Nanočestica ili ultrafina čestica se obično definiše kao čestica materije prečnika između 1 i 100 nanometara (nm). Termin se ponekad koristi za veće čestice, do 500 nm,  ili vlakna i cijevi koje su manje od 100 nm u samo dva smjera. U najnižem opsegu, metalne čestice manje od 1 nm se obično nazivaju klasteri atoma.

Nanočestice se obično razlikuju od mikročestica (1-1000 µm), "fine čestice" (veličine između 100 i 2500 nm) i "grube čestice" (u rasponu od 2500 do 10 000 nm), jer njihova manja veličina pokreće vrlo različita fizička ili hemijska svojstva, poput koloidnih svojstava i ultrabrzih optičkih efekata ili električnih svojstava.

Budući da su više podložni braunovskom kretanju, obično se ne sedimentiraju, poput koloidnih čestica za koje se, obrnuto, obično smatra da se kreću od 1 do 1000 nm.

S obzirom da su mnogo manje od talasnih dužina vidljive svjetlosti (400-700 nm), nanočestice se ne mogu vidjeti običnim optičkim mikroskopima, što zahtijeva upotrebu elektronskih mikroskopa ili mikroskopa sa laserom. Iz istog razloga, disperzije nanočestica u prozirnim medijima mogu biti transparentne, dok suspenzije većih čestica obično raspršuju dio ili svu vidljivu svjetlost koja pada na njih. Nanočestice također lahko prolaze kroz uobičajene filtere, kao što su obične keramičke svijeće, tako da odvajanje od tekućina zahtijeva posebne tehnike nanofiltracije.

Svojstva nanočestica često se značajno razlikuju od osobina većih čestica iste supstance. Pošto je tipični prečnik atoma između 0,15 i 0,6 nm, veliki dio materijala nanočestice leži unutar nekoliko atomskih promjera njene površine. Stoga svojstva tog površinskog sloja mogu dominirati nad svojstvima rasutog materijala. Ovaj efekat je posebno jak za nanočestice dispergovane u mediju različitog sastava, jer interakcije između dva materijala na njihovom interfejsu takođe postaju značajne.

Nanočestice su široko rasprostranjene u prirodi i predmet su proučavanja u mnogim naukama kao što su hemija, fizika, geologija i biologija. Budući da su na prijelazu između masivnih materijala i atomskih ili molekularnih struktura, često pokazuju fenomene koji se ne primjećuju ni na jednoj skali. Važna su komponenta atmosferskog zagađenja i ključni sastojci u mnogim industrijaliziranim proizvodima kao što su boje, plastika, metali, keramika i magnetni proizvodi. Proizvodnja nanočestica sa specifičnim svojstvima je grana nanotehnologije.

Općenito, mala veličina nanočestica dovodi do niže koncentracije tačkastih defekata u usporedbi s njihovim velikim pandanima, ali one podržavaju različite dislokacije koje se mogu vizualizirati korištenjem elektronskih mikroskopa visoke rezolucije. Međutim, nanočestice pokazuju različitu mehaniku dislokacije, što, zajedno sa njihovom jedinstvenom površinskom strukturom, rezultira mehaničkim svojstvima koja su različita od masivnog materijala.

Nesferične nanočestice (npr. prizme, kocke, šipke itd.) pokazuju svojstva zavisna od oblika i veličine (i hemijske i fizičke) (anizotropija). Nesferične nanočestice zlata (Au), srebra (Ag) i platine (Pt) zbog svojih fascinantnih optičkih svojstava nalaze različite primjene. Nesferične geometrije nanoprizme daju visoke efektivne poprečne presjeke i dublje boje koloidnih rastvora. Mogućnost pomjeranja rezonantnih talasnih dužina podešavanjem geometrije čestica omogućava njihovu upotrebu u oblastima molekularnog obilježavanja, biomolekularnih testova, detekcije metala u tragovima ili nanotehničkih aplikacija. Anizotropne nanočestice pokazuju specifično apsorpciono ponašanje i stohastičku orijentaciju čestica pod nepolarizovanim svetlom, pokazujući poseban režim rezonancije za svaku ekscitabilnu osu. Ovo svojstvo se može objasniti činjenicom svakodnevnog razvitka u oblasti sinteze ovih nanočestica za njihovu pripremu u velikom prinosu.

Definicije

IUPAC
U svojoj predloženoj terminologiji za biološki srodne polimere iz 2012. godine, IUPAC je definisao nanočesticu kao "česticu bilo kojeg oblika s dimenzijama u rasponu od 1 × 10 -9 i 1 × 10 -7 m". Ova definicija je evoluirala iz one koju je dao IUPAC 1997.

U drugoj publikaciji iz 2012. IUPAC proširuje pojam tako da uključuje cijevi i vlakna sa samo dvije dimenzije ispod 100 nm.

ISO
Prema tehničkoj specifikaciji Međunarodne organizacije za standarde (ISO) 80004, nanočestica je objekt sa sve tri vanjske dimenzije u nanoskali, čije se najduža i najkraća osa ne razlikuju značajno, pri čemu je značajna razlika obično faktor od najmanje 3.

Uobičajena upotreba
Pod "nanoskalom" se obično podrazumijeva raspon od 1 do 100 nm jer se nova svojstva koja razlikuju čestice od masivnog materijala obično razvijaju u tom rasponu veličina.

Za neka svojstva, kao što su prozirnost ili zamućenost, ultrafiltracija, stabilna disperzija, itd., uočene su značajne promjene karakteristične za nanočestice za čestice veličine do 500 nm. Stoga se termin ponekad proširuje na taj raspon veličina.

Povezani koncepti
Nanoklasteri su aglomerati nanočestica s najmanje jednom dimenzijom između 1 i 10 nanometara i uskom distribucijom veličine. Nanopraškovi  su aglomerati ultra finih čestica, nanočestica ili nanoklastera. Monokristali nanometarske veličine, ili ultrafine čestice s jednom domenom, često se nazivaju nanokristalima.

Termini koloid i nanočestica nisu zamenljivi. Koloid je mješavina koja ima čestice jedne faze disperzirane ili suspendirane unutar druge faze. Izraz se primjenjuje samo ako su čestice veće od atomskih dimenzija, ali dovoljno male da pokažu Brownovo kretanje, s rasponom kritične veličine (ili prečnika čestica) koji se obično kreće od nanometara (10 −9 m) do mikrometara (10 −6 m). Koloidi mogu sadržavati čestice prevelike da bi bile nanočestice, a nanočestice mogu postojati u nekoloidnom obliku, na primjer kao prah ili u čvrstoj matrici.

Historija

Prirodno pojavljivanje
Nanočestice se prirodno proizvode mnogim kosmološkim, geološkim, meteorološkim i biološkim procesima. Značajan dio (po broju, ako ne i po masi) međuplanetarne prašine, koja još uvijek pada na Zemlju brzinom hiljada tona godišnje, nalazi se u rasponu nanočestica; a isto važi i za čestice atmosferske prašine. Mnogi virusi imaju promjere u rasponu nanočestica.

Predindustrijska tehnologija
Nanočestice su koristili zanatlije od prahistorije, iako bez znanja o njihovoj prirodi. Koristili su ih staklari i grnčari u klasičnoj antici, kao što su primjeri rimske Likurgove čaše od dikroičnog stakla (4. vijek n.e.) i sjajne keramike iz Mesopotamije (9. v.n.e.). Potonju karakteriziraju nanočestice srebra i bakra raspršene u staklastoj glazuri.

19. vijek
Michael Faraday je dao prvi opis, u naučnom smislu, optičkih svojstava nanometarskih metala u svom klasičnom radu iz 1857. godine. U kasnijem radu, autor (Turner) ističe da: "Dobro je poznato da kada se tanki listići zlata ili srebra stave na staklo i zagriju na temperaturu koja je znatno ispod crvene toplote (~500 °C), dolazi do značajne promjene svojstava, pri čemu se uništava kontinuitet metalnog filma. Rezultat je da se bijela svjetlost sada slobodno prenosi, refleksija je na odgovarajući način smanjena, dok je električna otpornost enormno povećana."

20. vijek
Tokom 1970-ih i 80-ih, kada su prve temeljne fundamentalne studije s nanočesticama bile u toku u Sjedinjenim Državama (od strane Granqvista i Buhrmana) i Japanu (u okviru ERATO projekta), istraživači su koristili termin ultrafine čestice. Međutim, tokom 1990-ih, prije nego što je Nacionalna inicijativa za nanotehnologiju pokrenuta u Sjedinjenim Državama, termin nanočestica postao je češći (na primjer, pogledajte isti rad starijeg autora 20 godina kasnije koji se bavi istim problemom, lognormalnom raspodjelom veličina ).

Morfologija i struktura

Nanočestice se javljaju u velikom broju oblika, koji su dobili mnoga neformalna imena kao što su nanosfere, nanošipke, nanolanci, nanozvijezde, nanocvijeće, nanogrebeni, nanobrkovi, nanovlakna i nanokutije.

Oblici nanočestica mogu biti određeni intrinzičnim kristalnim navikama materijala ili utjecajem okoline oko njihovog stvaranja, kao što je inhibicija rasta kristala na određenim površinama aditivima za premazivanje, oblikom kapljica emulzije i micela u pripremi prekursora, ili oblik pora u okolnom čvrstom matriksu. Neke primjene nanočestica mogu zahtijevati specifične oblike, kao i specifične veličine ili raspone veličina.

Amorfne čestice obično poprimaju sferni oblik (zbog njihove mikrostrukturne izotropije).

Proučavanje finih čestica naziva se mikromeritika.

Varijacije
Proizvedene su polučvrste i mehke nanočestice. Prototip nanočestice polučvrste prirode je liposom. Različite vrste nanočestica liposoma trenutno se klinički koriste kao sistemi za isporuku lijekova i vakcina protiv raka.

Razlaganje biopolimera u njihove nanorazmjerne građevne blokove smatra se potencijalnim putem za proizvodnju nanočestica s poboljšanom biokompatibilnošću i biorazgradljivošću. Najčešći primjer je proizvodnja nanoceluloze iz drvne pulpe. Drugi primjeri su nanolignin, nanohitin ili nanoškrob.

Nanočestice čija je jedna polovina hidrofilna, a druga polovina hidrofobna nazivaju se Janus čestice i posebno su efikasne za stabilizaciju emulzija. Mogu se samostalno montirati na sučeljima voda/ulje i djelovati kao Pickering stabilizatori.

Nanočestice hidrogela napravljene od ljuske jezgre N-izopropilakrilamid hidrogela mogu se interno bojiti afinitetnim mamcima. Ovi afinitetni mamci omogućavaju nanočesticama da izoluju i uklone nepoželjne proteine dok istovremeno povećavaju ciljne analite.

Nukleacija

Uticaj nukleacije
Nukleacija postavlja temelj za sintezu nanočestica. Inicijalne jezgre igraju vitalnu ulogu u veličini i obliku nanočestica koje će se na kraju formirati djelujući kao šablonska jezgra za samu nanočesticu. Dugoročna stabilnost je također određena početnim postupcima nukleacije. Homogena nukleacija nastaje kada se jezgra formiraju jednoliko u cijeloj matičnoj fazi i rjeđa je. Heterogena nukleacija se, međutim, formira na područjima kao što su površine kontejnera, nečistoće i drugi defekti. Kristali se mogu formirati istovremeno ako je nukleacija brza, stvarajući monodisperzniji proizvod. Međutim, spore brzine nukleacije mogu uzrokovati stvaranje polidisperzne populacije kristala različitih veličina. Kontrola nukleacije omogućava kontrolu veličine, disperznosti i faze nanočestica.

Proces nukleacije i rasta unutar nanočestica može se opisati burst nukleacijom, Ostwaldovim zrenjem ili dvostepenim mehanizmom-autokataliza modelom.

Nukleacija
Originalna teorija nukleacije u formiranju nanočestica iz 1927. bila je klasična teorija nukleacije (CNT). Vjerovalo se da se promjene u veličini čestica mogu opisati samo nukleacijom praska. Viktor LaMer je 1950. godine koristio CNT kao osnovu za nukleaciju za svoj model rasta nanočestica. Postoje tri dijela modela LaMer: 1. Brzo povećanje koncentracije slobodnih monomera u rastvoru, 2. brza nukleacija monomera koju karakteriše eksplozivni rast čestica, 3. Rast čestica kontrolisan difuzijom monomera. Ovaj model opisuje da je rast na jezgru spontan, ali ograničen difuzijom prekursora na površinu jezgra. LaMerov model nije bio u stanju da objasni kinetiku nukleacije ni u jednom modernom sistemu.

Ostwaldovo zrenje
Ostwaldovo sazrijevanje je proces koji se obično izbjegava u sintezi nanočestica jer je poznato da negativno utječe na funkcionalnost nanočestica. U ovom procesu, velike čestice rastu na račun manjih čestica zbog difuzije molekula disperzne faze kroz kontinuiranu fazu.

Svojstva
Svojstva materijala u obliku nanočestica neobično su različita od onih u masi, čak i kada su podijeljene na čestice mikrometarske veličine. Mnogi od njih proizlaze iz prostornog ograničenja subatomskih čestica (tj. elektrona, protona, fotona) i električnih polja oko ovih čestica. Veliki odnos površine i zapremine je takođe značajan faktor na ovoj skali.

