creato il ducato del Palatinato-Neuburg che nel 1685 si estinse, confluendo nel Palatinato-Sulzbach, che a sua volta era nato da una sua partizione ereditaria nel 1569.

Nel 1422 il Ducato di Sassonia-Wittenberg, il margraviato di Meißen e il langraviato di Turingia vennero riuniti nel nuovo ducato di Sassonia. Da esso, a partire dal 1485 si separeranno seguendo complesse vicende successorie, i cosiddetti "ducati ernestini": Sassonia-Eisenach, Sassonia-Coburgo, Sassonia-Weimar, Sassonia-Gotha, Sassonia-Altenburg, ecc.

Fra il 1456 ed il 1794 esistette il piccolo ducato di Buglione.

Nel 1475 la contea di Holstein fu elevata a ducato, rimase un possedimento del re di Danimarca fino al 1864. Nel 1544 ne venne scorporato il ducato di Holstein-Gottorp per un ramo cadetto della stessa dinastia.

La contea del Württemberg fu elevata a ducato nel 1495. Questo stato divenne successivamente Regno, nel 1806.

Nel 1623 il duca di Baviera ottenne la dignità di Principe elettore; analogamente nel 1692 ricevette la dignità elettorale il duca di Brunswick-Lüneburg, che aveva nel frattempo riassorbito Grubenhagen, Calenberg e Celle. Questi due principi iniziarono a utilizzare il titolo, rispettivamente, di Elettore di Baviera ed Elettore di Hannover. Conseguentemente, anche il duca di Sassonia, che era principe elettore dal 1356, iniziò a titolarsi Elettore di Sassonia.

Nello stesso periodo, in seguito alla "secolarizzazione" dei principati ecclesiastici nell'area protestante, nel 1648 vengono eretti in ducato i territori che appartenevano a principi-arcivescovi: il Ducato di Brema, assegnato prima alla Svezia e poi all'Hannover, ed il Ducato di Magdeburgo, assegnato al Brandeburgo.

Nel 1644 anche il principato di Aremberg fu eretto in ducato.

Infine nel 1774 la contea d'Oldenburgo fu elevata a ducato. Nel 1815 questo stato, ingrandito con l'annessione di vari feudi minori, fu elevato a Granducato.

Nel 1806 Napoleone creò nell'ambito della Confederazione del Reno i ducati di Nassau, Anhalt-Bernburg, Anhalt-Dessau e Anhalt-Köthen.

Si deve, infine, osservare che il Ducato di Savoia, creato nel 1416 e durato fino alla soppressione del Sacro Romano Impero, benché facesse parte di quest'ultimo, non apparteneva al Regno di Germania.

Confederazione Germanica
 Ducato di Anhalt-Bernburg (1815-1863), unitosi successivamente all'Anhalt-Dessau
 Ducato di Anhalt-Dessau (1815-1863)
 Ducato di Anhalt-Köthen (1815-1847), unitosi successivamente all'Anhalt-Dessau
 Ducato di Brunswick (1815-1918)
 Ducato di Lauenburg (1815-1876, dal 1866 prussiano)
 Ducato di Limburgo (1839-1866) appartenente al regno dei Paesi Bassi
 Ducato di Nassau (1806-1866), annesso successivamente alla Prussia
 Ducato di Sassonia-Altenburg (1826-1918)
 Ducato di Sassonia-Coburgo (1815-1918)
 Ducato di Sassonia-Gotha (1815-1826) unito successivamente a Sassonia-Coburgo
 Ducato di Sassonia-Meiningen-Hildburghausen (126-1918)

Ducati in Francia

In Francia, un certo numero di ducati era presente durante il medioevo. Nell'XI secolo i ducati francesi erano solo cinque: il Ducato di Aquitania poi Ducato di Guienna e che dal 1063 era unito al Ducato di Guascogna; il Ducato di Borgogna; il Ducato di Bretagna; il Ducato di Francia ed il Ducato di Normandia.

A partire dal XIV secolo, alcune contee furono elevate al rango di ducati per essere date in appannaggio a cadetti del Re di Francia, come il Ducato di Alençon, il Ducato d'Angiò, il Ducato di Berry, il Ducato di Borbone, Ducato d'Orléans ed il Ducato di Valois.

Con l'affermarsi dei titoli nobiliari nel XVI secolo signorie e contee furono elevate a ducati come riconoscimento a fedeli servitori del re di Francia.

Dopo l'abolizione della monarchia e dei titoli feudali, l'unico titolo ducale francese che ancora sussista è quello di Duca di Normandia, che il Re d'Inghilterra mantiene per la propria casata. Le uniche terre che di questo ducato egli possiede, però, sono le Isole del Canale della Manica, che non appartengono alla Francia ma alla Corona Britannica.

Bisogna infine ricordare che il Ducato di Lorena ed il Ducato di Savoia erano parti del Sacro Romano Impero, benché oggi i loro territori si trovino in Francia.

Ducati in Gran Bretagna

In Gran Bretagna ci sono ancora due ducati, il cui titolare non gode di un mero titolo onorifico, come ad esempio accade per il Duca di York ed il Duca di Edimburgo, bensì gode di diritti su immobili che gli forniscono un'entrata per uso personale. Si tratta dei ducati di Lancaster e di Cornovaglia.

Il Ducato di Lancaster venne creato nel 1351 ma venne riunito ai domini della corona nel 1399 quando il Duca, Enrico Bolingbroke, ascese al trono d'Inghilterra come Enrico IV. Ancor oggi il Ducato appartiene al Sovrano e le sue entrate rappresentano la disponibilità privata dello stesso.

Il Ducato di Cornovaglia fu creato nel 1337 e venne successivamente retto dai duchi di Cornovaglia, titolo spettante all'erede al trono presuntivo (qualora non vi sia un erede presuntivo il titolo ritorna al Sovrano).

Questi due ducati hanno attualmente perduto il proprio ruolo politico ed hanno un significato puramente onorifico, oltre che generare reddito al loro titolare. Gli altri ducati di cui sono insigniti i membri della famiglia reale britannica, invece, sono del tutto onorifici e non comportano possedimenti terrieri. I titoli ducali portati dalle altre famiglie nobili inglesi e scozzesi, infine, sono associati a proprietà private che non comportano più privilegi feudali.

