Miss Eco International 2017 foi a 1ª edição do concurso de beleza feminino anual realizado no Egito sob a patente Miss Eco International. O concurso teve duas edições realizadas sob seu antigo nome, Miss Eco Universe. Para se tornar padronizado e aderir à novos Países, a empresária Amaal Rezk aderiu à uma nova denominação. O certame foi realizado entre os dias 1º e 14 de Abril,  tendo seu ápice no último dia ao vivo do Maritim Jolie Ville International Convention Center, em Sharm el-Sheikh, no Egito. Participaram da competição cerca de cinquenta e oito (58) candidatas ao título, que pertence à vencedora da edição anterior, a costarriquenha Natalia Carvajal.  A vitoriosa, além de servir como embaixadora de causas ambientais e promotora do turismo no Egito globalmente, recebe uma quantia estimada em U$10.000.

Resultados

Colocações

Prêmios Especiais
Foram distribuídos os seguintes prêmios este ano:

Ordem dos Anúncios

Top 21
 Ucrânia
 Bielorrússia
 Indonésia
 Panamá
 Maurício
 Moldávia
 Malta
 Bélgica
 Canadá
 China
 Chile
 Montenegro
 Rússia
 Tailândia
 Japão
 África do Sul
 Mianmar
 México
 Paquistão
 Vietnã
 Filipinas

Top 10
 Indonésia
 Paquistão
 Vietnã
 Canadá
 Bélgica
 Bielorrússia
 Moldávia
 Ucrânia
 Panamá
 Rússia

Miss Eco Continents
As melhores classificadas por continente:

Miss Eco Embassador

Etapas Preliminares

Melhor Vestido Eco
A vencedora vai direto para o Top 10.

Miss Digital

Miss Talento
A vencedora vai direto para o Top 20.

Melhor Vestido de Resort
As candidatas desfilaram com vestidos dados por patrocinador local:

Melhor Vídeo Turístico

Miss Fitness
O desafio foi proposto pela Gold's Gym Lagoon:

Melhor Traje Típico

Candidatas
Disputarão o título este ano, até agora:

Histórico

Estatísticas
Candidatas por continente:
  Europa: 20. (Cerca de 34% do total de candidatas)
  Ásia: 16. (Cerca de 28% do total de candidatas)
  Américas: 12. (Cerca de 21% do total de candidatas)
  África: 8. (Cerca de 14% do total de candidatas)
  Oceania: 2. (Cerca de 3% do total de candidatas)

Trocas
  África do Sul - Dajana Rijetković ► Temieke Strecher
  Kosovo - Maya Tavadze ► Emilia Dobreva
  Romênia - Andrada Butilca ► Kristina Ciasovschih
  Tailândia - June Pinicha ► Chanita Jantanet

Desistências
  Gana - Rebecca Kwabi
  Nicarágua - Glennys Medina
  Nigéria - Gladys Ebenezer
  Líbano - Natalie Macdici

Candidatas
Candidatas em outros concursos:

Miss Internacional
 2015:  Cuba - Heidy Fass
 (Representando Cuba em Tóquio, Japão)

Miss Grand International
 2016:  Países Baixos - Floor Masselink
 (Representando a Países Baixos em Las Vegas, Estados Unidos)

Miss Turismo Internacional
 2016:  Tailândia - June Pinicha
 (Representando a Tailândia em Kuala Lumpur, Malásia)

Miss Terra
 2016:  Bélgica - Fenne Verrecas
 (Representando a Bélgica em Pasay, Filipinas)
 2016:  Paquistão - Anzhelika Tahir
 (Representando o Paquistão em Pasay, Filipinas)

Top Model of the World
 2015:  Brasil - Stephany Pim (4º. Lugar)
 (Representando o Brasil em El Gouna, Egito)

Ligações externas
 Site do Concurso
Eco International 2017
Concursos de beleza de 2017
Cultura do Egito

Miss Eco International 2017


Breathless har flere betydninger:

Musik

Sange
 Breathless (sang af Jerry Lee Lewis) − en sang af Jerry Lee Lewis fra 1958
 Breathless (sang af The Corrs) − en sang af The Corrs fra 2000
 Breathless (sang af Shayne Ward) − en sang af Shayne Ward fra 2007
 Breathless (sang af Corinne Bailey Rae) − en sang af Corinne Bailey Rae fra 2007

Albums
 Breathless (Camel-album) − et album af Camel fra 1978
 Breathless (Kenny G-album) − et album af Kenny G fra 1992
 Breathless (Shankar Mahadevan-album) − et album af Shankar Mahadevan fra 1998
 Breathless (Shayne Ward-album) − et album af Shayne Ward fra 2007
 Breathless (The Eyes of a Traitor-album) − et album af The Eyes of a Traitor fra 2010
 Breathless (Terence Blanchard-album) − et album af Terence Blanchard fra 2015

Bands
 Breathless (band) − et engelsk band

Film og tv
 Breathless (film fra 1960) − en fransk film af Jean-Luc Godard
 Breathless (film fra 1982) − en hollandsk film
 Breathless (film fra 1983) − en genindspilning af filmen fra 1960, med Richard Gere
 Breathless (film fra 2008) − en sydkoreansk film instrueret af og med Yang Ik-june
 Breathless (film fra 2012) − en amerikansk film med Gina Gershon
 Breathless (tv-serie) − en britisk historisk dramaserie

Breathless


In tipografia, con tratto discendente si intende la porzione di una lettera dell'alfabeto latino che si estende al di sotto della linea di base (in inglese baseline); la misura di questa dimensione viene anche detta parte discendente o occhio inferiore.

Per esempio nella lettera y il tratto discendente è la "coda" ovvero la porzione di linea diagonale che oltrepassa la v creata dalla convergenza delle due linee.

In molti caratteri il tratto discendente è riservato alle minuscole come ad esempio g, p e y. Alcuni font, in ogni caso, impiegano i tratti discendenti per alcuni numeri (tipicamente 3, 4, 5, 7 e 9). Questo disegno dei numeri viene definito vecchio stile. (Alcuni caratteri corsivi, ad esempio il Computer Modern italic, hanno un'asta discendente sul numero 4 ma non sugli altri numeri. Questi font sono considerati vecchio stile.) Dei fonts usano dei tratti discendenti per i tagli di alcune lettere maiuscole come J e Q.

La parte del carattere che si estende oltre la parte mediana viene definito tratto ascendente.

Voci correlate
 Tipometria
 Altezza della x

Tipografia

Tratto discendente


er det fjerde The Legend of Zelda-spil. Det er designet og udviklet af Nintendo og udgivet til Game Boy og er det første spil i serien udgivet til en mobil spillekonsol. Det blev først udgivet i Japan den 6. juni 1993 og senere på året også i Europa og Nordamerika. Spillet er desuden også blevet udgivet til Game Boy Color i 1998 under navnet The Legend of Zelda: Link's Awakening DX, og i en ny 3D-udgave til Nintendo Switch i 2019. Prinsesse Zelda og Triforcen er ikke med i spillet, og det er et af de eneste spil i serien, der ikke foregår i landet Hyrule. Det foregår i stedet for på øen Koholint Island, en tropisk ø, hvor legenden siger, at dem, der sætter til fods på øen, aldrig nogensinde kan forlade den igen.

Gameplay
Link's Awakening er, ligesom de fleste andre Zelda-spil, et action-adventure-spil. Det meste af spillet foregår i fugleperspektiv. Spillet fokuserer på at udforske og at kæmpe. Spilleren skal igennem 8 såkaldte "Dungeons", altså grotter, hvor man skal bekæmpe Nightmares for at kunne få adgang til en Heart Container (et ekstra hjerte), samt et af de i alt otte Instruments of the Sirens, som man skal vække the Wind Fish med.

Link's Awakening er det første spil i serien i fugleperspektiv, hvor Link kan hoppe. Dog var Zelda II: The Adventure of Link det første Zelda-spil, hvor man kunne hoppe.
Man kan samle på items som gør, at man kan komme hen til steder som kun kan nås vha. et af disse specifikke items. Det kan for eksempel være den femte dungeon (Catfish's Maw), hvor man skal have nogle svømmefødder for at kunne nå frem til stedet.
Spilleren kan stjæle ting fra butikken i Mabe Village, men hvis man gør det, bliver man kaldt for THIEF (tyv) i stedet for spillerens navn. Hvis man vender tilbage til butikken igen, bliver man dræbt af butiksejeren.

Spillet introducerede også ocarinaen. Et musikinstrument, som har en central rolle i det næste Zelda-spil, Ocarina of Time. Spilleren kan finde ocarinaen ved at løse gåden ved dungeonen "The Dream Shrine" (Drømmeskrinet) ved Mabe Village. Man kan lære i alt 3 specielle melodier, som har hver sin evne, som man kan spille på instrumentet med.

Handling

  Efter Link har besejret Ganon i A Link to the Past, sejler han til andre lande for at træne mod fremtidige trusler. Han støder ind i en storm, der totalskader hans båd, og efterlader ham bevidstløs. Link bliver skyllet op på en strand på øen Koholint Island, hvor en ung pige ved navn Marin finder ham bevidstløs og tager ham derfor hjem til hendes hus i landsbyen Mabe Village, som hun deler med sin far, Tarin. Efter at Link har fundet sit sværd, får han at vide af en mystisk ugle, at han kun kan komme væk fra øen, og fortsætte sin rejse, ved at vække the Wind Fish (Vindfisken) - En hval-lignende væsen, der sover i et æg beliggende på bjerget Mount Tamaranch i midten af øen. The Wind Fish kan kun vækkes, hvis man spiller Ballad of the Wind Fish med alle 8 Instruments of the Sirens, som Link skal lede efter.

Under sin søgning efter instrumenterne, møder han Marin på den strand, hun fandt ham på. Hun fortæller ham om sin fascination om ham, og at hun ønsker at kunne flyve som en måge, og synge for masser af mennesker. Link følger herefter Marin til landsbyen Animal Village, hvor en sovende hvalros blokerer vejen for ham. For at vække hvalrossen, skal Link få Marin til at synge Ballad of the Wind Fish, som får hvalrossen til at falde i havet. Under hans søgning efter det sjette instrument, tager han til Ancient Ruins, hvor der hænger et vægmaleri, der fortæller sandheden om Koholint Island; at det hele blot er en drømmeverden, som the Wind Fish har lavet. Uglen fortæller ham, at dette kun er et rygte, og kun the Wind Fish ved sandheden.

Når Link har fundet alle de 8 instrumenter, går han op til Mt. Tamaranch og spiller Ballad of the Wind Fish med alle 8 instrumenter i hånden, der åbner et hul ind til ægget hvor the Wind Fish sover. Inde i ægget konfronterer Link the Nightmares (mareridtene), som dukker op i forskellige forme af bosserne i de dungeons som instrumenterne gemte sig i. Når Link har besejret den sidste boss, "Dethl", åbnes en trappe op til the Wind Fish, hvor uglen forklarer, at den er the Wind Fishs ånd, og bekræfter at Koholint Island alt sammen (også Marin) er hans drøm. Link spiller herefter Ballad of the Wind Fish igen, og de begge to vågner, og Koholint Island, inklusiv alle øens beboere, forsvinder uden at efterlade et éneste sandkorn. Når Link vågner, finder han sig selv på sit skibsvrag i midten af havet, og the Wind Fish flyver rundtomkring ham.

Hvis spilleren klarer spillet, uden at dø en eneste gang (en såkaldt "True Ending"), flyver Marin forbi skærmen efter rulleteksterne i stedet for en måge.

Karakterer

 Link, hovedkarakteren som spilleren kontrollerer gennem hele spillet.

 Marin, en ung pige, der elsker musik og at synge. Hun er kendt blandt øens beboere for sin sang, specielt hendes yndlingssang Ballad of the Wind Fish. Link misfortolker Marin som værende Prinsesse Zelda, når han vågner op i starten af spillet.

 Tarin, Marins far. Han giver Link sit skjold kort tid efter Link er vågnet. Tarins design er vældigt inspireret af Super Mario, og de deler samme interesse for svampe.

 Ulrira, en genert ældre mand, der kun kommunikerer gennem en telefon. Der er opsat telefonbokse rundtomkring Koholint Island, hvor Link kan ringe til Ulrira for at få hjælp til at kunne komme videre.