Rasuti materijali (>100 nm veličine) očekuje se da imaju stalna fizička svojstva (kao što su toplotna i električna provodljivost, krutost, gustoća i viskozitet ) bez obzira na njihovu veličinu, za nanočestice, međutim, ovo je drugačije: volumen površinskog sloja (nekoliko atomskih promjera -wide) postaje značajan dio zapremine čestice; dok je ta frakcija beznačajna za čestice prečnika od jednog mikrometra ili više.  Drugim riječima, omjer površina/zapremina utječe na određena svojstva nanočestica izraženije nego u velikim česticama.

Efekti kvantne mehanike postaju uočljivi za objekte na nanoskali. Oni uključuju kvantno ograničenje u poluprovodničkim česticama, lokalizirane površinske plazmone u nekim metalnim česticama i superparamagnetizam u magnetskim materijalima. Kvantne tačke su nanočestice poluprovodničkog materijala koje su dovoljno male (obično ispod 10 nm ili manje) da imaju kvantizovane elektronske energetske nivoe.

Kvantni efekti su odgovorni za tamnocrvenu do crnu boju zlatnih ili silicijskih nanoprašaka i suspenzija nanočestica. Apsorpcija sunčevog zračenja je mnogo veća u materijalima koji se sastoje od nanočestica nego u tankim filmovima kontinuiranih listova materijala. U solarnim PV i solarno termalnim aplikacijama, kontrolom veličine, oblika i materijala čestica, moguće je kontrolisati apsorpciju sunca.

Proizvodnja
Umjetne nanočestice mogu se stvoriti od bilo kojeg čvrstog ili tekućeg materijala, uključujući metale, dielektrike i poluprovodnike. Oni mogu biti interno homogeni ili heterogeni, npr. sa strukturom jezgro-ljuska.

Postoji nekoliko metoda za stvaranje nanočestica, uključujući kondenzaciju plina, atriciju, kemijsku precipitaciju,  ionsku implantaciju, pirolizu, hidrotermalnu sintezu i biosintezu.

Mnoga svojstva nanočestica, posebno stabilnost, rastvorljivost i hemijska ili biološka aktivnost, mogu se radikalno promijeniti oblaganjem različitim supstancama – proces koji se naziva funkcionalizacija. Funkcionalizirani katalizatori na bazi nanomaterijala mogu se koristiti za katalizu mnogih poznatih organskih reakcija.

Na primjer, suspenzije čestica grafena mogu se stabilizirati funkcionalizacijom sa grupama galne kiseline.

Reference

Nanotehnologija

Nanočestica


Kaliwatan sa insekto ang Plectrothrips okinawanus. Una ning gihulagway ni Shûji Okajima ni adtong 2006. Ang Plectrothrips okinawanus sakop sa kahenera nga Plectrothrips, ug kabanay nga Phlaeothripidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Hapon
 Republika sa Tsina

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Hapon
Insekto sa Republika sa Tsina
Plectrothrips

Plectrothrips okinawanus


An Mimozethes in uska genus han Lepidoptera. An Mimozethes in nahilalakip ha familia nga Drepanidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Mimozethes

Mimozethes


Lene Bidstrup Nyboe (born 19 August 1966 in Copenhagen) is a Danish curler. She played for Denmark on 1992 and 2002 Winter Olympic games.

References

External links

Living people
1966 births
Sportspeople from Copenhagen
Danish female curlers
Olympic curlers for Denmark
Curlers at the 1992 Winter Olympics
Curlers at the 2002 Winter Olympics
21st-century Danish women

Lene Bidstrup


Huyện Dzerzhinsky () là một huyện hành chính tự quản (raion), của Vùng Krasnoyarsk, Nga. Huyện có diện tích 3629 kilômét vuông, dân số thời điểm ngày 1 tháng 1 năm 2000 là 18700 người. Trung tâm của huyện đóng ở Dzerzhinskoye.

Tham khảo

Huyện của Vùng Krasnoyarsk
Huyện của Nga

en:Dzerzhinsky District

Dzerzhinsky (huyện của Krasnoyarsk)


Nevis er en lille ø i det Caribiske Hav der udgør den indre bue af Leeward Islands-kæden. Nevis og naboøen Saint Kitts udgør landet Saint Kitts og Nevis. Nevis ligger nær den nordlige ende af øgruppen Små Antiller. Øens hovedstad er Charlestown.

Caribiske øer

Nevis


Stilbe (gr. , łac. Stilbe) – w mitologii greckiej najada, nimfa wód lądowch, córka tesalskiego boga rzeki Penejosa i najady Kreuzy.

Według jednej z wersji dotyczącej powstania centaurów i rodu Lapitów, Stilbe połączyła się z Apollem i urodziła bliźniaków Kentaurosa i Lapitesa. Przypisuje jej się też jeszcze jednego syna Ajneusa, ojca króla Dolionijczyków Kyzikosa.

W kulturze
 Diodor Sycylijski, Biblioteka Historyczna IV
 Diodor Sycylijski, Biblioteka Historyczna V
 Pindar, Oda pytyjska 9

Przypisy

Nimfy w mitologii greckiej

Stilbe (mitologia)


Fótbóltsfelagið Kuban Krasnodar ella FC Kuban Krasnodar er eitt fótbóltsfelag úr Krasnodar í  Russlandi. Felagið varð stovnað í 1928 og spælir í fremstu russisku fótbóltsdeildini (2013).

Slóðir

 Kuban Krasnodar
 Kuban Krasnodar fan
 Fan forum GREENMILE

Russisk fótbóltsfeløg
Kuban

FC Kuban Krasnodar


a História do Ceará Sporting Club remete ao início do século XX. O clube alvi-negro é um dos mais tradicionais e vitoriosos de seu Estado, e do Nordeste brasileiro.

Apesar de muitos pensarem que o codinome Vovô se deva ao fato de o Ceará ser o mais velho clube do estado, depoimento de Aníbal Câmara Bonfim, um dos fundadores do América Futebol Club, em 1920, diz o real motivo do apelido. Ele contava que os jogadores do América costumavam treinar no campo do Ceará. O presidente do Ceará na época, Meton de Alencar Pinto, passou a tratá-los de "meus netinhos" e se auto-intitulava "Vovô". Em 2009, o personagem ganhou vida. Uma pessoa fantasiada de Vovô passou a estar presente nos jogos em que o mando de campo é do alvinegro.

 O jogo mil de Pelé pelo Santos

Edson Arantes do Nascimento, o Pelé, esteve em Fortaleza para jogar contra o Ceará vestindo a camisa do . Esse seria o milésimo jogo de Pelé pelo clube. No confronto de alvinegros quem se deu bem foi o Vovô, que bateu o Santos por 2 a 1 de virada. O Ceará saiu perdendo no primeiro tempo com um gol de Pelé, o 1 015º de sua carreira, mas os cearenses voltaram a campo dispostos a virar o placar e, aos 17 minutos da etapa complementar, Samuel empatou. Treze minutos depois Da Costa fez, de cabeça, o gol da virada do Vovô.

"Já estava no finalzinho do jogo, o placar era 1 a 1 porque o Samuel tinha empatado para nós no começo do segundo tempo", contou Da Costa, autor do gol da vitória alvinegra. "A jogada foi assim: Samuel ou Edmar, não lembro direito, meteu uma bola para o Jorge Costa na ponta direita. O Jorge ganhou na carreira do Rildo (lateral esquerdo do Santos), foi à linha de fundo e cruzou. Eu ameacei ir para a marca do pênalti e voltei… O Carlos Alberto subiu, mas eu subi na frente dele e cabeceei, a bola bateu no pau da trave e entrou lá no cantinho. É um gol que guardo comigo até hoje." Da Costa conta ainda de uma curiosa aposta feita por Paulino Rocha na época. "Eu vou revelar coisa que pouca gente sabe. O Paulino Rocha desceu lá nos vestiários durante o intervalo e me disse: 'Da Costa, eu apostei com o Rolim (torcedor rival), e, se você fizer o gol da vitória, eu lhe dou o dinheiro todinho da aposta.' Pois ele me deu tudo… eram 3 mil cruzeiros, era muito dinheiro na época."

A partida foi realizada em 3 de novembro de 1972 e foi presenciada por um grande número de torcedores, que abarrotaram as arquibancadas do Presidente Vargas, cerca de 35 752 pagantes. Ceará: Hélio, Paulo Tavares, Odélio, Mauro Calixto, Dimas, Edmar, Joãozinho, Nado, Jorge Costa, Samuel e Da Costa. Santos: Joel Mendes, Turcão, Paulo, Altivo, Murias (Vicente), Léo, Pitico, Roberto Carlos, Afonsinho (Edu), Pelé e Ferreira.

 História
No estado do Ceará, o foot-bal l teve seus primeiros passos dados por marinheiros e funcionários de empresas inglesas instaladas no estado em 1903. Em 1904, José Silveiria, jovem estudante na Suíça, trouxe a primeira bola oficial para o estado. Logo o futebol tornou-se paixão popular; não demorou muito e surgiram inúmeras equipes.

No dia 2 de junho de 1914, caminhando pelo centro da capital do estado Ceará, Luís Esteves Júnior e Pedro Freire conversavam sobre diversos assuntos, principalmente sobre política internacional. Após chutar uma pedra no meio do caminho, começaram a falar sobre futebol, surgindo a ideia de fundar um clube. Ao encontrar colegas no Café Art Nouveau, na Praça do Ferreira, a ideia da dupla foi se concretizando. Ainda no mesmo dia, a turma se reuniu na residência de Luís Esteves. As 22 pessoas (há quem fale em 18 e em 25) escolheram o nome do clube como Rio Branco Football Club, com camisas de cor roxa e calções brancos, semelhantes ao uniforme da atual ACF Fiorentina, da Itália (que seria fundada em 1926 e cujas vestimentas, portanto, não influenciaram as cores do time cearense). Gilberto Gurgel, comerciante da Praça do Ferreira, foi eleito o primeiro presidente e promoveu-se uma coleta entre os associados, visando a arrecadar fundos para comprar uma bola oficial número 5. Foram arrecadados cerca de 22 mil réis, uma quantia razoável e que mostra a boa condição social dos fundadores do clube.

Numa outra reunião, exatamente um ano depois, foi escolhido mudar o nome do time para Ceará Sporting Club e, devido a dificuldade de se obter camisas na cor roxa, mudou-se as cores do uniforme para preto e branco. O Sobrinho de Luís Esteves, Geraldo Quevedo Esteves, em vários depoimentos, informou que confirmou toda a história de fundação do clube com o tio, menos o episódio do chute na pedra, talvez um fato folclórico.
Não se sabe bem o porquê da escolha do nome Rio Branco. Provavelmente uma homenagem ao famoso diplomata brasileiro Barão do Rio Branco, falecido em 1912. O nome reflete, contudo, a dureza, as dificuldades da época e as esperanças de um futuro melhor; queria-se um Rio Branco de águas limpas, transparentes para se banhar e aproveitar o vento e o sol. O nome Ceará relaciona-se a um aumento do regionalismo, uma consequente desilusão da Belle Époque, advinda com a Primeira Guerra Mundial. As cores alvinegras evidenciavam igualmente o momento: o branco da paz, a que homens almejavam naquele instante de guerra, mais ainda. Quanto ao preto, há uma significância toda especial: sabe-se que tal cor, por séculos associada ao luto e a morte, foi transformada pela nobreza absolutista da idade moderna e sobretudo pelas elites num tom solene de elegância, gala, luxo, força, poderio e aristocracia. Assim, foram misturados no Ceará, o poder, a nobreza e a ternura.

 Década de 1910: A hegemonia no Ceará

Uma grande façanha do Ceará foi a conquista do pentacampeonato de 1915 a 1919, sob a égide da Liga Cearense Metropolitana de Futebol (LCMF), a primeira entidade gestora do esporte local. Ao lado de Stella Foot-Ball Club, Rio Negro e Maranguape Sport Club e sob a chancela da LCMF, o Ceará disputou o primeiro certame metropolitano sobre solo cearense.

O Campeonato de 1915 foi disputado por Ceará, Maranguape, Rio Negro e Stella. Na final, no Campo do Prado, o Ceará bateu o Stella por 2 a 1, com gols marcados por Humberto Ribeiro e Pacatuba. Nesse ano o Ceará sagrou-se campeão invicto e sofrendo apenas dois gols. Em 1916, o Riachuelo se juntou aos outros times na disputa do título. Na final, o Ceará derrotou o Maranguape por 2 a 0, com dois gols de Walter Barroso. No Campeonato de 1917, o Riachuelo foi substituído pelo Hespéria Atlético Clube. No Campo do Prado, o Ceará sagrou-se novamente campeão, após bater o Stella por 1 a 0, com gol marcado por Gotardo.