Ducati in Danimarca
 Ducato di Schleswig
 Ducato di Holstein
 Ducato di Sonderburg Glücksburg
 Ducato di Estonia (1219-1346)

Ducati in Svezia
Nel Medioevo i re di Svezia assegnavano a ciascuno dei loro figli in feudo una provincia del regno. Nel 1618 questa prassi fu abbandonata, in quanto ormai anacronistica. A partire dal 1772 i re di Svezia sono tornati a conferire ai membri della famiglia reale titoli ducali relativi alle provincie tradizionali, ma essi hanno valore puramente onorifico, come avviene in tutte le moderne monarchie europee.

Ducati in Polonia
 Ducato di Prussia, divenuto nel 1701 Regno
 Ducato di Curlandia e Semigallia
 Ducato di Livonia

Ducati nell'Impero latino d'Oriente
 Ducato d'Atene
 Ducato di Nasso
 Ducato di Filippopoli

Oggi
In tempi recenti i ducati sono diventati estremamente rari; molti ducati conferiti negli ultimi due secoli avevano perlopiù un carattere onorifico. Attualmente non esistono al mondo ducati indipendenti; il Lussemburgo è indipendente come Granducato.

Note

Bibliografia

Voci correlate
 Duca
 Nobiltà
 Monarchia

Altri progetti

Collegamenti esterni

Ducato (circoscrizione)


Biografia

Autore di arte sacra, trasferitosi a Napoli, a venti anni concluse gli studi teologici verso il sacerdozio (che avvenne nel 1713). Al 1716 risale la prima opera autografa (la Crocifissione, nella chiesa Michelizia); otto anni dopo dipinse su tela una Madonna del Carmine tra i santi Acendino Martire e Carlo Borromeo nel casale di Gasponi.

Ma le tre realizzazioni maggiori saranno destinate ad alcune importanti chiese tropeane: l'Adorazione dei Pastori (del 1731) e le altre tele che completavano il corredo iconografico nella chiesa del Gesù; il ciclo su San Francesco di Paola, nella chiesa dei Minimi a Tropea, unitamente ad altre tele, ed il ciclo sul Martirio di Santa Domenica, nella cappella del Duomo della città iniziato nel 1748, anno della sua morte, e portato a termine da un suo discepolo.

Si aggiungono a questi la serie sui Vangeli dell'Infanzia realizzati per la confraternita dei falegnami, la serie di quattro dipinti con gli Evangelisti eseguiti per i Padri Francescani Conventuali, ed il ciclo di Scene Bibliche realizzato a Mileto. Poi ancora opere su committenza per chiese parrocchiali e ordini religiosi, o famiglie del patriziato cittadino.

Collegamenti esterni

Giuseppe Gaetano Grimaldi


As eleições municipais em Macapá em 1988 ocorreram em 15 de novembro, como parte das eleições municipais em 24 estados brasileiros e nos  territórios federais do Amapá e Roraima. Neste caso foram eleitos o prefeito João Capiberibe e o vice-prefeito Antônio Cabral de Castro.

Nascido em Afuá, o zootecnista João Capiberibe estudou Economia em Minas Gerais em 1968, mas voltou ao Pará em 1970 visando arregimentar novos membros à Aliança Libertadora Nacional, organização de esquerda fundada por Carlos Marighella para combater o Regime Militar de 1964 na clandestinidade por meio da luta armada. Preso, fugiu no ano seguinte rumo à Bolívia e ao Chile, onde formou-se em Engenharia Agrícola na Universidade do Chile antes de fixar-se no Canadá e depois ir trabalhar em Moçambique. Retornou ao Brasil graças à Lei da Anistia sancionada pelo presidente João Figueiredo em 1979, migando do Amapá para Pernambuco graças ao apoio de Miguel Arraes. Candidato a deputado federal pelo PMDB do Amapá em 1982, viu o PDS conquistar todas as vagas. Subsecretário de Agricultura do Acre no governo Nabor Júnior, tornou-se secretário de Agricultura do Amapá em 1985, quando Jorge Nova da Costa assumiu o Palácio do Setentrião por escolha do presidente José Sarney. Em 1988 foi eleito prefeito de Macapá pelo PSB e sua esposa, Janete Capiberibe, sagrou-se vereadora.

Resultado da eleição para prefeito
Foram apurados 49.847 votos nominais (88,38%), 5.326 votos em branco (9,44%) e 1.231 votos nulos (2,18%), resultando no comparecimento de 56.404 eleitores.

Resultado da eleição para vereador

Macapá/AP
1988

Eleições municipais em Macapá em 1988


Castagneto è una delle frazioni di Cava de' Tirreni, in provincia di Salerno.

Geografia fisica
La frazione sorge a sud-ovest di Cava, non distante dal presidio ospedialiero S.Maria dell'Olmo (sulla SS 18) e sulla strada provinciale verso Vietri sul Mare, via Dragonea.

Caratteristiche
Il suo nome deriva dai numerosi boschi di castagno disseminati lungo la collina dove sorge la frazione; oltre ai castagni, numerose altre specie di piante ed animali vivono in tali boschi.
A Castagneto si conservano inoltre numerose ville ottocentesche molto belle (Casa Orilia, Villa Cavaliere e Villa Cardinale, Villa Fittipaldi), quasi tutte ancora abitate; la frazione fu una nota stazione di sosta per l'itinerario del Grand Tour, in quanto era una strada obbligatoria per i viaggiatori che volevano raggiungere la costiera amalfitana.
Castagneto compare anche nei quadri dei pittori della scuola di Posillipo, che ne hanno spesso immortalato il pittoresco paesaggio.

Storia
Nel Medioevo, la strada che collegava Cava de' Tirreni a Vietri sul Mare affiancava il torrente Bonea e passava per la località di Vetranto, dove sono stati rinvenuti vari reperti archeologici che dimostrano la presenza umana nella zona perlomeno fin dai tempi dei Romani.

A Vetranto si trova la chiesa di Santa Maria della Purificazione, risalente all'anno 1000. L'edificio danneggiato prima dai bombardamenti della Seconda guerra mondiale, poi dal terremoto del 1980, è stato solo in parte restaurato e riaperto al culto nel 2012.