Mange af spillets øvrige karakterer og fjender er referencer til andre Nintendospil, såsom Kirby og Yoshi.

Udvikling

Link's Awakening startede som et sideprojekt; programmøren Kazuaki Morita lavede et spil, der mindede om Zelda, på en Game Boy-SDK for at teste dennes evner. Som følge af udgivelsen af A Link to the Past spurgte spilinstruktøren Takashi Tezuka om tilladelse til at lave håndholdt Zelda-spil. Meningen var oprindeligt om at lave en port af A Link to the Past, men blev senere et originalt spil. Det tog ikke mere end et halvandet år om at udvikle spillet.

Senere blev Yoshiaki Koizumi, som også har hjulpet med historien i A Link to the Past, hyret til at hjælpe med at skrive historien til Link's Awakening. Han var ansvarlig for hovedhistorien, heriblandt at øen Koholint Island var en ø i en drømmeverden. Link's Awakening bliver beskrevet af seriens producer Eiji Aonuma som det første Zelda-spil med et ordentligt plot, ihvilket han refererer til Yoshiaki Koizumis romantik. Takashi Tezuka havde til hensigt, at spillet skulle have samme følelse som den amerikanske Tv-serie Twin Peaks, der, ligesom Link's Awakening, havde beboere i små landsbyer. Tanabe skrev alle karakterenes dialoger, undtagen uglens og the Wind Fishs.

Shigefumi Hito og Masanao Arimoto stod bag designet bag karaktererne, mens Yoichi Kotabe var hyret som illustrator. Yasahisa Yamamura designede dungeonsne, heriblandt hvordan ruterne og rummene skulle se ud, samt placeringen af fjenderne.
Spillets musik er komponeret af Minako Hamano og Kozue Ishikawa, mens Kazumi Totaka stod bag lyddesignet. En remix af temamelodien til området "Tal Tal Heights" er inkluderet til Super Smash Bros. Brawl, samt en uudgivet version af "Ballad of the Wind Fish".

Modtagelse
Link's Awakening fik en meget positiv kritik. Hjemmesiden 1UP.com har anmeldt spillet som Bedste Game Boy-spil nogensinde, og Nintendo Life gav spillet 10 ud af 10 stjerner. Youtube-kanalen WatchMojo.com placerede spillet på en tredjeplads i deres video om "Top 10 Gameboy Games" , en sjetteplads på listen med "Top 10 Legend of Zelda Games"  og en ottendeplads på listen med "Top 10 Emotional Video Game Endings" .

The Legend of Zelda: Link's Awakening DX
[[Fil:The Legend of Zelda Link's Awakening DX.png|thumb|Link's Awakening DXs logo]]
I 1998 udkom der en ny version af spillet til Game Boy Color som hedder "The Legend of Zelda: Link's Awakening DX'''". Den største forskel mellem de to versioner af spillet er, at DX-versionens grafik er i farver, i modsætningen til det oprindelige spil, som er i sort/grøn. En anden ting, som DX-versionen også inkluerer er Color Dungeon for at fremvise brugen af Game Boy Colors farvedisplay, samt at den er kompitabel med Game Boy Printer, så spilleren kunne tage skærmbilleder af spillet.

 Anmeldelser

 The Legend of Zelda: Link's Awakening (Nintendo Switch)

Den 13. februar 2019 annoncerede Nintendo i deres Nintendo Direct et remake af Link's Awakening til Nintendo Switch med opdateret grafik. Spillet er udviklet af Grezzo og er udgivet af Nintendo. Det udkom 20. september 2019. Spillets indhold er hovedsageligt baseret fra DX-versionen, heriblandt Color Dungeon, men har også fået nye elementer, såsom Dampé's Shack (Dampés skur), hvor man kan lave sin egen dungeon vha. brikker af rummene fra de dungeons, som man har klaret på det tidspunkt man laver banen. En Link-Amiibo er blevet udgivet i forbindelse af spillets udgivelse. Den (og andre Amiibos fra Zelda-serien) giver forskellige "Plus Effects"'' ved den dungeon man bygger hos Dampé.

Stemmer

Anmeldelser

Noter og kilder

Noter

Referencer

Eksterne henvisninger

Computerspil fra 1993
Link's Awakening
Nintendo-spil
Game Boy-spil
Action-adventurespil
Computerspil fra 1998
Computerspil fra 2019

The Legend of Zelda: Link's Awakening


An Ninia psephota in uska species han Colubridae nga ginhulagway ni Edward Drinker Cope hadton 1875. An Ninia psephota in nahilalakip ha genus nga Ninia, ngan familia nga Colubridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ninia

Ninia psephota


Knut Gustafsson is a retired Swedish bandy player. Gustafsson was part of the Djurgården Swedish champions' team of 1912.

References

Swedish bandy players
Djurgårdens IF Bandy players

Knut Gustafsson


Córdoba là một khu tự quản thuộc tỉnh Bolívar, Colombia. Thủ phủ của khu tự quản Córdoba đóng tại Córdoba Khu tự quản Córdoba có diện tích 573 ki lô mét vuông. Đến thời điểm ngày 28 tháng 5 năm 2005, khu tự quản Córdoba có dân số 15476 người.

Tham khảo

Tỉnh Bolívar
Khu tự quản của Colombia

Córdoba, Bolívar


An Purpuricenus barbarus in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Lucas hadton 1849. An Purpuricenus barbarus in nahilalakip ha genus nga Purpuricenus, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Purpuricenus

Purpuricenus barbarus


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Trigonidium cicindeloides. Una ning gihulagway ni Jules Pièrre Rambur ni adtong 1838. Ang Trigonidium cicindeloides sakop sa kahenera nga Trigonidium, ug kabanay nga Trigonidiidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa West Bengal
Insekto sa Viyetnam
Insekto sa Albanya
Insekto sa Gresya
Insekto sa Pransiya
Insekto sa State of Himāchal Pradesh
Insekto sa Nepal
Insekto sa Espanya
Insekto sa Algyeriya
Insekto sa Sri Lanka
Insekto sa Java (pulo sa Indonesya)
Insekto sa Libya
Insekto sa Saudinhong Arabiya
Trigonidium (Trigonidiidae)
Insekto sa Madagaskar

Trigonidium cicindeloides


Dreieich-Buchschlag () – stacja kolejowa w Dreieich, w kraju związkowym Hesja, w Niemczech. Znajduje się na linii Main-Neckar-Eisenbahn. Według DB Station&Service ma kategorię 4. Położona jest w dzielnicy Buchschlag i jest częścią linii S3 i S4 S-Bahn Rhein-Main.

Linie kolejowe
 Linia Main-Neckar-Eisenbahn
 Linia Dreieichbahn

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Strona stacji na DB

Stacje i przystanki kolejowe w Hesji

Dreieich-Buchschlag (stacja kolejowa)


UAE Tour 2020 var den 2. udgave af cykelløbet UAE Tour. Det emiratarabiske etapeløb var det tredje arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2020 og blev arrangeret mellem 23. og 27. februar 2020.

Løbet blev afholdt under udbruddet af coronavirus 2019–20 og efter 5. etape blev to holdmedarbejdere fra et af holdene testet positiv for virussen.
Som en reaktion testede de lokale myndigheder alle deltagerne og satte dem samtidig i karantæne, deriblandt ryttere, arrangører og holdmedarbejdere, og aflyste de to sidste etaper.

Britiske Adam Yates fra  blev kåret som vinder, da han førte løbet samlet efter 5. etape.

Hold og ryttere

Danske ryttere
Jonas Gregaard kørte for
Michael Mørkøv kørte for
Michael Carbel kørte for
Asbjørn Kragh Andersen kørte for
Jesper Hansen kørte for
Niklas Eg kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape
Aflyst som følge af coronavirus

7. etape
Aflyst som følge af coronavirus

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Startliste

Referencer

Eksterne henvisninger

2020
UCI World Tour 2020

UAE Tour 2020


Lo stadio della Beaujoire (, IPA ) è un impianto sportivo multifunzione francese di Nantes; si trova nel settore nordorientale della città nel quartiere omonimo della Beaujoire, facente parte del distretto amministrativo di Nantes Erdre.

Capace di  posti a sedere, fu inaugurato nel 1984 come Stade de la Beaujoire alla vigilia del campionato europeo di calcio in Francia di quell'anno; dopo la competizione continentale divenne l'impianto interno della formazione calcistica del .
In seguito ha ospitato anche gare della fase a gironi della  e, più recentemente, di quella del 2023.

Il nome attuale di Stade de la Beaujoire ‒ Louis Fonteneau fu conferito nel 1989 dopo la morte di Louis Fonteneau, storico calciatore e successivamente presidente del Nantes.

La proprietà dell'impianto è dell'agglomerazione intercomunale di Nantes Métropole, e il fondo di gioco è, dal 2013, in erba ibrida con tecnologia GrassMaster.

Storia
Lo stadio della Beaujoire fu ideato nell'ambito di un piano nazionale di edificazione e rinnovo degli impianti sportivi in Francia a seguito dell'assegnazione a tale Paese dell'organizzazione del campionato europeo di calcio 1984.
A inizio 1982 il comune di Nantes bandì un concorso di idee e realizzazione per un nuovo impianto sportivo, dal quale risultò vincitore il progetto presentato dall'architetto Berdje Agopyan, gli studi d'ingegneria CERA e Chantiers Modernes, e il costruttore Sainrapt et Brice.
Il progetto, un impianto simmetrico di forma ellittica orientato longitudinalmente nord-sud, è coperto da una tettoia in cemento armato precompresso costruita a terra e successivamente posta in opera su apposite mensole realizzate in fase di edificazione; i lavori iniziarono a ottobre 1982 e terminarono circa 15 mesi dopo a gennaio 1984.

L'inaugurazione ufficiale avvenne l', a un mese dall'inizio del campionato europeo, con un'amichevole tra il  e la , squadra qualificatasi alla competizione a spese dell' campione del mondo.
Un mese più tardi, il , ivi avvenne anche l'esordio internazionale con la  che, nella seconda partita della fase a gironi del campionato europeo, batté 5-0 il  con 3 gol di Michel Platini e uno ciascuno di Luis Fernández e Alain Giresse.
Oltre a quella citata, ospitò un'altra partita della fase a gironi, tra il  e la , risoltasi 1-0 per i lusitani.

Il  il  disputò alla Beaujoire il suo primo incontro ufficiale, una vittoria 3-1 sul  nella giornata d'apertura di quella stagione di Division 1.
Nel 1986 morì il presidente, ed ex calciatore, del Nantes Louis Fonteneau, in carica da 17 anni, e tre anni più tardi il club propose e ottenne l'aggiunta del suo nome a quello ufficiale dello stadio.

In preparazione al campionato mondiale di calcio 1998 la cui organizzazione fu affidata alla Francia, 43 milioni di franchi (circa 6,56 milioni di euro non rivalutati) furono investiti per un piano di ristrutturazione dell'impianto che comportava l'eliminazione dei posti in piedi, la messa in sicurezza degli accessi, il rifacimento dell'illuminazione e degli impianti di audiodiffusione.
Al mondiale di calcio 1998 la Beaujoire ospitò 6 incontri, incluso il quarto di finale vinto dal  sulla  che segnò l'addio al calcio del danese Michael Laudrup.

Quando la federugby francese ricevette l'organizzazione della , tutti gli impianti della competizione calcistica del 1998 furono utilizzati per ospitarvi anche il torneo di palla ovale; alla Beaujoire furono riservati tre incontri della fase a gironi, due dei quali videro di scena il  e uno l'.

Nonostante l'allora relativa giovane età dell'impianto (25 anni), e i lavori di ristrutturazione a seguito delle due più recenti manifestazioni internazionali ufficiali ospitate, la città di Nantes annunciò nel 2009 la sua rinuncia a candidarsi tra le sedi destinate a ospitare il campionato europeo di calcio 2016 per via degli alti costi richiesti per l'adeguamento: l'UEFA, infatti, richiedeva il rifacimento degli spogliatoi e l'istituzione di settori VIP, insostenibili per il sindaco di Nantes perché avrebbe comportato la rinuncia a  posti popolari.