Em 1918, o campeonato foi disputado por apenas quatro clubes — Ceará, , Rio Negro e Hespéria. O Ceará derrotou o Fortaleza na final por 2 a 0, gols de Walter Barroso e Enoch. O campeonato de 1919 foi disputado por Bangu, Ceará, , Guarany e Hespéria. Foi nesse ano que o Ceará sofreu a primeira derrota de sua história, perdendo por 1 a 0 para o Guarany. Na final, novamente disputada entre Ceará e Fortaleza, o time alvinegro acabou vencendo nos minutos finais. Estando perdendo por 1 a 0, o Ceará conseguiu a virada com dois gols de Walter Barroso, sagrando-se pentacampeão cearense de futebol, com a defesa menos vazada e o melhor ataqueHOLANDA, Lucio Chaves. Ceará Sporting Club - Um Retrato em Branco e Preto, 2004, Páginas 105, 106 e 107.Primeiro título - 1915Na edição de 9 de novembro de 1915, o Diário do Estado relata a vitória do Alvinegro assim: "Effectuou-se domingo último no field do bairro do Bemfica o anunciado jogo de foot-ball entre as poderosas equipes do Stella Foot ball Club e Ceará Sporting Club. A numerosa assistência que enchia as archibancadas do Stella teve incontestavelmente a magnífica oportunidade de assistir ao lindo jogo desses fortes elevens, cheio de phases e lances lindos".

"Terminou esse interessante match com o resultado favorável ao Ceará, que conseguiu marcar mais um goal do que o seu adversário. O primeiro foi shutado por Humberto Ribeiro, capitão do Maranguape Foot-ball club, e o segundo, resultado de um oportuno passe do forward Guilherme Augusto, phayer do Rio Negro, foi marcado por Pacatuba, também do Maranguape. O único goal do Stella foi shoot de Pedro Riquet, um dos magníficos forwards do poderoso e sympathisado Stella. Actuou como referee o senhor Lucio Bauerfeldt, que foi imparcial nas suas deliberações".

Final: Ceará SC 2 x 1 Stella FC.
Data: 7 de novembro de 1915, no Campo do Prado - Gols: Humberto Ribeiro e Pacatuba (Ceará SC); Pedro Riquet (Stella FC).
Ceará SC: Aldo; Meton, Garcia; Ninito, Silveira, Rola; Abreu, Pacatuba, Humberto Ribeiro, Gothardo e Guilherme.
Stella FC: Gilberto; Oscar Cabral, Oscar Loureiro; Carlos Alberto, João Gentil, Clóvis Holanda; Pedro Riquet, Clodoveu, J. Bruno, Walter Barroso e Walter Olsen.
Arbitragem: Lúcio Bauerfeldt
Artilheiro: Walter Barroso (Stella FC) – 6 golsBi - 1916: Ceará SC 2 x 0 Maranguape FC.
Data: 06 de agosto de 1916, no Campo do Prado - Gols: Walter Barroso (2).
Ceará SC: Cearense; Gothardo e Meton; Padilha, Ninito e Silveira; Walter Barroso, Rola, Bolívar, Orlando e Mamede.
Maranguape FC: Houssel; Riquet e Carlito; P. Barbosa, João Gentil e Lúcio Bauerfeldt; Ademir, A. Rodrigues, Humberto Ribeiro, Brigido e Paraense.
Arbitragem: Oscar LoureiroTri - 1917: Ceará SC 1 x 0 Stella FC.
Data: 8 de dezembro de 1917, no Campo do Prado - Gol: Gothardo.
Ceará SC: Aldo, Garcia e Gothardo; Célio, Carlito e Braga; Walter Barroso, Meton, Olsen, Mamede e Braun.
Stella FC: Gilberto; Riquet e Oscar Loureiro; João Gentil, Carlito e Clóvis; Arthur, Ademir, Clodoveu, J. Bruno e Paraense.
Arbitragem: José SilveiraTetra - 1918: Ceará SC 2 x 0 Fortaleza SC.Data: 17 de dezembro de 1918, no Campo do Prado - Gols: Walter Barroso e Enoch.
Ceará SC: Aldo; Garcia e Gracho; Célio, Carlito e Ninito; Walter Barroso, Meton, Mamede, Braun e Enoch.
Fortaleza SC: Quinderé; Peter e Riquet; João Gentil, Lúcio Bauerfeldt e Djalma; Clóvis, A. Oliveira, Humberto Ribeiro, Juracy e Pontes.
Arbitragem: Sílvio GentilPenta - 1919: Ceará SC 2 x 1 Fortaleza SC.
Data: 30 de novembro de 1919, no Campo do Prado - Gols: Walter Barroso [2] (Ceará SC); Humberto Ribeiro (Fortaleza SC).
Ceará SC: Aldo; Garcia e Gothardo; Célio, Braga e Aluísio; Walter Barroso, Mamede, Braun, Enoch e Cearense.
Fortaleza SC: Quinderé; Peter e Riquet; João Gentil, Lúcio Bauerfeldt e Nelsinho; José Raymundo, Arthur, Humberto Ribeiro, Juracy e Pontes.
Arbitragem: Oscar Araripe

 Década de 1920: Surge a rivalidade entre Ceará e Fortaleza
Foi em 1922, ano do centenário da independência do Brasil: todos os clubes estavam muito motivados para ganhar o título estadual, devido à data comemorativa. Em especial o Fortaleza queria ganhar o Campeonato Cearense para ser tricampeão, mas o Ceará ficou com o título nesse ano e muitos cronistas marcam essa data como o surgimento da rivalidade entre os clubes.

No Torneio Início o Ceará foi campeão facilmente, mas no começo do estadual acabou perdendo de uma goleada histórica, 6 a 3, para o Fortaleza. Na final o Fortaleza entrou em campo favorito, tanto que antes do jogo a diretoria pensou em reservar um jantar em um fino restaurante da cidade. Jogando pela vitória, entretanto, o Fortaleza perdeu o equilíbrio emocional e consequentemente perdeu o jogo por 4 a 1, e o Ceará sagrou-se campeão estadual, impedindo o tri do rival. Depois do jogo o elenco do Vovô foi comemorar a vitória no mesmo restaurante em que o Fortaleza havia pensado reservar as mesas para seu time, com as mesmas reservas.

Esse fato foi comentado na cidade na época, e a rivalidade entre Ceará e Fortaleza extrapolou desde então: num jogo entre os clubes em 1923 foram registrados vários incidentes, como torcida invadindo o campo e jogadores dos dois rivais brigando.HOLANDA, Lucio Chaves. Ceará Sporting Club – Um Retrato em Branco e Preto, 2004, Página 108. Em 1925 consegue evitar mais um tricampeonato do rival vencendo o estadual.

 Década de 1930: O Bicampeonato e o jejum de 7 anos
Em 1931 foi campeão porque o rival Orion não decidiu o título, pois pediu o adiamento de seu jogo com o Ceará em uma semana, pois voltava de uma excursão pelo interior, e seus atletas estavam contudidos e/ou cansados. Como não foi deferido não foi a campo. Como só tinha 1 ponto de vantagem, acabou como vice, o artilheiro do campeonato foi Farnum, atleta alvinegro com 14 gols, em 1932 consegue o Bicampeonato e tendo o artilheiro do Campeonato: Farnum com 12 gols. Após o título vive o jejum de 7 anos sem conquista, voltando a vencer o estadual de 1939 e de forma invicta com 9 vitórias e 2 empates, 38 gols marcados e 16 sofridos.

 Década de 1940: Mais um Bicampeonato e a volta na vaga do Maguari
Em 1941 vence mais um campeonato invicto, com 6 vitórias e França com artilheiro do estadual com 11 gols. No ano seguinte conquista o Bicampeonato com França de novo artilheiro, agora com 20 gols. Em 1944 se retira do estadual após não concordar com a Federação, volta em 1946 na vaga do , conseguindo a terceira colocação, se estrutura em 1947 para a conquista do estadual de 1948 tendo o artilheiro do estadual: Alfredinho com 29 gols.

 Década de 1950: O título de 1951 e com gol de mão de Honorato, põe fim ao jejum de 6 anos
Em 1951 conquista mais um estadual e tendo Antoninho com artilheiro do certame com 13 gols. Após a conquista do Estadual de 1951, o alvinegro bate na trave nos anos de 1952 a 1956, em 1957 o Vozão e o Usina, vencedores dos turnos, partem para uma melhor de 3, com o mais querido vencendo a 1ª. Na semana que antecede o 2º jogo, o Vozão pede adiamento da partida, alegando que 9 atletas pegaram a famosa (na época) gripe asiática. Com a negativa da FCD, diante os boatos que o interesse era recuperar 3 atletas contundidos, o Ceará teve que entrar em campo sem os "asiáticos", contando apenas com Bira e o goleiro Ivan de atacante. Resultado, Usina 1x0. Na 3ª e decisiva partida, vence o Ceará com o famoso gol de mão de Honorato.

 Década de 1960: O Tricampeonato, a melhor colocação na Série A e a conquista do Torneio Norte-Nordeste na década de 1960
Em 1961 vence o campeonato com o Gildo sendo artilheiro com 15 gols, em 1962 vence a final por 3x1. Em 1963 vence o tricampeonato com Gildo sendo artilheiro com 16 gols. Em 1964 o Ceará chegou às semifinais da Campeonato Brasileiro, sendo sua melhor colocação na Série A. eliminado da competição pelo Flamengo. Com essa trajetória, o Vovô conseguiu o terceiro lugar na competição.

Torneio Norte-Nordeste. O primeiro jogo foi contra seu rival, , e o alvinegro ganhou por 3 a 0. No último jogo, contra o Remo, o Ceará venceu por 3 a 0 na capital cearense, gols de Gildo, Magela e Zezinho. O time campeão estava formado por: Ita; Daniel, Cícero, Laudenir e Carlinhos; Magela e Gojoba; Chiclete, Zezinho (Didi), Gildo e Osmar. A partida foi apitada pelo paulista Romualdo Arppi Filho.

 Década de 1970: Se foi ou não gol nos acréscimos, o fim do jejum de 7 anos e o bicampeonato no ano seguinte, o tetracampeonato em 78 e o título de 1980
Depois do tricampeonato de 1961 á 1963, o vozão viveu um período de jejum, que só acaba no ano de 1971. O vozão venceu dois turnos de quatro e foi com seu maior rival pra uma melhor de 3. No 1º jogo, vitória do vozão por 1x0. No segundo, empate em 0x0. No 3º, o Fortaleza vencia por 2x1, quando o juiz apita falta já nos acréscimos, o vozão empata, pra uns a bola entrou, pra outros não. Mas o que importa que o vozão acabou com o jejum de sete anos . Em 1972 conquista o bicampeonato.

Em 1975, o Ceará era treinado por Fernando Façanha e sagrou-se campeão estadual no estádio Castelão com uma vitória por 2 a 0 sobre seu maior rival, o Fortaleza. Nesse ano o Ceará marcou 34 gols e sofreu 7 e foi o campeão em rendas, com um total de 2 132 295 Cr$. Em 1976 o Ceará jogou 35 vezes e sofreu apenas uma derrota. A final foi jogada contra o Fortaleza no estádio Castelão e terminou com o placar de 1 a 1. Com esse empate o Ceará sagrou-se bicampeão cearense.

Em 1977 o Ceará sagrou-se mais uma vez campeão, vencendo dois dos três turnos. No primeiro jogo da final conseguiu uma goleada de 6 a 0 sobre o Fortaleza e no segundo jogo empatou por 0 a 0 com o mesmo. Depois do tri, o Vovô partiu para o tetra. As coisas, contudo, não aconteceram como os alvinegros imaginavam. O time perdeu o turno inicial para o Fortaleza. O presidente Eulino Oliveira tomou uma decisão inusitada e muito questionada: convidou para treinar o time no segundo turno Moésio, o Paim, um dos mais importantes nomes da história do arquirrival. A jogada surtiu efeito, pois foi o grande articulador da conquista do campeonato. Montou um esquema impecável, reeditando seu consagrado quadrado de ouro, formado pelo trio do meio-de-campo e mais o atleta Tiquinho. A conquista do título aconteceu em 28 de dezembro, diante de 47 340 pagantes. Foi Tiquinho quem, aos 45 minutos do segundo tempo, fez o único gol do jogo. Naquele dia Moésio mandou a campo Sérgio Gomes; Júlio, Artur, Darci e Dodô; Edmar, Erasmo e Amilton Melo; Jangada, Ivanir e Tiquinho. Em 1979 perde o pentacampeonato para o Ferroviário, reconquistando o título em 1980.

 Década de 1980: Quatro títulos em 10 anos
Em 1981 conquista o bicampeonato tendo Marciano com 27 gols o artilheiro do estadual, passa em branco nos dois anos seguintes, reconquistando o campeonato em 1984 e o centroavante Anselmo sendo artilheiro do campeonato com 28 gols, na década ainda conquista os estaduais de 1986 e o bicampeonato em 1989 e 1990.

 Década de 1990: O vice-campeonato da Copa do Brasil, a participação na Copa Conmebol de 1995 e o segundo tetracampeonato estadual
A década de 1990 marcou a história do Ceará. Foram 7 títulos estaduais, sendo um tetracampeonato, além de um sucesso na arquibancada. O alvinegro liderou todo tipo de estatística de público no estado, de 1991 a 1999, a torcida alvinegra ficou em primeiro lugar, em média de público, de 1991 a 1996, seis anos seguidos, onde nenhum outro clube conseguiu tal marca no estado.