Durante la Seconda guerra mondiale, a seguito dello sbarco a Salerno delle truppe Alleate, la ridente frazione si trovò sulla linea del fronte e coinvolta nei rastrellamenti posti in essere dalle truppe tedesche che miravano alla cattura degli uomini da portare nei campi di concentramento. Ma, il 16 settembre 1943, tale piano dei tedeschi non riuscì grazie all'eroico intervento di un abitante del luogo. Il maggiore di artiglieria Pasquale Capone ritornato a casa dal fronte dell'Africa Settentrionale, collocato in aspettativa per malattia, sprezzante della morte non esitò ad aprire il fuoco con armi proprie sul drappello tedesco consentendo ai civili catturati di darsi alla fuga; il capitano fu preso dai tedeschi ed all'istante fucilato.

Note

Voci correlate
Cava de' Tirreni
Santa Lucia (Cava de' Tirreni)
Santa Maria del Rovo

Collegamenti esterni
Castagneto (Tutto su Cava)

Frazioni di Cava de' Tirreni

Castagneto (Cava de' Tirreni)


2001: Odiseja u svemiru () jest epski film snimljen 1968. u žanru naučne fantastike koji je producirao i režirao Stanley Kubrick. Scenarij su zajednički napisali Kubrick i Arthur C. Clarke, a djelomično je inspiriran Clarkeovom kratkom pričom "Stražar". Clarke je u isto vrijeme pisao istoimeni roman, objavljen ubrzo nakon što je film pušten na prikazivanje u kinima. Film prati putovanje na Jupiter s računarom HAL-om 9000 nakon otkrića tajanstvenog crnog monolita koji utječe na ljudsku evoluciju. Film se bavi temama egzistencijalizma, ljudske evolucije, tehnologije, vještačke inteligencije i vanzemaljskog života. Poznat je po naučno preciznom prikazu svemirskih letova, pionirskim specijalnim efektima i dvosmislenim snimcima. U filmu su se koristili zvučni efekti i minimalan dijalog umjesto tradicionalnih narativnih tehnika; filmska muzika sastoji se od djela klasične muzike, kao što su Na lijepom plavom Dunavu, Johanna Straussa mlađeg i Tako je govorio Zaratustra, Johanna Straussa starijeg.

Finansirana i distribuirana od američkog studija Metro Goldwyn-Mayera, 2001: Odiseja u svemiru snimljena je i montirana gotovo u potpunosti u Engleskoj, koristeći studijske objekte MGM-a, koji su bili podružnica britanskog MGM-a i u Shepperton Studiosu, uglavnom zbog dostupnosti mnogo veće zvučne scene nego što je u to doba postojala u SAD-u. Produkcija je imala dodatni ugovor s Kubrickovom producentskom kućom i vodilo se računa o tome da film bude dovoljno britanski kako bi se kvalificirao za subvencije iz fonda Eady Levy. Nakon što je već snimio dva filma u Engleskoj, Kubrick se tokom snimanja odlučio trajno nastaniti tamo.

Iako je u početku doživjela različite reakcije kritike i publike, Odiseja u svemiru stekla je kultni status i polahko je doživjela status američkog filma s najvećom zaradom tokom 1968. Nominirana je za četiri Oscara, a osvojila je onaj za najbolje vizualne efekte. Danas ovaj film kritičari i filmaši smatraju jednim od najvećih i najutjecajnijih filmova ikad snimljenih. Kongresna biblioteka ga je 1991. proglasila "kulturno, historijski, i estetski značajnim" i izabran je za čuvanje u Nacionalnom filmskom registru. Prema anketama iz 2002. i 2012. magazin Sight & Sound rangirao je 2001: Odiseju u svemiru kao šesti od deset najboljih filmova svih vremena; također je podijelio drugo mjesto u anketi među režiserima od strane istog magazina. U 2010. godini  izabran je za najveći film svih vremena od strane magazina Moving Arts Film Journal. Godine 1984. nastavak filma režirao je Peter Hyams, a objavljen je pod nazivom 2010: Godina kad smo uspostavili kontakt.

Radnja
U afričkoj pustinji prije miliona godina, pleme čovjekolikih majmuna istjerano je iz svojih jazbina od strane suparničkog plemena. Kada su se jednom probudili pronašli su bezlični crni monolit koji se pojavio pred njima. Jedan čovjekoliki majmun je shvatio da se kost može koristiti kao alat i oružje; pleme ubija vođe svojih protivnika i prisvaja njihovu jazbinu.

Miliona godina kasnije, Pan Am-ov svemirski brod Orion III prevozi dr. Heywood R. Floyda na svemirsku stanicu koja orbitira oko Zemlje kao prva stanica na svom putu ka bazi Clavius, američke ispostave na Mjesecu. Nakon video razgovora sa svojom kćerkom, Floydov prijatelj sovjetski naučnik i njen kolega pitaju ga o glasinama o misterioznoj epidemiji na Claviusu. Floyd odbija da odgovori. Po dolasku na Clavius, Floyd vodi sastanak sa osobljem baze, i izvinjava se zbog prikrivanja istine o epidemiji, ali je naglasio potrebu tajnosti. Njegov zadatak je da istraži nedavno pronađeni zakopani artefakt od prije četiri miliona godina. Floyd i drugi se odvoze sa lunarnim vozilom do artefakta, koji je ustvari monolit identičan onom na koji su naišli čovjekoliki majmuni. Sunčeva svjetlost obasjava monolit i glasni piskavi radio signal se začuo.

Osamnaest mjeseci kasnije, američki svemirski brod Discovery One  na putu je za planetu Jupiter. Na brodu se nalaze piloti misije i naučnici dr. David Bowman i dr. Frank Poole sa tri naučnika u kriogenoj hibernaciji. Većina operacija  Discoverya  su pod kontrolom brodskog kompjutera, HAL 9000, kojeg posada naziva kao "Hal". Bowman i Poole pričaju sa Halom i sami razgovaraju o misiji za emisiju BBC-a, u kojoj kompjuter kaže da je "siguran i nepogrešiv." Na pitanje voditelja emisije da li  Hal ima istinske emocije, Bowman odgovara da se čini da ima, ali da je istina nepoznata. Kasnije, Hal postavlja pitanje Daveu o misterioznom cilju misije, zatim izvještava o neposrednom zatajenju uređaja za kontrolu antene. Astronauti dohvaćaju komponentu uz pomoć vozila za održavanje, ali nalaze da je sve bilo u ispravnom stanju. Hal predlaže ponovno instaliranje dijela i da se ostavi da zataji tako da se problem može pronaći. Kontrola misije savjetuje astronaute da rezervna baza podataka Twin HAL 9000 ukazuje na to da je u Halu greška. Hal tvrdi da je problem, kao i sa prethodnom verzijom iz serije HAL-a, zbog ljudske greške. Zabrinut zbog ponašanja Hal-a, Bowman i Poole ulaze u vozilo za održavanje (EVA) kako bi razgovarali da ih Hal ne može čuti i dogovaraju se da ga isključe ako se dokaže da postoji greška u njemu. Hal tajno prati njihov razgovor uz pomoć čitanja sa usana.