Dal 2013 il terreno di gioco dello stadio è un tappeto di erba ibrida (mista naturale / sintetica) di tecnologia GrassMaster, brevettata dall'olandese Desso e, dal 2015, di proprietà intellettuale della francese Tarkett.

Con l'istituzione, il , della Metropoli di Nantes, la nuova entità amministrativa è subentrata nella proprietà delle infrastrutture già del comune, compreso quindi lo stadio della Beaujoire.

La Battaglia di Nantes
Benché stadio prevalentemente calcistico, la Beaujoire ha un posto nella cultura di massa per via di un incontro di rugby particolarmente cruento passato alla storia come Battaglia di Nantes (, ) che riprendeva, con connotazione più leggera, il nome dell'omonimo evento bellico che ebbe luogo durante le guerre di Vandea: in occasione del tour della Nuova Zelanda in Francia del 1986 erano previsti due test match tra gli All Blacks e la nazionale di casa.
Il primo, disputatosi l' a Tolosa, vide una netta vittoria dei visitatori e una settimana più tardi, nel secondo incontro di scena alla Beaujorie, la Francia scese in campo con maggiore aggressività rispetto a quella con cui affrontò l'incontro precedente; a metà primo tempo, in un raggruppamento, il francese Pascal Ondarts si scontrò violentemente con il neozelandese Wayne Shelford provocandogli la lacerazione dello scroto con i tacchetti di alluminio delle sue scarpe e la conseguente fuoriuscita di un testicolo nonché la rottura di quattro denti frontali.
Invece di abbandonare l'incontro, Shelford chiese al medico della squadra un intervento d'emergenza a bordo campo per ricucire lo scroto, dopo il quale tornò a giocare per uscire definitivamente dal campo in barella a causa di un ulteriore scontro che gli provocò una commozione cerebrale, a seguito della quale affermò di non ricordare neppure l'andamento della partita, che la  vinse 16-3.

Il ricordo di quanto successo a Nantes continuò ad affiorare a intervalli regolari, tanto che pure in occasione della finale della  ad Auckland, che vedeva di fronte proprio le due nazionali di  e , Wayne Shelford ricordò l'episodio sulle colonne del New Zealand Herald per mettere in guardia i suoi connazionali dal «gioco brutale» dei loro avversari, cosa questa che provocò polemiche da parte francese.
Contro la narrazione di tali fatti, ritenuta «leggendaria», il quotidiano tolosano la Dépêche du Midi sostiene che non vi sarebbe traccia né di scontri in cui Shelford avrebbe perso denti, né tantomeno lacerazioni scrotali, sia pur dando atto della durezza dell'incontro, certificata dalle numerose uscite per infortunio ambo le parti.

Incontri internazionali di rilievo

Calcio

Rugby a 15

Note

Voci correlate
 Campionato europeo di calcio 1984
 Campionato mondiale di calcio 1998
 Coppa del Mondo di rugby 2007

Altri progetti

Collegamenti esterni

Impianti sportivi di Nantes
Stadi del campionato europeo di calcio
Stadi del campionato mondiale di calcio
Impianti dei Giochi della XXXIII Olimpiade
Impianti della Coppa del Mondo di rugby 2007

Stadio della Beaujoire


Biografia
Figlia di una cantante gospel giamaicana, fin da piccola inizia a studiare pianoforte e balletto. Inizia la carriera come modella e i primi approcci con la recitazione li ha grazie ad apparizioni televisive.

Partecipa ad alcuni episodi della serie tv Flash, in seguito appare in film come Timecop - Indagine dal futuro con Jean-Claude Van Damme e Minuti contati con Johnny Depp.

Dal 1995 al 1999 interpreta la dottoressa sieropositiva Jeanie Boulet in E.R. - Medici in prima linea, dopo l'uscita dal cast prende parte ai film Shaft, Pilgrim - Il fuggitivo e The Sentinel, e alla serie tv Missing, che ha lasciato al termine della prima stagione.

Filmografia

Cinema
Orchidea selvaggia 2 (Wild Orchid II: Two Shades of Blue), regia di Zalman King (1991)
Timecop - Indagine dal futuro (Timecop), regia di Peter Hyams (1994)
Minuti contati (Nick of Time), regia di John Badham (1995)
Pilgrim - Il fuggitivo (Pilgrim), regia di Harley Cokeliss (2000)
Shaft, regia di John Singleton (2000)
The Sentinel - Il traditore al tuo fianco (The Sentinel), regia di Clark Johnson (2006)
Lincoln, regia di Steven Spielberg (2012)
Admission - Matricole dentro o fuori (Admission), regia di Paul Weitz (2013)
Un ragionevole dubbio (Reasonable Doubt), regia di Peter Howitt (2014)
La risposta è nelle stelle (The Longest Ride), regia di George Tillman Jr. (2015)
Jesus Rolls - Quintana è tornato!  (The Jesus Rolls), regia di John Turturro (2019)
 Firestarter, regia di Keith Thomas (2022)

Televisione
Flash (The Flash) – serie TV, 5 episodi (1990-1991)
L'altra dimensione (Sole Survivor), regia di Mikael Salomon – film TV (2000)
Missing (1-800-Missing) – serie TV, 18 episodi (2003-2004)
E.R. - Medici in prima linea (ER) – serie TV, 103 episodi (1995-2008)
Avvocati a New York (Raising the Bar) – serie TV, 25 episodi (2008-2009)
Law & Order - Unità vittime speciali (Law & Order: Special Victims Unit) – serie TV, 1 episodio (2011)
Falling Skies – serie TV, 9 episodi (2013)
Jesse Stone: delitti irrisolti – film TV (2015)
 The Blacklist - serie TV, episodio 2x10 (2015)
Mr. Robot – serie TV, 8 episodi (2015-2016)
 The Librarians – serie TV, episodio 4x04 (2017)
 Blindspot - serie TV (2018)
 Cloak & Dagger – serie TV (2018)
 City on a Hill - serie TV (2019-in corso)
 The First Lady - serie TV, 3 episodi (2022)
 NCIS: Hawai'i – serie TV, episodio 2x19 (2023)

Doppiatrici italiane
Nelle versioni in italiano delle opere in cui ha recitato, Gloria Reuben è stata doppiata da:
Alessandra Cassioli in E.R. - Medici in prima linea, Law & Order - Unità vittime speciali, Avvocati a New York, Un ragionevole dubbio
Laura Romano in La risposta è nelle stelle, Falling Skies
Barbara Castracane in Mr. Robot, City on a Hill
Giuppy Izzo in Flash, Lincoln
Silvia Tognoloni in E.R. - Medici in prima linea (solo ep. 14.21)
Loredana Nicosia in Missing
Cristina Boraschi in Timecop - Indagine dal futuro
Anna Radici in Anesthesia
Laura Boccanera in Cloak & Dagger
Emanuela D'Amico in Jesus Rolls - Quintana è tornato!
Francesca Fiorentini in Firestarter

Altri progetti

Collegamenti esterni

Gloria Reuben


Kaliwatan sa murag-anay ang Microcerotermes rambanensis. Una ning gihulagway ni Sankar Chatterjee ug Thakur ni adtong 1964. Ang Microcerotermes rambanensis sakop sa kahenera nga Microcerotermes, ug kabanay nga Termitidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Uk-ok
Microcerotermes

Microcerotermes rambanensis


UFC Fight Night: Pettis vs. Moreno (também conhecido como UFC Fight Night 114) foi um evento de artes marciais mistas (MMA) produzido pelo Ultimate Fighting Championship, ocorrido no dia 5 de agosto de 2017, na Arena Ciudad de México, na Cidade do México, México.

Background
Uma luta no peso-mosca entre Sergio Pettis e Brandon Moreno será a principal do evento.

Chris Gruetzemacher enfrentaria neste evento o vencedor do The Ultimate Fighter: América Latina 3 no peso-leve, Martín Bravo. No entanto, Gruetzemacher retirou-se da luta em 18 de julho, com uma lesão, e foi substituído pelo recém-chegado na promoção, Humberto Bandenay.

Uma luta no peso-pena entre Hacran Dias e Zabit Magomedsharipov foi programada para ocorrer neste evento, mas Magomedsharipov foi transferido para uma luta contra Nick Hein, no UFC Fight Night: Volkov vs. Struve, em Roterdã, no mês de setembro. Por sua vez, Hacran Dias foi removido do card inteiramente.

Na pesagem, Alexa Grasso bateu três libras (1,4 kg) acima do limite do peso-palha-feminino, de 116 libras (52,6 kg). Ela foi multada em 20% de sua bolsa, e a luta com Randa Markos será realizada em peso-casado de 119 libras (54 kg).

Card Oficial

Bônus da Noite
Luta da Noite: Não houve lutas premiadas.
Performance da Noite:  Niko Price,  Humberto Bandenay,  Dustin Ortiz e  Joseph Morales

2017 nas artes marciais mistas
Eventos do UFC Fight Night

UFC Fight Night: Pettis vs. Moreno


An Awaous bustamantei in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Richard Greeff hadton 1882. An Awaous bustamantei in nahilalakip ha genus nga Awaous, ngan familia nga Gobiidae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Awaous

Awaous bustamantei


Receptori steroidnih hormona nalaze se u jedru i citosolu, kao i na plaznatskoj membrani ciljnih ćelija. Oni su obično unutarćelijski receptori (obično citoplazmatski ili jedarni) i pokreću transdukciju signala za stroidne hormmone, što dovodi do promiene u ekspresiji gena tokom vremenskog perioda od sata do dana. Najbolje proučeni receptori steroidnih hormona  su članovi jedarnih receptora potporodice 3 (NR3), koji uključuju receptore za estrogene (grupa NR3A) i  3-ketosteroidi (grupa NR3C).  Pored jedarnih receptora, nekoliko G-protein spregnutih receptora i ionskih kanala djeluju kao površinski ćelijski receptori za određene steroidne hormone.

Tipovi

Jedarni receptori

Svi steroidni receptori iz porodice jedarnih receptora su faktori transkripcije. Ovisno o tipu receptora, oni se ili nalaze u citosolu i prelaze u ćelijsko jedro po aktiviranju ili ostaju u jedru čekajući da steroidni hormon uđe i aktivira ih. Ovo usvajanje u jedru olakšava signal nuklearne lokalizacije (NLS) koji se nalazi u zglobnoj regiji receptora. Ovo područje receptora prekrivaju proteini toplotnog šoka (HSP) koji vežu receptor, sve dok hormon nije prisutan. Nakon vezanja hormona, receptor se podvrgava konformacijskim promjenama, oslobađajući HSP, a receptor zajedno sa vezanim hormonom ulazi u jedro da djeluje nakon transkripcije.
 Jedarni receptori
 Potporodica 3: nalik estrogenu
 Grupa A: Estrogeni receptor (Spolni hormoni: Estrogeni)
 1: Estrogeni receptor-α (ERα; NR3A1, )
 2: Estrogeni receptor-β (ERβ; NR3A2, )
 Grupa C: 3-ketosteroidni receptori
1: Glukokortikoidni receptor (GR; ) (Kortizol)
 2: Mineralokortikoidni receptor (MR; ) (Aldosteron)
 3: Progesteronski receptor (PR; NR3C3, ) (Spolni hormoni: Progesteron)
 4: Androgeni receptor (AR; NR3C4, ) (Spolni hormoni: Testosteron)

Struktura
Unutarćelijski receptori steroidnog hormona imaju zajedničku strukturu od četiri jedinice koje su funkcionalno homologne, takozvane "domene":

 Varijabilni domen': Počinje na N-kraju i najpromenljiviji je domen između različitih receptora. (GR; ) (Kortizol)
2: Mineralokortikoidni receptor (MR; ) (Aldosteron)
3: Progesteronski receptor	(PR; NR3C3, )(Spolni hormoni: Progesteron)
4: Androgeni receptor (AR; NR3C4, ) (Spolni hormoni: Testosteron)
 DNK-vezujući domen': Ovaj centralno smješteni,  visoko konzerviran domen vezanja DNK (DBD) sastoji se od dva neponovljiva globulska motiva  gdje je cink koordiniran sa četiri cisteina i bez ostataka histidina. Njihova sekundarna i tercijarna struktura razlikuje se od one kod klasičnih cinkovih prstiju. Ova regija kontrolira koji će se gen aktivirati. Na DNK stupa u interakciju sa elementom hormonskog odgovora (HRE).
 Regija šarke: Ovo područje kontrolira kretanje receptora do jedra.
 Hormonskovezujuć domen: Umjereno očuvani ligand- vezujući domen (LBD) može sadržavati signal jedarne lokalizacije, aminokiselinske sekvence sposobne za vezanje šaperona i dijelove interfejsa za dimerizaciju. Takvi su receptori usko povezani sa šaperonima (naime, proteini toplotnog šoka hsp90 i hsp56), koji su potrebni za održavanje svoje neaktivne (ali receptivne) citoplazmatske konformacije.  Na kraju, ovi domeni nalaze se na C-kraju. Kraj povezuje molekulu sa svojim parom u homodimeru ili heterodimeru. To može uticati na veličinu odgovora.