Na disputa da Copa do Brasil de 1994, o Ceará começou eliminando o , e em seguida desclassificou o então bicampeão brasileiro  (time de Edmundo, Evair, César Sampaio, Mazinho, entre outros). Na sequência, o alvinegro despachou o , depois o já extinto , do Espírito Santo, nas semifinais, e chegou, pela primeira vez, à final de um título nacional. A equipe acabou perdendo o último jogo para o  (time de Carlos Miguel e Nildo, e com Luiz Felipe Scolari como treinador) no Estádio Olímpico. O alvinegro foi prejudicado por um erro do árbitro Oscar Roberto Godói, um pênalti não validado e uma expulsão controversa por reclamação pela marcação da referida penalidade pelo jogador Sérgio Alves.HOLANDA, Lúcio Chaves, Ceará Sporting Clube - Um Retrato em Branco e Preto, 2004, Página 142 Em caso de conversão desse pênalti (aos 30 minutos da etapa final), o time cearense jogaria pelo empate durante os quinze últimos minutos. O vice-campeonato de 1994 deu ao Ceará o direito de disputar sua primeira competição internacional: a Copa Conmebol de 1995.

O Ceará foi primeiro e até hoje o único time do estado a participar de uma competição internacional, a Copa Conmebol, representada pelas equipes que não conseguiram vaga para a Libertadores da América. O feito foi conseguido depois da campanha do vice-campeonato na Copa do Brasil de 1994. Apesar de ser eliminado na primeira fase, o alvinegro saiu invicto da competição.Ver Participantes e Primeira Fase em: http://bolanaarea.com/copa_conmebol_1995.htm Jogo de idaJogo de voltaNo período de 1996 a 1999 o Ceará conquistou outro tetracampeonato. Em 1996, o alvinegro cearense conquistou o título após ganhar a final contra o  por 2 a 1. O gol do título só foi marcado aos 44 minutos do segundo tempo, quando o chute de Jaime foi desviado por Betinho para dentro do gol. Em 1997 o Ceará conquistou novamente o campeonato ao bater o Fortaleza na final. O jogo só foi decidido na prorrogação, após empate em 2 a 2 no tempo regulamentar. Aos 13 minutos do primeiro tempo da prorrogação, após a cobrança de um escanteio, Mário César, de cabeça, fez o gol do título para o Ceará.

Em 1998 o Ceará decidiu o título contra o Ferroviário, perdendo o segundo jogo por 2 a 1 e vencendo na prorrogação por 1 a 0. O ano de 1999 foi marcado pela segunda conquista de um tetracampeonato na história do clube. Na final, em 21 de julho, o adversário foi o novato . O placar de 0 a 0 garantiu a conquista.

 Década de 2000: A escassez de títulos e o retorno a Série A
Em 2000 perde o título que seria seu pentacampeonato para o seu maior rival, se reestrutura e voltar a conquistar estadual no ano de 2002. Passa três anos sem títulos no cearense, voltando ao título em 2006.

Na Série B de 2009 o Vovô de Porangabussu conseguiu o acesso a Série A, com uma campanha memorável com 19 vitórias, 11 empates e apenas 8 derrotas, voltando à Série A do Campeonato Brasileiro depois de dezesseis longos anos sem poder disputá-la, levando 429.722 pagantes para o estádio nos 19 jogos realizados em casa, obtendo assim a segunda melhor média de público (22.617 pagantes por jogo) daquele ano e, ainda, a segunda melhor arrecadação do ano, 5.7 milhões de reais.

 Década de 2010: O Rebaixamento da Série A, a participação na Sul-Americana e o tetracampeonato em 2014

Em 2010 perde o campeonato estadual nos pênaltis. No retorno a Série A, o Vovô surpreendeu a todos no início do Brasileirão 2010. Durante o campeonato, o Ceará ficou 11 rodadas no G4, sendo 4 delas na vice-liderança. O alvinegro cearense terminou a competição na 12º colocação conseguindo vaga para a sua segunda participação em competições internacionais, a Copa Sul-Americana 2011 e continua sendo o único time do futebol cearense que disputou competições internacionais.

O Ceará conseguiu a 2ª melhor média de público da Série A 2010, com 23.467 pagantes por jogo. O time recebeu em casa 445.869 pagantes nos 19 jogos. O Vozão conseguiu o 4º, 5º e 6º maiores públicos do Brasileirão 2010. Além de conseguir, pela primeira vez na história do futebol cearense, rendas superiores a 1 milhão de reais em uma única partida. No total, o Ceará arrecadou 7.43 milhões de reais no Campeonato Brasileiro de 2010, nenhum outro time cearense conseguiu arrecadar tanto em uma competição. os campeonatos brasileiros dos mesmos anos.

 Recorde nacional com o goleiro Diego
Em 2010, o goleiro alvinegro, Diego, entrou para a história do futebol brasileiro ao ficar mais minutos sem sofrer gols na Série A. Foram 608 minutos, superando o ex-goleiro Washington, do Palmeiras, que ficou 533 em 1986. Diego não foi vazado contra , , , ,  e , só voltando a sofrer um gol diante do , aos 16 minutos do 1º tempo.

Em 2011, no Brasileirão, o Vozão amargou o rebaixamento, que veio na última rodada, com uma derrota para o Bahia, em Salvador. O Ceará acabou na 18ª posição. Na Copa Sul-Americana de 2011 apesar de ter ganho o primeiro jogo contra o , o alvinegro foi eliminado após perder o segundo jogo por 3 a 0, em São Paulo.

Em 2011, o Vovô alcançou seu 40º título do Campeonato Cearense, tendo um público 59% maior que o do rival, mesmo jogando alguns jogos em Horizonte, na melhor campanha já registrada por um clube cearense. O alvinegro cearense fez 65 pontos e perdeu apenas 3 partidas, nos 26 jogos que realizou. Venceu os dois turnos sem deixar dúvidas de que era o grande favorito ao título.

Em 2012, no Campeonato Cearense, o Vozão terminou a fase classificatória na liderança do estadual, com o melhor ataque, a melhor defesa, artilheiro e melhor média de público, campanha parecida com a do ano anterior. Nas finais, empatou em 0 a 0, e depois em 1 a 1 com o rival Fortaleza, por ter tido a melhor campanha do campeonato foi consagrado bicampeão cearense. Na Série B ficou na 11ª colocação, após campanha com altos e baixos.

Em 2013, pelo certame Estadual, o Vozão conquistou mais um tricampeonato ao empatar por placares iguais de 1 a 1 contra o  nas finais.

Em 2014, ano do seu centenário, conseguiu o vice-campeonato da Copa do Nordeste. No certame Estadual, obteve mais um tetracampeonato ao empatar por dois placares iguais de 0x0 com o .

 99 anos, presente: Ceten; Nova fachada do Estádio Carlos de Alencar Pinto e exclusividade com Arena Castelão
Em 2 de junho de 2013, o Ceará completou 99 anos, e houve alguns eventos realizados: por volta das 8h30m foi iniciada uma missa na sede do clube, em homenagem à data marcante. Na sequência, os torcedores presentes aproveitaram um café da manhã caprichado, enquanto era realizada a queima de fogos. No dia seguinte, o presente para os torcedores alvinegros: a compra de um centro de treinamento, o Ceten, o valor foi divulgado e custará aos cofres alvinegros R$ 6 milhões de reais, divido em parcelas de R$ 80 mil, e de quebra, obteve contrato de exclusividade com Arena Castelão, que receberá do consórcio R$ 130 mil reais por mês.  O Ceará fez um contrato de preferência de aquisição do CT, mas somente oficializou a aquisição do Ceten em 18 de Janeiro de 2014. Em Setembro de 2013, o Ceará completou a reforma da fachada do Estádio Carlos de Alencar Pinto,que foi financiada pelos seus torcedores.

 Sub-20 vs. Seleção Brasileira
Em 17 de junho de 2013 a equipe Sub-20 do , realizou uma partida-treino contra a Seleção Brasileira, no estádio Estádio Presidente Vargas, em Fortaleza.  Essa partida terminou em 2x2 com dois gols do garoto Romário.

 2014, ano do centenário
O Ceará se reforçou bem para o ano do centenário com a contratação dos jogadores: Assisinho, Luís Carlos, Bill, Souza e trouxe de volta o zagueiro Anderson.

O 1º jogo do , foi contra o , valendo o primeiro título da Copa dos Campeões Cearenses, onde o  venceu por 2x0 com gols de Magno Alves e Anderson. Segundo Evandro Leitão, este título pode significar que o  começou bem o ano do centenário.

Na Copa do Nordeste de 2014, o vozão ficou com o vice-campeonato. Após terminar a Primeira Fase em 1º colocado com 11 pontos, obtendo 3 vitórias, 2 empates e 1 derrota, com 10 gols prós e 4 gols contra e saldo de gol +6. Nas quartas enfrentou o , com empate de 1x1 fora e no jogo de volta, vitória do Vozão por 5 x 1. Na semi-final enfrentou o  no jogo de ida na capital cearense onde ganhou por 4 a 0 e no jogo da volta mesmo perdendo por 2x0 classificou-se para a final contra o . No primeiro jogo da final, perdeu fora de casa por 2x0 e no jogo de volta na Arena Castelão empatou em 1x1 e deu o título ao clube pernambucano.

No Campeonato Cearense de 2014, estreou contra o , pela fase do hexagonal onde a partida terminou por 1 a 1. Após 10 jogos, terminou o hexagonal final na segunda colocação com 19 pontos, com 5 vitórias, 4 empates e 1 derrota, 18 gols pró e 9 contra. Na semi-final enfrentou o , onde venceu em Sobral no primeiro jogo por 3x2 e no jogo da volta no Castelão venceu por 5x2, conseguindo somar pontos suficientes para ficar em primeiro colocado na classificação geral e colocando o mais querido pra final do estadual contra o .
Com a vantagem obtida nos pontos da classificação geral, o Ceará empatou em 0x0 nos dois jogos das finais e consagrou-se Tetracampeão' Cearense.

Nesse mesmo ano o vozão faz grande campanha na Copa do Brasil e ainda elimina o Internacional na terceira fase, e com moral, venceu em casa por 3x1 e venceu também no Beira Rio por 2x1, com golaço de Magno Alves. Nas oitavas de final o Ceará derrotou o Botafogo no jogo de ida em grande atuação do lateral-esquerdo Hélder Santos. No jogo de volta, o Ceará decepcionou e foi eliminado.

Na Série B de 2014, o Vozão lutou novamente pelo acesso à primeira divisão, mas vacila na reta final do Campeonato, terminado fora da zona de classificação para a Série A.

 2015
O Ceará começou o ano sendo campeão da Copa do Nordeste. O começo era promissor, mas com a saída de Magno Alves as coisas se complicaram para o Vozão. O time perdeu o título estadual para o Fortaleza e quebrou a sua sequência de quatro títulos estaduais consecutivos.

Com o assedio de vários clubes da Série A, o Ceará perdeu diversos de seus jogadores campeões do nordeste. Os destaques Marinho, Magno Alves, Samuel Xavier e Uillian Correia partiram para clubes da elite. Com isso o Ceará teve problemas para conseguir reposição a altura, muitos jogadores não conseguiram responder a altura durante a temporada, porém graças ao treinador Lisca, o goleiro Everson, os atacantes Rafael Costa, Alex Amado e outros atletas contratados no decorrer da temporada a equipe conseguiu uma grande arrancada e manteve-se na Série B.

Na Série B, o Ceará passou sufoco, e lutou até o final do campeonato contra o rebaixmento para a Série C, escapando somente na última rodada quando venceu a equipe do Macaé em confronto direto na luta contra o rebaixamento.

Na Copa do Brasil o Ceará alcançou novamente a fase oitavas de final, quando acabou sendo eliminado para o São Paulo, vencendo no Morumbi por 2x1 e perdendo de forma decepcionante em casa por 3x0.

 Ações de marketing no centenário Alvinegro
Após troca do marketing, o  vem investindo fortemente e muito bem em ações para o clube, como, no lançamento dos novos uniformes para a temporada de 2014. Quem desfilou com os uniformes foi a ex-panicat Nicole Bahls, onde ocorreu no Centro de Eventos do Ceará, e aberto ao público e para imprensa. No dia 22 de fevereiro de 2014, ao inaugurar o A Cidade Vozão - Centro de Treinamento Luis Campos, houve a presença do Milton Neves e de Renata Molinaro, onde começou com uma festa das bandas: Banda Bateria Mix Brasil e Grupo Deixa de Caô, com a presença de Renata Molinaro na festa e em decorrer do dia, depois houve apresentação do CT para o público, após apresentação, houve duas partidas, sendo a primeira das Vovozetes, e a segunda, do time Master do .

Outras ações de marketing, foi a venda dos relógios exclusivos do centenário Alvinegro, parceria feita entre Aliança de Ouro (maior empresa de relojoarias do Ceará), onde a empresa de relógios da Suíça, Invicta fabricou em edição limitada, relógios exclusivos, 100% em aço, tem 48 milímetros de caixa, mostrados em cristal, tem index luminoso, cronógrafo, além de possuir fecho com trava de segurança e fundo com a logomarca do centenário gravada. E, também, o lançamento do relógio digital, que vai fazer a contagem regressiva para o Centenário do Ceará. O evento foi realizado na Loja Oficial da Avenida João Pessoa e o relógio está fixado na fachada da sede do clube. Com três metros e meio de altura, o relógio digital vai atualizar o torcedor alvinegro sobre o tempo restante até o aniversário de 100 anos do Vozão. O equipamento foi adquirido através da parceria entre Ceará e Aliança de Ouro.