Dok Poole pokušava zamijeniti uređaj za vrijeme svemirske ophodnje, njegovo EVA vozilo, pod kontrolom Hala, kida crijevo za kisik i odbacuje ga da pluta po svemiru daleko od svemirskog broda. Bowman preuzima jedno od vozila i pokušava spašavanje, ostavljajući za sobom kacigu. Hal isključuje sve funkcije potrebne za održavanje života članova posade koji su u stanju hibernacije. Kada se Bowman vraća na brod sa Pooleovim tijelom, Hal odbija da ga pusti unutra, navodeći da plan astronauta da ga onesposobe ugrožava misiju. Bowman ručno otvara hitnu komoru broda, ulazi u brod, i nastavlja da se kreće do jezgra Halovog procesora i da isključi računar. Hal pokušava uvjeriti Bowmana, i onda ga moli da prestane, i na kraju izražava osjećaje straha. Dok Bowman deaktivira kontrolu viših intelektualnih funkcija HAL-a, HAL se degradira do njegovih prvih programiranim memorija, a to je pjesma "Daisy Bell", koju on pjeva za Bowmana.

Kada je Hal konačno bio ugašen, snimljena video poruka od Floyda otkriva postojanje monolita na Mjesecu; njegova svrha i porijeklo su nepoznati. Sa izuzetkom jedne kratke, ali vrlo moćne radio emisije čiji je cilj Jupiter, objekat je inače nepokretan. Na Jupiteru, Bowman uzima EVA letjelicu sa broda Discovery One da bi istražio drugi monolit otkriven u orbiti oko planete. Letjelica se uvlači u vrtlog obojene svjetlosti, i Bowman ubrzano prolazi kroz ogromni udaljeni prostor, razgledajući bizarne kosmološke pojave i čudne krajolike neobične boje.

On se iznenada nalazi zajedno sa svojom letjelicom u spavaćoj sobi uređenoj u neoklasičnom stilu. On vidi vizije sebe kao mlađeg, zatim se njegov ugao gledanja mijenja svaki put; prvo stoji u spavaćoj sobi, srednje dobi, i dalje u svom skafanderu, zatim formalno obučen i večera, a na kraju kao starac leži u krevetu. Crni monolit se pojavljuje u podnožju kreveta, i u momentu kad je Bowman posegnuo da ga dohvati, on se pretvara u fetus zatvoren u transparentnu kuglu svjetlosti. Film se završava dok novorođenče lebdi u svemiru i gleda prema planeti Zemlji.

Uloge

 Keir Dullea - dr. David Bowman
 Gary Lockwood - dr. Frank Poole
 William Sylvester - dr. Heywood R. Floyd
 Douglas Rain - glas HAL-a 9000
 Daniel Richter - vođa čovjekolikih majmuna
 Leonard Rossiter - dr. Andrej Smislov
 Margaret Tyzack - Elena
 Robert Beatty - dr. Ralph Halvorsen
 Sean Sullivan - dr. Roy Michaels
 Frank Miller - kontrolor misije
 Ed Bishop - kapetan mjesečvog šatla
 Edwina Carroll - stjuardesa Aries
 Penny Brahms - stjuardesa
 Heather Downham - stjuardesa
 Alan Gifford - Pooleov otac
 Ann Gillis - Pooleova majka
 Vivian Kubrick - Floydova kćerka
 Kenneth Kendall - voditelj BBC-a

Reference

Vanjski linkovi

  2001: A Space Odyssey Scenarij na dailyscripts.com

Filmovi iz 1968.
Filmovi na engleskom jeziku
Američki filmovi
Američki epski filmovi
Američki naučnofantastični filmovi
Britanski filmovi
Britanski naučnofantastični filmovi
Britanski epski filmovi
Filmovi u režiji Stanleyja Kubricka
Filmovi koji su dobili Oscar za najbolje vizualne efekte
Filmovi u Nacionalnom filmskom registru Sjedinjenih Američkih Država
Filmovi s radnjom u budućnosti
Filmovi snimljeni u Ujedinjenom Kraljevstvu
Filmovi snimljeni u Španiji
Filmovi snimljeni u Arizoni
Filmovi snimljeni u Utahu
Filmovi o astronautima
Filmovi o svemirskim avanturama
Filmovi o vještačkoj inteligenciji
Filmovi "Metro-Goldwyn-Mayera"

2001: Odiseja u svemiru (film)


Dawn Cavanagh is a South African activist, writer, and feminist that helped found feminist initiatives such as the  Forum for the Empowerment of Women,  and Coalition of African Lesbians in 2004.

Early life and education
Dawn Cavanagh was born on 23 March 1962. She attended Fairvale Senior Secondary School in Wentworth, KwaZulu-Natal, and graduated from the University of Natal with a Bachelor of Science degree in social work in 1982.  She received a Bachelor of Arts degree in social work from the University of South Africa in 1996 and studied for a master's degree in development studies from the University of Natal.

Career
Cavanagh is active in South Africa in the fields of equal access to healthcare, HIV/AIDS activism, women's rights, sexual rights, and reproductive rights.She works on social justice projects and development in local communities and in regional and international spaces.

She has worked for the Forum for the Empowerment of Women, the first black lesbian rights organization in South Africa. She has also worked for Oxfam, as well as the Civil Rights Defenders, Akina Mama wa Afrika and the Women's Leadership Centre in Namibia.

She helped to found the Coalition of African Lesbians in 2004 and became its director in 2010. In 2014 Cavanagh set up the Masakhane programme (Zulu for "Come, let's get stronger together") with the German LSVD to provide better networking and empowerment to lesbian, bisexual and transgender women in sub-Saharan Africa.

Cavanagh has also worked with and been promoted by AWID.