Mehanizam djelovanja

Genomski
Ovisno o mehanizmu djelovanja i potćelijskoj distribuciji, jedarni receptori mogu se uvrstiti  u najmanje dvije klase. Jedarni receptori koji vežu steroidne hormone klasifcirani su kao receptori tipa I. Samo receptori tipa I imaju protein toplotnog šoka (HSP),  povezan sa neaktivnim receptorom koji će se osloboditi kada receptor stupi u interakciju s ligandom. Receptori tipa I mogu se naći u homodimernim ili heterodimernim oblicima. Jedarni receptori tipa II nemaju HSP, a za razliku od klasičnih receptora tipa I nalaze se u ćelijskom jedru.

Slobodni (tj. nevezani) steroidi ulaze u ćelijsku citoplazmu i stupaju u interakciju sa svojim receptorima. U ovom procesu protein toplotnog šoka se disocira, a aktivirani kompleks receptor-ligand translocira u jedro. Također je povezan sa EAAT-ovima

Nakon vezanja za ligand (steroidni hormon), steroidni receptori često formiraju proteinske dimere. U jedru, kompleks deluje kao faktor transkripcije, povećavajući ili suzbijajući transkripciju određenih gena svojim djelovanjem na DNK.

Receptori tipa II nalaze se u jedru. Dakle, njihovi ligandi prolaze kroz ćelijsku membranu i citoplazmu i ulaze u jedro,  gdje aktiviraju receptor bez oslobađanja HSP. Aktivirani receptor stupa u interakciju s elementom hormonskog odgovora i započinje proces transkripcije kao kod receptora tipa I.

Negenomski
Pokazalo se da ćelijska membrana povećava aktivnost aldosteronskih receptora, bazolateralnih Na / K ATPaza, ENaC natrijevih kanala i ROMK kalijskih kanala glavne ćelije u distalnoj tubuli i sabirnom kanalu nefrona (kao i u debelom crijevu i možda u znojnim žlijezdama).

Postoje neki dokazi da se određeni receptori za steroidni hormon mogu proširiti kroz dvoslojne lipidne membrane na površini ćelija i da mogu biti u interakciji s hormonima koji ostaju izvan ćelija.

Receptori steroidnih hormona mogu takođe funkcionirati izvan jedra i povezati se sa proteinima transdukcije citoplazmatskog signala kao što su PI3k i Akt-kinaza.

Ostali

Nova klasa receptora steroidnih hormona nedavno je razjašnjena, a nalaze se na ćelijskoj membrani. Nova istraživanja sugeriraju da su zajedno sa dobro dokumentiranim unutarćelijskim receptorima prisutni i receptori ćelijske membrane za nekoliko steroidnih hormona te da su njihovi ćelijski odgovori mnogo brži od unutarćelijskih receptora.

G protein-spregnuti receptori

GPCR povezani proteini najvjerovatnije stupaju u interakciju sa steroidnim hormonima putem konsenzusa aminokiselina koji se uobičajeno smatra kao mjesto prepoznavanja i interakcije holesterola. Otprilike trećina GPCR-ova klase A sadrži ovu sekvencu. Sami steroidni hormoni međusobno se dovoljno razlikuju da ne utiču svi na sve GPCR-spregnute proteine. Međutim, sličnosti između steroidnih hormona i receptora čine vjerojatnim argument da svaki receptor može reagirati na više steroidnih hormona ili da bi svaki hormon mogao uticati na više receptora. To je suprotno uobičajenom modelu postojanja jedinstvenog receptora za svaki jedinstveni.

Poznato je da najmanje četiri različita GPCR-spregnuta proteina reagiraju na steroidne hormone. G-protein spregnuti receptor 30 (GPR30) veže estrogen, receptor membranskog progestina (mPR) veže progesteron, porodica G-protein spregnutih receptora grupe C,  član 6 grupe 6 (GPRC6A) veže androgene i receptor povezan sa hormonima štitnjače i receptorima 1 u tragovima amina (TAAR1) veže hormon štitnjače (iako tehnički nisu steroidni hormoni, hormoni štitnjače ovdje se mogu grupirati jer njihovi receptori pripadaju natporodici jedarnih receptora). Kao primjer učinka ovih GPCR-spregnutih proteina uzmima se  GPR30. GPR30 veže estrogen, a nakon toga ovaj put aktivira adenilil-ciklazu i receptor za epidermni faktor rasta. Rezultat je vazodilatacija, ponovna zaštita, razvoj mliječnih žlijezda.

Sulfatirane steroide i žučne kiseline takođe otkrivaju vomeronazalni receptori, posebno porodica V1.

Ionski kanali

Neuroaktivni steroidi vežu se i moduliraju aktivnost nekoliko ionskih kanala, uključujući GABAA, NMDA, i sigma receptore.

Utvrđeno je da steroid progesteron modulira aktivnost CatSper (kation spermskih kanala) naponski graničnih Ca2+ kanala. Budući da jajašca oslobađaju progesteron, sperma ga može koristiti kao signal za usmjeravanje  plivanja prema jajima (hemotaksija).

Kompleks SHBG/SHBG-R

Smatra se da globulin vezan za  spolni hormon (SHBG) uglavnom funkcionira kao transporter i rezervoar za estradiol i testosteronski spolni hormon. Međutim, također je pokazano da se SHBG može vezati za receptor na površini ćelije (SHBG-R).  SHBG-R nije u potpunosti okarakteriziran. Podskupina steroida može se vezati za SHBG / SHBG-R kompleks, što rezultira aktivacijom adenilil-ciklaze i sintezom drugog glasnika cAMP-a. Stoga se čini da kompleks SHBG / SHBG-R djeluje kao transmembranski steroidni receptor koji je sposoban da prenosi signale u unutrašnjost ćelija.

Također pogledajte
 Membranski steroidni receptor
 Jedarni receptor

Reference

Vanjski linkovi

 https://web.archive.org/web/20061230202811/http://users.rcn.com/jkimball.ma.ultranet/BiologyPages/S/SteroidREs.html
 http://www.guidetopharmacology.org/GRAC/FamilyDisplayForward?familyId=107
 http://humupd.oxfordjournals.org/content/6/3/225.full.pdf

Unutarćelijski receptori
Receptori

Receptor steroidnih hormona


Othonna petiolaris is 'n plant wat endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap is. Dit het 'n voorkomsgebied van 3195 km² en kom van die Gifberg en die noorde van die Sederberg voor. Die spesie is deel van die fynbos. Die plant het reeds 36% van sy habitat verloor aan gewasverbouing, die bedreiging bestaan steeds.

Bronne
 Plants of the World Online
 REDLIST Sanbi

Struike
Othonna
Flora van Suid-Afrika
Endemiese plante van Suid-Afrika

Othonna petiolaris


An Trichobaptria exsecuta in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Felder hadton 1875. An Trichobaptria exsecuta in nahilalakip ha genus nga Trichobaptria, ngan familia nga Geometridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichobaptria

Trichobaptria exsecuta


The Witness for the Defense er en amerikansk stumfilm fra 1919 af George Fitzmaurice.

Medvirkende
 Elsie Ferguson som Stella Derrick
 Vernon Steele som Dick Hazelwood
 Warner Oland som Captain Ballantyne
 Wyndham Standing som Henry Thresk
 George Fitzgerald som Wigney Derrick

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1919
Dramafilm fra USA

The Witness for the Defense


An Trachichthys australis in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Shaw hadton 1799. An Trachichthys australis in nahilalakip ha genus nga Trachichthys, ngan familia nga Trachichthyidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trachichthys

Trachichthys australis


Kaliwatan sa lupoy ang Alosa vistonica. Una ning gihulagway ni Economidis ug Sinis ni adtong 1986. Ang Alosa vistonica sakop sa kahenera nga Alosa, ug kabanay nga lupoy. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa kritikal nga nagtikapuo.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Uropa
 Gresya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Lupoy
Lupoy sa Uropa
Lupoy sa Gresya
Alosa

Alosa vistonica


Helen Galloway McNicoll (Toronto, 14 de dezembro de 1879 – Swanage, 27 de junho de 1915) foi uma pintora impressionista canadense, considerada uma das mais originais artistas canadenses.

Vida e carreira
Nascida em Toronto em uma família influente, seus pais eram David McNicoll e Emily Pashley. Helen era a mais velha de oito irmãos e ficou surda ainda na infância devido à escarlatina, e como resultado focou nos estudos, no piano e na observação ao redor. Adolescente, ela estudou na Art Association of Montreal, com William Brymner em 1899. Em 1902, ela se mudou para a Inglaterra, para estudar na Slade School of Fine Art, sob a orientação de Philip Wilson Steer, onde ela foi encorajada a pintar ao ar livre, prática comum da escola Slade.

Em seguida, Emily estudou em St Ives (Cornualha), com Algernon Talmage, onde conheceu Dorothea Sharp, colega pintora e que se tornaria amiga de Emily. As duas viajaram pela França e pela Itália, onde dividiram o estúdio e posaram uma para o quadro da outra.

Foi membro da Royal Society of British Artists e da Royal Canadian Academy of Arts, tendo exposto quadros em exposições tanto na Europa, quanto na América do Norte. Sua paleta audaciosa de cores não agradava a alguns dos membros mais antigos das associações de arte, nem os temas comuns de seus quadros, mostrando mulheres independentes, em paisagens belamente iluminadas.

Morte
Precocemente, Emily faleceu aos 35 anos, em Swanage, Dorset, Inglaterra, em 27 de junho de 1915, por complicações relacionadas à diabetes. Ela nunca se casou ou teve filhos.

Galeria

Ligações externas

 Dicionário canadense de biografias
 Notas biográficas
 Notas biográficas no museu virtual

Pintores do impressionismo
Naturais de Toronto

Helen McNicoll


Euclimacia grandis là một loài côn trùng trong họ Mantispidae thuộc bộ Neuroptera. Loài này được Guérin-Ménéville in Duperry miêu tả năm 1831.

Chú thích

Tham khảo

Euclimacia

Euclimacia grandis


An Euporus torquatus in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Johan Wilhelm Dalman hadton 1817. An Euporus torquatus in nahilalakip ha genus nga Euporus, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha:
 Gabon.
 Sierra Leone.

Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Euporus

Euporus torquatus


José Pedro Cruz Sousa Neto (born 10 February 1993), commonly known as Zé Pedro, is a Portuguese professional footballer who plays for Belenenses as a left back.

Club career
On 18 July 2021, he signed with Belenenses.

Honours

Club
Real Massamá
Campeonato de Portugal: 2016–17

References

External links

1993 births
Living people
Footballers from Cascais
Portuguese sportspeople of Angolan descent
Portuguese men's footballers
Portuguese expatriate men's footballers
Men's association football defenders
S.U. Sintrense players
Casa Pia A.C. players
Real S.C. players
FC Eindhoven players
C.F. Os Belenenses players
Liga Portugal 2 players
Segunda Divisão players
Eerste Divisie players
Portuguese expatriate sportspeople in the Netherlands
Expatriate men's footballers in the Netherlands

Zé Pedro (footballer, born 1993)


2017–18 Zonal T20 League was a Twenty20 cricket competition in India. It was played from 7 to 16 January 2018. It was the second edition of the tournament, following the 2016–17 Inter State Twenty-20 Tournament held in January and February 2017.