No dia 6 de abril de 2014, foi lançado produtos oficiais licenciados do jogador Magno Alves, a marca Magnata e Magnatinha'' (para crianças e jovens), na loja do , vende produtos como: camisas, canecas, chaveiros, bonecos e outros itens tudo personalizado no nome e na imagem do jogador Magno Alves, no lançamento, o jogador estava tirando fotos e autografandos produtos dos torcedores presentes.

Ceará Sporting Club

História do Ceará Sporting Club


An Bisaltes ptericoptoides in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Stefan von Breuning hadton 1942. An Bisaltes ptericoptoides in nahilalakip ha genus nga Bisaltes, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bisaltes

Bisaltes ptericoptoides


An Amalocichla incerta in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Tommaso Salvadori hadton 1876. An Amalocichla incerta in nahilalakip ha genus nga Amalocichla, ngan familia nga Petroicidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Amalocichla

Amalocichla incerta


Zločini nad Bošnjacima Višegrada ili genocid u Višegradu zajednički je naziv za masovna ubistva bošnjačkog civilnog stanovništva u Višegradu i istoimenoj općini u Bosni i Hercegovini koja su počinile Policija i Vojska Republike Srpske u proljeće i ljeto 1992. tokom etničkog čišćenja istočne Bosne za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini.

Prema dokumentima Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju (ICTY), na osnovu izvještaja o žrtvama, u zločinima koji su se desili u Višegradu i okolini ubijeno je oko 3.000 Bošnjaka, uključujući oko 600 žena i 119 djece.
Prema ICTY-ju, Višegrad je bio podvrgnut "jednoj od najopsežnijih i najnemilosrdnijih kampanja etničkog čišćenja tokom rata u Bosni i Hercegovini". Prema podacima Centra za istraživanje i dokumentaciju, 1.661 Bošnjak je ubijen u Genocidu u Višegradu.

Okrutnosti zločina počinjenih od strane bosanskih Srba u Višegradu i učinkovitosti s kojom je cjelokupno bošnjačko stanovništvo općine Višegrad ubijeno ili deportovano u 1992. godini, mnogo prije nego se desio genocid u Srebrenici, su opisani kao sažetak genocida nad bošnjačkim stanovništvom Istočne Bosne izvršenog po nalogu lidera bosanskih Srba Radovana Karadžića i njegov potčinjenog generala Ratka Mladića.

Zločini
Izuzev malog broja onih koji su pobjegli, svi vojno sposobni bošnjački muškarci i mladići iz Višegrada koji nisu uspjeli pobjeći su strijeljani ili na drugi način ubijeni. Prema popisu stanovništva iz 1991. godine, Višegrad je imao populaciju od gotovo 21.199 stanovnika od čega oko 50,17% Bošnjaka i 37,94% Srba.

Svaki dan bošnjački muškarci, žena i djeca su ubijeni na mostu Mehmed-paše Sokolovića a njihova tijela su bacana u rijeku Drinu. Osim toga, mnogi muškarci i žene bošnjačke nacionalnosti su uhapšeni i zatvoreni na raznim lokacijama u gradu. Srpski vojnici su vršili silovanja žena i provodili teror nad civilima. Svakodnevno je vršeno pljačkanje i uništavanje imovine a džamije u Višegradu su uništene. Srpske snage su upletene u široko rasprostranjeno i sistematsko pljačkanje i uništavanje bošnjačkih domova i sela. Obe džamije u gradu su srušene.
Mnogi od Bošnjaka koji nisu bili zatečeni u kućama i odmah ubijeni, ubijani su na raznim mjestima u gradu, kao i barakama bivše kasarne JNA u Uzamnici, oko 5 kilometara izvan Višegrada dok su neki su bili zatočeni u hotelu Vilina Vlas ili drugim zatočeničkim objektima u okolnom području.
Hotel Vilina Vlas je služio kao mjesto gdje su bošnjačke žene i djevojke, od kojih mnoge nisu bile starije od 14 godina, dovođene od strane policajaca i pripadnika paravojnih formacija Beli orlovi i Arkanovih i Šešeljevih ljudi i silovane.

6. aprila 1992. godine, jedinice prosrpske Jugoslavenske narodne armije su okupirale Višegrad nakon nekoliko dana borbe. Nakon zauzimanja grada, preuzeta je kontrola nad svim opštinskim uredima i formirana je Srpska opština Višegrad. 19. maja iste godine, JNA je zvanično povukla iz grada. Ubrzo nakon toga, lokalni Srbi uz pomoć policije i paravojnih snaga započeli su jednu od najozloglašenijih kampanja etničkog čišćenja čime su etnički očistili grad i općinu od bošnjačkog stanovništva.

Vladajuća Srpska demokratska stranka je proglasila Višegrad "srpskim" gradom. Svi nesrbi su izgubili posao te su započela ubistva. Srpske snage (ponekad se referiraju sa Belim orlovima i "Osvetnicima", povezani s Vojislavom Šešeljem, vođom srpske ultranacionalističke Srpske radikalne stranke) napale su i uništile nekoliko bošnjačkih sela. Veliki broj nenaoružanih civila Bošnjaka u Višegradu je ubijeno zbog njihove etničke pripadnosti. Stotine Bošnjaka je ubijeno u nasumičnoj pucnjavi.

Ubistva na mostu
Prema svjedočenju preživjelih i izvještajima UNHCR-u od strane bosanske vlade, sa mosta Mehmed-paše Sokolovića su u rijeku Drinu bacana tijela mnogih bošnjačkih muškaraca, žena i djece koji su ubijeni oko grada i na poznatom mostu Mehmed-paše Sokolovića. Iz dana u dan, dovoženi su kamioni sa bošnjačkim civilima i od strane srpskih paravojnih snaga odvođeni do mosta i obale, istovarani i nakon udaraca ili pucnjeva bacani u Drinu.

Dana 10. juna 1992. godine, Milan Lukić je došao u fabriku Varda i priveo sedam muškaraca Bošnjaka a potom ih odveo do obale rijeke Drine, ispred tvornice, gdje ih je postrojio. Potom ih je strijeljao naočigled brojnih posmatrača, uključujući i suprugu i kćerku jedne od žrtava, Ibrišima Memišević. Svih sedam muškaraca je ubijeno.

Spaljivanje živih u Pionirskoj i na Bikavcu

14. juna 1992. godine grupa od 70 civila Bošnjaka, uglavnom iz sela Koritnik, zatvoreni su u jednoj kući u Pionirskoj ulici. Neke od žena su izvedene i silovane prije nego što su ih vratili u kuću. U kuću je ubačena bomba koja je ubila neke od zatvorenih. Potom je kuća zapaljena, a stanari su ostavljeni da izgore u kući. 59 ljudi je poginulo a samo nekolicina ih je preživjela. Svi od preživjelih koji su još uvijek živi došli su pred Sudsko vijeće ICTY-a da svjedoče na suđenju Lukićima.

Na Bikavcu 27. juna 1992. godine oko 70 bošnjačkih civila su pod prisilom zatvoreni u jednu sobu jedne kuće u naselju Bikavac, u blizini Višegrada. Nakon što su opljačkali zarobljene, kuća je zapaljena i svi su živi spaljeni. Pretresno vijeće je zaključilo da je ubijeno najmanje 60 bošnjačkih civila. Zehra Turjačanin svjedočila je u vezi s ovim incidentom:

{{Citat|Bilo je mnogo djece u toj kući, to je tako tužno, kazao je svjedok i dodao da je najmlađe dijete imalo manje od godinu danaživota. Većina zatvorenih su bile mlađe žene s djecom, a bilo je i nekih starijih muškaraca i žena također. Srpski vojnici su prvo kamenjem porazbijali prozore, a zatim su ubacivali ručne bombe. Nakon nekog vremena, pucali su u zatvorene i zapalili kuću. Ljudi su živi spaljeni, svi su vikali; jednostavno ne mogu opisati ono što sam tada čula, rekla je svjedokinja.Kada je vatra zahvatila odjeću svjedokinja i jedne od njenih sestara uspjele su doći do vrata, ali su ona bila blokirana: teška garažna vrata su bila zabarikadirana izvana. Međutim, uspjela je da se nekako izvuče kroz mali otvor na vratima dok je njena sestra ostala unutra. Dok je trčala prema kućama na Mejdanu, svjedokinja je vidjela srpske vojnike kako leže u travi i piju.}}

 Masakr u Pakleniku

14. juna 1992. desetina Bošnjaka izdvojeni su iz organiziranog konvoja civila koji je napuštao Višegrad i sljedeći dan sistematski su ih pobili pripadnici višegradske brigade, u zločinu poznatom kao masakr u Pakleniku. Oko 50 bošnjačkih civila je ubijeno, a njihova tijela su bačena u jamu zvanu Propast. Jedini preživjeli, Ferid Spahić, bio je ključni svjedok u suđenju Mitru Vasiljeviću i Nenadu Tanaskoviću.

 Zločin u Barimu
Augusta 1992. godine Vojska Republike Srpske napala je naselje Barimo, spaljena je cijelo selo i vjerski objekti. Ubijeno je ukupno 26 bošnjačkih civila. Veliki broj ubijenih su bile žene i djeca. Najstarija žrtva je bila Halilović Hanka, rođena 1900. godine, a najmlađi Bajrić Fadila Emir, rođen 1980. godine.

 Otkopavanja ostataka tijela žrtava iz jezera Perućac

U julu i augustu 2010. godine, nakon što je ispuštena voda iz akumulacije hidroelektrane Bajina Bašta, u jezeru Perućac su pronađeni ostaci tijela mnogih civila stradalih u zločinima u i oko Višegrada ratne 1992. godine. Amor Mašović vjeruje da je bilo više od 2.000 tijela u jezeru, što ga čini najvećom masovnom grobnicom na Balkanu. Do 23. septembra 2010. godine izvađeno je 373 tijela, od kojih vjerovatno najveći broj žrtava zločina u Višegradu, prije nego je otpočelo ponovno punjenje akumulacije 26. septembra. Mnogi volonteri su se pridružili službenim timovima u potrazi za tijelima, ali su srpske vlasti, kritikovane od strane Mašovića za ometanje rada, bile uporni da se brana zatvori i dovede u funkciju prije nego su radovi na otkopavanju svih tijela žrtava bili završeni.

 Eliticid

Eliticid se definiše kao sistematsko ubijanje političkog i ekonomskog rukovodstvo neke zajednice, tako da se dotična zajednica ne može regenerisati. Nakon što je JNA okupirala Višegrad, srpski Krizni štab'' (kojeg je vodila SDS) je pruzeo kontrolu nad općinom. Vodeći bošnjački intelektualci, politički lideri i aktivisti, članovi Islamske vjerske zajednice i policajci su protjerani sa posla, hapšeni, zatvarani, pozivani na "informativne razgovore", ili držani u kućnom pritvoru. Zvaničnici srpske policije su srpskim paravojnim grupama dali liste Bošnjaka koji su imali vatreno oružje. Paravojne formacije su potom odlazile do svakog pojedinačno i tražili oružje. Bošnjački intelektualci su sistematski ubijani.

Suđenja

1996. godine, Milan Lukić, Sredoje Lukić i Mitar Vasiljević su optuženi od strane Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju u Hagu za progon kao zločin protiv čovječnosti i "istrebljenje značajnog broja civila, uključujući žene, djecu i starije osobe." U svoju presudi Tribunal je zaključio da su Lukić i njegovi vojnici možda ubili hiljade ljudi u periodu između 1992. i 1993. godine.

Dragutin Dragićević izdržava 20-godišnju zatvorsku kaznu, Đorđe Šević je osuđen na 15 godina, dok su druga dvojica osuđeni na kazne do 20 godina u odsustvu, Milan Lukić, koji je u međuvremenu uhapšen i izručen Haškom tribunalu i Oliver Krsmanović, koji je još uvijek bjegunac. Haški tribunal je osudio Mitra Vasiljevića na 15 godina zatvora zbog zločina protiv čovječnosti. Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju i Sud Bosne i Hercegovine je obradio slijedeće slučajeve ratnog zločina u Višegradu:

 Milan Lukić (doživotna kazna)
 Sredoje Lukić (30 godina)
 Mitar Vasiljević (15 godina)
 Boban Šimšić (14 godina)
 Željko Lelek (13 godina)
 Momir Savić (18 godina)
 Nenad Tanasković (12 godina, 8 godina nakon žalbe)
 Novo Rajak (14 godina)
 Oliver Krsmanović (pod optužbom)

Također pogledajte
 Masakr u višegradskom kotaru (II svjetski rat)
 Genocid u Bosni i Hercegovini
 Genocid u Srebrenici
 Koncentracijski logor Uzamnica
 Masakr u Barimu
 Masakr u Bosanskoj Jagodini
 Masakr u Pakleniku
 Milan Lukić
 Mitar Vasiljević
 Momir Savić
 Željko Lelek

Reference

Vanjski linkovi
Sjećanja na genocid u Višegradu
Ratni zločini u Višegradu

1992. u Bosni i Hercegovini
Genocid u Bosni i Hercegovini
Višegrad
Eliticidi
Masakri u ratu u Bosni i Hercegovini

Masakri u Višegradu


An Metatheora corvifera in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Edward Meyrick hadton 1920. An Metatheora corvifera in nahilalakip ha genus nga Metatheora, ngan familia nga Prototheoridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Metatheora

Metatheora corvifera


Defenders – fikcyjna grupa superbohaterów z komiksów wydawnictwa Marvel Comics
 Defenders – amerykański fantastycznonaukowy serial akcji na podstawie grupy superbohaterów o tej samej nazwie z komiksów wydawnictwa Marvel Comics

Defenders


Ululodes vetula là một loài côn trùng trong họ Ascalaphidae thuộc bộ Neuroptera. Loài này được Rambur miêu tả năm 1842.