Publications

 Losing the Beijing Agenda in the Sea of 'New Solutions' to HIV and AIDS" (2005), in Agenda: Empowering Women for Gender Equity. The OTHER REFLECT: Five Years of Building a Community Foundation with LGBTIQ people in Southern Africa'' External Review (2019) (with Hope Chigudu)

References

1962 births
Living people
South African feminists
South African women's rights activists
Lesbian feminists
South African lesbians
South African LGBT rights activists
Place of birth missing (living people)
21st-century South African LGBT people

Dawn Cavanagh


The Best of Zdravko Čolić (2004), poznat i pod nazivom "Extra Čarolija", je sedmi po redu kompilacijski album Zdravka Čolića. Beogradska izdavačka kuća RTV BK Telecom objavila ga je u dvostrukom CD izdanju 2004. godine. Album sadrži šesnaest pjesama, koje predstavljaju pregled nekih od njegovih značajnijih radova snimljenih tokom njegove dugogodišnje pjevačke karijere. Većina pjesama na ovom kompilacijskom albumu napisana je u pop stilu uz nekoliko balada, što je omogućilo Zdravku Čoliću veliku slušanost, te dobru prodaju njegovihCD-a na području bivše Jugoslavije. "The Best of Zdravko Čolić (2004)" objavljen je godinu dana nakon njegovog jedanaestog po redu studijskog albuma pod nazivom Čarolija. Dizajn za ovaj dvostruki CD album uradio je Siniša Grahovac, a fotografiju  Nebojša Babić.

Spisak pjesama

CD 1
 Biti il' ne biti
 Zaboravljaš, zar ne?
 Ao, nono bijela
 Moja draga
 Mnogo hvala
 Ničiji i svačiji
 Ako jednom budeš sama
 Bila bi bolja
CD 2
 Zločin i kazna
 Na ovaj dan
 Pjevaj, pjevaj na kletoj gitari
 Okano
 Hotel Balkan
 Noć mi te duguje
 Krasiva
 Šta radiš tu

Izvori

Albumi Zdravka Čolića
Albumi iz 2004.

The Best of Zdravko Čolić (2004)


Kaliwatan sa ito ang Steindachneridion melanodermatum. Una ning gihulagway ni Julio C. Garavello ni adtong 2005. Ang Steindachneridion melanodermatum sakop sa kahenera nga Steindachneridion, ug kabanay nga Pimelodidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Habagatang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Galeriya sa hulagway

Isdangtunay
Isdangtunay sa Habagatang Amerika
Steindachneridion

Steindachneridion melanodermatum


FAM71D, znan i kao otvoreni okvir čitanja 54 hromosoma 14 (C14orf54), je protein koji je kod ljudi kodiran genom FAM71D na hromosomu 14. Ortolozi  FAM71D sežu u evolucijsku prošlost do zajedničkog pretka sa gmizavcima, ali po homologiji je bliži primatima od bilo kojeg drugog ortologa. FAM71D ima šest paraloga: FAM71A, FAM71B, FAM71C, FAM71E1, FAM71F1 i FAM71F2 koji kodiraju protein nepoznate funkcije.

Aminokiselinska sekvenca

Dužina polipeptidnog lanca je  422  aminokiselina, a molekulska težina   47.076 Da..

Simboli

C:  Cistein
D: Asparaginska kiselina
E: Glutaminska kiselina
F:  Fenilalanin
G:  Glicin
H:  Histidin
I:  Izoleucin
K: Lizin
L: Leucin
M:  Metionin
N:  Asparagin
P:  Prolin
Q:  Glutamin
R:  Arginin
S:  Serin
T:  Treonin
V:  Valin
W:  Triptofan
Y:  Tirozin

Gen

U ljudi se FAM71D nalazi na lokusu 14q23.3 i proteže se između položaja 67189393 i 67228550 (raspon 39157 bp). Kodira najmanje 10 jedinstvenih ljudskih proteinskih izoformi: primarna izoforma (422 aa, označena sa X1), izoforma X2 (417 aa), izoforma X3 (413 aa), izoforma X4 (400 aa), izoforma X5 (399 aa), izoforma X6 (398 aa), izoforma X7 (392 aa), izoforma X8 (389 aa), izoforma X9 (347 aa), izoforma X10 (336 aa) Kod ljudi, FAM71D kodira lanac iRNK dug 1.790 parova baza. Ljudska iRNK sastoji se od 5'neprevedene regije koja je duga 290 baza i 3' neprevedene regije koja ima 231 bazu. Gen ima sljedeće susjede na istom hromosomu:
MPP5: Član potporodice MAGUK p55 5 ima ulogu u supresiji tumora i klasteru receptora
 GPHN: Gefirin ima ulogu u sidrenju inhibitornih receptorskih neurotransmitera u postsinapsnii citoskelet
 AT6V1D: V-tip protonske ATPazne podjedinice D, enzim koji posreduje u zakiseljavanju eukariotskih unutarćelijskih organela
 SF3B44P1: Faktor prerade 3b, podjedinica 4, pseudogen 1
 LOC101927920: Vjerovatni protein ribosomske biogeneze poput RLP24
 LOC105370538: Neokarakterizirani protein
 LOC105370541: Neokarakterizirani protein

Protein
Primarni protein kodiran iz FAM71D kod ljudi dug je 422 aminokiseline s molekulskom težinom od 47.076 Da. Protein je dio funkcionalno neokarakterizirane porodice proteina (pfam 12480) sa domenom nepoznate funkcije DUF3699.

Struktura
Dostupno je nekoliko alata za predviđanje sekundarne strukture proteina. Jedan od alata koji kombinira rezultate nekoliko njih je PELE na SDSC Biology WorkBench. Prema ovom alatu, sekundarna struktura proteina je uglavnom alfa-heliksi, beta-listovi i upredeni domeni.

Posttranslacijske modifikavije
Kao i svaki drugi protein, i ovaj prolazi kroz posttranslacijske modifikacije. Predviđa se da FAM71D sadrži dva jedarna ekspotrna siglala a nedostaju mu signalni peptid i transmembranski domeni.