Top 2 teams from each Zone qualified for the Super League stage of 2017–18 Syed Mushtaq Ali Trophy.

On 14 January, in the North Zone fixture between Himachal Pradesh and Delhi, Rishabh Pant scored the second-fastest century in a Twenty20 match, making 100 from 32 balls.

Points Table

West Zone

Central Zone

South Zone

East Zone

North Zone

Fixtures

West Zone

Central Zone

South Zone

East Zone

North Zone

References

External links
 Series at ESPN Cricinfo

Zonal T20 League
Zonal T20 League

2017–18 Zonal T20 League


An Lucyna fenestella in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Philipp Christoph Zeller hadton 1875. An Lucyna fenestella in nahilalakip ha genus nga Lucyna, ngan familia nga Oecophoridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lucyna

Lucyna fenestella


A Porbase - Base Nacional de Dados Bibliográficos , é o catálogo colectivo em linha das bibliotecas portuguesas.

Estabelecida em 1986, a PORBASE é coordenada pela Biblioteca Nacional de Portugal (BNP) e está disponível ao público desde Maio de 1988, sendo actualmente a maior base de dados bibliográficos do país, que reflecte não só as colecções da BNP como também de mais 180 outras bibliotecas portuguesas de variados tipos e dimensões, tanto públicas como privadas. A PORBASE constitui-se, pois, como Catálogo Coletivo das Bibliotecas Portuguesas, em linha, diariamente atualizado. É uma base de dados cooperativa, resultante da incorporação dos registos bibliográficos dos catálogos das diversas bibliotecas que nela participam, não tem fins lucrativos e pretende garantir e disponibilizar o acesso à informação bibliográfica de uma forma eficaz e descentralizada e servir de suporte à investigação e à difusão cultural.

Aberta à livre participação das bibliotecas portuguesas, a PORBASE assenta numa filosofia de cooperação com Regulamento próprio, visando otimizar os recursos disponíveis e a normalização das práticas profissionais na comunidade de bibliotecas e serviços de documentação portugueses.. A adesão à PORBASE requer a adopção de determinados princípios e normas bibliográficas tal como definido genericamente da Carta de Princípios PORBASE.

Os registos bibliográficos contidos na PORBASE referenciam materiais bibliográficos diversos, nacionais e estrangeiros, sem restrições de âmbito temático ou cronológico. A dimensão actual da Base de Dados ronda 2.000.000 de registos bibliográficos, contendo também mais de 1.500.000 registos de autoridade. O crescimento médio anual da PORBASE, que é actualizada diariamente, é estimado em 40.000 registos bibliográficos.

Desde Abril de 2006, o conteúdo da PORBASE está disponível no Google Scholar permitindo que os recursos das bibliotecas portuguesas sejam pesquisados neste serviço especializado, especialmente vocacionado para o público académico. A PORBASE está também presente na B-On - Biblioteca do Conhecimento Online, serviço que reúne uma vasta cobertura internacional de publicações científicas disponíveis em linha.

Ligações externas
 Porbase Base Nacional de Dados Bibliográficos
Bases de dados bibliográficas
Bibliotecas de Portugal
Biblioteconomia e ciência da informação

Porbase


An Tasmanogobius gloveri in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Douglass Fielding Hoese hadton 1991. An Tasmanogobius gloveri in nahilalakip ha genus nga Tasmanogobius, ngan familia nga Gobiidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tasmanogobius

Tasmanogobius gloveri


An Eburia clara in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Bates hadton 1884. An Eburia clara in nahilalakip ha genus nga Eburia, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eburia

Eburia clara


Ang Suṟkhjōy ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Surkh Jōy (walog), Wilāyat-e Bāmyān,
 Surkh Jōy (suba nga anhianhi), Daykundi Province,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Suṟkhjōy


An Fulvoclysia albertii in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Józef Razowski hadton 1983. An Fulvoclysia albertii in nahilalakip ha genus nga Fulvoclysia, ngan familia nga Tortricidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fulvoclysia

Fulvoclysia albertii


Swiss Open Gstaad 2017, właśc. J. Safra Sarasin Swiss Open Gstaad 2017 – tenisowy turniej ATP rangi ATP World Tour 250 w sezonie 2017 z cyklu Swiss Open Gstaad rozgrywany w dniach 24–30 lipca w Gstaad na kortach ceglanych o puli nagród wynoszącej 540 310 euro.

Gra pojedyncza

Zawodnicy rozstawieni

Drabinka

Faza finałowa

Faza początkowa

Pula nagród

Gra podwójna

Zawodnicy rozstawieni

Drabinka

Pula nagród

Uwagi

Bibliografia

Linki zewnętrzne

2017 w tenisie ziemnym
2017
2017 w Szwajcarii

Swiss Open Gstaad 2017


I monosaccaridi (conosciuti anche come zuccheri semplici; che deriva dal greco μόνος, mònos, «singolo», e σάκχαρ-αρος, sàccar, saccaros", «zucchero») sono composti organici formati da carbonio, idrogeno e ossigeno. Sono carboidrati che non possono essere demoliti per idrolisi. Sono prodotti dagli organismi autotrofi attraverso la fotosintesi clorofilliana; gli animali assumono poi direttamente o indirettamente tali molecole delle piante. Sono classificati a seconda del tipo di gruppo carbonilico (aldeidico o chetonico) e dal numero di atomi di carbonio contenuti nella molecola, che possono variare da 2 a 7.

Caratteristiche

I monosaccaridi più importanti sono quelli che contengono 3, 4, 5 oppure 6 atomi di carbonio, rispettivamente appartenenti ai gruppi dei triosi, tetrosi, pentosi ed esosi:

 nei triosi la forma aldeidica si chiama gliceraldeide, mentre la forma chetonica viene chiamata diidrossiacetone;
 nei pentosi la forma aldeidica si chiama ribosio, mentre la forma chetonica prende il nome di ribulosio;
 infine, negli esosi la forma aldeidica si chiama glucosio, mentre la forma chetonica prende il nome di fruttosio.

In generale il suffisso da aggiungere al nome del carboidrato è, per gli zuccheri aldeidici, -oso (oppure -osio); per quelli chetonici invece è -uloso (oppure -ulosio). In entrambi i casi ci sono comunque delle eccezioni. La maggior parte dei monosaccaridi che si trovano in natura ha la configurazione D; fa eccezione l'arabinosio, un aldopentoso, che si trova nella configurazione L. I monosaccaridi, ad eccezione del diidrossiacetone, noto anche con il nome di triulosio, contengono almeno uno stereocentro e sono quindi otticamente attivi.

Operando una reazione di condensazione, con eliminazione di acqua di un monosaccaride con una sostanza di natura diversa (di solito a carattere alcolico o fenolico) si ottiene una sostanza detta glicoside. Infine il ribosio e il desossiribosio sono due monosaccaridi a 5 atomi di carbonio (gli altri ne contengono 6), importanti costituenti degli acidi nucleici (DNA e RNA).

Proprietà chimiche
 Aldosi e chetosi: i monosaccaridi sono costituiti da una catena lineare di atomi di carbonio che portano tutti un gruppo ossidrilico tranne uno che è legato con legame doppio all'ossigeno. Se il carbonio che forma il gruppo carbonilico si trova all'estremità della catena avremo un'aldeide, altrimenti un chetone e quindi un aldosio o un chetosio.

In genere le formule brute dei monosaccaridi sono multipli di CH2O: ad esempio il glucosio ha come formula bruta C6H12O6. Esistono tuttavia alcune notevoli eccezioni tra cui la glucosammina (C6H13NO5), il 2-deossiribosio (C5H10O4) e i deossizuccheri in generale. I monosaccaridi sono le molecole principali che forniscono l'energia necessaria per l'attività cellulare.

Voci correlate
 Disaccaridi
 Oligosaccaridi
 Polisaccaridi
 Gluteicidi
 Zuccheri

Altri progetti

Collegamenti esterni

Classi di composti organici
Monosaccaridi

Monosaccaridi


Kaliwatan sa alibangbang ang Echenais quinquemaculata. Una ning gihulagway ni Mengel ni adtong 1913. Ang Echenais quinquemaculata sakop sa kahenera nga Echenais, ug kabanay nga Riodinidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Echenais

Echenais quinquemaculata


Winslow West – jednostka osadnicza w Stanach Zjednoczonych, w stanie Arizona, w hrabstwie Coconino.

CDP w stanie Arizona

Winslow West


Peter Boyce (born 14 May 1946) is an Australian athlete. He competed in the men's high jump at the 1968 Summer Olympics. He came 26th place and did not qualify for the final.

References

1946 births
Living people
Athletes (track and field) at the 1968 Summer Olympics
Australian male high jumpers
Olympic athletes for Australia
Athletes from Melbourne
20th-century Australian people
Sportsmen from Victoria (state)

Peter Boyce


Jimmie Moore (født 30. december 1925 i Jamaica, død 1. maj 2003 i Danmark) var en jamaicansk musiker og skuespiller. Han flyttede til Danmark og blev kapelmester på Hotel Kystens Perle i Snekkersten, der i 1950'erne var kendt for sin internationale underholdning. Han spillede også med sin kvintet Jimmie Moore and His Calypso Ramblers på Øresundsbådene, der sejlede mellem Kalkbrænderihavnen i København og Malmø.

Senere medvirkede han i foråret 1960 med succes i teaterforestilllingen En duft af honning på Allé-Scenen på Frederiksberg, hvor han spillede en ung farvet sømand. Ved opsætningen af stykket i London var han også med.

Han medvirkede i følgende film:
 Peters landlov (1963) - Billy (Hovmester)
 Mennesker mødes og sød musik opstår i hjertet (1967)
 Affæren Christine Keeler (1963) (Udenlandsk film).

Har optrådte tillige ved SIFs sports- og showfest 1958, hvor Jimmie Moore og hans kvintet fik følgende anmeldelse:

"Størst bifald fik de fem gnistrende sorte Jamaica-negre "Jimmy Moore and his Calypso Ramblers", hvis spilleglæde og gode humør smittede af på børnene og i øvrigt også på de voksne …"

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikere fra Jamaica
Skuespillere fra Jamaica

Jimmie Moore


Este artigo traz uma lista com todos os jogadores brasileiros que já jogaram na NBA, bem como dados estatísticos dos mesmos atuando nesta liga.

Até junho de 2019, 22 jogadores brasileiros haviam sido Draftados por alguma franquia da NBA, dos quais 18 atuaram pelo menos em 1 partida.

Histórico
No dia 8 de junho de 1976, o brasileiro Marquinhos Abdalla, foi draftado na 162ª posição pelo Portland Trail Blazers. Ele foi o primeiro brasileiro a ser recrutado pela NBA. Porém, ele preferiu continuar defendendo a seleção brasileira e recusou ao convite. Na época, apenas jogadores amadores poderiam jogar pelas seleções nacionais. E como jogador da NBA, ele seria considerado jogador profissional. Uma curiosidade é que, naquela temporada de 1976/77, o Portland Trail Blazers seria campeão - sem Marquinhos.

8 anos depois, Oscar Schmidt foi selecionado pelo New Jersey Nets na sexta rodada do famoso draft da NBA de 1984, mas, pelo mesmo motivo de Marquinhos Abdalla, também declinou o convite.

O Brasil só iria de fato ter seu primeiro representante na NBA, em 1988. Na época, Rolando Ferreira foi escolhido no Draft pelo Portland Trail Blazers, franquia pela qual entrou em quadra 12 vezes.

3 anos depois (1991), Pipoka seria o segundo brasileiro na NBA. Ele, porém, só entraria em quadra uma única vez marcando dois pontos e fazendo duas assistências..

Até os anos 2000, esses seriam os únicos representantes do Brasil na NBA. O Brasil só viria a, de fato, ter representatividade na NBA a partir de 2002, quando o pivô Nenê Hilário foi draftado pelo Denver Nuggets. Desde então, em todo ano, o Brasil teve pelo menos 3 jogadores na NBA, chegando ao auge de nove jogadores nas temporadas 2015-16 e 2016-17.