Chú thích

Tham khảo

Ululodes

Ululodes vetula


Eurovision Song Contest 2012 là Cuộc thi Ca khúc Truyền hình châu Âu thứ 57. Cuộc thi được tổ chức ở Baku, Azerbaijan, sau chiến thắng của quốc gia tại cuộc thi năm 2011. Nữ ca sĩ người Thụy Điển, Loreen đã vượt qua các ứng cử viên đến từ 26 quốc gia, giành ngôi vị quán quân cuộc thi tiếng hát truyền hình châu Âu Eurovision 2012, với bài hát "Euphoria". Hai trận bán kết đã được tổ chức vào ngày 22 và 24 tháng 5 năm 2012, và đêm chung kết được tổ chức vào ngày 26 tháng 5 năm 2012.

42 quốc gia tham gia cuộc thi, với Montenegro trở lại, quốc gia này tham dự lần cuối vào năm 2009, và Ba Lan và Armenia rút lui. Á quân là Nga, và Serbia đứng thứ ba. Tiếp theo là nước chủ nhà, Azerbaijan, kết thúc ở vị trí thứ 4. Albania đã lần đầu đạt vị trí trong top 5, kết thúc ở vị trí thứ 5. Đức, Ý và Tây Ban Nha là ba thành viên của "Big Five" được xếp hạng trong top 10, kết thúc ở vị trí 8, 9 và 10 theo tương ứng.

Kết quả

Bán kết 1

Bán kết 2

Chung kết

Ghi chú

Tham khảo

Cuộc thi bài hát năm 2012
Âm nhạc Baku
2012
Azerbaijan năm 2012
Baku thập niên 2010
Sự kiện tại Baku

Eurovision Song Contest 2012


The Kuku Buyunji (Kokobujundji), alternatively known as the Kuku Nyungkal or Annan River tribe are an indigenous Australian people of the state of Queensland.

Country
Norman Tindale stated that they hade approximately  of tribal land centered on the Annan River, extending southwards to Rossville. Their western extension ran to the Annan-Normanby Divide.

Clans
Contemporary Kuku Buyunji/Kuku Nyungkal consider that they are a distinct clan from the broader Kuku Yalanji. The anthropologist Jon Christopher Anderson argues for the view that they are to be regarded as belonging to the same clan group. In Anderson's view,
The Upper Annan River area was divided into [between nine and twelve] patrilineal clan estates. Each estate was based on a discrete part of the Annan drainage basin... These ... estates formed a linguistically and culturally distinctive bloc over which travel and access to resources were relatively free for any person associated with the estates

Language
They spoke the Kuku Nyungkal dialect of Guugu Yalandji

Native title
By 1995, one century after the initial "invasion" by tin miners, an Aboriginal Land Tribunal inquired into the extent to which Kuku Nyungkal traditions, beliefs, and people had been impacted by the colonization of their country, The issue rose in deliberating on a claim to Crown Land in Helenvale: Wunbuwarra - Banana Creek.  At that time Kuku Nyungkal representative Susan Coate submitted that

Aboriginal culture in south eastern Cape York Peninsula has changed considerably since the arrival of the first European land visitor in 1872 ... Technological innovations and introductions have altered many aspects of Kuku-Nyungkul life and their economic and political system has also been affected by the social forces of a dominant way of life imposing itself on a previously independent people. Living away from country in a centralised community much of the time has also meant changes. The culture of the Kuku-Nyungkul people is not the same as it was one hundred years ago.

On 9 December 2007, the Kuku Nyungkal people were includedwithin an overarching Federal Court native title determination in which their legal right to their own lands and waters was retrospectively acknowledged, and new exclusive rights to possess, occupy, use and enjoys some of their original lands along the Annan River was restored.

Alternative names
 Kokonyungal
 Bujundji
 Gugubuyun
 Kokobulanji
 Gugu-bullanji
 Annan River tribe

Notes

Citations

Sources

Aboriginal peoples of Queensland
Far North Queensland

Kuku Buyunji


O Club Atlético Goes é um clube de basquetebol, sediado no bairro de Goes, em Montevidéu. Foi fundado em 10 de abril de 1934 por um grupo de estudantes e esportistas locais. O clube tem em sua história a conquista do extinto Campeonato Federal em quatro ocasiões.

Títulos

Goes
Goes

Club Atlético Goes


Joseph Ludvig Kjær (født den 25. august 1861 i Aarhus - død den 6. november 1935) var en dansk fotograf, som for det meste virkede i Aarhus og omegn.

Hans far var skomagermester Immanuel/Emanuel Kjær (født cirka 1825 i Viborg - død 1899), hans mor Elina Vilhelmine Augusta Ludvigs (født den 10. november 1838 i Aarhus).

Ifølge folketællingen fra 1870 og 1880 havde han følgende søskende, som alle var født i Aarhus:

 Louise Maria Elisabeth (20. marts 1860 - 9. april 1928)
 Emma Rasmine (født 8. maj 1863)
 Nicoline Vilhelmine (29. maj 1866 - 6. maj 1938)
 Agnes Margrethe (8. juni 1868 - 6. december 1955)
 Louise Ane Christiane (født 9. maj 1870- 22. august 1945)
 Rikard Emanuel (7. juli 1874 - 22. maj 1945)

Han boede i begyndelsen af sit liv på Store Torv 1 i Aarhus, som var ejet af hans familie. Ved folketællingen i 1880 ejede familie stadig huset, men det var kun Jacob Kjær, der boede der. På dette tidspunkt befandt sig allerede et fotografisk atelier i huset, som blev bedrevet af Viggo Emil Svendsen. Ludvig var på dette tidspunkt handelslærling i Klostergade 14 hos købmand Marinus Andersen., mens resten af hans familie boede på Skt. Clemens Torv.

Den 5. maj 1885 åbnede Kjær sit atelier på Store Torv 1. Han reklamerede med, at han har lært i udlandet at arbejde med emulsionsplader.  Han signerede sine billeder med Ludvig Kjær.

I 1886 udkom til jul et album med 10 prospekter fra Aarhus og Omegn. Et år senere udkom nye prospekter af St. Pauls kirken.

I 1888 bidrog han med fire prospekter til jubilæumsalbummet, købstæderne forærede kong Christian IX i anledning af hans 25 års regeringsjubilæum. De fire prospekter viste 1) udsigt over byen fra Bakkehuus, 2) udsigt fra skrænten ved Riis Skov, 3) udsigt over havnen og 4) Sankt Clemens Bro.

Ved folketællingen i 1890 boede Ludvig Kjær igen på Store Torv 1 i Aarhus og arbejdede som fotograf. Emma Rasmine Kjær, hans søster, arbejdede hos ham som "retoucheuse". Hans familie boede på samme adresse. Familien ejede stadig huset.

Ludvig var medlem af den 1890 stiftede "Forskjønnelsesforening for Aarhus og Omegn".

I 1891 udkom 2. oplag af "Prospektalbummet ''Aarhus og Omegn''".

I 1891 blev også Klemenshuset opført på Store Torv 1, mens det byggedes havde Ludvig sit atelier på Søndergade 5. Den 11. april 1892 annoncerede Ludvig, at sit nye atelier åbnes den 19. april, og at han nu tilbyder platinfotografier. Derudover tilbød han to umøblerede værelser til leje.

Den 14. november 1893 blev han i Ebeltoft gift med Hansine Christiane Rudkjøbing, der var født den 17. marts 1871 i Ebeltoft.

Den 21. marts 1900 boede han i København på Lipkesgade 23 i stueetagen. Her er han også anført som logerende ved folketællingen 1901.

Hans kone Hansine og deres datter Esther Kirstine, født den 11. august 1894 i Aarhus, boede ved folketællingen 1901 alene på Store Torv 1, Hansine er opført som fotograf.

Ifølge politiets registerblade  boede Ludvig den 1. maj 1902 i Holsteinsgade 19, 5. sal. Nu højstsandsynligt med familien, fordi den 14. maj blev deres andet barn Inger Bolette Eline født i København og døbt den 30. november i Sankt Jakobs Kirken. På et tidspunkt må mindst Hansine være rejst tilbage til Aarhus.

I september 1904 annoncerede Hansine Kjær, at Ludvigs atelier i Aarhus på Store Torv 1 vil ophøre i oktober 1904 og at det vil være hende, der reproducerer samt tager billeder ved nye bestillinger indtil der. Fra den 15. september 1904 solgtes også pladerne til de portræterede. Hans prospektfotografier Aarhus og Omegn og Det gamle Aarhus blev derudover tilbudt til udsalgspris. Ved folketællingen i 1906 arbejdede Christian Jensen som fotograf på Store Torv 1.

Ifølge informationerne fra Det Kgl. Bibliotek døde Ludvig den 6. november 1935.

Kilder

Links
 Joseph Ludvig Kjær på fotohistorie.com, hvor der bl.a. kan ses prospekter fra Aarhus

Fotografer fra Danmark

Joseph Ludvig Kjær


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Euplectrotettix scyllinaeformis. Una ning gihulagway ni Bruner, L. ni adtong 1911. Ang Euplectrotettix scyllinaeformis sakop sa kahenera nga Euplectrotettix, ug kabanay nga Acrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Mato Grosso (estado)

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Mato Grosso (estado)
Euplectrotettix

Euplectrotettix scyllinaeformis


An Microphis mento in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Pieter Bleeker hadton 1856. An Microphis mento in nahilalakip ha genus nga Microphis, ngan familia nga Syngnathidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microphis

Microphis mento


Sarajevska opera je zvanično počela sa radom 9. 11. 1946. godine kada je održana
prva operna premijera u Sarajevu. Izvedena je opera Prodana nevjesta  Bedřicha Smetane.
Prvi ansambl solista sarajevske Opere bio je popunjen dijelom pjevačima iz hora Narodnog pozorišta Sarajevo, ali ipak većim dijelom dolaskom solista iz drugih centara, naročito iz Osijeka, Zagreba i Beograda.
Oni će biti nosioci repertoara Sarajevske opere u prvih pet do deset godina, a neki od njih i znatno duže. Tako je Milivoj Bačanović pjevao u Sarajevskoj operi od 1946. godine do  1971. ostvarivši uloge u 47 premijernih predstava).

U Narodnom pozorištu Sarajevo gostovale su operne kuće iz velikih opernih centara bivše Jugoslavije (Narodno pozorište Osijek, Hrvatsko narodno kazalište Zagreb, Narodno pozorište Beograd i Slovensko narodno gledališče Ljubljana) i iz inostranstva (Ansambl Operskih solista - Rim, Bečka opereta, Narodna opera iz Plovdiva i Opera iz  Modene).
U Sarajevskoj operi pjevali su i najpoznatiji svjetski operni pjevači Luciano Pavarotti, Mirella Freni i drugi.
Veoma su značajna gostovanja ansambla Opere Narodnog pozorišta po unutrašnjosti Bosne i Hercegovine gdje je zabilježeno 406 gostovanja u 32 grada.
Ostvareno je i 117 gostovanja u 11 današnjih država, odnosno u 36 gradova.
Prema publikaciji Sarajevska opera 1946. - 2006., tokom 60 godina postojanja Sarajevske opere izvedeno je 180 premijernih predstava, računajući i obnove. Premijerno je izvedeno 108 opera i više koncerata sa arijama iz raznih opera. Od autora, Verdi je sa 27 premijera na prvom mjestu, slijedi Puccini sa21, Mozart sa 11, Donizeti sa10, Rossini sa 6, te Bizet, Gotovac, Mascagi i Smetana sa po 5 premijera. Prema nepotpunoj evidenciji, u Sarajevskoj operi na premijerama solisti su otpjevali 1686 uloga. Na premijerama je bilo angažirano ukupno 74 solista, 27 dirigenata, 11 koncert-majstora, 11 korepetitora, 43 režisera, 44 scenografa, 27 kostimografa, 11 koreografa i 33 glumca. U istom razdoblju u Sarajevu su gostovala 402 operna umjetnika.

Historija

Sarajevska opera do završetka Drugog svjetskog rata
Operni život u Sarajevu u prvim godinama rada Narodnog pozorišta uglavnom se svodio na izvođenje takozvanih komada s pjevanjem i na gostovanja opernih kuća iz Osijeka, Zagreba, Beograda, Ljubljane i Beča. Prema monografiji Narodno pozorište Sarajevo 1921.-1971. prva operna predstava u Narodnom pozorištu u Sarajevu bila je opera Porin (3.6.1922.) u izvedbi Opere iz Osijeka.
Prva muzička djela u vlastitoj izvedbi u sarajevskom pozorištu bili su komadi s pjevanjem, jedna vrsta nacionalnog "Singspiela", a koji se u Bosni i Hercegovini intenzivno njegovao do početka Drugog svjetskog rata.
Uprave sarajevskog Narodnog pozorišta davale su ovim komadima vidno mjesto u repertoaru, jer su oni privlačili publiku u većem broju nego dramska djela. Radi sudjelovanja u izvođenju muzike osnovan je već u sezoni 1921. - 1922. godine pozorišni orkestar, pa iako skromnih mogućnosti, to je ipak bio prvi veći instrumentalni sastav koji je djelovao u Sarajevu na profesionalnoj osnovi. U početku su izvođeni komadi s pjevanjem poznati po uspjesima postignutim u drugim centrima, naročito Beogradu.