Ekspresija

FAM71D se primarno eksprimira u ljudskim sjemenicima ljudi, samo tokom razvojne faze odraslih. GEO Podaci GEO mikronizovi također podržavaju ekspresiju FAM71D kod ljudi

Homologija

Interakcije
FAM71D komunicira s PGK2, TUBA3C, and HSPB1. FAM71D is also predicted to interact with the following proteins using STRING:

THUMPD3: sa THUMP domenom  3
CCDC170: sadrži domen upredene zavojnice 170
KLH10: Kelholiki 10
TMEM48: Transmembranski protein 48
SHCBP1L: SHC SH2-domen vezujući protein
ASNA1: arsA arsenitni transporter
PPP1R16A: Regulatorna podjedinica 16A proteinskog fosfata 1, regulatory subunit
IZUMO1: Izumo fuzijski i sperma-jaje
SF3B2: Podjedinicva 2 faktora  prerade 3b
TUBB4B: Tubulin beta 4B, razred IVb

Klinički značaj

Nijedna studija nije direktno povezala protein FAM71D sa određenim bolestima. Međutim, korištenjem NCBI GEO profila, utvrđeno je da je FAM71D prekomjerno eksprimiran kod pacijenata koji pate od nepuknutih unutarkranijskih aneurizmi.

Reference

Geni na hromosomu 14
Ljudski proteini
Proteomika

FAM71D


Punta ang Tanjung Ribut sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa North Kalimantan, sa amihanang bahin sa nasod,  km sa amihanan-sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod.

Ang yuta sa Tanjung Ribut daghan kaayong patag. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa kasadpan sa Tanjung Ribut. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Tanjung Selor,  km sa habagatan-kasadpan sa Tanjung Ribut. Sa rehiyon palibot sa Tanjung Ribut, kapuloan talagsaon komon.

Hapit nalukop sa kalapokan ug kapitaan ang palibot sa Tanjung Ribut. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Tanjung Ribut medyo hilabihan populasyon.  Ang klima tropikal nga kasalupan. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Hunyo, sa  °C, ug ang kinabugnawan Nobiyembre, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Disyembre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Abril, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga lawis sa North Kalimantan

Tanjung Ribut


Una vasca è un recipiente di grosse dimensioni solitamente impiegato per la raccolta dell'acqua. Il nome vasca ha un'etimologia incerta: dovrebbe derivare dal latino vàscula, diminutivo di vàs (vaso), ma c'è chi ritiene che derivi dal basco vàsca (recipiente) o dall'antico tedesco waschan/waschen (lavare).

Spesso con questo termine si indicano anche dei bacini artificiali presenti nei parchi e nei giardini pubblici. Le vasche, soprattutto in passato, venivano impiegate nelle comunità rurali per la raccolta dell'acqua piovana. Può essere costruita in argilla, marmo o metallo.

Voci correlate
 Bacino (idraulica)
 Cisterna
 Vasca da bagno
 Vasca navale

Altri progetti

Collegamenti esterni

Componenti idraulici
Contenitori

Vasca


Norðragøta er ein bygd í Eysturoy, partur av Eysturkommunu, sum, eisini fevnir um bygdirnar Syðrugøtu og Við Gøtugjógv. Hesar bygdir verða ofta undir einum róptar í Gøtu. Gøta er gomul bygd, í Føroyingasøgu kend frá einum av høvuðspersónunum, Tróndi í Gøtu. Óvist er, hvørjari av Gøtunum, Tróndur gamli hevur búð í. Norðragøta er millum elstu bygdir í Føroyum. Á Tróndargrund, í kjallaranum í Jákupsstovu, varð í 1980-árunum staðfest búseting um ár 630.

Vinnuvirksemið i bygdini er stórt. Á Gøtu Fiskavirkið, ið framleiðir saltfisk, arbeiða dagliga umleið 100 fólk. Eisini er stórt virksemi á havnaøkinum av alivinnuni.

Ítróttur
Ítróttur og fótbóltur í Eysturkommunu hevur sítt hásæti í Norðragøtu. Í Sarpugerði hava samanløgdu feløgini GÍ og LÍF, sum nú eru Víkingur, funnið sína háborg við nýggjum graslíki og nýggjum felagshúsi og áskoðaraplássum.

Keldur

Bygdir í Føroyum
Eysturoy
Gøta

Norðragøta


Satyrium robustum is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems aan Kenia, Tanzanië en Uganda.

Bron
 Plants of the World Online

Flora van Kenia
Flora van Tanzanië
Flora van Uganda
robustum

Satyrium robustum


Lioligus pallidus is a species of pill beetles in the family Byrrhidae. It is found in North America.

References

 Johnson, Paul J. (1991). "Taxonomic notes, new records, and a key to the adults of North American Byrrhidae (Coleoptera)". Proceedings of the Entomological Society of Washington, vol. 93, no. 2, 322–332.
 Johnson, Paul J. / Arnett, Ross H. Jr., Michael C. Thomas, Paul E. Skelley, and J. H. Frank, eds. (2002). "Family 42. Byrrhidae Latreille 1804". American Beetles, vol. 2: Polyphaga: Scarabaeoidea through Curculionoidea, 113–116.

Further reading

 Arnett, R.H. Jr., M. C. Thomas, P. E. Skelley and J. H. Frank. (eds.). (2002). American Beetles, Volume II: Polyphaga: Scarabaeoidea through Curculionoidea. CRC Press LLC, Boca Raton, FL.
 Arnett, Ross H. (2000). American Insects: A Handbook of the Insects of America North of Mexico. CRC Press.
 Richard E. White. (1983). Peterson Field Guides: Beetles. Houghton Mifflin Company.

Byrrhidae
Beetles described in 1912

Lioligus pallidus


Lidija Ruslanova (; 27. oktobar 1900 – 21. septembar 1973) bila je ruska narodna izvođačica.

Djetinjstvo i mladost
Rođena je u selu kod Saratova, u seljačkoj porodici. Do pete godine oba roditelja su joj umrla; otac u rusko-japanskom ratu, a majka ubrzo nakon toga. Kao siroče veći dio svog djetinjstva provela je u sirotištu. Počela je pjevati kad se pridružila lokalnom dječijem horu župe i ubrzo je postala solist.

Ujak ju je pozvao da radi u fabrici namještaja. Jedan od vlasnika fabrike čuo je kako pjeva dok je radila i preporučio joj da ode na konzervatorij u Saratov. Međutim, nije uživala u akademskom studiranju. Tokom Prvog svjetskog rata, radila je u bolničkom vozu i tokom ovog razdoblja upoznala je Vitalija Stepanova, s kojim je imala dijete, rođenog u maju 1917. Napustio ju je poslije godinu dana zbog neurednog načina života. Potom se udala za drugog muškarca koji je kasnije umro u Ruskom građanskom ratu, od koga je uzela svoje prezime.