Uma curiosidade é que, em 2005, Lucas Tischer foi draftado pelo Phoenix Suns, mas não chegou a disputar nenhuma partida na NBA. O mesmo ocorreu com Paulão Prestes, em 2010, quando foi selecionado pelo Minnesota Timberwolves na 45ª posição do draft da NBA daquele ano, mas não disputou nenhuma partida na maior liga de basquete do mundo.

 Quadro-histórico com a ordem dos jogadores brasileiros que já atuaramao menos em 1 partida na NBA

 Nota: Scott Machado nasceu nos EUA, mas é filho de brasileiros.

 Brasileiros que foram draftados por alguma equipe, mas não autuaram em nenhuma partida na NBA.

Conquistas Individuais
Na Temporada de 2006-07, Leandrinho Barbosa foi eleito o NBA Sixth Man of the Year atuando pelo Phoenix Suns.

Na temporada 2009-10, Anderson Varejão foi eleito para o NBA All-Defensive Second Team e ficou em terceiro no prêmio NBA Sixth Man of the Year.

Em 16 de junho de 2014, Tiago Splitter se tornou o primeiro brasileiro a conquistar um título da NBA. Nesta temporada, ele jogava pelo San Antonio Spurs.

Em 2015, Leandrinho seria o segundo brasileiro a participar de uma conquista de NBA.

Em 2016, Anderson Varejão fez história ao tornar-se o primeiro jogador na história a ter defendido os dois finalistas da NBA em um mesmo ano. No mesmo ano, tornou-se o primeiro brasileiro a estar em três finais da NBA, e também o primeiro brasileiro a vencer as duas conferências da NBA. No ano seguinte, atuando pelo Golden State Warriors, Varejão tornou-se o 3o jogador brasileiro a sagrar-se Campeão da NBA

Brasileiros no All-Star Weekend
O Brasil já teve 2 representantes na All-Star Weekend. Em 2003 e 2004,Nenê Hilário representou o Brasil no fim de semana das estrelas, para o duelo de novatos.

Em 2016, Raulzinho defendeu as cores do 'Time Mundo' no duelo de novatos e segundo-anistas.

Tiago Spliter seria o terceiro. Em 2012, ele foi um dos selecionados para disputar o "Rising Stars", partida que reúne novatos e jogadores que estão no segundo ano como profissionais. Uma lesão às vésperas deste evento, porém, o tirou desta partida.

Em 2017, Oscar Schmidt foi convidado, e participou do jogo das celebridades.

All Star Game
Até hoje, nenhum brasileiro jogou o NBA All-Star Game. Quem chegou mais perto foi Anderson Varejão. Na temporada 2011-2012, ele viveu seu auge na NBA, chegando a ser cotado para ser o primeiro representante brasileiro no All-Star Game da NBA. Porém, por conta de uma embolia pulmonar sofrida no início de 2012, ele não pode jogar o restante da temporada, e por conseguinte, o All Star Game NBA All-Star Game.

Além da indicação técnica, um jogador pode ser eleito para o NBA All-Star Game via votação popular aberta. Segundo um levantamento feito pelo site "paixaonba.com.br", em 2016, os brasileiros que estiveram mais próximos de participar deste jogo, via votação, foram:
 2010 - 3º - Nenê Hilário (DEN) - 364.534 votos
 2011 - 3º - Nenê Hilário (DEN) - 599.044 votos
 2012 - 4º - Nenê Hilário (DEN) - 207.102 votos
 2013 - 10º - Anderson Varejão (CLE) - 149.246 votos

Lista de Jogadores por Temporada

Campeões da NBA
 2013-14 - Tiago Splitter: San Antonio Spurs
 2014-15 - Leandrinho: Golden State Warriors

Links Externos
 sportv.globo.com/ De Rolando a Nenê: os números do Brasil na NBA e a queda para 2017/18
 blogabreojogo.com.br/ A história dos Brasileiros da NBA

Listas de esportistas do Brasil

Lista de jogadores brasileiros na NBA


.

Wydarzenia
 22 sierpnia Bitwa pod Obertynem. Hetman Jan Tarnowski pokonuje mołdawskiego hospodara Piotra Raresza zwanego Petryłą.
 Protestanccy książęta cesarstwa zakładają Związek szmalkaldzki, organizację o charakterze obronnym, powołaną do wzajemnego wsparcia w przypadku prób przymusowej rekatolicyzacji. Jednym z założycieli sojuszu jest Jan Fryderyk I, książę saski.

Urodzili  się
 Maria Habsburg, arcyksiężniczka Austrii, córka cesarza Ferdynanda I i jego żony Anny Jagiellonki, wnuczka króla Czech i Węgier Władysława II Jagiellończyka.
 1 listopada Manuel, książę Portugalii (zm. 1537), syn króla Jana III Aviza.
 Antoni de Crato, wnuk Manuela I Szczęśliwego, w 1580 ostatni król Portugalii z dynastii Avizów.

Zmarli
 17 lipca Takakuni Hosokawa, japoński dowódca.

Przypisy

Kalendarium polityczne
Wydarzenia 1531

1531 w polityce


Bình Hiệp là một xã thuộc thị xã Kiến Tường, tỉnh Long An, Việt Nam.

Địa lý
Bình Hiệp là một xã biên giới nằm ở phía bắc thị xã Kiến Tường, có vị trí địa lý:
Phía đông giáp huyện Mộc Hóa
Phía tây giáp xã Bình Tân
Phía nam giáp Phường 3 và xã Tuyên Thạnh
Phía bắc giáp xã Thạnh Trị và Campuchia.

Xã có diện tích 32,19 km², dân số năm 1999 là 6.273 người, mật độ dân số đạt 195 người/km².

Hành chính
Xã Bình Hiệp được chia thành 5 ấp: Gò Dưa, Ông Nhan Tây, Ông Lễ,Ông Nhan Đông, Tầm Đuông.

Lịch sử
Trước đây, xã Bình Hiệp thuộc huyện Mộc Hóa.

Ngày 4 tháng 4 năm 1989, Hội đồng Bộ trưởng ban hành Quyết định 37-HĐBT. Theo đó, tách một phần diện tích và dân số của xã Bình Hiệp để thành lập xã Bình Tân.

Từ ngày 18 tháng 3 năm 2013, xã Bình Hiệp thuộc thị xã Kiến Tường như hiện nay.

Chú thích

Tham khảo

Xã, phường, thị trấn biên giới Việt Nam - Campuchia

Bình Hiệp, Kiến Tường


An Ceresium rotundicolle in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Francis Polkinghorne Pascoe hadton 1885. An Ceresium rotundicolle in nahilalakip ha genus nga Ceresium, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Sri Lanka. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ceresium

Ceresium rotundicolle


Ernsthofen è un comune austriaco di 2 162 abitanti nel distretto di Amstetten, in Bassa Austria; è suddiviso in due comuni catastali (Katastralgemeinden): Aigenfließen e Rubring.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Comuni del distretto di Amstetten

Ernsthofen


Most je bio časopis koji je izlazio u Mostaru od 1974. godine. Zbog ratnih okolnosti u Bosni i Hercegovini, časopis ne izlazi u periodu 1992 – 1994. godine.  Od 1998.  godine podnaslov časopisa je bio "časopis za obrazovanje, nauku i kulturu". Časopis je izlazio tromjesečno i mjesečno. Štampan je na latinici i ćirilici.

Izdavači
Od god. I, br. 1 (1974) izdavač: Savez zajednica kulture za Hercegovinu
Od god. XXI, br. 91 (1995) izdavač: Okrug Mostar
Od god. XXII, br. 94 (1996) izdavač: NIP "BiH perspektive"
Od god XXII, br. 96 (1996) izdavač: Narodna biblioteka Mostar
Od god. XXIV, br. 103-104 (1998) izdavač: Društvo pisaca BiH- Podružnica Hercegovačko-neretvanskog kantona
Od god. XXIV, br. 105 (1998) izdavač: Podružnica pisaca Hercegovačko-neretvanskog kantona

Reference

Vanjski linkovi
https://www.most.ba/

Bosanskohercegovački časopisi
Mediji u Mostaru
Jugoslavenski časopisi
Časopisi osnovani 1974.

Most (časopis)


Porta Sant'Angelo (Roma);
Porta di Sant'Angelo, porta di Perugia
Porta Sant'Angelo, porta di Deruta

Porta Sant'Angelo


Kaliwatan sa insekto ang Mesothrips longisetis. Una ning gihulagway ni Hermann Priesner ni adtong 1929. Ang Mesothrips longisetis sakop sa kahenera nga Mesothrips, ug kabanay nga Phlaeothripidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Malaysiya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Malaysiya
Mesothrips

Mesothrips longisetis


An Nealcidion cereicola in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Fisher hadton 1936. An Nealcidion cereicola in nahilalakip ha genus nga Nealcidion, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Paraguay. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nealcidion

Nealcidion cereicola


An Ramphotyphlops olivaceus in uska species han Typhlopidae nga ginhulagway ni Gray hadton 1845. An Ramphotyphlops olivaceus in nahilalakip ha genus nga Ramphotyphlops, ngan familia nga Typhlopidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ramphotyphlops

Ramphotyphlops olivaceus


Historija Bugarske počinje izgradnjom prvih naselja na teritoriji današnje Bugarske i njenog formiranja kao nacionalne države i obuhvata historiju bugarskog naroda i njihovo porijeklo. Najraniji dokazi ljudske civilizacije u Bugarskoj su stari više od 1,4 miliona godina. Oko 5.000. godine p.n.e. postojala je sofistirana civilizacija koja je proizvodila neke od prvih keramika i nakita u svijetu. Nakon 3.000. godine p.n.e. na teritoriju današnje Bugarske su se pojavili Tračani. Krajem 6. stoljeća p.n.e. većina teritorija današnje Bugarske je bila pod vlašću Perzijskog carstva. Godine 470. p.n.e., Tračani su formirali moćnu Odrijsku kraljevinu nakon perzijskog poraza u Grčkoj. Nakon toga tračka plemena su pala pod makedonsku, keltsku i rimsku dominaciju. Ova mješavina antičkih naroda je asimilirana od strane Slavena, koji su se stalno nastanili na Balkanskom poluostrvu nakon 500. godine.

U međuvremenu, Prabugari, porijeklom iz srednje Azije, su 632. godine formirali nezavisnu državu sjeverno od Crnog mora koja je poznata kao Stara Velika Bugarska pod vodstvom Kubrata. Pritisak Hazara je doveo do raspada Stare Velike Bugarske u drugoj polovini 7. stoljeća. Jedan od Kubratovih nasljednika, Asparuh, je migrirao sa nekoliko prabugarskih plemena na područje oko delte Dunava, osvajajući Malu Skitiju i Meziju. Iskoristivši slabost Bizantijskog carstva, proširili su svoje novo carstvo na Balkanskom poluostrvu. Mirovnim sporazumom sa Bizantijom 681. godine uspostavili su stalni bugarski glavni grad Plisku i označili početak Prvog Bugarskog carstva. Nova država je okupila Tračane i Slavene pod prabugarskim vladavinu započevši proces međusobne asimilacije. U slijedećim stoljećima Bugarska se nametnula kao moćno carstvo koje je dominiralo Balkanom preko svoje agresivne vojne tradicije, što je dovelo do razvoja različitih etničkih identiteta. Njeno etničko i kulturno različito stanovništvo se ujedinilo pod zajedničkom religijom, jezikom i pismom koje je očuvalo i formiralo bugarsku nacionalnu svijest uprkos stranoj invaziji i uticaju.

U 11. stoljeću, Prvo bugarsko carstvo je propalo zbog ruskih i bizantijskih napada i postalo dio Bizantijskog carstva do 1185. godine. Tada je izbio veliki ustanak na čelu sa dva brata - Asena i Petra - koji su osnovali dinastiju Asen i obnovili Bugarsku državu stvarajući Drugo Bugarsko carstvo. Nakon dostizanja svog vrhunca 1230. godine, ovo carstvo je počelo da opada zbog niza faktora, prije svega njenog geografskog položaja koji je učinio ranjivom na razne napade i invazije sa svih strana. Seljačka pobuna, jedna od rijetko uspješnih u historiji, je postavila Ivajla za cara. Njegova kratka vladavina je bila od suštinskog značaja u oporavku Bugarske. Uslijedio je relativno uspješan period od 1300. do 1370. godine kada su frakcijske podjele podijelile Bugarsku na tri mala carstva. Do 1396. godine oni su pokoreni od strane Osmanlijskog carstva. Nakon eliminacije bugarskog plemstva i sveštenstva od strane Osmanlija, Bugarska je ušla u period represije, intelektualne stagnacije i loše uprave koja je razbila svoju kulturu i izolovala se od Evrope narednih 500 godina. Neko njeno kulturno naslijeđe je pronašlo svoj put u Rusiji, gdje je usvojeno i razvijeno.