Već u sezoni 1922.- 1923., kada je za kapelnika postavljen František Franjo Matějovský u repertoar su počela da se uvode i djela sa lokalnom tematikom. On je prvi komponovao komade s pjevanjem iz bosanskohercegovačkog života, a među njima se naročito isticala Aiša  od Svetozara Ćorovića koja se od premijere 1923. pa do ratnih godina stalno nalazila na repertoaru.
Osnovan je i profesionalni hor, u početku sa svega osamnaest članova, ali njihovo sudjelovanje je bilo neophodno u raznim muzičko-scenskim i dramskim komadima. Kasnije je muziku za komade s pjevanjem za sarajevsko Narodno pozorište pisao Beluš Jungić, njegov dugogodišnji kapelnik i istaknuta ličnost muzičkog života Sarajeva između dva rata. Jungićeva muzika za Almasu na tekst Jovana Palavestre predstavlja prvi komad s pjevanjem jednog bosanskohercegovačkog autora.
Osnivanje operete u sezoni 1923. - 1924., imalo je svoj značaj za razvoj muzičkog života u Sarajevu. Uprava pozorišta željela je da sa ovim muzičko-scenskim žanrom privuče što veći broj publike rješavajući time i svoje teško finansijsko stanje. Broj operetskih premijera je rastao iz sezone u sezonu.
Pred kraj Drugog svjetskog rata došlo je u sarajevskom Narodnom pozorištu do još jednog pokušaja da se opere izvode oslanjajući se na vlastite snage.
U oktobru 1944. godine prikazana je Verdijeva La Traviata, a u januaru 1945. godine Puccinijeva Madame Butterfly. To je bio ujedno završetak ovog historijskog perioda Sarajevske opere.

Sarajevska opera do 1992. godine
Osnivanje Opere u Sarajevu vezuje se za djelovanje Centralne pozorišne grupe Bosne i Hercegovine (CPG) koja je u okviru NOVJ osnovana u Sanici sredinom 1944. godine iz redova talentovanih boraca jedinica Narodnooslobodilačke vojske koje su djelovale na teritoriji BiH sa zadatkom da "širi revolucionarnu misao i kulturu umjetničkom riječi i pjesmom". Idejni program i politika grupe formirali su se u političkom aktivu u kojem je pored ostalog bila redakcija Oslobođenja i umjetnički rukovodioci grupe. Najodgovorniji članovi toga aktiva bili su Nika Milićević, Skender Kulenović, Eli Finci, a povremeno i Avdo Humo. Od  članova Pozorišne grupe u radu aktiva su sudjelovali Vera Crvenčanin, Ljudevit Crnobori i Nikola Žanetić. Cilj  djelovanja CPG bio je da se poslije oslobođenja, koje je već bilo na pomolu, od Sarajeva stvori kulturni centar sličan Beogradu, Zagrebu, Ljubljani, s najvišim školskim i umjetničkim ustanovama među kojima je i Opera.

CPG dolazi u oslobođeno Sarajevo 9. 4. 1945. godine i useljava se u zgradu pozorišta.
U svom sastavu je imala dramsku sekciju u kojoj je u prvo vrijeme režirao Ljudevit Crnobori, ali dramaturške analize i repertoarsku politiku, kako grupe tako i budućeg ansambla u Sarajevu, vodili su Nika Milićević, Skender Kulenović i Nikola Žanetić (odgovoran za muziku). Oni su već u Jajcu stvorenom koncepcijom preuzeli odgovornost organiziranja novog pozorišta u Sarajevu. Pored dramske, u CPG bila je muzička sekcija s tri dirigenta: Nikolom Žanetićem, Milanom Prebandom i Janom Slabym, mješoviti hor od preko četrdeset članova, mali orkestar i "baletska sekcija", zapravo folklorna, kojom je rukovodila Vera Crvenčanin.

Službeni datum početka rada Sarajevske opere smatra se 9. 11. 1946. godine kada je u Sarajevu održana premijera opere Prodana nevjesta  B. Smetane iako je prva izvedba opere bila 1. 3. 1946., jednočinka opera  U zdencu Vilema Blodeka s dirigentom Konstantinom Bernhardom.
Prvi ansambl solista sarajevske Opere popunjen je dijelom pjevačima iz hora Narodnog pozorišta Sarajevo, ali ipak većim dijelom dolaskom solista iz drugih centara, naročito iz Osijeka, Zagreba i Beograda. Navedeni solisti bit će nosioci repertoara Sarajevske opere u prvih pet do deset godina, a neki od njih i znatno duže.
Prvi direktor Opere bio je Cvjetko Rihtman i to od 1946. do 1947. Vršilac dužnosti direktora Opere u periodu od maja 1947. do septembra 1948. bio je Nika Milićević (ujedno i upravnik pozorišta), a ovu dužnost su obavljali i Rudolf Ertl i Dragutin Fijala. Tihomir Mirić će funkciju direktora Opere obavljati sve do 31. 12. 1973.

Prvi dirigenti Sarajevske opere bili su Konstantin Bernhard (dirigovao od 1946. do 1949., a nakon toga odlazi u Švicarsku), Ivan Štajcer (dirigovao od 1948. do 1974.), Mladen Pozajić (dirigovao od 1948. do 1964.), Boris Papandopulo (dirigovao od 1950. do 1952.) i Radivoje Spasić (dirigovao od 1955. do 1965.). Povremeno je dirigovao i Mladen Stahuljak koji je inače bio angažovan kao dirigent hora (djelovao u Sarajevskoj operi od 1954. do 1970.).
U prvoj opernoj sezoni (1946. - 1947.) predstave je režirao Rudolf Ertl. U naredne četiri sezone opere režiraju isključivo gostujući reditelji. Od 1951. do 1971.  predstave je uglavnom režirao Jurislav Korenić. Od 1956. počinje režirati Drago Fišer koji će biti reditelj najvećeg dijela predstava sve do 1992. godine.
Scenografiju je u prvoj opernoj sezoni (1946. - 1947.) postavio poznati sarajevski slikar Roman Petrović. U slijedećoj sezoni scenografije je radio Vladimir Žedrinski, a u narednih pet sezona scenografije su djelo gostujućih scenografa.
Od sezone 1952. scenografiju počinju raditi Veselin Badrov i Strahinja Petrović. Ova dva umjetnika bit će autori najvećeg dijela scenografija sve do 1980-ih godina.

Sarajevska opera od 1992. do danas
U proljeće 1992. godine slijedi prekid prouzrokovan ratom, koji će trajati sve do proljeća 1996. godine.
U zgradu Narodnog pozorišta moglo se ući tek početkom 1994. godine, pa se počelo sa konkretnim izvođenjima arija i dueta uz klavirsku pratnju, poslije uz suradnju orkestra, pa sve do prvih premijera.
Prva premijera nakon rata bila je 19. 4. 1996. kada je izvedena Mozartova opera Bastien i Bastiena. Ipak obnovljena Opera službeno je počela s radom 19. 5. 1996. premijerom opere Služavka gospodarica italijanskog kompozitora Giovannija Battiste Pergolesija.
U narednim sezonama Sarajevska opera počinje s obnovom repertoara. Od sezone 1996/97. na programu je najmanje jedna premijera tako da su premijerno izvedene:  u sezoni 1996/97. Tosca i koncert Requiem; u sezoni 1997/98. koncert Stabat mater i Trubadur; 1998/99. Cavalleria rusticana; 1999/00. Hasanaginica i Vesela udovica; 2000/01. Bal pod maskama; 2001/02. Tosca; 2002/03. Kneginja čardaša i  Aska i  vuk;  2003/04 Figarova ženidba, Koncert - Verdi, Nabucco i Ero s onoga svijeta; 2004/05. Srebreničanke, koncert Muzika na vodi, Tosca i  Seviljski berberin; 2005/06.  Šišmiš i Nikola Šubić Zrinjski.

Održane su tri praizvedbe bosanskohercegovačkih autora: Horozićevih opera Hasanaginica (18.3.2000.) i Aska i vuk (2.3.2003.), te Čavlovićeva Srebreničanke (15.10.2004.).
Nosioci repertoara bili su prvaci Sarajevske opere Amila Bakšić, Ivica Šarić i Margit Tomik. Pored njih u ovom periodu kao solisti nastupali su Dušan Bugarin, Denis Isaković, Adema Pljevljak, Mladen Urlić, Mirza Alijagić, Sanela Redžepagić, Abdulah Beganović i Lejla Jusić. U ovom periodu solistički ansambl nije bio kompletiran pa su angažirani i poznati gostujući operni pjevači: Krunoslav Cigoj, Valentin Enčev, Sandra Bagarić i drugi.
U periodu od 1996. do 2006. dirigenti su bili Stefano Pellegrino, Teodor Romanić, Darjana Blaće, Ognjen Bomoštar, Tomislav Fačini, Miroslav Homen, Julio Marić, Emir Nuhanović, Josip Šego, Vjekoslav Šutej, Mladen Tarbuk, Petr Vandilovski i Dario Vučić. U ovom periodu najviše predstava režirali su Krunoslav Cigoj (8 premijera), Ozren Prohić (5 premijera) i Dušan Bugarin (3 premijere). Pored njih režiseri su bili: Gojko Bjelac, Sulejman Kupusović, Dino Mustafić, Petar Selem, Vlado Štefančić i Giampaolo Zennaro.
Prva poslijeratna direktorica Opere bila je Paša Gackić (od 15. 7. 1995. do 1999.), a nakon nje direktor Opere postaje Ivica Šarić (od 1999. do 2003.). Nakon 2003. ova funkcija dobila je naziv Umjetnički voditelj Opere pa su tu funkciju obavljali Dževad Šabanagić (od 2003. do 2006.) i Amila Bakšić od 2006. do danas.

Reference

Umjetnost u Sarajevu

Sarajevska opera


Jesusbevægelsen opstod i Californien i slutningen af 1960'erne og kulminerede i 1970'erne som en del af hippiebevægelsen. Man erstattede narkotika med "Jesus-trips". Jesus blev fremhævet som "ren kærlighed". Bevægelsen udviklede en kristendom uden kirke, med det spontane fællesskab om Jesus som centrum. Man organiserede sig i kollektiver, festivaler og gademission. I Danmark blev bevægelsen repræsenteret ved "Unge Kristne". Store dele af Jesusbevægelsen er i dag smeltet sammen med Den karismatiske Bevægelse.

Referencer

Litteratur
 Gyldendals religionsleksikon. Religion/Livsanskuelse. Gyldendal 1998.

Eksterne henvisninger
 Jesusbevægelsen i Den Store Danske hos Lex.dk af Mikael Rothstein

Religiøse bevægelser i 1900-tallet

Jesusbevægelsen (bevægelse i 20. århundrede)


Codici
 PRE – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Pore (Colombia)

Informatica
 <pre>...</pre> – elemento HTML che crea un testo pre-formattato

Altro
 PRE – Pura Raza Española, acronimo per indicare un cavallo di "Pura Razza Spagnola"

Pre


Izza Génini (born 1942) is a Moroccan movie producer and director. She has lived and worked in Paris, France since 1960.

Biography
Izza Génini was born in Casablanca, Morocco, in 1942 to a Jewish family.

After studying literature and foreign languages at the Sorbonne and the Institut national des langues et civilisations orientales, both in Paris, Génini decided to enter cinema. In 1973, she founded SOGEAV for the distribution of French films in French speaking African nations, distribution of African films abroad, and the production of films El Hal and Transes, the latter of the two directed by Ahmed El Maanouni. Martin Scorsese would later remaster this film in his World Cinema Project, with an interview with Génini included on the disk. In 1987, Génini began the production of a documentary series on traditional Moroccan music called Maroc, corps et âme, or Morocco, Body and Soul, containing fifteen parts.

From 1970 to 1986, she was the Director of Club 70 productions.

Génini was a member of the tribute organization dedicated to the memory of Simon Lévy, who made it his mission to preserve Judeo-Moroccan heritage.

Citations

Living people
1942 births
Moroccan women film directors
Mass media people from Casablanca
20th-century Moroccan Jews
21st-century Moroccan Jews

Izza Génini


A Igreja da Abadia de São Pedro e São Paulo, Bath, conhecida como Abadia de Bath, é uma igreja paroquial anglicana e um antigo mosteiro beneditino em Bath, Somerset, Inglaterra. Fundada no século VII, a Abadia de Bath foi reorganizada no século X e reconstruída nos séculos XII e XVI; o principal trabalho de restauração foi realizado por Sir George Gilbert Scott na década de 1860. É um dos maiores exemplos de arquitectura gótica perpendicular na West Country.

A igreja é cruciforme em planta baixa e pode tem 1200 lugares sentados. Um local de adoração, com centenas de membros da congregação e centenas de milhares de visitantes a cada ano, é utilizado para serviços religiosos, cerimónias cívicas seculares, concertos e palestras. O coro actua na abadia e em outros lugares. Existe um museu de património no edifício.