Karijera
Svoj prvi koncert imala je sa 16 godina pred vojnom publikom, gdje je otpjevala sve što je znala. Prvi put je počela pjevati za ruske vojnike tokom Ruskog građanskog rata, a debitirala je kao profesionalna pjevačica u Rostov na Donu 1923. Bila je poznata po svom pjevačkom glasu i tembreru, koji je oživljavao stare tradicije u kojima će nastupiti solisti u svečanim prilikama. Do 1929. živjela je sa zvaničnikom iz Čeke, a zatim se ponovo udala, ovaj put za Vladimira Krjukova.

Tokom 1930-ih, postala je izuzetno popularna. Postala je umjetnica državnog udruženja muzičkih, scenskih i cirkuskih preduzeća 1933, a nastupala je širom Rusije tokom ostatka desetljeća. Kad je izbio Drugi svjetski rat, neprekidno je obilazila jedan po jedan front, kako bi povećala hrabrost vojnika svojim patriotskim pjesmama. Njene značajne pjesme bile su "Valenka" i "Kaćuša", napisane posebno za nju. Tokom bitke za Berlin, nastupila je na pragu Reichstaga.

Ruslanova je postala jedna od najbogatijih žena Sovjetske Rusije i tako je finansirala izgradnju dvije Kaćuše, koje je ona predstavila Crvenoj armiji 1942. Iste godine postala je umjetnica Ruske Sovjetske Federativne Socijalističke Republike. Njeni grubi maniri i jezik apelirali su na vojnike da je smatraju kao potencijalnu prijetnju sovjetskim vlastima. Godine 1948, zbog povezanosti s maršalom Georgijem Žukovom (koji je vodio Crvenu armiju do poraza Nacističke Njemačke tokom Drugog svjetskog rata, i koji je postao snažan politički protivnik Josifa Staljina u poslijeratnim godinama) suprug Ruslanove, heroj Sovjetskog Saveza, general-potpukovnik Vladimir Kriukov je uhapšen, a Ruslanova dvije godine kasnije. Bila je prisiljena da potpiše izjavu da je njen suprug kriv za izdaju, ali je dobila kaznu na deset godina rada u logoru.

U gulagu, u koji je bila upućena, postala je zvijezda koja je podjednako zadobila i logoraše i upravu. Zbog toga je preseljena u zatvorsku ćeliju u vladimirski centar. Nakon Staljinove smrti, puštena je 4. augusta 1953; bila je mršava, posijedila i imala je poteškoće s hodanjem. Međutim, vratila se pjevanju vrlo brzo. Njeno vrijeme provedeno u zatvoru bilo je nepoznato u štampi sve do narednog desetljeća. Iako su je nagrade i titule zaobišle, Ruslanova je predsjedavala prvim svjetskim festivalom sovjetskih pjesama. Pjevanjem se bavila sve do svoje smrti 1973. u 72. godini.

Diskografija
 Поёт Лидия Русланова (1996)
 Царица Русской песни (2000)
 Русские народные песни (2002)
 Имена на все времена (2007)

Reference

Literatura

Vanjski linkovi

Rođeni 1900.
Umrli 1973.
Sovjetske pjevačice

Lidija Ruslanova


A Central Brasileira de Comercialização (CBC) é uma plataforma online destinada a comerciantes e produtores rurais de todos portes, permitindo que negociem commodities e insumos agrícolas entre si. E empresa aposta que a comercialização digital no setor agro será um grande diferencial para os comerciantes que buscam comercializar com mais agilidade, segurança e eficiência. A CBC Agronegócios conta com mais de 500 produtos cadastrados na plataforma e mais de 4.000 empresas. A plataforma foi estruturada pela CMA, empresa multinacional de soluções de alta tecnologia aplicadas aos mercados financeiros e de commodities, educacionais, telecomunicações e data center.

Ligações externas

!Portal:Economia e negócios/Artigos relacionados
!Portal:Economia e negócios/Artigos relacionados sobre empresas
Startups do Brasil
Empresas da cidade de São Paulo
Empresas fundadas em 2012
Fundações em São Paulo em 2012

Central Brasileira de Comercialização


Kaliwatan sa alibangbang ang Labdia amphipterna. Una ning gihulagway ni Edward Meyrick ni adtong 1917. Ang Labdia amphipterna sakop sa kahenera nga Labdia, ug kabanay nga Cosmopterigidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Labdia

Labdia amphipterna


An Chydarteres strigatus in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Dupont hadton 1836. An Chydarteres strigatus in nahilalakip ha genus nga Chydarteres, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chydarteres

Chydarteres strigatus


Praproče pri Temenici () su naseljeno mjesto u sastavu općine Ivančna Gorica, regija Srednja Slovenija, Slovenija.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Grosuplje.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Praproče pri Temenici su imale 51 stanovnika.

Napomena: Do 1953. iskazivano pod imenom Praproče.

Reference

Vanjski linkovi

Praproče pri Temenici


Tatiana Pinto (Oliveira do Bairro, 28 de março de 1994) é uma futebolista portuguesa que atua como média.
Atualmente , joga pelo Levante UD.
Fez a sua primeira internacionalização em 2010, fazendo atualmente (2017) parte da Seleção Portuguesa de Futebol Feminino.

Prémios
 Campeonato Nacional de Futebol Feminino em 2017 com o Sporting Clube de Portugal
 Taça de Portugal em 2017 com o Sporting Clube de Portugal
 Supertaça de Portugal em 2017 com o Sporting Clube de Portugal

Ver também
Seleção Portuguesa de Futebol Feminino

Futebolistas do Sporting Clube de Portugal
Jogadoras da Seleção Portuguesa de Futebol Feminino
Naturais de Oliveira do Bairro
Portugueses do século XX
Portugueses do século XXI
Jogadoras da Copa do Mundo de Futebol Feminino de 2023

Tatiana Pinto


An Petrotyx in uska genus han Actinopterygii. An Petrotyx in nahilalakip ha familia nga Ophidiidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Petrotyx

Petrotyx


Savningarflokkurin (finskt: Kansallinen Kokoomus, Kok; svenskt: Nationella Samlingspartiet, Saml) er ein mið-høgrasinnaður liberalur-konservativur flokkur í Finnlandi.

Savningarflokkurin varð stovnaður í 1918 og er í dag ein av teimum trimum stóru flokkunum í finska ríkisdegnum.
Hinir stóru flokkarnir eru Sannir Finnar og Javnaðarflokkkurin (SDP).