Opadanjem moći Osmanlijskog carstva nakon 1700. godine, započelo je oživljavanje bugarskog plemstva ostavljajući egalitarne seljake sa malom rastućom urbanom srednjom. klasom. Do 19. stoljeća, Bugarski narodni preporod je postao ključni element borbe za nezavisnost koja će kulminirati neuspješnim ustankom u aprilu 1876. godine, što je izazvalo Rusko-turski rat (1877. - 1878.) i kasnije oslobođenje Bugarske. Prvobitni sporazum u San Stefanu je odbijen od strane zapadnih velikih sila, a slijedeći Berlinski sporazum je ograničio teritoriju Bugarske na Meziju i region Sofiju. Ovaj sporazum je ostavio mnoge Bugare van granica nove države, koja je definisala militaristički pristup regionalnim pitanjima i svoju odanost Njemačkoj u oba svjetska rata.

Nakon Drugog svjetskog rata, Bugarska je postala komunistička država na čelu sa Todorom Živkovom. Ekonomski napredak Bugarske je došao krajem 1980.-ih, a kolaps komunističkog sistema u istočnoj Evropi je označio prekretnicu za razvoj zemlje. Nakon niza kriza 1990.-ih u kojoj su Bugarska industrija i poljoprivreda bile u rasulu, započeo je period relativne stabilizacije dolaskom Simeona Saxe-Coburg-Gotha za premijera 2001. godine. Bugarska se priključila NATO-u 2004. godine i Evropskoj uniji 2007. godine.

Prahistorija i antika

Prahistorija
Najstariji ljudski posmrtni ostaci su pronađeni u Bugarskoj na iskopinama u pećini Kozarnika, približne starosti 1,6 miliona godina. Ova pećina možda čuva najranije dokaze ljudskog postojanja. Ljudski ostaci koju su pronađeni u pećini Bacho Kiro su stari 44.000 godina i sastoje se od par fragmentisanih ljudskih čeljusti, ali je sporno da li su ovi rani ljudi bili Homo sapiensi ili neandertalci.

Eneolitska Varna civilizacija predstavlja prvu civilizaciju sa sofisticiranom društvenom hijerarhijom u Evropi. Centralni element ove kulture je Varna nekropola koja je otkrivena ranih 1970.-ih. Ona je služila kao alat u razumijevanju kako su najranija evropska društva funkcionirala. Zlatni nakit, narukvice i oružje su otkriveni u jednoj grobnici koja je nastala između 4.600. i 4.200. godine p.n.e., što je najstariji zlatni artefakt otkriven u svijetu.

Ahemenidska vladavina
Nakon što je makedonski kralj Amintas I predao svoju zemlju Perzijancima 511. godine p.n.e., Makedonija je došla pod vlast Ahemenidskog carstva. Potčinjavanje Makedonije je bio dio perzijskih vojnih planova koje je inicirao Darije Veliki (521. - 486. p.n.e.). Nakon ogromnih priprema, velika Ahemenidska vojska je izvršila invaziju na Balkan kako bi pobijedila evropske Skite koji su naseljavali teritoriju sjeverno od Dunava. Darijeva vojska je pokorila nekoliko trakijskih naroda i zauzela svu teritoriju na evropskom dijelu Crnog mora (dijelovi današnje Bugarske, Rumunije, Ukrajine i Rusije). Nakon osvajanja ovih teritorija, Darije je napustio Evropu ostavivši svog komandanta Megabazusa koji je imao zadatak da zauzme cijeli Balkan. Perzijske trupe su zatim pokorili zlatom bogatu Trakiju, primorske grčke gradove i moćnu Peoniju. Na kraju je Megabazus poslao izaslanike Amintasu zahtijevajući prihvatanje perzijske dominacije, koju je on prihvatio.

Nakon Jonskog ustanka, perzijska vladavina na Balkanu je popustila, ali je snažno obnovljena 492. godine p.n.e. tokom vojne kampanje Mardonija. U Bugarskoj je pronađeno tračansko blago koje datira iz perioda Ahemenidske vladavine. Teritorija današnje Bugarske je ostala u sastavu Ahemenidskog carstva do 479. godine p.n.e. Nakon Perzijskog poraza od Grčke, perzijanci su se povukli sa prostora današnje Bugarske, osim malog perzijskog garnizona u Doriscusu koji je ostao posljednje perzijsko uporište u Evropi.

Tračani
Prvi narodi koji su ostavili trajne tragove i kulturno naslijeđe na cijelom prostoru Balkana su bili Tračani. Njihovo porijeklo je i dalje nejasno. Smatra se da imaju porijeklo od pra-trakijskog naroda koji je nastao mješavinom autohtonih naroda i Indo-evropljana tokom perioda pra-indo-evropske ekspanzije u ranom bronzanom dobu oko 1.500. godine p.n.e. Trakijske zanatlije su naslijedile vještinu autohtonih civilizacija, posebno izgradnju zlatnog nakita.

Tračani su uglavnom bili neorganizovani, ali su imali naprednu kulturu uprkos nedostatku vlastitog pisma. Pod pritiskom vanjske prijetnje, njihova podijeljena plemena su se ujedinjavala stvarajući moćne vojne snage. Smatra se da je većina Tračana, kao Gali i Kelti, jednostavno živjela u malim utvrđenim selima smještenim na brdima. Iako se njihovi urbani centri nisu razvili do rimskog perioda, postojala su razna utvrđenja koja su služila kao regionalni centri. Ipak, uprkos blizini grčkih kolonija i gradova kao što su Bizantijum i Apolonija, Tračani su izbjegavali urbani život. Prve grčke kolonije u Trakiji su osnovane u 8. stoljeću p.n.e.

Tračanska plemena su i dalje bila podijeljena, ali je većina njih pala pod perzijsku vladavinu od kraja 6. stoljeća do prve polovine 5. stoljeća. Nakon perzijskog poraza u Grčkoj, kralj Teres I ih je ujedinio u Odrijsku kraljevinu 470. godine p.n.e. Ova kraljevina je doživjela vrhunac tokom vladavine Sitalka (431. - 424. p.n.e.) i Kotisa I (383. - 359. p.n.e.). Na početku Peloponeskog rata, Sitalk je ušao u savez sa Atinom izvršivši invaziju na Makedoniju i njenog vladara Perdikasa II sa ogromnom vojskom koja je brojala 150.000 ratnika iz nezavisnih tračkih plemena kako bi zauzeo Herson. Nakon toga, Makedonsko carstvo je zauzelo cijelu Odrijsku kraljevinu i Tračani su postali dio velikog Makedonskog carstva tokom vladavine Filipa II i Aleksandra III.

Kelti
Keltska plemena su 298. godine p.n.e. stigla na teritoriju današnje Bugarske sukobivši se sa snagama makedonskog kralja Kasandra na planini Haemos (Stara planina). Makedonci su dobili bitku, ali to nije zaustavilo keltsko prodiranje. Tada su mnoge tračanske zajednice, oslabljene makedonskom okupacijom, pale pod Keltsku dominaciju. Nakon zauzimanja teritorije današnje Bugarske, Keltska vojska predvođena Komontorijusom je 279. godine p.n.e. izvršila napad na Trakiju i zauzela je. Nakon zauzimanja Trakije, Komontorijus je uspostavio grad Tilis koji je trajao do 212. godine p.n.e., kada su Tračani uspjeli da povrate svoju samostalnost. Iako su Kelti bili na Balkanu više od jednog stoljeća, njihov uticaj na Balkanskom poluostrvu je bio skroman. Do kraja 3. stoljeća, pojavila se nova prijetnja u vidu Rimskog carstva.

Rimski period
Rimljani su 188. godine p.n.e. napali Trakiju i nastavili ratovati do konačnog osvajanja cijele regije 46. godine. Do 4. stoljeća, Tračani su u novoosnovanoj rimskoj pokrajini Trakiji imali kompozitni autohtoni identitet, kao hrišćanski rimljani koji su očuvali neke njihove drevne paganske rituale. Postali su dominantna grupa u regiji koja je dala nekoliko vojnih komandanata i careva kao što su Galerije i Konstantin I. Došlo je do razvoja mnogih urbanih centara, posebno teritorije današnje Sofije zbog bogatstva mineralnih izvora. Priliv doseljenika iz cijelog carstva je obogatio lokalni kulturni krajolik; u blizini obale Crnog mora otkriveni su hramovi Ozirisa i Izide.

Dioklecijan je 300. godine podijelio Trakiju na četiri manje provincije. Kasnije su se u sjevernim provincijama naselila razna gotska plemena koja su stvorila gotičko pismo. U tom periodu je gotski biskup Ulfilas preveo Bibliju sa grčkog na gotski jezik čime je postao "otac germanske književnosti". Zahvaljujući ruralnom karakteru lokalnog stanovništva, rimska kontrola cijele pokrajine je bila slaba. U 5. stoljeću, Huni predvođeni Atilom su napali teritoriju današnje Bugarske i opljačkali mnoga rimska naselja. Do kraja 6. stoljeća, Avari su izvršili prodor u sjevernu Bugarsku što je bio samo uvod u masovni dolazak Slavena. Tokom 6. stoljeća, tradicionalna grčko-rimska kultura je gubila svoj uticaj, da bi na njeno mjesto došla hrišćanska filozofija i kultura.

Mračno doba

Slaveni
Slaveni su početkom 6. stoljeća naselili veći dio istočne Evrope, srednje Evrope i Balkanskog poluostrva, čime su formirali tri glavne skupine - zapadne Slavene, istočne Slavene i južne Slavene. Najistočniji južni Slaveni su tokom 6. stoljeća naselili teritoriju današnje Bugarske. Tu su se stopili sa romaniziranim Tračanima koji su se kasnije asimilirali u bugarsku elitu tokom Prvog Bugarskog carstva.

Prabugari
Prabugari su bili polu-nomadski narod turkijskog porijekla koji su živjeli na prostorima srednje Azije. Oni su tokom 2. stoljeća nastanjivali stepe sjevernog  Kavkaza i obale rijeke Volge. Nakon dolaska na Balkan, stvorili su Prvo Bugarsko carstvo kojim su upravljali nasljedni kanovi. Osim njih, bilo je i nekoliko aristokratskih porodica čiji su članovi formirali vladajuću klasu. Vjerovali su u više bogova, ali su uglavnom obožavali vrhovno božanstvo Tangru.

Stara Velika Bugarska
Kan Kubrat je 632. godine ujedinio tri najveća bugarska plemena: Kutrigur, Utugur i Onogonduri, čime je formirao državu koju historičari nazivaju Stara Velika Bugarska (također poznata i kao Onogurija). Ova država je bila smještena između donjeg toka rijeke Dunav na zapadu, Crnog i Azovskog mora na jugu, rijeke Kuban na istoku i rijeke Donjec na sjeveru. Glavni grad ove države je bio Fanagorija.

Nakon potpisivanja mirovnog sporazuma sa bizantijskim carem Heraklijem 635. godine, Kubrat je proširio Bugarsko carstvo na Balkan. Međutim, nakon Kubratove smrti Bugarsko carstvo je nestalo. Nakon nekoliko ratova sa Hazarima, Prabugari su konačno poraženi i protjerani na istok Balkanskog poluostrva (teritorija današnje Bugarske), gdje su postali vazali Bizantijskog carstva.