A abadia é um Listed building de Grau I, particularmente conhecida pela seu abóbada característica. Contém memoriais de guerra para a população local e monumentos para várias pessoas notáveis, na forma de placas de parede e de chão e vitrais comemorativos. A igreja tem dois órgãos e um carrilhão de dez sinos. A frente oeste inclui esculturas de anjos a subir para o céu em duas escadas de pedra.

Bibliografia

Ligações externas

 Página da Abadia de Bath

Bath
Bath
Bath (Somerset)
Arquitetura gótica inglesa
Listed buildings da Inglaterra
Guilherme II de Inglaterra

Abadia de Bath


Amélia Augusta de Azevedo (1840 — 1913) foi uma compositora madeirense que se destacou não só a nível nacional, mas também em França onde estudou e viu a sua faceta de compositora ser premiada.

Carreira

Nascida no Funchal em 1840, era filha de António Pedro de Azevedo, e a sua presença no meio musical insular é detetável entre 1860 e 1866. A 4 de julho de 1873, Amélia estava em Lisboa, a prestar provas de Teoria Musical e Solfejo de 2º e 3º  anos no Conservatório Nacional. Aprovada na primeira disciplina, faltou ao segundo exame sem que se saiba a razão.

Em data que não se pode precisar, Amélia de Azevedo rumou a França, onde se pensa que pode ter prosseguido estudos no Conservatoire Nationale de Musique et Déclamation, em Paris, estando, de acordo com Fernando Augusto da Silva, e em data posterior a 1885, a dar concertos em Lião. O mesmo autor considera-a, ainda, uma exímia "tocadora de machete e braga". O seu virtuosismo vem igualmente atestado por um articulista do Diário Popular que, em 1898, referia que a Imperatriz Sissi teria ficado agradavelmente surpreendida pela "execução em machete e cavaquinho madeirense" de músicas tocadas por Amélia de Azevedo.

Além da reputação como instrumentista, Amélia de Azevedo seria, ainda, reconhecida como compositora, sendo de sua autoria "Recordações de Cintra", "Alma Minha", "Le Regret" e "Paris Russophile". As duas primeiras composições foram publicadas em Lisboa e encontram-se na Biblioteca Nacional, enquanto as duas últimas foram editadas em Paris, em 1884 e 1891, respetivamente, e pertencem ao espólio da Bibliothèque Nationale de France. A assinatura que consta quer de "Le regret", valsa para piano,  quer de "Paris Russophile", galope para piano, é a de Amélie A. d'Azevedo, mas a certeza da presença da compositora em França naqueles anos autoriza a assunção de que se trata da autora madeirense, ideia que ainda se reforça pela referência a alguém com o mesmo nome na obra  Le Conservatoire national de musique et de déclamation. Documents historiques et administratifs (1900), de Constant Pierre.

Amélia Azevedo levou ao Concurso Internacional de Música, no Trocadéro, no âmbito da Exposição Universal de Paris, em 1889, o seu  "Paris Russophile", e nesse certame foi distinguida com um segundo lugar e menção honrosa.

Obras
 Alma minha!,  melodia para piano e canto / poesia de Luiz de Camões; musica de Amelia Augusta d' Azevedo. - [Lisboa?]: Imp. Nacional, [1880-1881]. - [2] f. : not. mus. ; 38cm.
 Recordações de Cintra, polka mazurka / composta por Amelia A. d'Azevedo. - 2ª ed.. - [Lisboa : s.n., 18--]. - [1], 4 p. ; 36 cm.
 Le regret: valse facile pour piano: (op. 23). Ill. par A. Courtines. Paris: Choudens père & fils, [1885], 3 p..
 Amérique: marche triomphale [ca. 1900], mss., 8 p. (para piano), Estados Unidos da América. University Library, University of Illinois at Urbana-Champaign. Center for American Music. The Sousa Archives.
 O Natal: polka para piano, op. 24. [Lisboa?: ed. do A., 19--].
 Chasseur d'Afrique: galope brilhante para piano. [Lisboa: E. A., 18--], 7 p..
 O Balão: polka carnavalesca para piano podendo ser executada juntamente com guisos e cri-cri: op. 22. [Lisboa?: ed. de A. 18--].
 Hinos: Estrella de Itália: hymno a sua magestade a Rainha a Senhora D. Maria Pia de Saboya. [S. l.: s. n., 189-].

Bibliografia
Esteireiro, Paulo (coord.), 50 Histórias de Músicos na Madeira, ed. Funchal 500 Anos, Funchal, 2008.

Harper, Nancy Lee, Portuguese Piano Music. An Introduction and Annoted Bibliography, The Scarecrow Press. Inc., Lanham, Toronto, Plymouth, 2013.
Macedo, L. S. A., Da Voz à Pluma: Escritoras e património documental de autoria feminina de Madeira, Açores, Canárias e Cabo Verde: guia biobibliográfico, [ed. de autor], Ribeira Brava, 2013, acessível via URL http://hdl.handle.net/10316/44055

Silva, Fernando Augusto, e Meneses, Carlos Azevedo de, "Música" in Elucidário Madeirense, vol. II, ed. Secretaria Regional de Turismo e Cultura, Funchal, 1984.

Músicos da Madeira
Compositores da Madeira
Naturais do Funchal
Portugueses do século XIX
Portugueses do século XX
Compositores do século XIX
Compositores do século XX
Mulheres do século XIX
Mulheres do século XX
Pianistas de música clássica de Portugal
Compositoras

Amélia Augusta de Azevedo


Mobaye é a capital de Basse-Kotto, uma das 14 prefeituras da República Centro-Africana. À margem direita do rio Ubangi, a cidade conta com 24.040 habitantess, segundo estimativas de 2015. Possui uma área total de 272,560 km² e uma altitude média de 388 metros. Desde 1989, vem sendo construída uma barragem e uma usina hidrelétrica de Mobayi-Mbongo.Isso permitiu que Mobaye se tornasse a segunda cidade centro-africana a se beneficiar de uma rede elétrica alimentada por uma usina, depois da capital do país, Bangui.

A cidade de Mobaye é povoada principalmente pelo povo Sango, com outros grupos étnicos presentes na localidade, como os Banda Ngbugu e os Yakoma, sendo que o último pertencente ao grupo Ngbandi, bem como o Sango. A língua local é o Sango.

Veja também
 Prefeituras da República Centro-Africana

Subprefeituras da República Centro-Africana

Mobaye


An Velleda callizona in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Louis Alexandre Auguste Chevrolat hadton 1855. An Velleda callizona in nahilalakip ha genus nga Velleda, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Nigeria. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Velleda

Velleda callizona


An Rutilus heckelii in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Alexander von Nordmann hadton 1840. An Rutilus heckelii in nahilalakip ha genus nga Rutilus, ngan familia nga cyprinidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rutilus

Rutilus heckelii


Valencia è la terza città del Venezuela e la capitale dello stato di Carabobo. La città è un polo economico che ospita le principali industrie e aziende manifatturiere del Venezuela. È anche la città più grande della regione metropolitana di Valencia-Maracay, che con una popolazione di circa 4,5 milioni di abitanti è la seconda del Paese dopo Caracas.

Geografia fisica
Valencia si trova in una valle centrale, circondata da una catena montuosa chiamata Cordigliera della Costa. Alla periferia orientale della città si trova il Lago di Valencia, il secondo lago più grande del Venezuela. A ovest e a nord-est si trovano le montagne. A sud si trova un'estensione delle praterie venezuelane, i Llanos. È situata a 172 km ad ovest di Caracas.

Storia
Fu fondata nel 1555 in una valle chiamata Valle de los Tacariguas. Negli anni sessanta del Cinquecento venne saccheggiata dal conquistatore spagnolo Lope de Aguirre e, nel secolo successivo, dai pirati francesi.

Valencia fu fondata dal capitano Alonso Díaz Moreno il 25 marzo 1555 con il nome di Nuestra Señora de la Asunción de Nueva Valencia del Rey. Fu il primo insediamento spagnolo nel Venezuela centrale. Il suo toponimo deriva da Valencia de Don Juan, nella provincia di León, Spagna. Le encomiendas misero gli indiani che vivevano nella regione sotto il controllo dei coloni spagnoli. Questi ultimi cominciarono ad allontanare la popolazione nativa dalle terre più fertili, ma iniziarono anche ad avere rapporti di interscambio con loro.

Il conquistador spagnolo Lope de Aguirre entrò in città nel 1561. Nel 1677 Valencia fu saccheggiata dai pirati francesi che incendiarono il municipio, distruggendo così molti documenti molto importanti sui primi insediamenti in Venezuela.

Il 24 giugno 1821 non lontano da Valencia si svolse la celebre battaglia di Carabobo, che segnò la definitiva indipendenza del Paese dal dominio coloniale spagnolo.

Valencia divenne la capitale del Venezuela nel 1830, dopo la separazione dalla Gran Colombia. Poco dopo cessò di essere la capitale, per tornare a essere la sede del governo nazionale nel 1858, dopo la caduta dei Monagas e la Rivoluzione di Marzo.

Geografia antropica
Si compone di cinque distinti municipios:
Valencia (capoluogo Valencia);
Naguanagua (capoluogo Naguanagua);
San Diego (capoluogo San Diego);
Libertador (capoluogo Tocuyito);
Los Guayos (capoluogo Los Guayos).

Assieme ai municipios di Guacara, San Joaquín, Diego Ibarra e Carlos Arvelo costituisce l'Área metropolitana de Valencia.

Economia
È considerato uno dei principali centri industriali del Venezuela (montaggio di veicoli di ogni tipo, manifatture alimentari, industrie tessili ecc.).

Amministrazione

Gemellaggi

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Valencia (Venezuela)


5α-Dihidroprogesteron ili 5α-DHP, alopregnanedion, ili  5α-pregnan-3,20-dion,  je  endogeni progestogen i neurosteroid koji se sintizira iz progesterona. Također je intermedijer u sintezi alopregnanolona i izopregnanolona iz progesterona.

5α-DHP se metabolizira aldo-keto reduktaza (AKR) AKR1C1, AKR1C2 i AKR1C4 s visokom katalitičkom efikasnošću. AKR1C1 preferencijalno formira 20α-hidroksi-5α-pregnan-3-on, dok AKR1C2 preferencijalno formira alopregnanolon. Slično tome, AKR1C1 reducira i posljedično inaktivira alopregnanolon u 5α-pregnan-3α, 20α-diol. Za razliku od ostalih AKR, AKR1C3 ima malu katalitsku efikasnost za redukciju 5α-DHP. Ovi AKR su visoko izraženi u ljudskoj jetri i mlečnim žlezdama, ali imaju relativno skromnu ekspresiju  u ljudskom mozgu i maternici.

5α-DHP je agonist progesteronskog receptora i pozitivni alosterični modulator receptora GABAA (iako sa afinitet za ovaj receptor smatra relativno niskim (u poređenju sa 3α-hidroksiliranim progesteronskim metabolitima,  kao što su alopregnanolon i pregnanolon)). Također je utvrđeno da djeluje kao negativni alosterični modulator receptora GABAA-rho. Utvrđeno je da steroid ima 82% afiniteta progesterona za progesteronski receptor u maternici rezus majmuna. Smatra se da 5α-dihidroprogesteron ima oko 33% relativnog progestogenskog potencijala. Pored toga, slab je agonist recegnana X-receptora (PXR) (EC50  > 10.000 μM), sa približno šest puta manjom relativnom potencijom za njegov 5β-izomer, 5β-dihidroprogesteron.

Alopregnanolon se transformira natrag u 5α-DHP, pomoću enzima  3α-hidroksisteroid oksidoreduktaza, a konverzija alopregnanonlona u 5α-DHP odgovorna je za progestogenu aktivnost alopregnanonlona. 5α-DHP, preko progesteronskog receptora i alopregnanolon preko receptora GABA<sub>A</sub djeluju zajedno da induciraju lordoza kod životinja. Jedna tudija je otkrila da je 41% alopregnanolona primijenjenog injekcijom transformirano u 5α-DHP u mozgu pacova.

Kvantificirani su nivoi 5α-DHP.

Također pogledajte
 3α-Dihidroprogesteron
 Epipregnanolon
 3β-Dihidroprogesteron
 Alopregnanediol

Reference

Steroidi
Progestogeni
Agonisti receptora za trudnoću
Diketoni
Trudnoća
Hormoni

5α-Dihidroprogesteron


Jiří Lehečka (født 8. november 2001 i Mladá Boleslav, Tjekkiet) er en professionel tennisspiller fra Tjekkiet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Tjekkiet
Personer fra Mladá Boleslav

Jiří Lehečka


Kaliwatan sa insekto ang Neohydatothrips ponyanupe. Una ning gihulagway ni Kudo ni adtong 1991. Ang Neohydatothrips ponyanupe sakop sa kahenera nga Neohydatothrips, ug kabanay nga Thripidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Hapon
Neohydatothrips

Neohydatothrips ponyanupe


Arefu là một xã thuộc hạt Argeș, România. Dân số thời điểm năm 2002 là 2786 người.

Chú thích

Liên kết ngoài

Xã của hạt Argeș

Arefu


An Falsoplocia pardina in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Stefan von Breuning hadton 1939. An Falsoplocia pardina in nahilalakip ha genus nga Falsoplocia, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Falsoplocia

Falsoplocia pardina