Síðan 2016 er Petteri Orpo formaðurin í Savningarflokkinum.

Á valinum til finska ríkisdagin tann 2. apríl 2023 fekk Savningarflokkurin 20,8 prosent av atkvøðunum. Tað svarar til 48 sessir av teimum 200 í komandi ríkisdegnum og harvið verður Savningarflokkurin størsti flokkur í finska tjóðartinginum.

Floksformenn síðan 1971
 Harri Holkeri (1971–1979)
 Ilkka Suominen (1979–1991)
 Pertti Salolainen (1991–1994)
 Sauli Niinistö (1994–2001)
 Ville Itälä (2001–2004)
 Jyrki Katainen (2004–2014)
 Alexander Stubb (2014–2016)
 Petteri Orpo (síðan 2016)

Ávísingar úteftir
 Almenna heimasíðan: kokoomus.fi

Keldutilfar

Finskur politikkur
Politiskir flokkar í Finnlandi

Savningarflokkurin


Tomasz Tałach (ur. 1 kwietnia 1991) – polski judoka.

Kariera sportowa
Zawodnik SGKS Wybrzeże Gdańsk (od 2004). Brązowy medalista zawodów Pucharu Europy w Boras w 2012. Dwukrotny wicemistrz Polski (2013, 2016) oraz pięciokrotny brązowy medalista mistrzostw Polski w tym czterokrotny w kategorii powyżej 100 kg (2011, 2011 - kat. open, 2012, 2014, 2015). Trzykrotny młodzieżowy mistrz Polski (2011, 2012, 2013). Brat judoczki Karoliny Tałach.

Przypisy

Bibliografia
 Tomasz Tałach w bazie judoinside.com
 Tomasz Tałach w bazie judostat.pl

Urodzeni w 1991
Polscy judocy
Judocy Wybrzeża Gdańsk

Tomasz Tałach


Everybody's Doing It er en amerikansk stumfilm fra 1916 af Tod Browning.

Medvirkende
 Howard Gaye.
 Tully Marshall.
 Violet Radcliffe.
 Georgie Stone.
 Lilian Webster.

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1916

Everybody's Doing It


Krymbek Eleuuly Kusherbayev (, Qyrymbek Eleuūly Köşerbaev; born 20 May 1955) is a Kazakh politician who's serving as the State Secretary of Kazakhstan since 2019. Prior to that, Kusherbayev served as the head of the Presidential Administration, akim of Kyzylorda Region from 2013 to 2019, First Deputy Prime Minister of Kazakhstan from 2012 to 2013, akim of Mangystau Region from 2006 to 2011, Ambassador of Kazakhstan to Russia, Finland and Armenia from 2003 to 2006, akim of West Kazakhstan Region from 2000 to 2003, and the Minister of Education and Science from 1997 to 2000.

Biography

Early life and career
Kusherbayev was born in the city of Kazalinsk (present-day Kazaly) in the Kyzylorda Region. His father Eleu Kusherbayev was also an eminent politician of the Kyzylorda Region and was the First Secretary of the Communist Party of several districts, such as Karmakshy and Kazaly. His grandfather Kosherbay Daribayev was the Hero of Socialist Labour. In 1978, Kusherbayev graduated from Satbayev University as a specialist in civil engineering.

After graduating, Kusherbayev was an engineer and the chief of group of preparation of production PMK-112 "Glavrissovkhozstroy" in Kyzylorda. From 1979 to 1988, he held several positions at Komsomol of the Kyzyloda Region and Central Committee of the Komsomol in the Kazakh SSR.

Kusherbayev attended the Academy of Sciences of the Soviet Union from 1988 to 1991, where he earned specialty in political science. That same year, he served as the assistant of Speechwriting Office on Culture and the International Relations of the Administration of President of Kazakh SSR.

From 1991 to 1994, Kusherbayev was the assistant of the Deputy Prime Minister of Kazakhstan. In 1994, he became the head of the Kalinin District of Almaty. In 1995, Kusherbayev was appointed as the deputy of the Head of Administration of Department of Internal Policy of the Administration. That same year, he became the deputy of the Administration Head of Department of Territorial Development. From 1996 to 1997, Kusherbayev served as the Press Secretary and the Manager of the Press Service of the President.

Political career
In October 1997, he was appointed as the Minister of Health, Education and Sports and served that position until the ministry was reorganized into the Ministry of Education and Science where Kusherbayev led until he was became the akim of West Kazakhstan Region on 18 December 2000. In November 2003, he became an ambassador to Russia, along with Finland and Armenia.

On 24 January 2006, Kusherbayev was appointed as the akim of Mangystau Region. Following the Zhanaozen massacre where 14 oil workers in the city square were killed by police on 16 December 2011, during the Independence Day celebration, Kusherbayev stated "Let the journalists see with their own eyes what the criminals have done. They have already crossed the line, blood has been shed, human casualties have appeared. Now they have to answer to the fullest before the law." Shortly after the tragic event, on 22 December 2011, Kusherbayev was dismissed from his post by President Nursultan Nazarbayev and was succeeded by a Senator and Former Minister of Internal Affairs Bauyrzhan Mukhamedzhanov.

On 13 July 2012, he became an adviser to the President of Kazakhstan and served the office until 26 September 2012, when Kusherbayev was appointed as the First Deputy Prime Minister under Akhmetov's government. He was shortly replaced by Bakhytzhan Sagintayev on 16 January 2013. The following day, on 17 January 2013, Kusherbayev was appointed as the akim of Kyzylorda Region.

On 28 June 2019, Kusherbayev was appointed as the head of the Presidential Administration of Kazakhstan by Kassym-Jomart Tokayev. He served that position until he became the State Secretary of Kazakhstan on 18 September 2019. On January 5, 2022, he was relieved of his post as Secretary of State.

In November 2022, Kusherbayev, by decision of the board of "KazMunayGas", was elected a member of the Board of Directors of "Embamunaigas" JSC.

Awards
The Order of "Parasat" (2003)
The Order of "Friendship" (the Russian Federation, 2006)
The Order of "Barys" of ІІ degrees (2009)
The Order of the First President of the Republic of Kazakhstan (2015)

References

1955 births
Living people
Governors of regions of Kazakhstan
People from Kyzylorda Region
Deputy Prime Ministers of Kazakhstan
First Deputy Prime Ministers of Kazakhstan
21st-century Kazakhstani politicians

Krymbek Kusherbayev