Kotrag, jedan od Kubratovih nasljednika, je predvodio devet prabugarskih plemena do sjevernih obala rijeke Volge u današnjoj Rusiji stvarajući Povolšku Bugarsku krajem 7. stoljeća. Ovo kraljevstvo je kasnije postalo trgovinski i kulturnih centar, jer se nalazilo na strateškoj raskrsnici trgovačkih puteva trgujući sa Arapima, nordijcima i Avarima. Povolški Prabugari su bili prvi narod koji je pobijedio mongolsku hordu čime su decenijama štitili Evropu, ali nakon bezbrojnih mongolskih invazija Povolška Bugarska je uništena a većina njenih građana zaklana ili prodana u roblje u Aziji.

Asparuh, Kotragov brat, je predvodio bugarska plemena na zapad, zauzimajući teritoriju današnje južne Besarabije. Nakon uspješnog rata sa Bizantijskim carstvom 680. godine, Asparuhov kanat Mala Skitija je bila priznata kao nezavisna država nakon potpisivanja mirovnog sporazuma sa Bizantijskim carstvom 681. godine. Ova godina se smatra godinom osnivanja današnje Bugarske, a Asparuh se smatra prvim bugarskim vladarem. Druga prabugarska horda, koju je predvodio Asparuhov brat Kuber, se prvo naselila u Panoniji, a kasnije u Makedoniji.

Prvo bugarsko carstvo (681–1018)

Drugo bugarsko carstvo (1185–1396)

Historija Bugarske


Kenza Zouiten (fødd 21. apríl 1991 í Stokkhólmi) er ein svensk modell og bloggari.

Slóðir úteftir
 kenzas.se

Svenskir bloggarar
Føðingar í 1991

Kenza Zouiten


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Euthyrrhachis gracilis. Una ning gihulagway ni Brunner von Wattenwyl ni adtong 1878. Ang Euthyrrhachis gracilis sakop sa kahenera nga Euthyrrhachis, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Peru
 Surinam

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Peru
Insekto sa Surinam
Euthyrrhachis

Euthyrrhachis gracilis


Persone

Bruno Fuchs, propr. Bruno de Lara Fuchs – calciatore brasiliano
Karoline von Fuchs-Mollard – nobildonna e istitutrice austriaca

Altro
9638 Fuchs – asteroide della fascia principale
Fuchs Dome – cupola montuosa coperta di ghiaccio nella Terra di Coats, in Antartide
Transportpanzer 1 Fuchs – veicolo trasporto truppe prodotto in Germania a partire dal 1979
Otto Fuchs – azienda metallurgica tedesca

Fuchs


Vípa (frøðiheiti - Vanellus vanellus) er til støddar nakað sum bládúgva. Hon hevur mangar litir, omaná mest morgrøn, framman dimmblá, í neðra hvít; vongurin er korkalittur oman fyri knúgvan og svartur ytst; undir velinum er hon vakurt brondut. Best kennist hon av tí langa toppinum á nakkanum. Tó at veingirnir eru kubbutir, er hon bæði lættfloygd og skjótfloygd; ofta ger hon knøpp køst og vendingar í flognum. Hon eigur víða um Europa og Asia. Eggini eru 4, grønlig ella brúnlig við svørtum blettum. Kemur fólk fram at reiðrinum, leikar hon í sum eitt ørt uttanum; hundar og krákur rýkur hon á uttan fyrilit. Í Føroyum síggjast tær stundum vár og heyst, borandi í bønum eftir sniglum og reyðmøðkum. Áður vistu menn so at siga einki um, at vípa hevði átt í Føroyum, nú í hesum seinnu árunum hevur tað ikki verið so sjaldsamt. Dámligt hevði tað verið, um hesin hugnaligi fuglur kom fyri álvara at byggja hjá okkum.

Kelda

Sí eisini
 Fuglar í Føroyum

Fuglar
Charadriiformes

Vípa


GON-4-liki protein jest protein koji je kod ljudi kodiran genom GON4L sa  hromosoma 1. To je jedarni protein koji sadrži dva serinskog fosfozita i poprečnu vezu lizin–glutamin  i smatra se da je transkripcijski faktor.

Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 2.241 aminokiselina, a molekulska težina 248.620 Da.

Reference

Dopunska literatura

Geni na hromosomu 1
Ljudski proteini
Proteomika

GON4L


O Centro Cultural José Bonifácio (CCJB) é um centro cultural situado no bairro da Gamboa, na Zona Central da cidade do Rio de Janeiro. Instalado em uma construção do século XIX, localiza-se no cruzamento da Rua Pedro Ernesto com a Rua João Alvares. Integra o Circuito Histórico e Arqueológico de Celebração da Herança Africana, criado com o objetivo de preservar a memória africana na cidade.

Com investimentos de R$ 3,8 milhões em restauração, o centro foi reinaugurado em 20 de novembro de 2013, Dia da Consciência Negra, pelo prefeito Eduardo Paes. O palacete, fundado em 1877 por Dom Pedro II, foi restaurado pelo programa Porto Maravilha Cultural, responsável pela recuperação do patrimônio artístico, histórico e cultural da Zona Portuária do Rio de Janeiro.

O centro cultural é composto por uma área de 2.356 m², dividida em três pavimentos e 18 salas de usos diversos. No térreo, está instalada a área técnica e alguns banheiros. Já no primeiro pavimento, situam-se: um espaço de exposição para arqueologia, que abriga alguns achados do Cais do Valongo; uma biblioteca com acervo qualificado nas temáticas africana e afro-brasileira; uma livraria especializada; um minicentro de convenções; e a administração do CCJB.

O espaço possui uso múltiplo, abrigando atividades tanto acadêmicas quanto pedagógicas e artístico-culturais referentes à influência africana na formação social brasileira. Abriga uma exposição permanente de objetos encontrados durante as escavações e obras no âmbito da Porto Maravilha. Pulseiras, cachimbos e amuletos são alguns dos objetos expostos.

O centro recebeu esse seu em homenagem a José Bonifácio de Andrada e Silva, que foi um naturalista, estadista e poeta brasileiro. José Bonifácio foi uma pessoa decisiva para a consolidação da Independência do Brasil, e por isso é conhecido pelo epíteto de "Patriarca da Independência".

História

O palacete onde hoje funciona o Centro Cultural José Bonifácio, situado na Rua Pedro Ernesto, foi inaugurado em 1877 por Dom Pedro II. Nele, funcionou até 1966 a Escola José Bonifácio, a primeira escola primária da América Latina, cujo nome oficial era Escola Pública Primária da Freguesia de Santa Rita. Em março de 1977, o palacete passou a sediar a Biblioteca Popular Municipal da Gamboa. No ano de 1986, a biblioteca foi transformada em centro cultural, passando a ser denominada Centro Cultural José Bonifácio. Em 1994, o centro passou por uma ampla reforma, na qual foram instaladas esculturas de inspiração africana.

No dia 16 de novembro de 2011, na parte da manhã, o prefeito Eduardo Paes deu início às obras de restauração do CCJB. Treze dias depois, a fim de socializar diversos sítios arqueológicos existentes nos bairros da Gamboa e da Saúde, foi criado o Circuito Histórico e Arqueológico de Celebração da Herança Africana por meio do Decreto Municipal Nº 34.803. O circuito engloba, além do Centro Cultural José Bonifácio, o Cais do Valongo, o Cemitério dos Pretos Novos e outros pontos de interesse próximos.

Durante a nova reforma, foram preservados diversos componentes do palacete, tais como: as esculturas da fachada frontal; a deslumbrante escada na entrada, toda em madeira nobre e com dois dragões esculpidos em sua base; o pátio arborizado; e lindos painéis de azulejos pintados com mapas que mostram as transformações pelas quais a Zona Portuária do Rio de Janeiro passou através das décadas. A reforma também incluiu incluiu itens de acessibilidade, como elevadores e rampas.

Dois anos depois, em 20 de novembro de 2013, o Centro Cultural José Bonifácio foi reinaugurado pelo prefeito Eduardo Paes. Para a restauração do centro, foram investidos R$ 3,8 milhões por meio do programa Porto Maravilha Cultural, que destina 3% da venda dos CEPACs vinculados à operação urbana Porto Maravilha à recuperação do patrimônio artístico, histórico e cultural dos bairros que compõem a Zona Portuária do Rio de Janeiro. O centro é coordenado pela Companhia de Desenvolvimento Urbano da Região do Porto do Rio de Janeiro (CDURP) em parceria com a Secretaria Municipal de Cultura e o Instituto Rio Patrimônio da Humanidade (IRPH).

Ver também
 Circuito Histórico e Arqueológico de Celebração da Herança Africana
 Gamboa (Rio de Janeiro)
 José Bonifácio de Andrada e Silva
 Porto Maravilha

Ligações externas

José Bonifácio
Fundações no Brasil em 1986
Gamboa (Rio de Janeiro)
Circuito Histórico e Arqueológico de Celebração da Herança Africana

Centro Cultural José Bonifácio


Kaliwatan sa insekto ang Metapsylla granulosa. Una ning gihulagway ni Yu ni adtong 1956. Ang Metapsylla granulosa sakop sa kahenera nga Metapsylla, ug kabanay nga Calophyidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Republika sa Tsina
Metapsylla (Calophyidae)

Metapsylla granulosa


O Campeonato Mundial de Luge de 1985 foi a 22ª edição da competição e foi disputada entre os dias 26 e 27 de janeiro em Oberhof, Alemanha Oriental.

Medalhistas

Quadro de medalhas

1985
Desporto na Alemanha em 1985
1985 no desporto

Campeonato Mundial de Luge de 1985


Venezillo truncorum là một loài chân đều trong họ Armadillidae. Loài này được Budde-Lund miêu tả khoa học năm 1893.

Chú thích

Tham khảo

Venezillo

Venezillo truncorum


Kahenera sa mga insekto ang Pseudoeurhynchothrips. Ang Pseudoeurhynchothrips sakop sa kabanay nga Phlaeothripidae.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Pseudoeurhynchothrips

Pseudoeurhynchothrips


An Dysallacta megalopa in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Edward Meyrick hadton 1889. An Dysallacta megalopa in nahilalakip ha genus nga Dysallacta, ngan familia nga Crambidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dysallacta

Dysallacta megalopa


Eunomo () foi um retor e advogado romano do . Esteve ativo em Elusa, na Palestina e era primo de Eudemão. Foi citado pelo sofista Libânio nas epístolas 357 e 360, respectivamente datadas em 357 e 360.

Bibliografia

Romanos antigos do século IV
Retóricos da Roma Antiga
Advogados da Roma Antiga
Elusa

Eunomo (advogado)


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Panacanthus pallicornis. Una ning gihulagway ni Walker, F. ni adtong 1869. Ang Panacanthus pallicornis sakop sa kahenera nga Panacanthus, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Colombia

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Panacanthus
Insekto sa Kolombiya

Panacanthus pallicornis


Łukasz Kubot and Marcelo Melo were the defending champions, but they were defeated in the second round by Jonathan Erlich and Marcin Matkowski.

Mike Bryan and Jack Sock won the title, defeating Raven Klaasen and Michael Venus in the final, 6–3, 6–7(7–9), 6–3, 5–7, 7–5. It was Bryan's 17th Grand Slam men's doubles title (a new Open Era record), and his first with a partner other than his brother Bob.

Bryan regained the ATP No. 1 doubles ranking at the end of the tournament, becoming the oldest no. 1 player in the history of the ATP rankings.  Mate Pavić, John Peers and Nicolas Mahut were also in contention for the top ranking at the start of the tournament.

Seeds

Qualifying

Draw

Finals

Top half

Section 1

Section 2

Bottom half

Section 3

Section 4

References

External links
 Men's doubles draw
2018 Wimbledon Championships – Men's draws and results at the International Tennis Federation

Men's Doubles
Wimbledon Championship by year – Men's doubles

2018 Wimbledon Championships – Men's doubles


Kaliwatan sa karpa ang Pseudocrossocheilus longibullus. Una ning gihulagway ni Su, Yang ug Xiaolong Cui ni adtong 2003. Ang Pseudocrossocheilus longibullus sakop sa kahenera nga Pseudocrossocheilus, ug kabanay nga karpa.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Guizhou Sheng
 Pangmasang Republika sa Tsina

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Karpa
Karpa sa Guizhou Sheng
Karpa sa Pangmasang Republika sa Tsina
Pseudocrossocheilus

Pseudocrossocheilus longibullus